Hoofartikels – Bladsy 36

Wat het van ons stemme geword?

“Ons sal jul stem wees.” ‘n Baie stil stem, blyk dit opnuut noudat die ANC aangedui het dat dié organisasie gaan appelleer teen ‘n Hooggeregshofbevel dat die sing van ‘n liedjie, “Skiet die Boere want hulle is verkragters”, verbied word.

Die ANC het ook traag van die liedjie, “Kill the Boers, kill the farmers”, afgesien nadat dié liedjie ook met baie moeite tot haatspraak verklaar is.

Maandag vra Afriforum en TLU SA ook ‘n interdik aan wat Julius Malema sal verbied om die liedjie te sing.

Nie baie mense het “geval” vir die verkiesingsbelofte van “ons sal jul stem wees” nie, maar dit is nogtans hinderlik hoe stil dit uit daardie geledere is wanneer verkiesingsbeloftes so blatant vertrap word. Daar is nie eens ‘n piep uit die ANC van die destydse selfverklaarde Trojaanse perd se ruiters nie.

Daar kan in hierdie stadium maar net bloot bespiegel word oor die motief van die ANC om nou die polarisering in die land so hoog te jaag. Juis nou, noudat die oë van die wêreld op Suid-Afrika gerig is. Berigte in die buitelandse pers waarin onbesonnenhede van die regeringswoordvoerders, en geweldsmisdaad hier te lande aan die groot klok gehang word, neem toe. Gister het die Nederlandse koerant Trouw die rekord aantal slagoffers verlede jaar as gevolg van polisieskietery onder die loep geneem en sommer na die land se gewelddadige status verwys.

Om juis nou die vure te stook, maak eenvoudig nie sin nie. Agri SA bespiegel kliphard dat die skerp toename in plaasaanvalle die eerste drie maande van vanjaar verband hou met politici se haatspraak.

Tussenin word ‘n erg onverkwiklike koers met pleknaamveranderings gevolg. Gemoedere word in ‘n oorverhitte klimaat opgejaag. In die Vrystaat is hierdie kwessie juis ten nouste verweef, aangesien ‘n klag van haatspraak teen die voorsitter van die pleknamekomitee gelê is, en die Menseregtekommissie aandui geen vordering kan gemaak word nie omdat hulle hierdie voorsitter kamma nie kan opspoor nie.

Stuk-stuk word die Kemptonparkse skikkingsooreenkomste van die tafel gevee.

Liberaliste vind skielik dat hulle in hoeke vasgeverf word. Bekpraatjies oor hoe die land se probleme deur filantropiese benaderings aangespreek kan word, beland nou op die ashoop.

Wat het van ons stemme geword?

Die ANC het ook traag van die liedjie, “Kill the Boers, kill the farmers”, afgesien nadat dié liedjie ook met baie moeite tot haatspraak verklaar is.

Maandag vra Afriforum en TLU SA ook ‘n interdik aan wat Julius Malema sal verbied om die liedjie te sing.

Om juis nou die vure te stook, maak eenvoudig nie sin nie. Agri SA bespiegel kliphard dat die skerp toename in plaasaanvalle die eerste drie maande van vanjaar verband hou met politici se haatspraak.

Stuk-stuk word die Kemptonparkse skikkingsooreenkomste van die tafel gevee.

Liberaliste vind skielik dat hulle in hoeke vasgeverf word. Bekpraatjies oor hoe die land se probleme deur filantropiese benaderings aangespreek kan word, beland nou op die ashoop.

topcargo развод

Skree ôlôg, ôlôg!

‘n Halfeeu gelede sien ‘n geamuseerde Afrikaanse ma deur die venster van hul Amerikaanse huurhuis hoe haar jongste knaap met net ‘n kortbroek aan, die straat afstorm met ‘n horde Amerikaanse speelmaats agterna. Anders as die vierjarige Suid-Afrikanertjie is die klein Yanks in langbroeke, hemde en sneakers geklee.

“Olog! Olog!” gil die knapie sy strydkreet aan. “Olog, olog!!” volg die Amerikaners.

As ‘n man nou nie Engels ken nie, leer jy eenvoudig die Yankees Afrikaans.

Net so min as wat die spannetjie Yankees verstaan het wat die kreet beteken wat hulle aanhef, net so min het die Malema-aanhangers ‘n begrip van die impak wat dit op mense het as op mekaar geskiet word.

Oorlog is altyd lelik.

Die oudste lid van die ANC se jeugliga was immers in die orde van tien jaar oud toe die destydse regering die Rubicon oorgesteek het.

Werkloos en verveeld voel hierdie groep verneuk omdat hulle die opwinding, soos wat onkundiges dit mag ervaar, van ‘n gewapende stryd ontneem is.

Soos die klein Yanks se lus vir “olog”-maak sou verdamp namate hul Viëtnambeurt nader kom, so sou hierdie grootmonde wat afbrekende lawaai en haatspraak opdis ook versigtiger met woorde omgaan sou hulle besef dat slagoffers soms terugskiet en dat doodskiet nie altyd ‘n eensydige affêre is nie.

Die rits plaasmoorde sedert die ANC se hofnar en kroonprins, Julius Malema, met sy singery dat boere geskiet moet word begin het, dui daarop dat dit nie geduld durf word nie. Die ANC se swye en selfs goedpraat hiervan is laakbaar.

Dit is goed en wel dat daar regsprosesse is wat eventueel sake kan stuit, maar baie onskuldige mense kan intussen sterf.

Daarom is die voorgenome interdik teen Malema, sou hy nie om verskoning vra en sy aanstigting staak nie, ‘n baie goeie idee.

для компрессора

Etiekdebat doodgebore

Die misdaad en veral geweldsmisdaad wat die land teister word dikwels toegeskryf aan ‘n morele verval. Iemand wat bloot honger is, sal byvoorbeeld nie ‘n luukse motor kaap en die bestuurder doodskiet bloot om kos vir hom en sy gesin te kry nie. Of boere op plase deur die slaapkamervensters skiet sonder om iets te buit nie.

‘n Morele herstel is noodsaaklik. Dit strek wyd tot die vestiging van ‘n etiese kode, soos die daarstelling van werksetiek.

Juis daarom sou pres. Jacob Zuma se voorstel, en nou planne, vir die debattering oor morele waardes nie onvanpas klink nie, maar eerder presidensieel.

Dit blyk egter dat dit nie doel van die voorgestelde debat sal wees nie, maar om beweerde gebruike van sekere groepe teen mekaar op te weeg omdat, soos hy dit stel, praktyke wat vir sommiges moreel verkeerd is, vir ander nie noodwendig verkeerd is nie.

Die voorbeelde wat hy noem is werklik ontstellend. Aan die wortel hiervan is artikel 96 van die grondwet wat kabinetslede verbied om ander betaalde werk te verrig of belange te hê wat tot ‘n konflik van belange kan lei nie. Dieselfde artikel skryf ook die daarstelling van en uitlewing van ‘n gedragskode voor.

Nog ontstellender is die verwatering van die beginsel dat ‘n regerende party in algemene belang moet regeer. Presies wat is daar om te debatteer as die ANC se Chancellor House sake met Eskom doen, en die ganse bevolking daarvoor betaal?

Hierdie is kwessies wat deur die eeue deel van die wêreld se grondwetlike demokrasieë geword het. Deur konvensie is elke beginsel aan die praktyk getoets, en het onlosmaaklik deel geword hiervan.

Die redes is voor die hand liggend. Kabinetslede het bykans onbeperkte toegang tot geklassifiseerde inligting, en sou etiese beperkings nie geld nie, sou kabinetslede ‘n bepaalde voorsprong hê by die benut of verkoop van hierdie inligting wanneer daar multimiljardrand wapentransaksies opduik, sou nuwe besproeiingskemas beplan word, en vele meer.

Die geskiedenis is vol voorbeelde van kabinetslede wat hierdie versoekings nie kon weerstaan nie, en selfs in die tronk beland het.

Nou wil pres. Zuma die beginsels onderliggend hieroor oopgooi vir debat.

Terwyl die president die wiel wil herontwerp, is daar soveel in die land wat aandag nodig het, soos die verval van paaie en dienste wat in duie stort. Minstens ‘n skaflike deel hiervan kan na onetiese gedrag, soos tenderpreneurskap herlei word.

Gister het ds. Theunis Botha, leier van die Christen-demokratiese Party, ‘n verklaring uitgereik waarin hy pres. Zuma opnuut daarvan beskuldig dat hy die land na die donker eeue probeer terugsleep waar voorvadergeesaanbidding ‘n norm is. Al meer word kritiek op Christenskap gehoor wat voorgestel word as die witman se godsdiens wat allerlei imperiale doelstellings sou hê. Dit lyk of Christelike norme as struikelblokke beskou word om ‘n plunderkrasie gevestig te kry.

Uiteindelik is die harde werklikheid dat Suid-Afrika nie ‘n selfonderhoudende planeet is nie. Suid-Afrika is ook deel van die wêreldekonomie, en die mate waarin die land ‘n netto wins of verlies hieruit gaan maak hang af van aspekte soos korrupsievryheid, produktiwiteit en werksetiek wat mededingendheid verhoog, ‘n fokus op noodsaaklike eerder as luukse sodat oormatige hoeveelheid kapitaal nie uit sirkulasie geneem word deur byvoorbeeld luukse vuurwaens in te voer nie, en ‘n samelewing wat breedweg funksioneer volgens die norme en etiese kode wat deur instellings soos die wêreldbank as geldend aanvaar word.

Die wiel is reeds ontwerp en in bedryf. Die beskikbare energie moet eerder aangewend word om sake reg te ruk, nie deur misdaad uit te skakel deur dit te wettig nie.

As die etiekdebat wél realiseer sal elke burger, elke organisasie, elke kerk, sy stem duidelik moet laat hoor.

magic boxes Данильченко Харьков

Oorsaak en gevolge

Die parlementêre Skoor en sy provinsiale kleintjies het al dikwels stem dik gemaak oor geld wat weens onbekwaamheid, nalatigheid of bedrog verlore gaan. Skoorlede het dit ook nie maklik nie, en word dikwels deur weerbarstige burgemeesters, ministers en ander geminag deur nie op te daag nie, swak voorberei op te daag, of doodgewoon die lede se intelligensie te onderskat.

Dit is daarom nie verbasend nie, dat Skoorlede, ook ANC-verteenwoordigers, dikwels begin stem dik maak.

In die verlede is weerbaristiges wat versuim het om voor Skoor te verskyn, al gedagvaar.

‘n Algemene probleem is egter dat probleme wat Skoor en sy provinsiale verlengstukke identifiseer, dikwels net onaangeraak bly. Die voorsitter van die provinsiale Skoor, Themba Godi van die APC, het nou baie belastingbetalers se frustrasie verwoord toe hy na die moord verwys waarmee amptenare wegkom.

In plaas daarvan dat salarisontvangende amptenare vir hul brouwerk vasgevat word, kry hulle berading en moet hulle werksessies bywoon. Godi vind dit lagwekkend.

Onlangs het die minister van Samewerkende Regering verbaal onder belastingbetalersverenigings ingeseil en die skuld vir die diensleweringsprobleme geplaas op hierdie verenigings wat belastinggeld in trustrekenings inbetaal. Minstens betaal hierdie mense, anders as die minister wie se eie munisipale rekening reeds R40 000 in die rooi was voor hy begin opdok het.

Die insiggewende egter, is dat die minister erken het die probleem lê by die kwaliteit raadslede en amptenare wat die ANC aangestel het.

Sedert 1994 is al dikwels met groot fanfare aangekondig dat die regering met programme gaan begin om sake reg te ruk. Ook mnr. Jacob Zuma, toe presidentskandidaat en sy kornuite het voor die algemene verkiesing aangedui hulle gaan van onbevoegde en korrupte amptenare en burgemeesters ontslae raak. Een van Zuma se aanhangers, die huidige Vrystaatse Premier, Ace Magashule, het dit voor die verkiesing by ‘n Salga-kongres gesê en is uitgelag.

Die gelag, so lyk dit, het nog nie bedaar nie. Intussen is oproer oor dienslewering – wat al baie jare sporadies selfs wydverspreid losbars – nou skynbaar besig om in omvang toe te neem. Trouens, al hoe meer ontevredenes het agtergekom dat die regering wél ‘n Achilleshiel het, naamlik die komende Wêreldsokkerbeker.

Terwyl die regering skynbaar onaangeraak voel oor Julius Malema se haatspraak teen boere en die erge vlaag plaasmoorde, is dit die pure tande as aan die sokker geraak word.

Al word niks nou reggeruk nie, word daar minstens deeglik in geslaag om die regering se aandag te trek, al is dit in die vorm van dreigemente, rubberkoeëls, traangas en pepersproei.

Die kieserskorps het net hulself te blameer. In ‘n demokrasie is ‘n kieser veronderstel om teen ‘n regerende party te stem wat ruim aan beloftes, maar suinig met dienslewering omgaan. ‘n Party wat homself met verkiesingsbeloftes uit die moeilikheid lig, behoort ook nie meer as een keer daarmee weg te kom nie.

In Suid-Afrika werk dit skynbaar anders, en opstokers soos Malema verrig die nuttige rol om te verseker dat verkiesings etniese sensusse bly waardeur die ANC se regerende posisie vasgemessel word.

поршневой компрессор

Die SABC en taal

Dit lyk asof die SABC besig is om die wiel te herontwerp.

Dit is nou reeds in reklamekringe baie bekend dat miljoene rande verloor is omdat adverteerders na opnames aanvaar het dat die meerderheid kykers Engels verkies. Advertensies in Engels het egter nie die resultate gelewer wat die meningspeilings aangedui het dat dit sou nie.

‘n Tweede opname waar spesiale apparate aan TV’s gekoppel is, het aan die lig gebring kykers sê moontlik hulle verkies Engels, maar in die praktyk kyk hulle na programme in hul moedertaal.

Nou sê mnr. Solly Mokoetle, nuwe groephoof van die SABC, dié instelling verstaan nie hoekom die nasionale uitsaaier se 19:30-nuusbulletin op TVeen 2,96 miljoen kykers trek teenoor die 886 000 vir die sogenaamde vlagskip-uitsending om 19:00 op TV-3 nie. Die meer gewilde is in Zoeloe, en die minder gewilde in Engels.

Vanoggend haal Volksblad Mokoetle aan: “Die nuusinsamelingsproses van die SABC word gedryf deur die Engelse taal en ons verwagtinge was dus dat die bulletin wat op die toepaslike tyd in Engels geskeduleer is, kykersgroei sou dryf. Ons kan nie verstaan dat die 19:30-nuusbiulletin die grootste nuusbulletin geword het nie.”

Die antwoord is egter nie bloot dat moedertaal ‘n baie belangriker saak vir mense is as wat die sogenaamde Engels-elitiste dink nie. Die syfers toon ook dat namate kykers nie meer SABC 3 se 19:00 nuus in Engels kyk nie, die aantal kykers van e-TV se nuus, ook in Engels, om 19:00 gegroei en nou 1,26 kykers trek.

Mokoetle erken die SABC het te veel base en te min kundige mense wat die werklike werk doen.

Die mate waarin die minister van kommunikasie se beweerde tenderpreneurskap veral internetnuusdienste besig hou, maar op die oog af totaal op die SABC se nuusbulletins afwesig is, versterk die persepsie van “His Master’s voice”. Met “His Master,”, die ANC, wat nou danksy vrot dienslewering, Malema se sangtalent en ander faktore onder skoot is, stel baie mense skynbaar net nie meer belang in wat die “master” te sê of te sing het nie.

Daar is ‘n groot verskil tussen ‘n werklike openbare uitsaaier, en ‘n verlengstuk van die regerende party.

баня своими руками

Plekname as katalisator vir polarisasie

Op die oomblik dra Media 24 ‘n insiggewende rubriek van prof. Amanda Gouws oor die verwoestende uitwerking van haatspraak om polarisasie aan die hand te werk, en selfs in gevalle tot volksmoord gelei het. Die rubriek sluit selfs statistiese data in.

Suid-Afrika self het al by herhaling ervaar hoe haatspraak polarisasie skerp opjaag, wat in die jongste konteks vererger word deur ‘n president wat dit in effek goedpraat, en ‘n regerende party wat dit kondoneer.

Tog staan haatspraak nie kop en skouers bo ander faktore tot polarisasie uit nie. Die verandering van plekname is nog so ‘n geval.

Die opstellers van die grondwet het dit blykbaar voorsien, en ‘n meganisme in werking gestel waardeur plekname en munisipaliteite se name nie dieselfde hoef te wees nie. Die hoofdoel met die opsies wat wel vir naamsveranderinge bedoel is, is dat werklike kwetsende name en spelling reggemaak kan word.

Die versoenende bedoeling word onder meer mooi in dele van die aanhef van die grondwet asook die onderhandelde grondwetlike beginsels vervat.

Dié konsepte is egter duidelik nie genoegsaam ondervang nie. Gesindhede kan duidelik nie deur wetgewing gebou word nie, en plekname word nie net op ‘n streep verander nie, maar daar word ruim van die versoeningsbeginsels afgestap. Groot bitterheid en selfs hofsake om konkelwerk ongedaan te maak het gevolg.

In die proses het die Vrystaat die kwessies redelik vrygespring. Daar was al klein lopies met min gevolge, soos ‘n ondeurdagte voorstel van die een faksie van die Suid-Sotho Taal en Kultuurvereniging om Bloemfontein se naam na die perd van een van Mosjesj die eerste se seuns te vernoem, Thabure. Dié seun, Leratholi en sy perd was taamlik berug vir veestropery en stropery in die algemeen in die destydse Vrystaatse republiek wat weer as sneller vir Bastotoe-oorloë gedien het.

Dit is duidelik dat ‘n foutiewe weergawe van die geskiedenis dikwels die eise onderlê, soos ook dikwels met restitusie-eise vir landbougrond die geval is.

Nou word weer voorgestel dat Bloemfontein se naam na Mangaung, wat reeds die naam van die munisipale struktuur is, verander word.

Dat ‘n konsep bestaan dat Mangaung uiteindelik weer ‘n pleknaam sou word – dit was eens die oorkoepelende naam van die swart woongebiede – blyk uit die wapen van die Mangaung-munisipaliteit: Mangaung, City on the move. Op die program vir die wêreldbeker-sokkertoernooi word ook aangedui dat die wedstryde in Mangaung gespeel word.

In die praktyk het die raad egter gewoonlik ‘n pragmatiese, hoewel nie wetlik suiwer nie – houding ingeneem deur van die vertrekpunt uit te gaan dat die “plek” Mangaung uit drie stede, Bloemfontein, Botshabelo en ThabaNchu bestaan.

Die oorspronklike bewoners van die Bloemfontein-omgewing, die Koi en San, is deur Tswanasprekende stamme verdring. Hulle het op hul beurt weer die uitdelgingsoorloë van Tsjaka en Dingaan ten prooi geval. Hul plek is toe deur Korannas en Griekwas ingeneem, en die oudste bekende gebruiksnaam van die omgewing, Bloemfontein, dateer skynbaar uit hierdie tyd. Die bekende historikus, Theal, meen dit is afgelei van die naam van ‘n Korannakaptein, Jan Bloem.

Die Suid-Sotho’s, wat nou die naam Mangaung opeis, is eers veel later – in die omgewing van 1830, as nasie georganiseer, toe Bloemfontein reeds in die geskiedenisboeke as pleknaam aangedui was.

Dit mag wees dat oorblyfsels van Tswanastamme, wat aan die bouers van die klip-byekorfhutte verwant was, die volksmoorde oorleef en by die Suid-Sotho’s geassimileer is, en ‘n vroeëre naam so deel van die Suid-Sotho-herinneringe geword het.

Twee aspekte kom egter duidelik na vore. Geskiedenis wat die oorwinnaars se weergawe staaf, is geen geskiedenis nie, en sal noodwendig van ander se herinnerings – dikwels opgetekende geskiedenis – verskil. Om die geskiedenis te verpolitiseer, is om polarisasie sommer terugwerkend te maak.

Tweedens, om die geskiedenis, suiwer of nie, van een groep op ‘n ander af te dwing skep polarisasie.

Die Vrystaatse pleknamekomitee stel hom dit ten doel om die kwessie binne dertig dae af te handel. Dit plaas ernstige vraagtekens oor die verbintenis tot behoorlike konsultasie en verrekening van gevolge.

Geoordeel aan die woorde-oorlog op die internet is hier ‘n behoorlike geveg op hande.

set jewellery

Die prys van skynstature

Luukse motors en luukse hotelverblyf vir ministers, maar paaie met slaggate besaai.

Troppe blouligboelies maar ‘n gebrekkige kapasiteit by die president se inbelsentrum.

Hierdie is maar twee voorbeelde van op die oog af swak prioritisering, maar met die gemeenskaplike kenmerk dat ‘n bykans onaantasbare elite soos ‘n eietydse adelstand ontwikkel, met die breë gemeenskap wat met goedkoop beloftes en sentimente as stemvee ingespan word.

Die inkomstegaping groei inderdaad, en is volgens verskeie monitors die hoogste onder die wêreldekonomieë wat op die Giniskaal gemeet kan word.

Prag en praal te midde van, en selfs ten koste van die welvaart van die omgewing is een ding, maar om dié prag en praal statuur te gee deur onverdiende status daaraan te gee, iets anders.

Een van die maniere om status te verleen is die gebruik van titels soos “Excellency”, “your worship” en “honourable” selfs buite die forums waar die konvensie geld, bykans twee dekades na dit afgeskaf is.

Soos rykes in vervloë tyd skares gehuur het om by begrafnisse ‘n geweeklaag te kom aanhef, word die eietydse Mandaryne ook status ingepomp deur allerlei soort personeel, soos klein weermaggies wat dié BBP’s moet beskerm. Selfs Julius Malema, wat geen staatsamp of selfs staatspos beklee nie, word van BBP-beveiliging op belastingbetalerskostes voorsien.

Ongelukkig gedra van hierdie eenhede hulle soos boewe in plaas van soos wetsgehoorsames wat die BBP’s teen misdadigers moet beskerm. Verskeie voorvalle is gerapporteer waar op lede van die publiek geskiet is wat nie vinnig genoeg uit die pad van dié voortsnellende stoete kan kom nie.

Dié boelies gaan egter verder, en begin nou sommer in ander opsigte as wetstoepassers optree, soos om iemand te arresteer wat nie met die president se konvooi beïndruk was nie, en dit getoon het.

Nou het ‘n herrie losgebars nadat die president se boelies ‘n joernalis gearresteer het en die foto’s op sy kamera gewis het.

Hierdie soort optrede trek gou die aandag van persvryheidswaghonde, en sal stellig Suid-Afrika se posisie op die persvryheidsindeks affekteer. Hierdie indeks beïnvloed ook ander indekse soos die korrupsie-persepsie-indeks, en dit weer die beleggersvertroueindeks.

Intussen vermeerder die slaggate, en intussen het die president se befaamde inbelsentrum nie die kapasiteit om eens ‘n fraksie van die oproepe doeltreffend te hanteer nie. Die fakse- en e-pos wat aan dié sentrum gerig word, gaan skynbaar regstreeks in snippermasjiene in.

Dit is daarom nie verbasend dat mense optogte hou oor swak dienslewering nie.

‘n Polisiediens propvol generaals kan maar rubberkoeëls en arrestasies inspan; dit laat nie die skeeftrek van die situasie verdwyn nie.

Miskien is ons nou terug by die era waar ‘n vorige Vrystaatse Premier haar luukse vuurwa geregverdig het deur te sê: “Ons moet met sulke karre ry, want kyk net hoe lyk die paaie.”

As die mense dan nie brood het nie, laat hulle dan koek eet.

пальто для девочки Данильченко Харьков

Regering en die grondwet

Gister is Menseregtedag gevier, en ‘n parlementsitting onder meer daaraan gewy. Gister het ‘n hof weer ‘n uitspraak teen die regering gelewer oor die nie-nakoming van die grondwet in ‘n saak wat ook neerslag in die Handves van Menseregte het.

Dié keer het die regering bloedneus gekry oor ‘n bepaling in die grondwet dat die regering ‘n taalwet moet aanvaar. Toe ‘n prokureur die regering hieroor aantree het die regering in woorde geantwoord wat deur die meeste Afrikaanse kultuurorganissies as kwetsend en uiters kommerwekkend, en boonop van heelwat waarheid gestroop, beskou is.

Na die uitspraak was daar op ‘n enkele uitsondering na ‘n dawerende stilswye van partye in die parlement verteenwoordig is. Daar was meer reaksie uit kultuurgeledere, en onder meer Afriforum en Solidariteit, en op die politieke vlak, die klein Christen-Demokratiese Alliansie, het wel regeer.

Selfs al sou die spesifieke uitspraak as nie van besondere waarde geskat word nie, wat moeilik te begryp is, is ‘n tendens wat posvat nou werklik kommerwekkend. Dit lyk asof hofsake nou die enigste uitweg is om die regering te dwing om die grondwet na te kom nadat grondwetlike instansies soos Pansat se tande getrek, en die Openbare Beskermer en die Menseregtekommissie se skynbare ANC-gesinsindheid op die oog af problematies geword het.

Die lys van hofsake waar die regering tot orde geroep is, raak nou onheilspellend lank. Hieronder tel:

* Die CarMicelle-saak waar ‘n vrou deur ‘n verkragter op borgtog verkrag en erg aangerand is. Dié vrou moes tot in die Grondwethof veg om ‘n uitspraak te kry dat die staat inderdaad verantwoordelik is. Toe moes weer van nuuts af begin word om die omvang van skadevergoeding te bepaal.

* Die Modderklip-saak waar die regering eenvoudig vanuit die staanspoor bloedneus gekry het, maar enduit geappelleer het – dikwels eers na die spertye, en uiteindelik ook bloedneus gekry het.

* Die Walker versus the City Council of Pretoria-saak wat ook in die grondwethof gaan draai het wat tot gevolg gehad het dat munisipaliteite belet is om gemeterde tariewe van blankes te eis, en vaste tariewe van swart mense.

* Die Ermelo-saak wat oor die magte van skoolbeheerliggame gehandel het, en uiteindelik die kwessie van die reg om in Afrikaans te mag skoolgaan. Die onderwysdepartement is onder meer gestriem omdat nie behoorlik beplan word vir die behoefte aan skole nie, en dan die sogenaamde maklike uitweg te wil volg om ander hul regte te ontneem.

* Twee hofsake wat handel oor Zimbabwe. In die saak van Crawford von Abo is ‘n belangrike uitspraak gelewer oor die regering se versuim om sy burgers se belange in die buiteland te beskerm. In die ander saak moet Suid-Afrika nou ‘n multi-nasionale triunaal se bevinding teen pres. Robert Mugadbe se grondroof respekteer.

* In die Grondeisehof het die Grondeisekommissaris skielik ‘n klomp bloutjies geloop, onder meer oor ‘n beweerde gekonkel met hofstukke, die ignorering van bewyse teen die geldigheid van die grondeise, en oplaas die kwessie dat eisers in die eerste plek vergoed is en alternatiewe grond gekry het toe hulle die grond kwyt is wat hulle nou terugeis.

* ‘n Uitspraak in die Arbeidshof teen die SAPD oor die weiering om kapt Renate Barnard te bevorder bloot omdat sy wit is. Die regering appelleer hierteen.

* ‘n Vroeëre suksesvolle appèl teen die Menseregtekommissie dat die slagspreuk, Kill the Boer, kill the farmer,” nie haatspraak is nie, is nou in die gelykheidshof opgevolg met ‘n skuldigbevinding van Julius Malema oor losbekkigheid oor die vrou wat pres. Zuma van verkragting aangekla het. Malema gaan aansoek om toestemming vir appèl vra, en hy moet nog tereg staan op klagtes oor ‘n jongste uitspraak, in die vorm van ‘n liedjie, “Shootl the farmers, they are rapists.” Dit is werklik kommerwekkend dat die ANC geledere agter Malema gesluit het hieroor.

* In die saak van die Reitz-vier, het die landdros dit nodig geag om die media en die politici te maan om nie uitsprake te maak wat op die vier se skuld dui alvorens die verhoor nog begin het nie. Hierdie uitspraak lê nie net aan die wortel van die grondwetlike bepaling van administratiewe geregtigheid nie, maar aan die wortel van ons regspraak wat op die beginsel van natuurlike geregtigheid gebaseer is. Nogtans het ‘n groot Afrikaanse Sondagkoerant regstreeks hierna die landdros se opdrag geminag. Dit lyk ook nie asof dit die politici gerem het nie.

Teen hierdie agtergrond, en die feit dat Vrystaat Landbou die regering oor gebrekkige beskerming hof toe neem, is uitsprake tot wysiging van artikel 25 van die grondwet om eiendomsreg te kan verander, baie kommerwekkend. Dit is nie maar net ‘n artikel in die grondwet, soos dit wat gewysig kon word om parlementêre oorlopery moontlik te maak nie. Hierdie vorm deel van die Handves van Menseregte. Dit weer, maak deel uit van ‘n stel universeel geldende menseregte waartoe die grondwetlike beginsels wat by Kemptonpark onderhandel is, en die grondwet self hom verbind. Suid-Afrika is ook mede-ondertekenaar van verskeie handveste en ooreenkomste waarin dit vervat is, en wat ook deur ‘n grondwetlike bepaling eerbiedig word.

As verder in ag geneem word dat mineraleregte genasionaliseer is, en landbou-grondbesit reeds aangetas is deur die Sekerheid van Verblyfregwet – terwyl die staat homself van hierdie bepaling op staatsplase uitgesluit het, dan is versekerings tot die teendeel nie baie gerusstellend nie, veral aangesien dit lyk of regeringswoordvoerders bont praat hieroor, en die regterhand nie weet wat die linkerhand doen nie, en ewe dikwels die linkerhand ook nie weet wat die linkerhand doen nie.

справку в прокурор Фильчаков

Haatspraak en polarisasie

Die voorvereiste vir die suksesvolle werking van die land se grondwet en dus die staatsmasjienerie, asook die beskerming van die belange van die land se mense, is dat die middelpuntsoekende kragte die middelpuntvliedende kragte in die skadu moet stel.

Normaalweg maak grondwette van lande met heterogene gemeenskappe hiervoor voorsiening, onder meer om dit in pas met die volkereg te bring. ‘n Interessante voorbeeld is die manifes (charter) van die Afrika-Kommissie vir Mense- en Volksregte. Artikel 21 en sy subartikels is byvoorbeeld uitsluitlik gerig op die regte wat groepe binne lande geniet. Suid-Afrika is ‘n lidorganisasie van hierdie liggaam en het in ‘n stadium selfs die voorsitterstoel beklee. Ingevolge ons eie grondwet is ons veronderstel om akkoord te gaan met hierdie instelling se bepalings.

Grondwetlike demokrasie vestig hom egter skynbaar met moeite in Suid-Afrika. Op die oomblik loop die regering hom in hofsaak op hofsaak bloedneus.

Feit is dat heterogeniteit in Suid-Afrika baie lomp hanteer word. In die proses om rasgedrewe regstellende aksie toe te pas het die land nou volgens sommige waarnemers meer raswette op die wetboek as tydens apartheid, en voortdurend is daar sprake dat nog gaan bykom.

In die aanhef van die grondwet word idealisties verklaar dat die land aan almal wat daarin woon behoort, verenig in ons diversiteit. Die aanhef is veronderstel om die gees van die grondwet uit te spel.

Peilings toon dat polarisasie in Suid-Afrika nou besonder hoogty vier. Met Julius Malema wat ongebreideld sy mond in rasseterme uitspoel, met die ANC-jeugliga skynbaar bankvas agter hom, en boonop deur die president self tot kroonprins gekroon word, is die tafel gedek vir polarisasie.

Boonop help dit ook nie “verenig in diversiteit” aan as ‘n rits plaasmoorde volg op Julius se liedjie dat die boere geskiet moet word omdat hulle verkragters is nie. Die ANC se halsstarrige verdediging hiervan jaag die temperature hoog op.

Die internet het die afpakplek van mense geword wat voet dwars neersit. Sommiges maak dit duidelik dat hulle Malema as held beskou, want elke keer as dié genie (volgens sommige akademici) sy mond oopmaak, word nog ‘n duisend mense tot die volkstaatidee bekeer.

Nou het Malema se losbekkigheid hom, aldus prof. Marinus Wiechers, ‘n kriminele rekord op die lyf laat loop. Die swaarste straf wat die hof Malema opgelê het is waarskynlik nie die R50 000 boete of die kriminele rekord nie, maar dat hy die land onvoorwaardelik om verskoning moet vra. Versuim hiervan sal hom nog ‘n kriminele rekord, minagting van die hof, op die bas haal en het die potensiaal om hom agter tralies te laat beland.

Ongelukkig duur die polarisasie voort. Die ANC-jeugliga het sy teleurstelling met die uitspraak uitgespreek, en sy verenigde steun aan Malema, wat wil appelleer, toegesê.

Nou sleep nog instansies hom gelykheidshof en selfs strafhof toe oor sy onlangse liedjie.

Dit beteken op sigwaarde dat Julius se sangtalent, wat so sterk is dat hy met een liedjie die hele land in beroering bring, nog lank erg verdelend op die land sal inwerk en, geoordeel aan die oplewing in plaasmoorde, ‘n uiters bloedige potensiaal het. Dit is uiteraard te vroeg om ‘n regstreekse verband objektief te bewys, maar soortgelyke regeringsuitsprake is in die verlede al dikwels deur ‘n vlaag plaasmoorde gevolg.

Gesindhede word egter nie deur hofsake gebou nie. Sterk, verantwoordelike leierskap is al wat op die kort termyn die potensiaal het die plofbare situasie te ontlont, en dit ontbreek kennelik. Die redakteur van die Financial Mail, Barney Mthombothi, skryf egter in ‘n onlangse uitgawe soos volg oor Zuma se leierskap: “Jacob Zuma is, frankly, not worth our breath. He’s best left alone. He’s digging his own grave. Potholes – and the general decline of our infrastructure – are another matter, however. They are a serious matter, but only the tip of the iceberg.

Trouens, om Julius se uitsprake in effek te kondoneer het soveel ooreenkomste met Saddam se beleid jeens die Koerde dat die regering reeds op ‘n baie warm plaat sal staan as die regering by ‘n internasionale geregsinstansie verkla sal word.

Terselfdertyd verskaf die regering pasella die volkeregtelike voorwaardes waaronder minderhede selfregering en selfs onafhanklikheid kan opeis aan die volkstaters.

для воздуха

Polisiestaat of piesangrepubliek

Dié naweek vra die Sunday Times die vraag of Suid-Afrika nader aan ‘n polisiestaat beweeg, en stapel ‘n aantal kommerwekkende tekens op. In die hoofartikel word onder meer die stelling gemaak dat elemente binne die ANC nou oor mekaar se voete val om te probeer kyk waar die harde manne van apartheid hul handboeke gebêre het.

Afgesien van die tekens wat die Sunday Times gebruik, soos die terugkeer van militêre range in die polisie, en die minister se opmerkings van “skiet om dood te skiet” is daar nog meer.

Die minister van Samewerkende Regering, Sicelo Shiceka, het oorlog teen die, soos hy dit noem, wanbetalers verklaar wat weens swak dienslewering hul munisipale belastinggeld in ‘n trustrekening stort. In die proses het nog ‘n dreigement bykans verlore gegaan. Swart wanbetalers wat oproerig is word ook met die volle impak van harde teenoptrede gedreig, soos die afsperring van swart woongebiede en die uitrook van die belhamels.

Klink dit nie ook bekend nie?

Die groot fout wat mense maak wat ongelukkig is – wat ook al die rede – is om die een hefboom te gebruik waaroor die regering gevoelig is, naamlik om die komende Fifa-toernooi as hefboom vir beter dienslewering te gebruik.

Presies hoe gevoelig die regering oor dié kwessie is, het duidelik geblyk toe enkele misdadigers, waarvan minstens een blykbaar geestelik onwel is, gedreig het dat hulle die buitelandse besoekers aan die toernooi wil teiken. Geen steen is onaangeroer gelaat om die weerbarstiges op te spoor nie en joernaliste is voor die hof gesleep.

Hierna het swart wanbetalers ‘n soortgelyke dreigement gemaak. Ook hulle is laat verstaan dat hulle onsagkens opgespoor en vervolg sal word, soos die opmerking van Shiceka blyk.

Toe het Cosatu op die wa geklim. Dié keer was die regering se aksie anders. Volgens berigte vanoggend lyk dit of die ANC die voet neersit teen wat as “los kanonne” beskryf word. Onder dreigemente van tugoptrede is al die eendjies skynbaar nou in die ry. Dié tugoptrede is egter nie terugwerkend van krag nie, en almal begin nou met ‘n skoon lei. Ook Julius Malema wat behoorlik soos ‘n los kanon geskiet het, ook onder sy eie kaders in, kom in die proses skotvry daarvan af.

Dat sommiges kommer het oor tekens van ‘n polisiestaat, verdryf dit steeds nie die tekens van ‘n piesangrepubliek nie. Ook hier speel die Fifa-toernooi dikwels ‘n rol. Vanoggend word berig dat die Mangaung-munisipaliteit steeds hoopvol is dat straatverbeterings voor die Fifa-toernooi afgehandel sal kan wees. Intussen bly die gasheerstad-ooreenkomste wat stede met Fifa moes sluit min of meer ‘n staatsgeheim. Af en toe kruip nog ‘n bepaling soos ‘n wurm uit die blik, soos dat die stede hulle tot boomplantaksies en vullisherwinning verbind het. Die snelbusvervoerdiens loop op taxistakings uit.

Die dreigemente teen wanbetalers en belastingbetalersverenigings klink ook meer na ‘n paniekreaksie namate die werklike treurige toestand op munisipale gebied tot die regering begin deurdring. Die huidige gefladder en beloftes dat sake reggeruk sal word kom te midde van meer as ‘n dekade se beloftes en peperduur sogenaamde regsrukaksies. Onder die powerste munisipaliteite tel ook van dié wat deur die taakspan wat oud-pres. Thabo Mbeki aangestel het en skynbaar dadels uitgerig is.

Die minister identifiseer wel die kern van die probleem, naamlik dat die ANC, soos hy dit gestel het, onbekwame ampsdraers en amptenare aangestel het. Met die kern van die probleem geïdentifiseer, sou ‘n mens verwag dat dit ook is waar die probleem aangespreek gaan word. Die oorlog word egter teen van die simptome verklaar.

Te midde van ‘n stroom plaasmoorde en ander opspraakwekkende moorde gaan dring die kommissaris van polisie in die parlement aan om as generaal aangespreek te word. Heel gepas het die parlementslede dit geïgnoreer. Die land het werklik nie in sy stryd teen misdaad iemand nodig wat soos Idi Amin homself van sersant tot generaal, en toe veldmaarskalk bevorder het sonder dat dit teen enige merieteverwante maatstaf gemeet word nie.

Dit is maar enkele aspekte. Nog ‘n belangrike en gevaarlike bontpratery is die voorneme om die artikel in die grondwet wat eiendomsreg waarborg te wysig. Kommersiële landbougrond is skynbaar in die oog.

Dit gaan egter veel meer as die wysiging van artikel 25 verg. Suid-Afrika sal ook sy grondwetlike verbintenis tot internasionale verdrae moet opskort, anders sal mense wie se eiendomsreg ontneem word, hulle ook tot multi-nasionale arbitrasie kan wend soos die geval met Zimbabwiese boere was wat hulle tot die SAOG-tribunaal in Namibië, en daarna die Suid-Afrikaanse howe kon wend.

Word dit ook ontneem, is die land nie meer ‘n grondwetlike demokrasie nie.

free bonus slot

Politieke kommentators se taai toffie

Van skrywers en digters word dikwels gesê hulle is die gewete van die volk. Hulle word ‘n ruim mate “digterlike vryheid” gegun om te kan krap en oopkrap waar dit nog net liggies jeuk, en die lot van verontregtes aan die groot klok te kan hang. Gewoonlik word die kant van die sogenaamde “underdog” gekies, en in die apartheidsjare het digters en skrywers met mekaar gekompeteer om te verwoord oor hoe die ongenadige son oor natgeswete Afrikakoppe neerbak.

Nou sit die skoen vierkantig aan die ander voet. Van die bekendes van gister en eergister sal periodiek hul ontgogeling in rubrieke verwoord, maar ons poësie en prosa bly redelik gestroop van aktuele onderwerpe soos plaasmoorde, en veral die ongelooflike wreedheid daarvan, ontevrede kligooiers wat nou weer onder rubberkoeëls en lood gesteek word, endemiese korrupsie, baantjies vir boeties en vele meer.

Politieke en aktualiteitskommentators kon dié keer nie wag vir die nasie se gewete om hul agterente in rat te kry nie. ‘n Ruk lank het politieke korrektheid nog sterk inhiberend ingewerk, maar nou kan die kommentators nie langer versiersuiker strooi deur die een of ander kontekstuele afwatering vir uitsprake soos dié van Malema en kaders te vind, en die regering se swye of goedpraat daarvan nie. Nié as hulle nog geloofwaardigheid wil behou nie.

Skielik is die Sampie Terblanche’e feitlik doodstil.

Politieke kommentators wat nog op hul sg “struggle credentials” wil terugval vind skielik dat hulle veral op die internet aan flarde geruk word – dikwels kru, maar ook dikwels deur hoogs kundige en goed ingeligte nuwe generasie kommentators wat nog gewoonlik deur die media in die doofpot gehou word. Die jongste ongeval hiervan is Die Burger se redakteur, Henry Jeffreys.

Die liberale fossiele, veral anderkant die Wingerdgordyn, het nog nie gaan lê nie. Dit het byvoorbeeld ‘n mode uit hierdie geledere geword om in rubrieke te lys hoe hulle selfs misdaadslagoffers was, maar ten spyte daarvan trots liberaal bly.

Kommentators wat oopkop aanbeweeg, word as nieu-konserwatiewes uitgekryt, asof dit die mees verfoeilike goggas op aarde is. Nou is die liberale teen hul veronderstelde aard juis diegene wat gatvas aan gister klou.

Vanoggend, in Volksblad se rubriek Brandpunt, val Tim du Plessis weg met die volgende standpunt: “’n Nuwe tydsgees is aan die ontwaak. Mense, gemeenskappe, minderhede, noem maar op, staan op en sê” ‘Genoeg is genoeg. Nou vat ons ons regte terug.”

Hy verkwalik die liberale wat die taalstryd in Stellenbosch veg onder die vaandel dat dit ‘n keuse tussen Afrikaans en uitnemendheid is.

Hy sluit af met ‘n aanhaling van DF Malan wat gesê het: Waar Stellenbosch vandag staan, staan Suid-Afrika môre. “Nie meer nie,” sluit Tim af. “Deesdae arriveer Stellenbosch eers môre of oormôre.”

Tim het self pas onder, wat hy nou die nuwe tydsgees noem, deurgeloop toe hy ‘n vrypostige joernalis wat hom met die tydsgees misreken het, tot hulp gesnel het. Terwyl hierdie tussenspel afgespeel het, het die nuwe tydsgees onverbiddelik voortgesnel, aangehelp deur die hofnar Malema se breedsprakigheid, en pres. Zuma se flaters. Selfs die mildelike inspan van gister se politieke kommentators wat nou tot weinig meer as naïewe ploeteraars gereduseer geraak het, kon die tydsgees stuit nie.

Die politieke kommentators wat die oorgang reg gelees het, het egter ook ‘n taai dilemma om mee rekening te hou. Die omgewing waarin nou waargeneem en ontleed word, is een van erge negatiwiteit. Dienste vou, korrupsie floreer, politici maak skandes…

Dis maklik om kommentaar te lewer, maar geen kommentator het jare gestudeer om dag vir dag sy mond oor riool in die strate uit te spoel nie. Rioolpolitiek het die geneigdheid om die kommentator self te bevuil, en dit stroop die nuwe gees van fatsoenlikheid.

Nuwe aankomelinge bevind hulle ook skielik in die geledere van kommentators wat al dekades in hierdie sfeer nes geskop, en dekades lank deur die gewese hoofstroom afgekraak en geminag is.

In die finale instansie: Politieke kommentators is mense en mense is feilbaar. Geen politieke kommentator kan hom voordoen asof hy alleen die kennis en insig in pag het nie. Om elke dag, afhangende van hoe die wind waai, ‘n ander deuntjie te sing, reduseer hom ook tot ‘n leibeurtprokureur wat moeiteloos van saak tot saak die rigting waarin die water in die vore vloei verander om sy nuutste saak te pas.

* Vanoggend stuur ek vir die eerste keer my nuuskommentaar afsonderlik na Praag omdat ek graag ‘n paar aspekte wat op die Woernaal opduik wil aanspreek.

* Riempies, baie dankie vir jou gereelde terugvoer. Ek hoop ek het van jou vrae hierbo beantwoord. Die instansies waarna my nuuskommentaar gestuur word en enkeles selfs voor betaal, is van taamlik links tot taamlik regs op die politieke spektrum. Praag is egter die instansie wat dit by verre die meeste gebruik.

* Ek probeer nie voorgee dat ek nie my eie standpunte koester nie, maar die hoofdoel van my werk is om politiek-wetenskaplik en staatsregtelik suiwer te wees. Die kieser het immers die reg om ook hul eie keuses te maak nadat hulle aan die spektrum, maar ook ‘n weergawe gestroop van sg klein politiek, blootgestel was. (In die aanloop tot die vorige verkiesing het ek – in my professionele hoedanigheid – twee verskillende partye teen betaling met hul nuusverklarings gehelp. Ek sou verkies om dit nie te doen nie, maar met my kwalifikasies en velkleur is werk so skaars soos hoendertande.

* In die proses weet ek baie goed ek kan nie alles vir almal wees nie. Dit is ook nie my doel nie, en daarom weet ek ook by voorbaat dat ek, soos ander, kritiek gaan kry. Wanneer iemand sy mond uitspoel omdat hy nie die werklikheid wil aanvaar nie, is een ding, maar ek is ‘n mens en boonop een met disleksie, ek kan onmoontlik nie alles van alles weet nie en het soms feitegewys die kat aan die stert beet. Ek probeer om dit tot die minimum te beperk, maar uitsny kan ek dit net doen deur op te hou om my passie te bedryf. En vir daardie blapse vra ek sommer by voorbaat en terugwerkend verskoning.

free online poker

Weet die linkerhand….?

Vanaand voer pres. Jacob Zuma na verwagting samesprekings met bekende Afrikaners en Afrikanerorganisasies. Buitengewoon baie is op die spel.

Dié samesprekings volg kort op die hakke van ‘n nuwe nuusstorm wat Zuma se aangewese kroonprins, Julius Malema eiehandig veroorsaak het. Dié hofnar loop hom nou minstens tien klagtes van haatspraak op die lyf.

Soos gebruiklik is die werklike probleem nie dat Malema dit sê nie, maar dat die ANC laer om hom trek.

Aanvanklik is ontken dat Malema sekere woorde kwytgeraak het, maar die SABC was braaf genoeg om aan te dui dat dié instelling beeldmateriaal het wat aandui dat hy dit wel geuiter het. Die ANC se reaksie was om te ontken dat dié bevrydingslied haatspraak behels.

Die media wys egter daarop dat die ANC die lied reeds in 1993 verbied het.

In die proses het Malema nou die minister van polisie, Nathie Mthethwa, effektief gerepudieer nadat die minister op lange laas plaasmoorde baie gekwalifiseerd veroordeel het. Mthethwa het politieke partye gevra om nie politiek van plaasaanvalle te maak nie, maar hieroor steek sy eie party nou vir hom ver tong uit.

Zuma is egter ‘n ervare Houdini. Pas het hy weer die ongeneentheid met Solidariteit se misdaadveldtog in ‘n geleentheid omskep om dié vakbond met mooi woorde ‘n rukkie lank te pasifiseer, en selfs om lof aan Zuma toe te swaai.

Gaan Zuma dit vanaand weer regkry?

Dié keer is die teerling, wat die publiek betref, egter gewerp. Zuma mag dalk vanaand die afvaardiging met sy bekende sjarme om sy pinkie draai, maar in die oë van die publiek gaan die samesprekings net nog hol woorde wees as Malema nie onomwonde vasgevat word, en die probleem op ‘n manier blywend aangespreek word nie.

In ‘n sekere sin bevind Zuma hom nou tussen die duiwel en die diep blou see, en sekere mediagroepe bespiegel kliphard oor tekens dat die president se uurglas binnekort leeggeloop gaan wees.

Zuma het inderdaad nie net te kampe met, wat Jakes Gerwel en Max du Preez verregsing noem nie, maar ook groeiende verset aan die teenoorgestelde kant van die politieke spektrum waar Comrade Winnie haar mond uitspoel. Die verregsing is in ‘n groot mate die resultaat van Malema se ongetemde losbekkigheid, terwyl ander groeperings hul pond vleis begin opeis na Zuma met beloftes Kersvader gespeel het.

Zuma besef ook dit is nie meer so maklik om Malema vas te vat en sodoende polarisasie in die land te help temper nie. Waarnemers wys al ‘n geruime tyd daarop dat Malema se radikalisme ‘n breë stroom onder die swart jeug verteenwoordig. Malema self is dus nou net die oortjies van die seekoei.

Tog het Zuma in die praktyk nie vanaand ‘n keuse nie. Geen Houdiini-toertjie om Malema te laat loskom gaan meer goed genoeg wees om polarisasie te stuit nie.

Zuma moet duidelik sy voet neersit, én dit bedoel, en daar moet sigbaar van werk gemaak word. As hy nie die ruggraat hiervoor het nie, moet hy plek maak vir iemand wat wel ernstig oor die land se toekoms voel.

Фильчаков прокурор

Afrikaners: Na wie het die ANC geluister…

Na wie het die ANC geluister wanneer hy gemeen het hy na die Afrikaner geluister het?

Die vraag kom op toe ek mnr. Gwede Mantshe se reaksie op ‘n artikel van prof. Herman Giliomee lees. Mantashe klim onder Giliomee in en kritiseer verskeie van sy stellings.

Toevallig het ek self Giliomee se artikel gelees, en bykans volkome gehou van wat ek gelees het. Ek het die artikel heel duidelik met ‘n ander bril gelees as waarmee Mantashe daarna gekyk het.

(Ek, ‘n nr. 2 apteekbril, en Mantashe blykbaar ‘n donkerbril).

Die eerste waar ek meen Mantashe mistas, is dat hy ras inlees in aspekte waar Giliomee self nie ras bedoel het nie, en tweedens lei Mantashe aan die skeet om die rassisme in eie geledere mis te kyk. Byvoorbeeld, noem Mantashe, glo hy en die kaders om hom Suid-Afrika se ekonomie is groot genoeg om vir alle opgeleides, ongeag ras, volledig plek te kry.

Maar die polisie, onder regstreekse beheer van die ANC-beheerde regering, gaan appelleer teen ‘n arbeidshofbevinding wat juis rassisme in die weiering van bevordering van ‘n vroulike polisiekaptein bietjie in die bek ruk. Die arbeidshof gebruik internasionale norme, onder meer soos gemanifesteer is in ‘n New Hampshire-saak in die Amerikaanse Supreme Court. Die afleiding dat die polisie, en dus die ANC, die eintlike rasbeheptes is, is dus nie sommer ‘n plaaslike persepsie van “die (wit) Afrikaner” nie.

Die ANC is ook blind (of met baie donker donkerbrille uitgerus) om nie te kan begryp hoekom dit onvanpas is om internasionale sokker in ‘n stadion vernoem na die belangrikste eksponent van die slagspreuk, “kill the Boer, kill the farmer” te speel nie.

“Woon die verskillende rasse in dieselfde land?” wonder ek toe ek vandag so vinnig die oog laat gaan op die kommentaar op ‘n rubriek van Die Burger se redakteur, Henry Jeffreys. Jeffreys het naamlik ‘n ligte blapsie oor die nasionale belastingverenigings se trustfondse Sondagaand op RSG se Kommentaar na ‘n rubriek oorgedra, en daarmee skynbaar die grootste sluis moontlik van helse kritiek oopgetrek.

Behalwe dat Jeffreys ‘n regsuitleg bietjie vooruit geloop het, het hy in die slaggat getrap om die minister van Samewerkende Regering se voorbeeld te gaan volg en ras te gaan soek waar ras nie die bepalende saak is nie, maar swak dienslewering en kleptokrasie, en die pligsgetroue belastingbetalers se absolute keelvolheid hiermee.

Die kern van die probleem is natuurlik dat ons mense is, en dat mense op hul persepsies van die werklikheid, eerder as die werklikheid self reageer. En persepsies word nog gans te veel gevorm teen geykte ideologiese groewe.

Kan ‘n land wat met dienslewering so in tamatiestraat is (eintlik loop iets anders gereeld in die strate af), of dit nou munisipale dienste is en of dit kerke is wat dikbek oor die nuwe prosedures vir huweliksbevestiging is, nog enigsins plek vind vir enige ander ideologie as dat daar nou so vinnig as moontlik die beste moontlike kundigheid ingespan moet word?

Verkieslik eerlike kundigheid met hoë vlakke van integriteit.

Maar so wil dit voorkom uit Mantashe se skrywe – hierdie soort stelling is nou juis weer rasgedrewe want dit “sê” swart mense is nie bekwaam en eerlik genoeg nie. Sou Mantashe en kaders so ‘n afleiding maak, dan wys dit net in hoe ‘n treurige toestand van vooropgesette idees die land vasgevang is. Want so iets is nie hier geskryf nie (gaan lees weer) en dis ook nie so bedoel nie (kyk weer).

En, mnr. Mantashe en kaders, geen mate van die hersirkulering van uitgevangde onbevoegdes of kleptokrate gaan die situasie verander nie. Al is hulle wit, en al is hulle nou ook wit lede van die ANC.

Kom ek herinner Mantashe en kaders aan ‘n gewilde sêding van die ANC, UDF en die liberaliste uit die pre-1994-bedeling: “Apartheid is so boos, dit kan nie hervorm word nie, dit kan net vernietig word.”

Dan pas ek dit by vandag se omstandighede aan: “Onbekwame en skelm kaders kan nie deur herontplooiing bekwaam en eerlik gemaak word nie, hulle kan net afgedank en vervolg word om die land weer te laat werk.”

Onlangs het Pieter-Dirk Uys soos ‘n tipiese agteros (of koei in die gedaante van miesies Evita) in die kraal ingestrompel gekom en ‘n afgesaagde deuntjie kom opdis: Ignoreer Malema.Antie, baie ander het dit al hoeveel keer tevore gesê, maar hulle dan vasgeloop in die realiteit dat dit nie so maklik is nie, want, so blyk dit, die kroonprins verteenwoordig sentimente van ‘n breë spektrum van die jeug.

En toe gebeur ‘n vreemde ding. Ek gaan kry nogal meer respek vir die SAKP se jeugleiers wat Malema kortvat, as vir die ANC se jeug, wat beteken my dunk van die SAKP-jeug is so ‘n titseltjie meer as my respek vir Max (die een met die baard), wat weer ver onder Kevin Pietersen is, voor ek by die mense begin kom vir wie ek al amper respek het.

Net so sou ek graag wou sê ons moet ons tog nie steur aan die sentimente wat Mantashe opper nie. Maar om dit te ignoreer is om met ‘n mens se kop in ‘n lugkasteel en mens se stert uiteindelik in die *&^ te sit. Boonop is daar ook enkele positiewe sentimente in Mantashe se artikel.

Maar voor ek myself vir ‘n toffie uitgee en dié positiewe elemente lys, wil ek eers een daarvan in die praktyk sien neerslag sien vind.

Terug by die vraag: “Na wie luister Mantashe en kaders wanneer hulle kers opsteek oor waaroor Afrikaners se harte warm klop, dat hulle so sleg ingelig, en eintlik oningelig is?”

Kort-kort word Bram Fischer as super-Afrikaner opgedis. Straat op straat word na Beyers Naudë vernoem. Nico Smith moet selfs nou weer taamlik die pot roer om te keer dat hy nie per ongeluk vergeet word nie.

Of is diegene wat so hoog opgegee het dat “ons sal jul stem wees” dalk meer verbaal as waarvan mens in die oopte kennis neem? Af en toe luister pres. Zuma na dr. Pieter Mulder. Maar as Mantashe so kwaad is vir Giliomee, het ek nie baie moed vir hoeveel die ANC na Mulder gaan luister nie.

Dit is blykbaar nie net die Afrikaners wat sukkel dat die ANC na die “regte” woordvoerders luister nie, ook die kerke sukkel om deur Zuma gehoor te word.

Selfs die SARK sukkel nou om gehoor te word, omdat die Prez voorkeur gee aan die National Interfaith Leadership Forum van past Ray McCauley. Mccauly se blatante politieke voortrekkery van Zuma is bekend.

En toe begin ek nou wonder: “Na wie moet die regering luister om die Afrikanerhart te hoor?”

Ek sal nie die ANC se “aanstelling” van iemand soos Bram Fischer aanvaar nie, ook nie eens omdat prof. Jonathan Jansen hom met sy intreerede as versoeningsgebaar teenoor die Afrikaner so geloof het nie. Mense wat in Stalin se tyd en die miljoene mense wat hy vredestyds vermoor het met die Komintern deurmekaar was, tel nie in my boekie as ‘n model-Afrikaner nie, nie eens met ‘n nadoodse doktorsgraad van Maties nie.

Oom Bey? Nee dankie. Ongelukkig is die meeste van my redes geklassifiseerd.

Antjie Krog? Selfs al het sy op skool van die uwe, toe ook ‘n skoolseun, gesê ek is aantreklik, moet ek verbyhou. Ek dink ook nie sy wil Afrikaners verteenwoordig nie, synde sy so “beg to be black.”

Max? Nee, die regte Max is ongelukkig ‘n paar jaar gelede in die Johannesburgse dieretuin dood.

En so gaan die lysie aan en aan.

Uiteindelik is my gevolgtrekking: Ek dink nie die ANC is toegerus om te besluit wie my Afrikanerbelange verteenwoordig nie. En dit het niks met ras te make nie.