Hoofartikels – Bladsy 4

Wat het van ons stemme geword?

“Ons sal jul stem wees.” ‘n Baie stil stem, blyk dit opnuut noudat die ANC aangedui het dat dié organisasie gaan appelleer teen ‘n Hooggeregshofbevel dat die sing van ‘n liedjie, “Skiet die Boere want hulle is verkragters”, verbied word.

Die ANC het ook traag van die liedjie, “Kill the Boers, kill the farmers”, afgesien nadat dié liedjie ook met baie moeite tot haatspraak verklaar is.

Maandag vra Afriforum en TLU SA ook ‘n interdik aan wat Julius Malema sal verbied om die liedjie te sing.

Nie baie mense het “geval” vir die verkiesingsbelofte van “ons sal jul stem wees” nie, maar dit is nogtans hinderlik hoe stil dit uit daardie geledere is wanneer verkiesingsbeloftes so blatant vertrap word. Daar is nie eens ‘n piep uit die ANC van die destydse selfverklaarde Trojaanse perd se ruiters nie.

Daar kan in hierdie stadium maar net bloot bespiegel word oor die motief van die ANC om nou die polarisering in die land so hoog te jaag. Juis nou, noudat die oë van die wêreld op Suid-Afrika gerig is. Berigte in die buitelandse pers waarin onbesonnenhede van die regeringswoordvoerders, en geweldsmisdaad hier te lande aan die groot klok gehang word, neem toe. Gister het die Nederlandse koerant Trouw die rekord aantal slagoffers verlede jaar as gevolg van polisieskietery onder die loep geneem en sommer na die land se gewelddadige status verwys.

Om juis nou die vure te stook, maak eenvoudig nie sin nie. Agri SA bespiegel kliphard dat die skerp toename in plaasaanvalle die eerste drie maande van vanjaar verband hou met politici se haatspraak.

Tussenin word ‘n erg onverkwiklike koers met pleknaamveranderings gevolg. Gemoedere word in ‘n oorverhitte klimaat opgejaag. In die Vrystaat is hierdie kwessie juis ten nouste verweef, aangesien ‘n klag van haatspraak teen die voorsitter van die pleknamekomitee gelê is, en die Menseregtekommissie aandui geen vordering kan gemaak word nie omdat hulle hierdie voorsitter kamma nie kan opspoor nie.

Stuk-stuk word die Kemptonparkse skikkingsooreenkomste van die tafel gevee.

Liberaliste vind skielik dat hulle in hoeke vasgeverf word. Bekpraatjies oor hoe die land se probleme deur filantropiese benaderings aangespreek kan word, beland nou op die ashoop.

Wat het van ons stemme geword?

Die ANC het ook traag van die liedjie, “Kill the Boers, kill the farmers”, afgesien nadat dié liedjie ook met baie moeite tot haatspraak verklaar is.

Maandag vra Afriforum en TLU SA ook ‘n interdik aan wat Julius Malema sal verbied om die liedjie te sing.

Om juis nou die vure te stook, maak eenvoudig nie sin nie. Agri SA bespiegel kliphard dat die skerp toename in plaasaanvalle die eerste drie maande van vanjaar verband hou met politici se haatspraak.

Stuk-stuk word die Kemptonparkse skikkingsooreenkomste van die tafel gevee.

Liberaliste vind skielik dat hulle in hoeke vasgeverf word. Bekpraatjies oor hoe die land se probleme deur filantropiese benaderings aangespreek kan word, beland nou op die ashoop.

topcargo развод

Hulle stink so lekker want hulle drink so lekker

Volgens die verkeersowerhede is altesaam 2 500 mense reeds sedert die aanvang van Desember landswyd wens beweerde dronkbestuur aangekeer.

Dit is 2 500 mense wat vooraf gewaarsku is om nie agter die stuur in te skuif tensy hulle sober is nie. Dit is twee en ‘n half soveel as wat weens onpadwaardige voertuie voorgekeer is.

‘n Kwart miljoen mense is vir spoed beboet. Meer as seshonderd mense het reeds op die paaie gesterf. Meer as 200 hiervan was voetgangers, en tradisioneel speel alkohol ook ‘n groot rol by baie gevalle waar voetgangers in die Kerstyd voor verkeer beland.

Word na die grootskaalse rommelstrooiery kort voor die 2010 Wêreldsokkerbekertoernooi gekyk, lyk dit nie asof Suid-Afrikaners meer vatbaar is vir opvoedkundige aksies om positiewe gedrag aan te kweek nie. Dit lyk onafwendbaar dat die roede, by wyse van spreke, uit die kas gehaal, afgestof en ingespan moet word om weer aanvaarbare gedragspatrone vas te lê.

In sommige provinsies, soos die Vrystaat en Limpopo, lyk dit uit statistieke asof daar in die reël werklik slap gelê word met wetstoepassing vir dronkbestuur. Die land se gemiddeld per 100 000 aangekeerdes is meer as 115, maar in Limpopo is dit 32 per 100 000, in Mpumalanga 53, die Vrystaat 57, en Noordwes 64. Met die uitsondering van die Wes-Kaap waar alkoholmisbruik ‘n uitsonderlike probleem is wat ook op die moordsyfers veral op die Kaapse Vlakte neerslag vind, is dit darem dik vir ‘n daalder om te verwag dat die publiek moet glo die motoriste in belangrike deurryprovinsies soos die Vrystaat, Mpumalanga en Limpopo is soveel nugterder as in provinsies soos die Wes-Kaap waar 242 mense per 100 000 vir dronkbestuur aangekeer word, Gauteng waar dit 124 is en die Oos-Kaap waar dit 135 is.

Die vreemde is dat die vier provinsies met die laagste syfers vir die aankeer van dronkbestuurders toevallig ook die provinsies is waar die aantal padsterftes per 100 000 van die bevolking hoër is as die aantal moorde per 100 000. Omdat drank by baie moorde ‘n rol speel, maak hierdie syfers maalvleis van argumente dat motoriste in sommige provinsies met besonder droë lippe ry.

Trouens, in sommige van die provinsies lyk dit asof ‘n bestuurder eers ‘n ongeluk moet maak voor sy alkoholvlak getoets word.

Toevallig is hierdie provinsies ook die provinsies waar motoriste met voertuie met die hoogste gemiddelde ouderdom oor die weg kom, en is hulle ook gereeld weens swak padtoestande in die nuus.

Inligting oor die impak wat onpadwaardige voertuie, te vinnig ry en dronkbestuur op ongeluksyfers het is volop, en word nie betwis nie. Voeg hierby die herhalende vakansieverhale van motoriste wat so haastig is dat hulle nie skroom om stadige verkeer teen blinde hoogtes verby te steek nie, en ons het ‘n resep vir ‘n padslagting. Gelukkig is daar baie motoriste, moontlik die meerderheid, wat dit erns het om veilig by hul bestemmings te kom.

пескоструйный станок

Nie alle swartes ondersteun ANC-bestel

Die rubriek uit die pen van Meshack Mabogoane wat tans op die voorblad van praag.co.za verskyn, ootree feitlik elke reël van politieke korrektheid. Nie net beweer Mabogoane dat ANC-beleid swartes se menswaardigheid meer skend as wat enige Reitz-video sou kon doen nie, maar hy lewer ook ‘n pleidooi vir politieke en maatskaplike verandering in Suid-Afrika.

Soos ons al meermale te kenne gegee het, het die Afrikaner sedert hy die binneland ingetrek het nog altyd oor swart bondgenote beskik. By al die gruwelike foute wat FW de Klerk en die voormalige Broederbondelite van destyds begaan het, was verraad jeens die Afrikaner se destydse swart bondgenote ‘n vernietigende element. Roelf Meyer het op ‘n stadium vir Buthelezi met wapengeweld gedreig indien hy op federalisme en ‘n outonome Kwazulu sou aandring.

Terwyl Afrikanervryheid binne ‘n eie gebied of volkstaat vir PRAAG ononderhandelbaar is, wil ons graag in geprek tree met swart denkers en leiers wat nie die huidige korrupte multikulturele pseudo-demokrasie met sy Anglo-Amerikaanse ideologie en kultuur ondersteun nie. Mabogoane is ‘n aktivis wat sowel federalisme as selfbeskikking ondersteun en meen dat die Afrikaner op Afrikaanse universiteite en selfs blanke koshuise geregtig is.

Terwyl die Afrikaner bowenal homself van verdrukking moet bevry, moet die grondslag van goeie verhoudinge met die omliggende Afrika-lande en -volkere nou al gelê word.

Soos ‘n spreker by die Vegkopvergadering enkele weke gelede gesê het, is die ANC “bloot die swart handskoen oor die wit Britse vuis”. Die moderne ANC was grootliks ‘n skepping van Brittanje en natuurlik die Anglikaanse kerk wat onder Trevor Huddleston die beweging befonds het en die propagandaoorlog namens hom gevoer het terwyl Mandela rustig in die tronk gewag het om eendag te kan regeer.

Deel van die Britse strategie in Suider-Afrika, benewens die verdrywing van alle blankes uit Zimbabwe wat met Mugabe se hulp verwesenlik is, is om die Afrikaner te isoleer en van alle invloed of bande met omliggende Afrikastate en -volkere te ontneem.

Dit is nodig dat die Afrikaner uit hierdie isolasie wat die Britse regering en sy plaaslike marionette aan ons opgedring het, breek en die land met alternatiewe denkbeelde bevrug wat ‘n radikaal ander bestel moontlik sal maak.

Тепловой

Afrikanerminderheid moet SAUK-belasting verwerp

Die SAUK is lankal reeds deel van die ANC se soustrein waar amptenare rojale salarisse verdien en geld op partytjies en statussimbole verkwis word. Hierbenewens saai die korporasie hoofsaaklik in die meerderheidstaal, Engels, uit. Ook die politiek, kultuur en sienings van die meerderheid word deur die SAUK in ons kele afgedruk.

Afrikaans word reeds geruime tyd gruwelik deur die SAUK verwaarloos. Waar Afrikaans nog in TV-programme gebruik word, word dit saam met Engels gebesig. Kreoolse programme soos Sewendelaan is nie net ‘n belediging vir die intelligensie van die Afrikanerkyker nie, maar verteenwoordig insgelyks ‘n aanval op Standaardafrikaans wat vir die SAUK ‘n steen des aanstoots is.

Die uitspraak en taalgebruik van radio-omroepers is, op enkele uisonderinge na, ewe beroerd en selfs die eenvoudigste Afrikaanse woorde word verkeerd uitgespreek. Hierteenoor word die woordeskat van Britse Engels met gewyde eerbied deur die SAUK gerespekteer.

Omdat die SAUK hoegenaamd geen erkenning aan ons taal en kultuur verleen nie, moet die Afrikanerminderheid van die voorgestelde nuwe belasting wat die uitsaaier sou finansier, kwytgeskeld word. Indien nie, moet Afrikaners weier om sodanige ekstra belasting of heffing te betaal.

Aan die ander kant, sou dit sin maak om oor die algemeen belasting van die ANC-bewind te weerhou, aangesien sulke belasting ten bate van die meerderheid en gewoonlik ten nadele van die Afrikanerminderheid gebruik word.

Hoe gouer ons tot ‘n algemene belastingboikot teen hierdie korrupte en spandabele bewind oorgaan, hoe beter. Die nuwe SAUK-belasting sou ‘n goeie begin wees.

мой домик для барби

Nestlé en korporatiewe sinisme

Die nuus dat die Switserse voedselreus, Nestlé, in Zimbabwe melk aankoop van ‘n voorheen blanke plaas wat deur mev. Grace Mugabe afgevat is, laat ‘n mens in jou sjokolade verstik. Ook lyk dit asof Switsers tans hul bes doen om die argwaan van Suider-Afrikaanse blankes te ontketen. Want as St. Gallen in Switserland nie Paul Kruger as ‘n straatnaam in hul dorp afskaf nie, dan maak die Switserse baas van FIFA, Sep Blätter dom uitlatings soos dat geweldsmisdaad in Suid-Afrika op “rassistiese persepsies” berus.

Sekerlik is daar mense wat ná dié nuus met ander oë na Nestlé se produkte op ons winkelrakke kyk. Enige boikotaksie teen Nestlé weens sy medepligtigheid aan die anti-blanke rassisme van die Mugabe-regime behoort ondersteun te word. Indien Switsers, met wie ons sedert Paul Kruger se dae, maar ook tydens die sanksiejare, goeie verhoudings gehad het, hulself nou by Afrikaners ongewild wil maak, is dit seker hul keuse.

Maar die ergste aan die Nestlé-Mugabe-melkskandaal, is die onderliggende korporatiewe sinisme wat uit die maatskappy se houding en verklaring spreek. Hy koop melk “in die ope mark” aan. Indien plase op grond van ras deur die swart rassiste van Zimbabwe gekonfiskeer is, maak dit nie saak nie. Die maatskappy doen nou sake met die nuwe eienares, mev. Grace Mugabe, wat saam met Winnie Mandela seker die beroemdste verbruiker van luuksegoedere in Suider-Afrika moet wees.

In Suid-Afrika neem groot ondernemings presies dieselfde houding in deur die ANC se rassistiese wette teen die blanke bevolking tot op die letter na te volg. Meer nog, vele groot maatskappye diskrimineer meer teen blankes en Afrikaners as wat die ANC se wette en beleid van hulle vereis, stel geen blankes meer aan nie en versprei dikwels negatiewe voorstellings van blankes in hul kommunikasie soos advertensies. Terwyl sulke maatskappye graag met mev. Grace Mugabe en die ANC se korrupte oligarge sake doen, straf hulle klein sake, wat die laaste toevlug van die blanke ondernemer verteenwoordig, deur hulle van tenders en transaksies uit te sluit.

Multinasionale ondernemings en groot maatskappye is beslis nie bo die politiek verhewe nie en in Suider-Afrika dien hulle die belang van ZANU-PF en die ANC-SAKP met ‘n filosofie van “mag is reg”.

In ‘n wêreld van handelsmerke, sal die verbruiker meer ingelig moet raak oor waarmee maatskappye in werklikheid besig is en watter ons ondersteuning by die kasregister verdien en watter soos die pes vermy behoort te word.

Terreur en terrorisme

Die afgelope paar weke het die land weer sy normale dosis van mediaberigte ontvang, van veral ouer weerlose mense, wat op plase aangeval, aangerand en vermoor is. In die meeste koerante is dit nie eers meer voorbladnuus nie. Die SAUK se radio- en televisiedienste berig glad nie eers meer daaroor nie.

Verder het die misdaad van opsetlike brandstigting ook op verskeie plekke in die land voorgekom. Duisende hektaar weiding is sodoende afgebrand, veeverliese het voorgekom en werkersbehuising het in die slag gebly.

By Hekpoort is 'm spogwildsplaas in ligte laaie gelaat, want toe die brandbestryders opdaag, is hulle meegedeel dat die grond nou aan swartes behoort en dat hulle doodgemaak sal word as hulle die vuur probeer blus.

Behalwe vir hierdie aanvalle, moorde en brandstigtings, is ŉ nuwe metode van intimidasie op boere, besig om kop uit te steek. Op hierdie stadium word dit nog genoem: bos-slagtery. Vee word snags op die boer se plaas gedood, geslag, in stukke gesny en weggery. Dit word nie deur honger mense gedoen nie, want bewyse is gevind dat daar deur hierdie veediewe op bestelling opgetree word. Dieselfde nag wat die slagting plaasvind word die vleis, veral in lokasies en informele nedersettings verkoop.

In Oos-Transvaal is boere nou al genoodsaak om diere met elektroniese toestelle toe te rus, wat enige abnormale bewegingspatroon of onrustigheid by die dier monitor en dan deurstuur na ŉ alarm in die plaasopstal. Sodoende kan die bos-slagter dan met vinnige optrede betrap word. Sulke toestelle kom natuurlik teen ŉ prys.

Slegs in die Bronkhorstspruit en Cullinan omgewing het daar die afgelope week drie sulke voorvalle plaasgevind. Die barbaarse metode wat gebruik word, is dat die dier se hakskeensenings afgekap word, om die dier dan sodoende te immobiliseer. Die dier is egter gelukkig as hy daarna van kant gemaak word. In van die voorvalle lyk dit asof ŉ agterkwart van die stomme bees verwyder is terwyl dit nog geleef het. Slegs die hakskeensening was afgekap en die res van die karkas is net so in die veld gelos.

Hierdie barbaarse optrede herinner sterk aan die metodes wat deur SWAPO in Ovamboland , in die destydse Suidwes-Afrika, en die terroriste-organisasies in Rhodesië, gebruik is om boere en die plaaslike bevolking te intimideer, om sodoende hulle rewolusionêre doelstellings te bereik.

Kan daar dan nog steeds mense wees wat glo dat plaasmoorde, brandstigting en diere verminking nie polities geïnspireerd is nie?

Gister het Solidariteit-Radio, die aanlynradiodiens op die webblad van Solidariteit, ŉ program aangebied waar die name van sowat 1650 slagoffers van plaasaanvalle uitgelees is. Bekende Afrikaanse media- en musiekpersoonlikhede het hieraan meegedoen. Die uitsending het sowat 8 ure geduur. Hiermee wou Solidariteit weereens die aandag vestig op die brutaliteit waarmee meeste van hierdie moorde plaasvind, en die regering attent maak dat ŉ aggressiewe beskermingsplan nou nodig is.

Solank as wat die regering, en alle landsburgers egter nie wil erken dat hierdie brutale optredes teenoor die boere en teen hulle vee, nie polities van aard is nie, sal daar ongelukkig nie veel aan die probleem gedoen word nie. Ons moet egter volhou om druk op die regering en polisie toe te pas, en alle sulke aanvalle en slagtings openbaar maak.

Is daar geregtigheid?

Suid-Afrika se regstelsel ly aan chroniese verstopping. Die Nasionale Vervolgingsgesag se jaarverslag toon dat daar oor die laaste vyf jaar ‘n 26,5 persent toename in agterstallige sake in die howe was. Dit beteken dat daar tans 276978 sake in die howe vassit.

Lees ook: 'Ek het nie lugtyd nie'.

Daar is in die laaste boekjaar 18 persent minder sake opgelos en afgehandel as in 2004/2005.

Wat verder kommerwekkend is, is dat al meer sake buite die howe deur arbitrasie opgelos word. Dit is goed dat daar nou sulke prosesse is, maar dit beteken dat die howe in wese nog slegter doen.

Die Nasionale Vervolgingsgesag sê een van die redes is dat daar al meer sake aanhangig gemaak word en dat daar meer aangeklaagdes en klagtes per saak is. Die enigste afleiding wat daaruit gemaak kan word, is dat die misdaad in die land redelik dramaties toegeneem het en dat daar al meer sindikate betrokke is by die misdaad.

Die Demokratiese Alliansie sê in sy reaksie dat dit waarskynlik verklaar waarom die misdaadsyfers weer eens teruggehou is. Die syfers moes kort voor die verkiesing vrygestel word, maar is teruggehou tot later dié maand.

Dit sal interessant wees om die misdaadsyfers en die hofsake met mekaar te vergelyk.

Op TLU SA se kongres het ‘n voormalige polisiekommissaris, generaal Johan van der Merwe, daarop gewys dat net 12 persent van alle moordenaars wat in 2007/2008 gemoor het, deur die hof skuldig bevind en gevonnis is.

Daar word gesê dat uitgestelde geregtigheid geen geregtigheid is nie. Ons wonder hoeveel sake in Suid-Afrika sommer net vir altyd verdwyn. Daar word nie vertel hoeveel sake net nooit die hof haal vanweë dossiere wat verdwyn het of ondersoekbeamptes wat nie hulle werk doen nie.

As dit bygetel word, sal die prentjie nog swarter lyk.

Natuurlik is een van die grootste probleme die kwessie dat swart bevoordeling ook in die regstelsel tot die uiterste gedryf word. Die vorige minister van justisie het verlede jaar erken dat honderde poste vir drie jaar lank nie gevul is nie, omdat die departement nie sy demografiese teikens kon bereik nie.

Dit is met ander woorde vir die ANC-regering belangriker om swart aanklaers en landdroste te sien as om misdadigers agter tralies te kry. Die regstelsel is dus net soos munisipale bestuur, onderwys en gesondheid ‘n slagoffer van die politieke doelwitte van ‘n regering wat uit ‘n rewolusie gebore is. Ons is in ‘n land wat steeds ly onder rewolusionêre doelwitte.

Dit sou natuurlik beter gegaan het in die howe as daar minder misdaad was, maar dit is ook die erfenis van die rewolusie en die voorbeeld wat deur die topleiers in die regering gestel word.

Dit bring ons weer terug by die punt dat ons as volk net geregtigheid kan verwag as ons ‘n eie regstelsel het. Daar moet net so hard gewerk word aan hierdie struktuur as aan strukture soos onderwys en gesondheid.

курна для хамама цена

Fisieke intimidasie op Afrikaanse kampusse

Gister is mnr. Charl Oberholzer, jeugleier van die Vryheidsfront Plus by Tukkies, deur swart studente van PASMA, SASCO en die Jong Kommunisteliga aangerand en is die studenteraadsverkiesing afgelas omdat die uitslag nie vir radikale swart studente aanvaarbaar sou wees nie. Demokrasie in Suid-Afrika is slegs aanvaarbaar indien swart groepe na aan die ANC kan seëvier, andersins word stemmery as 'n "apartheidsverkiesing" getipeer.

By Kovsies het ons gesien hoe die Reitz-video insgelyks aangegryp is om geweld en intimidasie op die kampus aan te stook, waarna 'n ingrypende kaputilasie deur die universiteitsowerheid en die rektor gevolg het. Blanke Afrikaanse studente voel nie meer welkom op die Kovsie-kampus nie en daar kan nou al voorspel word dat gedwonge integrasie van die koshuise tot verdere intimidasie gaan lei wat die blanke student uit koshuise sal laat verdwyn.

Van die swart studente aan Tukkies waarmee in die media onderhoude gevoer word, voer aan dat Afrikaans gebruik word om Afrikanerstudente te "bevoordeel", wat seker logies beteken dat Afrikaans aan die UP afgeskaf behoort te word.

Die jammerlike wyse waarop universiteitsowerhede hulself deur klein groepies radikale, verpolitiseerde swart studente op kampus laat intimideer, voorspel niks goeds nie. Daardie owerhede bestaan merendeels uit konformistiese Afrikaner-akademici wat in die verlede aan die Broederbond behoort het en steeds die kapitulasielogika van daardie liggaam in die vroeë negentigerjare as "oplossing" vir Suid-Afrika voorhou.

Die Afrikanerstudent sal moet besef dat die universiteitsowerhede eerder die radikale, gewelddadige swart student wat staak om gratis te mag studeer, goedgesind is. Wat nou aan die gang is, is 'n vorm van territoriale verowering waartydens koshuise en die kampus self van Afrikanerstudente gesuiwer moet word, hetsy deur intimidasie, hetsy deur geweld.

Kampusse het dus die teaters van etniese stryd en konflik geword. Die enigste wyse waarop jong Afrikaners hulself sal kan handhaaf, is deur saam te staan, hulself te organiseer en waar nodig, hulself ook teen geweld te verdedig. Die hele openbare ruimte in Suid-Afrika het in elk geval in so 'n staat van barbarisme verval, met plaas- en huisaanvalle, dat 'n mens eerder verbaas moet wees dat geweld op kampusse nie reeds vroeër uitgebreek het nie.

Vanuit die burgerlike samelewing sal daar ook steun vir die stryd van die Afrikanerstudent teen fisieke intimidasie en geweld moet kom. Dit mag selfs nodig wees om paramilitêre eenhede naby kampusse te ontplooi want in hul verbetenheid om Afrikanerstudente te verdryf, gaan radikale swart-nasionalistiese studente sekerlik nie daarvan terugdeins om selfs wapengeweld te gebruik nie.

Kanada erken etniese suiwering in Suid-Afrika

Die vlugtelingstatus wat die Kanadese regering so pas aan mnr. Brandon Huntley, 'n blanke Suid-Afrikaner, toegestaan het, hou enorme volkeregtelike implikasies in. Indien mnr. Huntley bloot op grond van ideologie of godsdiens in Suid-Afrika vervolg is, kon daar geargumenteer word dat Suid-Afrika deur die afskaffing van bepaalde wette of groter verdraagsaamheid die situasie kon regstel.

Maar in Huntley se geval het die Kanadese immigrasieraad eenparig bevind dat hy op grond van sy ras in Suid-Afrika vervolg word en dat hy in so 'n mate in sy geboorteland bedreig word dat hy nie hierheen teruggestuur mag word nie. Die reëls vir politieke asiel verskil van land tot land, maar die beginsel bly wêreldwyd dieselfde: dat 'n individu in sy land van herkoms om politieke, godsdienstige of etniese redes in lewensgevaar verkeer. In dié geval gaan dit om etniese vervolging. En, anders as in die geval van Afrikaners teen wie daar ook op grond van taal deur die ANC-bewind gediskrimineer word, is Huntley 'n Engelssprekende teen wie daar spesifiek weens sy ras geweld gepleeg word.

Die VSA, Europese Unie, Australië, Rusland en ander lande sal so gou doenlik Kanada se voorbeeld moet volg en moet erken dat blankes in Suid-Afrika vervolg word en daarom op vlugtelingstatus in hul lande geregtig is. Die werklikheid kan nie langer ontken word dat blankes goedsmoeds aangeval word omdat sowel die staatsmedia as die regerende party hulle op meer of minder subtiele maniere as die vyand van die swart meerderheid voorhou nie. Van die TV- en radioprogramme wat byvoorbeeld deur die SAUK uitgesaai word, hits spesifiek rassehaat aan omdat aanbieders of deelnemers leuenagtige voorstellings van die Suid-Afrikaanse verlede maak. Sulke bewering sluit in dat blankes onderwys van swartes weerhou het, hulle doelbewus verarm en selfs massamoorde of 'n volksmoord teen hulle gepleeg het.

Terwyl elke blanke Suid-Afrikaner voortaan oor die reg behoort te beskik om na die nywerheidsland van sy keuse te emigreer vanweë die toestand van vervolging waaraan hy in sy geboorteland blootgestel word, verteenwoordig die Kanadese bevinding ook die sterkste argument nóg ten gunste van 'n Afrikanervolkstaat. Slegs 'n eie grondgebied waar Afrikaners nie omring word deur haatdraende aanvallers van 'n ander ras- en kultuurgroep nie, kan hulle langtermyntoekoms verseker en hul huidige lyding en ellende verlig.

Wanneer die geweldselement by die arsenaal anti-blanke wetgewing in Suid-Afrika gevoeg word, is dit helder dat die Nuwe Suid-Afrika besig is om 'n tweede Rwanda te word waar 'n spesifieke minderheidsgroep deur die meerderheid vir aanvalle geteiken word. Plaas- en huisaanvalle is niks minder as etniese suiwering nie en die ekstreme geweld wat met sulke aanvalle gepaardgaan, is 'n bewys dat die Suid-Afrikaanse samelewing reeds in 'n etniese konflik verkeer wat vorentoe net kan vererger.

Die reaksie van ANC-woordvoerders op die Kanadese besluit, dat dit "rassisties" sou wees, getuig van 'n soort Mugabeagtige eiegeregtigheid by die regerende party en dat hy eintlik niks verkeerds in die huidige situasie sien nie. Ook Mugabe kryt gereeld sy kritici as "rassiste" uit. Die term "rassis" in Suid-Afrika is boonop besig om op sigself 'n vorm van haatspraak te raak omdat dit uitsluitlik gebruik word om lede van die blanke minderheid te stigmatiseer en as "boos" voor te stel.

Rassenasionalisme maak reeds langer as 'n eeu deel uit van die moderniseringsproses onder lede van die ontwortelde en vervreemde swart middelklas in Afrika, die VSA en ander lande. Afrikaner-antropoloë en politieke denkers het reeds langer as vyftig jaar die huidige bloedbad voorspel indien Suid-Afrikaanse blankes van alle politieke mag en grondgebied gestroop sou word. Hul name en geskrifte mag in die vergetelheid versink het, maar danksy die Kanadese immigrasieraad kan ons nie langer aan die korrektheid van hul voorspellings twyfel nie.

Swart misdaad in VSA skep blanke vrees

Prof. Paul Marx

N.a.v. die onlangse herrie oor die inhegtenisname van die swart akademikus Henry Louis Gates jr., skryf Paul Marx dat blankes rede het om geweldgeneigde swartes te vrees.

Swart intellektuele is eenvoudig nie in staat om die punt in te sien nie. Hulle verseg om te verstaan waarom daar wydverspreide rasprofilering bestaan en mense wat hulle ken is dikwels slagoffers daarvan. Swart intellektuele weier volstrek om te erken dat daar 'n baie ooglopende verband tussen hulself en die wettelose swart gepeupel bestaan.

In 'n onlangse essay in die New York Times, skryf Brent Staples, 'n lid van die koerant se hoofredaksie: "Die ervaring om vir 'n misdadiger aangesien te word, is 'n soort inisiasieritueel vir Afro-Amerikaanse mans. Veiligheidswagte agtervolg ons in winkels. Staatspolisiemanne keer ons voor vir die misdaad 'om te bestuur as jy swart is'. Nagtelike voetgangers vermy ons op straat."

Net so het die Times-rubriekskrywer Bob Herbert sy weersin uitgespreek in die feit dat die konfrontasie tussen die swart Harvard-professor en die blanke polisieman nie as 'n flagrante voorbeeld van rasprofilering gesien is nie. Herbert doen 'n beroep op swartes "om te skree en te kla, om te betoog en te lobby, om te marsjeer en te konfronteer en te dagvaar en oor die algemeen te doen wat nodig is om 'n einde te maak aan die nimmereindigende en intense rassisme van die Amerikaanse strafregstelsel".

Die Harvard-professor Henry Louis Gates jnr., asook Staples en Herbert, dink dat die onregverdige behandeling van swartes deur die polisie 100 persent 'n fout van blankes is. Na Staples se mening, moet blankes van hul "giftige vooroordele" ontslae raak.

Maar, vir rasprofilering om te verdwyn, behoort swartes, veral swart intellektuele, hul oogklappe af te haal. Hulle moet begin sien wat blankes sien. Hulle moet die misdadige lewensgewoontes wat so algemeen onder die swart gepeupel vorokom, begin raaksien en erken.

Jong swartmans in die ghetto's is trots daarop om wapens te dra en het min ontsag vir die wet. As hulle buite hul eie gemeenskappe optree, word hul wapens en houdings nie agtergelaat nie. In heelwat swart musiek spog hulle openlik oor hul wetteloosheid.

Blankes se bewustheid oor daardie misdadige lewensgewoontes skep vrees en daardie vrees slaan, ongelukkig, in versigtigheid teenoor selfs wetsgehoorsame swartes oor.

Swart misdaad is vandag die mees algemene bepaler van blanke houdings teenoor swartes. Terwyl die meerderheid Amerikaanse swartes nie by misdaadaktiwiteite betrokke is nie, skep die misdaadgewoontes van jong swartmans by die meeste blankes vrees en agterdog. Dis 'n groot onreg, want onder middeklasswartes kom betreklik min misdaad voor.

In vele stede – New Haven, Hartford, Brooklyn, Baltimore, byvoorbeeld – is die groot hospitale geleë op die rand van buurte wat deur die swart gepeupel bewoon word. As blankes wat by die hospitale werk deur daardie buurte bestuur, maak hulle seker dat hul ventsters toe en hul deure gesluit is. Om van die parkeerruimte werk toe te loop, is riskant. In e-posse word mediese studente en hospitaalpersoneel oor rooftogte en aanrandings deur jong swartmans ingelig. Hulle word gewaarsku om nie alleen te loop nie.

Indien dit gevaarlik is "om te bestuur as jy swart is", is dit in sekere woonbuurte selfs gevaarliker om te loop as jy wit is. Om te bestuur as jy swart is, kan aan jou die ongemak van 'n spoedkaartjie besorg; om te loop as jy blank is, kan 'n gebreekte skedel tot gevolg hê.

Staples skryf oor sy wandelinge naby die Universiteit van Chicago. Dit het hom ontstel dat as blanke vroue wat alleen loop hom sien, hulle hom probeer vermy, vinniger stap of die straat oorsteek. Hy was uit die veld geslaan oor waarom 'n geheel en al onskuldige swartman soos hy vermy behoort te word. Waarom kon die vroue nie begryp dat hy Brent Staples is, en nie een of ander skurk nie?

Nou die dag het ek in die straat afgeloop en skielik drie jong swartmans gesien wat op my afstuur. My eerste reaksie was: "hier kom dit". Ek het gedink dat ek dalk aangeval sou word. Toe ek nie aangeval is nie, het ek gedink hoe onregverdig dit was om so te moes dink.

Maar dis 'n tipiese reaksie as 'n blanke in 'n twyfelagtige woonbuurt loop. Wettelose jong swartmans veroorsaak vrees onder blankes, en dit is nie onnatuurlik vir blankes om agterdogtig teenoor alle swartes te raak wat by die profiel van aanvallers inpas nie. Sou dit ongewoon vir die burgers van Afrikastede – soos Lagos, Nairobi of Harare – wees om agterdogtig teenoor blanke mans te wees indien daar 'n epidemie van rooftogte en aanrandings onder blankes geheers het?

Die Amerikaanse media het agteroor gebuig om nie kriminele oortreders en verdagtes na gelang van hul ras te identifiseer nie. Maar deur hul name, adresse, opvoedings- en misdaadrekords, maak mense baie maklik afleidings en sulke afleidings is gewoonlik korrek. Hierna veralgemeen hulle.

Moontlik is dit nie logies om dit te doen nie, maar vir die meeste mense geskied veralgemening omtrent so geredelik soos om te eet. Dis nie regverdig teenoor wetsgehoorsame swartes nie, maar die meeste blankes sou eerder 'n onregverdige gedagte koester as om die risiko te loop om seer te kry.

Paul Marx is emeritus-professor van Engels aan die Universiteit van New Haven, 300 Boston Post Road, West Haven 06516. E-pos pppmarx@comcast.net.

машинка мультики

Is die onderwysbegroting ‘n mors van geld?

Die nuus dat agt uit elke tien Suid-Afrikaanse skoolleerlinge in gr. 3 en gr. 6 verlede jaar "minder as 50% vir wiskunde en taalvaardighede behaal het", is skokkend. Dít, in weerwil van die R140,4 miljard wat in die huidige boekjaar aan onderwys toegewys is.

Feit is dat onderwys in Suid-Afrika in 'n krisis verkeer. Hoe meer geld in die stelsel gestort word, hoe swakker vaar dit.

Statistieke wat die prestasie van leerders na gelang van taal en ras ontleed, is nie beskikbaar nie. Heel waarskynlik vaar blanke Afrikanerkinders in voormalige model C-skole veel beter as die gemiddeld vir die land. Maar dis geen rede om houtgerus te voel nie, want die gemiddelde kind op skool vandag is nie in staat om Afrikaans korrek te skryf en selfs te praat nie, terwyl wiskundeprestasie selfs in Afrikaanse skole nog veel te wense oorlaat.

'n Rasionele minister van finansies sou lankal die onderwysstelsel as 'n mislukking geskrap het. Waarskynlik leer die meeste kinders meer van hul ouers, van die televisie of reklameborde langs die pad as op die skoolbanke waar ongemotiveerde en ondergekwalifiseerde onderwysers in tradisionele lokasieskole hul salarisse as net nog 'n pasella toelaag van die staat sien.

Die ironie is natuurlik dat Afrikaner- en ander blanke kinders uit die skole waar onderwys steeds volgens tradisionele norme geskied ná skool gestraf word deur transformasiewette en regstellende aksie. Skole wat presteer, word verder ook deur die staat finansieel gekortwiek deur 'n skamele subsidie aan hulle te betaal terwyl die ouers die skole moet onderhou, asook 'n groot deel van onderwysers se salarisse moet betaal.

Dit alles geskied in die naam van rassegelykheid wat in Suid-Afrika met 'n groter ywer nagestreef word as wat klassegelykheid ooit in die Sowjetunie of Maoïstiese China nagejaag is.

Pogings van die staat om blanke leerlinge te benadeel en swart leerlinge te bevoordeel, het 'n onhoudbare situasie geskep waar gedissiplineerde en opgeleide studente ná skool nie mag werk nie. Die kwekelinge van uitkomsgebaseerde onderwys waarvan 8 uit 10 nie kan lees en skryf of somme kan doen nie, is egter verseker van poste in sowel die private as openbare sektore, suiwer op grond van ras.

Vir die meerderheid leerders in die land het onderwys reeds in duie gestort. Die vraag is hoe lank die Suid-Afrikaanse ekonomie die perversiteit van transformasie en diskriminasie teen die klein minderheid geskoolde jongmense sal kan verdra voordat dit ingsgelyks in duie stort.

Transformasie is veel erger as kommunisme. Hoewel 100 miljoen mense in die twintigste eeu deur kommuniste gedood is en die ekonomieë van ontwikkelde lande daardeur gestrem is, het onderwys steeds min of meer in kommunistiese lande geslaag. Boonop was dit gratis.

Transformasie-onderwys smyt egter R140 miljard per jaar in die asblik, waarskynlik omdat die owerheid meen dat rassewetgewing poste verseker. In die droomwêreld van transformasie, is kundigheid en 'n opgeleide bevolking onnodig solank as wat die kwotas en ander ideologiese oogmerke van die ANC-bewind afgedwing kan word.

free casino no deposit bonus Лобановский

Ermelo-ho?rskoolgeval vertoon mislukking van grondwetlike orde

Die sinistere wyse waarop die ANC-regering voortgaan om Hoërskool Ermelo in die howe te beveg, beteken net een ding: die SA staat, die ANC-staat, is wesentlik anti-Afrikaans.

So pas het die onderwysdepartement hom na die Grondwethof gewend in sy jongste poging om Ermelo – die laaste Afrikaanse hoorskool in Mpumalanga – te dwing om sy klasse na Engels te verander. Dit spreek van niks minder as etniese suiwering nie.

Die argumente wat deur die staat se advokate voorgehou word, is so absurd dat mens wonder of hulle nie raad gevra het by die Zimbabwiese regbank nie. ZANU-PF verloor daar mos nooit 'n saak nie. Hoe kan 'n skool taalkundig gestraf word omdat hy oor 'n honderdpersentslaagsyfer beskik? En indien die onderwysers wat opgelei is om in Afrikaans aan Afrikaanssprekende kinders klas te gee, gedwing word om in Engels skool te hou, gaan die gevolg nie 'n slaagsyfer van minder as 100 persent wees nie?

Die diskriminasiekwessie wat hulle opper, verteenwoordig 'n volkome toutologie. Nêrens ter wêreld, behalwe miskien in Suid-Afrika of in Zimbabwe, sal enigeen aanvaar dat om moedertaalonderrig te verskaf op 'n vorm van "rassediskriminasie" neerkom nie. Trouens, die staat vertoon duidelik sy anti-wit en anti-Afrikaanse vooroordeel deur die vendetta teen Ermelo ten alle koste voort te sit, ongeag die feit dat 'n aantal swart kinders aan die skool reeds tevrede is om klasse in Afrikaans, Suid-Afrika se landelike omgangstaal, te volg.

Meer as enigiets anders, demonstreer die treurige geskiedenis rondom Ermelo-hoërskool die mislukking van die huidige politieke en grondwetlike orde. Geen van die beloftes van gelykheid en taalregte wat in die grondwet vervat is, is ooit nagekom nie. Die Grondwethof sal hom waarskynlik oor die absurditeit van 'n "diskriminasiesaak" deur die diskrimineerders uitspreek in 'n poging om dít wat van die grondwet en sy mooiklinkende maar konsekwent vertrapte beginsels oor is, te red.

Die sentralistiese stelsel wat in 1994 op ons afgedwing is, is nie net onprakties nie, maar moet vroeër of later tot etniese konflik in Suid-Afrika lei. Hoe gouer ons na 'n federale of konfederale stelsel kan oorgaan wat mag van die bemoeisieke en baie "Engelse" staat wegneem en terug aan die burgers en gemeenskappe gee, hoe beter.

Geestelike apartheid en ons identiteitlose land

Gister het 'n Suid-Afrikaanse sielkundige wat reeds Australië toe geëmigreer het aan 'n gehoor by die universiteit van die Witwatersrand gesê dat "geestelike apartheid" in Suid-Afrika voortduur.

Apartheid, veral in sy internasionale, stereotipiese en mitiese gedaante, is 'n te nuttige begrip om in 1994 te gesterf het. Die apartheidsindustrie – in die politiek, die akademie en op ander terreine – begin nou eers momentum kry.

Een van die hoofredes hiervoor is Suid-Afrika se identiteitloosheid. Ons kyk na Amerikaanse programme op TV, ry Duitse of Japannese motors, dra Chinese klere en praat Britse Engels met 'n verskeidenheid Bantoe-, Indiër-, kleurling- en Boere-aksente.

Die enigste volksgroep in die land met 'n gedefinieerde sosiale en kulturele identiteit is die Afrikaner; vandaar die vyandigheid jeens Afrikaners en Afrikaans, want die identiteitlose "Suid-Afrikaners" bejeën ons met nyd en jaloesie omdat ons op 'n werklik inheemse en plaaslike identiteit kan aanspraak maak.

Solank as wat Suid-Afrikaners identiteitloos bly, neokoloniale onderdane van die Anglo-Amerikaanse ryk wat hul gehoor met plastiekbeuels genaamde "vuvuzelas" by sokkerwedstryde moet beskadig om "Suid-Afrikaans" te voel, solank sal daar 'n behoefte aan eindelose ontledings en dermuitrygery oor apartheid wees.

Soos die Franse joernalis Stephen Smith in sy boek Negrologie geskryf het, word die identiteit van postkoloniale Afrikastate uit hul stryd en opposisie teen die voorafgaande koloniale kultuur gevorm. So is dit ook in Suid-Afrika, waar die sogenaamde "stryd teen apartheid" (wat rojaal vanuit Brittanje en Swede befonds is) die identiteit van die nuwe Suid-Afrika bepaal het.

Vir die meeste mense is dit moontlik 'n filosofiese begrip wat nie maklik verstaanbaar is nie, maar Suid-Afrika beskik slegs oor 'n negatiewe soort anti-identiteit. Die niet van die Suid-Afrikaanse inbors word gedeeltelik deur anti-apartheid gevul, maar die vakuum wat oorbly is soos 'n swart gat wat alles verterend na hom toe aantrek.

Vandaar die durende behoefte aan wat die Australiese immigranteprofessor "geestelike apartheid" noem. Brit, Bantoe, kleurling, Indiër en verengelsde Boer ly almal aan geestelike apartheid en het behandeling nodig.

Suid-Afrikaners gaan nog vir jare, dekades en moontlik eeue hul liefdehaatverhouding met apartheid in al sy variante bely.

Afrikaners sal afstand oor hierdie gedruis moet kry en dit met ironie en humor moet begin beskou, soos die absurde teaterspel wat dit in werklikheid is.

Die keersy van die neulende nostalgie oor apartheid is egter 'n vorm van verdrukking en rassisme wat veel erger as historiese apartheid is. Mense noem dit "transformasie".

topcargo кидалы