Kategorie: Hoofartikels

Sedert Nelson Mandela se hospitalisasie, is sy dogter Makaziwe en kleinseun Mandla soos twee spreekwoordelike bulle in ‘n kraal. En dit gaan oor geld.

Mandela se oudste dogter, Makaziwe Mandela (60) en oudste kleinseun, hoofman Mandla Mandela (38) is betrokke is in ‘n openbare twis oor die eienaarskap van die ikoon se nalatenskap, of liewer rojale inkomste.

Hierdie week, het Mandla, amptelik hoof van die Mandela-stam, ontken dat daar spanning tussen hom en sy tante is, maar dae later, het Makaziwe en 16 ander familielede ‘n interdik by die Oos-Kaapse hooggeregshof aangevra om die oorblyfsels van drie familielede wat Mandla opgegrawe het twee jaar gelede en herbegrawe het in Mvezo terug te bring.

Die saak is by ‘n familievergadering in Qunu verlede week bespreek. Mandla het bewering uitgestap en geweier om te antwoord waarom hy so ‘n groot besluit geneem het sonder om die gesin te raadpleeg.

Mandla sê dat Mvezo die geboorteplek en tradisionele tuiste van die Mandelas is en dus historiese betekenis het.

Mandla is gekies as ‘n opvolger op die ouderdom van 32. Hy het ‘n graad in die politiek van Rhodes Universiteit en is ‘n lid van die Parlement vir die ANC.

In onlangse jare was hy al hoe meer uitgesproke as ‘n lid van die ANC en as ‘n tradisionele leier. In ‘n onderhoud hierdie week met CII, ‘n Islamitiese radiostasie, het hy gepraat van hoe mense nodig het om hul tradisies en kultuur te omhels, veral wanneer dit kom by die behandeling van die bejaardes. “Ubuntu moet ons lei in alles wat ons doen vir senior burgers. Daar is ‘n baie disrespek en misbruik,” het hy gesê en bygevoeg dat die onderwerp na aan sy hart is as gevolg van sy oupa se gevorderde ouderdom en gesondheid.

Mandela se dogter Makaziwe is geen vreemdeling vir slegte publisiteit nie. Sy en haar suster Zenani was verlede maand in die nuus weens hul voorneme om hul pa se vertrouelinge te dagvaar. Hulle het by die hof gedraai in ‘n poging om hul pa se keuses van direkteure en trustees van die Mandela-trust, naamlik prokureur George Bizos SC, minister Tokyo Sexwale en prokureur Bally Chuene afgedank te kry.

In sy verklaring, het Chuene glo gesê hy, asook Bizos en Sexwale, het in 2011 geweier om die trust se geld beskikbaar te stel aan die dogters sonder ‘n wettige regverdiging. Die dogters se skuif is as ‘n desperate daad van gierigheid beskryf. Die saak is oorskadu deur die onlangse swak gesondheid van Nelson Mandela.

Makaziwe, ook bekend as Maki, is die dogter van Mandela en sy eerste vrou Evelyn. Sy is vernoem na haar ouer suster, wat in 1947 gebore is, maar wat gesterf het voor haar eerste verjaarsdag. Sy is die enigste oorblywende kind uit Mandela se eerste huwelik.

Soos haar pa, het sy aan die Universiteit van Fort Hare in die Oos-Kaap studeer. Sy het later ‘n PhD in antropologie aan die Universiteit van Massachusetts verwerf. Sy is verbonde aan die Universiteit van die Witwatersrand, die Ontwikkelingsbank van Suider-Afrika, en nou die hoof van die Industrial Development Group, met belange in mynbou-en petroleum.

Verlede jaar is Mandla na die hof geneem word deur ‘n lid van die gemeenskap wat beweer dat hy private grafte opgegrawe het ten einde ‘n hotel en ‘n stadion op die grond te bou. Die saak is nog steeds in die hof.

Mandla het egter die ontwikkelings-aspek van die projek beklemtoon, vir aktiwiteite soos die Mvezo Komkhulu Jeug-toernooi, ‘n jaarlikse sokker-en netbaltoernooi wat reeds vir ses jaar duur.

Uiteindelik sal die openbare twis die Mandela-naam swartsmeer, want die ikoon is nog nie eers in sy graf nie, terwyl die kinders mekaar takel oor die opbrengste.

Van die begin van sy eerste presidensiële veldtog, het Barack Obama gedemonstreer dat sy vaardigheid as leuenaar van hoogstaande gehalte is. Hy was hartstogtelik teen marteling terwyl hy planne bedink het om die martelkamp Guantanamo oop te hou. Hy het Wall Street se spekulante veroordeel, terwyl hy die aanstelling van sleutelfigure uit die markte as ekonomiese adviseurs beplan het. Hy het belowe om ‘n nuwe ooreenkoms in die Midde-Ooste tot stand te bring, veral vir die Palestyne, maar het die anti-Palestynse Rahm Emmanuel as sy hoogste Presidensiële raadgewer aangestel.

Sy “historiese swart deurbraak” was die eerste Afro-Amerikaanse president wat vir alle Amerikaners – nee vir die hele wêreld! – sal opstaan. Hy is as die jong Mandela voorgehou, ‘n messias. Miljoene was duiselig oor die deurbraak en wit, swart, jonk en oud, die vakbonde en gemeenskapsaktiviste is gewillig mislei. Barack Obama se belangrikste raadgewers is egter geharde militariste, groot bankiers, korporatiewe HUB’s, en Wall Street-manipuleerders wat openlik dwelmgeld was.

Inderdaad, Obama se ondersteuners is betower deur die valse retoriek, die demagogie, die populistiese ghetto-styl, en die valse outentiekheid. Hier is die man wat belowe het om oorloë te beëindig, die martelkamp in Guantanamo te sluit, Wall Street te tem, die Patriot Act te herroep en die Handves van Menseregte te herstel.

Obama oortref Bush egter by verre in die pleeg van oorlogsmisdade, misdade teen die mensdom, meer militêre avonture in die buiteland en strawwe maatreëls teen enige dissidensie by die huis. Hy oortref by verre enige president in die Amerikaanse geskiedenis in die aanvaarding van diktatoriale magte, verskeie oorloë, en die massiewe oordrag van staatsinkomste na Wall Street se bankiers.

Die Carters, Reagans en Clintons en Bushes is amateurs in vergelyking: Die enorme gaping tussen styl en substansie, belofte en prestasie, vrede en oorlog, kapitaal en arbeid was nog nooit groter nie.

President Obama se welsprekendheid het die mensdom veroordeel tot ‘n inferno van eindelose oorloë. Dit is die perversiteit van sy retoriek wat geregtigheid vir Moslems in Kaïro belowe gevolg deur die bloedige aanval op Tripoli, die marteling en moord van die Libiese leier, die gebreekte beloftes aan vredeliewende inwoners in Afrika, met konflik wat uitbrei waar die VSA voet aan wal sit.

Trouens, ‘n stortvloed morele en etiese uitsprake vergesel Obama se bewapening van 40 000 fundamentalistiese Moslem-huursoldate om die sekulêre Siriese staat te breek.

President Barack Obama het belowe om ‘n omvattende gesondheidsorg vir Amerika te skep en daarna kiesers met ‘n verwarrende reeks verpligte betalings opgesaal vir winsgewende private gesondheid versekeringsmaatskappye. Obama het plegtig belowe Medicare te verdedig en daarna sy begroting verminder met ‘n triljoen dollar. As die man se lippe beweeg, volg verraad.

Obama kry 95% van die Afro-Amerikaanse stemme tuis, terwyl die inkomstegaping tussen swart en wit verbreed en werkloosheid en armoedesyfers dramaties styg. Obama, die eerste swart President, het meer Afrika-lande gebombardeer, huursoldaatweermagte in Libië en Somalië geborg en meer militêre basisse in die swart kontinent opgerig as die laaste vyf wit presidente saam. Die selfgeproklameerde “historiese deurbraak van ‘n swart president om eeue van rassisme te beëindig” word steeds deur swart inwoners van die Afrika-kontinent vir soetkoek opgeëet danksy Obama se sjarme.

Dit is genoeg vir Obama om ander swart boewe en buitelandse interventioniste aan te stel, soos Eric Holder en Susan Rice, om die toejuiging van die liberales te verseker, selfs as hul eie data deur die wêreld se grootste spioenasie-agentskappe ingesamel en gesif word.

Die rits leë beloftes, absolute politieke misleiding, die sistematiese leuens in die nastrewing van oorloë en finansiële manipulasie in die naam van vrede en sosiale geregtigheid, die volgehoue uitbreiding van die uitvoerende gesag oor die lewe en dood van Amerikaanse burgers in die naam van veiligheid, dit is Barack Hussein Obama se nalatenskap. Sal enige toekomstige Amerikaanse president hom dit kan nadoen?

Die koste van die President Obama se tweegesig-beleid is enorm: Dit voorspel katastrofiese beeldprobleme vir die VSA vorentoe.

Duitse konserwatiewes is gewoonlik passievolle ondersteuners van verhoogde Europese integrasie. Maar die afgelope tyd, het kanselier Angela Merkel die briek aangedraai. Brussel, meen sy, het nou deel geword van die probleem.

Net ‘n jaar gelede, het die Duitse kanselier gevra vir “meer Europa, nie minder nie.” Maar nou het sy ‘n radikale ommekeer gemaak. Merkel was verlede Donderdagaand ‘n EU-skeptikus. Haar konserwatiewe kollegas het met die indruk verdaag dat die Duitse kanselier nou glo dat daar te veel Europa is.

Wat is verkeerd met die CDU-leier? Die beeld van ‘n kanselier wat meer en meer in die openbaar wyk van haar party se tradisionele posisie oor Europese beleid, is besig om vorm te kry. Sy distansieer haar van die buitelandse beleidstradisie dat die CDU, meer as enige ander party, sedert die na-oorlogse tydperk.

Die kontras tussen Merkel en haar minister van Finansies Wolfgang Schäuble, wat hierdie tradisie van die Christelike Demokratiese Europese beleid verpersoonlik, word ook al hoe meer opvallend.

Merkel is reeds 14 jaar leier van die party, en sy weet ‘n bietjie patos in haar stem help wanneer die bespreking na Europa neig. Maar sy was nog nooit ‘n passievolle ondersteuner van Europa nie. Meer onlangs, is sy teen die uitbreiding van Brussel se instellings. En sy is veral heftig wanneer dit kom by enigiets wat dalk die beperking van die magte van nasionale leiers soos sy self, kan beteken.

Baie van haar mede-konserwatiewes, natuurlik – veral diegene wat grootgeword het in Wes-Duitsland – glo steeds dat Duitsland so volledig as moontlik in die Europese entiteit moet opgaan. Hulle sien dit as ‘n natuurlike gevolg van die onreg wat in Duitsland gepleeg is tydens die Nazi-era.

Die voormalige kanselier Helmut Kohl, het heeltemal tranerig geraak as hy gepraat het van die “Huis van Europa.” Dit is ‘n generasie van oumense wat graag hulle skuldgevoelens wil oplos in die EU.

Vir ‘n geruime tyd nou nou doen Merkel egter alles in haar vermoë om verdere stappe in die rigting van integrasie te voorkom en te verhoed dat Brussel meer mag bekom. In ‘n onderhoud met Der Spiegel drie weke gelede, het Merkel gewaarsku teen die besteding van tyd “op teoretiese besprekings van hoe die Europese strukture sal lyk in 10 of 15 jaar.”

Sy is van mening dat dit meer sin maak om die dringende probleme van die eurokrisis aan te pak as om komplekse debatte oor die herstrukturering van die blok te voer.

Wel, dit is amper die einde van die week, dus moet daar ‘n nuwe Obama-skandaal wees!

Terwyl die linkse Daily Maverick naarstiglik probeer om belangstelling in Obama se besoek aan Suid-Afrika aan te wakker, is dit Obama se traagheid om te reageer op skreiende politieke onthullings wat wêreldwyd opslae maak op die internet.

Dis blykbaar net die DA wat saam met die popelende J Brooks Spector ook uitsien om ‘n bietjie verkiesingspublisiteit van die ANC weg te raap. Wat ook al die jongste skandaal is, die Amerikaanse en plaaslike hoofstroommedia sal heel laaste daaroor berig.

Spector van die Daily Maverick het homself reeds meermale onderskei as die doofstom apologeet vir Amerikaanse belange in Suid-Afrika, met ou verslete anti-Afrikaanse propaganda-materiaal wat hy telkens in ‘n nuwe baadjie wil tooi.

Maar Spector en die DA-juigkommando moet dalk kennis neem van die beeldprobleem waarmee hulle tans assosieer.

Feite: Oor die afgelope paar weke het vier groot skandale gebreek oor die Obama-administrasie, en dit is ‘n baie hartseer (en skrikwekkende) waarheid dat die patetiese hoofstroommedia selfs nie ‘n enkele een gebreek het nie. Wat het geword van die befaamde “waghond-rol”?

Die meeluisterskandaal by Verizon? Nee, nie die Amerikaanse waghondmedia nie. Dit was die Britte by The Guardian wat die storie gebreek het.

Die IRS-skandaal in die VSA? Nee, nie die waghondmedia nie. Die IRS-storie het hul eie skandaal gebreek met ‘n vraag wat geplant was.

Die Amerikaanse Departement van Justisie se beslaglegging op Associated Press selfoonrekords? Nee, nie die waghondmedia nie. Glo dit of nie, die Associated Press het nie eens die storie self gebreek nie. Soos die IRS, het die publiek uitgevind omdat die Departement van Justisie in ‘n brief hul optrede verklap het.

Bengazi? Met ‘n paar uitsonderings, is die waghondmedia beslis nie op soek na die waarheid nie. Dit was die Republikeinse kongres wat daarop aangedring dat die e-posse vir bespreking oopgestel is, nie die media nie.

As dit van die sogenaamde waghonde, die hoofstroommedia afgehang het, sou ons niks oor Libië geweet het nie. Al die hoofstroommedia se energie is gesamentlik uitgestort om te verseker dat die waarheid nooit ontdek word nie.

Klink eweneens soos Naspers en RSG se hooftaak in Suid-Afrika, om die publiek so oningelig as moontlik te hou oor wat in die VSA en elders aangaan.

As ‘n mens RGS luister, is dit ‘n raaisel dat betogings Turkye getref het. Die waarheid is dat die Turke nie tevrede is met hul regering se rol in Sirië nie. En van Sirië gepraat! Die waghondmedia ignoreer die vervolging van Christene daar soos ‘n stopstraat!

In drie van die vier Amerikaanse skandale (AP synde die uitsondering), is die media minder geïnteresseerd in die beskerming van openbare inligting en meer geïnteresseerd om die huidige magssentrum te bestendig.

Vir meer as ‘n jaar al, het konserwatiewe Tea Party-groepe in die VSA  gekla oor IRS-teistering. Maar die media haat die Tea Party. Dus is hierdie klagtes en selfs ‘n paar Kongres-navrae, botweg geïgnoreer.

Natuurlik, kan jy dieselfde sê oor Libië. Mislukkings wat veiligheid betref, twee weke van openlike leuens uit die Withuis, en die inhegtenisname van ‘n ongelukkige filmmaker. En deurentyd geen druk van die hoofstroommedia op die oortreders nie.

Ons dooieboommedia is nie net bevooroordeeld nie, hulle is ‘n uiterste en algehele mislukking en verleentheid. Dit is nie waghonde nie, maar skoothondjies.

Gaan op jou knieë en dank jou Skepper vir konserwatiewe internetnuusblaaie, want daarsonder sou die prentjie nog baie donkerder gelyk het.

PRAAG is die enigste onafhanklike medium in Afrikaans wat nuus onbevooroordeeld en sonder Amerikaanse en Britse filters weergee. Sonder u steun kan ons nie met hierdie belangrike rol voortgaan nie. Sluit nóú aan!

Die slag van die belangrike Siriese grensdorp Koesar is beslis: Die Assad-regime het ‘n oorwinning oor die Al-Kaida-rebelle behaal wat intussen aangekondig het dat hulle sal onttrek.

Min stede in Sirië is strategies so belangrik soos Koesar, op die grens met Libanon. Vir ‘n jaar het die rebelle beheer van die stad met sy 30.000 inwoners oorgeneem, maar sedert die middel van Mei is daar hewige gevegte tussen die weermag en die rebelle.

Die Siriese staatstelevisie het aangekondig dat die sukses van die weermag in Koesar onomkeerbaar is: “Ons heldhaftige magte het die terugkeer van sekuriteit en stabiliteit vir almal in die stad Koesar verseker.” Die hele streek is tans onder die beheer van regeringsoldate.

Reuters berig dat die rebelle teruggeval het weens die oorweldigende slaankrag van die weermag en Hezbollah-milisie. Hulle kon die aanslag van die aanvallers nie afweer nie om hulle geleidelik aan ammunisie mank gegaan het.

Honderde mense is dood. Regeringstroepe het saam met Hezbollah tot in die stadsaal in die middestad binnegedring.

Met die herowering is baie rebelle doodgemaak of in hegtenis geneem. Akkurate inligting oor die slagoffers is nie bekend nie.

Byna al die burgerlikes het gevlug in die afgelope weke. Oor die afgelope maand, toon NAVO se eie opnames dat 70 persent van die bevolking die Assad-regime ondersteun. Nog ‘n 20 persent is neutraal en die oorblywende 10 persent steun die rebelle.

In die afgelope ses maande het Assad se steun gegroei. Die verandering is gesien in die meerderheid Soenniegemeenskap, wat aanvanklik die opstand ondersteun het.

Vroeër het die Franse minister van buitelandse sake Laurent Fabius gesê die regering in Parys het “geen twyfel” dat die gifgas Sarin in Sirië het ten minste een keer gebruik is nie.

Die Amerikaanse president Barack Obama het na die gebruik van chemiese wapens in die verlede na verwys as die “rooi lyn” vir ‘n ingryping in die Siriese konflik.

Die gretigheid van Brittanje en Frankryk om die Siriese konflik in hul eie guns te besleg, laat egter vrae oor die rol van die VN asook die Veiligheidsraad se optrede, benewens nog dramatiese aankondigings soos Fabius s’n wat gevaarlik baie soos Irak se verdwene “wapens van massavernietiging” opklink.

Sirië is ‘n soewereine land wat ‘n lid van die VN is sedert 1945.

Die VN-handves lui: Hoofstuk VII van die Verenigde Nasies se Handves vra die Veiligheidsraad van die VN om vrede te handhaaf. Dit laat die Raad “bepaal wat ‘n bedreiging vir vrede, die oortreding van vrede, of daad van aggressie” is en watter militêre optrede om te neem om “internasionale vrede en veiligheid te herstel.”

Artikel 51 maak voorsiening vir die reg van lande om betrokke te raak in self-verdediging, insluitend kollektiewe selfverdediging, teen ‘n gewapende aanval.

Konkrete bewyse dat nie-verkose drukgroepe ook hul invloed misbruik om lande se soewereiniteit aan te tas, laai egter op. Indien daar nie meer ewewigtigheid toegepas word deur internasionale instellings soos die VN en Internasionale Strafhof nie, sal die geloofwaardigheid van sulke instellings daaronder begin ly. Sirië mag dien as hul laaste waarskuwing.

Siriese rebelle dreig openlik om ‘n volskaalse volksmoord te ontketen wat daarop gemik is om minderhede waaronder Christene, gematigde Moslems en veral die Islamitiese Alawiete-party van Bashar al-Assad, uit te wis.

As pres. Obama en sy koalisie van Soenni-diktators voortgaan om die konflik te steun, het die rebelle-woordvoerder belowe in sy nuutste TV-onderhoud, sal die minderheidsgemeenskappe van “die kaart gevee” word.

Die openlike volksmoord-aankondiging kom kort nadat Senator Rand Paul (R-Ky.) die Amerikaanse Senaat se Buitelandse Betrekkinge-komitee gekritiseer het weens hul stem om die rebelle te bewapen.

Die rebelle in Sirië veg onder die vaandel van Al-Kaida. ‘n Amerikaanse senaatskomitee het dus sy steun vir die bewapening van internasionale terroriste wat openlik dreig om minderhede uit te wis, toegesê.

Die aanvalle op Christene in Sirië is omvattend gedokumenteer. Minderheidsgemeenskappe – veral Christene – word lank reeds geteiken deur rebellemagte in die voortslepende oorlog. Maar, as die dreigement van uitwissing amptelik in werking gestel word, sal die resultate ondenkbare bloedvergieting en afgryse tot gevolg hê, sê kenners.

Soenni-moslems, wat die rebelle se getalle oorheers, maak ‘n groot meerderheid uit van die bevolking in Sirië, tot soveel as driekwart of meer van die 22 miljoen mense. Minderheidsgroepe egter – Sjiïete, Christene, Jode, en ander – verteenwoordig ‘n geskatte 20 tot 30 persent van die Arameërs.

Lede van feitlik alle minderheidsgemeenskappe wat geteiken word deur rebelle, is weens hul vermeende steun aan die sekulêre regime, wat grootliks minderhede van Islamitiese geweld beskerm het, ten spyte van Assad se ysterhand.

Die Ortodokse Kerk verwys na die vervolging as die “voortgesette etniese suiwering van Christene” deur Moslemmilitante gekoppel aan al-Kaida.

Die mediareus Al Jazeera, wat die rebelle ondersteun, word beheer deur die diktatuur in Katar en probeer die magte lojaal aan Assad die skuld gee vir die etniese suiwering wat tans aan die gang is.

Hulpagentskappe het egter die volle verhaal gedokumenteer oor die terreur gemik teen minderhede, veral die kerk. “Christene word gedwing om te vlug na die veiligheid van regering-beheerde gebiede,” sê ‘n woordvoerder vir die Christelike agentskap Barnabas Fund, wat berig dat meer as 200 Christene vermoor is deur rebelle. Hul huise en al hul besittings word sondermeer ook gesteel.

Die ou-Christelike gemeenskappe wat deur die sekulêre Assad regime beskerm is, vrees volksmoord as Asad uiteindelik val en vervang word deur ‘n Soenni-teokrasie. Ontleders het gesê dié kommer is gegrond.

So ‘n ontwikkeling sal ook in lyn wees met wat plaasgevind het in ander lande waar die Amerikaanse regering ingegryp het. In Irak, byvoorbeeld, is die ou Christelike gemeenskappe almal maar uitgewis ná die Amerikaanse militêre inval en besetting. Baie het gevlug na Sirië.

Na aanleiding van Obama se steun vir die “Arabiese Lente” is Christene ook onder skoot in Egipte, Libië, en ander lande in die Midde-Ooste.

President Obama se ongrondwetlike oorlog teen Libië het reeds gelei tot etniese uitwissing van swartes deur die Amerikaanse-gesteunde rebelle.

Die VSA en Russiese regerings beplan tans ‘n internasionale konferensie oor die Siriese oorlog in Genève volgende maand, en die Assad regime het ingestem om “in beginsel” deel te neem.

Terwyl buitelandse magte voortgaan om brandstof te gooi op die brandende inferno wat woed in Sirië, is soveel as reeds 100,000 mense dood. ‘n Geskatte 1,5 miljoen het gevlug na die buiteland.

Die aantal tragedies, die wreedhede, die skending van menseregte, met onskuldige burgerlikes wat die swaarste prys betaal, vermeerder daagliks.

Die Verenigde State en die twee strydende Koreas kan ‘n warm oorlog veroorsaak, tensy beide Pjongjang en Washington ophou om mekaar te versondig.

Net ‘n week of wat gelede was twee B-2 stealths non-stop van Amerika na Suid-Korea met kernwapens oppad, en weer huis toe. Hierdie “onsigbare” vliegtuig kan die GBU-43 / B MOAB 13.600 kg bom dra wat glo in staat is om deur 70 meter van gewapende beton te dring, om Noord-Korea se ondergrondse kernfasiliteite en sy leierskap uit te wis.

Vroeër hierdie maand, het Amerikaanse B-52’s ‘n skynaanval uitgevoer wat herinner aan die massiewe Amerikaanse bombardementen teen Noord-Korea tydens die 1950’s in Koreaanse Oorlog. Die VSA-Suid-Koreaanse-Australiese oorlogspeletjies in Maart was uitsluitlik ontwerp vir ‘n oorlog met die Noorde.

Die Amerikaanse media ignoreer hierdie uittartende skynaanvalle, en konsentreer soos gewoonlik op Noord-Korea se dwase dreigemente om die VSA aan te val met lankafstandmissiele.

Die VSA en Suid-Korea se verdedigingsverdrag vereis dat Washington militêr ingryp as oorlog tussen Noord-en Suid-Korea verklaar word. Gegewe die huidige spanning, kan die botsings vinnig lei tot volskaalse oorlog.

Noord-Korea het nou reeds herhaaldelik gedreig om dele van Suid-Korea se hoofstad, Seoul, plat te vee. Noord-Koreaanse kommando’s en missiele is getaak met die aanval op alle Amerikaanse lughawens en installasies in Suid-Korea. Die 28.500 Amerikaanse troepe in Suid-Korea sal ook ‘n primêre teiken wees.

Noord-Korea het ‘n taai 1,1-miljoen man weermag wat meer as gereed is om die suide aan te val. Massiewe Amerikaanse lugsuperioriteit sal uiteindelik enige aanval afweer, maar dit beteken dat Amerikaanse vegvliegtuie van die Golf en Afghanistan aangewend sal moet word. Die US Air Force se voorraad bomme en missiele is gevaarlik laag en sy toerusting sukkel met slytasie.

Die VSA het gewoond geraak aan oorlog teen klein lande waar hulle die “bedreiging” erg oordryf: Grenada, Somalië, Irak, Libië. Die laaste werklike oorlog teen Viëtnam, was ‘n epiese nederlaag vir die Amerikaners. Noord-Korea is nie ‘n Irak of Libië nie.

Pentagon-studies toon dat die invallende Noord-Korea die VSA tot 250.000 slagoffers kan kos. Dus het die VSA taktiese kernwapens in gedagte. Maar Noord-Korea het belowe om Japan ook aan te val as die VSA kernwapens inspan. En daar is die bedreiging van Chinese ingryping.

Die VSA sou wys wees om uit hierdie konfrontasie te bly en spanning met Noord-Korea te ontlont. Amerika en sy leë staatskas kan nie bekostig om nog ‘n oorlog te begin nie. Reeds $2 triljoen is uitgemors op die verlore oorloë in Afghanistan en Irak. Amerika se gewapende magte het vasgeval in die Midde-Ooste en Afghanistan, en is nie gereed vir ‘n werklike oorlog in Korea waar net die logistiek al ‘n aansienlike uitdading is nie.

Nou sal dalk ‘n goeie tyd vir Washington wees om sanksies teen Noord-Korea te laat vaar. Pjongjang se werklike doelwit is om ‘n nie-aanvalsverdrag met die VSA te sluit en verhoudinge te normaliseer. Washington sal daarby baat want die wapenaankope van Israel se Midde-Oosterse vyande sal daarmee ‘n knou kry.

Die krisis word grotendeels vervaardig deur Amerikaanse militêre bullebakke wat korttermyndoelwitte soos hulle eie posisies nastreef. Die mislukkings in Irak en Afghanistan het blykbaar ‘n hele paar generaals se bevorderingsmoontlikhede in die gedrang gebring.

Dis hoog tyd dat diplomate oorneem.

Oor die afgelope week of wat het heelwat lesers seker gewonder waarom ons skielik die Disqus-kommentaarfasiliteit afgeskakel het. Let wel: Disqus is bloot afgeskakel en kan te eniger tyd geheraktiveer word met dieselfde inhoud wat steeds op Disqus.com beskikbaar is. Met u huidige gebruikersnaam en wagwoord kan u wel toegang tot u inhoud by Disqus verkry.

Omdat daar soveel ander interaktiewe forums soos Twitter en Facebook beskikbaar is, is die kommentaarfunksie op PRAAG nie van wesentlike belang vir wat ons wil bereik nie. Om die kommentare te modereer, het ons twee PRAAG-medewerkers gehad wat konstant alles gelees het en van die meer lasterlike of kwetsende stof verwyder het. Op die ou end kos dit ons geld en moeite om ‘n gespreksforum aan die gang te hou wat deur ‘n klein groepie moedswilliges misbruik word om óf aanvalle op PRAAG en die redaksie te loods óf om aartsreaksionêre kommentaar te lewer wat elders op byvoorbeeld Naspers se kommentaarafdelings nie geduld sal word nie.

Ook het van ons vyande sommige uitsprake op die kommentaarafdeling begin gebruik om dit aan PRAAG self toe te dig. Ons wil ‘n voortreflike Afrikaanse webwerf met aktuele, maar ook intellektuele artikels aan die gang hou wat ons met trots aan enigiemand kan toon en kan daarom nie bekostig om met skrywes van die Israelvisie-tipe of ander sektariese rigtings geassosieer te word nie.

Dis soveel te meer belangrik omdat ons juis, benewens ons daaglikse aktuele artikels en kommentaar, meer navorsingsartikels wil publiseer. PRAAG beskik oor ‘n belangrike groep lesers onder joernaliste, meningsvormers en akademici en ons wil graag die intellektuele onderbou met spesialisartikels versterk sonder om die algemene inhoud aan te tas.

Ons het reeds die slagspreuk van ons Engelse blad by praag.org na “journal for cultural studies” verander. Die Afrikaanse webblad sal binnekort van die subtitel “kwj” voorsien word, wat vir “kultuurwetenskapsjoernaal” sal staan.

Daar is ‘n groot behoefte aan die volgende:

– meer diepgaande ontledings van (en kritiek op) die multikulturele samelewing;

– die hersiening van die Suid-Afrikaanse en Afrikanergeskiedenis om huidige weergawes wat hoofsaaklik vanuit ‘n Britse of Marxistiese oogpunt geskryf is, teë te werk;

– ontledings van die media en globale kultuur;

– die beredenering van kulturele outonomie en selfbeskikking vir Afrikaners, maar ook ander volkere;

– indringende artikels oor geweld, sadisme en ander patologiese verskynsels in Suid-Afrika, vanuit ‘n sielkundige, sosiomaatskaplike en kriminologiese perspektief;

– ontledings van internasionale verhoudinge en geopolitiek;

– oor die opwindende verwikkelinge in die Afrikaanse letterkunde, musiek, teater en films waar daar al hoe meer sprake is van versetsliteratuur en -kuns, asook “distopiese” voorstellings van die multikulturele samelewing.

Vir die meer intellektuele, akademiese afdeling van die blad (wat tans onder “opstelle” gehuisves word, maar binnekort vernuwe sal word), is ons besig om ‘n redaksionele adviesraad te werf wat uit ‘n verskeidenheid plaaslike en buitelandse akademici sal bestaan. Van ons voorwaardes is dat die persone oor nagraadse kwalifikasies, verkieslik PhD’s, moet beskik, maar ook Afrikaans moet kan lees. Benewens diaspora-Afrikaners, is daar heelwat Amerikaners, Russe en natuurlik Vlaminge en Nederlanders wat Afrikaans magtig is en wat ons navorsingsafdeling ‘n ware internasionale aanskyn sal gee.

Op die duur wil ons aan internasionale debatte deelneem en sorg dat die Suid-Afrikaanse problematiek deel van die globale gesprek oor kultuur en samelewing word.

Hierdie nuwe fokus op navorsingsartikels behoort nie afbreuk te doen aan die lewendige aktuele inhoud en nuusartikels op die blad nie. Inteendeel, ons bou voort op die bestaande platform en sorg dat daar ‘n verdieping in die inhoud kom sodat ons ‘n baie breë spektrum van algemene en spesialislesers kan tevrede stel.

Lesers kan steeds deelneem deur briewe aan die redaksie te skryf, wat ons so vinnig moontlik sal plaas. Verder kan u die PRAAG-blad op Facebook gebruik om ‘n interaktiewe gesprek te voer. Ons sien uit na u reaksies of selfs kritiek in dié verband.

President Zuma het aangedui dat hy gretig is om ‘n oplossing te soek vir die burgeroorlog in Sirië.

Bouthaina Shabaan, ‘n adviseur van die Siriese president Bashar al-Assad, het Suid-Afrika Saterdag besoek om ‘n beroep te doen op die Brics-lande om in te gryp en die konflik in sy land te beëindig.

Die Brics-blok van ontluikende lande – bestaande uit Brasilië, Rusland, Indië, China en Suid-Afrika – sal volgende week in Durban byeenkom met Zuma in die voorsitterstoel.

Assad pleit vir ingryping deur die Brics-groep om die geweld in sy land tot ‘n einde te bring en dialoog te bevorder.

Shabaan het aangedui dat Zuma baie positief gereageer het.

Sommige ontleders sien ‘n herhaling van gebeure in Libië, toe Zuma pogings deur die Afrika-unie (AU) gelei het om tussenbeide te tree in die oorlog daar met voorstelle vir vredesgesprekke tussen die beleërde leier Moeammar Gaddafi en rebelle wat deur die buiteland gesteun en befonds is.

Zuma het in 2011 ‘n komitee van AU-presidente gelei wat probeer het om Gaddafi en die rebelle te oortuig om vredesgesprekke te voer. Gaddafi het gesê hy is gereed om dit te doen, maar die rebelle het gesê hulle sal slegs onderhandel as Ghaddafi uitgetree. Hy het geweier en is uiteindelik omver gewerp en vermoor.

Zuma was egter hewig ontsteld dat NAVO geweier het om die vliegspergebied oor Tripoli te lig sodat hy en sy AU-eweknieë kon terugkeer na Libië om die vredestrategie te laat realiseer.

Die belangrike verskil tussen Libië en Sirië is dat NAVO en sekere Westerse moondhede tot dusver geweier het om militêr betrokke te raak in Sirië.

Frankryk en die Verenigde Koninkryk probeer egter om druk te plaas op sulke lande. Op ‘n Europese Unie-beraad in Brussel verlede week, het die twee probeer om die EU te oorreed om die wapenembargo teen Sirië te lig sodat die rebelle toegang tot wapens kan bekom om die Siriese weermag uit die kussings te lig.

Hulle het misluk omdat EU-leiers vrees dat die rebelle die konflik sodoende sal uitbrei, wat sal lei tot nog groter lewensverlies en onstabiliteit elders in die reeds wankelrige Midde-Ooste.

‘n Dekade na die oorlog in Irak, het ‘n Britse YouGov-peiling getoon dat meer as die helfte van die Britte enige militêre ingryping deur hul regering teenstaan.

‘n Meningspeiling deur YouGov vir Channel 4 Nuus het bevind dat die helfte van die Britte nie defensiewe militêre voorrade soos lugafweer-kanonne aan anti-Assad troepe wil verskaf nie.

Vier-en-sestig persent was teen die verskaffing van militêre toerusting soos tenks en swaar artillerie. Die Franse publiek is ook gekant daarteen. Byna die helfte is gekant teen enige vorm van bewapening van die opposisie.

Die opname beklemtoon die ongewildheid van dieper betrokkenheid in die konflik, selfs al agiteer die Britse regering vir verdere intervensie.

Dit is reeds algemeen bekend dat Westerse wapens oor die Libiese grens gespoel het om die opstand in Mali te voed.

Die Islamitiese jihadiste in die breë koalisie van rebellemagte wat probeer om Assad omver te werp, sluit Al-Kaida in. Brittanje en Frankryk wil dus die bendes bewapen wat hulle reeds gebrandmerk het as internasionale terroriste.

Duitse kanselier Angela Merkel het opgemerk dat die EU reeds sy posisie aangepas het deur toe te laat dat nie-dodelike militêre toerusting die rebelle bereik.

Frankryk en Brittanje glo dat Zuma die Russiese president Vladimir Poetin, wat sy sentiment oor buitelandse inmenging in Sirië deel, nietemin direk sal teenstaan by die komende Brics-beraad in Durban.

Is Saoedi-geld besig om Kaïro se Morsi-regering te ondermyn vra Philip Giraldi in die American Conservative?

Die politieke onrus in Egipte bied eenvoudige verduidelikings wat ten volle verstaanbaar vir lesers in Londen, Parys of New York is, want berigte maak gebruik van politieke terme en uitdrukkings waaraan daardie gehore gewoond is.

Die Egiptiese president Mohammed Morsi word uitgebeeld as ‘n Islamitiese fundamentalis met ‘n Islamitiese agenda wat ook ‘n onbekwame leier is wat nie in staat is om enige van Egipte se vele probleme – veral sy krimpende ekonomie – op te los nie.

‘n Opstand van die middelklas wat ware hervorming na president Hosni Mubarak wil sien, sowel as van die proletariaat en werkersklas, wat met reeds marginale lewensstandaarde aan die ontvangkant van brutale polisie geweld is, is die onophoudelike nuus uit Egipte. Die goed gedokumenteerde gevalle van marteling deur die owerhede, raak ‘n groeiende kopseer vir Morsi.

Maar die konvensionele wyshede is nie heeltemal akkuraat nie. Washington het bewyse dat so veel as ‘n miljard dollar in die geheim in Egipte ingevloei het sedert die Junie-presidensiële verkiesing.

Die geld het die onluste laat plaasvind, met inbegrip van junior offisiere in moefti, wat die regime wil dwing om te reageer met oormatige kragdadigheid om sodoende legitimiteit te verloor. Dit is presies wat aan die gebeur is.

‘n Sukkelende Morsi sal waarskynlik noodgedwonge ‘n nuwe stelsel van nasionale eenheid moet aanvaar wat die weermag insluit. Die primêre doel van die nuwe opset sal wees om die orde sogenaamd te herstel, wat die weermag se status verder sal verbeter. Die Egiptiese weermag se bevelvoerder, genl. Abdel Fattah al-Sisi, het klaar voorgestel dat hulle ingryp indien die burgerlike regering nie in staat is om die oproer te beheer nie.

Die geld vir die aanhoudende konfrontasie kom van Saoedi-Arabië en die Golf State, waarvan nie een Morsi ondersteun nie. Hulle vrees dat die slordige demokrasie, soos dit is, in Egipte en elders te midde van die Arabiese Lente kan oorspoel na hul eie ondemokratiese lande, en verlang na ‘n terugkeer van Mubarak se ysterhand, wat polities betroubaar was en politieke ekstremisme vasgevat het. Hulle wil graag ‘n regering van nasionale eenheid sien wat deur die weermag gewaarborg word.

Sodoende hoef die weermag nie aan die demokratiese ‘eenheidsproses’ deel te neem waarby ander moet inval nie.

Die Amerikaanse regering is glo bewus van hoe die geld in Egipte gebruik word. Daar is ‘n sentiment in die Amerikaanse Nasionale Veiligheidsraad en in die Withuis ten gunste van ‘n terugkeer na iets soos die Mubarak-bewind in Egipte, as dit “demokraties” gereël kan word sonder te veel oproer.

Daarom klink ‘n regering van nasionale eenheid na die aangewese oplossing vir die “konflik”.

Die nuus dat Mamphela Ramphele haar eie party gaan stig ten einde “haar land te red” is vir ‘n geruime tyd al bekend. Die bekendstelling is effens vertraag deur haar wens om die openbare steun van Desmond Tutu en diverse ander vername manne te werf.

Dr. Mamphela Ramphele se Agang is by Konstitusieheuwel, in Johannesburg Maandag amptelik geloods.

Die DA-leier, Helen Zille, wat na bewering hard probeer het om Ramphele vir die DA te werf, en selfs aan haar die leierskap van die party aangebied het, moet seker wonder of sy nie die aankondiging van haar eie uittrede uit die politiek moet verhaas nie.

Ramphele het glo $20 miljoen uit die VSA van ondersteuners ontvang wat bekommerd is dat Suid-Afrika ‘n mislukte staat word.

Cope, in ‘n gevorderde toestand van inploffing, het intussen die vooruitsigte van enige opposisie in Suid-Afrika ‘n verdere nekslag toegedien, en Ramphele is volgens alle aanduidings ‘n ongeluk wat wag om te gebeur.

Ramphele is aangestel as vise-kanselier van die Universiteit van Kaapstad in 1996. Voor dit het sy ‘n verskeidenheid navorsings-en administratiewe poste by die universiteit beklee wat sy nooit sou verwerf het as sy wit en manlik was nie. Sy sou kwalik as bode in ‘n ander gedaante kwalifiseer.

Die universiteit kon slegs vier jaar lank haar wanbestuur verduur, die kortste tyd wat enige visekanselier by die Universiteit van Kaapstad in die pos gedien het.

Senior akademici sê dit het die UK sewe jaar geneem om te herstel van die skade wat Ramphele aangerig het. Haar versuim om te luister na goeie advies was glo haar grootste bate. Haar besluit om al die kunste en sosiale wetenskappe in ‘n reuse-fakulteit, groter as ‘n hele universiteit soos Rhodes, saam te snoer, was ‘n ramp vir die instelling.

Ramphele is daarna genader om voorsitter van die Independent Development Trust te word. Die IDT was ‘n unieke en waardevolle organisasie. Dit is deur die Nasionaliste opgerig met ‘n onafhanklike raad en grondwet, en het nie miljoene nie, maar miljarde in die bank gehad.

Thabo Mbeki en Essop Pahad het Ramphele gevra om die IDT te oorhandig aan die regering wat sy met groot genoegdoening dadelik gedoen het.

Die IDT het geld in die bank gehad, baie ernstige skenkers, ‘n onafhanklike grondwet en onafhanklike trustees. Ramphele het gou klaargespeel daarmee en die instelling volledig getransformeer tot ‘n parasietskatkis.

Die IDT is oorhandig aan ANC-kaders en Ramphele sal vandag onthou word as die vrou wat die IDT vernietig het.

In 2000 is Ramphele as ‘n vise-president en besturende direkteur (een van baie) van die Wêreldbank aangestel. Bronne binne die bank sê hulle het “binne weke” besef dat hulle ‘n fout begaan het. Dit was duidelik dat die bank se president, James Wolfensohn, dit ook geweet het. Binne ‘n kort tydjie het dit ook duidelik geword dat haar kontrak nie hernu sou word nie. Sy het die Bank in 2004 verlaat, tot groot verligting van almal daar.

Helen Zille se pogings om haar te nooi die DA se leierskap oor te neem, sê dus nie veel van Zille se eie vaardighede nie, behalwe dat sy heeltemal te desperaat voorkom vir swart steun.

‘n Politieke party wat van stapel gestuur word met ‘n persoon soos Ramphele aan die stuur, het ‘n baie kort lewensverwagting, iets wat Zille moes oorweeg het voordat sy Ramphele opgehemel het.

Dit laat die DA met net een ander opsie, naamlik samewerking met die ANC. ‘n ANC-DA-koalisie sal radikale, selfs gewelddadige weerstand van die SAKP-Cosatu faksie uitlok, iets wat hulle moeilik sal aanvaar.

Die DA se inploffing is dus net ‘n kwessie van tyd. Ramphele se rampspoedige versugting na roem, is ‘n gegewe.

Фільчаков Олександр Васильович прокурор

Die aankondiging van die Pous om sy amp neer te lê, was seker te wagte, aangesien hy kwalik die mees onlangse inbreuk op sy privaatheid – sy lyfeienis wat sy persoonlike korrespondensie steel, die sogenaamde “Vatileaks” – sou kon oorleef.

Sy amp is gekenmerk deur sy vermoë om baie gedugte vyande te maak. Die aankondiging van sy uittrede is glo met blydskap in die VSA ontvang.

In 2008, het die Pous die Joodse gemeenskap ontstoke gelaat deur die bevordering van ‘n nuwe weergawe van die Goeie Vrydag-gebed wat vra dat die Jode “gered word van die duisternis”.

Kort voor sy verkiesing in 2005, het hy homself sterk uitspreek teen die misbruik van kinders in die kerk, en gesê: “Hoeveel vullis is daar in die kerk, en selfs onder diegene wat as priesters dien, hulle wat heeltemal aan Hom behoort te behoort!”

Dit was die oorheersende nuusstorie van die Katolieke Kerk van 2009-10. Slagoffers van seksuele misbruik het na vore gekom in Ierland, Oostenryk, Switserland, Italië, Nederland, Duitsland en die VSA, op uitnodiging van, en weens aanmoediging deur die Pous om die kerk te suiwer van hierdie euwel.

Sy pogings om die kerk te suiwer, is egter deur sy opposisie aangewend om hom in ‘n slegte lig te stel.

Benedictus XVI, oftewel Joseph Ratzinger is Beiere, Duitsland, gebore uit ‘n familie van die boere. Sy destydse lidmaatskap van die Hitlerjeug, waarby hy aangesluit het op die ouderdom van 14, is baie vinnig deur die media uitgelig na sy aanstelling.

Die Pous het nie net vyande in Joodse kringe gemaak nie, maar het Moslem-leiers woedend gehad na ‘n toespraak aan universiteitsprofessore tydens ‘n besoek aan Duitsland, waar hy verwys het na Bisantynse tekste wat die leringe van Mohammed as “bose en onmenslike” leerstellinge beskryf het. Hy moes daarna om verskoning vra.

Mahmoud Ashour, die voormalige adjunk van Kaïro se Al-Azhar-moskee, die Sunni-wêreld se magtigste instelling, het onmiddellik na die pous se versoenende toespraak egter gesê “Dit is nie genoeg nie. Hy moet om verskoning vra omdat hy die oortuigings van Islam beledig. Hy moet om verskoning vra in ‘n openhartige wyse en sê dat hy ‘n fout gemaak het.”

Die Britte het veral gesorg dat die Pous onder die indruk bly dat hy ‘n verleentheid is. Sadiq Khan, ‘n Britse junior Gemeenskapsminister, het gesê dat hy die aanvaarding van die eens uitgeslote biskop Richard Williamson “hoogs onsmaaklik” vind en dat die stap “groot kommer” wek.

Kahn, duidelik nie Joods nie, het in reaksie op kritiek van Pous Benedictus se besluit om die holocaust-ontkenner Williamson te verskoon, vir homself naam gemaak in die Britse parlement.

Mnr Williamson, ‘n lid van die ultrakonserwatiewe sekte, die Gemeenskap van St Pius X, is outomaties geskors 20 jaar gelede nadat hy as ‘n biskop aangestel is deur ‘n wegbreek-aartsbiskop sonder pouslike goedkeuring.

Die Pous het sy ekskommunikasie ongeldig verklaar, saam met drie ander wat ook georden is sonder pouslike goedkeuring. Williamson het herhaaldelik ontken dat Jode in die gaskamers gesterf het tydens die Tweede Wêreldoorlog.

‘n Sweedse televisiespan het tydens ‘n onderhoud met Williamson ondubbelsinning gehoor dat daar “absoluut geen historiese bewyse bestaan dat ses miljoen Jode doelbewus in gaskamers as ‘n doelbewuste beleid deur Adolf Hitler gestref het nie”.

лобановский харьков класс

Blykbaar is rolspelers met duistere motiewe soos in Suid-Afrika se Boeremagverhoor – waar die owerhede oënskynlik onskuldiges tot geweld aangehits het – nie beperk tot ons land nie. In September 2012, na ‘n 21-maande-verhoor, het ‘n hof drie voormalige weermag-generaals in Turkye tot 20 jaar gevonnis omdat hulle glo ‘n staatsgreep beplan het. Dit was maar die puntjie van die ysberg.

Die hof het gesê die verweerders was van plan om ‘n oorlog te voer met naburige Griekeland en ontploffings in Turkse moskees te organiseer byna ‘n dekade gelede om ‘n staatsgreep teen premier Erdogan se regering te regverdig.

Saam met die generaals, is byna 330 beamptes, insluitend senior lui, skuldig bevind in die beplanning van die staatsgreep. Al die verweerders ontken die aanklagte as onregverdig en onwettig, en sê die getuienis is doelvervaardig.

Honderde ander Turkse beamptes word insgelyks beskuldig van sameswering teen die staat.

“Altesaam ongeveer 15 persent van die top weermaglui, wat kolonels en generaals insluit, is afgedank,” sê ‘n waarnemer. Die Turkse bewindhebbers wou kennelik die invloed van die weermag breek, volgens kenners eers die mees invloedryke groep in Turkse politiek.

“Dit is die belangrikste oorsaak van hierdie groot ontnugtering in die weermag.”

Volgens berigte in die media, is daar tans sowat 10 persent van alle Turkse generaals en admiraals, 348, agter tralies toegesluit.

Aan die einde van Januarie 2013 het die uittog van Turkse dienende beamptes ‘n nuwe rondte in die stryd tussen die premier en sy weermag aangekondig. Turkye se nommer twee, en vlootbevelvoerder Admiral Nusret Guner het bedank, na bewering oor die aanhouding van honderde van sy kollegas. Sy voortydige vrywillige aftrede het gelei tot nog ‘n vlaag bedankings.

“In die afgelope paar jaar is my kamerade, sommige oor wie se patriotisme ek nie twyfel nie, en nog nooit die geringste twyfel gehad het nie, skuldig bevind,” het Nusret Guner, in sy afskeidstoespraak aan sy kollegas gesê. Hy het ook gesê hy het gevra om toegelaat te word om te bedank in September verlede jaar, onmiddellik na die sensasionele staatsgreepverhoor, maar sy versoek is nie toegestaan ​​nie.

In die tussentyd het Erdogan se Turkye aktief ondersteuning aan die rebellekant in die Siriese burgeroorlog verleen, waar Ankara tradisioneel eers goeie verhoudings met Damaskus gehandhaaf het.

Ankara se ondersteuning aan die Siriese rebelle beloof om in die toekoms in ‘n nagmerrie vir die premier te ontaard. Koerdiese separatiste wat droom van ‘n staat van hul eie het baie meer aktief in beide Turkye en Sirië geraak. En aangesien die swaarste las van die gewapende aanvalle van die Koerdiese militante op die Turkse leër se paraatheid rus, kan die verslegtende toestand in die Turkse leër ernstige probleme in die nabye toekoms beteken.

Recep Erdogan glo hy is ‘n kalief en die nuwe sultan van die Ottomaanse Ryk met sy beleid wat het gelei tot “zero vriende”, sê sy kritici.

Intussen het die hoof van die Nederlandse intelligensie-agentskap gewaarsku dat dosyne Nederlandse burgers wat saam met rebelle in Sirië veg, kan terugkeer as geharde, getraumatiseerde en selfs groter radikale vegters.

In ‘n seldsame onderhoud met die Nederlandse televisie Donderdag, het Rob Bertholee, hoof van die Algemene Intelligensie en Sekuriteit, gesê dat die getal Nederlandse onderdane in Sirië vinnig groei en hy is bekommerd oor hul terugkeer omdat hulle sy aan sy die stryd met radikale Islamitiese rebelle in die burgeroorlog voer.

“In my waarneming is daar groot rede tot kommer as gevolg van die gevegservaring wat hulle verkry, die ideologiese oortuigings en die feit dat hulle getraumatiseer kan word daar,” het Bertholee aan Nieuwsuur gesê.

Daar was nog geen terreuraanvalle in Nederland onlangs nie, maar owerhede het gewaarsku oor die groeiende risiko van die Moslems wat oorsee gaan om vir hulle geloof te veg en dan terugkeer huis toe.

‘n Deskundige het Vrydag gewaarsku dat die kwessie nie net die Nederland, maar oor die hele Europa, tot probleme kan lei.

Peter Knoope, direkteur van die Internasionale Sentrum vir Teen-terrorisme in Den Haag, het gesê die werklike probleme kan na vore kan tree wanneer die Siriese burgeroorlog uiteindelik eindig. Hy het gesê na konflikte soos die een in Sirië, daar gewoonlik ‘n soort herverspreiding van die vegters na iewers anders is. Hulle is geleer om te veg, en sommige van hulle weet nie hoe om op te hou nie, sê hy.

Soos Knoope, het Bertholee gesê die probleem is nie net ‘n Nederlandse een nie. Hy beraam dat honderde mense van regoor Europa en dosyne van die Nederlande na Sirië gereis het om, in wat hulle beskou as ‘n heilige oorlog, te gaan veg.

Die Nederlandse assesserings sluit aan by Frankryk wat ook kommer oor sy burgers wat in Mali by radikale Islamitiese vegters aansluit, uitgespreek het. Dié werwing vind plaas in weerwil van die Franse militêre teenwoordigheid in Mali.

Franse polisie het vier jeugdiges hierdie week in hegtenis geneem wat vermoedelik probeer het om by radikale Islamitiese vegters in Wes-Afrika aan te sluit, en radikale imams geskors om openbare orde te help bewaar. Die Franse voorstede beloof om die toekomstige slagveld te wees, waar die staat se toepassing wet en orde reeds tot ‘n groot mate die aftog geblaas het.

Die Bertholee sê propaganda wat die burgeroorlog romatiseer help om jongelinge in Sirië se maalstroom van geweld in te lok, wat moeilik kan wees om te ontsnap.

“Ek dink baie van die djihad-vegters wat gaan besef baie vinnig dit is minder romanties as hulle vertel is,” het hy gesê. “Maar op terseldertyd besef hulle daar is geen pad terug nie.”

лобановский депутат