Rubrieke – Bladsy 16

Wat ‘n dag met Zuma!

Afrikaanse organisasies van oor die hele spektrum, vanaf die mistiek regse Boerevryheid van dr. Lets Pretorius, tot die politiese korrekte ATKV met Danny Titus aan die stuur, het gister in die Hilton-hotel in Sandton hul harte uitgestort teenoor die ANC-leier, Jacob Zuma.

Almal was dit agterna eens dat gister 'n merkwaardige dag was. Reeds tydens sy openingstoespraak het Zuma heel ander geluide gemaak as wat ons tot dusver van die ANC te hore gekry het. Hy het Afrikaners geprys vir hul bydrae tot die ontwikkeling van die land en erken dat hulle 'n unieke rol in die totstandkoming van die land gespeel het.

Trouens, soms moes 'n mens jouself knyp om seker te maak dat jy hoor wat jy hoor, want by tye het dit selfs geklink asof Zuma meen apartheid was ná alles nie so 'n groot sonde nie. Geen wonder die DA het Zuma agterna gekritiseer vir sy verklaring dat Afrikaners die enigste ware blanke Suid-Afrikaners is nie. Want indien Zuma 'n blanke was, sou hy sekerlik deur die DA as rassis uitgekryt gewees het weens sy stellings oor apartheid waarvan hy sommige aspekte as "innoverend" beskryf het.

Blykbaar het die hele geleentheid die ANC – en seker indirek die belastingbetaler – R500 000 uit die sak gejaag, met 'n smaaklike middagete wat voorgesit is. Dis seker gelykstaande aan die jaarlikse begroting van sommige Afrikaanse organisasies wat teenwoordig was, maar wat een en almal opgeruk het om hul sê te kom sê.

Sommiges, soos die ATKV en Afrikanerbond, was voorspelbaar polities korrek en het bloot hul clichés oor "diversiteit" en "diensbaarheid aan die regering" herhaal, maar die meeste organisasies het kritiek teenoor die ANC-leier uitgespreek, sonder om doekies om te draai.

Deur die bank het almal gevoel dat regstellende aksie onregverdig is en dat geweldsmisdaad 'n onhoudbare probleem geword het. Diskriminasie teen en miskenning van Afrikaans het ook gereeld op die klagtelys verskyn en sowel Jacob Zuma as Matthews Phosa moes deeglik kennis neem van Afrikaners se besorgdheid oor hul taal, hul skole, universiteite en ander instellings wat onder die ANC so gruwelik verwaarloos of verengels word.

Zuma is 'n goeie spreker wat die gehoor oortuig het dat hy nie bloot met 'n publisiteitsfoefie besig is nie, maar werklik die staat se vyandigheid en overskilligheid teenoor Afrikaners wil omkeer. Hy is ook 'n diplomaat wat die soms skerp kritiek teen die ANC-bewind rustig en met begrip aangehoor het. Izak Burger van die Apostoliese Geloofsending het hom veral gekasty oor sommige van sy uitsprake waarin hy na bewering die Here Jesus se naam ydellik gebruik het deur byvoorbeeld te sê dat die ANC "tot Jesus kom" gaan regeer. Hoewel sy antwoord nie heeltemal oortuig het nie, het Zuma tog getoon dat hy sensitief is vir die Afrikaner se godsdiensgevoel, homself insgelyks as 'n Christen beskryf en om verskoning gevra indien sy uitlatings aanstoot gegee het.

Ook die nuwe wapenwet is geopper, onder andere deur PRAAG, en daar is gevra of ons dan krygsgevangenes is wat in die tou moet staan om ons wapens prys te gee.

Dr. Koos Malan van die Regslui vir Afrikaans het heeltemal korrek opgemerk dat Zuma nie die Afrikanerstem nodig het om 'n meerderheid te behaal nie. Daarom was hy nie besig met 'n verkiesingsveldtog nie, maar het wel tot dusver blyke van opregtheid gegee in sy bereidheid om na Afrikanerprobleme te luister. Volgens Malan toon Zuma hiermee leierskap, wat nie noodwendig tydens die Mbeki-tydvak gegeld het nie.

Ekself het 'n verdere pleidooi gelewer dat ons 'n eie Afrikaneronderwysowerheid moet verkry waardeur die oorblywende Afrikaanse staatskole, asook een of twee universiteitskampusse, aan Afrikaners oorgedra behoort te word.

'n Woord wat telkens opgeduik het en aanvanklik deur Matthews Phosa gebruik is, was "hardegatgeit". Die gevoel was dat die sogenaamde "hardegat-Afrikaner" juis respek afdwing en nou weer na vore moet kom. Daar is nie na die teenoorgestelde figuur van die "kruipende Afrikaner" verwys nie, maar dit was opvallend dat daar nie meer, soos onder FW de Klerk en Roelf Meyer, 'n verskonende en onderdanige houding teenoor die ANC ingeneem word nie, maar reguit gepraat word deur die meeste organisasies wat teenwoordig was.

Aan die einde het Zuma 'n staande toejuiging van die afgevaardigdes ontvang, wat myns insiens geregverdig was. Waarskynlik neem Zuma 'n bepaalde risiko om so tegemoetkomend teenoor Afrikaners op te tree, terwyl sy linkervleuel, waaronder die Engelse radikales in sy party, steeds van hom verwag om Afrikaners eerder te ondergrawe as om met begrip na hulle te luister. Ook die buiteland, in die vorm van Brittanje en die VSA, kan beswaarlik beïndruk wees dat hy as't ware die Afrikaner, wat as sondebok vir die Weste se koloniale sondes gebrandmerk is, gerehabiliteer het deur ons nie meer as mense wat 'n sogenaamde "misdaad teen die mensdom" gepleeg het te behandel nie. Sekerlik stik menige Britse of Amerikaanse liberalis vandag in sy oggendtee deur Zuma en die Afrikaners so gesellig saam te sien kuier.

Zuma het veral sy waardering vir Afrikanerlandbou uitgespreek en heel moontlik kan ons 'n nuwe benadering teenoor ons boere van die inkomende ANC-bewind verwag.

Aan die einde het die ANC-president, wat na alle waarskynlikheid Suid-Afrika se volgende president gaan wees, belowe dat gister se gesprek 'n permanente forum moet word waar Afrikanerprobleme gereeld geopper kan word.

Ironies genoeg is Zuma besig om ook op 'n manier die Afrikaner te verenig, ná al ons onderlinge verdeeldheid en politieke gevegte van die afgelope dekades. Nie alle organisasies was gister teenwoordig nie, maar gegewe die breë spektrum wat wel daar was, kan ons sê dat ons uiteindelik oor 'n verteenwoordigende vergadering beskik. Al is die sameroeper dan ook 'n Zoeloe wat van korrupsie verdink word.

Selfs al kom daar niks verder van gister se vergadering nie – en alle aanduidigings is dat ons wel op die vooraand van 'n nuwe Afrikaner-ANC-politiek in Suid-Afrika verkeer – het Jacob Zuma dus reeds die byna onmoontlike reggekry: om sulke uiteenlopende Afrikaners in een saal bymekaar te kry.

Ons het ‘n eie koerant nodig

Die jongste sirkus rondom beweerde rassisme teenoor 'n radikale swart student, Itumeleng Makgetla, by die Universiteit van Stellenbosch, het hier betrekking. Hierdie oordrewe en verdraaide storie het voorverlede Sondag op Rapport se voorblad verskyn.

Op die foto wat Rapport tydens die onderhoud geneem het, lyk Itumeleng Makgetla baie gesond vir iemand wat net twee weke terug op die rand van die dood verkeer het, soos beweer word. Dat Makgetla aan die rasgedrewe Black Students Association (BSA) behoort, lê sy sinistere agenda bloot. Ook is dit toevallig dat die ''aanval'' plaasgevind het net voordat hy op die punt was om die US te verlaat. Dit klink alles baie verdag, so kort voor die verkiesing, terwyl die blank oorheersde DA 'n ernstige bedreiging vir die ANC in die Wes-Kaap inhou …

Met hierdie artikel het ons nog 'n voorbeeld van hoe Rapport 'n onbenullige en geïsoleerde geval aanbied as wit op swart rassisme. Nogtans ontken die comrades by Heerengracht 40 die daaglikse swart-op-wit haatmisdaad in hierdie Afrikanistiese anti-blanke moordryk. Die linkse redakteur van Rapport sal toelaat dat haar joernaliste sulke ongeloofwaardige aanklagte van rassisme opdiep terwyl daar op plase en in voorstede 'n swart-op-wit volksmoord aan die gang is. Ongeag die reeds gepolariseerde situasie ontsien Naspers dit nie om nog meer haat jeens die Afrikaner aan te hits nie. Vir seker gaan hierdie ''insidente'' buite verhouding voorgestel word in die dae wat kom en sal die gepaardgaande aanjaag van anti-blanke emosies nog meer Afrikanerbloed laat vloei. Liza Albrecht is 'n onverantwoordelike redaktrise wat enigiets sal doen om haar politieke meesters te beïndruk.

Duidelik het die ANC-kaders François Groepe en Jakes Gerwel, sowel as die res van die ANC-lede en Mandela-aanhangers by Naspers nou hul ideologiese houvas op hierdie propagandahuis tot die uiterste gevoer. Liza Albrecht voer die Afro-fascistiese agenda van die Naspersdireksie uit. Die teiken is hierdie keer die US en die strategie is om 'n Reitz-insident te skep waarna Julius Malema (van die ANCYL) met die hulp van die Black Students Association die groter ANC tot aksie sal oorhaal. Intussen sal die Afrikanistiese brigade by Naspers die ANC-koor met hul musiek begelei. Alles mooi georkestreer en gedirigeer deur ANC-kommissaris Jakes Gerwel ('n afgevaardigde vanuit die vorige ANC-president se kantoor) en kie. Die poging is om nog 'n Afrikaner-universiteit oornag te afrikaniseer. Hierdie is ''revolution by stealth''. 'n Insident word geskep en 'n georkestreerde drama met gevolglike verandering vind plaas. Naspers raak nou saam met die ANC Afrikanervyand Nommer Een. Dit gaan nou te ver…

Naspers se koerante moet sekerlik die enigste in die wêreld wees wat konstant hul dominante lesersmark beledig en kasty. Om gedurig sy eie lesers te probeer oortuig dat die onderdrukking wat hulle ervaar hemel op aarde is en dat hulle in elk geval 'n klomp slegte rassiste is wat niks beter verdien nie, spreek van die ongelooflikste arrogansie. Dan gaan hulle nog verder deur radikale swart studente se versinsels en verdraaings aan te wend om rassehaat teen hul lesers aan te hits. Verbeel jou 'n besigheid wat sy eie verbruikers so openlik en met soveel oortuiging ondergrawe … Asof dit nie genoeg is nie, skroom hulle nie om te noem dat die arme swart bloedjie aan 'n rassistiese studente-organisasie behoort nie. Laasgenoemde dis hulle met soveel selfvertroue op, kompleet asof dit in orde is dat swartes rassiste mag wees. Hierdie openlike rassis bied hulle dan aan as 'n geloofwaardige getuie. Verbysterend…

In die jongste weergawe van Rapport loods die joernalis Andries Vrey 'n rassistiese tirade teen Rapport se lesers. Die blote feit dat lesers op Rapport se blog 'n probleem met die jong swart rassis se bewerings had, maak dat Adries Vrey Rapport se lesers as rassiste brandmerk. Vrey beweer dan ook dat blanke Suid-Afrikaners maar verdien om onder die hiel van regstellende askie te verkeer. Vrey, wie se artikel deurspek is met Naspers se linkse cliches, beweer dan ook dat daar geen rasmotief bestaan in die gewelddadige aanvalle wat blankes in SA moet verduur nie. Weereens in Naspers tradisie word die Afrikaner-holocaustontkenning gepleeg waarvoor Naspers nou reeds berug geraak het. Gelukkig reageer Rapport se lesers weer met 'n stortvloed van teenaanvalle op Rapport vir hierdie blatante anti-Afrikanerpropaganda.

Mens moet egter in ag neem dat Naspers tans deur 'n bende van selferkende Mandela-aanhangers (soos Ton Vosloo) ANC-kaders (soos François Groepe en Jakes Gerwel) en verskeie ander ANC-lede en -meelopers bestuur word. Hierdie propagandahuis se uitsluitelike doel is om die ontmagtigde Afrikaner te ondergrawe en op elke gebied te saboteer. Dit moet die Afrikaner se doel word om hierdie propagandakonglomeraat in ruil te boikot en te benadeel. Sodra ons selfbeskikking bekom, moet die nasionalisering van Naspers die hoogste prioriteit verdien. Daarmee saam sal vervolgingsaksie teen joernaliste en redakteurs, wat anti-Afrikaneraksies in 'n tyd van volksmoord gepleeg het, moet volg.

Naspers se jongste aanval en aanhitsing van haat jeens die Afrikaner, bevestig onomwonde die noodsaaklikheid vir ons eie gedrukte Afrikaanse koerant. Ons benodig 'n koerant deur ons mense vir ons mense, 'n koerant wat nie deur vyande van ons volk beheer word, soos tans die geval met Naspers/Media24 nie. Hierdie skrywer versoek hiermee dat ons 'n fonds op die been bring om 'n pro-Afrikaner-/Boerekoerant mee te finansier. Hierdie sal 'n inklusiewe koerant wees wat alle Afrikaner-/Boerebewegings goedgesind sal wees. Laat ons opgewonde raak en werk maak hiervan.

полиграф защита

Susan Combrinck praat met die jong lesers van praag.co.za oor taalgebruik, skryf en lees

Die toestand van taalgebruik en die swak stand van sake ten opsigte van lees in ons skole is vir my baie kommerwekkend. Hoekom dit so is, kan ek nie verstaan nie. Taal vorm immers die basis van alle leer.

Wanneer oor die onderwys gepraat word, kom geletterdheid elke keer ter sprake en die eerste stap in die geletterdheidsontwikkeling is die aanleer van ‘n taal en daarmee saam die korrekte gebruik van die taal wanneer geskryf en gepraat word. Taal is die medium waardeur mense hulleself verstaanbaar maak en waarmee hulle kommunikeer. Die mens speel verskeie rolle: deur te luister wanneer iemand anders praat, die sprekers wanneer ander luister, die lesers wanneer iemand anders skryf en die skrywers wanneer ander lees wat geskryf is. Ons woorde en sinne vorm deel van ons alledaagse interaksie met mense.

Al bestaan daar vandag die kommerwekkende houding dat daar nie meer omgegee en nie gemerk word teen taalfoute en spelfoute nie, wil ek vir julle vra hoe julle gaan leer om ‘n taal behoorlik te kan praat, skryf en lees? Veral jul moedertaal, Afrikaans. Hierdie houding van foute wat oorgesien word en die vraestelle wat gemerk word sonder dat die inhoud heeltemal korrek is – met slegs een of twee feite wat aandui dat julle weet waaroor die vraag handel, veroorsaak dat daar ‘n onreg aan julle gedoen word. Deur dit te aanvaar doen julle julself ook ‘n onreg aan – wat beteken dit? Gedurende julle skooljare kan julle dalk wegkom daarmee om die minimum te lees en om in die gewoonte te kom om nie korrek te skryf nie omdat foute oorgesien word. Die probleem gaan kom wanneer julle uit die skool is, want nie alle firmas wil mense in diens neem wat nie kan lees, skryf en ordentlik praat nie en dan gaan julle bitter spyt wees. Daar is die uitdrukking: “Spyt kom altyd te laat”.

Wie van julle weet hoe om ‘n biblioteek te gebruik? Wanneer julle meer wil weet rondom dít wat julle in die skool leer, kan julle boeke by die biblioteek oor die onderwerp uitneem. Wat van sommer net ’n storieboek of tydskrif uitneem om te lees? Ek kon self nie sonder die biblioteek nie en het die skoolvakansies omgelees – ek is seker daarvan dat julle ouers sal onthou van die reisende biblioteke. Ek kan nie my lewe sonder boeke voorstel nie.

Ek het die voorreg gehad om ‘n meisie van Graad 7 te help om te lees asook om die woordeboek te gebruik. Dit was hartseer om te sien hoe sy sukkel om ‘n eenvoudige ding soos ‘n verjaardagkaartjie te skryf. Soos wat ons gevorder het, was dit heerlik om te sien hoe sy die woordeboek begin gebruik en nuwe woorde geleer het.Toe sy die eerste storie gelees en dit verstaan het, was dit vir ons albei ‘n blye dag. Sy kon haar in die hoofkarakter van die storie inleef en die karakter se emosie ervaar.

Deur te lees gaan ‘n ander wêreld vir julle oop – dit beteken nie dat julle net van ander lande leer nie, maar julle kan leer van mense en diere en julle kan kennis opdoen aangaande die bou van modelle of hoe sekere stokperdjies beoefen word. Lees speel ’n baie belangrike rol in die alledaagse lewe – dink maar daaraan wat sou gebeur as julle nie ’n spyskaart of die instruksie by die opslaan van die boekrak kon lees nie? Wanneer julle nie behoorlik kan lees nie, gaan julle ook swak doen in al jul vakke en sal bv. in wiskunde nie die aanwysings verstaan om ‘n probleem op te los nie. Wat van toetse en eksamens? Julle sal ook nie die aanwysings wat in toetse en die eksamen gegee word, verstaan nie. Dit is dan baie maklik om te sê dat julle ‘n leerprobleem het, maar eintlik is dit ‘n leesprobleem wat onstaan het deurdat daar so min gelees word. Deesdae word baie op rekenaars gewerk, maar wat ’n verassing: Julle moet nog steeds kan lees, anders help die rekenaar wat daar staan niks nie!!

By die UGO wat julle volg, word baie klem geplaas op die integrasie tussen die leerareas en die feit dat die leerareas nie geskei moet word nie. Dit is ook goed so, maar weet julle wat? Dit is ook gedoen toe julle ouers skoolgegaan het. Ek hoor al die vraag: “Hoe?” Julle pa's kon in die houtwerkklas en julle ma’s kon in die huishoudkundeklas verskeie tipes inligting wat hulle geleer het, toepas. Net so kon ek die taal wat ek in die taalklas aangeleer het, gebruik om die resep te lees en te verstaan; ek kon die wiskunde wat ek in die wiskundeklas geleer het, aanwend om te bepaal hoeveel van bepaalde bestandele gebruik moes word (bv. 250ml melk) en ek kon die vorms waarvan ek in die wiskundeklas geleer het gebruik om die verskil te sien tussen 'n ronde en 'n vierkantige bak en ek kon die proses van probleemoplossing gebruik om te bepaal hoe ek die korrekte hoeveelheid botter van die blok moes afsny. Ek kon in die Aardrykskundeklas die kaart lees, ek kon die afstande tussen plekke uitwerk en ek kon die verskil sien tussen die soorte wolke waarvan ek geleer het.

Al die vakke het met mekaar verband gehou, al het die vakke ander name gehad as wat die leerareas en vakke nou het. Ek kan nie dink aan een vak waar ek nie oor die vermoë moes beskik om te lees nie en die feit dat baie van ons ons klasmaats kon help met bv. wiskunde beteken dat ons met ander leerlinge kon kommunikeer.

Ek daag julle uit! Begin lees – nie net julle skoolwerk nie – en verryk julle lewens.

Ekonomiese krisis!

Dit is net ses kort maande sedert ŉ subprimaverbandskrisis in twee regeringsondersteunde Amerikaanse huisleningsmaatskappye die Amerikaanse ekonomie gekelder het. Van die optimistiese vooruitsigte vir die Amerikaanse ekonomie aan die begin van 2008 is daar in 2009 niks oor nie. Maar dit is net een jaar gelede dat die New Yorkse en Londense aandelebeurse historiese hoogtepunte bereik het. Toe het selfs die mees pessimistiese vooruitskattings net ŉ korreksie in dié beurse voorspel. Oor die algemeen het Amerikaners nie geglo dat ŉ huisleningskrisis hulle ekonomie sou kelder nie, en hulle het 2008 optimisties verwelkom: Ekonomiese groei, meer rykdom, beter maatskaplike omstandighede en die onvermydelikheid van Amerikaanse oorheersing was die natuurlikste toestand ter wêreld.

Een jaar gelede is waarskuwings wat hier en daar geuiter is oor die algemeen geïgnoreer. Bush se “Surge in Iraq” was besig om resultate te lewer. Barack Obama en Hillary Clinton was besig om vir die Demokratiese Party se kroon mee te ding, en Amerikaners sou binne maande begin uitsien na verlossing onder President Obama.

Daar was die netelige probleem van die ruolieprys, wat in Januarie 2008 na meer as $100 per vat gestyg het, en wat skynbaar hardnekkig gaan aanhou styg tot bykans $150 per vat. Blaam hiervoor is vrylik toegewys: Dis die spekuleerders, of dis oliemaatskappye soos Exxon-Mobil wat die mark nie genoegsaam voorsien nie, of dit is geheimsinnige internasionale agente in Saoedi-Arabië wat besig is om die mark te destabiliseer, of groen politici het saamgesweer om te verhoed daar vir ruolie geboor word.

Verduidelikings het gestrek vanaf die rasionele tot beskuldigings van sameswerings, en radikale teoretici het hulle waansinnige teorieë oor ruolie met oortuiging oorvertel. Maar terwyl die hoë olieprys dit duurder gemaak het om Amerikaanse vierwielvoertuie vol te maak, was niemand juis bekommerd nie. Pensioene en ander beleggings was kwansuis veilig in bekwame hande. Bear Sterns en Meryl Lynch se uitstekende beleggingskemas waarin die pensioenfondse belê was, of Madoff se slim Ponzi-skemas, was veilig en aan die groei; Amerikaners het aanvaar dat hulle hulle oudag skatryk in Florida gaan geniet – met son, seilbote en warm sand, en ŉ Martini in die hand. Onbesorg kon hulle van een mooi droom van brandertjies op die strand tot ŉ ander met mooi beelde van rykdom en sekuriteit insluimer.

Dit was natuurlik te goed om alles waar te wees. Uiteindelik het die mooi drome in nagmerries verander, en Amerikaners het in Augustus en September 2008 skielik met sweet op die voorkop wakkergeskrik en besef dat die geluide op die buitedeur nie reëndruppels is nie, maar dat ŉ ondier se kloue diep groewe in die hout krap. Vrees en afsku is aan die uitbreek, met onrus nou in sig.

Daar was reeds enkele jare terug tekens dat alles nie pluis met Amerikaanse finansies is nie. Die Bush-administrasie het reeds in 2001 geluide gemaak dat hoërisikoverbande sommige banke aan onaanvaarbare risiko’s blootstel. Die waarskuwings is in 2003 en in 2005 herhaal, maar die Amerikaanse Kongres het versuim om op te tree. Uiteindelik het die krisis die banke ingehaal – in ŉ klassieke illustrasie dat mens nie iets uit niks kan kry nie, selfs in die finansiële wêreld: Soos bloed kan rykdom, geld en ŉ groeiende ekonomie nie uit ŉ klip getap word nie, maar is onderhewig aan dieselfde Newtoniaanse gravitasiewette wat klippe aarde toe laat val.

Uiteindelik was dit die stygende ruolieprys (wat Amerikaanse verbruikers se kontant opgeslurp het), in kombinasie met die toksiese hoërisiko huislenings, wat ŉ finansiële storm ontketen het tot so 'n mate dat dit in sommige oorde as ŉ Tweede Depressie beskryf word. Faktore wat verder bydra tot die gemors is die geweldige vloei van kapitaal vanaf die VSA na die Midde-Ooste en Sjina om vir ruolie en verbruikersartikels te betaal. Dié kapitaal moet teruggeleen word van Sjina om Amerikaanse banke solvent te hou, en deel van die Amerikaanse nagmerrie wentel rondom Sjina wat eendag daardie lenings gaan inroep.

ŉ Neweproduk van die ekonomiese insinking is ŉ sterk afname in aanvraag na petroleumprodukte, met die gevolg dat die ruolieprys afgedruk is tot onder $40 per vat. Die afname is net tydelik en is uitsluitlik die resultaat van die ekonomiese krisis. Waarom is dit so?

Die gevolge van die ekonomiese storm is, om die minste te sê, skrikwekkend. Amerikaanse Motormaatskappye se verkope het gedaal met meer as 40% van jaar-tot-jaar tot Februarie 2009. Selfs Toyota se verkope is met ongeveer 40% af, en gerugte doen die rondte dat Sjinese motorvervaardigers Amerikaanse motorhandelsmerke gaan koop en produksie Sjina toe gaan verskuif. Die Amerikaanse ekonomie is ook besig om miljoene werksgeleenthede te verloor en is nou in volle resessie. Pogings om skokterapie toe te pas om die insinking om te keer is in volle swang, en is ŉ demonstrasie dat sommige mense steeds glo dat mens iets uit niks kan kry. Die Bush- en Obama-administrasies het triljoene dollars begroot om banke te red, toksiese verbande te koop, en om kapitaal te verskaf om die ekonomie weer met finansiële stimulasie aan die gang te kry. Dit is egter soos om geld in ŉ swart maalkolk te stort. Behalwe om dit te sien verdwyn, het dit omtrent geen ander resultaat as om die groeiende Amerikaanse skuld van ongeveer elf triljoen dollar nog verder op te stoot nie.

Internasionaal is daar gevaartekens vir die VSA. Die land moet kapitaal dringend van Sjina leen, en Hillary Clinton het reeds geluide gemaak om die Sjinese te oortuig dat beleggings in Amerikaanse staatseffekte gesond is. ŉ Verlies aan vertroue in die VSA se vermoëns om lenings terug te betaal kan die Amerikaanse ekonomie in ŉ doodspiraaldepressie laat beland – of geld moet gedruk word (dit veroorsaak ŉ inflasie-spiraal), of deflasie gaan dit onmoontlik maak om reeds bestaande skuld te vereffen. Nodige en drastiese inkortings in die regeringsbegroting sal Amerikaners van hulle regering se uitgawes moet speen – wat sal lei tot verlore werksgeleenthede en maatskaplike onrus. Tans het die New Yorkse beurs reeds 50% van sy waarde verloor (oor ses maande), en daar is nóg tekens dat dit verder kan daal. In vergelyking het beurse tydens die Depressie vanaf 1929 met ten minste 80% oor etlike jare gedaal. Dié keer kan dit geëwenaar word.

Amerikaners is oor die algemeen ontnugter en ontsenu. In ŉ interne memo aan sy werknemers skryf mediabaron Rupert Murdoch "We are in the midst of a phase of history in which nations will be redefined and their futures fundamentally altered” terwyl die finansier en biljoenêr (en linksgesinde) George Soros in Februarie by Columbia Universiteit sê dat “the world financial system has effectively disintegrated… there is yet no prospect of a near-term resolution to the crisis…the turbulence is actually more severe than during the Great Depression, …[comparing the current situation to the demise of the Soviet Union]…We witnessed the collapse of the financial system…There's no sign that we are anywhere near a bottom."

Die gevolge van die finansiële vloedgolf is besig om uit te kring. Dat lande hervorm gaan word (soos Murdoch voorspel) in die proses, begin nou meer duidelik blyk. Die Engelse polisie is besig om voor te berei vir ŉ somer van misnoeë, stakings en onrus, terwyl feitlik elke ander Europese land ernstige finansiële probleme in die gesig staar. Onrus, stakings en selfs geweld is onvermydelik, en die naarstiglike begrotings om likwiditeit in die Westerse ekonomieë te pomp sal heel waarskynlik misluk.

Hoe lank sal dit duur? Optimiste praat van ŉ oplewing in 2010, maar ŉ langer en dieper resessie of ŉ depressie, tot 2012, is meer waarskynlik. Die afname in die beurse het die ekonomie ten minste vir ŉ dekade teruggesit, en die verlore rykdom, deels gebou op sand en lugkastele, sal moeilik gerekonstrueer of herwin word.

Dit bring my weereens by die prys van energie in die vorm van ruolie. Ekonome vergeet dikwels dat ekonomiese aktiwiteite, net soos elke ander fisiese aktiwiteit onder God se son, aangedryf word deur ŉ vloei van energie vanaf ŉ lae entropie toestand om dan uiteindelik geabsorbeer word in ŉ hittesink met hoë entropie. Dit is die wette van termodinamika, en die opmerking dat mens nie iets uit niks kan kry nie, is vierkantig hierop gebaseer. Deskundiges in olieontginning praat reeds dekades, en ten minste sedert die 1960's, oor hierdie feit, terwyl ekonome dit hardnekkig ignoreer, en dikwels meer konsentreer op die sielkundige aspekte van ekonomiese groei, eerder as om die vloei van energie deur die ekonomie (van ontginning tot by ŉ hittesink) in ag te neem.

Dit is nie toevallig dat verhoogde kospryse en brandstofpryse die ekonomiese krisis voorafgegaan het nie. Inteendeel, hierdie pryse is ten nouste verbind aan die prys van energie – energie wat in geld verander word gedurende produksie van kos, goedere en dienslewering in die ekonomie. Kapitaal is die vermoë om energie aan te wend of te koop om sekere projekte uit te voer, en ŉ tekort aan kapitaal het noodlottige gevolge vir ekonomiese groei – dit lei tot eksponensiële inkrimping van die ekonomie, maw, dit lei tot ŉ resessie.

Uiteindelik is die ekonomiese krisis veroorsaak deur ŉ sterk verhoging in die aanvraag van energie, terwyl produksie beperk word deur geologiese faktore (in ŉ meerdere mate), en ŉ versuim om kapitaal aan te wend om meer energie te ontgin (in ŉ mindere mate). Die onvermoë om uit bestaande olievelde genoegsaam ruolie te pomp om in die vraag te voorsien het ŉ skerp prysstyging en ŉ gepaardgaande skok deur die Amerikaanse ekonomie gestuur wat banke gedestabiliseer het, en derhalwe die finansiële krisis veroorsaak het. Ten spyte van die afname in aanvraag, is die olieprys histories gesien, steeds redelik hoog, en daar is geen tekens dat dit tot onder $20 per vat kan daal nie, selfs met verdere afnames in aanvraag.

Die goedkoper energie kan dit makliker maak om uit die resessie te kom, en dit sal waarskynlik gebeur. Daar is egter ŉ stok in dié wiel: ŉ Beter ekonomie sal aanvraag na energie weer verhoog, wat die prys weer sal opstoot omdat produksie steeds ŉ probleem is, en wat dan weer ŉ ekonomiese insinking sal veroorsaak, met verdere verhoging van voedselpryse en in die pryse van ander kommoditeite. Uiteindelik verlaag lewensstandaarde, met die gepaardgaande risiko dat hongersnood kan uitbreek omdat sekere wêrelddele bevolkings dra bo die natuurlike drakrag van die omgewing.

Die bostaande scenario, wat voorspel dat ŉ voordurende energiekrisis sal uitbreek telkens as die ekonomie sterk groei, is reeds druk bespreek onder geoloë en ander deskundiges, wat verstaan dat die mens se vermoë om hoëkwaliteitenergie goedkoop uit die aarde te pomp nou aan bande gelê gaan word deur die fisiese karakter en geologiese grense van die aarde. Daar is steeds baie energie in die vorm van ruolie, steenkool en gas (en selfs wind- en sonkrag) beskikbaar, maar dit is moeilik of duur om te ontgin, en soos meer kapitaal spandeer en gerangeer moet word om dit te ontgin, so sal lewensstandaarde afneem. Dit is die argument van die Romeklub, wat reeds in die 1970's voorspellings hieroor gemaak het. Die volgende dekade sal hulle argument reg of verkeerd bewys.

Oor die algemeen sal die bostaande scenario waarskynlik oor dekades afspeel, waarin ekonomiese krisisse met kleiner tussenposes gaan afwissel. Murdoch en Soros se opmerkings wat ek bo aanhaal, wys dat hulle miskien dieselfde scenario voorsien. Wat egter duidelik oor die kort termyn is, is dat die twintigste-eeuse paradigma van ŉ bipolêre of unipolêre wêreld met die VSA as die toonaangewende moondheid vir goed verby is. Die VSA is mank, en wanneer Obama sy troepe aan Irak oor 18 maande onttrek, sal die tydelike winste daar ook uitgeput wees. Met bondgenote soos die Europese moondhede, min geld en beperkte bronne om die avonture in Afghanistan en Irak te befonds, maak hierdie feite ŉ besliste oorwinning in Irak (en in Afghanistan) ŉ feitlik onbegonne taak.

Die krisis in Europa sal tweeledig ontvou – eerstens ekonomies, en dan demografies. Islam gaan die historiese Christelike Europese hegemonie in Europa uitdaag en vernietig. Daar is die moontlikheid van verset en etniese geweld in Engeland en Frankryk, maar uiteindelik sal demografiese werklikhede die oorwinnaar bepaal, net soos dit in Suid-Afrika gebeur het. Met Europa se val sal Europese bevolkings elders, in Noord-Amerika, Suid-Afrika en Australië, waarskynlik onherroeplik verander in ŉ wêreld sonder Europese heerskappy. Ons Afrikaners se noodlot sal dan Europa se noodlot word.

Ons kan treur oor Europa se verlore kultuur soos uitgebeeld in da Vinci, Dante, Bach en Mozart, met diepliggende wortels in Roomse, Lutherse en Calvinistiese Christelike filosofie, en gebaseer op die klassieke kulture van die Midde-Ooste, Griekeland en Rome. Die eienskappe wat Europese kultuur gebaar het, wat wetenskap en tegnologie uitgevind het, en wat haar kultuur wêreldwyd versprei het, is bankrot en in demografiese en kulturele verval. Vandag is dit oorgeneem deur hip-hop, dwelms en ander antichristelike giere. More sal Islam die kulturele en ekonomiese vakuum vul.

Europa is haar geskiedenis. Die toekoms is sy nie.

Фильчаков

Tyd om kos op te gaar?

Die redakteur van die Amerikaanse beleggingstydskrif, Gold World, raai Amerikaners aan om kos, medisyne en ook goud- en silwermunte te begin opgaar om die groot finansiële ineenstorting wat binne 18 maande en dalk gouer in Amerika kom, te oorleef. Greg McCoach, redakteur van die tydskrif en direkteur van 'n beleggingsadviesgroep, verwag dat die groot hoeveelhede geld wat nou in Amerika gedruk en in die ekonomie gepomp word, tot hiperinflasie gaan lei wat die gewone man in armoede en ellende gaan dompel.

McCoach se Gold World is bekend vir hulle volgehoue advies die afgelope twee jaar en meer om in goud te belê – advies wat reeds oor en oor as reg bewys is en veral die afgelope weke in die kol was.

In 'n spesiale artikel in twee aflewerings is hy sterk afwysend, selfs snedig en beledigend teenoor die huidige Obama-administrasie en ook die base van die Amerikaanse reserwebank, die Fed, se beleid om net meer en meer geld in die ekonomie te pomp. Nie alleen gaan dit nie werk om die eonomie op te kikker nie, maar dit gaan baie gou lei tot hiperinflkasie en 'n algehele ineenstorting. Hy waarsku dit kan beslis binne 18 maande kom en dalk nog voor die einde van hierdie jaar.

Dit gaan ook nie help om kontant in Amerikaanse dollar-note op te gaar nie want die geldeenheid se waarde gaan in duie stort soos nog nooit tevore gesien is nie. Hy waarsku dat die huidige slagspreuk van "Cash is King" gou verander in "Cash is Trash".

Een van die gevolge van die hiperinflasie is dat die verspreidingstelsel van goedere soos voedsel ineen gaan stort. Daarom raai hy Amerikaners aan om:

'n voorraad voedsel en noodsaaklike benodigdhede nou te begin opbou met voorskrifmedisyne vir minstens drie maande – en langer as dit kan.

fisiese goud, silwer en gehalte goudmynaandele aan te koop. "Maak seker jy het 'n paar duisend dollar in Amerikaanse en Kanadese goud- en silwermunte in veilige bewaring – soveel as wat jy kan bekostig."

trek na 'n veilige plek minstens twee ure weg van 'n groot stad – nie alleen is dit goedkoper om in die platteland te oorleef nie, maar hy waarsku blykbaar teen misdaad wat enorm gaan toeneem as die probleme werklikheid word.

Plaas geld oor na ander geldeenhede. Hy glo die Kanadese dollar en die geldeenhede van Singapoer en Hong Kong gaan die beste wees. Kalarblyklik het hy ook nievertroue in die Europese geldeenhede nie.

Sorg dat jy ten volle ingelig is oor wat in die Amerikaanse ekonomie aangaan. Moenie die propaganda en die leuens glo wat uit Washington kom nie.

McCoach beweer dat die Obama-adminsitrasie besig is om met onverbloemde sosialisme die land en die bestel wat Amerika se grondleggers geskep het, totaal te vernietig

Sy artikels kan gelees word by GoldWorld.com.

Carl Niehaus, die model-‘Afrikaanse’

Terwyl ek vanmôre na die Star se jongste opskrif in die verkeer kyk, "Niehaus's lobola splurge", tref dit my skielik: Eintlik is Carl Niehaus die model-"Afrikaanse".

Ons word al jare lank vertel dat mense soos Niehaus wat vroeg genoeg by die ANK aangesluit het en bereid was om bomme op stasies of in Wimpy-restaurante te stel die eintlike helde van die Suid-Afrikaanse geskiedenis is. Anders as Roelf Meyer wat eers ná Mandela se vrylating geestelik na die terroristebeweging oorgeloop het, was Niehaus 'n voorbok.

Trouens, as mens ingaan op Die Burger se argiewe dan kom jy agter dat daardie koerant, asook die hele Naspersmediagroep, om van die spul ANK-marionette by die SAUK nie eens te praat nie, tot eergister nog snakkende, op-hul-knieë-kruipende bewonderaars van die tokkelokterroris was. Die SAUK het selfs 'n TV-program oor Niehaus gemaak met die titel, "Van tokkelok tot terroris". Intussen het ons uitgevind dat Niehaus, soos Jacob Zuma, feitlik niks behalwe miskien standerd vier deurgekom het nie, maar desnieteenstaande as "Doktor Niehaus" bekendgestaan het.

Daardie bebrilde Afrikanerhater wat hom verbeel dat hy 'n politieke joernalis is, Jan-Jan Joubert, was een van Niehaus se voor-in-die-koor-sikofante. Op 27 April 2004 het Jabroer Joubert hom saam met Carl die Grote Doktor Niehaus daarin verlustig dat "die stugge Uniegebou… 'n musiek-ekstravaganza" gaan huisves wat uit 'n multikulturele "allegaartjie" bestaan wat "net in Suid-Afrika kan onstaan".

Terwyl Naspers se held met voete van klei nou deur die Engelse pers so te sê lewendig opgevreet word, doen die Nasperskoerante minder geesdriftig daaraan mee. Want, verteenwoordig Niehaus ná alles nie die ideaal waartoe elke regdenkende "Afrikaanse" behoort te streef nie?

Nie net het Niehaus sy rug op Afrikanerskap gedraai nie, maar hy het selfs sy linkse virago van 'n vrou, Jansie Lourens, vir 'n ousie gelos. Volgens vanmôre se Star, het die platsak Niehaus redelik onlangs met die balju wat sy drempel deurtrap nog kans gesien om R35 000 lobola vir sy derde vrou, Mafani Gunghuluza, op te dok.

Soos Oscar Wilde sou sê, is daar een ding beter as 'n Afrikanerverraaier wat sy eie mense in die rug gesteek het en dit is 'n Afrikanerverraaier wat bereid is om lobola vir sy ousie te betaal. Die Huisgenoot is waarskynlik steeds in ekstase oor Niehaus – sy spandabele, leuenagtige gedrag ten spyt. Al om die ander week stal die grootste Afrikaanse gesinstydskrif immers gemengde paartjies soos Bryan Habana en Janine Viljoen op hul voorblad uit in 'n manie van veelrassige, veelkleurige, veelkopulerende vermenging wat die mal Amerikaanse professor Noel Ignatiev wat "die wit ras wil afskaf" se hart sou verbly.

Voordat ek nou weer by die Menseregtekommissie vir rassisme verkla word, wil ek dit onomwonde stel dat ek niks teen Mafani Gunghuluza het nie. Sy word trouens op die ouderdom van 31 as 'n "ervare en innoverende sakevrou" beskryf. Sy is glo "'n direkteur van verskeie maatskappye en 'n lid van die South African Women Entrepreneurs' Forum". Sy lyk ook meer eg as Niehaus, want ten minste het sy nie haar hare laat reguit maak soos mev. Obama en dié se dogters nie.

My enigste vraag is: wat sien me. Gunghuluza in 'n "Afrikaanse" soos Carl Niehaus?

Behalwe hul voorliefde vir verraad en agterbaksheid, kan mens sê dat "Afrikaanses" jillend hul sitplekke op die ANK-soustrein ingeneem het. Niehaus is maar net 'n suiwerder vorm van die "Afrikaanse" wat saam met die oud-terroriste van die ANK 'n sadistiese behae daarin skep om die belastingbetaler en selfs aandeelhouers in privaatmaatskappye daagliks met miljarde tydens die horde SEB-transaksies te verneuk.

Het ander "Afrikaanses" soos Marthinus van Schalkwyk, FW de Klerk, Ton Vosloo en Koos Bekker nie ook maar hul eie mense uitverkoop en in die proses saam "geskep" nie? Hulle leef dieselfde Hollywood-lewe as Niehaus op Kaapse wynplase en in vyfsterhotelle terwyl Afrikaners op plase en in die voorstede vermoor word, Afrikaans onderdruk word en ons een vir een gedwing word om te emigreer.

Volgens gerugte het Ton Vosloo, die voorsitter van Naspers, tydens die demutualisering van Sanlam so 'n klein "meevallertjie" van sestig miljoen rand aan homself toegeken. Sanlam, daardie eerbiedwaardige maatskappy wat ons ouers en grootouers in hul armoede en swaarkry opgerig en ondersteun het, het met ander woorde vir Vosloo sy plesierrit op die soustrein verseker en hom as "Afrikaanse" gesalf. Geen wonder dié man is in die annale opgeteken as van mening dat "die begrip 'Afrikaner' aanstoot gee" nie.

Afrikaners is eerlik, hardwerkend en lojaal. In die nuwe Suid-Afrika is hulle om daardie rede gewoonlik ook arm, of ten minste veel armer as die res wat ons so gereeld saam met die taxi's in hul blinkswart Range Rovers en Porsches van die pad af druk. "Afrikaanses", daarenteen, floreer in die korrupte kleptokrasie van die NSA waar grootdoenery, uitspattigheid en pasrykvulgariteit die etos van 'n hele samelewing definieer.

In vele opsigte is Carl Niehaus, die linkse pierewaaier wat net so vol van homself is soos wat sy bankrekening leeg is, die ideale "Afrikaanse", die verloopte Afrikaner wat met afsku vir sy eie taal, ras en identiteit vervul is en daarom as't ware 'n hoeksteen van die versameling rampokkers wat hulself die "reënboognasie" noem.

Komaan, Huisgenoot, Rapport, Beeld, Burger en SAUK, kom ons stel 'n heildronk op jul held in. Hulde, hulde aan Doktor Carl Niehaus!

харьков купить

Afrikaner word in die klaskamer vermoor

Wanneer daar van onderwys gepraat word, dan word daarmee bedoel die onderrig, opleiding en opvoeding van ons kinders op pre-primêre, primêre, sekondêre en tersiêre vlak.

Opvoeding kan nie plaasvind sonder 'n taalmedium nie en ons besef dat moedertaalonderrig onontbeerlik is vir die behoorlike vaslegging van leermateriaal.

Geskiedenis

Die skynbare traagheid van Afrikaners om in verset te kom teen die vernietiging van Afrikaansmediumskole kan aan die volgende te wyte wees:

1. Die Afrikanervolk het sy selfrespek verloor weens die eerlose, roemlose en verraderlike wyse waarop eertydse Afrikanerleiers die Afrikaner se politieke mag in 1994 op 'n skinkbord aan die huidige regime prysgegee het.

2. Die Afrikaner is onderwerp aan strawwe veroordeling en verguising oor sogenaamde wandade en vergrype teen die mensdom in die verlede en oor apartheid. Die Waarheid- en versoeningskommissie en die media is ingespan om die hele Afrikanerdom in die beskuldigdebank te plaas en verantwoordbaar te hou oor enkele optredes van die veiligheidspolisie toe daar 'n terroristeoorlog teen ons gevoer is. Hierdie breinspoeling en skuldgevoelens het diep in die onderbewussyn van die Afrikaner gaan lê en het 'n verlammende uitwerking op die Afrikaner.

3. Leerinhoud: Voorgeskrewe werke soos bv. Kringe in 'n bos het die lewensfilosofie van die Afrikaner radikaal verander veral ten opsigte van ander kultuurgroepe en volke in die land. Waar die Afrikaner 'n verdraagsame ingestelheid ontwikkel het, het die ander groepe meer uitdagend en veragtend in hulle optrede teenoor die Afrikaner geraak.

4. Gebrek aan sigbare Afrikanerleierskap, grootliks te wyte aan die massamedia in dienstigheid aan die owerheid van die dag en die vermengde samelewing, skep ook 'n hindernis vir gefokuste optrede teen die onreg wat blatant teen die Afrikaner gepleeg word.

Die gevolg uit bogemelde is dat Afrikanerorganisasies met 'n roemryke verlede optree soos iemand met lam knieë. Politieke korrektheid het die wagwoord van vele Afrikanerbemande organisasies geword wat veronderstel is om ons belange te beskerm teen die onreg wat teen ons gepleeg word.

Die onreg wat teen ons gepleeg word

Die "voortreflike" grondwet van die RSA word deur die owerheid ingespan om onreg teen die Afrikaner te pleeg soos onder andere:

1. Die vernietiging van Afrikaansmediumskole.

2. Die uitwissing van Afrikaanse plekname.

3. Swart ekonomiese bemagtiging. Dit benadeel Afrikanersakemanne.

4. Grondhervorming. Dit verdryf kommersiële boere van die grond af en stel voedselsekerheid in die gedrang.

5. Regstellende aksie. Dit ontneem bekwame Afrikaners van werksgeleenthede en bevorder bv. 'n onbevoegde staatsdiens.

6. Kwotas in sport. Dit ontneem bekwame Afrikanersportmanne van geleenthede op die sportveld.

Die gevolg is dat ons kulturele regte wat in die grondwet vervat is en regte wat internasionaal erken en verdedig word deur die owerheid misken en vertrap word. Om van gewone burgerregte soos beveiliging teen misdadigers, skoon drinkwater, veilige paaie en elektrisiteit nie eens te praat nie.

Die antwoord op die krisis

Wat ons moet besef, is dat die Afrikaner in die klaskamer vermoor word.

Kinders is die leiers van môre en daarom kan ons sê dat die opvoeding en onderwys van ons kinders die hartklop van die volk is. Enige sprake van vryheid of poging om ons vryheid te herwin het geen betekenis indien ons nie beheer oor die onderrig en opvoeding van ons kinders kan verkry nie.

Dit is in die klaskamer waar ons die vryheidsideaal moet kweek. Maar voor dit sal ons ook onderwysers moet oplei wat daardie ideale in die klaskamer kan verwoord.

Die owerheid se onderwysbeleid lei tot die vernietiging van Afrikaanse skole, die Afrikaanse taal en uiteindelik die Afrikaanse volk.

Die owerheid se beleid om skole oop te stel vir alle kultuurgroepe lei tot die vernietiging van die Afrikaanse taal.

Volgens dr. Bertie du Plessis van Mind Pilot was daar voor 1994 3700 Afrikaansmediumskole in die land. Tans is daar sowat 300 oor. Al die ander skole soos parallelmediumskole en dubbelmediumskole wat steeds deur Afrikanerkinders gebruik word, is op een of ander stadium van verengelsing. Sommige het reeds totaal verengels.

Volgens mnr Louis Smuts, voorsitter van Tabok, is die verwagting dat daar teen 2012 geen Afrikaansmediumskole meer sal bestaan nie. Daar is reeds druk op 129 Afrikaansmediumskole om hulle status vanjaar na parallelmedium te verander.

Prof. Herman Giliomee, bekende akademikus van die Universiteit van Stellenbosch, het na aanleiding van wetenskaplike navorsing in Januarie 2005 gewaarsku dat Afrikaans ernstig geknou word en dat Afrikaans binne die volgende tien tot twintig jaar sal verdwyn as ons toelaat dat Afrikaansmediumskole verder vernietig word.

Wat verder onstellend is, is die bekendmaking van die feit dat daar jaarliks 'n tekort van 400 tot 500 Afrikaanssprekende onderwysers ontstaan. Mnr. Chris Klopper, uitvoerende hoof van die Suid-Afrikaanse Onderwysunie (SAOU), het in Mei 2008 gesê dat die Afrikaanse onderwyser as spesie kan uitsterf, want 600 tot 700 Afrikaanse onderwysers verlaat die onderwys elke jaar, terwyl slegs sowat 200 onderwysers jaarliks afstudeer.

Verder het Naledi Pandor volgens Beeld van 8 Junie 2008 gesê dat "regstellende aksie in die personeelkamer" nodig is en dat "leerkragte steeds te eenrassig" is.

Wat wag vir ons? Onderwysers wat nie Afrikaanssprekend is nie wat vir Afrikanerkinders moet skoolhou?

Dr. Michael le Cordier het gesê dat navorsing bewys het dat gedwonge vreemdetaalonderrig deur nie-moedertaalsprekende onderwysers aan nie-moedertaalleerlinge grootskaalse ongeletterdheid veroorsaak …

Standaarde

Baie Afrikaners begin nou te besef dat na aanleiding van die onderwysowerheid se onvermoë om matriekuitslae betyds en korrek beskikbaar te stel daar iets drasties met ons onderwys skort.

Verder het die horde onderskeidings wat "behaal" is ingeligte persone nie beïndruk nie.

Prestasie moet aan internasionale standaarde gemeet word.

In 2006 het Suid-Afrika laaste gekom in 'n geletterdheidstoets waaraan 40 lande en 45 onderwysstelsels deelgeneem het. Dit is die Progress in international reading and literacy study (Pirls) wat die kommerwekkende vordering van ons kinders uitgewys het.

In 2007 het navorsing onder 42 000 graad 6-leerlinge in 2 250 skole in 14 lande getoon dat Suid-Afrikaanse skole in Afrika die swakste is.

Hoe kan ons toelaat dat die huidige onderwys owerheid ons kinders se lewens verder ruïneer?

Beeld het op 11 Februarie vanjaar gerapporteer dat kundiges bevestig het dat verlede jaar se wiskundevraestel op standaard was. Wie se standaard?

Verder het 'n skool wat in 2007 'n 60%-slaagsyfer gehad het, verlede jaar 'n 100%-slaagsyfer verkry. Óf die kinders het slimmer geword en die onderwysers het harder gewerk óf die punte is dramaties aangepas …

Onderrigmetode

Dit is nou baie duidelik dat die onderwysowerheid se eksperiment ten opsigte van die onderwysmetode dramaties misluk het.

Die uitkomsgebaseerde onderrig metode is nie geskik vir Suid-Afrika nie.

Om te kan slaag met die metode is daar drie belangrike vereistes:

1. Die leerlinge moet leergierig en selfgedrewe wees.

2. Klasse moet klein wees. Hoogstens 20 leerlinge per onderwyser.

3. Die kultuur van die groep moet dieselfde wees.

Dissipline

Dié onderrigmetode lei tot chaos in die klaskamer. Om nie eens te praat van onderwysers wat laat of dronk in die klaskamer opdaag nie.

Geen onderwys kan plaasvind waar chaos heers nie.

Christelike geloof en Calvinistiese beginsels

Wanneer skole kultureel vermeng word, kom die etos van die skool onder druk.

Tans word die Christelike geloof in openbare skole slegs deur die onderwysowerhede verduur. Maar daar is alreeds in die openbare media negatiewe opmerkings in dié verband.

Leerinhoud

Die onderwys owerheid bepaal die leerinhoud.

Hierdie leerinhoud sal deur 'n toekomstige Afrikaneronderwysowerheid hersien moet word.

Die paaie wat lei na 'n eie onderwysinstelling vir die Afrikaner

Mnr. Jaap Marais het gesê dat jy nie die vyand aanval waar hy die sterkste is nie, maar die swakste en waar jy die grootste mag kan monster. Jy kies die terrein waar jy die vyand wil aanval en waar jy die grootste voordeel kan verkry.

Die onderwys en opvoeding van die Afrikanerkind is so 'n terrein. Hier kan ons die grootste mag monster met die grootste basis van eendragtigheid, want hierdie saak raak elke ouma en oupa, elke ma en pa en elke Afrikanerkind. Verder is ons moedertaal ook op die spel – nog 'n gemeenskaplikheid wat alle Afrikaners deel en wat hulle graag sal wil beskerm. En as jy hierdie boodskap van kongres tot kongres en platform tot platform kan uitdra sal jy 'n woedende Afrikaner op die owerheid kan loslaat.

Mnr. Marais het ook gesê dat jy die foute wat die vyand maak, moet uitbuit en hier maak die owerheid 'n belangrike fout naamlik om die dinge wat vir die Afrikaner van hoë waarde is soos sy uitnemende en voortreflike onderwys asook ons moedertaal te probeer vernietig.

Maar dit is ook so dat indien hulle die Afrikaner wil vernietig hulle egter geen ander keuse het as om dié weg te volg nie. En terwyl daar soos tans nie enige sigbare Afrikanerleierskap is nie, ag hulle die tyd ryp om op hierdie weg voort te stu. Maar hulle onderskat die Afrikaner en dit is die grootste fout wat jy kan maak – om die Afrikaner te onderskat!

Mnr. Jaap Marais het gesê dat ons in verset moet kom teen die onreg wat teen ons gepleeg word. Sommige stryders se verset eindig teen die onreg van 1994 toe die politieke mag op 'n skinkbord aan 'n bende kommuniste oorhandig is. Ander se verset eindig by die "nuwe" Grondwet van die RSA en dit is jammer, want daar is so baie ander onreg waarteen daar geveg kan word en waarmee die Afrikaner gemobiliseer kan word.

Daar is tans vier duidelike paaie wat lei na 'n eie onderwysinstelling vir die Afrikaner en wat reeds deur ander Afrikaners geloop word met hulle eie beperkte resultate, maar as dit in een stroom kan kom, sal dit groter wees as die som van die eenhede. Ons moet ooreenkom om nie mekaar te opponeer nie al stem ons nie altyd saam met die roete nie. Die roetes is soos volg:

1. Samesmelting: Dié metode behels die konsolidasie van skole in 'n gebied om sodoende klaskamers vol te hou sodat daar nie leë klaskamers is vir "Engelse" kindertjies nie. Dit het gedeeltelik gewerk, maar die druk word nou al groter op hoofde en beheerliggame om skole se status van Afrikaansmedium na parallelmedium te verander wat uiteindelik die glybaan is na dubbelmedium- en Engelsmediumskole. Mnr. Paul Colditz van FEDSAS het onlangs sy hande in die lug gegooi en gesê dat daar nou 'n politieke skikking moet kom, want die pad deur die howe werk nie meer nie.

2. Onderhandeling: Die opmerking van mnr Colditz bring ons by Afrikaners soos dr. Dan Roodt en ander wat met mnr. Jacob Zuma wil gaan onderhandel vir 'n eie onderwysinstelling. Daar sal waarskynlik versoeningsgeluide deur die toekomstige president van Suid-Afrika gemaak word, ter wille van vrede en stemme, maar of die Afrikaner kan staatnaak op die heer se beloftes laat ek aan die leser oor … Wat egter van waarde is, is die publisiteit en die simpatie wat dié pad sal genereer.

3. Privaatskole soos die BCVO: Alhoewel daar baie lof is vir hierdie inisiatief uit te spreek is, maak die ekonomiese realiteit en afstande dat hierdie poging slegs gedeeltelik slaag.

4. Grondwetlike uitspraak: Hierdie pad is 'n duur en langsame pad. Maar dit is 'n pad wat onvermydelik geloop moet word. Die RSA-grondwet, wat ons ook al daarvan mag dink, spreek hom uit oor minderheidsregte en kulturele regte en die Afrikaner as volk kwalifiseer by uitstek vir die beskerming van hulle kulturele regte deur die owerheid van die dag of ons hulle erken of nie. Internasionaal word hierdie regte ook erken en sal ons uiteindelik in die internasionale howe hieroor uitspraak moet kry waarna daar dan groter druk op die owerheid geplaas kan word om sy onreg teenoor die Afrikaner te staak.

Ons vryheid

Mnr. Marais het gesê dat ons iewers 'n oorwinning moet behaal sodat ons ons selfrespek kan herwin; sodat ons weer ons vryheid kan herwin.

Die vryheid van die Afrikaner loop deur ons onderwys. Kom ons benut die geleentheid ter wille van ons kinders en ons selfrespek. Ons kán.

лобановский депутат

Niehaus en die endemiese korrupsie in SA

Die geval Carl Niehaus is maar bloot die jongste in 'n reeks waartydens die geldgierigheid, oneerlikheid en korrupsie van linkse politici op die lappe gekom het. Voorheen was daar Winnie Mandela, Allan Boesak, Tony Yengeni, Shabir Shaik en die parlementêre reisskandaal.

Ek wil dit vandag waag om te sê dat Links in Suid-Afrika fundamenteel korrup is. Die hele linkse ideologie in Suid-Afrika wat deur die vakbonde, die Engelstalige Marxistiese akademici aan die universiteite, die ANC en SAKP, Naspers en ander media geproduseer word, is deurtrek van leuens en wanvoorstellings. In die eerste plek het hierdie mense vir hulself 'n magstruktuur gebou op die Groot Leuen dat die Afrikaner met sy fanatiese rassisme onder "apartheid" besig was met 'n Nazistiese uitwissingsprojek.

Die Nazi-leuen oor die Afrikaner is natuurlik groter as enige leuen wat Carl Niehaus al ooit vertel het. Pleks dat Carl Niehaus net een of ander relaas oor apartheid saamgeflans het, dan het die Universiteit van Utrecht dalk wel aan hom 'n doktorsgraad toegeken. Trouens, ek verstout my om te sê dat daar al meer doktorsgrade op grond van onwaarhede deur ons ewe korrupte, linkse universiteite toegeken is as wat Carl Niehaus se skuldrande beloop.

Die politieke leuen lei geredelik tot finansiële verduistering.

Die linkse ideologiese leuens het die linkse finansiële bedrog – waarmee ons hele samelewing deurtrek is – vooruit geloop. Waarom sal iemand wat onbeskaamd oor die geskiedenis of die politiek lieg eerlik wees as dit by geld kom? Iemand wat glo dat "die doel die middele heilig" en daarom bereid is om, soos Niehaus, aan stedelike terreur deel te neem, sal mos nie stuit voor 'n bietjie bedrog om sy lewenstandaard te ondersteun nie, sal hy?

Dink maar aan Mandela se kinderfonds waaroor daar soveel gerugte bestaan. Mandela samel geld vir kinders in, maar leef self soos die uitvoerende beampte van 'n Amerikaanse bank. Ek praat nou van die soort bankamptenare wat verlede jaar $18 miljard aan bonusse aan hulself uitbetaal het terwyl hul ondernemings tegnies bankrot was en net deur die steun van die belastingbetaler drywende gehou is. Is daar enigiemand wat soveel geld uit "liefdadigheid" verdien soos Mandela? Nietemin sal niemand ooit vrae hieroor durf vra nie, want binne die linkse heelal beklee Mandela natuurlik 'n goddelike posisie en word daar net in gewyde terme na hom verwys.

Iewers in die toekoms gaan ons onsself wel van hierdie bose, oneerlike, korrupte stelsel bevry. Op daardie stadium sal daar onthullings gedoen word oor die reusebedrae geld in dié land wat eenvoudig deur die trop linkse varke wat steunend en beurend aan die trog van die staat (én die lamsakkige privaatsektor) opgevreet is. Indien iemand ooit die somtotaal sou bereken van alles wat deur linkse korrupsie sedert 1994 verlore gegaan het, sou dit 'n astronomiese bedrag wees. Dit sal nie in die miljoene wees nie, ook nie in die miljarde nie, maar in die triljoene rand wat uit die staatskas gesteel en verduister is om die grypsug en hebsug van Links te voed.

FW de Klerk het self sy snoet in die trog gehad, as mens PW Botha kan glo. De Klerk se skielike en geheimsinnige oorgawe aan die ANC en sy rykmanslewe sedertdien verteenwoordig die twee plus twee wat op vier uitloop. Die logika van omkopery, kliëntelisme, bedrog en leuens het reeds in die vroeë negentigerjare posgevat toe die Geluksgodin haar kaal borste aan die ou NP's onbloot het en hulle oorreed is om hul eie mense uit te verkoop terwille van aansien en veral geld.

Die Nasionale Party – selfs in sy terminale, beginsellose fase – sou egter nooit kon droom om sulke reusebedrae te skep soos waarmee die ANC tans besig is nie.

Een van die irriterendste aspekte van die hele Carl Niehaussage is hoe die media konstant sulke stellings maak soos: "Ag ja, daar is maar oral ter wêreld korrupsie…" Of, my persoonlike bête noire: "Haai, ja, onder die ou regering was daar ook maar korrupsie, nè."

Net gisteraand luister ek na Classic FM waarop twee Ingelse deskundiges besig is om die Niehausgeval te bespreek. Ja, sê die een, "onder die rassistiese, immorele NP-regering was daar net soveel korrupsie, dis net dat ons nou oor 'n demokratiese samelewing beskik wat hierdie dinge na vore bring".

Se voet! 'n Mens moet seker Engels wees met een of ander Monty Pythonagtige sin vir absurde humor om te wil beweer dat daar onder die ou regering net soveel korrupsie as onder die ANC-bewind was, maar kan enige normale, nugtere mens werklik so iets glo? Het omtrent elke staatsdepartement in die ou dae 'n gekwalifiseerde ouditverslag ontvang soos tans? Watter ministers of hoë staatsamptenare het destyds die rojale, uitspattige lewenwyses beoefen van nou, De Klerk uitgesluit?

Ek wil geensins hier 'n apologeet vir die ou NP's wees nie, maar dis soos om te beweer dat "Nederland maar ewe korrup is as Nigerië" of "Switserland het meer ewe veel probleme as Zimbabwe". Trouens, die twee Engelse here van Classic FM het 'n algemene apologie vir korrupsie gelewer deur te beweer: "Daar is maar oral korrupsie, ook in Westerse liberale demokrasieë."

As mens hierna luister, dan gaan die morele verrotting van hierdie nuwe Suid-Afrika saam met intellektuele verrotting. Die nuanseverskil tussen die soort finansiële skandale wat daar in sommige Westerse demokrasieë aangetref word – en wat normaalweg darem lei tot die bedanking of vervolging van die skuldige(s) – en die endemiese staatsplundering en -diefstal wat daar in Suid-Afrika plaasvind, is blykbaar verlore op Classic FM se wysneuse.

Waarskynlik gaan die pers vir 'n week of drie oor Niehaus skryf, maar agterna sal almal daarvan vergeet en oor 'n paar maande sal hy weer – soos Boesak – gerehabiliteer wees. Niehaus, wat 'n patologiese leuenaar is, is egter simptomaties van die algemene morele en verstandelike insinking wat daar in Suid-Afrika plaasgevind het. Soos Niehaus is die meerderheid van die Suid-Afrikaanse gepeupel, waaronder ons die joernaliste en politici maar kan insluit, nie meer in staat om tussen reg en verkeerd, waar en onwaar, te onderskei nie. Die verskil tussen Julius Malema en Max du Preez is byvoorbeeld bloot een van styl, maar nie van inhoud nie. Beide is ewe irrasioneel en vervul met kwade wil jeens die normale samelewing, asook die Suid-Afrikaanse geskiedenis. Beide leef in 'n valse dwaalwêreld van mites en leuens.

Wat ons verder moet begryp is dat die linkse gegoël met "menseregte", "demokrasie" en "dienslewering" maar net oëverblindery is vir die werklike dryfveer agter linkse politiek: naakte hebsug.

Niehaus is maar net die simptoom van die groter verval wat Suid-Afrika kenmerk. Totdat hulle gekeer word, gaan die varke aanhou om ons land kwylend en stuk vir stuk te verorber.

Die kosbare ego van Desmond Tutu, en hoeveel dit kos

Afgetrede Aartsbiskop Desmond Tutu se gehawende gesondheid laat my 'n bekommerde man. My vurige hoop is dat sy heksegekekkel nie sal verstil voordat hy die herrysenis van die Afrikaner en ons vestiging in ons eie land onder ons eie regering sal beleef nie. Ek begryp dat hy 'n ewige loon het wat hom toekom, maar 'n mens wil darem voel dat daar geregtigheid in hierdie wêreld ook kan wees.

Die ou lyk deesdae glad nie wel nie. Nie net was daar die baie openbare worsteling met die Siekte Wat Geen Man Toegewens Word nie, maar deesdae word die septuageneriese lyf nog aan die gestrengheid van vas onderwerp. Dis nou nadat hy aangekondig het dat hy vir die verligting van die lot van Zimbabwe se vertraptes gaan vas, een dag per week. Dis nou nie juis 'n Ghandiaanse selfkastyding nie. ('n Vriendin van my, jy kan haar maar die Suid-Afrikaanse Dorothy Parker noem, wys uit dat sy al vir langer ge-detoks het.) Maar nogtans.

Tutu het sy eie onaantasbare plekkie in die rekord van Suid-Afrikaanse politieke prestasies. Hy het weliswaar nie 'n Verwoerdiaanse intellek nie, het nie die politieke slaankrag van 'n Zuma of die werktuiglike kennis van die partypolitieke apparaat soos die geslepe Mbeki nie, maar daar is een gebied waar hy die dwarslat buite bereik van die mededinging opgestoot het. Want niemand, maar niemand in hierdie land of die buitewêreld, is 'n huigelaar van dieselfde verstommende omvang as ê, ê, ê, Tutu, Desmond Tutu, nie. In die buitewêreld is sy vernaamste kompetisie die vroom profeet van die aardverwarmingskynkrisis, Al Gore. In Suid-Afrika tree net die selfvolprese FW de Klerk aan as enige noemenswaardige kompetisie en dit eers nadat hy verlede jaar in 'n oorsig oor die tragiese Nuwe Suid-Afrika dit as 'n "sukses" verklaar het.

Die Aartsbiskop se huigelprestasie lê veral daarin dat hy skynbaar sonder 'n oogfladdering of 'n handgewriemel die liberale, populêre media se kaatsing van hom glo. Dis die media wat Tutu gegrimeer het as die Primêre Christen in die land, 'n lagwekkende idee, want as daar iets is wat die oud-inwoner van die Pastorie in Bishops nie is nie, dan is dit 'n Christen. Christenskap is uitsluitlik 'n saak van geloof en Tutu glo nie in die grondelemente van die Christelike leer nie. Vir hom is die maagdelike geboorte, opstanding en hemelvaart van Jesus 'n blote bundel mites.

Sulke tegniese besware maak min of geen indruk op die liberale media nie. Hulle was vasbeslote om nóg 'n Afrikanervyand te verhef tot asemhalende heilige. Indien 'n mens nie hulle integriteit kan bewonder nie, moet 'n mens tog jou hande saamslaan oor die mediaheliograwe wat Tutu as 'n soort Suid-Afrikaanse Francesco van Assisi of Moeder Theresa kon kaats. Kyk net na die man – dis meer sy sluwe skuiwerogies as sy haakneus wat hom soos die geslepe, Middeleeuse booswigmarionet, Puncinello, laat lyk. En hoe kan jy die opregtheid van 'n man vertrou wat elke stelling van hom met 'n staccato-"ê, ê, ê…" inlei? En tog het die media daarin geslaag om die algemene Afrikaner se siening van Tutu te verander. Baie het opgehou om hom as 'n grillerige klein emosionele swendelaar te sien. Ek is nie een van hulle nie.

Ek is ook nie te vinde vir die gedagte van Tutu die Groot Filantroop nie. Sy mees frenetiese protesteringe ten spyt, ek sal deurgaans sy voortdurende kampvegtery vir die arm mense verdink. Hy verloor te gereeld sy fokus en wys sy inhalige neuroses. Dit was veral ooglopend toe hy, met die afstootlikste jolige vermakerigheid, Swart Ekonomiese Bemagtiging – daardie proses waarvolgens witmense se geld geplunder en aan swartmense uitgedeel word – as die "vryheidsdividend" beskryf het. "Vryheid," volgens sy definisie is die afwesigheid van gesag wat swartmense sou keer om te vat wat nie aan hulle behoort nie.

As Tutu nie weldeurdag oneerlik is nie, is hy beslis 'n dwaas – en dwaasheid is nie 'n eienskap wat hoog aangeslaan word as 'n Christelike deug nie en word deeglik as leierseienskap afgekeur. Dit is net die mees vasberade oneerlikheid of die allerdigste onnoselheid wat nie kan bepaal wat die redding van die armsaliges in Zimbabwe is nie. Enige persoon met 'n knarsie integriteit, insig en meegevoel sal daarop aandring dat die blanke ras sal terugkeer om die regering, administrasie en ekonomie van daardie vervloekte land weer oor te neem. Elke dag wat dit nie gebeur nie, kan uitgemeet word in hongersnood, cholerasterftes en algemene, nasionale verguising.

'n Eerlike en wyse Tutu sal nou daadwerklik, onophoudelik op die terugkeer van blanke paternalisme aandring. Buiten vir 'n klein kader misdadigers wat deur die teenwoordigheid van die bose Mugabe besoedel is, is daar niemand in Zimbabwe wat nie hunker na die goeie ou dae onder Ian Smith se ferm, intelligente en goedhartige regering nie. Maar Tutu is nóg eerlik, nóg wys en is bereid om die totale selfverdelging van Zimbabwe te sien eerder as om dit te erken.

En dink soos ek daaroor dink, ek kan net een oorsaak vir hierdie halsstarrigheid van hom eien. Hy is doodgewoon te hubristies om die gedagte aan blanke bestuur van 'n Afrikaland te kan uitstaan. En hoogmoed is ook nie 'n gewaardeerde eienskap van 'n opregte Christen nie.

Die "vryheidsdividend" is dan nie net die bevrediging van die swartmens se gulsigheid nie, dit is ook die vertroeteling van die hoogmoed van 'n huigelaar soos Tutu. Maar "vryheid" bevat nie net 'n "dividend" nie. Dit het ook 'n premie; 'n bloedige een wat gehef word in meer as 'n miljoen mense in Zimbabwe wat al onnodig gesterf het, duisende wat ly weens cholera, miljoene meer wat 'n desperate oorlewingstryd voer as vreemdelinge in 'n vreemde land. En in Suid-Afrika self gaan die prys baie duurder, baie groter en baie bloediger wees.

Daar is 'n botsing van belange. Aan die een kant is daar die verhongering, verdelging en vertrapping van miljoene hulpelose mense. Aan die ander kant is die kosbare ego's van die Tutu's van hierdie wêreld. As hy werklik wil lyk soos die sagmoedige heilige wat die liberale media aan ons voorhou, moet hy nou eenvoudig en reguit erken dat 'n land wat deur Bantoes bestuur word, noodwendig in ellende moet verval. Dit is al.

Maar ons wag tevergeefs vir die Aartsbiskop om tot bekering te kom.

трансформері прайм

Rapport is ‘n blad vir ‘Suid-Afrikaners en Afrikane’

Liza Albrecht het vir Tim du Plessis as redakteur van Rapport vervang. Nóg 'n blanke manlike Afrikaner is dus terloops vervang; etnies gesuiwer uit 'n bestuurspos, maar dié keer nie deur die gewone verdagtes soos die ANC-beheerde staatsdiens nie. Nee, dit was sommer ánder Afrikaanssprekende blankes (ek huiwer om hulle Afrikaners te noem) – Naspers. Het Tim se rigtingverandering nadat sy seun die plesiere van regstellende aksie eerstehands ervaar het, te veel vir die ideologiese meesters by Naspers geword?

Die Burger, Naspers se Kaapse dagblad, wat glo op Afrikaners gemik is, se redaksie is insgelyks reeds grootliks gesuiwer van blanke Afrikanermans en aan Naspers se "Afrikaanses" oorhandig, onder andere Zelda Jongbloed, wat meen dat die swak matriekuitslae aan apartheid toegedig kan word.

Me. Albrecht erken self in haar intreeblog dat sy onervare is. Sy het minder as 10 jaar ervaring in die koerantwese. Hardebaardjoernaliste en subredakteurs met jare se ervaring, sal nou aan haar moet rapporteer. Hulle is oor die hoof gesien om slegs een rede: hulle is lid van daardie ongewenste muishondspesie, die blanke Afrikaanse man. Geoffer op die altaar van politieke korrektheid, met ander woorde.

Me. Albrecht was voorheen die redaktrise van By. Dié nasionale bylaag by die Naspersdagblaaie het 'n bepaalde, linkse inslag gehad. Só is daar byvoorbeeld die mees verregaande, ekstreem-linkse anti-Afrikaner, anti-blanke propaganda uit die gifpen van Christi van der Westhuizen, eertydse trawant van Max du Preez, geplaas. Die einste Liza Albrecht het egter vir Dan Roodt die reg tot repliek op een me. Van der Westhuizen se rubriek geweier. Daar was glo 'n "gebrek aan spasie".

Vandag skryf me Albrecht haar intreeblog op Rapport se webwerf. Voorspelbaar is haar blog reeds gekontamineer met die geykte, politiek-korrekte terme: "heterogeen", "Afrikane", "Suid-Afrikaners" en "wêreldburgers". Amerika wil in reaksie op die geldkrisis sy horings intrek en nasionalisties optree deur mense aan te moedig om Amerikaans te koop. Me. Albrecht predik egter steeds 'n wollerige, internasionale broederskap van die mensdom. Soos Gustav Venter in 'n repliek op haar blog uitwys, skitter die woord "Afrikaner" in sy afwesigheid, iets wat alreeds boekdele spreek van me. Albrecht se ideologiese hellery na die linkse kant van die spektrum.

Ek is egter bereid om te wed dat die een, grootste groep van Rapport se lesers juis daardie einste muishonde is wat Naspers so wil suiwer uit die organisasie – blanke Afrikanermans. Dis duidelik dat Albrecht-hulle na die bruin mark probeer vry met die gebruik van die afstootlike Naspers-uitvindsel: "Afrikaanses". Tog erken sy per implikasie dat haar grootste aantal lesers nie bruines of "Afrikaanses" is nie wanneer sy skryf: "… met ons grootste leserskap in Gauteng en in die Kaap. Die koerant penetreer sowat 27% van die algehele Afrikaanse mark".

Rapport se groot konsentrasies lesers bevind hul dus in Gauteng – aan die Oosrand, in Pretoria, dele van Johannesburg en in die Weskaap – die noordelike voorstede van Kaapstad. Dis beslis nié op Mitchellsplein of in Soweto nie. Nietemin is Naspers skynbaar vasbeslote om sy verwronge multikulti-ideologie in sy oorwegend Afrikanerleserkorps se keel af te dwing.

Weereens is Gustav Venter korrek in sy repliek. Ons is siek en sat vir multikultipropaganda en onrealistiese twak oor die wonderlike reënboognasie. Daar is 'n groot dissonansie tussen wat Naspers se sikofante dink en hoe sy lesers die Nuwe Suid-Afrika werklik ervaar. Ek stel net soveel belang in 'n Zelda Jongbloed se mening as in 'n inwoner van Borneo s'n, want sulke sienings oor die Afrikaner is nie net irrelevant nie, maar onbelangrik.

Me. Albrecht en Tim du Plessis verknies hulle in hulle blogs op opeenvolgende Sondae oor die moeilike tye wat Rapport en ander publikasies binnegaan.

Vir solank as wat Rapport en ander Nasperspublikasies egter voortgaan om my en ander blanke Afrikanermans, wat die meerderheid van hulle lesers uitmaak, te vervreem, gaan hulle hulself benadeel en is sowel Rapport as ander Afrikaanse koerante in die Naspersstal se dood binne 'n dekade 'n gegewe.

Tempelprostitusie

Tempelprostitusie is 'n duisende jare oue gebruik wat in heidense voor-Christelike gelowe voorgekom het. Dit was algemeen in die antieke Midde-Ooste in Babilonië en onder die Sumeriërs, asook onder die Romeine voor keiser Konstantyn.

Die rol van tempelslette as vrugbaarheidsfigure het dikwels 'n sentrale rol in die geloofs- en ervaringsbelewenis van hierdie gemeenskappe gespeel. Die funksie van die Heilige Prostituut was sentraal in hulle gemeenskappe en hulle het deelgeneem het aan godsdienstige rituele as die beliggaming van die godin Aphrodite.

Oor die algemeen was tempelslette soortgelyk aan priesters en is hulle vir hulle seksualiteit en voorkoms in hulle gemeenskappe geëer. Onder die Babiloniërs het tempelprostitusie vanuit die tempel versprei om feitlik die hele gemeenskap te raak. Hieroor skryf die Griekse historikus Herodotus soos volg, en ek vertaal vrylik:

"Onder die afskuwelikste van die Babiloniese gebruike is dít wat elke vrou van die land verplig om in die tempel van Mylitta (Aphrodite) te sit en omgang te hê met 'n vreemdeling, ten minste een keer in haar lewe. Baie vroue wat ryk en trots is, word aangery na die tempel in bedekte waens en staan daar met slawe en helpers, maar die meeste (vroue) sit in die heilige area van Mylitta, met krone van toue op hulle koppe. Daar is baie vroue wat kom en gaan, en gange in die skare laat mans verbygaan om hulle keuses te maak. As 'n vrou haar plek gekry het, dan bly sy daar totdat 'n vreemdeling geld in haar skoot werp en sê: "Ek nooi jou uit in die naam of Mylitta." Dit maak nie saak hoeveel die geld is nie; die vrou kan nie weier nie; om te weier is 'n sonde voor Mylitta. Sy volg dan die man en verwerp niemand nie. Ná omgang, as sy haar heilige plig nagekom het, gaan sy terug na haar huis. Die vroue wat lank, blond en slank is, kan gou weer vry wees om huis toe te gaan, nadat hulle die wet nagekom het. Maar ander vroue bly daar vir drie jare, en selfs vier. Daar is ook 'n gebruik soos dié in Ciprus.

Die Kanaänitiese ekwivalent van Mylitta is Astarte, en die Christelike skrywer Eusebius merk op dat tempelprostitusie steeds voorkom in Fenisië en hulle stede Afaca en Heliopolis (of Baälbek). In die vierde eeu ná Christus is dit deur deur die keiser Konstantyn verbied.

Tempelprostitusie was raar onder die Grieke, en die etlike gevalle is op die rand van die Griekse wêreld (in Sisilië, Ciprus, ens.) beoefen, asook die stad Korinte waar 'n tempel van Aphrodite 'n groot aantal (vroue-) slawe gehuisves het. In die jaar 464 v.C. het 'n man by name Xenophon, 'n burger van Korinte, wat 'n uitstekende naelloper was en die vyfkamp by die Olimpiese spele gewen het, eenhonderd jong meisies aan die tempel as 'n teken van dankbaarheid gewy. Ons weet hiervan omdat Pindar 'n lied laat komponeer het wat die welkome meisies, dienaars van Peitho en Korinte, geëer het. Gedurende die Romeinse periode, skryf Strabo, het die tempel meer as 'n duisend slaweprostitute gehad. (VIII, 6, 20)."

Aldus Herodotus.

Heilige prostitusie speel 'n sentrale rol in voor-Christelike gemeenskappe, en verligte en demokratiese Grieke soos Herodotus, asook Christene, ervaar dit as barbaars. Die Jode verwerp die gebruik uitdruklik in Deuteronomium 23 verse 17 en 18 (vir beide mans en vroue), maar dit het in feitlik die meeste gemeenskappe in die antieke wêreld algemeen voorgekom. Selfs in Indië en in Egipte was dit normaal en in Indië mag dit selfs vandag nog voorkom (Human Rights Watch het al beweringe hieroor gemaak).

Hoe dit ook al sy, prostitusie, veral die heilige soort, was nog altyd in een of ander vorm in gebruik, en is net by uitsondering verwerp. Dit is skynbaar net Christene, Jode en Moslems wat uitsonderlik in hulle verwerping van die verskynsel is.

Herodotus se beskrywing van tempelprostitusie skep die indruk dat enige man enige beskikbare vrou in die tempel kon nader. Dit is egter nie waar nie. Vroue van hoë afkoms het slawe en helpers gehad om ongewenste mans weg te hou, en ryk mans het baie meer geld beskikbaar gehad om vroue te koop. Die sosiale werklikheid is dat tempelprostitusie 'n instelling was wat vroue beskikbaar gestel aan mans in die adelstand, wat godsdiens gerieflik gebruik het om vroue in die rol van prostitute te druk.

Vandag het heilige prostitusie in wisselwerking met die nuwe media (fotografie, televisie, films, ensovoorts) getransformeer in moderne vermaak vanuit Hollywood en ander sentra. Tempelslette in Hollywood gebruik die moderne media om hulle vrugbaarheidsbates te vertoon, wat dikwels gerasionaliseer word deur te sê dat een of ander ster die tentoonstelling van haar vrugbaarheidsbates "professioneel benader" of, om nou 'n geval nader aan die huis te noem, dit doen vir "liefdadigheid" en om mense bewus te maak van "geweld teen vroue". Dit is maar 'n slenter; die waarheid oor die verskynsel is baie meer kru as dit, en om Herodotus te aan te haal, is ook meer barbaars as wat dit voorkom.

Dit is onvermydelik dat barbaarse gewoontes weer kop sou uitsteek in ons post-Christelike gemeenskap. Die nuwe inkarnasie van tempelprostitusie in die media mag dalk nuut klink, maar is in der waarheid baie oud, definitief voor-Christelik en selfs ouer as Judaïsme. Moderne feministe verwar dikwels idees oor vryheid met gedrag deur vroue om mans te behaag. Om uit te trek om vrugbaarheid te vertoon, of om sestienjarige seuns op loop te jaag, is in die eerste plek 'n uitstekende vertoning van gene wat gedrag beheer; dit behoort elke ewolusionêre bioloog te verstaan. Herodotus was dus reg toe hy gebruike soos dié as barbaars beskryf het, omdat biologie oor kultuur seëvier (as mens die Christelike veroordeling verwerp, dan is hierdie biologiese veroordeling nog steeds daar).

Pornografie as sulks moet nie verwar word met tempelprostitusie nie. Pornografie word universeel verstaan vir wat dit is – die laagste gemene deler wat universeel veroordeel word, en dit gebruik mense wat onbekend, onbemind en uiteindelik opgebruik is. Tempelprostitusie, aan die ander kant, word aanvaar as hoër kultuur (self ons eie Charlize se eskapades op die silwerdoek word as hoë kultuur verkondig) en het die goedkeuring van die adelstand (vandag is dit die rykes, die koerante se redaksies, en natuurlike politieke en geestelike leiers). Net soos in die antieke dae, is daar sanksies teen diegene wat tempelprostitusie veroordeel, dié keer sosiaal eerder as religieus: Om tempelprostitusie as barbaars te veroordeel, soos Herodotus dit gedoen het, word vandag as eng, verkramp, ouderwets, en konserwatief verdoem.

Maar ek dink dat Herodotus se veroordeling reg was – dit bly maar onbeskaaf en barbaars.

Waarom Amerika se ‘halfbloedprins’ nie die w?reld gaan red nie, deel 2

Terwyl die VSA verswak word deur sy interne ideologiese en rasseverdeeldheid, het die land ook die pad byster geraak wat sy buitelandse beleid betref. Dis te betwyfel of die liberale Hillary Clinton hoegenaamd hieraan gaan verander. Kortom, Amerika het sy tradisionale posisie as bewaker van Westerse veiligheid versaak en is tans onseker oor wat sy werklike belang behoort te wees.

Ek meen Amerika se behandeling van die blankes in Suider-Afrika verskaf een leidraad tot die land se nuwe buitelandse beleid (of gebrek daaraan). Amerika het sowel die Smith-regering in die destydse Rhodesië as die vorige Afrikaner-geleide regering van Suid-Afrika aktief ondermyn. Die gevolge was voorspelbaar: twee ver-linkse en uiters anti-Westerse swart regerings het in beide lande aan bewind gekom. In Zimbabwe het Robert Mugabe se Zanu-PF-party met hul etniese suiweringsveldtog teen blanke boere die land se ekonomie verwoes en het een helfte van die bevolking na Suid-Afrika gevlug en die ander helfte ontvang voedselhulp van die Rooikruis en Westerse liefdadigheidsorganisasies.

In Suid-Afrika het Amerika die ANC, wat destyds 'n kommunistiese organisasie was wat stedelike terreur in Suid-Afrika gepleeg het, aktief ondersteun met geld, publisiteit en diplomatieke middele. Kwansuis was Amerika ten gunste van "demokrasie" in Suid-Afrika.

Kom ons vergelyk wat tans in die Gasastrook aan die gang is met die situasie destyds in Suid-Afrika. Almal weet dat, indien 'n verkiesing more in die Gasastrook gehou sou word, sou die radikale Palestynse party, Hamas, dit wen. Logies beteken "demokrasie" in die Gasastrook Hamas, 'n anti-Westerse terroristeorganisasie wat vuurpyle op Israelse burgerlikes afvuur.

"Demokrasie" in Suid-Afrika het in 1994 die ANC-bewind beteken. Die ANC-bewind is met sy anti-blanke en anti-Westerse beleid van "transformasie" besig om presies dieselfde einddoel te bereik as Robert Mugabe in Zimbabwe: om die subkontinent van alle blankes te suiwer in 'n rasseprogram wat nog veel duideliker is as enigiets wat die Nazi's in Duitsland aangaande die Jode verklaar het.

Terwyl Amerikaners lief is daarvoor om oor hul waardes en integriteit te praat, is daar een ding wat selfs voor Obama baie helder was en dit is: Amerika beskik, wat buitelandse beleid betref, oor geen waardes nie. Dit gaan bloot om wat kardinaal Richelieu destyds raison d'état genoem het. Omdat beide groot partye in die VSA die multikulturele samelewing en multikulturele staat as ideaal aangeneem het, beteken dit dat die VSA se belang voortaan bloot ekonomies en militêr-strategies van aard is.

Blanke, Christelike Suid-Afrikaners, wat in twee wêreldoorloë, asook in Korea, aan die Amerikaanse kant geveg het, verkeer nie verder of nader aan Amerika as kommunistiese Chinese, fundamentalistiese Moslems of Hindoes nie.

Hoewel Huntington destyds aan die einde van die koue oorlog Amerika se nuwe stryd as "tussen beskawings" gedefinieer het, het selfs dít ná Obama verval. Obama is die eerste president van 'n post-Westerse en post-Christelike Amerika.

Dis geen wonder dat Edward Saïd en ander akademiese filosowe gaande oor Obama is nie, want hy verteenwoordig die postmoderne, nie-identiteit van Amerika.

Die Franse romanskrywer, Jean Raspail, het gepraat van die komende derdewêreldrevolusie wanneer die eertyds Westerse, Christelike of sekulêre state deur ander betrek gaan word soos wat die hermietkrap in 'n weekdier se skulp intrek. Die Amerikaanse vlag, volkslied en ander parafernalia verteenwoordig daardie dop van die ou Amerika wat nou deur 'n nuwe wese beset word, 'n wese sonder waardes of wie se enigste waarde iets soos "diversiteit", die aanvaarding van alle waardes, van die Tien Gebooie tot klitoridektomie op Afrikavroue in die VSA, is.

Daar bestaan 'n algemene opvatting onder linkse pasifiste dat mense met oortuigings of 'n gedefinieerde nasionale of etniese identiteit maklik oorlog maak. Hibriede mense of diegene sonder 'n vaste identiteit is daarom meer vredeliewend en indien alle nasies en volkere verdwyn, sou daar ewigdurende vrede op aarde wees.

Maar wat hulle uit die oog verloor, is dat oorloë net in 'n beperkte mate oor identiteitskwessies soos taal, kultuur, godsdiens of ras gaan en meermale oor geld en hulpbronne geveg word. Immers sou geen land teen 'n ander oorlog verklaar bloot omdat die kultuur en gebruike van so 'n land van sy eie verskil nie. Gewoonlik is daar een of ander instrumentele of strategiese sneller vir oorlog.

Die linkse aanname dat die nuwe identiteitlose VSA dus 'n vredeliewende land gaan wees, is foutief. Juis omdat Amerika geen waarde meer voorstaan behalwe "demokrasie" nie (wat ook 'n vorm van regering deur die gepeupel kan wees), asook in 'n ekonomiese krisis verkeer, gaan sy globale invloed taan. Groot lande of ryke waarvan die invloed taan, maak gewoonlik oorloë in 'n desperate poging om hul vorige invloed te herwin. Die eerste wêreldoorlog het uitgebreek omdat die Habsburgryk besig was om te verbrokkel.

Terwyl Obama as "man van vrede" hom wou differensieer van 'n "oorlogsugtige" Bush, kan ons seker wees dat hy ook nie sal skroom om militêr op te tree indien Amerikaanse belange soos markte of toegang tot energie bedreig word nie. Dít wat ons in Suider-Afrika gesien het oor die afgelope dekade of twee, waar die VSA bereid was om die vernietiging van pro-Westerse nasies te steun omdat dit kwansuis in sy globale belang was, kan voortaan weer en weer gebeur.

Veronderstel daar kom 'n konflik tussen Indië en Italië, byvoorbeeld. In so 'n geval gaan die koue multikulturele hart van Amerika afsydig staan teenoor die geboorteplek van die Westerse renaissance met sy kunsskatte en eeue oue kultuur en eerder Indië, 'n groter mark met meer mense, steun.

Omdat Amerika opgehou het om 'n Westerse land te wees, het hy geen vriende meer nie, net belange.

Maar ons weet maar te goed dat die res van die wêreld, buitekant die dekadente Weste in die vorm van Amerika en Wes-Europa, nog glad nie sy waardes afgesweer het nie. Moslems sal sterf of ander doodmaak vir hul godsdiens, Japan sal geen immigrante toelaat nie en die meeste Afrikalande sal aanhou om diskriminerende maatreëls teen blankes te handhaaf, selfs al verteenwoordig sulke blankes hul eie burgers.

Terwyl Amerika gehensop het in Huntington se beskawingsbotsing, duur hierdie konflik eenvoudig elders ter wêreld, soos veral ook tussen die Israeli's en Palestyne, onverpoos voort.

Vanweë sy omhelsing van postmoderne identiteitloosheid met sy halfbloedprins vir president, het Amerika nie net 'n gevaar vir homself geword nie, maar ook vir alle Westerse lande en nasies wat voortaan, anders tydens die koue oorlog byvoorbeeld, glad nie op Amerikaanse steun sal kan reken nie. Trouens, NAVO kan maar net sowel ontbind, want dit het geen sin meer om 'n Westerse verdedigingsalliansie in stand te hou terwyl die Weste as sodanig opgehou het om te bestaan nie.

Een van die mees onheilspellende aspekte van onlangse Amerikaanse beleid is die "nuwe koue oorlog" teenoor Rusland. Oor die afgelope dekade of meer is sowel die Amerikaanse regering as liberale drukgroepe soos George Soros se Open Society Foundation besig om die state rondom Rusland in die naam van "demokrasie" te destabiliseer.

Onlangs het ek 'n boek deur 'n Britse skrywer met die titel "Soviet nationalities policy in practice" gelees, asook 'n baie insiggewende gesprek met 'n Russiese diplomaat oor Abkasië en Suid-Ossettië gehad. Die ou Sowjetunie het uit iets soos 138 nasionaliteite bestaan. Daardie komplekse etniese en nasionale tapisserie het nie met die ondergang van die Sowjetryk verdwyn nie, inteendeel. In elke onafhanklike staat wat ná 1989 tot stand gekom het, bestaan daar ook beduidende etniese minderhede.

In Georgië het Amerika daardie etniese kompleksiteit uitgebuit ten einde die twee pro-Russiese minderheidsgroepe, die Abkasiërs en Suid-Ossetiërs deur die Georgiërs te laat oorheers. Dit is min of meer 'n herhaling van wat in Suid-Afrika gebeur het, waar die VSA en Brittanje die destyds pro-Westerse Afrikanervolk in 'n nuwe bestel ingedwing het waarin hulle oorheers en op die duur vernietig gaan word.

Die VSA is voortaan 'n reus sonder vriende wat bereid is om op diegene te trap wat nie 'n simplistiese, multikulturele en "diverse" globalisme ondersteun nie. Rusland is nie langer die ideologiese vyand van Amerika nie, maar omdat die land, anders as byvoorbeeld die toenemend multikulturele en identiteitlose Wes-Europese state, oor 'n sterk onafhanklikheidsin en nasionale identiteit beskik, beskou die VSA hom steeds in 'n sterk vyandige lig.

Oor die afgelope jare was daar 'n gulde geleentheid om die historiese vyandigheid tussen Amerika en Ruslang te besleg en sodoende 'n nuwe wêreldvrede gegrond op die gesamentlike mag van die twee ou koueoorlogvyande en grootste kernmoondhede te skep. Amerika het egter doelbewus Rusland se uitgestrekte hand van vriendskap weggeklap en gaan voort met 'n beleid van ondermyning en kwalik bedekte vyandskap teen Moskou.

Dit wil voorkom asof Pole, vanweë sy status as bufferstaat tussen Rusland en Wes-Europa, 'n spesiale plek in die Amerikaanse magspel in Europa beklee. Vanuit Pole gaan die VSA poog om die Rusland as volkstaat te ondermyn en tot die nuwe religie van multikulturalisme en identiteitloosheid oor te haal.

Iets wat Afrikaners vir 'n lang tyd nie kon verstaan nie, is waarom die VSA wat in mentaliteit, godsdiens en kultuur so naby aan ons is, juis ons grootste vyand kon word. Danksy Amerika word ons vandag deur die verskriklike, rassistiese en terroristiese ANC regeer. Dat ons in ons duisende jaarliks vermoor, verkrag en gemartel word en daar elke dag teen ons op grond van ras en taal gediskrimineer word, skeel die waardelose Amerikaanse regering geen duit nie.

Wat blanke en Westerse Amerikaners moet besef, is dat hulle tans meedoen aan die aftakeling en uiteindelike vernietiging van die Europese beskawing. Obama is reeds die magtigste nie-Westerling in die geskiedenis. Amerika het reeds gekantel na die anti-Westerse en anti-Europese kant in Huntington se beskawingsbotsing. Trouens, vele van die probleme van Wes-Europa rondom immigrasie en verwarring rondom die lande se nasionale identiteite is te wyte aan Amerikaanse invloed. Pleks daarvan dat Europese lande hul eie nasionale kulture 'n eie benadering teenoor globalisering en immigrasie ontwikkel, is hulle besig om die Amerikaanse ideologie van diversiteit en multikulturalisme sito-sito oor te neem.

Ironies genoeg het Amerika die rol van die ou Sowjetunie as uitvoerder van 'n totalitêre ideologie oorgeneem. Pleks van klassegelykheid wat tot die nuwe utopie moes lei onder kommunisme, moet rassegelykheid en kulturele relatiwisme ons nou die hemel op aarde laat beërwe.

Die messiaanse bewondering vir Obama in die Europese media voorspel niks goeds nie. Dit wil lyk asof Europa hoegenaamd nie in staat is om vir homself te dink nie en so in die ban van Amerikaanse idees rondom ras en diversiteit verkeer dat regstellende aksie binnekort ook op die ou kontinent toegepas gaan word. Want het Obama self nie ook die hoogste sport bereik danksy regstellende aksie iewers in sy loopbaan nie? Al was dit dan net die feit dat hy maklik toegang tot die Harvardse regsfakulteit gekry het.

Ekonome het dit al tot vervelens toe herhaal, maar die krag van Amerika is, benewens sy groot mark van 300 miljoen mense, gebou op entrepreneurskap en individuele verantwoordelikheid, anders as die aantal sosialistiese en semi-sosialistiese stelsels van Europa met hul burokrasieë, gebrek aan sosiale mobiliteit en verlammende regulasies.

Obama gaan vir seker, te midde van die huidige ekonomiese krisis, die Amerikaanse welvaartstaat uitbrei om veral sy eie gemeenskap, die swart Amerikaners, terwille te wees. Ekonomies gaan Amerika dus kwyn op dieselfde oomblik as wat hy toenemend by buitelandse oorloë betrokke gaan raak om sy invloed in die wêreld te probeer handhaaf.

'n Hele paar skrywers het al gewys op die ooreenkoms tussen die huidige Amerikaanse ondergang en dié van die Britse ryk tydens en ná die Eerste Wêreldoorlog. Die VSA gaan homself militêr en strategies ooreis op dieselfde oomblik as wat hy ekonomies agteruitgaan.

Hopelik sal die Republikeinse Party die sin daarvan begin insin om die blanke Amerikaners rondom hul tradisionele waardes te monster sodat die Obama-tydvak nie te lank duur nie.

Wat ons situasie in Suid-Afrika betref, is die VSA nou waarskynlik meer as ooit kop in een mus met die ANC, hoewel die ANC self hom natuurlik geensins aan Amerika verbonde voel nie en eerder 'n vriend van China en Indië wil wees.

Saam met die kleiner volkere op die Europese vasteland waar die Amerikaanse model van globalistiese, identiteitlose verbruikerisme ook veld wen, het ons veel te vrees van die VSA wat, anders as Woodrow Wilson in 1920, nie meer die reg op nasionale selfbeskikking erken nie.

Terwyl Amerika gedurende die twintigste eeu hom daarop geroem het dat hy die beskermheer van vryheid was, het die land nou die kampvergter vir multikulturalisme en anti-Westerse onvryheid geword.

развивающийся коврик

Maak Obama se velkleur hom dan meer bekwaam?

Beeld het 'n hoofartikel op sy werf geplaas wat nóg 'n moeisame hagiografie oor Amerika se vermeende Messias, Barack Obama, verteenwoordig. Dis een van vele waarmee die lesers reeds sedert einde 2008 geteister word, namate dit duidelik geword het dat Obama eers die nominasie van die Demokrate en toe die verkiesing sou wen.

In dié hoofartikel maak die skrywer, vermoedelik Beeld se redakteur, verskeie verbasende stellings en gevolgtrekkings. Hy verwys byvoorbeeld na die probleme wat Amerika en die wêreld bedreig, soos oorloë, aardverwarming en die ekonomie. 'n Paar sinne later skryf hy:

"Hy is swart én hy is wit in ’n tyd dat die ideaal van nie-rassigheid al hoe belangriker word, maar nog nie ons samelewings rig nie – hier sowel as in ander lande."

Kan ons dus die volgende afleiding maak: die wêreld het weliswaar probleme, o.a. ekonomiese en klimaatprobleme. Obama is egter 'n goeie man om dié probleme op te los, noodwendig beter as, sê, John McCain. Hoekom? Wel, want Obama is halfswart en McCain wit.

Ek is jammer, maar dit volg nie. Wat het iemand se koffiekleurige vel te make met sy vermoë om 'n dreigende geld- en ekologiese ramp af te weer? Wat op dees aarde het nie-rassigheid te make met die ekonomiese krisis? Is alle mense voorts dan nie "dieselfde", ongeag ras nie, Beeld? Is dit nie rassisties om sekere eienskappe aan iemand toe te dig bloot omdat hy van 'n sekere velkleur is nie, Beeld?

Tweedens, vir wie is nie-rassigheid "toenemend belangrik"? Dis beslis nie belangrik vir die toenemend Afro-fascistiese ANC nie, want 'n wit ANC-leier of president vir Suid-Afrika is só onwaarskynlik dat die blote gedagte daaraan belaglik is. As Beeld na nie-rassigheid verwys, kan hy ook sekerlik nie ook Suid-Afrika daarby wil insluit nie, waar staatsrassisme en etniese oorlogvoering teen minderhede hoogty vier. Ras is opperbelangrik en allesoorheersend in Suid-Afrika. Dit bepaal of jy 'n werk mag kry, en of jy in jou moedertaal mag skoolgaan.

Die mees interessante Freudiaanse glipsie in die hoofberig is egter die volgende:

"Obama verteenwoordig as sulks ook die bewys dat etniese minderhede nie vir altyd uitgesluit word van mag en posisie nie. Dit eggo ook in Suid-Afrika, waar mnr. Mathews Phosa, ’n leier van die ANC, die Obama-voorbeeld eergister aan wit Suid-Afrikaners voorgehou het."

Baie interessant, komende vanuit die pen van 'n Naspers-ideoloog soos Beeld se redakteur, nie waar nie? Die hoofartikel is positief en opgeruimd; dit praat telkens van hoop. Kan ons dus aanneem dat Beeld Obama as 'n soort wortel voor die minderheidsdonkies van Suid-Afrika laat swaai? "Kyk – julle, SA se minderhede, kan ook eendag politieke mag terugkry, nes Obama." Dit lyk vir my kompleet asof die skrywer sê dat die herverkryging van politieke mag iets is vir minderhede om na te streef.

Hy erken dus per implikasie dat die verlies aan politieke mag rampspoedig was vir Afrikaners, 'n uitkoms wat tot ons enorme nadeel was. Hy moedig ons per implikasie aan om Obama se voorbeeld na te streef, en ons te beywer om politieke mag te herower.

Het die skrywer egter mooi gedink wat dit in Suid-Afrika sou impliseer?

Vir 'n minderheid – kom ons sê Afrikaners – om weer effektiewe politieke mag binne die sogenaamde reënboognasie te bekom, sal noodwendig lei tot die ineenstorting van die illusie wat die sogenaamde reënboognasie verteenwoordig. Die dag as daar 'n verkose Afrikanerleier is, met genoegsame mag, wat sy volk nie onmiddelik na selfbeskikking lei en losmaak van die onafwendbare ondergang van die reënboognasie nie, is die dag dat ek my sleutelbord eet.

Данильченко

Waarom Amerika se ‘halfbloedprins’ nie die w?reld gaan red nie, deel 1

Die stortvloed internasionale gelukwensinge wat op eergister se inhuldiging van Barack Obama as Amerikaanse president gevolg het, is deur slegs twee vals note bederf. Die eerste was Wallstraat wat nie die euforie van die twee miljoen mense op die Washingtonplein tussen die staatsgeboue gedeel het nie en gedaal het.

Die tweede was die kommentaar van die Russiese eerste minister, Wladimir Poetin, wat opgemerk het dat hy "daarvan diep oortuig is dat die grootste teleurstellings uit grootse hoop voortspruit".

Die byna kinderlike uitbarsting van geesdrif rondom Obama deur die Amerikaanse media is ook in die Suid-Afrikaanse reaksie op sy inswering weerspieël. Trouens, dit wil voorkom asof die meeste plaaslike joernaliste ingeskrewe lede van die Amerikaanse Demokratiese Party kan wees, gegewe hul openlike voorkeur vir Obama gedurende die Amerikaanse presidentsverkiesing.

Die Amerikaanse internetskrywer Steve Sailer het intussen 'n boek oor Barack Obama gepubliseer onder die Harry Potter-agtige titel, America's half-blood prince, waarin hy Obama se eie standpunt oor "ras en erfenis" ontleed. Sailer kom tot die gevolgtrekking dat die Amerikaanse elites hul greep op die werklikheid verloor het deur te dink dat Obama die land se rasseprobleme gaan wegtower. (America's half-blood prince kan gratis in PDF-formaat van Vdare.com afgelaai word.)

As voorbeeld van die fantasiewêreld wat Amerikaanse elites vir hulself rondom "diversiteit" geskep het, verwys Sailer na die media, albei groot politieke partye, die akademie en Wallstraat wat vyftien jaar lank makliker lenings aan minderheidsgroepe voorgestaan het.

Dié beleid het direk tot die subprimakrisis en die grootste ekonomiese insinking sedert die 1930s aanleiding gegee. Trouens, Obama het self in 1994 as 'n sogenaamde "burgerregte-advokaat" die grootste huidige bank, Citibank, gedagvaar om meer geld in swart woongebiede uit te leen.

Anders as wat die liberale en linkse media aan ons voorhou, beteken Obama se verkiesing nie dat ras in die VSA "oorstyg" is nie; inteendeel. Obama se verkiesing is regstreeks te wyte aan die toenemende verdeeldheid van Amerika waarin ras 'n baie groot rol speel. Anders as in 1960, toe blankes meer as 85% van die Amerikaanse bevolking uitgemaak het, is hulle nou minder as 70%. Die demografiese agteruitgang van Amerikaanse blankes raak egter eers duidelik as mens van die volgende syfer kennis neem: slegs 56% van skoolgaande kinders in Amerika is nog blankes!

Die meerderheid blanke Amerikaners, veral in die sogenaamde "rooi state" van die Midde-Weste, is steeds konserwatief, Christelik en Republikeinsgesind. Hoewel McCain as kandidaat nie die verbeelding gaande gemaak het nie, het 55% – die meerderheid – van blanke Amerikaners nogtans vir hom gestem.

Soos in Europa waar die kwynende sosialistiese partye na veral Moslem-immigrante kyk as 'n moontlik bron van kiesers, hang die sukses van die Demokratiese party in die VSA geheel en al daarvan af om die swart en Hispaniese steun te monster. Dit is natuurlik presies wat in die afgelope verkiesing gebeur het, waar tot 90% van alle swart Amerikaners vir Obama gestem en sy steun onder Hispaniese kiesers insgelyks nuwe rekords opgestel het.

Reeds tydens die vorige Bush-verkiesing is daar gepraat van Amerika, "die verdeelde nasie". In die huidige geval het 'n alliansie van liberale blanke elites en gekleurdes die tradisionele Amerikaner getroef en is Obama van plan om die land byna ewe onherroeplik te verander as wat Suid-Afrika in 1994 verander is. Immers was "verandering" die hooftema van Obama se veldtog.

Steve Sailer toon in sy boek aan dat Obama tot die jaar 2000 'n radikale, anti-wit swart leier van die tradisionele tipe was wat gepoog het om onder die swart kiesers van Chicago steun te werf tydens die nominasiestryd van 2000. In 'n kiesafdeling wat 65% swart was, het Obama te staan gekom teen 'n ander swart kandidaat, verteenwoordiger Bobby Rush, 'n voormalige Black Panther. Rush, wat veel ouer as Obama was, het neerhalend na Obama verwys as iemand wat nog net van die burgerregtebewewing gelees het en nie self daaraan deelgeneem het nie. Hy het bygevoeg: "Barack word in ons gemeenskap as 'n witman met 'n swart gesig gesien."

Tot Obama se teleurstelling het Rush hom met 61% teen 30% verslaan omdat die swart gemeenskap van Chicago hom nie as "swart genoeg" gesien het nie, met sy Harvard-opvoeding, wit ma en wit grootouers wat hom opgevoed het. Hy het egter in dieselfde kiesafdeling grootskaalse steun onder die minderheid blanke kiesers verwerf. Hierna het Obama hom minder as 'n swartbewussynsfiguur begin voordoen en eerder as iemand wat "die rasse kan verenig", met ander woorde 'n swart kandidaat wat ook blanke steun kan verkry. Met die tussenkoms van die beeldpoetser David Axelrod, het Obama eers 'n senaatspos en daarna die presidentskap verwerf, steeds met behulp van sy appèl op liberale blankes en die gekleurde steun wat suiwer op grond van ras agter hom ingeval het. Trouens, hoewel daar sekerlik konserwatiewe swartes bestaan, het byna geen van hulle vir die Republikeinse party gestem nie en het Obama 'n rekordsteunpersentasie van 90% onder Afro-Amerikaners aangeteken.

Amerika is dus 'n land wat verdeeld is, sowel in terme van ras as ideologie. Obama se blanke ondersteuners glo in die ideaal van die multikulturele samelewing en haat eintlik die ou Amerika, dié van hul ouers en grootouers met sy Christelike, middelklaswaardes, sy patriotisme en verheerliking van die pioniersgees.

Met Obama as president en die verwagte swaai na links wat in die VSA gaan plaasvind, gaan die konflik tussen die ou, nasionalistiese, eens blanke WASP-Amerika, en die nuwe multikulturele, globalistiese Amerika verhewig.

Paul Krugman, die bekende liberale akademikus en rubriekskrywer in die New York Times, het verlede jaar tydens die verkiesing voorspel dat die Republikeinse party na regs gaan beweeg en "meer rassisties" gaan raak. Waarskynlik het hy heeltemal gelyk, want daar bestaan allerlei politieke strominge in die VSA waarvan die hoofstroommedia nog nie kennis geneem het nie en wat inderdaad die Republikeine in 'n regse rigting mag du.

Obama se groot oorwinning oor McCain was 'n klinklare teken dat George Bush en die neo-konserwatiewes die party in 'n doodloopstraat laat beland het. Pleks van hul tradisionele kiesers in die "rooi state" en onder die blanke middelklas te mobiliseer, het die GOP tevergeefs gepoog om die Demokratiese party in sy appèl op swartes, Spaanssprekendes en die liberale kusstede na te aap – met rampspoedige gevolge.

Hoewel die VSA se demografie vinnig ten gunste van gekleurdes met hul groter aanwas verander, gaan blankes nog tot die jaar 2040 die meerderheid in die land wees. Indien die Republikeinse party in die volgende verkiesing die logiese stap neem om hom op die blanke kieser te rig, gaan die handskoene afkom en die huidige ideologiese en rassegaping in die VSA tot die skaal van die Grand Canyon laat vergroot.

Wedersydse beskuldigings van "rassisme" gaan, soos in Suid-Afrika, ook die norm in Amerika word, juis danksy Obama se verkiesing en die nuwe hegemonie van links wat onder sy presidentskap tot stand gaan kom.

Waarop grond ek die stelling dat die Republikeinse party na regs gaan beweeg? Soos elkeen wat die Amerikaanse presidentsverkiesing gevolg het kon agterkom, was die media oorwegend ten gunste van Obama. Amerikaanse universiteite het ná die kampusrevolusies van die sestigerjare ewe links of selfs meer links as Europese universiteite geraak. Marxistiese, feministiese en anti-Westerse professore met permanente aanstellings lei elke nuwe geslag joernaliste op en breinspoel hulle met die multikulturele geloof. Trouens, Obama se blanke moeder, Ann Dunham, was 'n vroeë voorbeeld van die soort gebreinspoelde multikulturalis wat in blanke Amerika slegs die negatiewe gesien het en wat oortuig was dat Kenia of Indonesië veel voortrefliker as haar geboorteland was.

Die Demokratiese party se linkse intellektuele en ideoloë oorheers daarom sowel die Amerikaanse universiteite as die hoofstroommedia soos die gevestigde koerante en netwerktelevisie. Die internet, wat ook deur Obama baie goed gebruik is om fondse in te samel, is egter besig om die geslote linkse propagandamasjien in die VSA wesentlik te bedreig.

Die opkoms van 'n Nuwe Regs, regs van die huidige Republikeinse party, wat spesifiek op rassekwessies fokus, is deur die internet moontlik gemaak. Sowel Steve Sailer en Peter Brimelow, skrywer van Alien Nation, se webblad Vdare.com as Jared Taylor se American Renaissance, verteenwoordig die intellektuele voorhoede van die Nuwe Regs wat uiteindelik die uitgeputte Republikeinse party móét oorweldig.

Soos 'n Russiese kommentator onlangs beweer het, bestaan die gevaar dat Amerika – juis vanweë sy rasse- en kulturele diversiteit – in twee of meer stukke mag skeur. Obama, die halfbloedprins wat die Demokratiese party tot sy grootste sege in baie jare aangevoer het, gaan die uiteindelike konfrontasie en moontlike skeuring tussen die twee Amerikas, die oue en die nuwe, nie kan keer nie.

Die Berlynse muur het die verwydering tussen Oos en Wes, tussen kommunisme en kapitalisme, tussen twee Europas, versimboliseer. Die muur is afgebreek en Europa is verenig, maar dit was 'n fisieke muur van beton. Soos die Fransman Alain de Benoist egter gesê het, is die grense van bloed veel sterker as fisieke versperrings.

Maar Amerika se mag in die twintigste eeu was gegrond op sy militêre betrokkenheid by die twee Wêreldoorloë van 1914 en 1939 waardeur hy as geografiese buitestaander geen verliese gely het nie, omdat die oorloë nooit op sy bodem gevoer is nie. Finansieel en geostrategies het die VSA egter enorm gebaat by sowel die Eerste as die Tweede Wêreldoorlog en het die "Amerikaanse eeu" ontstaan.

Hillary Clinton, Obama se mededinger om die Demokratiese benoeming, is so pas ingesweer as minister van buitelandse sake. Sowel Obama as Clinton gaan die twee oorloë in Irak en Afghanistan moet hanteer, asook die resultaat van die VSA se vele geostrategiese foute van die afgelope jare, onder meer in Suider-Afrika waar Zimbabwe besig is om te disintegreer en Suid-Afrika dreig om dieselfde paadjie te loop.

In 'n tweede rubriek oor Obama wat binnekort hier sal verskyn, gaan ek verduidelik waarom Amerikaanse invloed onder die nuwe president wêreldwyd gaan kwyn, eerder as wat, soos die media aan ons voorhou, dit gaan toeneem met die klem op sogenaamde "sagte mag" wat die nuwe Amerikaanse bewind voorstaan. Ek wil een en ander sê aangaande die posisie van die Afrikaner teenoor die Obama-bewind, aangesien die huidige bestel in Suid-Afrika suiwer die produk is van Britse en Amerikaanse druk op ons land in die laat tagtigerjare. FW de Klerk was niks anders as 'n Amerikaanse en Clintonitiese marionet nie en hy het 'n volledig Amerikaanse stelsel, kompleet met 'n "heilige" grondwet en die ideologie van regstellende aksie op grond van wit skuld, hier laat invoer. Meer daaroor in die tweede deel van my rubriek oor Obama.