Boere in die omgewing het saamgestaan en met die hulp van die polisie drie swart verdagtes agterna gesit na ‘n plaasaanval tussen Warden en Verkykerskop.
Volgens Vrystaat Landbou is die 32-jarige CT Steyn aangeval deur drie swartes omstreeks 20:00 gisteraand toe hulle kontant by hom geëis het.
Steyn is met ‘n mes in die hart gesteek en moes sedertdien ‘n noodoperasie ondergaan. Hy is tans in ‘n kritieke maar stabiele toestand in die hospitaal.
Die verdagtes het gevlug met sy Toyota Hilux-bakkie, klere, selfoon en ander items volgens die polisie. Die bakkie is gevind naby Bluegumbosch in Qwaqwa vanoggend. Die hoof uitvoerende beampte van Vrystaat Landbou, Henk Vermeulen, sê meer moet gedoen word om “misdaad” uit te roei op boerderygemeenskappe.
“Misdaad is regtig besig om tot die punt te beweeg waar dit soms voel asof dit buite beheer is. Die polisie kan nie op elke enkele plek 24 uur per dag wees nie. Ons moet kyk hoe ons ons eie gebiede kan beheer. Ons is baie tevrede dat die boeregemeenskap onmiddellik gereageer het,” sê Vermeulen.
Niemand is nog in hegtenis geneem in verband met die voorval nie. Die polisie in die Vrystaat ondersoek ‘n saak van roof.
Vyf swartes wat verlede week in hegtenis geneem is in verband met die plaasaanval op ‘n vrou naby Arlington sal weer in die hof vandag verskyn.
‘n Polisiewoordvoerder, Zweli Mohobeleli sê neefs Tseko Radebe (30), Ramonyaduwa Radebe (37), Mokwanyane Radebe (33), saam met Mhlupheki Malindi (32) en Pule Motlong sal na verwagting om borgtog aansoek doen.
Die vyf is in hegtenis geneem in verband met die aanval op Pauline van Zyl van die Roodekraal plaas. Van Zyl was het tuis gekom uit die dorp, vroeg Maandagaand, toe die aanvallers toegeslaan het.
Haar man Stefan was nie by die huis ten tyde van die aanval nie. Mohobeleli het gesê die swart aanvallers het geld geëis en Van Zyl gedwing om die kluis oop te sluit. Sy is vasgebind en drie vuurwapens is gesteel.
Twee van die verdagtes is in hegtenis geneem kort ná die aanval, terwyl die ander ‘n paar dae later in hegtenis geneem is in Arlington en Lindley.
Die grusame verhaal van die plaasaanval in Dullstroom, is nogmaals een van wrede swart geweld teen onskuldige wit slagoffers.
Sue Howarth is in ‘n kritieke toestand in die Midmed intensiewe sorgeenheid. Haar man, Robert Lynn, lê minder as ‘n honderd meter van haar in die chirurgiese saal. Dokters hou hom nog onder verdowing.
Die egpaar is oorval in hul huis, gemartel, in hul eie voertuig gelaai en Sondagoggend vir dood agtergelaat langs die pad in ‘n bergagtige pas buite Belfast.
Sue het ‘n passie vir skaaphonde en is ‘n gereelde deelnemer aan die Suid-Afrikaanse Skaaphond Proewe.
Voordat die egpaar na Dullstroom verhuis het, was Sue aan die hoof van ‘n farmaseutiese maatskappy in Johannesburg. Sy het haar nooiensvan behou nadat sy met Robert, ‘n elektriese ingenieur vir Eskom, getroud is.
Die verskrikking van wat gebeur het, is nog vars in almal se geheue. Robert se liggaam is vol sny- en brandmerke en ‘n koeël sit in sy nek. Die dokters het besluit om dit nie te verwyder vir die oomblik nie.
Robert en Sue is die mede-eienaars van ‘n plaas met die naam Mash Land, net buite Dullstroom waar Sue haar passie vir skaaphonde en hul opleiding uitleef. Sy het drie honde, al drie van die Border Collie Rescue Organisation aangeneem.
Irene Thompson, van die organisasie, beskryf Sue as ‘n vrou met ‘n hart van goud wat dikwels geld geskenk het aan hulle.
Sondagoggend, net ná 02:00, het Robert wakker geword in sy bed met drie swartes in klapmusse wat langs hom staan. Wat daarna gevolg het, was ‘n weersinwekkende aanval op twee onskuldige mense wat altyd net die goeie in almal wou raaksien.
Maar miskien is die twee juis daarom as sagte teikens beskou deur hul swart aanvallers.
Hulle is gemartel met ‘n blaasvlam en messe. ‘n Plastieksak is in Sue se keel afgedruk en hulle het probeer om Robert te verwurg met ‘n swart sak om sy nek.
Robert het aan die swart aanvallers sy bankkaarte en PIN-nommers oorhandig soos hulle versoek het, maar die booswigte was nog nie tevrede nie.
Hulle het die egpaar, nog in hul nagklere, in hul Nissan Hardbody dubbelkajuit met Border Collie plakkers op die agterkant, gelaai.
Daarna is hulle na Belfast deur Stoffberg. In die pas is Sue twee keer in die kop geskiet voordat haar aanvallers haar gesleep het in die veld langs die pad. Die voorste deel van haar liggaam is rou geskraap, nadat sy met haar gesig na onder gesleep is oor die teerpad, grond en gras.
Paar meter verder was dit Robert se beurt. Sy aanvallers het gemik vir sy kop, die sneller getrek en hom uit die voertuig gesmyt.
Die egpaar is ontdek na 06:00 deur twee vriende wat op pad was om te gaan visvang. Hulle het ‘n sigbaar verwarde Robert opgemerk langs die pad.
Hy het snye en brandmerke oral op sy lyf en ‘n wond aan sy nek. ‘n Swart sak is styf vasgemaak om sy nek en hy kon eers behoorlik praat nadat dit verwyder is. Dit is steeds onduidelik of hy daarvan bewus is dat hy geskiet is op daardie tydstip.
Sue is ontdek onder bome, in ‘n sloot. Haar redders het daarin geslaag om haar te vind omdat hulle haar kreune van pyn gehoor het en sleepmerke van die pad in die veld gesien het.
Haar kop was bedek met ‘n handdoek. Haar oë was toegeswel. Sy was slegs gedeeltelik geklee met net stukkies van haar hemp wat oorgebly het.
Die swartes het ‘n plastieksak afgedruk in haar keel om haar te versmoor, en dit is ‘n wonderwerk dat sy dit oorleef het. Sy is twee keer in die kop geskiet en die twee koeëls is steeds nie verwyder nie.
Die beseerde paartjie is inderhaas na die Belfast-hospitaal geneem waar hulle later na Middelburg se Midmed verskuif is. Die swart personeel in Belfast het nie opgemerk dat die egpaar geskiet is nie. Dié skietwonde is glo eers in Middelburg ontdek.
Sue het nog nie haar bewussyn herwin sedert die beproewing nie. Sy verkeer steeds in ‘n koma. Howarth word tans vir skok behandel en vir observasie in die hospitaal gehou.
Twee vermeende bruin plaasaanvallers is terug in die Luckhoff-landdroshof. Hulle sal na verwagting vandag verskyn in verband met die aanval op ‘n bejaarde egpaar op hul plaas naby die dorp, in die Vrystaat.
David Kanon, 41, en Shadrack Diffel, 35, staan tereg op aanklagte van roof met verswarende omstandighede. Hulle is in polisie-aanhouding.
Dit volg nadat Rudolf en Aletta van Heerden, beide in hul sewentigs, oorval en aangerand is in hul plaashuis by Avondsrus verlede maand.
Die twee bruin verdagtes het gevlug met die voertuig die egpaar ná die diefstal, van onder andere, geld, vuurwapens en selfone. Die gesteelde voertuig is later gevind by die Havenga-brug op die Petrusville-pad.
Die aanvallers het daarna blykbaar ander vervoer gereël.
Die mans is in hegtenis geneem in Roodepan, Kimberley. Ten tyde het die polisie gesê hulle was in besit van eiendom van die Van Heerdens. Hulle het sedertdien ook in die Kimberley-landdroshof verskyn op aanklagte van die besit van gesteelde goedere.
Die eienaar van ‘n kleinhoewe in die Rustenburg-gebied is Woensdag na ‘n plaaslike hospitaal gehaas nadat hy in ‘n aanval op hom en sy vrou ernstig gewond is.
Polisiewoordvoerder in Noordwes, Pelonomi Makau, sê die 65-jarige Niels Erichsen en sy 66-jarige vrou Leatitia is in hul bakkie by ‘n hek op die grondpad na hul kleinhoewe deur ‘n onbekende aantal rowers oorval. ‘n Vuurwapen is op hulle gerig, waarna die rowers die egpaar gedwing het om na hul huis te ry.
Makau sê Erichsen het in die huis twee skietwonde opgedoen. Die rowers het die huis omgekrap op soek na waardevolle artikels om te steel. Hulle het aangedring op geld. Die mans het hulself ook gehelp met kos en iets te drinke.
Sy sê bankkaarte en selfone is gebuit. Die rowers het ook die egpaar se silwer Nissan Nevara se sluitels geëis, waarna hulle op die vlug geslaan het. Geen geld is gevat nie. Die egpaar se verlate bakkie is later op die R24 naby Hekpoort gevind.
Nog niemand is in hegtenis geneem nie. Die polisie ondersoek ‘n aanklag van poging tot moord en huisroof. Erichsen se toestand is onbekend.
Die polisie in Limpopo is op soek na ‘n tweede swart verdagte na die grumoord op Tanya Wiers in Pietersburg (Polokwane).
Inwoners van Sterpark sê hulle leef in vrees vir swart aanvallers omdat misdaad skerp toegeneem het. Hulle hoor al hoe meer van kapings, sê hulle.
Die eerste swart verdagte het in die buurt gewerk. Van die items wat gesteel is tydens die moord is in sy besit gevind, waaronder ‘n skootrekenaar en juwele. Hy sal na verwagting Donderdag in die hof verskyn.
Wiers het verskeie steekwonde aan haar nek en ken gehad, asook aan haar hande, wat dui op pogings om haarself teen die moordenaar se mes te beskerm.
Haar oë is met ‘n skerp voorwerp verwyder.
Wiers se geskokte seun het Dinsdag op sy ma se naakte liggaam afgekom toe hy van die skool terugkom.
Volgens die polisie het die tweede swart verdagte by die Wierse gewerk.
Twee slagoffers verkeer in ‘n kritieke toestand na afsonderlike huisaanvalle in Gauteng.
‘n Bejaarde vrou is na die naaste hospitaal geneem nadat sy in die oprit van haar huis deur ‘n onbekende aantal swartes aangeval is.
Die vrou is verkeie kere geskiet tydens ‘n motorkaping voor haar huis in Weltevredenpark, Roodepoort. Dit is nie duidelik hoeveel keer sy geskiet is nie.
‘n Woordvoerder van Netcare 911 sê die voorval het Maandag net na 12:00 gebeur. Paramedici het haar gestabiliseer en na die hospitaal geneem.
Die 68-jarige vrou is in die tuin gevind. Dit is nie duidelik of die verdagtes met haar motor gevlug het nie.
Die polisie ondersoek die voorval.
Volgens Netcare 911 is ‘n man in sy vyftigs ook Maandag in die oprit na sy huis in Boksburg oorval in ‘n kaping en verskeie kere geskiet. Hy verkeer in ‘n ernstige toestand.
‘n Egpaar van Marquard in die Vrystaat wat wreed in hul huis aangeval is die naweek, sterk aan in ‘n Bloemfonteinse hospitaal.
Ilse Botha sê dit gaan onder die omstandighede goed met haar ouers, Lourie en Celia van der Merwe, albei 60, wat Saterdagnag in hul huis deur ‘n swart aanvaller met ‘n mes oorval is.
Lourie het vier steekwonde aan die lyf opgedoen, terwyl Celia met ‘n mes in haar gesig gesteek is.
Botha sê haar ma se boonste kakebeen is gebreek en sy het frakture in haar gesig opgedoen. Die medici monitor bloeding op die brein voordat hulle kan voortaagn om narkose toe te dien vir die operasie, sê haar dogter.
Die swarte wou hê Celia moes haar man vasbind en met vuurhoutjies aan die brand steek, maar sy het geweier. Lourie is gedwing om rottegif te eet, maar het ook geweier.
Die aanvaller het toe Lourie se oë oopgedwing om van die gif en chemikaliëe in te gooi “sodat hy nie moet sien wat met Celia gebeur nie”. Die swart aanvaller het gedreig om haar te verkrag.
Sy sê haar pa het haar ma die hele tyd beskerm. Sy sê die aanvaller het haar ouers verskeie kere met die dood gedreig.
Die vierde swart aanvaller is vasgetrek wat na bewering betrokke was by ‘n aanval op ‘n bejaarde egpaar in Haenertsburg, Limpopo.
Richard en Anika Wiggel is Donderdag oorval deur swartes wat die huis se vensters gebreek het om binne te dring. Hulle het kontant, elektronika en die egpaar se voertuig gesteel.
Die aanvallers is vermoedelik dieselfde wat nog ‘n bejaarde egpaar op hul kleinhoewe naby die Magoebaskloof-hotel aangeval het.
Die lokasiebewoner van Ritavi, het ammunisie, ‘n rewolwer, 9mm pistool, drie selfone, drie afstandbeheerders en ‘n skootrekenaar by hom gehad.
Volgens die polisie sal ‘n bykomende klag van die onwettige besit van vuurwapens en ammunisie aanhangig gemaak word.
‘n Ondersoek na ‘n gesteelde voertuig duur voort. Die aanvaller sal eersdaag in die landdroshof op Haenertsburg verskyn.
In Warmbad (BelaBela) is nog ‘n bejaarde in ‘n aanval erg beseer en sy honde is doodgeslaan deur swart aanvallers.
Die Katyn-massaslagting het gedurende die Tweede Wêreldoorlog en daarna opslae gemaak. Katyn word Kah-thin uitgespreek (Daniel Ford, bron hier onder, Kindle 214). Ek gaan hierdie gebeurtenis belig om aan te toon hoe regerings en die massamedia inligting weerhou of verdraai om die publiek te mislei. JK Zawodny se boek, Death in the forest: The story of the Katyn forest massacre (Pickle Partners Publishing, 1962, 258p; Amazon Kindle $5,69) , is deur Goolding beskryf as “one of the most complete accounts of Katyn” (Matthew Goolding, bron hier onder, Kindle 55). Maar van Zawodny se inligting is na meer as ‘n halfeeu verouderd. Eugenia Maresch se boek, Katyn 1940: The documentary evidence of the West’s betrayal (Stroud: The History Press, 2010, 288p; Amazon Kindle $13,67), is gebaseer op nuwe argivale inligting. George Sanford se boek, Katyn and the Soviet massacre of 1940: Truth, justice and memory (Abingdon: Routledge, 2005, 273p; Amazon Kindle $49,49), word deur Goolding beskryf as “the most important recent work about this topic” (77). Sanford se boek is egter onbetaalbaar duur.
Vir die doeleindes van hierdie rubriek maak ek van twee ander boeke gebruik. Uit die Amerikaanse oogpunt gebruik ek Daniel Ford se boek, A death in the forest: The US Congress investigates the murder of 22 000 Polish prisoners of war in the Katyn massacres of 1940 – Was Stalin or Hitler guilty? (Durham NH, Warbird Books, 2014, 82p; Amazon Kindle $3,41). ‘n Groot voordeel van Ford se boek is dat dit die kern weergee van die Amerikaanse Departement van Verdediging se verslag van 2 162 bladsye na aanleiding van verhore wat in 1951/52 gehou is: The Katyn forest massacre (Progressive Management, 2013; Amazon Kindle $6,83). Die Britse gesigspunt word belig in Matthew Goolding se boek, Katyn: A British dilemma (2014, 45p; Amazon Kindle $3,41). Ford en Goolding se boeke het die voordeel dat hulle, naas die verskillende invalshoeke, die jongste inligting bevat.
Die Tweede Wêreldoorlog (1939-1945) het op 1 September 1939 begin toe Duitsland oorlog teen Pole verklaar het. Op 13 September het die Sowjetunie die nie-aanvalsverdrag met Pole opgehef. Sowel Duitse as Sowjettroepe het hulle gehaas om soveel moontlik Poolse grondgebied te beset. Albei wou die onafhanklike Pole, wat in 1918 na die Eerste Wêreldoorlog voorwaardelik tot stand gekom het, vernietig. Die Sowjetunie en Duitsland het op 28 September 1939 ‘n nie-aanvalsverdrag gesluit; die Molotov-Ribbentrop-verdrag, waarmee Poolse grondgebied tussen die Sowjetunie en Duitsland verdeel is. Die besetting van die stad Lwów (tans Lviv, in die verre weste van die huidige Oekraïne), in die suide van die destydse Pole, was vir albei lande van strategiese belang. Die Duitsers wou verhoed dat Poolse burgers na Roemenië in die suide vlug terwyl die Sowjetunie sy wesgrens so gou moontlik verder weswaarts wou verskuif. Die Poolse bewind het die stad suksesvol teen die Duitse aanslag verdedig maar is deur die Sowjetmagte oorweldig.
Nikita Khruschev (1894-1971, Sowjetstaatshoof 1953-1964) was in 1939 as die Russiese goewerneur van die Oekraïne in bevel van die Sowjetbesette Poolse grondgebied. Die Russiese geheime polisiediens, die NKVD (“Peoples’ Commissariat of Internal Affairs”), het baie Pole krygsgevange geneem; nie net soldate en polisiemanne nie, maar ook die leiers in die gemeenskap, die intelligensia of elite; dus enigeen wat teen die Sowjetbesetting weerstand kon bied of kon help om ‘n onafhanklike Pole te laat herrys. “Kozielsk, located east of Smolensk, imprisoned 5 000; Starobielsk, near Kharkov, held 4 000 Polish officers; and Ostashkov, near Kalinin, where 6 400 Poles were interned” (Ford 315), dus 15 400 altesame. “They comprised the elite of the Polish military and civilian leaders” (Ford 331). “These prisoners remained at the three camps from September-October 1939, until April-May 1940” (Ford 331).
In die 21 maande wat die aanvanklike Sowjet besetting van Poland geduur het, is honderd duisende Pole gevange gehou in “some hundred-odd camps in Poland’s eastern territories and the western provinces of the Soviet territory” (Ford 315). “Perhaps one hundred thousand Polish civilian had been arrested and sent into the Gulag* in 1940 and 1941” (Ford 446). Die Pole wat in die Sowjet-Poolse Oorlog (1919-1921) geveg het, waarin die Pole hulle grondgebied grootliks suksesvol verdedig het, moes dit veral ontgeld. Op 22 Junie 1941 het die Duitse regering sy nie-aanvalsverdrag met die Sowjetunie verbreek, die gebied met Operasie Barbarossa binnegeval en spoedig Pole, insluitende Lwów (Lviv), verower. In daardie stad het die Duitsers toe die lyke van sowat 7 000 vermoorde Pole in die Brygidki-tronk gevind (Ford 242). [* Gulag: “Russian term for the system of prisons and labour camps used to silence dissidents and opponents of the Soviet regime” (Collins World Encyclopedia, 2003, p 405.]
Die Russies-Finse of Winteroorlog (1939-1940) het baie krygsgevangenes opgelewer. Saam met die wêreldoorlog-krygsgevangenes het die Sowjetowerheid meer prisoniers gehad as wat hy kon hanteer. Te Bykovnia (naby Kiëv) en Kharkov, is baie Pole om die lewe gebring. Ford skryf: “Those from southeastern Poland are buried at Bykovnia near Kiev … and many or all of their names are known. Those from the northeast were presumably executed in present-day Belarus, but their names and whereabouts [are] still a mystery” (904). Daar was ander plekke in die Oekraïne, Belarus en Rusland waar ook massamoorde teen Pole gepleeg is. Met die uitsondering van Katyn is hierdie grafte nog nie opgespoor nie.
Die Duitse magte het in Operasie Barbarossa ooswaarts tot by bv Leningrad (nou Sint Peterburg) gevorder. Die Sowjetowerheid het dermate bedreig gevoel dat hy toe bereid was om hulp uit enige oord teen die Duitsers te aanvaar, selfs van Poolse soldate wat krygsgevangenes was. Op 30 Julie 1941 is ‘n Sowjet-Poolse ooreenkoms hieroor aangegaan, wat diplomatieke bande ingesluit het. “Under this agreement, all Poles interned in Soviet prison camps within the territory of the USSR were to be released by the Soviets” (Ford 294). Die militêre verdrag tussen die Poolse en Sowjetregering is op 14 Augustus 1941 gesluit. Op 16 Augustus 1941 het die Poolse militêre bevelvoerder, generaal Wladyslaw Anders, wat uit ‘n Moskouse tronk vrygelaat is, begin om na Poolse soldate te soek wat deur die Russe krygsgevange geneem is. Hy kon baie van hulle nie opspoor nie. Sowat 8 300 Poolse soldate het verdwyn (Goolding 232). By navraag kon bv die Sovietstaatshoof, Josef Stalin, sy minister van buitelandse sake, Vyacheslav Molotov, en die NKVD-hoof, Lavrentiy Beria, geen bevredigende verduideling verskaf nie.
Die Duitse opmars teen die Sowjetmagte is in Januarie 1943 by Stalingrad (tans Volgograd) gestuit. Terwyl die Duitse troepe reeds besig was om die aftog in Rusland te blaas, het hulle op massagrafte in die Katyn-woud, 18 kilometer wes van Smolensk, in Rusland, afgekom. Hierdie vonds is op 13 April 1943 bekend gemaak. Die Duitsers het die Sovietunie van hierdie massaslagting beskuldig. “The Russians immediately put out the counter-claim that the atrocity was actually a German one – suggesting, among other novelties, that the bodies were actually those of murdered Jews, dressed in Polish uniforms. To their shame, the American and British governments accepted the Russian version” omdat Westerse belange “called for cooperation with the Soviet Union in the common crusade against Nazi Germany ” (Ford 249).
Die Poolse regering in ballingskap in Londen, met Wladyslaw Sikorski as eerste minister, het die Internasionale Rooi Kruis op 15 April 1943 gevra om ‘n neutrale ondersoek in te stel. “The Poles were ‘extremely unfortunate in that the Germans also asked the Red Cross to investigate at exactly the same time, which allowed the Soviets to depict their wholly independent moves as being part of a coordinated conspiracy’ … British people took to the idea, especially as popularity of Stalin was at an all-time high” (Goolding 586) sedert die Slag van Stalingrad. “Among civilians, a most common sentiment was an almost unbridled admiration for the Soviet Union in general, and for the Red Army in particular” (Goolding 615).
“On April 19, 1943, the Soviet newspaper, Pravda, carried a front-page editorial which attacked the Polish Government’s request for assistance of the International Red Cross in ‘investigating something that never happened'” (Ford 561). Hierdie versoek van die Poolse regering en die felheid van sy anti-Sowjetpropaganda oor Katyn het daartoe aanleiding gegee dat die Sowjetunie op 25 April 1943 diplomatieke bande met die Poolse regering verbreek het. Die Sowjetunie het nie meer die Pole se steun nodig gehad nie. Al die Poolse krygsgevangenes is tot Sowjetonderdane verklaar. Dit was duidelik dat die Sowjetunie permanente beheer oor Pole wou verkry. “The Western Powers proved incapable of countering this pressure with equal energy. They were obsessed by anxiety as to the loyalty of the Soviet ally and feared to provide him with an excuse for a separate deal with Germany” (Goolding 120). “On April 30, 1943, a medical commission of leading representatives of medical jurisprudence and criminology from 12 European universities and neutral countries, selected by the Germans, signed a protocol establishing these Polish officers were massacred in the Spring of 1940” (Ford 302).
Wat het in 1940 met hierdie Pole gebeur? Om die samewerking van Poolse aangehoudenes in Sowjet-krygsgevangekampe te verkry, is die gerug onder hulle versprei dat hulle huis toe gaan (Ford 347). Die gevangenes van die Kozielsk-kamp is per trein na Gniezdovo-stasie, 18 kilometer wes van Smolensk, vervoer en vandaar 3 kilometer per bus na die Katyn-woud (Ford 371). Oor die sewe massagrafte word gesê: “4 143 bodies [were] exhumed at Katyn, and another 110 found but not exhumed” (Ford 818). Daar is ‘n groot mate van konsensus dat die moorde van Maart tot Mei 1940 gepleeg is (Goolding 377). Ford voeg by: “In addition to the roughly 5 000 Poles buried in the Katyn Forest itself, some 20 000 Polish prisoners were murdered at other sites in the Soviet Union” (825).
Duitse soldate het die massagrafte by Katyn in 1943 ontdek en wou dit onder die Rooi Kruis se aandag gebring, maar Geallieerde en Sowjetpropaganda het hulle daarvoor geblameer.
Daar was eintlik drie “Katyns”, een elk vir die drie Poolse krygsgevangenekampe Kozielsk, Starobielsk en Ostashkov (Ford 404). Slegs sowat 400 van hierdie 15 400 prisoniers het die oorlog oorleef (Ford 347). Die Poolse prisoniers in die Ostashkov-kamp is in die Witsee by Tver verdrink (Ford 396, 404). “The prisoners in Ostahkov were placed on two very old barges, and when the barges were towed out to sea they were destroyed by Russian artillery fire” (Ford 404). Die amptelike Amerikaanse verslag lui: “We are equally certain that the 15 000 Polish officers – those interned at Starobielsk and Ostashkov – were executed in a similar brutal manner. Those from Starobielsk were disposed of near Kharkov, and those from Ostashkov met a similar fate. Testimony was presented by several witnesses that the Osthashkov prisoners were placed on barges and drowned in the White Sea. Thus the committee believes that there are at least two other ‘Katyns’ in Russia” (Ford 896). “The committee … wish to impress … that the investigation of the Katyn massacre barely scratches the surface of numerous crimes against humanity perpetrated by totalitarian powers” (Ford 921). Die komitee noem dit “Katynism” (Ford 929).
Tydens die oorlog was Winston Churchill die Britse eerste minister en Anthony Eden die minister van buitelandse sake. “Churchill advised Sikorski against provoking the Soviets” (Goolding 165). Eden “had done all he could to persuade the Poles to treat this [Katyn] as a German propaganda move designed to sow discord between the allies … The [British] War Cabinet was already concerned that this business would hamper their efforts to use Polish troops for fighting Germany in the Middle East” (Goolding 174). “The British were primarily concerned with maintaining Allied unity, despite suspecting that the Soviets were indeed responsible for the Katyn killings” (Goolding 222). “The anger and unconvincing terms of Russian denials suggest a sense of guilt” (Goolding 232).
“Churchill claimed to Stalin that ‘the Polish press will be disciplined in future'” (Goolding 543). Churchill het in ‘n kabinetsvergadering gesê: “No Government which had accepted our hospitality had any right to publish articles of a character which conflicted with the general policy of the united nations and which would create difficulties for the Government” (Goolding 648). “It must … be remembered that Poland was the reason Britain initially went to war” (Goolding 578). Die Britse regering het die Amerikaanse regering versoek “to promote Germany as ‘enemy No 1′” (Goolding 250). In die Britse parlement het Eden op 4 Mei 1943 gesê: “His Majesty’s Government have no wish to attribute blame for these events to anyone except the common enemy” (Goolding 258).
George Sanford skryf in sy bogenoemde boek: “The official and public policy was to use the inconsistencies and gaps in the Katyn evidence to justify a policy of non-attribution of guilt” (Goolding 275). Dít ten spyte van Owen O’Malley, die Britse ambassadeur by die Poolse regering in ballingskap, se verslag van 24 Mei 1943 waarin hy skryf: “I think most of us are more than half convinced that a large number of Polish officers were indeed murdered by the Russian authorities” (Goolding 290). “O’Malley seems distressed that their morals have been tested so brutally in order to continue their good relationship with an important ally” (Goolding 290). Goolding skryf: “I would argue that this report from O’Malley marks a momentous acceptance from many British officials regarding the probability of Soviet responsibility for the massacre. There was also an acceptance that they were themselves involved in a cover-up, expressing some melodramatic mourning for the loss of their ‘English’ morals” (307).
Alexander Cadogan, die Britse adjunkminister van buitelandse sake, het die Nuremberg-verhoor vooruitgeloop met hierdie opmerking: “The other disturbing thought is that we may eventually, by agreement and in collaboration with the Russians, proceed to the trial and perhaps execution of Axis ‘war criminals’ while condemning this atrocity. I confess I shall find that extremely difficult to swallow” (Goolding 307).
“The policy of the British Government headed by Churchill was to ‘suspend judgement’. The fact that this suspension of judgement was merely a way of continuing the cover-up troubled Foreign Office members, but it didn’t force them to change their policies. They were desperate to encourage all parties to refrain from public comment” (Goolding 322). Sanford word soos volg aangehaal: “The liberal moralism of the British elites made it psychologically impossible, quite apart from their definition of the National interest, for them to accept, at least publicly, that their Soviet ally was a mass murderer. They, therefore, had to reject what would normally have been accepted as overwhelming evidence of proof of Soviet guilt for the Katyn massacre” (Goolding 329). V Rockwell, Anthony Eden se biograaf, het geskryf: “The British public suffered ‘a fit of immorality in which few were concerned with anything except winning the war and keeping the alliance with Russia intact'” (Goolding 656).
Naas hoedanig die aanvanklike reaksie in Britse regeringskringe oor Katyn was, het Goolding ook ondersoek ingestel na die houding van ander Britse instelling van April tot Junie 1943 oor die Katyn-gebeure. Die Britse radiodiens, die BBC, het anders as bv die Duitse senders, geen woord oor Katyn gerep nie (Goolding 335). Op 15 April 1943 “the German Home Service discussed the response from Allied nations: ‘The murder of some 12 000 Polish officers has not made the slightest impression so far on the British news services. Whereas London as a rule pretends [to] stand guard over the moral behaviour of humanity it pretends to be hard of hearing in the Katyn case'” (Goolding 411). Die BBC se standpunt was soos volg: “The BBC, whilst maintaining its independence, entered into a gentleman’s agreement with the government to accept official guidance in their treatment of public affairs. That is to say they undertook to conform to official policy, whilst reserving the right to execute it in their own way” (Goolding 350).
Gedurende die oorlog was die Britse pers onderhewig aan streng sensuur. Regulasies “prohibited the publication of information useful to an enemy and … empowered the Home Secretary to suppress a newspaper which systematically published matter calculated to foment opposition to the prosecution of the war” (Goolding 467). The Times het berig dat die Poolse regering die Internasionale Rooi Kruis gevra het om ondersoek in the stel. Time Magazine het gemeld “there is no way of knowing whether the German story is true” (Goolding 486). “Stalin himself won Time Magazine‘s ‘Man of the Year’ 1942″ (Goolding 568). “The British mainstream press seem to be fairly responsive to Government requests, usually keeping their articles to a neutral tone. The most extreme example I have found is the Guardian article postulating German guilt” (Goolding 534).
“On January 24, 1944, the Soviet Special Commission To Investigate the Katyn Massacre released its own report stating that the Nazi Germans had committed the atrocity after the Poles fell captive to the Nazis in July-August 1941” (Ford 310). Die Russe het soos volg beweer: “The Poles interned in the three camps had been transferred by the Russians to other camps in the vicinity of Smolensk during March and April 1940 and were taken prisoner by the Germans during the Russian retreat. The Russians flatly accused the Germans of executing ’11 000′ Polish officers in 1941” (Ford 569).
“On July 1 and 2, 1946, the International Military Tribunal at Nuremberg heard testimony from both German and Russian witnesses concerning the Katyn massacre. No decision as to guilt was announced by the tribunal” (Ford 310). ‘n Britse minister, Rab Butler, “argues the British hid from the limelight at Nuremberg, stating that they ‘had no direct evidence on the subject [Katyn] in their own possession.’ They let the Soviets control the prosecution, which was ultimately a sham” (Goolding 314). Een van die Nazi-beskuldigdes, Hans Frank, het in sy Nuremberg getuienis hierop gesinspeel: “Germany’s guilt had been erased ‘by the conduct of our war-time enemies towards our nation and its soldiers.’ Such conduct had been entirely excluded from the trial, he was saying, a lopsided justice. Mass crimes ‘of the most frightful sort’ had been committed against Germans” (Philippe Sands, East West Street: On the origins of genocide and crimes against humanity, London: Weidenfeld & Nicolson, 2016, Kindle 5434).
Die Koue Oorlog tussen die Weste en die Sowjetunie het in 1948 met die Berlynse blokkade begin en het in 1950-1953 uiting in ‘n militêre konflik gevind toe Noord-Korea met Josef Stalin se goedkeuring Suid-Korea binnegeval het (Ford 256). Eers in 1951 en 1952 het die Amerikaanse Kongres verhore oor die Katyn-menseslagting gehou, dus meer as ‘n dekade nadat die gebeure plaasgevind het. Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het die Weste die steun van die Sowjetunie in die oorlog teen Nazi-Duitsland nodig gehad. Tydens die Koreaanse Oorlog was dit nie meer nodig nie en was die Sowjetunie die vyand van die Weste. Die Amerikaanse Katyn-ondersoekspan is nie in die Sowjetunie toegelaat nie.
Daar is bevind dat die Katyn-slagoffers individueel met ‘n pistool van agter in die kop geskiet is. Duitse koeëls is gebruik. Die Duitse koeëls is deur die Russe as argument gebruik om die skuld op die Duitsers te pak. Ford verskaf egter die volgende verduideliking: “The NKVD favored the compact Walther PPK semi-outomatic for this work, because the German pistol’s recoil was less severe than that of the Russian service revolver, the Belgian-designed Nagant. An executioner might have to kill two hundred and fifty men a night; the standard-issue revolver would have bruised his hand so badly that he couldn’t have used it the following day. The PPK was also a bit lighter and, with its cartridges stacked in the hand-grip, more nicely balanced. The same weapon was favored by the German Gestapo and by the American covert agency, the Office of Strategic Services. In this manner, the NKVD murdered the Polish officers, sergeants, policemen, and civilian leaders” (216). “In all, the NKVD eliminated almost half the Polish officer corps – part of Stalin’s long-range effort to prevent the resurgence of an independent Poland” (Ford 229)
Goolding verwys tereg na die skynheiligheid (“hypocrisy”) van die Britse en Amerikaanse regerings oor die Katyn-massamoord (79). Goolding noem, met spesifieke verwysing na die Britte, die gebeure as “damaging the perception of Britain as a moral idol” (103). Die Britte het nog nie verskoning vir sy verskroeide aarde-beleid en konsentrasiekampe gevra nie. Sedert die Anglo-Boere-oorlog weet Afrikaners om nie Britse regerings te vertrou nie. Sedert die betrokkenheid van die Suid-Afrikaanse weermag in Angola weet Afrikaners om nie Amerikaanse regerings te vertrou nie. Ook nie Russiese regerings nie. “We hear so much about Germany’s conquests, and so little about Russia’s parallel aggressions” (Ford 142).
Op 17 Maart 1992 het die Suid-Afrikaanse blanke kiesers in ‘n referendum ten gunste van magsdeling gestem. Reeds op 5 Oktober 1992 het Pieter de Lange, die voorsitter van die Afrikaner-Broederbond, te kenne gegee dat dit in werklikheid om magsoorgawe gaan; dat “magsprysgawe” ‘n “gesuiwerde” staanplek aan wit mense sal gee. “Al sê die politici ook wat, blankes moet aanvaar dat hul magsprysgawe permanent sal wees” (JC Steyn, Afrikanerjoernaal: ‘n Vervolgverhaal in 365 episodes, Pretoria: FAK, 2016, p 386). Sedertdien weet Afrikaners om nie die NP-regering te vertrou nie; sekerlik ook nie die ANC-regering nie. (Ek hoop om volgende keer oor Steyn se boek te skryf.)
Volgens Russiese argivale inligting is 21 857 Poolse krygsgevangenes tydens die Tweede Wêreldoorlog deur die Sowjetunie vermoor (Ford 223). “A more recent CIA analysis suggests that the total may have been as high as 25 000, and that the killings continued past May 1940” (Ford 323). “The Russians only formally admitting guilt in 1990″ (Gooding 39).
Kyk ook dié video oor die Katyn-slagting op die PRAAG-YouTube-kanaal:
Twee swartes is tot lewenslange tronkstraf gevonnis in die Bethulie rondgaande hof vir die moord op ‘n Smithfieldse arts, Bennie Cilliers.
Die Cilliers-egpaar aangeval op hul plaas naby Rouxville in Januarie vanjaar.
Waarnemende Regter Liza Tsatsi het ook ‘n voormalige plaaswerker van Cilliers, Thabang Jordaan, tot 22 jaar gevangenisstraf gevonnis op roof-verwante aanklagte en 10 jaar op ‘n aanklag van poging tot moord.
Die tweede beskuldigde in die saak, taxibestuurder Dawid Zamayo, is gevonnis tot 20 jaar gevangenisstraf.
Zamayo het ook 10 jaar gevangenisstraf gekry vir die poging tot moord wat verband hou met Cilliers se vrou, Cecilia wat die aanval oorleef het.
Regter Tsatsi het die twee moordenaars het ‘n man wat op die hoogtepunt van sy loopbaan was en ‘n mediese dokter, asook ‘n persoon met vaardighede waaraan Suid-Afrika ‘n dringende behoefte het, doodgemaak. Sy het ook gesê as ‘n boer het Cilliers werk vir baie mense geskep wat nou sonder inkomste sit.
Tsatsi het gesê sy kan nie enige wesenlike omstandighede vind vir die hof om af te wyk van die minimum vonnisse wat vir die misdade voorgeskryf word nie.
Cilliers het die aanval met ‘n swaar ysterstaaf tydens die plaasaanval nie oorleef nie.
Na die hofverrigtinge, het Cilliers se oudste seun, Pieter, aan OFM-nuus gesê hulle is verlig die saak is gesluit.
Hy het gesê hopelik kan die familie nou terugkeer na ‘n soort van normale lewe. Die jongste seun het die hoop uitgespreek dat die letsels van die voorval nie weer oopgemaak word nie.
Plaasaanvalle en plaasmoorde het toegeneem vir ‘n sesde agtereenvolgende jaar in 2016.
Die Transvaalse Landbou-unie van Suid-Afrika (TLU SA) in samewerking met Afriforum het die amptelike syfers tydens ‘n mediakonferensie in Centurion vrygestel.
Die 2016 syfer van 64 moorde is net bereken tot 30 November 2016. Volgens genl Chris van Zyl, assistent-hoofbestuurder van TLU SA, het Desember 2016 reeds gedui op ‘n verdere toename met ‘n geskatte verhouding van byna een moord per dag vir die maand wat die totale plaasmoord syfer vir 2016 die hoogste vir die afgelope sewe jaar maak.
“‘n Verdere kommerwekkende tendens is die duidelike toenemende gebruik van tegnologie deur plaasaanvallers. Ons het CCTV-bewys van ‘n toestel wat gebruik word deur plaasaanvallers wat radio- en selfoonkommunikasie asook alarms buite werking stel. Hierdie toerusting val in dieselfde liga as militêre toerusting wat ‘n eindgebruikersertifikaat vereis,” sê Van Zyl.
Ontleders het sekere patrone geïdentifiseer van verskeie plaasaanvalle en moorde. Onder andere dat plaasaanvallers toeslaan in groepe wat wissel van een tot soveel as 13 aanvallers per voorval. Ook dat aanvalle ongetwyfeld fyn beplan word en dat die boer spesifiek geteiken word tydens ‘n aanval en dikwels die eerste persoon is wat aangeval of vermoor word.
Verregaande politieke uitsprake hou verband met die toename in plaasmoorde. ‘n Klimaat heers in die land waar dit gewild is om rassistiese haatspraak teen wit mense te maak. Selfs die Landbouweekblad se redakteur neem daaraan deel.
Afriforum is egter bly dat lt.genl Kgomotso Phahlane, Waarnemende polisiekommissaris,’n groter bereidwilligheid toon met betrekking dié probleem.
Hulle meen daar bestaan ‘n groter diensvaardigheid om na klagtes en probleme te luister, omdat ‘n platform vir inligting rakende plaasmoorde en aanvalle gestig is.
