Rubrieke – Bladsy 15

Gedagtes oor ‘n toekomsvisie vir die VF+

Dit is uiteraard maklik om vingers te wys na die VF+ n.a.v. sy vertonings by die stembus sedert 1994. Waarom verkies ‘n groot meerderheid Afrikaners om eerder te stem vir ‘n party wat deur nie-Afrikaners gelei word en wie se beleidsrigtings meestal ‘n blote na-apery van die ANC s’n is, naamlik die DA? Ons kan gerieflikerwys probeer om die VF+ se leierskap te blameer, maar die beste stuurmanne staan hoeka mos aan wal.

Kom ons wees dus meer positief. As jý die VF+ moes adviseer, watter raad sou jy die VF+ wou gee? Hoe kan dít wat die VF+ aan die kieser bied, meer markgerig word?

As ek deur die VF+ aangestel sou word om strategiese leiding te gee, wat sou my raad wees?

Daar is drie groot probleme wat ek (en ek is kennelik ‘n ondersteuner van die VF+ by die stembus) raaksien. Dié probleme is:

1) ‘n Dubbelsinnigheid in die party se boodskap en ideologie;

2) nie genoeg differensiasie tussen die VF+ en ander partye nie;

3) ‘n gebrekkige of onuitvoerbare visie.

Bostaande probleme is verwant aan mekaar, en dikwels is een of meer ‘n gevolg van die ander.

My eerste beleidsverandering sou dus wees om die dodelike dubbelsinnighede in die VF+ se boodskap nekom te draai. Hier is ‘n voorbeeld: die VF+ is glo ten gunste van transformasie, maar nie die manier waarop dit toegepas word nie. Daardie boodskap is dubbelsinnig en verwarrend, en ook toevallig presies wat Cope of die DA sê. Dit onderskei nie die VF+ van die ander nie.

Die meeste blankes, myself inkluis, haat regstellende aksie egter met ‘n passie, en sien dit aan vir die rassisme wat dit is.

Beleidsvoorstel nommer een, dus: hou op om louwarm te wees. Regstellende aksie en transformasie is anti-blanke rassisme, en moet onverbiddelik beveg word. Sê dit hardop en sê dit herhaaldelik. Suiwer en vereenvoudig die party se ideologiese boodskap, dus.

Beleidsvoorstel nommer twee, wat ook te make het met dubbelsinnigheid: Die VF+ se webwerf praat steeds oor ‘n volkstaat in die Noord-Kaap, maar geen partyleier sal waag deesdae om dit nog hardop in die openbaar sê nie. Is Orania en die volkstaat daar steeds amptelike VF+-beleid, vra die verwarde kieser soos ek myself af?

Raak dus ontslae van Orania, die albatros om die VF+ se nek. Blankes gaan eenvoudig nie uit hetsy Kaapstad, hetsy Pretoria-Oos, na Orania verhuis nie. Orania was of is kennelik ‘n interessante eksperiment, maar dit het ongelukkig nie gewerk nie. Al wat dit tans doen, is om vir die VF+ ‘n verleentheid te skep.

Beleidsvoorstel nommer drie, wat gekoppel is aan Orania: besin oor wat die woord “vryheid” in die naam VF+ in praktiese terme beteken, as dit dan nie ‘n volkstaat in die Noord-Kaap is nie. Indien “vryheid” nie vryheid vir Afrikaners van uitheemse volke se dwingelandy beteken nie, hoe differensieer die VF+ homself dan van die DA, as Cope, die VF+ en DA almal sê hulle is lojale Suid-Afrikaanse partye, verbind tot die begrip van multikulturalisme en ‘n reënboognasie?

Dit is hier waar die party se visie ook ter sprake kom.

Vir my beteken vryheid ‘n paar dinge. Een is dat ek as Afrikaner vry wil wees van ‘n Zimbabwe-lot wat Suid-Afrika in die toekoms gaan tref, en alreeds in proses is. Dit beteken ook dat ek nie onder die heerskappy of dwingelandy van vreemde volke wil verkeer nie, insluitende onder Engelse dwingelandy soos Helen Zille s’n. Ek wil geregeer en geadministreer word deur Afrikanerpolitici en -staatsamptenare en my belasting aan ‘n Afrikanerregering betaal, belasting wat aan mý belange bestee moet word.

Dus: die “vryheid” in VF+ beteken vir my ‘n visie van regering deur Afrikaners, oor Afrikaners, vir Afrikaners.

Die gevolg hiervan sal wees dat Afrikaners nie in die onafwendbare Afrikalot wat die meeste lande ná Oehoeroe tref, en ook Suid-Afrika se voorland is, hoef te deel nie.

Hoe voltrek mens daardie visie? Indien dan nie ‘n Orania-volkstaat nie, wat dan? Ek sou sê die visie behoort gebou te word op aanvanklike selfbeskikking binne die grense van Suid-Afrika, met ‘n model geskoei op die Baske of Palestynse Owerheid s’n.

Dit behels met ander woorde ‘n owerheid vir Afrikaners, maar sonder aanvanklike territoriale afstigting. Dit sou beteken dat Afrikaners ons eie owerheid verkry, die AO, wat magte het om byvoorbeeld ‘n eie polisiemag daar te stel, om staatsdiensfunksies vir Afrikaners te vervul en waaraan Afrikaners belasting sal betaal.

Die uiteinde van bostaande proses sal wel territoriale selfbeskikking wees, in een of meer geografiese gebiede, wat byvoorbeeld ‘n deel van die Wes- of Suid-Kaap of Pretoria kan insluit.

Bostaande sou ‘n enorme differensiator tussen die VF+ en die DA wees. Die DA sou dan dié blanke en bruin party wees wat aspirasies het om die hele Suid-Afrikaanse reënboognasie te regeer, terwyl die VF+ hom vir ware Afrikanervryheid sal beywer, en op Afrikaners sou toespits. Dit maak die VF+ onbeskaamd pro-Afrikaner, en pro-vryheid, in die letterlike sin van die woord, iets wat geen ander party is nie.

Dit is ook ‘n duidelike en uitvoerbare visie; die groot gros Afrikaners hoef nie te verhuis nie, maar kan wel oor hulself regeer. Weer eens, daar is internasionale presedente. Die Palestyne op die Wesoewer woon in ‘n gebied wat deur Israel beset word, maar het nietemin hulle eie owerheid. Dit kort weliswaar visie en die politieke wil, maar is dit nie wat 'n politieke party behoort te verskaf nie?

Ter opsomming: alhoewel ek nie persoonlik dink die VF+ hoef in sak en as te sit nie, is daar duidelik ‘n probleem in dié sin dat die party nie daarin slaag om die steun wat hy verdien onder Afrikaners te verkry nie.

Die VF+ kan óf op sy huidige koers bly voortgaan en in die volgende verkiesing weer 150 000 of minder stemme kry, óf hy kan himself omvorm in ‘n party wat ‘n dinamiese en helder visie het en hom onderskei van al die ander ANC-Lites soos Cope of die DA. Die VF+ kan ‘n party word wat werklik aanklank by Afrikaners vind.

Dit sal weliswaar ‘n geweldige paradigmaskuif (om nou ‘n cliché te gebruik) en politieke moed van die party vereis, maar die alternatief is om op die huidige frustrerende wyse voort te ploeter na ‘n onsekere toekoms, met Afrikaners wat ons lot toenemend by 'n Engels-gedomineerde party gaan ingooi.

сайт лего

ANC en VF Plus besit saam ‘n tweederdemeerderheid

Soos 'n ander skrywer vermeld het, is dit werklik verblydend om te sien dat daar soveel deelname aan ontledings ná die verkiesing is. Was dit nie vir die VF+ se powere vertoning nie sou dit seker nie so wees nie, so ten minste het dit een goeie gevolg gehad. Dit is veral Johann Wingard en Anton Barnard se jongste rubrieke wat my inspireer om die debat verder te voer. Beide noem die interessante moontlikheid dat die VF sigself om strategiese redes skaar met die ANC. So 'n verhouding sou baie interessante moontlikhede inhou. Ek wil egter waarsku daarteen dat die VF+ nie versmelt met die ANC indien so 'n opsie moontlik sou word nie. Ons het gesien wat gebeur met partye (soos die NNP) wat versmelt met die ANC. Hul leiers raak gehate figure en hulle moet die ANC se beleid in die geheel opneem.

'n Samewerkingsooreenkoms tussen die VF+ en die ANC mag alleen gebeur as dit beteken dat die Afrikaner se belange streng en konsekwent daardeur gedien word. Dit is dus absoluut noodsaaklik dat die VF+ 'n party in eie reg bly. Die VF+ se identiteit as Afrikanerparty is die belangrikste bate wat dit het. Dit is die enigste party wat aanspraak daarop kan maak dat dit namens Afrikaners praat.

Om die akkoordmodel beter te demonstreer, maak dit sin om na die huidige Nieu-Seelandse regering te kyk. Die Nasionale Party het einde verlede jaar die Arbeidersparty by die stembus verslaan. In Nieu-Seeland is dit die praktyk dat die twee groot rolspelers nl. die Arbeidersparty en die Nasionale Party, met die vorming van 'n regering, alliansies met kleiner partye aangaan. Dit maak 'n breë konsensusregering moontlik. Hoewel eerste minister John Key se Nasionale Party met hul oorwinning verlede jaar meer as voldoende stemme gewerf het om gemaklik op hul eie te regeer, het hierdie sentrumregse party 'n allianse met die minderheids-etnies-linkse Maori-party aangegaan. Behalwe dat hierdie reëling die NP se beeld versterk as 'n demokratiese instelling wat in belang van die totale bevolking regeer, skep dit ook vir hulle 'n veilige agterdeur. Laat ek verduidelik: In Nieu-Seeland is die termyn tot die volgende algemene verkiesing slegs drie jaar. Te midde van die huidige wêreldekonomiese krisis gaan dit baie moeilik wees vir John Key se regering om aan die verwagtinge van kiesers te voldoen. Sou nóg die NP nóg die AP in die volgende algemene verkiesing 'n volstrekte meerderheid verkry, het die NP goeie alliansievennote wat dit die nodige meerderheid kon gee om weer die regering te vorm.

Die twee partye het dus nie saamgesmelt nie maar wel 'n samewerkingsooreenkoms onderteken waarna verwys word as 'n "confidence and supply agreement". In ruil het die Maori-party enkele kabinetsposte ontvang, bv Maori-sake. Terselfdertyd het die NP afstand gedoen van sy aanvanklike plan om die histories gewaarborgde Maori-setels van die parlementêre lys te verwyder.

Behalwe dat 'n soortgelyke reëling tussen die VF+ en die ANC enorme voordele vir Afrikanerselfbeskikking kan inhou, kan dit ook strategiese voordele vir die ANC inhou. Laat ek hieronder lys:

1) Die mees voor die hand liggende voordeel is dat so 'n samewerkingsooreenkoms die ANC die tweederdemeerderheid, wat daardie party so intens begeer, sal gee.

2) In die huidige ekonomiese krisis gaan die falende staatsmasjienerie van die ANC net selfs meer sukkel om dienste te lewer. Soos Anton Barnard reeds genoem het, kan ANC-stadsrade se dienslewering, met die hulp van Afrikanerkundiges, gelig word tot dieselfde vlak as waarvoor die DA sigself tans op die skouer klop.

3) Met Afrikaners aan Zuma se kant en die nodige toegang tot hulpbronne gaan die liberale Afrikaanse en Engelse establishment waaronder die DA, die pers ens. opdraende pad beleef, mits ons ons kundigheid reg aanwend.

4) Afrikaner- tegniese deskundiges, sowel plaaslik as in die diaspora, kan gewerf word om ontwikkelingsprojekte en industrieë op te rig waaruit die ANC-staat direkte voordeel sal trek. Sulke projekte kan selfs staatsbesit wees en sodoende bevredig dit die ANC se linkse alliansievennote. Weens die rol wat Cosatu en die SAKP gespeel het in die verkiesing van Zuma as ANC-president, sal hy 'n manier moet vind om hulle tevrede te hou.

5) Laastens sou mens kon argumenteer dat die ooreenkoms heelwat Afrikaner-DA lede van die parlement, provinsiale wetgewers en stadsrade voldoende kan beïndruk sodat hulle met die volgende verkiesing na die VF+ sou verpas. Hulle sou egter eers moet sien watter voordeel so 'n ooreenkoms vir die Afrikaner inhou. Tot die ANC se bevrediging sou dit die DA se greep op sekere streke kon beëindig.

Die voordele wat 'n amptelike akkoord met die ANC vir die Afrikaner inhou, is sekerlik voor die hand liggend. Dit gaan ooglopend rondom Afrikanerregte en selfbeskikking. Die verkryging van 'n ministerie van Afrikanersake soortgelyk aan ander lande waar etniese minderhede (bv die Maori's in Nieu-Seeland, die Duitsers in België, e.a.) hul eie sake bedryf, sou die doelwit wees. So 'n regeringsdepartment kan die volgende mandaat geniet:

1) Die verkryging van landwye en eksklusiewe beheer oor Afrikaneronderwys binne 'n eie sake-model;

2) Die verkryging van landwye en eksklusiewe beheer oor alle Afrikaner-musea, -monumente en ander kultuurgoedere;

3) Die implementering van Afrikanerpolitieke selfbeskikking binne 'n eie geografiese gebied met duidelike doelwitte en 'n tydsraam wat die heersende party vooraf onderteken;

4) Die toekenning van 'n aansienlike begroting aan die ministerie van Afrikanersake vanuit die nasionale begroting waarmee ons bg. kan implementeer;

So 'n Afrikanerprojek kan egter alleen slaag as alle Afrikanerorganisasies wat sigself vir Afrikanerselfbeskikking beywer daarby betrek word. Hoewel die VF+ die amptelike voertuig kan wees, sal dit nie werk as die VF+ 'n ekslusiewe benadering neem en net hul eie strategiese vennote daarby betrek nie. So 'n projek sou 'n kans gee vir die VF+ om veld onder die breë Afrikanerbevolking te wen, maar slegs as dit by wyse van insluiting en konsensus te werk gaan. Die VF+ sal 'n Afrikanerberaad van enersdenkende organisasies moet byeen roep. Terselfdertyd sal die VF+ sy voelers na die ANC moet uitsteek. As 'n breë front kan Afrikaners dan met Zuma se ANC in gesprek tree. Dit is egter van kardinale belang dat die VF+ sy oënskynlike verleentheid oor Afrikanerselfbeskikking afskud.

отбеливание зубов zoom Фильчаков

Klein partye sal moet keuses maak

Verskeie politieke ontleders vra of ondersteuners van klein partye sal volhou om lojaal te bly as hul stemme so vermors word.

Kyk mens na die getalle van die klein partye op nasionale vlak, lyk die prentjie uiters verdoemend.

IVP 804260 LP's 18 Gemiddeld per LP 44,681
OD 162 915 LP's 4              "                 40,728
UDM 149 680 LP's 4           "                 37,420
VF+ 146796 LP's 4             "                 36,699
ACDP 142 658 LP's 3         "                 47,552
Gemiddelde getal kiesers per setel       41,416

Daar is skynbaar 'n redelike ingewikkelde formule wat gebruik word om die getal setels te bereken, maar bogaande toon dat elke LP ongeveer 41,000 kiesers verteenwoordig.

Kyk mens na bogenoemde getalle lyk dit of die volgende twee opsies strategiese moontlikhede vir die VF+ is:

Óf die VF+ groepeer saam met ander streekspartye soos die IVP, UDM, OD en selfs die ACDC en ontwikkel 'n gesamentlike strategie wat die groepsidentiteite van al die kiesers sal beskerm, of hy gaan in koalisie met die ANC om binne die regeringsparty die Afrikaners se belange te bevorder.

Die eerste opsie sal vanweë korporatiewe en persoonlike egos moeilik haalbaar wees en sal in direkte opposissie met die DA, COPE en die ANC staan. Daarmee vorm hulle dan 'n sigbare teiken wat deur die sterker drie soos 'n slaansak bearbei sal word. Behalwe vir politieke masochiste, is dit 'n haas onverteerbare vooruitsig en laat dit slegs die eerste opsie as polities haalbaar.

In so 'n geval verkry 'n ANC/ VF+ koalisie dan 'n tweederde meerderheid in situasies wanneer dit die VF+ sou pas, byvoorbeeld as bepaalde vorms van selfbeskikking vir minderhede deurgevoer moet word.

In sy stuk, 'Waarom nie by die ANC aansluit nie?' beredeneer Anton Barnard heel logies dat as die VF+ getrou aan sy roeping wil bly om Afrikanerbelange te bevorder, hy baie ernstig sal daaraan moet dink of dit praktiese politiek sal wees.

Oor my skouer hoor ek reeds 'n growwe rasperstem wat kners: "So, nou wil julle Boereverraaiers met die Kommuniste en die antichrist gaan heul. Wat het dan van julle beginsels geword?"

Waarop mens sou kon antwoord: "Beginsels? Watter beginsels? Praat jy van die haatbeginsel waarin ons die Engelse en die swartes moet haat? Van wanneer af is haat tot 'n beginsel verhef? Gaan samewerking met die maghebber nou outomaties verhef word tot liefde vir iemand anders se saak?

Of wat dan van die beginsel van standvastigheid, waar verwag word dat mens altyd dieselfde deuntjie moet sing? Slegs baie dom mense steun so 'n standpunt; intelligenter mense gebruik hul gesonde verstande om elke moontlikheid te ondersoek om probleme op te los. Die enigste geloofwaardiege en standvastige beginsel vir die mens op aarde is om God se Gebooie te onderhou en sy naaste soos homself sal liefhê. 'n Godloënaar se politieke beginsels is nie 'n sikspens werd nie. Sy haatbeginsel sal omgesit moet word in een van liefde voordat sy medemens hom ernstig sal opneem.

En verder: wat dan van die bykans 2,000 boere wat sedert 1994 wreed vermoor is en die duisende onskuldige mense wat daagliks geplunder en gemartel word? Wil julle werklik met die vyand gaan heul?

Hierop kan mens antwoord dat, sou ons nie iets vindingryks doen en gou weer elemente van mag en invloed bekom nie, gaan daar 'n verdere 2000 boere op die plase sterf, gaan daar meer jong Afrikaners armlastig word en sonder werk, kos of dak sit. Dan sou die Groot Trek en die Vryheidsoorloë futiele grepe in Afrika se geskiedenis wees. Dan sal die Afrikanervolk geoffer word aan rassiste en godloënaars wat aan 'n ernstige graad van die magsindroom lei.

Binne so 'n koalisie sal die VF+ in staat wees om sy verkiesingsbeloftes beter na te kom as daarbuite. Hy sal egter teen 'n gesamentlike koukus moet waak, want die verstandhouding moet wees dat die VF+ party die gewete van die Afrikanersaak binne die koalisie sal wees, en nie om die ANC of kommunistiese party se agendas te dien nie. Daarvoor is die ANC se eie getalle heeltemal voldoende.

для девочки игра Фільчаков прокурор

Waarom nie by die ANC aansluit nie?

JH du Toit se rubriek is 'n deprimerende dog nugtere en realistiese blik op die benarde posisie waarin Afrikaners hulself tans bevind. Alhoewel die VF+ 'n rapsie meer stemme as in 2004 gekry het, is dit niks om oor huistoe te skryf nie. Sowat 150 000 stemme verteenwoordig maar 'n breukdeel van alle Afrikanerkiesers.

Afrikaners verkies eerder om vir die Joods-Engels-gedomineerde ANC-Lite, die DA, te stem. Soos voorheen aangedui, is daar beleidsgewys egter min te kies tussen die ANC en die DA. Beide hang die multikultivisie aan. Beide staan transformasie en regstellende aksie voor. Beide doen entoesiasties mee aan straatnaamveranderinge van Afrikaanse straatname, soos die DA in Kaapstad gemaak het en die ANC in Pretoria.

Johann Wingard is die voormalige voorsitter van die Volkstaatraad. Hy het met 'n interessante gedagte vorendag gekom in hierdie skrywe. Sy vraag is: siende dat die VF+ se model in ieder geval 'n soort samewerkingsmodel met die ANC verteenwoordig, en siende dat die meeste Afrikanerkiesers in ieder geval klaarblyklik gemaklik blyk te wees met leiers van buite ons etniese groep, waarom sluit die VF+ hom nie bloot by die ANC aan nie?

Dis nie sonder sy presedente nie – die NNP het so gemaak en Kortbroek het 'n kabinetspos as beloning gekry.

Uit 'n Machiavelliaanse oogpunt sou dit op 'n manier sin maak. My vyand se vyand is soms my vriend, as dit ons albei pas. Daar is niemand, behalwe Afrikaners, wat die Engelse in SA so haat soos vir Zuma nie. Die verskil tussen die DA en ANC, soos hierbo aangedui, is nie soseer beleid of ideologie nie, maar bloot watter rassegroepe vir die twee partye stem en die gelaatskleur van hulle leiers.

Siende dat Afrikaners in ieder geval skynbaar polities-gesproke boedel oorgegee het aan volksvreemdes, waarom ons nie skaar by die sterker party vir die doeleindes van politieke mag nie? Die ANC, uit hoofde van blote getalle, kan meer vir Afrikaners doen as wat die DA kan.

Wat Afrikaners het, en die ANC benodig, is kundigheid. Dink net hoe sal dit vir Botoxzilla-hulle irriteer as daar 'n paar ANC-stadsrade kom met Afrikaners as munisipale bestuurders en stadsingenieurs, wat goed bestuur word. Die ANC sou dus kritiek kon afweer dat hy bestuursvaardighede kort, en Afrikaners sal hopelik ook voordeel uit so 'n verwantskap kon trek.

Is bostaande sinies en opportunisties? Ja, beslis. Watter politiek is egter nie sinies en opportunisties nie? Dit sal in ieder geval meer sin maak, weer eens op 'n Machiavelliaanse wyse, as wat deelname aan 'n onwenbare rassesensus bekend as SA se verkiesings tans maak. Want sien, die demokratiese prosesse wat enigsins saak maak, het nie op 22 April 2009 plaasgevind nie. Dit was eerder in Desember 2007 in Pietersburg, toe Mbeki onttroon is.

As ons wel aan partypolitiek wil deelneem (en daar is kennelik diegene wat meen buite-parlementêre weerstand is verkieslik), waarom neem Afrikaners nie eerder deel aan die prosesse wat wel 'n verskil kan maak nie? play casino slots лобановский политик

Afrikaners verwerp etniese politiek

Die uitslag van die 2009 algemene verkiesing is 'n werklike terugslag vir Afrikaners se politieke belang. Hoewel Afrikaners geen hoop gehad het om by wyse van enige politieke party die mag oor te neem nie, is dit die wyse waarop Afrikaners gestem het wat aandui dat die huidige breë politieke beweging vir Afrikaner-selfbeskikking bittermin impak het.

Die swak vertoning van die VF+ het nou finaal getoon dat die party geensins Afrikaners se verbeelding aangryp nie. Deels sou dit seker toegeskryf kan word aan die verbeeldinglose en vaal leierskap van die VF+. Hierdie party se ‘samewerkende’ opponerende styl tot die ANC skep waarskynlik weinig vertroue by Afrikaanse kiesers. Boonop onderspeel die party Afrikaner politieke selfbeskikking, een van hul amptelike beleidspunte, in der mate dat dit eerder voorkom asof die spesifieke beleidspunt 'n verleentheid vir die party skep. Die party se onvermoë om meer aktivisties om te gaan met Afrikaner-politiek, te midde van ons huidige krisis, versterk verder die gevoel van beroepspolitici wat nie die appelkar wil omgooi nie.
Hoewel die VF+ 'n sentrale rol gespeel het in die herwinning van Suid Afrikaners in die buiteland se stemreg, het daardie einste kiesers die party grootskaals ten gunste van die DA verwerp. Dit moet sekerlik die grootste klap in die VF+ se gesig wees.

Die feit dat Afrikaners grotendeels vir die liberale multikulturele DA en in mindere mate vir die swart oorheersde Cope stem, is nie net ‘n stem van afkeur vir die VF+ nie, maar ook vir Afrikanerselfbeskikking in die geheel. Afrikaners ondersteun by implikasie die huidige politieke orde en onderskryf in alle dwaasheid die idee dat deelname deur middel van die DA hul lot kan verbeter.

Nie net is hierdie toedrag van sake ‘n groteske aanduiding van die mislukking van die VF+ nie, maar dui dit ook op die mislukking van die breë Afrikaner-selfbeskikkingsideaal en almal wat hulleself daarvoor beywer. Die leiers van die versplinterde regse beweging het ernstige rede tot nadenke. Duidelik het hul onderskeie pogings om afkeer van die linkse DA te toon geensins byval by die kiesers gevind nie. Moontlik was die gefragmenteerde boodskap doodgewoon so difuus dat dit nooit by die meerderheid Afrikaners uitgekom het nie. Klaarblyklik het die breë regse beweging ook klaaglik misluk in hul poging om die idee van die volkstaat te bemark. Indien die kiesers entoesiasties oor laasgenoemde idee was, sou mens immers ‘n beter uitkoms vir die VF+ as die enigste parlementêre verteenwoordiger vir die idee kon verwag … of altans so sou mens kon redeneer.

Mens sou verder kon argumenteer dat Afrikaners regse politiek en die selfbeskikkingsideaal bykans geheel en al afgeskryf het en hul futiele lot by die ANC, DA en Cope se multi-kulti-swart meerderheidsoorheersde NSA ingewerp het. Dit is werklik ‘n hartseer stand van sake, maar moet sekerlik voor die deur van die gefragmenteerde en swak leierskap van die breë regse beweging gewerp word. Afrikaners het duidelik die keuse om in belang van hul etniese belange te stem, verwerp ten gunste van ‘n identiteitslose multi-rassige opposisieparty. Dat die voormalige Black Sash-lid, Helen Zille, Afrikaners meer inspireer as Afrikaner-leiers, is 'n belediging vir laasgenoemde.

Die feit dat daar te veel ego's ter sprake is – en ook 'n sekere fundamentalisme wat meebring dat ‘n breë regse kompromie nie gevind kan word nie – mag nou die finale spyker in die Afrikaner se politieke doodskis wees. Mens kan alleen wonder of Afrikaners hulself werklik nog as ‘n etniese groepering beskou. My gevoel is egter dat daar nie asem opgehou moet word dat Afrikaner-leiers hul politieke huis in orde sal kry om die stand van sake om te keer nie.

free slot spins Данильченко Харьков

Die verhaal van twee Partye

Die titel van Charles Dickens se boek : ”A tale of two cities” het my laat dink om twee politieke partye te vergelyk. Noem dit die ‘Verhaal van twee partye’.

By Kaapstad Universiteit se Sakeskool het ons allerhande slimmighede geleer, ondermeer ook oor bemarkingstrategie. Prof Brink was ‘n Amerikaner met sy Afrikaansklinkende naam. Aan die einde van die kursus het ons hom as die mees uitstaande dosent aangewys.

Prof Brink het verduidelik dat daar basies twee bemarkingstrategieë is wat organisasies kan volg om hul dienste te bemark, naamlik, ‘n produk-oriëntasie, dws waar die produk en die voordele wat dit bied aan kliënte voorgehou word. Die kliënt word dan oorgehaal om dit te koop. Die sleutelaspek is die geloof in – en kennis van ‘n beproefde produk. (Dink byvoorbeeld aan die Audi reklame van “Voorsprong deur Tegnologie.”)

Die tweede opsie is ‘n mark-oriëntasie. Hiermee word die behoefte en sentimente van die mark verstaan en ontleed met die doel om die markbehoefte te bevredig. Daar word dan staatgemaak op nuwe oplossings vir bepaalde probleme, liewer as om markte te soek vir voorafverpakte produkte. ‘n Wetenskaplike kennis van die markbehoefte word met hierdie benadering vereis. Daarvoor is marksegmentering kritiek belangrik. Die regte behoeftes moet met die regte oplossing bevredig word. As algemene riglyn het Prof Brink hierdie benadering aanbeveel as die mees toepaslike een vir diensverskaffers en organisasies wat sosiale dienste of produkreekse bemark. Hier dink mens aan kerke, skole, sportklubs, politieke partye, ens.

Eenvoudig gestel: Met ‘n markbenadering moet jy vasstel wat jou kliente se behoefte is sodat jy oplossings vir daardie behoeftes kan formuleer en deur jou kundigheid en bepaalde insigte bepaalde behoeftes kan bevredig.
Aan die hand van hierdie twee opsies wil ek nou die DA en die VF+ bekyk. Die DA met sy mark-oriëntasie en die VF+ met sy produk benadering. Hierby wil ek twee sleuteleienskappe, naamlik pragmatisme of beginselvastheid as groeidempers of groeiprikkels kontrasteer.

Volgens hul kiesersgetalle was die twee partye in 1994 baie dieselfde grootte. Die VF kon reken op 425,000 kiesers op nasionale en 460,000 op provinsiale vlak. Die DP was byna 20% kleiner met sy 338,000 stemme.

Die DP het ‘n troebel geskiedenis van samesmeltings en van liberale leiers soos Helen Suzman, Van Zyl Slabbert, Zach de Beer en Colin Eglin gehad. Teen 1994 was die DP ‘n party wat nog op internasionale liberalistiese beginsels gefundeer was. Hulle was gekenmerk deur ‘n onverkwiklike produkbenadering. Maar daardie DP was besig om te sterf, omdat liberalisme nie staanplek kon kry in kommunitêre Suid-Afrika nie. Slegs ‘n baie klein ondersteunersgroepie het die party lewend gehou.

Tony Leon het die basiese vonk verskaf wat die party se rigting en styl verander het. Hy wou leier wees van ‘n dinamiese party, op soek na mag. Hy wou die DP in ‘n alternatiewe regeringsparty omskep. In die toekoms sou ‘n liberale gesindheid die DP lei, en alle vorms van identiteitspolitiek as verdelend verwerp word. (Dink aan hul slagspreuk ‘Een volk een toekoms.’) Eng beginselvastheid moes deur inklusiewe pragmatisme vervang word. Daar is selfs vir Afrikaanses plekgemaak.

Hulle het hul visier ingestel op ‘n steil groeikurwe, nie soseer om die nasie te red nie, maar om die beeld van ‘n sterk party te vestig. Die Suid-Afrikaanse kieserspubliek wat die ANC as ‘n bedreiging gesien het, wou klaarblyklik ‘n kragdadige politieke party as alternatief vir die ANC hê. Hoewel die NP byna 4 miljoen kiesers in 1994 gehad het teenoor die 338,000 van die DP, was hy reeds terminaal. Die NP se oormatige

In 1999 sluk die sardyn toe die walvis in. Die DA verower byna ‘n miljoen kiesers van die NNP.

In 1999 spog die DP met 1,527 miljoen teenoor die NP se 1,1 miljoen ondersteuners. Uit ‘n suiwer politieke party oogpunt gesien was FW en Kortbroek se manewales die teken vir al die opposissiepartye om vernuwend te dink en om uit te beweeg vanuit die benouende pre-1994 denkrame om die loslopende kiesers in hulle partynette te vang. Die DP het die geleentheid aangegryp en die voortydige dood van die NNP verhaas deur realpolitik te beoefen. Terselfdertyd het die DP die VF ‘n gevoelige slag toegedien deur byna 70% van sy 1994-kiesers af te rokkel. Klaarblyklik was die DP se bemarkingstrategie in die kol.

Voor die verkiesing was groot verwagtings gekoester dat die VF ‘n sterk teenvoeter sou wees vir die destydse NP. Die verkiesing het ‘n emosionele aanloop gehad vanaf die beleg van Pretoria, die referendum van twee jaar vantevore, die Mmabatho fiasko, asook die wyd gepubliseerde Akkoord tussen die Afrikaner Volksfront en die ANC. Bonop was die beroemde Generaal Viljoen die leier. Al hierdie faktore het byna ‘n halfmiljoen kiesers vir die VF laat stem.

Die meeste VF stemme was waarskynlik protesstemme van regsgesinde NP ondersteuners asook KP ondersteuners wat tog bereid was om te stem. Dit was duidelik dat daardie kiesers nie vir ‘n bestaande liberale een-man-een-stem-oplossing sou stem nie. Hulle het waarskynlik teen die alternatiewe oplossing, wat deur die Codesa- onderhandelings op hulle afgedwing was, gestem. VF kiesers het verwag dat die nuwe party vir wie hulle gestem het ‘n beter oplossing sou bied.

Na 1994 het die VF egter sy mark se werklike behoeftes verkeerd gelees. Waar sommige binne die die VF leierskap geglo het dat die volkstaatgedagte die produk was wat verkoop moes word omdat hulle dit as ‘n lewensvatbare ideologie beskou het, wou ander weer die party as ‘n politieke tuiste vir alle Afrikaners uitbou.

Die produk wat verkoop moes word was Orania as groeipunt vir ‘n toekomstige volkstaat. Duisende woorde is geskryf om die konsep van nuwe groeipunte te verklaar of te verdedig. Die voorstaanders daarvaan wou eenvoudig nie aanvaar dat ekonomiese dryfvere altyd bo kultuurkragte sal seëvier nie.

Sedert 1994 het Pretoria-Oos se bevolking meer as verdubbel. Vanweë ekonomiese kragte het miljarde rande se ontwikkeling daar plaasgevind. Die blanke dele van Witbank, Middelburg, Newcastle, Bloemfontein ens het gedurende dieselfde tydperk oneindig meer gegroei as Orania. Die kieserspubliek het dit alles self beleef.

Benewens ‘n akademiese ondersoek in 1995 rondom die Pretoria gebied is ek nie bewus van enige marknavorsing wat die VF gedoen het om sy kiesers se houding en behoeftes te bepaal nie. Dit was die produk wat die knoop moes deurhaak, nie ‘n groeistrategie nie.

Binne slegs vyf jaar, vanaf 1994 tot 1999, val die VF se stembasis dus van 435,000 na 127,000. Binne die daaropvolgende tien jaar kon hy darem staande bly met 146,000 stemme in 2009. Die produk was duidelik onverkoopbaar. Mens sou verwag dat enige onderneming onmiddellik nuwe strategië sou ontwikkel wat op deeglike marknavorsing gebaseer is. Die res is geskiedenis.

Hoewel vingers na die leierskaap en in ander rigtings gewys het, was dit duidelik dat ‘n produkoriëntasie duidelik verkeerd was. Die produk was onverkoopbaar en die kliëntebasis ‘n minderheid van die minderheid. Vanselfsprekend het dit ‘n plafon op kiesersgetalle geplaas.

‘n Ander strategie was duidelik nodig binne ‘n parlementêre stelsel waar miljoene swart kiesers altyd die finale seggenskap sal hê.

конструктор домик

Onder die multikulti-masker skuil identiteitspolitiek

In die rekenaarwese praat hulle mos van: WJSIWJK, oftewel "wat jy sien, is wat jy kry". In die Suid-Afrikaanse politiek geld presies die teenoorgestelde: wat jy sien, is juis nie wat jy kry nie.

Laat ek verduidelik.

Woensdag se verkiesingsuitslae toon duidelik dat Suid-Afrikaners stem vir die party van hul eie rasse- en kultuurgroep, met die moontlike uitsondering van Afrikaners wat óf nie gestem het nie óf hul lot by dié van die Engelse liberale party, die DA, ingewerp het.

In vandag se Business Day beaam Steven Friedman dieselfde punt as hy sê: "Ons verkiesings oor die afgelope 15 jaar het primêr oor identiteite gegaan: diegene wat stem, kies partye nie op sterkte van inkopies om te bepaal watter mededinger die beste transaksie bied nie, maar op grond van hul bepaling van wie namens hulle en mense soos hulle praat."

Vir iemand uit die liberale skool soos Friedman om dít te bely, spreek boekdele oor die krag van identiteitspolitiek in Suid-Afrika.

Ironies genoeg probeer die meeste politici en meningsvormers om dié eenvoudige waarheid te ontken. Sedert Tony Leon se "veg terug"-veldtog in 1999, het die DA hom geposisioneer as 'n party vir blankes wat ander minderheidsgroepe soos kleurlinge en Indiërs in hul geledere koöpteer. Die enigste provinsie waar die DA tot dusver min of meer vyftig persent van die stemme kon verkry, is in die Wes-Kaap waar blankes en kleurlinge 'n demografiese meerderheid teenoor swartes en spesifiek Xhosas uitmaak.

Op die oog af, natuurlik, projekteer die DA 'n multikulturele beeld met slagspreuke soos "die party vir al die mense" en "een nasie, een toekoms". Dog kiesers is slim genoeg om tussen illusie en werklikheid te onderskei, soos die dame met wie ek Woensdag meer as twee ure in die ry voor die stembus moes staan en heel duidelik DA sou stem.

Synde blank en Engelssprekend, was haar eerste woorde aan my: "Dis baie belangrik om te stem, veral vir ons wittetjies, en om die ANC te verhoed om 'n tweederdemeerderheid te verkry."

Natuurlik het haar stem nie die ANC gekeer om wel 'n tweederdemeerderheid te behaal nie, maar waarskynlik som haar woorde die motivering vir die meeste van die DA se kiesers baie mooi op.

Iemand het iewers gesê dat die politiek daaruit bestaan om die teenoorgestelde te doen as wat jy sê. Moontlik is dit waarom Engelse en Xhosas so goed vaar in die Suid-Afrikaanse politiek want hulle vind dit gemakliker om 'n front vir hul ware oogmerke voor te hou, anders as die Afrikaners byvoorbeeld waarvan die legendariese eerlikheid eenvoudig nie vir die huidige skimmespel deug nie.

Dit verklaar moontlik die paradoks waarom die partye wat "eerlike" identiteitspolitiek voer, soos Inkatha en die Vryheidsfront Plus, by die stembus so bedroë daarvan afgekom het. Pleks daarvan dat hulle, soos die ANC en DA, onregstreekse identiteitspolitiek beoefen, sê hulle reguit dat hulle Zoeloe- of Afrikanerbelange wil dien, 'n soort polities inkorrekte onbloting wat die gemiddelde kieser laat bloos. Iets in die trant van: die keiser is kaal en moet kaal bly, maar laat ek nie die eerste persoon wees wat dit sê nie.

Aan die ander kant mag dit wees dat kiesers nie soseer identifiseer met partye se beleidsrigtings wat in elk geval duister is nie, maar met 'n ander stel veranderlikes, soos lyftaal, stemtoon en etniese testosteroon.

Soos die grappe destyds oor mev. Thatcher gelui het toe sy "mans genoeg" was om die Britse kabinet te domineer, maak Helen Zille 'n veglustiger indruk as Pieter Mulder en is die gemiddelde bedreigde blanke wat 'n Zimbabwe vrees dus meer geneig om vir haar as die leier van die Vryheidsfront Plus te stem.

Zuma se gewildheid is insgelyks daaraan te danke dat hy onbeskaamd sy swart en Zoeloe-identiteit uitleef, al maak hy dan soms vriendelike geluide oor Afrikaners. Daarom sien die swart kieser hom as 'n geloofwaardiger swart nasionalis as Buthelezi of ander swart leiers wat "tradisionele" politiek beoefen, maar in hul gedrag en logika meer Westers voorkom. Die lakmoestoets hiervoor is sekerlik om te kyk hoe die etniese en rasse-opponent jou sien. Verreweg die meeste blankes hou van Buthelezi en vind hom gematigd en rasioneel, terwyl hulle Zuma en sy masjiengeweerliedjies vrees. Net so word Pieter Mulder en die Vryheidsfront Plus deur swartes as 'n soort folkloristiese Afrikanerparty gesien wat in wese skadeloos is en nie hul mag bedreig nie, 'n bietjie soos Orania met sy 700 siele. Elke 12 ure word daar in Suid-Afrika ongeveer 700 swart babas gebore, dus verteenwoordig Orania 'n blanke demografiese spikkel wat liefs geïgnoreer of die spot mee gedryf kan word.

Heel moontlik kyk die swart, blanke of kleurlingkieser daarom eers na hoe die vyand sy leier of sy party sien alvorens hy sy kruisie gaan trek. Zuma se gewildheid het veral gebaat by al die negatiewe publisiteit wat hy in die hoofstroommedia van blanke kommentators en spotprenttekenaars soos Zapiro ontvang het; dit het die idee by sy ondersteuners gevestig dat hy oor die nodige moed beskik om juis die blanke establishment aan te vat.

Toe Julius Malema van die ANC insgelyks die liberale Helen Zille in Natal 'n "rassis" genoem het, het hy haar aantreklikheid by blanke kiesers verhoog, as iemand met 'n verskuilde rasseprogram wat sy doeltreffend agter haar liberale masker verberg.

Die afgang van die kleiner politieke partye is heel moontlik daaraan te danke dat hulle nooit deur hul opponente aangeval of beledig word nie en gesien word as te naïef of te onskadelik om 'n dubbele spel te voer.

Mandela het waarskynlik die grondslag vir politiek in die nuwe Suid-Afrika gelê deur te maak asof hy die blankes se vriend was terwyl hy hulle ondergrawe en vernietig het. Met ander woorde: wat jy sien, is nie wat jy kry nie.

Hoe ek Jacob Zuma ken

Jacob Zuma se sekretaresse ontvang my vriendelik en vergesel my na die stoep aan die oostekant. Ek kyk haar vraend aan. Met haar wysvinger maak sy 'n veelseggende draaibeweging in die rigting van die plafon.

Buite sal ons dus meer privaat wees…

Die reusesybokhaarmat wat die voorportaal met die ou Transvaalse wapen vroeër versier het, het plek gemaak vir 'n goedkoop geel, swart en rooi geruite mat. Die stinkhout- en geelhoutmeubels van 'n vorige beskawing is weg. In die plek daarvan staan doodgewone meubels wat lyk of dit uit 'n tweedehandse meubelwinkel kom. Die stoepmeubels is twee stelle gemakstoele met botsende kleure.

Ek wag op die stoep van vervloë jare se administrateurswoning. Overvaal. In die tuine sien ek hoe vier tuiniers probeer om 'n tuinslang gekoppel te kry, terwyl 'n vyfde die hope roossnoeisels in 'n kruiwa laai. Die tuin is sonder persoonlikheid en verwaarloos.

My gedagtes gaan terug na 1967. Oom Sybrand van Niekerk, verlangs familie van my vrou, was toe nog administrateur van die Transvaal. Tannie Marietjie was 'n ywerige tuinskepper en sy en haar wit tuinier moes die groot tuin self in stand hou. Ons het daardie Sondag middagete by hulle geniet. Dit was hoe Boeremense mekaar destyds onthaal het. Ná ete besoek die manne dan die vrugteboord en pluk mandjies vars vrugte. In 1967 was die tuin 'n welige paradys.

Maar dit was 42 jaar gelede. Snaaks hoe die tyd aanstap en dinge laat agteruitgaan.

Hier sit ek nou in Julie 2005. 'n Maand of wat gelede is ene Shabir Shaik op aanklagte van omkopery en bedrog deur regter Hillary Squires skuldig bevind en tronkstraf opgelê. President Mbeki het sy adjunk kort daarna onseremonieel in die parlement afgedank.

Dan stap Jacob Zuma deur die sydeur, met sy gebruiklike breë glimlag, hand uitgetrek.

"How are you, Mr Wingard."

"Thank you for seeing me at such short notice, Mr Zuma."

Hy haal sy selfoon uitmekaar en plaas die drie stukke op die koffietafel tussen ons. Ek skakel my selfoon af en sit dit langs syne. Hy knik dankbaar.

"We should be OK here. I take it this is a private meeting. My situation is quite delicate and I do not want any further complications."

Ek stel hom gerus. Ons verwissel 'n paar komplimente en toe vra hy: "How are the Afrikaners?"

"I have not come to talk to you about the Afrikaners today. I want to talk to you about three things and I would be pleased if you would give me frank and honest answers to three matters that bother me."

"OK, what are they?"

Die gesprek wat ons daardie oggend in Engels gehad het, vertel ek nou oor in Afrikaans:

"Eerstens, wil ek oor Jacob Zuma praat. Ek wil sy kant van die storie hoor oor die aanklagte van korrupsie en bedrog wat teen hom gehou word."

"Tweedens, wil ek met jou praat oor 'unfinished business.' Soos jy weet, was daar onafgehandelde besigheid rondom ooreenkomste wat jy en Thabo Mbeki in 1993/94 met die Generaal en ander leiers aangegaan het, maar wat gerieflikheidshalwe onder die mat beland het."

Hy knik instemmend.

"Laastens wil ek oor projekte in Kwa-Zulu Natal praat." Ek kan nie help om die byna seunsagtige opgewondenheid in sy oë te lees nie.

"Goed, laat ek jou my kant van die storie vertel. In die kabinet was ek die armste kabinetslid. Daarmee beskuldig ek niemand van enigiets nie, net dat dit ironies is dat almal skielik vingers na die persoon wys wat seker die minste invloed gehad het met die toekenning van wapenkontrakte. Onthou jy nog die inligtingskandaal? Connie Mulder moes die spit afbyt om te voorkom dat hy eerste minister sou word. Daarvoor is 'n skandaal geskep. Met al die geheime projekte waarmee die apartheidsregering binnelands sowel as in die buiteland besig was, kon verskeie kabinetsministers van bedrog of wanbestuur aangekla gewees het. Maar Mulder is uitgesonder omdat hy 'n politieke gevaar vir PW Botha ingehou het.

Ek word presies op dieselfde manier uitgesonder, vanweë my sterk aanhang in die party.

Ja, ek het 'n vertrouensverhouding met Shabir Shaik gehad. Ja, hy het aan my geld geleen. Natuurlik sal dit alles bewys kon word. Maar ek kan met 'n skoon gewete sê dat ek nog nooit 'n sent van die staat of van die publiek wederregtelik gevat het of dat enige besluite wat ek moes neem deur Shaik se lenings beïnvloed was nie. Ek weet nie hoe iemand ooit soiets teen my sal kan bewys nie. As ek sy saak kwansuis sou bevorder het, sou dit binne die normale menslike politikus-vriendkonteks gebeur het.

Dan is daar ook die kwessie van ons Afrikakultuur. In die Afrikakultuur is dit nie ongewoon vir onderdane om gereeld 'n bok of selfs 'n os vir die Kgosi saam te bring nie. Daardeur bewys hy dan sy lojaliteit en maak hy staat op die wederkerige beskerming van die hoofman.

In die westerse politieke stelsel word van lobbying gebruik gemaak. Parlementariërs en ministers word met allerhande gunste bearbei om bepaalde beleidstandpunte te beïnvloed."

Ek word meegesleur deur sy driftige openhartigheid. Ná nog verdere verduideliking steek ek my hand uit:

"Dankie, ek verstaan die situasie en aanvaar jou verduideliking. Op 'n later tydstip sal ek dit wêreldkundig maak. Intussen moet die reg maar sy loop neem, maar ek sal nie my vertroue in jou verloor nie." Jacob heg waarskynlik baie waarde aan my eertydse diens by die Volkstaatraad, en aanvaar my bona fides volledig.

Hy neem my hand: "Jy weet nie wat jou woorde vir my beteken nie. My familie is baie geskok oor al die beweringe. Mense behandel my deesdae asof ek melaats is, maar soos gewoonlik verstaan die Boere my die beste. Laasweek het ek besoek gehad van 'n Boere-afvaardiging, en hulle het ook hul steun belowe."

Hy gee 'n oorsig van die historiese verhouding tussen die Boere en die Zoeloes. Jacob Zuma ken sy geskiedenis en hy respekteer die Boere. Sedert daar vrede gemaak is ná Bloedrivier was daar vir langer as 150 jaar geen noemenswaardige spanning tussen die Boere en die Zoeloes nie. Beide partye het altyd hul ondernemings nagekom.

"En wat nou van die onvoltooide besigheid?"

'n Ernstige uitdrukking kom oor sy gesig wat hy op 'n honderd plooie trek.

"As ek die president van hierdie land sou word, sal ek ernstige en dringende aandag daaraan gee. Ek sal na alle redelike versoeke luister. Ek heg baie waarde aan die mens se kultuur en besef dat die Boere ook baie gesteld is op hul eie kultuur. Maar wat Afrikaners baie mooi sal moet verstaan: Hulle sal hul huis in orde moet kry. Ek kan nie met verskeie teenstrydige versoeke of skemas gekonfronteer word nie. Doen julle huiswerk behoorlik en ek sal my kant ook bring."

Toe trek Jacob Zuma weg met 'n byna onthutse aanval op die huidige rasbehepte beleid van transformasie. Hy kan onmoontlik nie verstaan hoe die ANC by die punt uitgekom het waar ideologie belangriker geword het as dienslewering nie. Hoe kan die land bekostig om honderde duisende geskoolde landsburgers elke maand te verloor?

Daarna bespreek ons kortliks 'n reeks biobrandstofprojekte in Kwa-Zulu Natal. Ek verseker hom dat ek die saak op die regte tydstip verder sal voer.

Dit was byna vier jaar gelede. Sedert die Overvaal-besoek het ons weer twee keer ontmoet. Elke keer was sy uitsprake dieselfde oor Afrikaners. Dit is duidelik dat hy nie ons stemme wil werf nie, maar dat die land hulle nodig het, want, soos hy dit stel:

"We cannot run this country without the Afrikaners."

для насосов лобановский класс

Waarom die ANC se tweederdemeerderheid ‘n goeie ding is

Die jongste meningsopname deur Ipsos-Markinor toon dat opposisiepartye soos Kongres van die Mense of die DA in hul verwagtinge om beduidende stemme by die regerende party af te neem beskaam is, want die ANC behoort steeds 'n tweederdemeerderheid te behaal.

Daardie politieke gek wat vir die Afrikaner se huidige penarie verantwoordelik is, FW de Klerk, het onlangs 'n patetiese oproep gedoen dat die ANC nie 'n tweedemeerderheid behoort te verkry nie.

Die vraag is: waarom nie? Nadat De Klerk in sy onbesonne oorgawe die Weermag deur Umkhonto we Sizwe laat oorneem het en so te sê alle openbare instellings, waaronder ook Eskom, Transnet en ander semi-staatsinstellings, watter verskil op aarde maak dit indien die ANC drie of vier minder parlementslede het wat hom teoreties sou verhoed om die fameuse 1996-grondwet te verander?

Danksy Roelf Meyer, wat 'n nog hopeloser figuur as De Klerk self is, het die ANC 'n grondwet verkry wat geheel en al in sy guns geskryf is. Tot dusver het die ANC 'n totale oorheersing oor die land bekom sonder dat dit nodig was dat hy die grondwet verander. Trouens, staatdepartemente, provinsies en munisipaliteite oortree elke dag die grondwet sonder dat 'n haan daaroor kraai in hul rassediskriminasie teen blankes, asook hul taaldiskriminasie teen Afrikaans.

Of die ANC dus oor twee derdes van die parlementêre setels beskik of nie, maak geen duit verskil aan die dwingelandy van transformasie waarin ons reeds verkeer nie.

Trouens, vanuit die oogpunt van die Afrikaner wat dringend toegewings met die maghebber moet onderhandel ten einde fisiek en kultureel te bly voortbestaan, mag dit selfs 'n goeie ding wees indien die ANC tydens môre se verkiesing 'n oorweldigende meerderheid sou behaal.

Ten eerste mag dit nodig wees vir die ANC om die grondwet te verander indien Jacob Zuma 'n eie onderwysowerheid aan Afrikaners sou toestaan.

Dit is altyd beter om met 'n vyand te onderhandel wat nie bang is dat sy toegewings hom van steun onder sy volgelinge sou beroof nie.

Ten tweede stel Zuma se oorweldigende meerderheid hom bloot aan kritiek dat hy 'n eenpartystaat regeer waarin minderhede verdruk word. Toegewings aan die Afrikaner in die vorm van 'n eie onderwysdepartement, minder regstellende aksie en grondhervorming, asook 'n beter wapenwet, kan die indruk van 'n eenpartystaat versag.

Soos wat die meeste intelligente ontleders voorspel het – teenoor die liberale wensdenkers wat steeds onder die illusie verkeer dat ras geen rol in die SA politiek speel of behoort te speel nie – stem die swart SA kieser vir 'n leier van sy ras en verkieslik van sy eie stam. Dis geen toevalligheid dat Zuma 'n Zoeloe is en dat die vorige swart presidente insgelyks uit die tweede grootste etniese groep, die Xhosas, gekom het nie.

Mev. Zille van die DA en haar aanhangers in die liberale media is daaroor begaan dat die ANC se eenpartyoorheersing gaan voortduur omdat hulle dit sien as 'n mislukking van die multikulturele smeltkroestelsel wat hulle self hartstogtelik voorstaan.

Maar vir die leidende figure onder die Afrikaners, asook ons arme volk wat tans op alle gebiede vertrap en selfs vermoor word, verteenwoordig die huidige stelsel 'n steen des aanstoots wat hetsy deur onderhandeling, hetsy deur 'n eventuele gewapende opstand, verander móét word. (En vir diegene wat nie meer Afrikaans verstaan nie, let tog op die betekenis van "eventueel" in die laaste sin, as "moontlik", "gebeurlik".)

Die enigste hartseer van die huidige kiespatroon is dat soveel Afrikanerkiesers steeds aan die liberale sirenegesang van die DA gehoor gee en sodoende eintlik hul steun vir die huidige stelsel uitspreek, pleks van die Vryheidsfront Plus se selfbeskikkingsgedagte te onderkraag.

Uiteindelik is verkiesings in Afrika egter gebeurtenisse wat vooraf deur militêre en demografiese faktore bepaal word. Suid-Afrika is hierop geen uitsondering nie. Danksy demografie en De Klerk se militêre en politieke oorgawe, het die ANC 'n feitlik onaantasbare posisie ingeneem. Die massa swart kiesers stem nie vir die ANC omdat hy die beste beleid het nie, maar omdat hy weens sy beheer van die Weermag en staatsinstellings die sterkste is.

In 'n wesentlike sin is môre se uitslag irrelevant. Die intellektuele en politieke bevrydingstryd van die Afrikaner wat tans deur 'n klein minderheid gevoer word, is al hoop om aan die huidige tirannie van die meerderheid te kan verander.

Die hele Suider-Afrika smag na verandering. Die stelsel wat deur Brittanje en Amerika aan die einde van die Koue Oorlog op ons afgedwing is en waardeur bewegings soos die ANC en ZANU-PF hele lande ontvang het om soos die persoonlike eiendom van 'n hoofman te regeer, het reeds sy krake gewys, in weerwil van die geswymel oor "demokrasie".

Daarom hou die huidige Afrikanerbeweging nie slegs die sleutel tot Afrikanervoortbestaan in sy hand nie, maar ook die toekoms van die hele subkontinent wat soos Zimbabwe onder daardie einste "demokrasie" in ellende mag versink.

лестницу в

Slaan die Zuma-yster terwyl dit warm is

Ongelukkig kon ek laasweek se gesprek met mnr. Jacob Zuma nie bywoon nie, hoewel ek aktief daaraan gewerk het dat dit moes plaasvind.

Min mense besef watter politieke deurbraak vir Afrikaners plaasgevind het. Deur sy uitspraak oor Afrikaners se inheemsheid het JZ namens die ANC amptelik erken dat die Afrikaners wel ‘n inheemse Afrikastam is. Waar Mbeki alle witmense oor dieselfde kam geskeur en as ryk settlers gebrandmerk het, het die nuwe swart koning Afrikaners as wit Afrikane gesaniteer. Binne die Afrika-kultuur is dit ‘n reusagtige politieke ommeswaai.

Daardeur het hy verskeie politieke en emosionele deure vir Afrikaners oopgemaak waardeur ons nou die politieke arena vanuit hoë morele grond kan betree.

Eerstens besit elke stam van Afrika ‘n kerngebied waar sy tradisies en gewoontes vetroetel word. Die Duitsers noem dit ‘n kulturheimat – ons noem dit bloot ‘n tuisland. Zuma se stelling plaas die regering nou in ‘n drukgang, want hoe kan Afrikaners dan ‘n inheemse Afrikastam sonder ‘n tuisland wees? Tensy Malema se Oraniabesoek bedoel was om Orania as die Afrikaners se tuisland simbolies te erken.

Sou JZ se uitspraak daarop neerkom dat die ganse Suid-Afrika inderwaarheid die Afrikaners se kulturheimat is, dan sal sekere strukturele veranderings aan regeringsbeleid benodig word om uiting daaraan te gee, want amptelike ANC beleid dui tans op presies die teenoorgestelde. Dan sal ons straat en dorpsname in ere herstel moet word of minstens as paralelle name erken moet word. Dan sal ons erfenisse en tradisies, skole, kurrikulering en taal deur ons en ons alleen beheer moet word.

Soos Dan Roodt gesê het, kon Zuma iets regkry wat hy en ek en ander oor die afgelope agt jaar nie kon regkry nie, naamlik om die breë spektrum van Afrikanerdom vir ‘n vergadering bymekaar te maak. Wat ons Donderdag gesien het, was die Afrikanerraad in aksie in sy gesprek met die toekomstige staatspresident van die land.

Ons volkie se sikofantiese versugting om naby aan mag te verkeer, blyk die enigste wyse te wees vir die daarstelling van die te stigte Afrikanerraad om ons volksbelange te beskerm.

As dit dan so is, laat ons dan daardie pad loop.

best slots to

‘n Stem vir die DA is ‘n stem vir nog ‘n Afrikaner-holocaust

Helen Zille se onredelike aanval op dr. Pieter Mulder van die Vryheidsfront Plus toon net weer: 'n jakkals verander van haar, maar nie van kleur nie. Die DA, wat steeds deur die Engels-liberale Prog-kliek beheer word, is in wese anti-Afrikaans en verwag van Afrikaners dat hulle hul taal, kultuur en identiteit moet aflê om deel te word van die multikulturele, Engelstalige "reënboognasie" wat biskop Tutu en ander marionette van die Britte en Amerikaners aan ons land voorhou.

Die DA se verkiesingslagspreuk, "One nation, one future" verteenwoordig 'n stuk koloniale drogredenasie so groot soos Milner se imperialistiese droom van een Suid-Afrika onder Britse gesag wat Engels praat. Dwarsdeur die negentiende eeu het opeenvolgende Britse lords die Afrikaners vertel dat die volgende geslag vrywillig sou verbrits of verengels en dat dit daarom nie die moeite werd was om Nederlandse of Afrikaanse taalregte aan die bevolking toe te staan nie.

Die neerhalende wyse waarop Zille na die Afrikaners se "aparte etniese kassie" verwys, is nie net aan Pieter Mulder en die Vryheidsfront Plus se adres gerig nie. Sy praat met elke Afrikaner wat nie die sogenaamde "universele kultuur" van die vermetele groepie Engelse "progressiewes" wat sowel die DA as die mynhuise beheer, wil aanvaar nie. Net soos wat die mynhuise ons omgewing opophoudelik besoedel en kanker en ander siektes by ons kinders veroorsaak, besoedel die DA ons politieke landskap met hul agtergehaalde koloniale liberalisme.

Helen Zille is die geestelike dogter van Kitchener en Milner. Sy wil hê dat die Afrikaner as volk en as nasionale groep met 'n eie taal, kultuur en identiteit moet verdwyn.

Daarom: 'n Stem vir die DA is 'n stem ten gunste van nog 'n Afrikaner-holocaust in hierdie land. Weliswaar bepleit Zille, anders as haar koloniale Engelse voorgangers van honderd jaar gelede, nie die fisieke uitwissing van die Afrikaner nie, maar wel sy kulturele en nasionale uitdelging om deel van die multikulturele, Engelse nasie te word.

Terwyl Zille die ANC veroordeel, wil 'n mens vra: wat is die DA anders as 'n "ANC Lite"? Op elke belangrike beleidspunt, sover dit die Afrikaner betref, stem die DA en die ANC ooreen. Trouens, Zille oortref die ANC in haar holruggeryde verwysings na apartheid. Terwyl Jacob Zuma van die ANC so pas toegegee het dat daar vele aspekte van Afrikanerregering in die ou Suid-Afrika was wat die land tot voordeel gestrek het, soos doeltreffende landbou en respek vir wet en orde, wil Zille eintlik die stereotipe siening van die Afrikaner as verdrukker en rassis wat Suid-Afrika "verwoes" het aan haar eie Afrikanerkiesers verkoop.

Kyk na die DA en ou DP se rekord:

Tydens die Kemptonparkonderhandelings steun die DP die gedagte van een amptelike taal vir Suid-Afrika, naamlik Engels.
Tydens 1999-2000 steun die DA die herafbakening van Pretoria om van Afrikanerkiesers in daardie gebied 'n minderheid in hul eie stad te maak.
In dieselfde periode (1999-2000) steun die DA die naamsverandering van Pretoria na die gedrogtelike "Tshwane".
Meer onlangs in Kaapstad het mev. Zille se DA-stadsraad Afrikaanse straatname verander om plek te maak vir dié van ANC-helde.
Die DA steun insgelyks gedwonge integrasie, regstellende aksie, swart ekonomiese bemagtiging, grondhervorming en die sosialistiese welvaartstaat wat die ANC ingestel het en wat ons land op die duur gaan ruïneer.
Trouens, die DA is nog meer radikaal as die ANC wanneer grondhervorming ter sprake is. Op 30 Oktober 2008 het mnr. Kraai van Niekerk, die DA se woorvoerder oor landbou, verklaar dat die DA "diep bekommerd" is dat die ANC se teiken van 30% landbougrond in die hande van swart boere teen 2014 nie gehaal gaan word nie en dat die DA "ten volle tot dié doelwit verbind is", die huidige afname in voedselproduksie ten spyt.
Les bes, die DA beskou die huidige stelsel met sy ingeboude voordeel aan demografie en benadeling van minderhede as die ideale stelsel met die ideale grondwet.

Daar mag mense wees wat dink dat die DA-bewind Kaapstad tot voordeel gestrek het. Maar hoe waar is dit? Die DA se stryd met die ANC in die Wes-Kaap berus op magsug en nie op beginselverskille nie. Het die plakkerskampe rondom Kaapstad minder geword onder die DA as onder die ANC? Het misdaad afgeneem of toegeneem? Wat het mev. Zille gedoen om die migrasie van Xhosas uit die Oos-Kaap na die Wes-Kaap te stuit? Net mooi niks. Die DA se politieke strategie is op sand gebou en op die duur gaan die party sy Wes-Kaapse magsbasis moet afstaan aan die onvermydelike uitwerking van demografie en gaan dit terugval op die hovaardige gekef wat die party sedert mev. Helen Suzman se dae as alleenverteenwoordiger in die parlement kenmerk.

Helen Zille beskuldig dr. Pieter Mulder daarvan dat sy party 'n "paringsdans" met die ANC sou uitvoer. Maar wie is die een wat ons gereeld op TV sien toitoi met haar geliefde Xhosas? Kennelik het sy haar politieke styl, vuis in die lug, by Winnie Mandela geleer, dieselfde persoon wat sy so naarstiglik tydens haar jare by die Black Sash gesteun het.

Haar rou krete van "Viva! Viva!" by sulke geleenthede som die intellektuele inhoud van DA-beleid mooi op.

Die liberalisme kon nog nooit hond haaraf maak in die Suid-Afrikaanse politiek nie, omdat dié filosofie strydig met die werklikheid is. Suid-Afrika is 'n multietniese of veelvolkige staat en nie bloot 'n nasie wat uit 'n versameling individue bestaan – soos wat die DA voorhou – nie.

Dit is hoog tyd dat die DA weer terugkeer na die goue ghetto's – of moet ek sê "etniese kassies", mev. Zille? – van Houghton of Constantia waaruit die party ontspring het, waar mense hul jenewer en tonikum drink en droom dat Suid-Afrika 'n Engeland-in-die-kleine verteenwoordig. Hoe Afrikaners ooit in die doodloopstraat van die DA se koloniale Engelse politiek beland het, weet nugter.

Op sy minste toon dit watter verwarring die disinformasie veroorsaak het wat elke dag deur die hoofstroommedia uitgepomp word.

Wetend of onwetend open Zuma nuwe Afrikanerhoofstuk

Hoewel ek persoonlik baie versigtig is om Zuma se 'pro-Afrikanerhouding' te ernstig op te neem moet ons ook probeer munt slaan uit die moontlikheid van 'n gesprek met die ANC. Twee dinge val op: Een is dat Zuma meen dat hierdie gesprek 'n instelling moet word en twee is dat Phosa klem plaas op gesprek met die "hardegat" Afrikaner.

Dit dui op die moontlikheid van 'n aaneenlopende gesprek tussen die Zuma-ANC faksie en die konserwatiewe of sg. regse Afrikaner. Soos Dan Roodt impliseer kan mens aflei dat die Zuma-faksie nie soseer in die linkse Afrikaner-establishment geïnteresseerd is nie, selfs al was hulle ook by die geleentheid.

Wat Zuma se motivering is vir gesprek met die Afrikaner bly vir my duister. Soos ander kommentators reeds aangedui het, het Zuma ons nie as kiesers nodig nie. Mens mag ook nie vergeet dat terwyl hierdie gesprek plaasgevind het, die ANC staat aktief besig was met die ondergrawing van Afrikanerkultuur, -onderwys, -plekname, -taal, -landbou, -werks en -besigheidsgeleenthede, ens. nie. Ons moet dus nie oorhaastig wees om die nuwe "Zoeloe-koning" se beloftes te vertrou nie. Is hy dalk net besig om 'n nuwe soort ANC "doublespeak" te beofen, terwyl die Afrikanistiese agenda dieselfde bly of selfs mag intensifiseer?

Howel dit nie 'n wetenskaplike opname is nie toon verlede week se meningsopname, oor hierdie saak, deur Beeld die volgende syfers:

"Is mnr. Zuma eerlik met Afrikaners? Ek dink so 224: 3%
Nee, hy's 'n manteldraaier 6793: 97%
Totale aantal stemme :7017
Dit is meestal Afrikaners wie se menings hier weerspieël word. Ons leiers moet kennis neem hiervan.

Nogtans moet ons oop wees daarvoor dat hier dalk wel 'n geleentheid vir konstruktiewe gesprek met die regime aan die ontwikkel is. Afrikanerleiers (veral aan die 'regterkant') moet nou oor ten minste drie sake 'n mate van ooreenkoms bereik:

Hulle moet ernstig werk aan 'n konfederale beweging wat oor groter bedingingsmag beskik as wat in die huidige versplinterde situasie geld. Indien ons nie ons huis in orde kan kry nie gaan die nuwe ANC-regime baie gou respek vir ons verloor.
Hulle moet hierdie as geleentheid aangryp om selfbeskikking te formuleer en op die gesprekstafel met die ANC te plaas. Die Volkstaatraad fiasko mag nie herhaal word nie. Kru gestel: Elke ou kan nie die volkstaat in sy eie agterplaas wil hê nie. Ons sal moet leer om op te offer.
Afrikaners moet onthou dat Zuma 'n politikus is en dat hy slegs met die Afrikaner in gesprek is omdat daar iets daarin is wat vir hom voordeel inhou. Ons moet probeer verstaan wat dit is wat hy soek en ons moet begryp en formuleer wat ons aan hom kan bied. Sonder dit sal ons baie gou ons nuutgevonde aantreklikheid verloor. Byvoorbeeld: Sou ons Zuma uit die tronk kon help hou en indien so, watter voordeel hou dit vir ons in? Sou die NVG die saak teen Zuma laat vaar is dit waarskynlik dat die linkse blankes onder leiding van Zille saam met Cope die saak wel in die hof sal kry.

Indien Zuma wel erns het my sy Afrikaner-gesprek moet ons dit ernstig oorweeg dat die ANC besig is om ons van 'n nuwe teks te voorsien. Die Zuma-faksie is besig om wetend of onwetend die deur op die Afrikaner-selfbeskikkingsteks oop te maak. Selfs al het Zuma geen erns om die gesprek tot enigiets te laat lei nie het sy openbare bekragtiging ons aanspraak as volk met onvervreembare regte opnuut bevestig. Die ANC kan hierdie deur nie summier toemaak nie.

Dit is nou aan ons oorgelaat om aan 'n baie belangrike hoofstuk in ons geskiedenis te begin skryf.

игры длям девочек Александр Фильчаков

‘n Skool mag sy eie taal kies!

Hoërskool Ermelo het die appélsaak teen die Suid Afrikaanse onderwys-owerheid gewen toe vyf appélregters op 27 Maart vanjaar beslis het dat die onderwyshoof van Oos-Transvaal, mnr Monwabisi Reymond Tywakadi, onwettig opgetree het toe hy in 2007 die Skolewet oortree het.

Hy het die beheerliggaam van dié skool omvergewerp en 'n komitee

aangewys wat die status van die skool van Afrikaans enkelmedium na parallelmedium verander het.

Die regters het ook bevind dat hy die beginsels van die Wet op die Bevordering van Administratiewe Geregtigheid geskend het.

Dit het alles ontstaan toe die onderwyshoof in die begin van 2007 die skoolhoof, mnr. Koos Kruger, kennis gegee het dat daar 113 "Engelse" kindertjies in Ermelo is wat daar wil skoolgaan "omdat daar nie plek by ander skole is nie".

Mnr Kruger kon dit nie toelaat nie omdat die beheerliggam van die skool die onderrigmedium bepaal het en hy daaraan mos voldoen. Dis toe dat mnr. Tywakadi die komitee aangewys het wat die status van die skool eensydig verander het.

Net 13 "Engelse" leerlinge het egter aanvanklik aansoek gedoen.

Agtergrond

Afrikaanse ouers van so ver as Secunda, Hendrina, Middelburg, Bethal en Pongola stuur hulle kinders na dié skool omdat dit die enigste "ordentlike Afrikaanse skool" in die gebied is.

Die skool is deur die jare opgebou deur ouers wat in alle opsigte trou bygedra het tot die ontwikkeling van die skool.

So is daar byvoorbeeld R45 miljoen bestee aan die bou van 'n ouditorium asook musiek- en biokinetikasentrums.

Hof toe

Die ouers van Hoërskool Ermelo was verontreg en het gevoel dat die departement die skool teiken. Hulle was van mening dat om in Afrikaans onderrig te word en om hulle kultuur uit te leef 'n grondwetlike en basiese mensereg is.

Hulle is toe hof toe.

In 'n tussentydse bevel op 2 Februarie 2007 het regter Bill Prinsloo beslis dat Hoërskool Ermelo nie hulle taalbeleid van enkelmedium Afrikaans mog verander het na parallelmedium nie. Hy het opdrag gegee dat die taalbeleid waarop die komitee besluit het onmiddelik opgeskort word hangende die finale beregtiging van 'n substantiewe hofaansoek.

Die geluksaligheid van die ouers van Hoërskool Ermelo was egter van korte duur, want 'n paar weke na die beslissing van regter Prinsloo het die regter president Bernard Ngoepe beslis dat die "Engelse" kindertjies se regte tot onderrig meer tel as die regte van die ouers en beheerliggaam van die skool.

Verlof tot appél

In hulle aansoek om verlof tot appél het die verontwaardigde ouers 'n beroep op die minister van onderwys, me Naledi Pandor, gedoen om hulle te ondersteun omdat sy glo ten gunste van moedertaal onderrig was. Weer eens was hulle teleurgestel toe dié minister die kant van die onderwyshoof van Oos-Tranvaal gekies het teen hulle.

Die uiteinde was dat regter Ngoepe verlof tot appél geweier het, want volgens hom kon hy nie R30 miljoen aan nuwe skole bestee in 'n land waar kinders honger bed toe gaan en skole leë klaskamers het nie. Daar was egter ander baie goedkoper alternatiewe soos die herstel van 'n bestaande ongebruikte Engelse skool in Ermelo.

Die beheerliggaam was toe verplig om direk by die Bloemfonteinse appélhof aansoek om appél te doen en wat toegestaan is.

Die saak het na bykans twee jaar verlede week in dié hof gedien. Die skool mag nou in gevolge dié beslissing hulle eie taalmedium kies.

Dun ys

Daar is egter drie dinge wat ons moet besef: Eerstens dat die hof geensins uitspraak gelewer het oor moedertaalonderrig nie of oor die regte van sogenaamde minderhede waarvoor die Afrikaner by uitstek kwalifiseer nie en tweedens dat die regering van die dag die Skoolwet kan verander sodat die onderwysowerheid die finale sê het wat die onderrigmedium van die skool is. Derdens dat die "Engelse" kindertjies sekere regte verkry het deur die onregmatige optrede van die onderwyshoof van Oos-Transvaal en dat Hoërskool Ermelo hulle moet dra vir die res van hulle skoolloopbaan.

Ons moet verwag dat die Afrikanerhaters en die agente van verengelsing met 'n hernude aanslag na vore sal kom om Afrikaans te probeer vernietig.

Hulle besef waarskynlik dat skole wat tans onder druk is om hulle status na parallelmedium te verander soos bv Hoërskool Hans Strydom van Naboomspruit hierdie hofuitslag kan gebruik om die skool Afrikaansmedium te hou.

Ons moet egter nie op ons louere rus en dink die stryd is gewen nie.

Ons moet die saak nou verder dryf deur aan te dring op 'n Afrikaner onderwysowerheid sodat ons self die onderrigmeddium, standaarde, onderrigmetode, leerinhoud, orde en etos in ons Afrikanerskole kan bepaal. Ons moet aandring dat die oorblywende Afrikaanse skole in ons beheer kom as 'n begin. So ook minstens drie Afrikaanse universiteite. Daar moet ook geld beskikbaar gestel word vir Onderwyskolleges, die instandhouding van ons skole en die salarisse van leerkragte.

Die Afrikaner word in die klaskamer vermoor. Vreemde ideologieë word in ons kinders se kele afgedruk.

Daarom is dit dringend noodsaaklik dat elke Afrikanerorganisasie of -instelling deel moet word van hierdie stryd. Ter wille van ons oorlewing en uiteindelike vryheid moet ons van platform tot platform oor die land met net een boodskap spoel: Gee ons ons eie onderwysowerheid!

Dit sal nie die eerste keer wees wat 'n gemeenskap die onderwys gebruik om uiteindelik hulle vryheid te kry nie. Kom ons kies dié gevegsterrein soos Jaap Marais gesê het waar ons sterk is en waar ons die vyand kan verslaan.

Dit is wat die GHA vra.

André Alkema is voorsitter van die Genootskap vir Handhawing van Afrikaans (GHA)

play slots for лобановский депутат

Zuma sit vir Zille ore aan

Een ding is vir my baie duidelik: Zuma is 'n meesterlike politikus, veral vergeleke met die Engelse, links-liberale Helen Zille en haar toenemend linkse, multikulti-party, die DA.

Zille, met haar Black Sash-verlede, universiteitsgrade, Botox-inspuitings en kosmetiese sjirurgie, is steeds ‘n baba in polities-taktiese terme, gemeet aan Zuma met sy standerdtweeopvoeding en sy ma wat 'n huishulp was.

Helen Zille het na my mening pens en pootjies in Zuma se strik getrap met hierdie uitbarsting, wat haar bloot kleingeestig, vals en afgunstig laat voorkom, in kontras met Zuma se uitreiking na Afrikaners. Dit is kennelik presies die reaksie waarna Zuma op soek was, en spreek bloot van die tipiese dog verkeerde begrip van die belang van identiteit in liberales soos Zille se denkraamwerk.

Waar 'n rokie trek, moet daar egter 'n vuurtjie brand; Zille se kleinlikheid spreek myns insiens van 'n skuldige gewete. Die DA is kennelik besig om te ontaard in 'n links-liberale Kaapse party. Hulle groot teikenmarkte is Naspers se sogenaamde Afrikaanses, die inwoners van die Kaapse Vlakte en snobistiese Engelse blankes. Dít kon ons agterkom uit die onlangse etniese reiniging van Afrikaners uit die DA se leierskorps in Gauteng, die DA se steun vir die verandering van Pretoria se naam na Aapstad asook die DA se steun vir regstellende aksie en transformasie.

Zuma het Zille en die DA se strategiese swakheid meesterlik raakgesien. Hy het Donderdag uiters effektief 'n wig tussen die toenemend verengelsde DA en die Afrikaners gedryf. Omdat hy polities meer intelligent as hetsy Afrikaners, hetsy Zille, hetsy die DA is, het hy instinktief geweet hoe om die DA baie effektief by te kom – hy moes bloot aan Afrikaners die voor-die-hand-liggende uitwys; iets wat ons teenoor onsself probeer ontken het, naamlik dat die DA 'n volksvreemde party is wat Afrikaners weliswaar misbruik as gerieflike stemvee, maar wat ons andersyds by die beter klas van partytjies in Houghton en Bishopscourt, tussen die DA se kernondersteuners, aktief minag.

Dink wat jy wil van Zuma en die klagtes teen hom: Zille is sleg ore aangesit deur 'n meer uitgeslape en beter politikus.