PW Botha – Bladsy 3 – praag.co.za

Moet ons leiers hoegenaamd Engels praat?

deur JH du Toit

Hierdie vraag impliseer ‘n oorvereenvoudiging van die dilemma wat ek wil bespreek, omdat ons vir eers nie ten volle van die Rooitaal sal wegkom nie. Nietemin, glo ek dat die onderliggende logika wat my noop om hierdie vraag te stel baie relevant is. Laat ek verduidelik.

Steve Hofmeyer maak die stelling, “We are not used to being raped by black people.” teenoor ‘n TV-joernalis ten tyde van Rooi Oktober. Is die teendeel dan dat ons gewoond is om deur witmense verkrag te word? Ek twyfel dis wat Hofmeyer bedoel het. Die brawe Sunette Bridges vir wie ek sedert Rooi Oktober baie respek ontwikkel het, neem deel aan regter Davis se Judge for Yourself en doen haar bes. Vir ‘n tweedetaalspreker vaar sy glad nie te sleg nie, maar gemeet aan die standaard van ‘n eerstetaalspreker is sy maar power. Wees verseker dat die aanvallende Davis op Bridges se taalagterstand gereken het.

Nóg Steve hofmeyer, nóg Sunette Bridges se vertoning is uniek. Meeste van ons wat tweedetaalsprekers is, sal onder soortgelyke omstandighede dalk nog swakker as hulle presteer. Vir die Suid-Afrikaanse gehoor is hulle Engels neffens substandaard, maar tog goed genoeg. Kom dit egter by die buiteland wil mens hulle liewer uitdoof. Hulle gebruik van die taal en hul swaar aksent laat veel te wense oor en sal enige aanhoorder van kanaal laat verander. Ongelukkig is die Engelssprekende wêreld baie rassisties en mense wat nie hul taal op standaard kan praat nie word gewoonlik as dom beskou.

Ek woon nou reeds ses jaar in ‘n Engelssprekende land. Voordat ek hier aangeland het was ek onder die indruk dat my Engels heel goed was. Ek het immers my eie besigheid in Johannesburg bedryf. Hier het ek egter ontdek dat ek as tweedetaalspreker erg te kort skiet. Boonop het ek besef dat die Engels wat selfs deur eerstetaalsprekers in SA gebesig word ‘n verleentheid vir hierdie internasionale taal is.

In die ou Suid-Afrika het ons twee amptelike tale gehad, nl. Engels en Afrikaans. Dit het Nasionale Party-eersteministers en later staatspresidente in die prekêre situasie geplaas waar hulle, anders as hul Europese eweknieë, hulle in twee tale vlot moes wees. Ek sal nooit vergeet hoe John Vorster kleigetrap het op internasionale perskonferensies nie. Sy onvermoë om die woorde reg uit te spreek het hom heeltemal belaglik laat oorkom. PW Botha was nie veel beter nie en Pik Botha (buitelandse minister) was amper net so erg soos Vorster. Hulle was in ‘n onbenydenswaardige posisie want soos Steve Hofmeyer, Sunette Bridges en Dan Roodt moes hulle ook ‘n moeilike saak aan Engelse media in hul tweede taal
stel.

Ons Afrikaneraktiviste het klaarblyklik nog nie besef dat toe ons land elf amptelike tale gekry het hulle van Engels bevry is nie. Anders as eertydse NP-ministers is daar geen verpligting om enigsins meer met die media op Engels te kommunikeer nie.

Reeds in die Sowjet-jare het Russiese regeringslui doodeenvoudig geweier om met die Weste op Engels te komminikeer.

Soos sy voorgangers is Gorbatsjof en sy ministers altyd deur hul eie tolke vergesel. Daar kan geen twyfel wees dat ‘n intelligente en geleerde man soos Mikhail Gorbatsjof Engels magtig was nie. Nietemin, met elke staatsbesoek aan die VSA moes elke sin van Ronald Reagan eers deur Gorbatsjof se tolk na Russies vertaal word en dan is die Sowjetleier se Russiese antwoord weer na Engels vertaal. Ek is seker Gorbatsjof het Reagan in die eerste plek goed verstaan, maar niks ooit laat blyk nie.

Behalwe dat Russiese/Sowjet-trots nie sou duld dat die USSR-sekretarisgeneraal/president Engels met die VSA-president praat nie, sou dit ook strategies dom wees. Gorbatsjof sou nooit die moeilike ontwapeningsonderhandelinge so effektief in Engels kon behartig as in sy eie moedertaal, Russies, nie. Terloops, President Poetin en heelwat ander Europese regeringshoofde pas ook hierdie benadering toe.

Howel ons leiers/aktiviste se Engels goed genoeg is om nie te wag vir die vertaling van ‘n Engelse vraag nie, sou ek ernstig aanbeveel dat hulle oorweeg om slegs op Afrikaans te antwoord en veral waar hulle aan formele debatte deelneem. Dan sal daar geen probleem met die kwaliteit van die inhoud van die antwoord, die taalgebruik of die aksent wees nie. Vir seker moet daar Engelse Magisters onder ons wees wat as vrywillige tolke vir ons aktiviste by sulke geleenthede sal optree. Waar dit nie moontlik is nie kan ons aandring op onderskrifte met dien verstande en voorwaarde dat ons die bypassende Engelse teks na die opname self sal voorsien. Immers kan ons nie die vertaling aan vyandiges oorlaat nie.

Wanneer ‘n tweedetaalspreker se spanningsvlakke toeneem, soos tydens ‘n debat, verswak hul Engels. Glo my, ek het nou reeds ses jaar se intensiewe Engelse ervaring agter die rug en nog steeds het ek hierdie probleem met nie meer as 70% oorkom nie. Dus, waarom wil ons Afrikaner-aktiviste enigsins geleerde Engelssprekende Suid-Afrikaners op hul taal aanvat? Dit is dom. Immers is dit ‘n baie ongelyke speelveld. Ja, daar sal geleenthede wees waar daar nie ‘n vertaler sal wees nie, en waar mens doodeenvoudig onmiddellik in Engels moet antwoord, soos tydens Rooi Oktober. Immers is ons leiers aktiviste en nie regeringslui nie en sal daarom nie heeltyds die gerief van tolke hê nie. Nietemin, hou die Engels slegs vir waar dit nie anders kan nie. Ons hoef onsself nie as Engelsmagtig aan die Engelssprekende wêreld voor te doen nie. Om Engels te praat, is ‘n vorm van selfdiskriminasie en wys tot watter mate ons minderwaardig oor ons eie taal en kultuur voel.

Waarom demonstreer ons nie ons uniekheid nie? Ons het ons eie trotse taal, ons eie kultuur en identiteit en ons soek ons eie staat. Ons wil nie deel van hierdie Afro-Angel-Saksiese staat wees nie.

Word Afrikaanse media deur veiligheidsdienste gemanipuleer?

In die lig van die vreemde verskynsel dat Afrikaanse media en meningsvormers dikwels standpunt inneem téén die belange van Afrikaners of hulle daarvan probeer oortuig om van hul bates afstand te doen, het praag die volgende vrae aan ‘n kenner gevra: Is Afrikaanse media geïnfiltreer? Is daar joernaliste wat ook agente van die staat of selfs buitelandse inligtingsdienste is wat die niksvermoedende koerantlesers of radioluisteraars se sienings probeer beïnvloed?

Ons het oor hierdie en ander kwessies met Dr. Christo Landman gesels. Hy is ‘n voormalige hoof van koverte projekte by die departement van buitelandse sake en was ook hoof van missie in Berlyn. Onder die P.W. Botha-regering het hy in die Staatsveiligheidsraad gedien en is dus vertroud met die modus operandi van veiligheidsdienste.

praag: Dr. Landman, speel veiligheidsdienste steeds ‘n groot rol in ons land?

Landman: Onthou, veiligheidsdienste is vrygestel van regstellende aksie. Dit beteken dat hulle nog steeds mense uit die ou orde gebruik om hul projekte te doen. Hoe kan dit anders wees?

Dink maar aan die Boeremagsaak – daar is ernstige bewerings dat die aangeklaagdes deur veiligheidsdienste verlei is.

praag: Is veiligheidsdienste ook by propaganda betrokke, beïnvloeding van die openbare mening, ens.?

Landman: Vir seker is hulle! In die operasionele werk van die vorige regering het ons van dieselfde tegnieke gebruik gemaak. Ons het frontorganisasies gestig, en ons het betaalde persone gehad wat propagandawerk gedoen het. Op grond van hierdie stand van sake, is hierdie proses steeds aan die gang… Dis ‘n internasionale proses en hoogs onwaarskynlik dat dit nié hier gedoen word nie.

praag: Hoe weet ‘n mens of ‘n spesifieke persoon ‘n agent is?

Landman ‘n Mens ontwikkel ‘n neus vir hierdie goed. Só het ek byvoorbeeld in my loopbaan as amptenaar verskillende mense teëgekom wat gepoog het om ‘n houvas op my te kry en om my dop te hou. Hulle het my konstant dopgehou. Mense het my kom sien met bedenklike motiewe.

praag: En as dit gaan oor die inwin van menings, hoe werk dit?

Landman: ‘n Mens ontwikkel ‘n neus as iemand skielik opduik en ‘n meningsmous word. Wat motiveer hom? Word hy gebruik om ‘n sekere effek daar te stel, so ‘n persoon? Ek praat nie van ‘n spesifieke persoon nie. Dit kom verdag voor as ‘n ou skielik orals opduik. In die jongste geledere is daar ‘n buitelander wat gedurig oor sus en so kom kers opsteek. Hoe bekostig iemand dit om ses of sewe keer per jaar Suid-Afrika toe te vlieg omdat jy kamstig so lief is vir die land?

praag: Hoe word die media deur veiligheidsdienste gebruik?

Landman: Die mediamense is soos assuransiemense; dis mense wat by jou aankom vir ‘n storie. Hulle is dus gemaklike pionne van veiligheidsdienste.

praag: U sê dat ‘n mens ‘n neus ontwikkel… Wat sou u sê is tekens dat iemand in die media dalk vir ‘n veiligheidsdiens werk?

Landman: As hy ‘n meningsmous begin raak en herwaarts en derwaarts begin uitsprake maak. Hoekom is dit so? Wat motiveer hom? Hoekom het hy soveel toegang tot media? Ek of u het nie soveel toegang nie. Hy begin orals opduik.

praag: Sou dit reise deur die land of oorsee insluit?

Landman: Ek sou so sê. As ‘n ou so wyd en syd begin opduik, moet jy weet daar is ‘n slang in die gras. Hy beskik oor middele, asook toegang. Wie befonds hom en wie skep vir hom daardie vermoë?

praag: Hoe werk dit in die praktyk?

Landman: In die praktyk is daar ‘n drievlakstelsel: Die eerste vlak is kantoorpersoneel, wat gewoonlik aan almal bekend is. Die tweede vlek werk onder dekking. Die persoon het een of ander alibi. Byvoorbeeld, die hoof van die buitelandse veiligheidsdiens in Nederland het hom in my tyd as ‘n IT-handelaar voorgedoen. So ‘n persoon beskik oor hanteerders, koverte hanteerders. Hanteerders het op hul beurt weer agente. Die derde vlak is die inligtingsversamelaars. Hulle werk geheel en al kovert. Die houvas wat ‘n regering op sulke mense het, is ‘n uiters geheime veiligheidsklaring. Daar is ook drie vlakke van geheimhouding: vertroulik, geheim en uiters geheim.

praag: Gebeur dit dat meningsmouse, soos u hulle noem, die openbare mening probeer beïnvloed?

Landman: Ja, absoluut, dis hulle taak! Hulle versamel inligting maar is ook besig met infiltrasie. Hulle bedryf propaganda en infiltreer organisasies onder dekking dat hulle konserwatief is en lei mense in lokvalle.

praag: Sou dit hulle taak wees om bepaalde mense en instansies te diskrediteer?

Landman: Hul take is so wyd soos die Heer se genade. Geheime organisasies wat in die NP se tyd gestig is om die konserwatiewe politici te diskrediteer, het miljoene rande daarvoor ontvang. Disinformasie is ‘n wetenskap wat deur die Russe in die Nazi-tyd vervolmaak is. Om ‘n onlangse voorbeeld te noem: die Afrikanerbond het ‘n verslag in die parlement oor landbou en grond gaan lewer. En nou is daar ‘n klomp mense wat nooit die verslag gelees het nie, wat hul menings op koerantberigte baseer. Beriggewing is absoluut oppervlakkig, terwyl die verslag baie goed is.

Daar is nog ‘n ander meganisme. Inligting moet deur ‘n spesiale liggaam vertolk word. Feite word vergelyk met mekaar om ‘n waarheidselement te postuleer. ‘n Teenstrategie kan nie op valse inligting gegrond wees nie. Die teenstrategie word gebruik om jou te neutraliseer.

praag: Watter soort mens of organisasie word gewoonlik geneutraliseer?

Landman: As jy onder die aandag kom! As jy onder die aandag kom, dan moet jy aanvaar dat daar strategieë in werking gestel sal word om jou te neutraliseer. Sodra jy ‘n faktor word, is jy ‘n teiken.

Ek staan by my standpunt wat ek destyds tydens die heel eerste vergadering van die Vryheidsfront gestel het. As jy ‘n volk wil bevry, moet jy iets soos ‘n privaatveiligheidsorganisasie oprig, maar ook ‘n elitekorps om luistervinke uit te vang. Daar moet ook ‘n geheime strategie wees om vyandelike strategieë tre neutraliseer. Ons het ‘n geheime Broederbond nodig wat kovert werk. Op die oomblik is ons feitlik magteloos: voor jy iets kan doen, word dit geneutraliseer.

praag: U praat van “neutraliseer”… Hoe word dit gedoen?

Landman: Daar is nie ‘n magtiger wapen as die pen om dít te doen nie. Dis met ‘n pen wat daar ‘n streep deur jou getrek word, klaar!

Afrikanerverraaiers se ontkenning

Die vorige meningspeiling op PRAAG het die vraag gevra: “Wie is die Afrikaner se grootste vyand?” ‘n Mens kon óf antwoord “Afrikanerverraaiers” óf “die ANC en SAKP”. Nie minder nie as 83% van respondente het “Afrikanerverraaiers” geantwoord!

Nie lank voor PW Botha dood is nie, het ek by Die Anker twee uitgebreide gesprekke met hom gehad. Dit was soos een van daardie wetenskapfiksiefilms waar ‘n mens in ‘n kapsule klim en terug in die tyd vlieg. Oom PW was vyftig jaar in die politiek en het al die groot figure uit die verlede persoonlik geken: Malan, Strijdom, Verwoerd, waarskynlik selfs JBM Hertzog.

Interessant was dat die jong PW aan dr. D.F. Malan die vraag gestel het waarom die skeuring tussen hom en Hertzog in die dertigerjare gekom het. Malan het ‘n rukkie stil gebly en toe harstogtelik teenoor die jong organiseerder vir die Nasionale Party uitgeroep: “Afrikanerverraad!”

Verraad is sekerlik deel van elke volk se geskiedenis. By tye is dit eenvoudig makliker en veral finansieel voordeliger om met die vyand te heul as om by jou eie mense te staan. Maar ek verstout my om te sê: die Afrikanergeskiedenis word meer as dié van ander volkere deur verraad besmet. Ons het dit gesien tydens die Tweede Vryheidsoorlog en natuurlik oor die afgelope dertig jaar, vandat ‘n bepaalde kliek in die Broederbond en die Nasionale Party beheer oor die land en feitlik al sy instellings verkry het. Vir ‘n pot lensiesop het hulle alles – van die Uniegebou, die universiteite en openbare maatskappye, ons museums en wildtuine, die mineraal- en waterregte tot die kaart en transport op ons boere se grond – aan die ANC uitverkoop.

Nadat Roelf Meyer finaal aan Cyril Ramaphosa oorgegee het, het hy glo met laasgenoemde gedans, asof hy in ‘n gay-klub was. Cyril het agterna opgemerk dat, “indien hy soveel soos Roelf prysgegee het, hy dalk nie so vrolik sou gewees het nie”. Vandag, terwyl ‘n tweede volksmoord rondom ons woed, pluk ons die wrange vrugte van Roelf Meyer se vrolikheid.

Afrikanerverraaiers, hoewel hulle tussen ons woon en werk, is nie so maklik om te verstaan nie. Hulle trap op ons vir eie belang of persoonlike gewin, maar dit verteenwoordig nie die hele prentjie nie. Aan die een kant is hulle boos, dog aan die ander kant is hulle ook naïef, dom, wêreldvreemd en identiteitsoekend. Die verraaier beliggaam ook ‘n persoonlikheidstipe: die onderdanige kruiper wat bloot die weg van die minste weerstand volg.

Vandat ek op skool was, was ek daarvan bewus dat daar sulke mense bestaan: kruipers, rugstekers, verraaiers. Met ‘n middelmatige intellek en weinig talent, sit hy gewoonlik voor in die klas en probeer die onderwyser se witbroodjie word. Hy is vroom, skynheilig. Gewoonlik is sulke mense ook goeie Christene of, altans, doen hulle as sodanig voor. Op skool of universiteit is hulle altyd lid van die CSV en natuurlik – in die verlede – lid van die Afrikaanse Studentebond en die Ruiterwag, daarna die Broederbond en elke moontlike organisasie waar jy deur ‘n agteraf gekonkel kon vorder.

As ‘n mens die Afrikanerverraaier as ‘n parasiet sou beskou, met die Afrikanervolk as sy gasheer, dan het hy nou so te sê die finale fase van die parasiet se lewensiklus bereik: hy het sy gasheer doodgemaak. Maar natuurlik is die spesie aanpasbaar en het vele moontlik reeds na Australië ontsnap. Van hulle teer nog op die reste van Afrikanerinstellings en -ondernemings of probeer selfs witvoetjie by die huidige, seekatagtige maghebber soek. Heelparty het ook in die onlangse tyd verengels of ten minste hulle kinders na Engelse skole gestuur omdat hulle die nuwe kultuur wou omhels.

Ek het in ‘n huis grootgeword waar die Broederbond feitlik ‘n vloekwoord was. Sonder twyfel was daar in die vroeë dae goeie Broederbonders, vurige patriotte wat die Afrikaner uit die skande van armblankeskap in die dertigerjare wou ophef, maar iewers is die organisasie deur die parasitiese swakkelinge wat ons Afrikanerverraaiers noem, geïnfiltreer. Van toe af het die woord “Broederbonder” ‘n skelwoord geword en ek is bevrees die naamsverandering na “Afrikanerbond” in die meer onlangse tyd het weinig gedoen om dié negatiewe persepsie hok te slaan.

As ek dus van ‘n sekere soort konformistiese, kruiperige, aangeplak vriendelike Afrikaner met duistere bedoelings praat, dan som die woord “Broederbonder” dit omtrent vir my op, al mag dit onbillik teenoor ‘n gestorwe geslag idealiste wees wat hulle wel met dié term vereenselwig het.

As ‘n mens jou met Afrikanersake bemoei, raak jy gou-gou bewus van die “Broederbonder”-tipe. Afgesien daarvan dat hy sy eie ma met ‘n glimlag sal verkoop, is die Broederbonder ook ‘n bedrewe burokraat en iemand wat van vergaderings hou, veral as daar iewers ‘n aalmoes of posisie ter sprake mag kom.

Wat my egter die meeste van hierdie Broederbondertipes fassineer, is hulle sin vir ontkenning. Moontlik omdat hulle altyd baie fyn luister na die menings van belangrike mense om hulle eie daarby aan te pas, raak hulle so verstrengel in drogbeelde en drogredenasies dat hulle naderhand die werklikheid – of aspekte daarvan – begin ontken.

Ek was al male sonder tal in die geselskap van Broederbonders waar ek met verstomming gesien het hoe hulle eenvoudig ‘n direkte vraag of stelling argeloos kan ignoreer. Gewoonlik staan een van hulle op en vertel met groot omhaal van woorde hoe ons aan versoening moet werk, of darem nou nie negatief moet raak oor alles wat in die land verkeerd loop nie. Die woord “positief” is as’t ware die kenmerkende geluid van die spesie. Al word sy hele gesin deur ‘n bende swart rowers uitgewis, nadat sy vrou en dogter voor hom verkrag is, sal die rasegte Broederbonder getrou bly herhaal: “Ons moet positief bly en ons seëninge tel.”

Die Broederbonder se sin vir die “positiewe” spruit uit die feit dat hy sy weg deur die lewe vind deur ander aan te prys, by hulle te flikflooi, witvoetjie te soek, te kruip en hulle heuning om die mond te smeer. Broederbonders reageer feitlik met verskrikking as hulle iemand teëkom wat vir homself dink en – kan jy glo – so ‘n mening durf uitspreek. Dan maak hulle gou-gou kringetjie in die hoek van die vertrek en sorg dat die bose vrydenker met die banvloek getref of ten minste geskors of stilgemaak word.

Die hoofstroom- Afrikaanse media is natuurlik vrot van die Broederbonders. Hoe meer radikaal die ANC se leierskap raak en openlik sê hoe hulle binnekort plase gaan begin onteien, Afrikaanse skole gaan afskaf en nog meer drakoniese maatreëls vir sogenaamde “swart bemagtiging” gaan instel, hoe meer ontken die bende Afrikanerverraaiers en Broederbonders die werklikheid.

In hulle “positiewe” wêreld waar alles net goed gaan, kan geen krisis groot genoeg wees om raakgesien te word nie. Daar is nog altyd rugby of die jongste rentekoersverlaging om oor opgewonde te raak, al gaan die land en ons volk ten gronde.

Totdat ons finaal in ‘n Zimbabwe verval, gaan hulle mooi broodjies bak, kruip-kruip hier, kruip-kruip daar, en met gierige oë, smakkende lippe en innemende onderdanigheid bly aas wat daar nog te aas is.

Uit die smeltkroes van hierdie verskriklike tye gaan die Afrikanervolk gelouter anderkant uitkom. Hopelik gaan ons sterker as ooit wees en ons vyande met die minagting kan behandel wat hulle verdien.

Maar Afrikanerverraad sal aangespreek moet word. Nooit weer moet ons oorheers of selfs net beïnvloed word deur ‘n persoonlikheidstipe wat tegelyk konformisme en parasitisme kombineer nie.

Soos Van Wyk Louw aan die einde van een van sy mooiste versetsverse, “Julle is die oorheersers”, geskryf het:

…maar as julle dood
en ‘n vrot plek in ons volk is,
dan sal ons ‘n mes vat
en vinnig, genadiglik
sny deur spiere
en vleis tot genesing.

Afrikaners behoef ’n politieke ommekeer

In voorafgaande artikels in die Geskiedenisafdeling van dié webwerf is gepoog om kortliks (ja, baie kortliks!) en oorsigtelik na politieke tendense te kyk binne vier periodes:

Die indruk kan nie ontsnap word nie dat, met hier en daar ‘n suiwer uitsondering (dr. D.F. Malan en dr. H.F. Verwoerd), daar deurlopend gebrekkige leierskap voorgekom het. Generaal Louis Botha, generaal Jan Smuts en F.W. de Klerk val in die kategorie van meelopers met die Afrikaner se tradisionele vyande.

Die konflik tussen Afrikaner en Engelsman is in die demokratiese politiek sedert 1948 binne die konteks van Afrikanerregerings versus die Engelse opposisiepartye en pro-Britse pers volgehou.

Die Engelse anneksasie van Natal en die Kaap asook die twee Vryheidsoorloë is ‘n tragedie wat moeilik uitgewis kan word.

Tewens, die Engelse politiek, meer as enige iets anders, het die stryd teen sg. “apartheid” geïnternasionaliseer. Dit is die Engelse sakesektor wat die oorsaak is dat die Verwoerdiaanse ekonomiese beleid van grensnywerheidsontwikkeling en op die agentskapsbasis in die tradisionele swart tuislande misluk het. Ook die onbeheersde instroming van swartes na die vier provinsies, in die soeke na werk, is die resultaat van ‘n Engelse ekonomiese beleid. Insgelyks was die verabsolutering van die Engelse Westminsterstelsel die groot dryfveer agter die revolusionêre politiek van die swart bevrydingsorganisasies. Daar kan vandag gekonstateer word dat die ANC die Engelse koloniale politiek van die groot imperialiste – Cecil John Rhodes en andere – waarmaak. Vandaar die beroepsdiskriminasie teen Afrikaners, die onsimpatieke verandering in die name van historiese dorpe, geboue en straatname, asook die verengelsing van die onderwys.

By terugskoue moes die Suid-Afrikaanse politiek totaal anders ontplooi het. Die tendens van groter afstand tussen SA (die Afrikaner) en die Britse Gemenebes (die Engelse politiek) moes regdeur gehandhaaf gebly het. Groter kontak moes bewerkstellig met Nederland en Duitsland gewees het. Vandag in die jaar 2010 het die Britse invloed in die internasionale politiek dermate getaan dat SA se betrokkenheid by die Britse Gemenebes ‘n holle gebaar is. Tans is Duitsland een van die sterkste lande van die Europese Unie.

Die Rhodesiese Engelse het tot ‘n groot mate hulle gat gegrawe. Jan Smuts het gedurende sy regeringstyd gepoog om Suid-Rhodesië by SA te laat aansluit. ‘n Referendum is gehou, maar die kortsigtige Engelse het oorwegend gestem om nie deel van SA te word nie. Hulle redes was grootliks die teenwoordigheid van Afrikaners in die Republiek!

Die daadwerklike optrede van Ian Smith om met Brittanje te breek en UDI (Unilateral Declaration of Independence) uit te roep, was egter ‘n heldedaad. Die feit dat SA vir Ian Smith in die steek gelaat het, was ‘n daad van verraad. ‘n Alliansie tussen SA en Rhodesië, met al die opofferinge wat dit sou vra, sou die regionale geskiedenis anders geskryf het as wat tans die geval is. By terugskoue het Robert Mugabe die ontwikkeling van Zimbabwe dermate geknak dat dit dekades sal neem om te herstel – indien ooit!

Die fout met die hantering van Rhodesië (onder Vorster en Pik Botha) is in die hantering van SWA (onder P.W. Botha en Pik Botha) herhaal. Namibië is in die hande van SWAPO se Nujoma oorgegee.

‘n Alliansie tussen SA, Rhodesië en Suidwes-Afrika kon die Suider-Afrikaanse politiek op ‘n totaal nuwe model en rigting laat ontplooi het.

Die feit dat die onafhanklikheid van die TBVC-state deur F.W. de Klerk (weer met die steun van Pik Botha) opgehef is, was die grootste daad van lafhartigheid denkbaar.

‘n Alliansie tussen Verwoerd se SA, Ian Smith se Rhodesië, dr. Savimbi se Angola, Lukas Mangope se Bophuthatswana en ander goedgesinde swart leiers in die TBVC-state kon ‘n Suider-Afrikaanse konfederale regstaat tot stand gebring het, wat tot seën vir Afrika en vir die Europese gemeenskap sou gewees het.

Wanneer ons fokus op die politieke geskiedenis van SA moet ons ruiterlik erken dat ons “leiers” ons in die afgrond in bestuur het. Daar was en is nog steeds ‘n kortsigtige politiek onder ons waarneembaar. Wat in die omstandighede nodig is, is om ‘n nuwe kader leiers behoorlik op te lei. Dit is dus nog nie te laat om ‘n ander koers in te slaan nie. Maar, dan sal die rigting duidelik uitgespel moet word en ‘n strategie uitgewerk moet word om dit waar te maak. Dit is nooit te laat om ‘n politieke ommekeer te maak nie.

воздуха

Die skandaal rondom die ‘inligtingskandaal’

Voor die uittrede van minister “Pik” Botha as destydse minister van buitelandse sake, het hy met groot sorg die geskiedenis van buitelandse sake laat skryf. Groot was my verbasing dat daar in hierdie belangrike stuk werk nie ‘n woord gerep word oor twee hoofdirektorate onder mnr. Botha wat koverte projekte bedryf het nie. Hierdie stand van sake het die hele inligting-”skandaal” in herinnering geroep.

Die inligtingtragedie van die tagtigerjare het die direkte gevolg gehad om die befaamde generaal Hendrik van den Berg (hoof van die nasionale intelligensiediens) en die belasterde drs. Connie Mulder (minister van inligting) en Eschel Rhoodie (direkteurgeneraal van inligting) te onttroon. Die verdere gevolge van die “skandaal” was dat president John Vorster in oneer deur die staatsgreep uit die mag gestel is. Minister Connie Mulder moes bedank. Voor dit was hy die kroonprins van die Nasionale Party. Dr. Eschel Rhoodie het eers landuit gevlug, is in Frankryk gearresteer (sonder om sy vrou in te lig wat iewers in ‘n hotel tevergeefs op hom sit en wag het), hier in Potgieterstraat in die tronk gesmyt, later onskuldig bevind en is per eersteklasvliegkaartjie terug na Europa. Veel later het hy weens ‘n hartaanval op ‘n tennisbaan in Amerika gesterf, ver van die land waarvoor hy op ‘n stadium alles gegee het.

Die Vorster/Van den Berg/Mulder-era is opgevolg deur P.W. Botha en R.F. Botha. Dit het bekend gestaan as “die coup van die Bothas” en wraak van Robert Charles Barry, die toenmalige ouditeur, kontroleurgeneraal en voorganger van Rhoodie by inligting. Een militêre vuis, die vuis van Vorster se veiligheidspolisie, is vervang deur die sekurikrate (die weermag en sekretariaat van die staatsveiligheidsraad). Hierdie omruiling van die mag het ook uiteindelik sy logiese uiteinde in die politieke kapitulasie van F.W. de Klerk, die vrylating van Nelson Mandela en oorname deur die ANC gevind.

Die beweegrede vir die oorname van die Bothas en die vernietiging van Vorster en Mulder deur die Bothas het rondom die geheime projekte van Eschel Rhoodie en sy inligtingsdepartement gedraai. Suid-Afrika was die skyf van die kommunisme in die Koue Oorlog tussen Oos en Wes. “Pik” Botha se buitelandsesakedepartement – of die streepbroekbrigades, soos hulle geheet het, is nie vertrou om die politieke boodskap van afsonderlike vryhede effektief te bemark nie. Daarom is die departement van inligting in die binne- en buiteland ontplooi, om as propaganda-arm die politieke boodskap van afsonderlike vryhede te verwoord. Die department van inligting se werksaamhede is egter nie deur die Wet op amptelike geheime gedek nie en om dit deur wetgewing te doen, sou slapende honde wakker maak. Daarom moes ‘n ander weg gevind word. Hierdie weg was die geheime rekening van die Weermag. Die ambisieuse P.W. Botha en opponent van Connie Mulder was die betrokke minister.

Die hooftaak van die inligtingsmanne by buitelandse missies was die bemarking van die politiek van afsonderlike ontwikkeling. Bemarking moes met konvensionele asook onkonvensionele metodes geskied. Politieke fronte is wêreldwyd tot stand gebing. Agente is onplooi en miljoene rande is in ‘n veldtog, wat op sielkundige oorlogvoering neergekom het, geïnvesteer.

Met R.F. Botha aan die politieke stuur van buitelandse sake is die inligtingsmanne teen wil en dank by missies aanvaar, maar altyd as tweederangse diplomate hanteer. Inligtingsmanne is as attachés, of aangelaptes, ontvang. Hier en daar was daar ‘n raad en in ander gevalle ‘n residentminister (‘n diplomatieke titel hoër as dié van ‘n raadgewer) op die diensstaat van ‘n ambassade aangestel, maar die tweede-in-bevel was deurgaans ‘n streepbroekdiplomaat van buitelandse sake. Die teenkant van die munt was natuurlik dat hoofde van missies grootliks in die duister was oor die “politieke” doen en late van inligtingsmanne. Dit is aan die diskresie van inligtingshoofde oorgelaat om die hoofde van missies in te lig, as en wanneer nodig.

Onder die leiding van die dinamiese Eschel Rhoodie het die departement van inligting, ondersteun deur generaal Hendrik van den Berg se nasionale intelligensiediens, as ‘n effektiewe propaganda-instrument ontwikkel. Die moreel onder die amptenare was hoog. Die departement is uitgebou as ‘n alternatiewe “departement van buitelandse sake”. As en wanneer B.J. Vorster die mag sou oorgee aan Connie Mulder, waarna Connie Mulder vir Eschel Rhoodie sy minister van buitelandse sake sou maak, is wyd en syd gespekuleer.

Onder die leiding van die Rhoodie-broers en onder aansporing van Connie Mulder is gesoek na ‘n alternatiewe politieke beleid, wat konsosiatiewe demokrasie, Lijphart se model, geheet het.

Die wêreldwye aanslag teen SA het natuurlik in die guns van die departement van inligting getel. Die ANC het inmiddels geslaag, om met die hulp van Westerse moondhede apartheid tot ‘n “misdaad teen die mensdom” te verklaar. Die boodskap wat menige ambassadeur deur minister Botha na die kabinet gestuur het, was dat die wêreldwye aanslag teen SA kan lei tot internasionale sanksies en selfs die blokkade van Suid-Afrikaanse vliegtuie en skepe. Dus ‘n totale isolasie van die land.

Die departement van inligting was egter die voorstander van ‘n idee dat SA net deur onkonvensionele metodes gered kon word. Dit het behels:

Die skepping van geheime frontorganisasies in die belangrikste Westerse lande.
Die geheime ontplooiing van agente, wat politici en joernaliste, in die buiteland ingesluit het.
‘n Uitgebreide gasteprogram om buitelandse meningsvormers te toon welke projekte in die binneland van stapel gestuur is om swartes vanuit hul armoede en onderontwikkeling op te hef.

Soos te verstaan, is agente en medewerkers in harde kontant betaal, maar is kwitansies nie gevra nie. Watter buitelanders sou dan meewerk as dit ‘n vereiste was?

Die swak skakel of Achilleshiel in die operasionele raamwerk van die inligtingsdepartment was dat die geheime fondse deur die Weermag gekanaliseer is. Die politieke vyande van Vorster, Mulder en Rhoodie sou hierdie swakte in die politieke magspel tot eie voordeel uitbuit. Na bewering is projekte en dokumente na die media gelek. Op hierdie stadium is dit miskien ongewens om nadere besonderhede oor die personalia en taktiek van die politieke oorname te gee. Feit is dat die Bothas oorgeneem het en dat die buitelandse komponent van die voormalige departement van inligting deur die departement van buitelandse sake opgeneem is.

Die logiese verwagting is natuurlik dat alle voormalige geheime projekte gesluit sou word. Nee, inteendeel, die ambisieuse “Pik” Botha het genoeg politieke slinksheid en diepte gehad om te weet dat hy nou die alleenverantwoordelikheid vir die politieke oorlewing van SA in die buiteland dra. Derhalwe moes die koverte projekte gewoon voortgaan en in intensiteit verhoog! In die reorganisasie van buitelandse sake is die volgende koverte hoofdirektorate tot stand gebring:

Hoofdirektoraat strategiese beplanning met as opdrag die diskreditering van die ANC en van bevrydingsteoloë; en
hoofdirektoraat ekonomiese projekte, om desinvestering teen te werk.

Hierdie hoofdirektorate is stelselmatig mee weggedoen toe die klok vir die Nasionale Party in die onderhandelingspolitiek gelui en die grafskrif ook vir buitelandse sake geskryf is. Hier rondom 1992 is die dokumente van beide hoofdirektorate op groot skaal vernietig en het politieke geheueverlies oorgeneem. Derhalwe is die dokumente nie tot die beskikking gestel van diegene wat die geskiedenis van buitelandse sake geskryf het nie.

Om puntjie by paaltjie te plaas: die vermeende inligting-”skandaal” van die tagtigerjare is deur ‘n ware skandaal in die negentigerjare opgevolg. Tot dusver het geen haan daarna gekraai nie.

для девочек игри Фільчаков прокурор