Hoofartikels – Bladsy 28

Koppestamp van ideologie en nasionalisme

Uit die opskrif sou maklik afgelei kon word hierdie kommentaar handel oor Suid-Afrika. Dit is egter België wat aan die bod kom.

België sukkel steeds om ‘n regering te vorm, lank nadat die Belge verkiesing gehou het. Die party wat die grootste vordering gemaak het, die N-VA, is ‘n Vlaamse party wat hom vir die onafhanklikheid van België beywer. Die Vlaminge maak bykans 60 % van die bevolking uit, en met ander partye, soos die Vlaamse Belang, wat ook onafhanklikheid nastreef, is dit op die oog af moeilik om te verstaan waarom dit so moeilik is om ‘n regering te vorm.

Die werklikheid is dat die verskillende partye en hul belange in Vlaandere mekaar goed opdreun, en dat die sosialiste in die armer Franssprekende Wallonië oorheers. Die leier van die Franstalige sosialiste, Elio di Rupo, is gevolglik deur die monarg aangewys om ‘n regering saam te stel. Sedertdien word gesprekke gevoer.

Dit is geen eenvoudige taak nie. Di Rupo kan op steun of gedeeltelike steun staatmaak van Vlaamse partye wie se fokus op iets anders as groter selfregering of onafhanklikheid gefokus is, soos die sosialiste en die groenes. Die Vlaamse Belang se ekstremisme laat dit ook effens geïsoleerd vir soverre die nasionale staat aanbetref.

Baie eenvoudig gestel, vir die Franstaliges is baie op die spel vir die behoud van die eenheid van België. Wallonië word jaarliks met enorme bedrae belastinggeld uit Vlaandere gesubsidieer om op ‘n gelyke ekonomiese vlak as die noorde te kom. Dit is egter komplekser, met talle Franstaliges wat hulle veral in die omgewing van Brussels in Vlaamse gebied vestig, maar dit ondenkbaar vind om te vervlaams soos wat in werklikheid vereis word. Hierdie verset lei daartoe dat daar groeiende Franstalige kolle in Vlaandere ontwikkel. Word Vlaandere onafhanklik, is dit bykans ‘n uitgemaakte saak dat hierdie mense sal moet vervlaams of trek.

Di Rupo waarsku nou dat België op politieke chaos afstuur. Bart de Wever, leier van die N-VA, verweer hom deur te sê uit die toegewings wat Di Rupo tot dusver gemaak het, is daar geen sekerheid dat Vlaandere en Wallonië onder die nuwe regering nog selfstandiger gaan word nie. Dit word veral bemoeilik omdat die onderhandelings alles mondelings plaasvind, terwyl hy alles op skrif wil stel. Hy wil nou ook eers bilateraal met Di Rupo gesels, sonder dat al sewe partye wat Di Rupo betrek het deelneem.

Die verskille is duidelik. De Wever meen België stuur op ‘n mislukte staat af as die land nie verander en Vlaandere en Wallonië nie meer selfstandigheid verwerf nie, terwyl Di Rupo se fokus is om België vir die 21ste eeu te bou. De Wever mag die grootste belangesteun hê, maar sy onderhandelingsplatform word geërodeer deur mense vir wie die staatkunde sekondêr staan tot ideologiese sake soos sosialisme of groen sake.

Intussen stuur die land volgens Di Rupo op politieke chaos af.

pro100casino

Is die staking deel van ‘n rewolusie of eerder anargie?

Die Potchefstroomse akademikus, prof. André Duvenhage, verwys gereeld na die ANC se program van ‘n nasionale demokratiese rewolusie. Hy meen ook dat denkraamwerk hieragter in werklikheid in stryd is met baie van die wese en voortbestaan van die grondwet.

Die burgerregteorganisasie, Afriforum wat gereeld deur hofsake orde bring, is onder meer ook as vyand van die rewolusie beskryf. Julius Malema het onlangs vir die beplande mediatribunaal in die bresse getree deur te sê die media ondersteun nie die voortgesette rewolusie nie. Onlangs het ‘n stakerdrywer in ‘n TV-program gesê die staking sal nie gestop word nie omdat dit deel van die rewolusie is.

Maar voldoen die staking en die regering se reaksie daarop werklik aan die definisie van rewolusie, of het dit meer kenmerke van anargie? Anargie word in verskillende definisies onder meer beskryf as ‘n toestand van wetteloosheid en wanorde, dikwels as gevolg van ‘n mislukte regering. Ander beskryf dit as ‘n toestand van ‘n afwesigheid van politieke gesag, wanorde wat heers en die afwesigheid van ‘n gemeenskaplike doelwit soos die daarstelling van eenvormige standaarde.

Met mense, veral babas, wat selfs in hospitale sterf as gevolg van die staking, die vlakke van intimidasie en geweld, en ‘n uiters lomp regeringsrespons is baie elemente van anargie in werklikheid teenwoordig.

Met pres. Jacob Zuma en ‘n groot afvaardiging se besoek aan China te midde van die krisis is die boodskap boonop uitgedra van ‘n afwesige president en regering. Selfs uit die ANC word nou weens die vlakke van korrupsie en nepotisme na Suid-Afrika as ‘n roofdierstaat verwys.

Terwyl die regering nie daarin slaag om regeringsprogramme behoorlik te sinchroniseer en uit te voer nie, is dit blykbaar deur sy mediaplanne en verdere inkorting van deursigtigheid vas van plan om ongehinderd die persepsie dat hy dit wel vermag, deur te voer.

Die feit dat die soustreinryers, en die werkers wat die land se strategiese belange bedreig het deur voor die wêreldbekersokkertoernooi te staak of te dreig om te staak, ruim slarisverhogings ontvang het, maar dat dié wat lojaal aan regeringsoproepe gebly het om daarmee te wag tot na die staking hulle nou in ‘n veel toeër hand vasloop, dui ook op elemente van die afwesigheid van strategiese beplanning. Die staatskas het gewoon nie die geld om die verhogings waarop aangedring word, toe te staan nie.

Trouens, onder dekking van die sokkereuforie is blatant voortgegaan om kaders wat te erg vasgebrand het, bloot elders in soortgelyke posisies te ontplooi. Hiermee word administratiewe anargie bykans gewaarborg.

Die vraag is nie of die land elemente van anargie, eerder as rewolusie beleef nie. Die vraag is veel eerder waar dit vandaan kom, en of dit gaan eskaleer.

Op sy eenvoudigste gestel, kan dit moontlik daarna herlei word dat pres. Zuma in sy veldtog om die hoogste sport te bereik, aan almal wat bereid was om hom te steun, beloof het wat hulle vra. Na hy verkies is, het hy voortgegaan om by elke belangegroep se vuurtjie mooi broodjies te bak, soos om in Julius Malema se geboortedorp na dié breedsprakige jongman as ‘n toekomstige president van die land te verwys. In die proses het die media gesorg dat wat vir spesifieke groepe se ore bedoel was, ook die ore van ander bereik. Dié manier van doen was dus nie net nie volhoubaar nie, maar boemerang. Dit skep die indruk van ‘n jabroer wat nie leiding kan neem nie, en wanneer hy wél ferm oorkom, soos om stakers met afdanking te dreig, bloot petrol op die vuur te gooi.

Intussen meen sommige ekonome die staking kos die land in die orde van ‘n R1 miljard per dag, terwyl ander dit veel hoër skat.

Intussen is lanklaas van die president se beplanningskommissie gehoor. Te veel drade hang los om anargie in die bek te ruk, en persepsies oor aanvaarbare standaarde vir dienslewering verskil te veel om na ‘n nasionale kohesie en gemeenskaplike visie vir die land te verwys. Die afwesigheid van enige ministers by ‘n pas-afgelope Afrikaanse taalberaad voed boonop die persepsie dat minderheidsregte vertrap word. Selfs die Wes-Kaapse onderwysminister het luidens ‘n berig van Rapport nie op die uitnodiging gereageer nie.

Blood Suckers topcargo

Meer godsdiensvryheid vir Turkse Christene se politieke impak

Amptelik is Turkye ‘n sekulêre staat, maar vele diskriminerende maatreëls teen Christene het dié beeld geknou.

Turkye was eens die bakermat van die Christendom. Nie net was Bisantium, later Konstantinopel, lank die hoofstad van die Oos-Romeinse Ryk en bakermat van die Oos-Ortodokse en ander kerke nie, maar val Tarsus, die geboortestad van Paulus ook in dié land.

Die eerste groot Christensinode, wat deur Keiser Constantyn byeengeroep is, is in die vierde eeu na Christus in die stad Nissea gehou.

Met die Turkse oorname van die land het sake egter baie verander, en na die Jong Turke die bewind vroeg in die vorige eeu oorgeneem en ‘n sekulêre staat uitgeroep het, het die Christen-Armeense volksmoord plaasgevind. Amptelik ontken die Turkse regering dit steeds, en selfs Turke wat in die buiteland, soos in Nederland gaan woon het, verseg om dié stuk geskiedenis te glo.

In 2007 is Turkye 35ste geplaas as land waar Christene die ergste vervolg word.

Nogtans het die aantal Christene geleidelik vermeerder, tot ‘n geraamde sowat 100 000, of sowat 0,3 persent van die bevolking.

Turkye wil graag deel van die Europese Unie word, en is reeds lid van Navo. Om lid van die EU te word, moet Turkye eers ‘n verbintenis tot norme toon wat met die handves van die EU versoenbaar is. Hieronder tel ‘n voorwaarde dat nie teen minderhede gediskrimineer mag word nie, en die Koerde – ook Moslems – wie se taal selfs lank verbied is, geniet nou meer vryhede.

Veral die Duitse regerende Christen-Demokratiese Unie het hom lank reeds sterk geïdentifiseer met die lot van Christene in Turkye, en reik gereeld mediaverklarings hieroor uit. Daarin is ook ongewoon baie reguit, vir tussenstaatlike taal, kaalkop die waarheid vertel.

Die jongste mediaverklaring lui egter ‘n effens ander deuntjie. Hierin word die Turkse religieuse leier, Ali Bardakoglu, geluk gewens met sy versoek dat die St Peterskerk in Tarsus weer as plek vir Christelike aanbidding benut word. Dit is nou ‘n museum.

Ali het die eerste keer dié oproep gedoen toe die Turkse regering ‘n eendag-mis toegelaat het by die antieke klooster teen die Swart See, Duisende Christene uit lande soos die VSA en Rusland het hiervoor opgedaag. Ali, wat by die verrigtinge betrokke as, het toe verklaar dat Moslems onthuts is oor minarette wat in Westerse lande verbied word, maar nie insien dat Christene onthuts kan wees oor historiese kerke wat as museums ingerig is nie.

Die CDU het sy oproep as ‘n beduidende stap vir godsdiensvryheid genoem, en hoewel die hervormings van die laaste paar jaar geloof is, is ook gemeld dat nog baie gedoen moet word.

Dit is ‘n delikate situasie, en niemand kik byvoorbeeld oor die moontlikheid dat die antieke St Sofia-katedraal in Istanbul, wat vir bykans 500 jaar as moskee aangewend is voor dit ook ‘n museum geword het, weer as plek van aanbidding vir Christene herstel word nie.

паркет

Siepsop vir Suid-Afrikaanse onderwys

“‘n Volk wat in sy onderwys belê, belê in sy toekoms.”

Hierdie ou waarheid is deur die dekades deur die Afrikaner ter harte geneem. Selfs in tye van bitter nood is gesorg dat die meester en sy lat aan diens is. Van die onderwysers en onderwyseresse het bitter karige salarisse gekry en moes by goedgesinde boeregesinne loseer om plaasskooltjies te beman.

‘n Pioniersgees het geheers om ‘n verslane volk weer te laat blom. Veral mense wat verkies het om nie die effens geriefliker pad van Milnerisme te loop nie, moes met bitter min geld aan die toekoms van hul jeug bou.

Van die leerlinge het so goed presteer dat hulle oorsee kon gaan studeer, en talle het wêreldklas-kwalifikasies by bekende universiteite in Nederland, Duitsland en Brittanje verwerf.

Pas het Newsweek ‘n opname gepubliseer dat Suid-Afrika in die lys van 100 beste lande, die 82ste plek behaal het. Meer kommerwekkend is dat die land die 97ste op die onderwysterrein haal.

Dit is lank reeds bekend dat Suid-Afrika se skoolstelsel nie dieselfde kwaliteit matrikulante oplewer as dié van sy bure nie. Universiteite ondervind veel minder oorbruggingsprobleme met studente uit sommige buurlande, soos Zimbabwe, as wat hulle sukkel om Suid-Afrikaanse studente op standaard te kry.

Die DA, wat die syfers aan die groot klok gehang het, wys ook daarop dat Suid-Afrika baie aan onderwys spandeer, en baie moeite met onderwys doen.

‘n Deel van die probleem is ‘n bestuursprobleem. Dit is ‘n jaarlikse verskynsel dat handboeke slegs met moeite hul weg van die store na die skole, en weer van daar na die leerders vind. Afrikaanse boeke wat verlede jaar met skenkersgeld uit België aangekoop is, het nou nog nie al die skole waarvoor dit bestem is bereik nie, en skynbaar kan niemand lig werp op waar die boeke hulle bevind nie. Uit vrees vir viktimisasie kan nadere besonderhede ongelukkig nie verskaf word nie.

Op die oomblik staak baie onderwysers ook, maar die groter probleem bly een van gesindheid. Terwyl sommige skole selfs onder baie moeilike omstandighede goed presteer, strompel ander van jaar tot jaar voort. Besoek ministers en LUR’e die skole, kom ook heelwat aan die lig – onderswysers, selfs skoolhoofde, en leerlinge wat bitter laat by die skole opdaag. In enkele gevalle was van die leerkragte so geswaai dat daar van onderrig geen sprake kan wees nie.

Leerkragte wat in die gees van meester van ouds baie hard werk en baie moeite doen, selfs opofferings maak, om die kinders wat aan hulle toevertrou is slaggereed vir die wêreld te maak, verdien om goed besoldig te word. Hulle verdien ook medaljes.

Die ander verdien saam met ‘n regering wat met die onderwys brou meester se lat op die bas.

для девочек Фильчаков

Deursigtigheid toegewasem

Die besluit van die ANC en die IVP om ‘n vergadering tussen die SABC-raad en die parlementêre portefeuljekomitee te verdaag nadat ‘n hofbevel verkry is om dit vir die media oop te stel, laat net meer vrae ontstaan oor hoe die ANC die pad vorentoe sien met sekere grondwetlike waarborge oor meningsuiting en die reg om inligting wat jou regte raak te bekom.

Omdat die SABC ‘n statutêre openbare uitsaaier is wat gereeld vanuit die staatskas met ‘n reddingsboei uit die sop gehelp word, is elke burger van die land ‘n aandeelhouer en het op die een of ander wyse ‘n belang daarby. Dit sluit in die reg om verseker te wees dat die openbare uitsaaier nie as ‘n propaganda-arm vir die regerende party aangewend word nie.

Ook nie probeer verdoesel waar sekere programme op veral die SABC se radiostasies as weerligafleiers gebruik word terwyl ‘n spesifieke agenda op die oorhoofse vlak voltrek word nie.

Daar is begrip voor dat ‘n werkgewer sekere kwessies, veral personeelkwessies, as sensitief sal beskou en nie graag dié onderkleertjies op die wasgoeddraad langs die hoofweg opgehang sal wil sien nie. Die teenargument is dat as ‘n mens vir ‘n openbare uitsaaier wil werk, moet ‘n mens sorg dat jou neus te alle tye skoon is, veral waar dit die belange van die publiek raak.

Boonop het privaat en gemeenskapsradiostasies nie die luukse van vertroulikheid wanneer OKOSA oor hul lisensie-aansoeke besin nie. Logieserwys sou verwag word dat die skoen eerder aan die ander voet moet sit.

Soos die vereniging van parlementêre verslaggewers uitgewys het, staan dit egter ook teen die agtergrond van beoogde nuwe wetgewing wat onder meer mediavryheid ernstig bedreig en ‘n mediatribunaal.

Soos wat die wêreldsokkerbekertoernooi vir Suid-Afrika baie positiewe publisiteit besorg het, sorg veral die intimidasie en geweld wat nou met die staking gepaard gaan, dat die land erg in die buitelandse pers deurloop wat onthuts is oor die regering se mediaplanne.

Die kern van die probleem wat nou met die SABC se verskyning voor die parlementêre komitee ervaar word, is dat dit moeilik is om ‘n reuse liggaam se neus skoon te kry na daar so lank politieke inmenging en politieke aanstellings was, en meriete nie altyd die swaarste geweeg het nie.

Op die duur werk ‘n ontleedmes en chirurgie beter as om septiese wonde onder pleistertjies toe te maak. Kort voor lank is deursigtigheid, een van die pilare van verantwoordbare regering, nie net toegewasem nie, maar toegemessel.

027у

Knyptang-breekspul

Twee sake oorheers die afgelope weke die nuus sodat ander nuus soos misdaad effens noustrop trek om die pyp te rook – die landswye staking wat met geweld gepaard gaan, en die regering se aanslag teen vrye meningsuiting en mediavryheid.

In beide sake staan die regering sentraal, veral omdat die grens tussen regering en regerende party deurlopend geërodeer word.

In beide sake kan daar vandag ook wendings kom – die regering wat ‘n verhoogde salarisaanbod gemaak het na eers viervoet vasgeskop is, en SANEF wat hom tot die hof gaan wend omdat die parlement besluit het ‘n deel van die verrigtinge wanneer die SABC vandag op die rooi tapyt verskyn, sal agter geslote deure geskied.

Die huidige nuusstroom staan in skrille kontras met die nuusstroom van kwalik twee maande gelede toe bykans elke koerant rondom die sokkereuforie saamgestel is, en volgens berigte as gevolg daarvan ‘n 20 persent daling in verkope beleef het.

Op die hoogtepunt van die euforie het kenners teen die onvermydelike post-euforiese trauma gewaarsku. Hierdie doemprofete is afgemaak met die verskoning dat die land – veral die gewone mense – dit regtig nodig het om ‘n slag hul longe vol te trek. ‘n Tyd waar die onwaarskynlike kon gebeur waar Julius Malema se mond gesnoer was. Die doemprofete het ook gewaarsku dat die regering besig is om die euforie as skild te benut vir allerlei konkelwerk soos omstrede SEB-transaksies, tenderpreneurskap, die herontplooiing van gediskrediteerde kaders en veel erger.

Dit wat nou beleef word is die teksboek-voorbeeld van post-euforiese trauma. Bykans alles sal te kort en te lank wees. Frustrasies sal oorkook. Dit slaan ook neer in koerante se internet-kommetaar-kolomme en ander internetgedrewe ruimtes waar iedereen sy eiertjies kan kom lê. Die felheid waarmee mense onder mekaar inklim selfs waar die strydendes bykans volkome oor ‘n saak saamstem, is dikwels skokkend.

Die les is gewoon: Daar is nie in ‘n komplekse land soos Suid-Afrika ruimte vir swak en korrupte regering nie. Nog minder vir ‘n proses van donkerwerk wat konkelwerk oplewer, waar die regering statutêr die donkerte in die vorm van mediasensuur skep nie.

Die gevaar is dat, net soos met ‘n euforiese klimaat, uiters belangrike nuus so verswelg kan word dat kiesers werklik oningelig is as hulle die dag hul kruisies moet trek. Tot Agri SA se krediet is dié keer gou gereageer toe daar weer vanuit regeringsgeledere wanvoorstellings oor huidige grondbesit gemaak is, en tot krediet van die media wat Agri SA se reaksie op die fiktiewe syfers in die groenskrif gepubliseer het.

Die land kan gewoon nie bekostig dat wanvoorstellings en politieke retoriek as feite neerslag vind nie.

Maar om dit te voorkom verg ‘n verantwoordelike regering en ‘n vrye, onafhanklike media.

christmas edition

Groenskrif oor grond

Gevaarligte flikker helder rooi as berigte oor die voorgenome groenskrif oor grondhervorming enigsins in die kol is.

‘n Opsigtelike probleem, luidens ‘n berig in Rapport, is dat die groenskrif steeds van die veronderstelling uitgaan dat slegs 13 % van die grond in swart besit is, en 87 % in wit besit. Dit het blykbaar betrekking op alle grond in privaat besit.

Hoe die regering by so ‘n sommetjie kan kom sonder ‘n grondoudit, wat deur georganiseerde landbou versoek maar volstrek deur die regering geweier word, is onverstaanbaar. Verskeie opnames dui daarop dat die prentjie aansienlik anders daaruit sien.

Die bewoording klink verdag baie na ‘n blaps enkele maande gelede toe die Minister van Landbou, Tina Joemat-Pettersson, in Rapport geskryf het dat met die aanbreek van die nuwe bedeling, dieselfde persentasies grond in wit aan die een kant, en swart, bruin en Indiër aan die ander kant, se besit was. Sy is in verskeie artikels reggehelp.

Dié syfers is opsigtelik ontleen van die ou persentasies waaruit die tuislande saam 13 % van die oppervlak beslaan het, en die res 87 %. Hierdie syfer kan kwalik as vertrekpunt gebruik word, onder meer oor die ligging van die land se droë dele, die feit dat die meeste natuurparke soos die Kruger Wildtuin en Kalahari-Gemsbokpark ook in die 87 % geleë is, en dat staatsgrond, soos staatsplase en weermaggronde, dorpsmeente en vele meer kwalik na 1994 by sogenaamde blanke grond gereken kan word.

Om bruin grondbesit by die 13 % in te reken is moedswillig foutief. Bruin landelike gebiede soos die Richtersveld, Mier, Ebenhaeser, die Oppermansgronde en talle kleiner areas soos Thaba Patchoa, Genadendal en sowat 30 ander beslaan saam honderde duisende hektaar. Die groter gebiede is ook in droër gebiede.

Uiteindelik handel dit nie werklik oor ‘n paar persent hier en ‘n paar persent daar nie, dit handel oor die wyse waarop persepsies as feite opgedis word, en sodoende ‘n vraagteken plaas oor ander gegewens wat die beplande groenskrif gebruik. Is dit werklike onkunde – wat moeilik is om te glo nadat meer betroubare feite al soveel kere onder die regering se aandag gebring is – of blote moedswilligheid?

Die probleem is dat as daar eers onversigtig met ‘n stel feitefoute omgegaan word, erodeer dit die vertrouensposisie wat nodig is om die proses enigsins sinvol op die tafel te kan plaas.

Meningsvormers uit die liberale dampkring, soos Max du Preez en dr. Piet Croucamp, stel dit periodiek dat die kommersiële landbou dalk baie tot ‘n ontspanne klimaat oor grondhervorming kan bydra deur nie vir die regering te wag nie, en self in so ‘n program die leiding te neem. Die werklikheid is dat dit al verskeie kere probeer is, en selfs geïmplementeer is, maar by die regering die koue skouer, of hoogstens lippediens gekry het.

‘n Sinvolle beginpunt sou dalk wees om politieke retoriek en propaganda links te laat en met feite te werk.

Gatgrawery

Die regering maak steeds groot gewag van wat hy die opwelling van nasietrots gedurende die wêreldbekersokkertoernooi noem, en klop homself hiervoor op die skouer.

Tim du Plessis, redakteur van Beeld, het egter in ‘n radioprogram die skep van die sokkereuforie aan die media toegeskryf, en meen dit is reggekry ondanks, en nie danksy die regering nie. Reg of verkeerd, dit blyk dat die media hiervoor ‘n prys betaal het. In ‘n vroeëre uitgawe van dieselfde program is gemeld dat die media as gevolg van sy sokkerdekking ‘n twintig persent daling in sirkulasie beleef het.

Wat ook al die werklike feite, die punt is skynbaar dat die regering die myle wat dit uit die wêreldwye sokkereuforie kon kry, hopeloos oorskat het.

Die eindfluitjie het skaars geblaas, of die regering skop die media wat minstens ‘n baie belangrike rol in die sokkereuforie gespeel het met allerlei muilbandplanne in die tande. Die media reageer, en kort voor lank het die buitelandse media ook saam in die koor teen die regering begin sing.

Plaasaanvalle, wat periodiek vir Suid-Afrika baie skadelike publisiteit sorg, is na ‘n kort onderbreking voortgesit.

En toe breek die staakseisoen aan, en die regering maak rug styf.

Die werkers wat nou met die rug-styfmakery die spit afbyt, is die werkers wat aan die regering se versoeke gehoor gegee het om nie die sokkertoernooi te gebruik om groot verhogings af te dwing nie. Die stakers wat hulle aan die versoek afgevee het, het min of meer gekry wat hulle deur afpersing vermag het.

Daar is verskeie redes waarom die mense wat nou staak rede het om ongelukkig te wees. Behalwe dat hulle hul staking uitgestel het soos die regering versoek het, en nou daarvoor gepenaliseer word, word van hulle verwag om veel kleiner verhogings te aanvaar as wat die reeds oorbetaalde besluitnemers gekry het. Teen die agtergrond dat die soustreinryers groot verhogings kry, en hulle veel kleiner, is ‘n verwere dat daar nie geld is nie, of dat dit inflasionisties is, water op die eend se rug. ‘n Mens kan immers nie sosialisme predik, en kapitalisties uitvoer nie.

Boonop sien die en lees die stakers dat reeds bemagtigdes oor en oor die lang lootjies van SEB-bevoordeling trek. Fabelagtige bedrae word genoem in ‘n land waar baie mense ver onder die broodlyn leef.

Ook dit haal die buitelandse media, en die regering is tereg bekommerd en onthuts oor die slegte buitelandse publisiteit. Boonop kan die regering dié keer op min simpatie in die buitelandse media staatmaak, aangesien die einste media solidariteit betoon met die media in Suid-Afrika wat ‘n aanslag op mediavryheid in die gesig staar.

Dit is egter ook so dat die buitelandse media die lakens begin uitdeel het voor die huidige staking die elemente van geweld begin toon het. Hef aan in slegte publisiteit lê voor. Die regering is tereg bekommerd oor die geweld wat met die staking gepaard gaan, maar die vraag kan ook gevra word wat die regering eintlik verwag het sou gebeur om so sagkens met die verbale diarree van Julius Malema en ander om te gaan?

Wie distels saai, sal dorings maai.

Ongelukkig gaan almal op die dorings trap.

Фільчаков прокурор

Samesweringsteorieë

Die afgetrede Kubaanse diktator, Fidel Castro, het pas weer begin oë wys, of hy begeef hom weer op die terrein van omstredenheid.

In ‘n pas-verskene skrywe spreek hy die mening uit dat die Bilderbergkonferensie ‘n sameswering is om die wêreld in ‘n kernuitwissingsoorlog te dompel. Hy skryf die bestaan van die konferensie toe as ‘n nalatenskap van Hitler.

Die Bilderbergkonferensie is ‘n informele instansie wat in 1954 in Nederland tot stand gekom het met die doel om trans-Atlantiese betrekkinge te verbeter. Dit was na kommer ontstaan het oor sterk anti-Amnerikaanse sentimente wat in Europa posgevat het.

Niemand kan betwis dat die Bilderbergkonferensie se eie styl grootliks vir die samesweringsoersepsies verantwoordelik is nie. Dit bestaan uit 130 invloedryke lede wat uitgenooi word, en die jaarlikse konferensies is nie oop vir die media of die publiek nie. Mediaverklarings oor waaroor besin is, is so skaars soos hoendertande.

Wat wel bekend is, is dat daar – in die laaste tyd minstens – geen resolusies bespreek of geneem word nie. Geen stemmings word gehou nie. Die gedagte dat dit ‘n wêreldregering voorstaan, is deur ‘n jarelange lid as oordrewe maar nie heeltemal ongegrond nie, beskryf. In ‘n seldsame mediaverklaring is verduidelik dat dié konferensie maniere probeer vind om te voorkom dat oorloë, veral kernoorloë plaasvind.

Dat Castro, van alle mense, hom oor die Bilderbergkonferensie uitspreek is pikant, om die minste te sê. Castro het immers self ‘n internasionale krisis veroorsaak deur Russiese kernwapens op die VSA se voorstoep te ontplooi, en dit is eers verwyder na ‘n oorlog gedreig het. Trouens, met die Bilderbergkonferensie in 2008 was ‘n kernvrye wêreld een van die hoofbesprekingspunte naas sake soos kuberterrorisme, proteksionisme, Afganistan, Afrika, die Islam en Iran.

Castro self was deel van die wêreldkommunistiese ryk, en die doelstellings van wêreldoorheersing was kwalik bedek.

Dat hy uitgesluit gevoel het van ‘n instansie wat nouer samewerking tussen die demokrasieë weerskante van die Atlantiese Oseaan bevorder het, is te verstane. Sy ondergrawing van demokrasie, nie net in sy eie land nie maar as Rusland se soldaat met afstandbeheer in lande soos Ethiopië en Angola, kan darem nie op die demokrasieë se brood gesmeer word nie.

Omdat sommige mense floreer op samesweringsteorieë sal die wêreld nooit daarsonder wees nie. Intussen is Suid-Afrika ingetrek in ‘n veel meer sigbare samesweringsteorie van sy eie – die georkestreerde aanslag teen die media, die publiek se reg op vrye uitdrukking en dus die wese van die demokrasie. Dit oorheers ons dagblaaie nou so, dat ander nuus, veral saakmakende nuus uit die buiteland wat die land se toekoms op ander wyses raak as moontlike sameswerings, skaars is.

Dit is goed dat die bedreiging van uitdrukkingsvryheid baie aandag kry, maar ook nie tot die punt dat dit tot selfopgelegde kennis-isolanisme lei nie. Daar is lewe buite ons landsgrense.

free bet casino topcargo отзывы

Handskoenmaatjies

In dié stadium lyk dit of die beraad van SADEK-leiers wat in Namibië plaasvind, gaan afloop sonder dat Zimbabwe voor stok gekry gaan word oor sy weiering om gehoor te geen aan dié liggaam se tribunaal. Die tribunaal het onlangs in die guns van blanke boere beslis wat hul grond weens Mugabe se grondgryp-program kwyt is.

Die enigste manier waarop SADEK sanksie kan gee aan beslissings van sy eie tribunaal, is om op tussenregeringsvlak op te tree, en waar dit Mugabe aangaan, blyk dit ‘n vergesogte verwagting te wees.

Trouens, terwyl van die onteiende boere via regsoptrede in Suid-Afrika die lang pad moet loop om op nie-diplomatieke bates van Zimbabwe beslag te lê, blyk dit dat die Suid-Afrikaanse belastingbetalers Mugabe via die sogenaamde Renaissance-fonds met honderde miljoene rande volstop.

Dié solidariteit is op die oog af sterk ras-gedrewe, aangesien Madagaskar wie se bevolking hoofsaaklik van Indonesiese herkoms is, na ‘n staatsgreep geskors is. Hier tree SADEK onverbiddelik op.

Hoe die regering beplan om deur ‘n rasbeheptheid by sy verklaarde doelwit van nie-rassigheid uit te kom, is onduidelik, om dit eufemisties te stel. Terwyl daar nog ‘n saak vir regstellende aksie – wat in die eerste plek grondwetlik nie rasgedrewe behoort te wees nie maar ten gunste van almal teen wie in die verlede onbillik gediskrimineer is – nog binne streng volkeregtelike beginsels uitgemaak kan word, is swart ekonomiese bemagtiging skaamteloos van enige waan van fatsoenlikheid gestroop. Die Suid-Afrikaanse publiek moet telkemale in afgryse toesien hoe reeds reggesteldes weer en weer reggestel word terwyl die inkomstegaping in die land tot die hoogste meetbare vlakke ter wêreld gestyg het.

Terwyl sommiges, waaronder Mugabe, aanhoudend die lang lootjies trek, glip Suid-Afrika en Suider-Afrika gewoon verdere en verder weg van ‘n werklike demokratiese bestel na ‘n nepokrasie waar die media se rol as dié van lofprysers beskou word. Soos die vrybekkige Julius Malema dit gestel het – die media moet tot orde geroep word omdat hulle nie die voortgesette rewolusie ondersteun nie.

Korrupsie

Laat in die Thabo Mbeki-era het die ANC met ‘n veldtog begin om ‘n saak uit te maak dat dit eintlik die vorige bedeling was wat korrup was. Feitlik niks of niemand nie, van Anglo-American tot die Afrikanerbond, is ontsien nie. Dit het ook die kern uitgemaak van die destydse adjunk-minister van Landbou en Grondsake, Dirk du Toit, se toespraak by ‘n drie-in-een-landboukonferensie in Bloemfontein. Volgens du Toit kon die korrupsie binne die nuwe bedeling nie opweeg van dit wat onder die oue plaasgevind het nie.

Uiteraard was daar korrupsie onder die ou bedeling. ‘n Voormalige minister het tronkstraf uitgedien en nog een se aspirasies vir eersteministerskap het in die stof gebyt toe transaksies rondom besproeiingskemas aan die lig gekom het. Die lys is langer, en nie almal het aan die pen gery nie.

Sedert die bewindaanvaarding van pres. Jacob Zuma – eintlik van hy tot leier van die ANC verkies is, word gereeld ander geluide gehoor. Daar is klaarblyklik ‘n groter mate van erkenning van die korrupsieprobleem tydens die Mbeki-era. Van tyd tot tyd maak Zuma sterk geluide teen korrupsie, en soms doen van sy senior ondersteuners dit ook – al word daar dan vir hulle gelag. Soms is skynbaar ‘n bietjie volstruispolitiek hieroor gespeel soos tydens Zuma se staatsrede.

Tussen die uitsprake en die gevolge was daar egter ‘n groot verskil. Waar kaders wél in die slag gebly het, is hulle gewoon herontplooi, of het reuse skeidingspakette ontvang, of beide.

Pas is ‘n paar reuse ondersoeke aangekondig waar miljarde rande genoem word. Dit sny oor verskeie staatsdepartemente en provinsies. Dit klink na goeie nuus, maar verskeie staatsdepartemente en veral provinsies wat luidens berigte maar ewe wild met andermansgoed omgaan, is nie op die lysie wat ondersoek word nie. Die Openbare Beskermer het pas ‘n verslag voltooi waarin ‘n minister by tenderpreneurskap geïmpliseer word maar daar is geen teken dat dié minister enige teenspoed te wagte kan wees nie.

Boonop dryf die ANC nou verskeie maatreëls wat die gevaar inhou om Suid-Afrika van sy grondwetlike mediavryheid te stroop, en sodoende die mees potente middel om korrupsie aan die kaak te stel in die slag kan laat bly.

Minstens is daar nou uitsprake oor korrupsie. Die jongste is die minister van Behuising, Tokyo Sexwale, wat meen dit het endemiese afmetings aangeneem – ‘n term wat baie kenners lank reeds gebruik. Zwelinzima Vavi, hoofsekretaris van Cosatu, het gewaarsku dat Suid-Afrika binne die volgende vyf jaar soos die korrupte gemeenskappe van Angola of soos Nigerië sal word as korrupsie nie binnekort hokgeslaan word nie. Hy meen dit gaan uitloop op ‘n toestand “waarin daar net een manier is om te oorleef: Om ‘n posisie in die staat te kry waar jy ook uit die krippie kan eet.” Jay Naidoo, eerste hoofsekretaris van Cosatu en latere minister van telekommunikasie, het gesê: “Hierdie is roofdier-vuilgoed wat ‘n kanker in ons gemeenskappe is en wat die korrupsie in ons land aandryf. Dit is kêrels wat rondloop met sakke vol geld wat die stemme in konferensies koop. Hulle steel lisensies en verkoop tenders. Dit is mense wat van skoolvoedingsprogramme steel en toelaes steel wat bedoel is vir oumense en bejaardes. Dit vernietig die maatskaplike weefsel van ons gemeenskap. Die werklike vyand in ons land vandag is hierdie verdomde elites wat militante taal gebruik, maar vir wie dit net gaan om nog krippe te skep waar hulle kan gaan vreet en ons regte steel.”

Omdat Zuma egter self nooit sy dag in die hof gekry het nie, sal die vermoede altyd bestaan dat daar selektief met die probleem omgegaan sal word. Indien dit die geval is, is die aanslag teen korrupsie prinsipieel ook korrup.

Politieke huwelik

Die nuus dat die DA en die ID volgende jaar onder die DA-vaandel saam aan die landswye munisipale verkiesing gaan deelneem kom vir niemand as verrassing nie.

Onlangse meningspeilings het effektief die doodsklok vir die ID gelui, en daarmee saam het die persoonlike euforie wat Patricia de Lille sedert haar bedanking uit die PAC gevolg het, verdamp. Dit het na ‘n ewigheid gelede geklink sedert iemand soos Rhoda Kadalie verklaar het dat sy graag De Lille as die land se eerste vrouepresident wou sien.

Ten spyte van hewige verliese tydens elke oorloopperiode, het die party met elke verkiesing weer danksy haar charisma veld teruggewen. Nou het die boom uit die meningspeilings getuimel.

Ook nou verklaar die twee partye dat hulle beleid en beginsels deel, en daarom een behoort te wees. Die ID was egter wat beleidloosheid betref, Cope ‘n paar jare voor, voordat die ID homself uiteindelik tot ‘n sosiaal-demokratiese partye verklaar het.

Verder word verklaar dat die twee partye nou al in verskeie munisipaliteite goed saamgewerk het, dat eenwording dus nie ‘n probleem is nie. Ook hier klink dit opportunisties aangesien die ID-raadslede onlangs nog met die ANC-raadslede saamgespan het om ‘n DA-munisipale bewind in die stof te laat byt. Veral in die Suid-Kaap en die Overberggebied is dit nie ongewoon dat die ID en die DA in rade haaks is nie.

In die politiek is een plus een nie altyd twee nie, soos verskeie koalisiepogings ook al geblyk het. Die DA self is egter op hierdie gebied ‘n uitsondering, en dié party sal stellig voel dat dit die resep gevind het en steeds sal kan gebruik.

Tog is sake vir die DA nie heeltemal eenvoudig nie. Die krimp van die ID beteken dat daar baie huidige en aspirerende ID-verteenwoordigers is wat sal hoop om via die DA op sagte kussings te beland. Baie dikwels gaan die nominasiestryde nou sterk rasselyne volg en sake baie kompleks maak.

Hoewel die DA op nasionale vlak nie baie verbaal oor plaasaanvalle was nie, is wel in sommige provinsies voor in die koor gesing om dit te veroordeel. Nou begeef die DA hom in die politieke speelveld waar hierdie soort kwessies binne ‘n ander persepsie geanker is. Zille se onlangse voorstelle oor 50 % aandeelhouding tussen boere en hul werkers het juis ‘n groot onrustigheid in die DA losgemaak en ‘n spesiale memorandum moes omgestuur word om gemoedere te probeer kalmeer.

Aan die ander kant het die Afrikanerbond in sy jongste elektroniese nuusbrief verskeie bladsye afgestaan aan ‘n nuwe erns om die minderheidsregte van die Afrikaner aan te spreek. Die AB het ook ‘n gesprek met die VF Plus oor die kwessie gevoer.

Dit is dus ‘n billike vraag dat nou vrae gevra word oor die DA se vermoë om sy wye spektrum steun onder dieselfde kombers te kan toemaak. Die vraag is veral relevant teen die agtergrond van, soos Rapport dit al uitgedruk het, die probleem van regse Afrikaners in die party. Dié vraag sal moontlik nog meer relevant word wanneer die pogings verskerp word om beduidende swart steun te ontgin.

Soos sake nou staan, reik die DA reeds bykans nooit meer mediaverklarings in iets anders as Engels uit nie.

Die potensiaal is dus daar dat die DA deur ‘n kortbroekskuif verras kan word, waar die NNP by die ANC aangesluit het maar gevind het die oorgrote meerderheid lede het in die DA agtergebly. Dit is juis hierdie groep wat deur Rapport as probleem geïdentifiseer is.

to advertise топкарго кидалы

Korrupsie en die media

Vanuit regeringskringe word dikwels die argument gehoor dat die media swyg oor prestasies van die regering, maar misstappe aan die groot klok hang. Daar is dus verskeie aksies om mediavryheid aan bande te lê.

Pas het die regering aangekondig dat ‘n omvattende ondersoek deur die Spesiale Ondersoekeenheid gedoen gaan word na miljarde rande in verskeie staatsdepartemente wat voete gekry het, of wanaangewend is. Dit haal wel die voorblaaie, hoewel baie van die media bloot op die deel fokus waar die polisie onder die vergrootglas geplaas word.

Maar … die media berig ook dat die ondersoek volg na kwaai druk deur Cosatu dat lippediens teen korrupsie in dade omgesit moet word.

Daar is van pres. Jacob Zuma se kant ook weinig tekens dat hy optree ooreenkomstig ‘n bevinding van die Openbare Beskermer dat die Minister van Kommunikasie, Siphwe Nyanda, minstens moreel aanspreeklik is vir tenders met Transnet waarby hy baat gevind het. In enige noemenswaardige demokrasie sou Nyanda minstens op ys geplaas gewees het terwyl ‘n ondersoek die kwessie tot op die been oopvlek.

Die regering se reaksie is egter om eerder ‘n mediatribunaal in die vooruitsig te stel, en wetgewing deur te voer wat die vrye vloei van inligting kan beperk.

Vandag kom die nuus dat die Open Society Foundation die regering maar 4,1 uit tien vir die verskaffing van inligting gee, en die publiek se toegang tot inligting 4,4 uit tien.

Na ‘n stadige wegspring by die wêreldmedia oor die jongste mediaverwikkelinge in Suid-Afrika, het die Internasionale Persinstituut nou ook sy stem dik gemaak. Onlangs het Freedom House Suid-Afrika reeds die land afgegradeer tot een waar die media net gedeeltelik vry is.

As die regering die regte dinge doen, en sy mediakommunikasie op ‘n aanvaarbare standaard bring, sal dit ook meer positiewe media-aandag geniet. Om die media volledig te reguleer soos wat Julius Malema se voortgesette revolusie vereis, gaan van Suid-Afrika ‘n muishondland maak.

сауна дома

Opvoedkundige instellings of oorlogsone?

Belastingbetalers, ouers en beursinstansies dok baie op om studente by instansies van hoër onderwys vir die toekoms voor te berei. Tog is universiteite dikwels ook die broeiplek van allerlei vorme van gesagsuitdaging.

Baie lande, soos Spanje en Frankryk, het al met studente-onluste te kampe gehad. Suid-Afrika het ook reeds sy kwota gehad, en al te dikwels is dit ook wanneer die eksamenspook begin loop dat ook ander sake te kort en te lank raak, en die fokus weg van die akademie verskuif. Daar is al selfs na sogenaamde onlusteseisoene verwys.

Onder die mees drastiese uitrafelvorme was die Tupomaros wat revolusie in Uruguay gestook het, en veral kampusse as hul basisse ingerig het. Die Tupomaros was so sterk dat hulle as ‘n volwaardige lid van die destydse internasionale terrorismebeweging met karakters soos Carlos die Jakals en instansies soos die Japannese Rooi Leër en die Swart September gereken is.

Sosioloë verskaf talle redes, soos dat die jong mense vir die eerste keer buite die direkte omgewing van ouerlike gesag beweeg, en hul grense toets, en boonop aan nuwe denkrigtings blootgestel word, terwyl groepsdruk ook ‘n rol speel.

Die apartheidsbeleid van die vorige bedeling was destyds vir baie ‘n handige kapstok om legitimiteit vir wanorde te vind.

Tog dui die verwikkelinge by Kovsies daarop dat die probleem nie deur die verwydering van ‘n bestel, en selfs die gedwonge verplasing daarvan met iets anders, opgedroog het nie. Pas het Sasco op die bedanking van die rektor, prof. Jonathan Jansen, aangedring. Jansen word in geen onduidelike taal nie as ‘n pion van die ou bestel uitgeskel.

Dat Jansen die studente wat geskors is, kort voor hulle die intervarsity teen die Pukke begin ontwrig het self gewaarsku het, maak geen indruk op Sasco nie.

Tog sou dit ook belangrik wees dat Sasco begin kennis neem van hoe die saakmakende wêreld die situasie beoordeel. Enkele maande gelede het die Nederlandse koerant, Trouw, Jansen nog as die nuwe ikon van versoening in Suid-Afrika voorgehou. Sy hantering van die Reitz-4, ‘n situasie wat hy goed opgemors geërf het, het ‘n belangrike onderdeel uitgemaak.

Dat Jansen ‘n baie, baie moeilike taak het, is nie te betwis nie, en dat hy ook nie al die antwoorde op sy rekenaar kan opslaan nie, is ook so. Hy, soos enige ander mens, leer deur ondervinding.

Die kampussituasie staan ook nie in isolasie nie. Op die oorhoofse vlak is daar planne om die media – en dus die bevolking – se uitdrukkingsvryheid en reg om ingelig te wees in te kort. Dit is ‘n aanslag teen demokrasie. Die ANC se jeugleier, Julius Malema, het dit toegeskryf daaraan dat die media nie die saak van die volgehoue rewolusie steun nie. Ander ANC-woordvoerders speel openlik die rassekaart.

Dit is wanneer transformasiedoelwitte en ‘n voortgesette rewolusie gekruisde lyne begin opdoen, dat die situasie bykans onhoudbaar word. Dan is eise bloot rookskerms, en beteken toegewings gewoon dat die doelpale geskuif word. Dan is die einddoel in wese dat die universiteit ‘n fabriek moet word om produkte te lewer wat ooreenkomstig ‘n spesifieke politieke model toegerus is.

Dit druis in teen die mees basiese filosofie van hoër onderrig, waar opgeleide, denkende mense afgerond is, nie politieke rubberstempels nie.

Die opskorting van politieke bedrywighede onder studente is reeds ‘n duur prys, omdat politieke mondigheid ‘n onderbou van demokrasie is. Dit is duidelik dat van die oorkookgeweld op marionetoptrede dui, en daarom kortgevat moet word. Of dit reg was om ook die onskuldige politieke affiliasies onder dieselfde kam te skeer is ‘n ander vraag. So ook of die marionettemeesters sal toelaat dat Jansen hul toutjies knip, is nog ‘n vraag.