Dan Roodt Archives - Page 36 of 52

Rassisme en laster

In vandag se Rapport verskyn daar ‘n artikel deur ene Henry Cloete in Kaapstad wat beweer dat ek “die laaste rassis in Suid-Afrika” sou wees. Dít, na aanleiding van die Amerikaanse TV-program The Daily Show wat onlangs ‘n onderhoud met my kom voer het.

Die onderhoudvoerder van The Daily Show was John Oliver. Hulle het omtrent die heel dag hier by my deurgebring en ons het seker maklik tussen vier en ses uur se videomateriaal geskiet. Hiervan is slegs ses minute uitgesaai en is dit so geredigeer dat dit lyk asof ek ‘n pleidooi lewer dat “rassiste in Suid-Afrika vir die nageslag bewaar moet bly”.

Intussen het die meeste van die vrae wat daar aan my gevra is, glad nie oor “rassiste” gehandel nie, maar oor Afrikaners. Waar ons praat oor “mense soos ek” wat moontlik bestem is om in Suid-Afrika uit te sterf, het dit gegaan oor die etno-kulturele groep van Afrikaners wie se taal, kultuur en voortbestaan om die volgende redes bedreig word.

Daar word teen ons gediskrimineer op grond van taal en ras;
ons word ekonomies uitgerangeer;
ons grond word onteien;
ons kinders word met propaganda op skool bestook;
ons word op gruwelike maniere aangeval, verkrag, gemartel en vermoor;
en les bes, ons word in die plaaslike en internasionale media verguis.

Hoe meer die multikulturele projek van die “reënboognasie” – ‘n misleidende term as daar al ooit een was – misluk, hoe desperater word sommige joernaliste en propagandiste om die Afrikaner by te kom.

Eers was daar Mandela en toe sokker om “nasiebou” te verseker. Môre gaan die vlaggies gebêre word en leef ons steeds in die land van Malema en “Skiet die Boer!”

Een van die vele boeke wat ek nog wil skryf indien ek net die tyd kan vind, sou iets wees in die trant van: Ras – die Suid-Afrikaanse dilemma. Daar was nog nooit so ‘n groot paradoks in die geskiedenis soos die huidige grondwet wat trots in sy eerste artikel verklaar dat die Republiek van Suid-Afrika op “die beginsels van… nie-rassigheid en nie-seksisme” gegrond is.

Wanneer sedert 1994 was Suid-Afrika al ooit “nie-rassig”? Deur wetgewing, ideologie, propaganda en die algemene kultuur, word elke faset van ons lewens op een of ander manier deur ras bepaal. Suid-Afrikaanse “transformasie” verteenwoordig een van die mees radikale programme van sosiogeniëring sedert kommunisme.

Eie aan elke totalitêre samelewing is ‘n ideologiese vyand. Onder die Katolieke heerskappy en die Spaanse Inkwisisie is hulle ketters genoem. In die voormalige Sowjetunie is daar van “fasciste” of “vyande van die staat” gepraat. En in Suid-Afrika is die grootste ketter van almal: die “rassis”. Selfs moordenaars en verkragters verdien ons begrip, want omdat hulle meesal swart is, verseker die sosioloë en kriminoloë ons dat hulle ook iewers “slagoffers van blanke rassisme” is.

Is daar iewers ook blanke slagoffers van swart rassisme? Diegene wat ‘n pos geweier word omdat hulle wit is, wat op universiteit aan ander toelatingsvereistes moet voldoen omdat hulle tot die minderheidsras behoort, blanke vroue wat as “wit tewe” uitgeskel word alvorens hulle verkrag word? Hieroor swyg ons skoothondjiekoerante in alle tale, maar wee Dozi of enigiemand anders wat die K-woord gebruik.

Enigeen wat die anomalieë, onregte en afstootlike geweld van hierdie samelewing uitwys, word met die teerkwas van “rassisme” bygekom. Ek het reeds voorheen al geskryf dat die term “rassis” semanties leeg of sinloos is. ‘n Stellings soos: “99% van alle geweldsmisdaad in Suid-Afrika word deur jong swart of bruin mans gepleeg” is “rassisties”, maar ook waar. Volgens Henry Cloete van Rapport sou dit egter ‘n “rasfilosofie” wees, want volgens amptelike “nie-rassigheid” is dit kleurlose mense wat geweldsmisdaad of gruweldade teen ander kleurlose mense pleeg. Ons is “almal saam” skuldig.

Is die waarheid “rassisties”? Is die natuur en evolusie, wat verskillende rasse van homo sapiens geskep het, “rassisties”? Is die globale ekonomie waarin Afrika suid van die Sahara met sy enorme bevolking van 600 miljoen mense so ‘n geringe rol speel “rassisties”? Volgens die gangbare definisies van “rassisme” moet ons ongetwyfeld “ja” op al hierdie vrae antwoord. Die waarheid, natuur, evolusie en die globale ekonomie is “rassisties”. In die gevleuelde woorde van Mbeki tydens die Durbanse Wêreldkonferensie teen rassisme in 2001, “word mense volgens ras in poste en woonbuurte geplaas, met swartmense onder en witmense bo”.

‘n Hele klompie jare gelede het ek ‘n artikel in die Mail & Guardian gepubliseer, in antwoord op Malegapuru Makgoba se siening dat “blanke mans nou vir swart mans moet plek maak” omdat hulle deur natuurlike evolusie te lig bevind is. Ek het die nogal amusante – binne die konteks – Engelse titel gekies, wat net so deur die Mail & Guardian gebruik is: “You can’t have your banana and eat it”.

Feit is dat die swartman in Suid-Afrika op alle gebiede oorheers. Suiwer op grond van sy demografiese voorsprong en in ‘n politieke stelsel waar demografie en demokrasie blykbaar uitruilbare begrippe is, verdien hy om ons te regeer, te administreer, te reguleer, te intimideer, te breinspoel en op die duur te verdryf en te vernietig. As daar vandag rassisme in Suid-Afrika bestaan, is dit teen blankes gemik. Ons as Afrikaners, lede van die minderheidsras en die minderheidskultuur, is die slagoffers van hierdie groteske rassestelsel wat in die naam van demokrasie en menseregte op ons afgedwing word. Terselfdertyd word ons, wat oor geen politieke mag of invloed in die land meer beskik nie, verantwoordelik gehou vir alles wat skeefloop. Dis om jou piesang te hê en om hom te wil eet.

In die VSA is daar in ‘n wetenskaplike opname bevind dat 60% van alle sielkundiges en akademici wat professioneel met die meting van IK gemoeid is, glo dat daar meetbare verskille in gemiddelde intelligensie tussen rasse bestaan. Hierteenoor glo slegs 30% van joernaliste dat dit die geval is. Die waarheid is “rassisties”, daarom moet dit onderdruk word. Soos wat die pous vir Galileo aangesê het om sy teorie dat die aarde om die son te draai te verwerp, anders gaan hy brandstapel toe, net so moet ons alle getuienis van swart wanprestasie in Suid-Afrika, of dit nou in die matriekuitslae of die bestuur van munisipaliteite manifesteer, as sintuiglike bedrog afmaak.

Of die gewraakte gevolge van apartheid, wat altyd met ons sal wees.

Verskeie joernaliste en rubriekskrywers van Nasionale Pers-publikasies, onder ander Leopold Scholtz, het my al ‘n “rassis” genoem. Binne ons konteks is dit suiwer laster, waarvoor ek dan ook ‘n hofaansoek teen Die Burger, Leopold Scholtz en verwante instellings en individue gebring het.

Op 5 Oktober vanjaar sal Die Burger en Leopold Scholtz in die hof moet verduidelik wat hulle onder die term “rassis” verstaan en waarom dié teerkwas en belediging op my van toepassing sou wees.

Gedurende my hele lewe het ek nog nooit enigiemand op grond van ras benadeel nie. Wel is ek al verskeie kere benadeel omdat ek ‘n blanke is. Insgelyks het ek nog nooit enigiets kwetsends oor lede van ander rasse kwytgeraak nie, behalwe om ooglopende feite en verskynsels uit te wys wat daagliks in die koerante en in misdaadverslae geverifieer kan word. Vele swart intellektuele en meningsvormers het al presies dieselfde gesê.

Waarom word ek van alle mense, wat nie eens die vorige bewind en sy segregasiebeleid ondersteun het nie, dan deur joernaliste van Nasionale Pers as “rassis” verguis? In die geval van die “Today Show” het dit bloot gegaan om Afrikaners en blanke Suid-Afrikaners volgens die heersende stereotipe as “rassiste” voor te stel en deur die onderhoud met my selektief saam te flans, het hulle daarin geslaag om dit te laat voorkom asof ek besorg is oor die bewaring van die blanke rassistiese tradisie, pleks van die Afrikanertradisie waaroor die vrae meesal gegaan het.

Myns insiens spruit die verwronge denke en interpretasies van die anti-rassiste uit ‘n grondliggende onverdraagsaamheid en fundamentalistiese ontkenning van die werklikheid. Pleks van beskaafd en akademies oor ras te redeneer, word dit enersyds as ‘n “sosiale konstruk” ontken en andersyds gebruik as ‘n stok om die toenemend verdrukte blankes en Afrikaners mee te slaan.

Die vader van swart nasionalisme, W.E.B. Dubois, het binne die Amerikaanse konteks gesê dat “die probleem van die twintigste eeu die probleem van die kleurskeidslyn is”. Met die afskaffing van apartheid en stamverdelings in die land, het ras ook in Suid-Afrika die vernaamste politieke en maatskaplike merker en probleem geword. Vir elke mislukking of tekortkoming van die heersersras in ons land, sal daar ‘n sondebok by die minderheidsras gesoek word. Selfs die teoretici van “rassisme”, soos Albert Memmi, is baie helder hieroor.

Terloops, volgens Memmi en ander spruit ‘n rassistiese houding uit ‘n gevoel van mag. Per definisie kan die magteloses – dis nou ons blanke Afrikaners – nie rassisties wees nie.

Ek praat gedurig met buitelandse joernaliste van regoor die wêreld en ek het geen beheer oor die samestelling of inhoud van hul uiteindelike berigte nie. Nou die dag was Dominique Derda van die tweede Franse TV-kanaal (France 2) hier by my en het ons ‘n baie interessante gesprek oor die verhouding tussen Afrikaners en Nederland n.a.v. die sokkerwêreldbeker gehad. Die onderhoud sou op die hoofnuus in Frankryk uitgesaai word. In die onderhoud het ek baie redelik en selfs polities korrek oorgekom, suiwer uit hoofde van die feit dat Derda ‘n eerlike joernalis is en nie oor bymotiewe beskik het om met my te praat nie.

Joernaliste van die “Today Show”-tipe of van Die Burger wat my en alle Afrikaners wil verguis en belaster, sal egter altyd met ons wees. Dis waarom lasterwette bestaan en ons sal moet sorg dat om iemand sonder rede ‘n “rassis” te noem strafbaar gemaak word.

Om hierdie mense en die magtige mediagroepe wat hul vuige boodskappe uitdra, aan te vat, gaan egter heelwat moed en baie geld kos.

Dus vra ek al my lesers om, hetsy by Praag aan te sluit, hetsy ‘n donasie te maak sodat ons met mening onder hierdie gewetenlose propagandiste kan inklim.

Die stryd om vryheid van spraak in hierdie land is nog lank nie gewen nie, terwyl die waarheid toenemend daar uitsien soos ‘n meisie wat onder ‘n tipies Suid-Afrikaanse groepsverkragting deurgeloop het.

Sluit hier by Praag aan.

Bankbesonderhede vir ‘n donasie vir my lastersaak teen Die Burger en Nasionale Pers: ABSA Fourways, takkode 632905, tjekrekeningnr. 4052326604. Gebruik u van as verwysing.

Vanuit die buiteland via Paypal, klik hier.

Vir ‘n nuwe kultuurpolitiek

Die Franse geskiedkundige Bernard Lugan, het onlangs op TV gesê dat ons land se nasionale kultuur uit “Marxistiese mistiek” bestaan. En dit is baie waar: sedert die revolusie van 1994 is daardie “Suid-Afrika” wat in Die Stem van C.J. Langenhoven besing word, vervang deur ‘n nuwe entiteit wat uit die Marxisme put. Sentraal by die denke van Karl Marx, Wladimir Lenin en ander staan die idee van: revolusie – of, soos dit hier genoem word – transformasie.

Die transformasie van Suid-Afrika het ‘n vernietigende uitwerking op die Afrikaner en Afrikaans gehad. Dis veel erger as sou ons ‘n oorlog verloor het. In oorloë staan volkere grondgebied of hulpbronne soos geld of grondstowwe af, maar in die huidige transformasieproses moet die Afrikaner sy taal, kultuur, identiteit, selfs sy menswaardigheid, prysgee. Uit plaasmoorde en ander geweldsvoorvalle is dit duidelik dat ons menswaardigheid ten diepste aangetas is en dat ons nie net as ongewens nie, maar as sub-menslik deur die heersende bestel behandel word. In my boek Scourge of the ANC het ek van plaasmoordenaars as die Einsatzgruppen van die ANC gepraat. Deel van elke volksmoord is verontmensliking, dít waaraan soveel Afrikaners daagliks blootgestel word.

Die skaal van die nederlaag wat ons in 1994 toegedien is, asook die oorname deur die ANC van alle staatsinstellings soos die weermag, polisie, SAUK, Reserwebank, Transnet, Eskom, ens., laat die Afrikaner in ‘n posisie van intense magteloosheid, nee, weerloosheid, jeens ‘n gewapende en magtige verdrukker. Blykbaar word die topstruktuur van die polisie beheer deur oudlede van Umkhonto we Sizwe wat van ons korrupte polisiediens as’t ware ‘n ANC-milisie gemaak het. Slegs ‘n briljante militêre en politieke strateeg wat die hele volk agter hom sou moet versamel, sou ons uit die kake van die ANC kon red. Maar natuurlik het ons nie so ‘n persoon nie en is ons mense vandag meer verdeeld as ooit, met die meeste wat ‘n wesentlik Engelse, mulitikulturele party, die DA, by die stembus ondersteun.

Dit wil voorkom asof die meerderheid Afrikaners, soos die Kapenaars in die negentiende eeu, hulself by oorheersing aangepas het. Erger, soos Roelf Meyer tydens die onderhandelings in die vroeë negentigerjare gesê het, verteenwoordig “die regses”, oftewel die Afrikaners met ‘n nasionale identiteit, die “gemeenskaplike vyand” van sowel die ANC as die meeloper-Afrikaners (of “-Afrikaanses”, want self het hulle opgehou om na hulself as “Afrikaners” te verwys). Dan het ons nog ‘n irrasionele klomp “Boere” vir wie die vyand nie soseer die ANC is nie, maar die Afrikaners wat hulle met behulp van Siener van Rensburg, hul Israelvisie en ander idees wil verketter. Diegene wat “die Boer” van die Afrikaner wil afsonder, pleeg Boeremistiek, in antwoord op die ANC se Marxistiese mistiek wat deur die term “reënboognasie” uitgedruk word.

Soos Huntington en ander gesê het, is die politiek van die een-en-twintigste eeu gelyk aan identiteitspolitiek. Dit is ‘n stryd tussen Christen en Mohammedaan, tussen modernis en tradisionalis, tussen Afrikaner en Afrikaan, tussen burger en wêreldburger. Dit gaan oor taal, kultuur, godsdiens, plekname en rassekwotas.

Die Afrikaner het nie op die slagveld verloor nie. Wel het hy die propagandaoorlog in die internasionale en plaaslike media verloor. Weens sy kolossale magsverlies word sy identiteit en menswaardigheid van dag tot dag in Suid-Afrika aangeval. Dis ‘n meedoënlose proses en gaan nie ophou totdat ons vernietig is en in wese óf geassimileer óf verdryf is nie.

In die ou dae is daar van “sielkundige oorlogvoering” gepraat. Die berig oor die Suidlanders wat op die voorblad van verlede Sondag se Rapport verskyn het, is ‘n voorbeeld van sielkundige oorlogvoering. Maak die vyand belaglik, sodat sy eie volgelinge hulle vir hom skaam. Breek sy selfvertroue en identiteit af totdat daar geen weerstand meer is nie. Die Amerikaners praat van “psyops”, oftewel “psigologiese operasies” en dit kan só omskryf word: “Psigologiese operasies is beplande operasies om bepaalde inligting en aanwysers aan vreemde gehore oor te dra sodat hul emosies, motiewe, objektiewe redenasievermoë en uiteindelik die gedrag van vreemde regerings, organisasies, groepe en individue beïnvloed word.” (Wikipedia)

Daar is geen militêre of selfs politieke respons teenoor sielkundige oorlogvoering of beplande identiteitsvernietiging nie. ‘n Mens beveg vuur met vuur. Net so moet ‘n mens die huidige aanslag met soortgelyke middele beantwoord.

Eintlik is dit ‘n proses wat al langer as twee eeue duur, vandat die tweede Britse besetting in 1806 begin het. Vele mense het al op die ooreenkomste tussen die swarte ommegang van 1811 en die ANC se waarheids- en versoeningskommissie van 1996 gewys. Albei was groteske oefeninge in laster, oordrywing en valse aanklagte.

Ná die Tweede Vryheidsoorlog, toe die Afrikanervolk sy noordelike republieke moes prysgee, het Hertzog, De Wet en ander vir kultuurpolitiek gekies en het die merkwaardige opbloei van Afrikaans en die Afrikaneridentiteit in die twintigste eeu gevolg. Die feit dat ons vandag nog hoegenaamd oor ‘n begrip van eie vryheid en onafhanklikheid beskik, is hieraan te wyte. In die Suid-Afrikaanse Marxistiese literatuur en geskiedskrywing, is “kultuurpolitiek” boonop ‘n vloekwoord, want dit verteenwoordig die hindernis wat die Marxistiese beweging in ons land soveel jare lank verhoed het om hul huidige hegemonie te bereik.

Wat is kultuurpolitiek? In ons geval gaan dit oor “die heel maak van die Afrikaner”. Soos ná 1902, is ons vandag ‘n stukkende volk. Ons is gerysmier en gebreek deur vyandelike “psi-ops”, verontmenslik deur geweld, verengels en gebreinspoel deur aanhoudende, slim propaganda wat met miljarde rande van ons eie belastinggeld teen ons gevoer word.

Kultuurpolitiek moet die Afrikaner weer ‘n wil en identiteit gee, soos dit in die eerste helfte van die twintigste eeu gedoen is. Toe het die Afrikaner uit die as opgestaan deur ‘n trots in sy eie taal, letterkunde, kultuur en geskiedenis te ontwikkel.

‘n Handjie vol intellektuele en leiers het daardie grootse kultuurbeweging geskep. Van Wyk Louw en sy mede-Dertigers het in die poësie en die letterkunde getoon dat die Afrikaanse taal tot dieselfde skoonheid en status as die groot Europese tale in staat is. Die Duitse filosoof Peter Sloterdijk het in sy belangwekkende lesing “Reël vir die mensepark” gesê: “Wat is moderne nasies anders as die werksame fiksies van lesende openbare liggame wat deur dieselfde geskrifte tot ‘n gelyksgestemde bond van vriende moet raak? Die algemene diensplig vir die manlike jeug en die algemene plig om die klassieke te lees vir jeugdiges van albei geslagte kenmerk die klassieke burgerlike periode…”

Vóór 1994 was dit ook by ons die geval: jong Afrikanermans, soos alle blanke jongmans, het diensplig verrig en op skool is al ons kinders blootgestel aan Celliers, Totius, Van Wyk Louw, Opperman, C.M. van den Heever, Van Melle, ens. In ‘n neutedop: militêre diensplig en poësie op skool was die basis van daardie vervloë Afrikaneridentiteit.

Die uitdaging is vandag om daardie verlore Afrikaanse wêreld ter herskep waarin ons almal, ongeag ons individuele identiteite, so geborge gevoel het. Slegs ‘n kultuurpolitieke beweging is tot so iets in staat. ‘n Kersvlammetjie wat lewend gehou word, kan uiteindelik die groot vuur word wat ons van oorheersing gaan bevry.

Danksy die internet en globale kommunikasie, het die Afrikaanse identiteit baie vloeibaar en selfs globaal geword. Terwyl die ANC-bewind die belangrikste tradisionele kommunikasiemiddele beheer en tot die uiterste vir eie propagandadoeleindes aanwend, het die internet die bron en die lokus van die nuwe Afrikanervryheidstrewe geword.

Die begeerte, die versugting na vryheid bestaan wel by die Afrikaner. Hoe verdeeld, verward en verslae ons mense ook al mag wees. Die grootste probleem is dat daar nie genoeg inhoud aan daardie begeerte na vryheid gegee word nie. Vra mense oor ‘n volkstaat, dan antwoord hulle “Orania”, terwyl daardie dorpsontwikkeling in die Noord-Kaap maar 700 siele tel wat in die praktyk volkome ondergeskik aan die ANC se brute magsoorheersing verkeer.

Die nuwe kultuurpolitieke beweging moet die volgende verrig:

Die volkstaatgedagte as ‘n intellektuele en politieke werklikheid beredeneer waarsonder Afrikanervoortbestaan inderdaad onmoontlik is. Pleks van huidige voorstellings – en hiermee vat ek niemand in die gesig nie, ek praat van ons vyande se voorstellings – waar ‘n klompie bejaarde, bebaarde mans op die haai vlakte ‘n verlepte vierkleur rondswaai, moet die volkstaat as ‘n toekomstige eerstewêreldstaat uitgebeeld word. Ook die staatkundige en filosofiese argumente rondom die volkstaat moet volgens internasionale norme aangebied word, sonder ‘n oorwig van Calvinistiese of Boeremistiek.
In ons letterkunde en filosofie moet die “ongemaklike” temas rondom ras, taal en identiteit met onverskrokkenheid aangepak word. Dit gaan moed verg om die multikultus as ‘n gruwelike, mislukte maatskaplike eksperiment aan die kaak te stel. Want nie net gaan ons deur die ANC se skoothondjiemedia verguis word nie, maar ook die akademiese en sake-elite sal die rug op ons keer, omdat hulle vir hul brood en botter van die staat of staatswelwillendheid afhanklik is. In die woorde van Roelf Meyer, sal ons as “die vyand” gereken word wat hul knusse akkomodasie teenoor die bestel bedreig.

Die gedagte dat ‘n klein groepie Afrikanermanne en -vroue met besielde en skeppende kultuurpolitiek ons totale omgewing in Afrikaans, maar ook in Suid-Afrika en selfs in die wêreld kan verander, is voorwaar opwindend. In baie opsigte word Suid-Afrika met ‘n arendsoog dopgehou omdat die “oplossing” vir ons probleem van etniese en kulturele naasbestaan, naamlik die smeltkroes, universeel as die panasee vir die huidige etniese en beskawingsbotsing in die wêreld voorgehou word. Die geleentheid bestaan dat ons ook aan die internasionale debat rondom hierdie kwessies kan deelneem, enersyds om die onhoudbaarheid van ons pseudodemokrasie te verduidelik, maar andersyds om aan die opkoms van alternatiewe vir die multikultus mee te doen.

Uiteindelik sal die gisting onder ‘n klein groepie Afrikaners met durf en insig wyer uitkring en die politiek in dié land onherroepelik verander. Die enigste rede waarom dit tot op hede nog nie gebeur het nie, is omdat die bestaande talent onder ons mense nie genoegsaam gemonster is nie en omdat ons te veel onder die indruk van tradisionele bemarking in die hoofstroommedia verkeer. Dit lê ons lam en veroorsaak dat ons nie ‘n denksprong buite hierdie afbrekende stelsel en ideologie kan neem nie.

Die Afrikaanse kultuur en politieke of intellektuele lewe is klein, selfs intiem. Indien tien mense oor die wil beskik om dit onherroepelik te verander, kan dit binne ‘n ommesientjie gedoen word.

As PRAAG enige bydrae hoegenaamd te lewer het, is dit juis om hierdie Afrikaanse omwenteling te vermag. Deur ons internetmedia en boekpublikasies moet ons die nuwe rigting skep en aandui. Die res sal agterna vanself volg.

ыгри для дивчат

Wanneer gaan die Afrikaner koers kry?

Toe ek op laerskool was, was ek ‘n Voortrekker en ek onthou nou nog die leuse: “Hou koers!” Dit lyk nie asof dié gedagte veel inslag onder Afrikaners gevind het nie, want nog nooit in die geskiedenis was daar so ‘n deurmekaar groep mense as juis die Boere in 2010 nie.

Diegene wat nie rondry met onderbroekvlaggies op hul motors en hul mede-blankes met bemagtigingstransaksies ondergrawe nie, is besig om na Australië te emigreer. Ander weer stem vir die Demokratiese Alliansie, ‘n party wat grotendeels dieselfde waardes en filosofie as die ANC nastreef en ten doel het om die Afrikaner in ‘n multikulturele Engelse nasie te assimileer. Dan is daar nog die joernaliste en kommentators van Nasionale Pers wat “nasiebou” namens die ANC nog meer op die brein het as die regerende party self en enige Afrikaner wat vir sy eie mense opstaan op die daad verguis en verdag maak.

Aan die regtervleuel van die Afrkanerpolitiek gaan dit kwalik beter. Totdat Malema meer gereeld sy radikale anti-blanke uitsprake gemaak het, was die Afrikanerfront met die HNP aan die spits so dormant dat sommige mense begin wonder het of dié organisasie nog bestaan. Met ‘n sigbare vyand op die horison, het die Afrikanerfront weer ontwaak, maar nie sonder verdeeldheid en snedighede van die Transvaalse Landbou-unie wat dit op hom geneem het om ander Afrikaanse organisasies te beledig en verdag te maak nie.

Dan is daar die Vryheidsfront Plus, die laaste oorblywende Afrikanerparty wat aan verkiesings deelneem. Oënskynlik beskik dié party oor ‘n rigsnoer in die vorm van sy grondwet wat ‘n duidelike missie bevat. Daardie missie omskryf helder dat selfbeskikking vir die Afrikaner in ‘n eie geografiese gebied of volkstaat die strewe van die Vryheidsfront Plus sou wees.

Enkele dae gelede sê ‘n prominente lid van die party, dr. Conrad Beyers, egter vir my dat die party eerder sy Afrikanersentriese leuse moet laat vaar en ‘n party “vir alle konserwatiewe Suid-Afrikaners, ook swartes, moet word”. Hy is blykbaar skaam vir die “rassistiese beeld van die party” as ‘n beweging vir blanke Afrikaners. Beyers is ‘n dosent aan die multikulturele Universiteit van Pretoria en in ‘n gesprek met ‘n Venda-student het hy ongemaklik begin voel om aan hom die Vryheidsfront Plus se beleid te verduidelik. Kennelik val “selfbeskikking vir Afrikaners in ‘n eie geografiese gebied of volkstaat” net nie mooi op die oor van ‘n Venda-student nie en daarom begin Beyers sterk aan die roeping van sy eie party te twyfel.

Tot dusver het ekself en PRAAG die VF+ as ‘n geesgenoot in die strewe na vryheid geïdentifiseer, maar ek moet sê dat ek al hoe meer ontnugter raak met die mate van ideologiese verwarring in die party. Die edele doelwit van Afrikanervryheid word net te dikwels op die altaar van politieke opportunisme en ook die persoonlike ambisies van partyleiers geoffer.

Tans “onderhandel” die bestuur van die VF+ met die ANC, let wel nie met die regering nie, maar met die party in Luthuli-huis oor allerlei Afrikanerkwessies, waaronder selfbeskikking. My gesonde verstand sê egter vir my dat die party wat Julius Malema, asook etlike geharde kommuniste huisves kwalik bereid sou wees om ‘n ordentlike stuk grondgebied aan Afrikaners af te staan. Omdat die “onderhandelings” grootliks in die geheim geskied, is daar geen duidelike mandaat, proses of sperdatum daarvoor nie en kan sodanige onderhandelings waarskynlik nog die volgende twintig jaar duur, sonder enige duidelike uitkoms.

Boonop dien dr. Pieter Mulder as adjunkminister in die ANC-kabinet, wat erg verwarrend vir Afrikaners en opposisiekiesers is en ná ‘n jaar nog geen duidelike voordeel inhou nie. Mulder praat ook baie min oor selfbeskikking en het in ‘n onlangse onderhoud oor RSG se “Praat saam” kwalik daarna verwys.

In die woorde van ‘n eerlike Vryheidsfront Plus-amptenaar, “het ons in sestien jaar nog nie ‘n sentimeter nader aan selfbeskikking gekom nie!”

So ploeter die Afrikaners aan, van een rugbywedstryd na ‘n ander, of nou selfs van een sokkerwedstryd na ‘n ander, terwyl hul gang telkens deur nog ‘n moord, verkragting of voorval van diskriminasie teen hulle onderbreek word.

Terwyl die Afrikanerbeweging in die aanloop tot die 1948-verkiesing en in die tyd van Verwoerd ‘n vaste rigting gevolg het en ‘n aantal doelwitte in die oog gehad het, het Afrikaners in die meer onlangse tyd op soveel dwaalspore beland dat hulle soos blare in die wind waai: dan dié kant toe, dan daai kant toe.

Of soos M.T. Steyn gesê het: “Om Afrikaners te lei, is soos om ‘n klomp hoenders aan te jaag!”

Elders op die Praagwebwerf word berig dat daar vandag parlementêre verkiesings in België plaasvind. Nie minder nie as 40% van die ses miljoen Vlaminge in daardie land gaan vir Vlaamse partye stem wat selfbeskikking en die afstigting van ‘n Vlaamse Republiek voorstaan.

Eens op ‘n tyd is Afrikaners deur Vlaminge bewonder vir hul moed, durf en deursettingsvermoë. Die Groot Trek, Vryheidsoorloë en die Afrikaanse taalbeweging van die twintigste eeu is gesien as navolgenswaardige voorbeelde vir Vlaminge om hulself van die Franssprekende Wale se oorheersing te bevry, iets wat hulle al in ‘n hoë mate reggekry het en wat waarskynlik binne die afsienbare toekoms met ‘n eie staat bekroon gaan word.

Tans kan ons maar net les neem by die Vlaminge oor die geesdrif en doelgerigtheid waarmee hulle selfbeskikking nastreef. Helaas verteenwoordig die Afrikaner se onlangse jakkalsdraaie ‘n skandelike stuk verraad teenoor enersyds ons voorouers wat hul bloed vir vryheid opgeoffer het en andersyds teenoor ons kinders en kleinkinders wat geen vaderland meer het nie, maar in ‘n Zimbabwe-in-wording grootword.

Ook in ons ander taalverwante stamland, Nederland, is vandeesweek ‘n demonstrasie gelewer van hoe die kiesers die heersende politieke korrektheid in ‘n hoë mate verwerp en hul Nederlandse soewereiniteit en kulturele selfbeskikking teenoor die gevaar van kolonisering deur Moslem-immigrante verdedig.

Hierteenoor bevind die Afrikaner hom vandag in ‘n toestand van vrees en bedwelming. Ek het al hoeveel keer ervaar dat selfs net intellektuele of ideologiese konfrontasie met die ANC-bewind ons mense beangs maak. Asof enige dissident of kritikus van hierdie onbekookte bestel terstond deur die Spaanse Inkwisisie in hegtenis geneem mag word en allerlei Middeleeuse foltermetodes gebruik mag word om hom weer in die kraal van nasiebou, multikulti-samesyn en gewillige assimilasie te kry.

Die doelwit wat ons moet nastreef, is ‘n seweletterwoord: Vryheid. En dit beteken ‘n plek waar ek en u deur ons eie mense in Afrikaans regeer word, waar ons belastings tot ons eie voordeel aangewend word en waar geen misdadiger of lid van ‘n moordbende kan verkrag en moor soos hy wil nie.

Vryheid is, binne ons konteks, maar selfs in die beskaafde Wes-Europa en in België of Nederland, sinoniem met selfbeskikking.

Dit kan op allerlei maniere behaal word: deur die stembus, deur gewapende opstand of deur ‘n langdurige kultuurpolitieke beweging met of sonder internasionale steun. In ons geskiedenis het ons reeds al drie metodes gebruik om vryheid van die Britse Ryk te verkry, dus is dit kwalik nuut vir ons.

Omdat ons sit met grotendeels ANC-gesinde media in dié land – en die DA is filosofies maar net ‘n ‘ANC Lite’ – is die kanse dat separatistiese Afrikanerpartye in dié land soos in Vlaandere massasteun gaan monster, maar skraal. Ook geskied die befondsing van politieke partye op so ‘n manier dat dit so te sê onmoontlik is om ‘n nuwe party te stig en te finansier terwyl die bestaande partye rojaal deur die staat en die belastingbetaler befonds word.

Dit laat slegs die orige twee moontlikhede: gewapende stryd en ‘n kultuurpolitieke beweging.

Al die risiko’s verbonde aan gewapende stryd, ook dat ‘n mens soos die Boeremaglede in die tronk mag beland en die res van jou lewe daar mag deurbring, laat ek maar aan die leser se verbeelding oor. Bygesê: ek het al voorheen iewers geskryf dat geweld in Afrika legitimiteit skep. In 1985 is die ANC se steun onder swart kiesers in dié land op 5% geskat, maar dis deur sy – om ‘n uitdrukking by die Duitsers te leen – “geweldsbereidheid” dat hy sowel legimiteit buitelands en steun binnelands verwerf het.

Geweld sal vir die Afrikaner in dié land net sin hê indien hy defensief optree, met ander woorde as ons eerste aangeval word of daar grootskaalse plaasbesettings en chaos plaasvind en ons moet dan gewapend optree om orde te herstel. In so ‘n geval bepaal ons nie die verloop van dinge nie, maar die ANC en ander radikale swart groepe wat hulself reeds uitdruklik tot die etniese suiwering van blankes en Afrikaners verbind het. In so ‘n geval geld die oeroue regsreël van noodweer of selfverdediging en sou niemand ons kon kwalik neem indien ons in so ‘n geval tot geweld oorgaan nie. Dikwels lei sulke burgeroorloë of “intrastaatlike” oorloë tot een of ander vorm van verbrokkeling en afstigting in volkstate, soos ons al in die ou Joego-Slawië, Oos-Europa en ook Eritrea gesien het.

Hopelik bly geweld en oorlog ons egter gespaar, hoewel ‘n mens, gegewe die toenemende onstabiliteit in Suider-Afrika, dit nie heeltemal buite rekening kan laat nie.

Dit bring my by die derde metode om vryheid te verkry: ‘n kultuurpolitieke beweging. Dit is eintlik waarmee ons hier by PRAAG en op die internet besig is. In die 1920s en 1930s was daar ‘n soortgelyke beweging onder Afrikaners wat die Afrikaanse taal in sy huidige vorm geskep en daarvan ‘n amptelike taal gemaak het. Kenmerkend van ‘n kultuurpolitieke beweging is die volgende:

Dit is identiteitskeppend (teenoor die huidige opposisiepartye, selfs die Vryheidsfront Plus, wat identiteitsoekend is)

Dit snoer mense saam rondom taal, kultuur en idees.

Dit trek grense tussen mense wat ook op instellings van toepassing is (só het Afrikaanse skole en universiteite in die verlede ontstaan).

Dit skep ‘n nasionale, etniese en politieke werklikheid wat nóg deur die koloniale verdrukker (die ANC) nóg deur die internasionale gemeenskap (die VN, Europese Unie en ander) geïgnoreer kan word. Sodoende kan vryheid en selfbeskikking deur internasionale bemiddeling bereik word.

In ‘n volgende rubriek sal ek moontlik uitbrei hoe dit prakties moet geskied.

паркет

Vat sommer die hele jaar vakansie!

Die skielike aankodiging dat môre ‘n vakansiedag gaan wees, toon in welke mate die sokkerwêreldbeker besig is om die land se produktiwiteit en eerlikheid, wat reeds onder verdenking staan, verder te ondergrawe. Intussen het die ANC-minister van finansies volgens ‘n berig in gister se Business Day, aangekondig dat die aankoop van sokkerkaartjies deur staatsdepartemente indruis teen die wet en staatsamptenare aan vervolging weens die misbruik van openbare fondse mag blootstel. Blykbaar het sulke aankope van kaartjies en vermaakpakkette rondom die sokkertoernooi in die staatdiens geweldige afmetings aangeneem.

Ons kan egter nou al voorspel dat geen van die aardig besoldigde hoëlui in die staatsdiens wat soos wafferse korporatiewe grootmenere hul plesier en sake graag meng, vervolg sal word nie. Inteendeel, die manier waarop die ANC reeds party en staat met mekaar verwar, asook die staatskas en die eie beursie, gaan deur die sokkerkoors net ‘n verdere hupstoot kry.

Die vraag is waarom die hele staatsdiens en groot maatskappye soos die banke wat hul kliënte uitbuit om agterna groot sokkerborgskappe aan ANC-verwante klubs en sportorganisasies te betaal, nie sommer die hele jaar moet afvat nie? Die res van ons wat ons brood in die spreekwoordelike sweet van ons aanskyn moet verdien, sal waarskynlik nie die verskil agterkom nie. Hiervan kan enigeen getuig wat al probeer het om ‘n staatsdepartement of jou plaaslike tak van ABSA te bel. Ons betaal net meer en meer belastings en bankfooie om die ANC en sy handlangers se permanente partytjie te finansier. Dan praat ‘n mens nie eens van die ANC se kiesers waarvan 15 miljoen toelaes ontvang waarvoor die steierende middelklasbelastingbetaler insgelyks moet goed staan nie.

Eintlik het Suid-Afrika in 1994 ‘n aristokrasie, weliswaar ‘n swart aristokrasie, ontvang. Soortgelyk aan die Britse aristokrasie wat ons vermaak met hul seksskandale en familierusies, volg ons die skandes en manewales van die Azaniese aristokrasie waarin die geelpersjoernaliste soveel belangstel en dit as hul patriotiese plig beskou om ons oor in te lig.

Terwyl sommige Afrikanerskape ook onderbroekvlaggies op hul motors aanbring en moontlik in dieselfde dronkenskap en sokkergefuif as die res van hierdie droewe land gaan verval, sal sommige van ons verplig wees om in hierdie tyd te werk.

Hoe gouer ons egter kan ophou om belastings te betaal aan die wonderstaat sonder werkende mense wat hul vermaak, drankies, partytjies en hotelverblyf met belastinggeld vereffen, hoe beter.

Slegs onafhanklikheid en ‘n volkstaat sal ons van die huidige klug verlos. Die Afrikaner se ekonomiese en produktiewe aandeel aan hierdie land word in elk geval deur sowel die ANC as die Angel-Saksiese moondhede soos Brittanje en Amerika op nul geskat, dus sal die partytjiegangers nie eens ons afwesigheid by die makietie opmerk nie.

jewellery for прокурор Фильчаков

Rapport beskuldig my van ‘heul met neo-Nazi’s’

In ons land is die “apartheidtyd” sedert 1994 deur die “volksmoordtyd” opgevolg. Iewers vorentoe gaan historici moet kyk na die rol van die Suid-Afrikaanse gedrukte media wat die huidige moorde, verkragtings en diskriminasie teen minderheidsgroepe verwyg het terwille van allerlei propagandaveldtogte om hierdie bankrot stelsel in stand te hou. In vandag se Rapport word my uitgebreide besoek aan Europa waartydens ek met ‘n verskeidenheid partye, staatsamptenare en individue gesels het afgemaak as Roodt soek in Europa steun van neo-Nazi’s.

Juis nie. Die Sweedse groep Svenska motståndsrörelsen oftewel Sweedse weerstandsbeweging het reeds deur hul betoging voor die Suid-Afrikaanse ambassade in Stockholm ná die moord op Eugene Terre’Blanche getoon dat hulle Afrikaners steun, dus was dit beswaarlik nodig om hul steun “te werf”. Enersyds was ek nuuskierig om te sien hoe lyk neo-Nazi’s in ‘n tradisioneel linkse land soos Swede wat reeds jare lank ‘n sosialistiese stelsel in stand hou en andersyds wou ek ter plaatse kennis opdoen om te sien hoe die protes in Swede tot ‘n meer doeltreffende beweging uitgebou kan word.

Ons het met heelwat ander groepe in Stockholm ook vergader, onder andere die Joodse of half-Joodse redakteur van die Sweedse Demokratiese party se koerant, Tommy Hansson, ‘n feit wat beswaarlik in ons guns getel het wat die Sweedse weerstandsbeweging betref. My houding is egter een van: ons wil nie inmeng in die binnelandse politiek van Swede of enige ander land nie, maar verwelkom steun vir die Afrikanersaak, van watter oord ook al, hetsy links, hetsy regs.

Terloops, die Broederbond-beheerde Rapport het geen beswaar gehad dat ek met ‘n voormalige gevangene op Robbeneiland, beskuldigde in ‘n verkragtingsaak en lid van ‘n terreurbeweging, Jacob Zuma, braaivleis gehou of by Libertas gaan eet het nie. Nóg Nelson Mandela, nóg enige ander ANC-leier – of selfs Rapport – het al ooit die menseregtevergrype van die internasionale kommunisme veroordeel. Honderd miljoen mense het regstreeks as gevolg van kommunisme gesterf, veel meer as wat ooit deur Nazi’s of ander nasionalistiese groepe gedood is. Toe die vakbond Solidariteit ‘n paar jaar gelede met Cosatu en die Suid-Afrikaanse Kommunisteparty vergader het, is dit allerweë as ‘n positiewe stap in Rapport, Beeld en ander Nasperskoerante aangebied.

Soos in die Sowjetunie of Oos-Duitsland van weleer, beskou Rapport heel moontlik enigiemand wat nie ‘n kommunis of sosialis is nie, as ‘n “fascis”. Daardie simbool van linkse totalitarisme, die Berlynse muur, wat ‘n hele bevolking in hul eie land gevange gehou het, het mos hoeka bekendgestaan as die “anti-fascistiese skandmuur” wat bedoel was om die arme Oos-Duitsers teen “kapitalisme en regses” te beskerm, Stasi (hul berugte geheime polisie) en al…

Ek het nie eens geweet Klas Lund, die leier van die Sweedse weerstandsbeweging, was in die tronk omdat hy ‘n polisiestasie aangeval het nie en het dit eers op pad lughawe toe verneem waar ons die vliegtuig Brussel toe sou haal. Ons het nooit vir Lund te siene gekry nie aangesien hy in die noorde van die land woon en nie naby Stockholm nie. Die lede van die beweging wat ons in die hoofstad gesien het, het egter onomwonde aan ons verklaar dat hulle ‘n nie-gewapende stryd voer, met die klem op betogings, bewusmaking, die uitdeel van pamflette op straat en dergelike demokratiese aksies.

Enigiemand wat soos die Sweedse weerstandsbeweging die NSA-onderbroekvlag in die openbaar verbrand en agterna die reste daarvan in die posbus van die Suid-Afrikaanse ambassade in Stockholm indruk, kan nie heeltemal sleg wees nie. Die feit dat hulle hul koppe kaal skeer en hoofsaaklik swart klere dra, doen beswaarlik afbreuk aan so ‘n skitterende heldedaad.

Kader Asmal, wat in die openbaar sy steun vir die Kerkstraatbom uitgespreek het en die Afrikaanse universiteite met ander saamgesmelt het om hulle te verengels, is al in ‘n Rapport-rubriek voorgehou as ‘n held en “‘n Afrikaanse taalstryder”. Ek is bevrees Rapport se bewondering vir die voorstanders van terreur of die voormalige terroriste van die ANC wat tans ‘n volksmoord teen ons pleeg, het die koerant se oordeel dermate aangetas dat hy nie meer behoorlik tussen reg en verkeerd, of normale politieke/intellektuele gesprek en onderduimse geweldspraatjies kan onderskei nie.

As Nelson Mandela my more vir ‘n Sweedse ontbyt nooi, moet ek nee sê omdat hy in Oktober 1962 met wapens en plofstof besig was om terreurdade teen Suid-Afrikaanse burgerlikes te beplan? Heel waarskynlik sál ek ‘n ontmoeting met die skrywer van How to be a good communist van die hand wys! Die punt is egter dat linkse of kommunistiese ekstremiste vir Rapport heel aanvaarbaar is, maar diegene aan die teenoorgestelde kant van die spektrum wat nie naastenby so radikaal of gewelddadig is nie word as uit die bose beskou. Rapport is lankal sy morele en politieke kompas kwyt; vandaar dus die soort propagandaberig wat my in die opskrif aan Europese neo-Nazi’s wil verbind.

Om Jared Taylor van American Renaissance, een van die beskaafdste – en in ‘n sekere sin, “liberaalste” in die sin van verdraagsaamste – mense wat ek ken, as “verregs” te beskryf, verteenwoordig insgelyks die soort blindelingse etikettering wat ongelukkig ‘n kenmerk van Naspersjoernalistiek geword het.

Feit is egter dat Europa vinnig besig is om te verander en dat ‘n swaai na regs oral voelbaar is. Net soos die ANC, SAKP en ander malletjies as’t ware deur die linkse golf in die Weste ná die revolusionêre 1960s aan bewind gedruk is, kan die Afrikaner net baat by die huidige, meer nasionalistiese klimaat in Europa.

Ons Afrikaners het reeds baie vriende in Europa, van verregs tot sentrumregs of selfs liberaal. Dis nog net die sosialiste en kommuniste wat ons as ‘n verguisbare en vernietigbare volk van wit rassiste sien. Ook die problematiek van kultuurkonflik met Moslems en swartes wat die sentrale tema van die Europese politiek geword het, het vir die eerste keer sedert die vroeë 1900s die Afrikaner se probleem met verafrikanisering internasionaal verstaanbaar gemaak. In die VSA is ras en kultuur insgelyks nie ver onder die oppervlak nie. In dié trant het ‘n bekende rubriekskrywer onlangs in die New York Times die uitgebreide Tea Party-beweging in die VSA as rassisties afgemaak en hom in die demografiese afgang van blanke kiesers in Amerika verlekker. Oral in die Westerse wêreld is linkses besig om – as deel van hul politieke en verkiesingstrategie – anti-blank, anti-Westers en pro-Moslem, pro-swart en pro-immigrasie te raak.

Binnekort veg ons Afrikaners ons oorlewingstryd saam met ‘n miljard ander blankes in Europa en Noord-Amerika, soos wat Huntington se kultuurstryd of “clash of civilizations” die vernaamste politieke kwessie van die een-en-twintigste eeu word. Indien net een Europese staat ons aktief sou begin steun, sou die ANC se oorheersing oor Afrikaners nie ses maande hou nie. Dus, soos die Poolse uitgeweke skrywer, Jerzy Kosinski, in die vroeë sestigerjare uitgeroep het: “Die toekoms is ons s’n, kameraad!” Amusant vir my was ook hoe sowel die Sweedse regses as die politici van die Vlaams Belang die woord “kameraad” vrylik gebruik het om hul medestryders te beskryf. Miskien raak dit tyd dat ons dié woord in Afrikaans insgelyks rehabiliteer en van sy linkse konnotasie ontneem.

ресивер купить

Afrikaner-“sagtemag” in die Lae Lande

Ek sit hier in die Eurostar-sneltrein van Brussel na Londen en het nou vir die eerste keer weer tyd om oor die PRAAG-toer deur Europa te berig. Ons besoek het eintlik al my verwagtinge oortref, want ná ons vriendelike ontvangs in Swede, het ‘n mens byna oorstelp gevoel met die gasvryheid en meegevoel van die Lae Lande, sowel Nederland as Vlaandere.

Oor die eeue vandat Jan van Riebeeck in die Kaap aangekom het, het ons verhouding met die Lae Lande hoogtepunte en laagtepunte beleef. ‘n Onlangse laagtepunt was die kulturele boikot deur Nederland in die sewentiger- en tagtigjare, maar wat nie deur Vlaandere gevolg is nie.

Kort ná ons aankoms in Brussel het ek na Antwerpen vertrek vir ‘n ete aan huis van die Vlaams Belang se leier, Filip de Winter. Ek en ‘n ander groot vriend van die Afrikaners, Jared Taylor van American Renaissance, is saam deur Annick Deneve, die Vlaams Belang-leier se sekretaresse, in Brussel opgelaai en daarna na Antwerpen geneem. In die motor gesels ek en Jared land en sand oor Suid-Afrika, asook sekere raakpunte tussen ons en die Amerikaanse Suide.

Benewens die volksmoord op Afrikaners, is selfbeskikking die ander hooftema van hierdie toer. Net soos die Afrikaners met hul vele pogings tot onafhanklikheid, soos Stellaland en Goosen, asook die Boererepublieke, het die Suidelike Amerikaners telkens selfregering nagestreef, eers teen die Britte en toe teen die Yankees, maar tydens die Amerikaanse Burgeroorlog is hulle natuurlik finaal deur Noorde verower, net soos ons deur die Britte in 1902 verower is. Ook die ses miljoen Vlaminge, die Nederlandssprekende volk in België, is besig met hul eie demokratiese vryheidstryd om onafhanklikheid en selfbeskikking te verkry. By die partykongres van die Vlaams Belang verlede Sondag het die volgepakte saal dikwels uitgeroep: “België barst!”, met ander woorde, dat die Belgiese staat besig is om tot niet te gaan en dat Vlaandere uiteindelik volle onafhanklikheid en ‘n staat sal verkry.

‘n Mens eet heerlik in België en die dinee by De Winter is uit die boonste rakke, met ‘n gehuurde sjef wat allerlei geregte vanuit De Winter se kombuis optower, vyf of ses gange as ‘n mens die kaas ná die hoofgereg insluit.

Eintlik is dit ‘n fondsinsamelingsdinee en die twintigtal mense bestaan meesal uit Antwerpse sakemanne wat die Vlaams Belang finansieel ondersteun. Aan tafel praat ek Afrikaans en al die Vlaminge volg my gemaklik. Trouens, ‘n gewaarwording wat al hoe sterker by my inslag gevind het, is dat ons taal, Afrikaans, ‘n mens eintlik toegang tot die hele Noord-Europa gee. Die Lae Lande, natuurlik, waar ons geredelik verstaan word, maar ook Duitsland, Switserland en die Skandinawiese lande waar ons met geringe moeite daardie tale kan aanleer, danksy ons taal se ooreenkomste wat woordeskat, sintaksis en selfs uitspraak betref.

Ek dink nie die meeste Afrikaners besef in watter mate ons Afrikaanse kultuur, soos ons volksliedjies en letterkunde, eintlik deel vorm van byvoorbeeld die Vlaamse kultuur nie. Op skool leer die meeste Vlaminge ons volksliedjies en kry ook blootstelling aan die Afrikaanse poësie. Een van die dames aan my tafel verduidelik hoe sy vir ‘n vriendin ‘n mooi gedig oor moederskap moes voordra en niks gepas in Nederlands kon vind nie. Daarna het sy op ‘n gedig van Elisabeth Eybers afgekom en dit het groot byval gevind.

Die aantreklikheid van Afrikanerkultuur vir sowel die Vlaminge as die Hollanders verteenwoordig ‘n soort “sagte mag” wat ons steeds uitstraal, in weerwil van ons huidige staatloosheid en oorheersing deur die ANC se swart rassiste. Huntington het mos gepraat van “harde en sagte mag” en het Amerika se popkultuur van Hollywood, Coca-Cola, McDonald en Levi-denims as deel van die land se “sagte mag” getipeer.

Twee dae ná die dinee by De Winter, sit ek in die Schiller-kafee op die Rembrandtplein in Amsterdam en vra ‘n Nederlandse joernalis van die koerant “De Pers” die vraag aan my: “Hoe sou jy die Afrikanerkultuur beskryf?” In 2006 het ek by die American Renaissance-kongres in Washington die frase, “Beethoven in die Bosveld” gebruik en ek herhaal dit teenoor hom. Dis nie dat alle Afrikaners Beethoven op die klavier of die viool speel nie, maar daardie kombinasie van Hoog-Europese gekultiveerdheid, geletterheid en finesse met die viriele jag- en pionierskultuur, is wat die Afrikaner ‘n unieke wese op hierdie planeet maak.

Meer oor ons besoek aan Amsterdam egter later. Ná die gesprek oor Elisabeth Eybers en die voortreflikheid van die Afrikaanse poësie met die welgeklede, welvarende Vlaminge aan tafel, versoek De Winter vir my en Jared Taylor om elkeen ‘n kort toespraak iewers tussen die hoofgereg en die kaas te maak, hy in Engels, ek in Afrikaans. In my kort praatjie verwys ek na ons swaarkry onder die juk van die ANC, maar ook na ons gemeenskaplike vryheidstryd om onafhanklikheid en vryheid te verkry. Ten slotte kwoteer ek die bekende woorde van I.D. du Plessis:

“Nee, soet is die stryd vir die stryder,

Al moet hy uiteindelik verloor;

Maar die man wat sy deelname weier,

Is die man wat sy nasie vermoor.

Die Vlaminge klap warm hande vir my enkele onvoorbereide woorde. Iemand komplimenteer my later selfs op my “grandiose toespraak”. In sy Engelse toespraak meen Jared Taylor dat hy my beny dat ek in ‘n taal wat so naby aan dié van die Vlaminge is myself verstaanbaar kon maak. Volgens hom stry ons almal, PRAAG, American Renaissance en die Vlaams Belang, dieselfde stryd ten behoud van die Westerse beskawing. Hoewel die proses van aftakeling by ons in ‘n veel meer gevorderde stadium verkeer, is ons problematiek van kultuurbotsing, asook rasse- en etniese verskille, deesdae die universele kwessies van die hele Westerse wêreld, insgelyks hier in Europa. Dus het ons waarskynlik vir die eerste keer in meer as ‘n eeu die kans om nie net onsself aan die buitewêreld verstaanbaar te maak nie, maar ook op gelyke voet deel te neem aan die Europese politieke en filosofiese gesprek.

Ek sal oor die volgende paar dae nog verder berig oor ons ontvangs in Nederland, asook by die kongres van die Vlaams Belang in Antwerpen en ons kuier by die jong Afrikaneraktiviste in Londen wat die betoging voor die SA ambassade op Trafalgarplein georganiseer het.

Wat PRAAG binnekort gaan bereik, is om ‘n wêreldwye versetnetwerk te vestig wat die destydse anti-apartheidsbeweging na amateurs gaan laat lyk. Daar gaan gereelde betogings voor SA ambassades wees, skakeling met media en besluitnemers in die meeste Europese lande en selfs internasionale organisasies, alles met die uitsluitlike doel om vir ons mense outonomie en grondgebied in Suid-Afrika te verkry waar ons vry van die ANC-juk kan leef.

Binnekort die volgende aflewering wat dit betref.

ik topcargo кидалы

Stockholm verwelkom PRAAG

Lees Dan Roodt se verslag oor die PRAAG-afvaardiging se besoek aan Stockholm hier.free gambling game

PRAAG-toer na Europa skop af in Frankfurt

Die PRAAG-toer met as tema “Volksmoord onder die dekmantel van misdaad” het vanmôre afgeskop met ons aankoms in Frankfurt. Ek sit hier in ‘n kafee in die middel van die stad en skryf gou ‘n paar woorde oor wat lesers oor die volgende paar dae te wagte kan wees.

Vanaand vlieg ons na Stockholm waar ons met politieke aktiviste en politieke partye gaan gesels. Ons is gewapen met ‘n kort Powerpoint-aanbieding, 25 eksemplare van my boek The Scourge of the ANC en ‘n CD met enkele TV-programme oor plaasmoorde en geweld daarop.

Hoewel al ons afsprake oor die volgende paar dae nog nie bevestig is nie, lyk dit belowend. Ten minste een Vlaamse en een Nederlandse politikus gaan ons te woord staan en Donderdagaand het ons ook ‘n ete-afspraak met die Amerikaner Jared Taylor wat ons saak in die VSA sover moontlik probeer bevorder.

So pas was ons by die Frankfurtse Persklub se gebou in en het nou die name van ‘n paar TV-joernaliste wat ons moontlik te woord sal staan. Een sal ons verklaring na sy kollegas aanstuur.

Reeds met ons aankoms by die lughawe het ons spontaan met ‘n Tsjeg en ‘n Kroasiër wat hier in Duitsland woon en vir Lufthansa werk aan die gesels geraak oor die politieke situasie in Suid-Afrika. Volgens hulle is daar min Duitsers wat belangstel om die Wêreldsokkerbeker by te woon “aangesien hulle nie doodgemaak wil word nie”.

Dis eintlik ongelooflik, maar die nuus oor Suid-Afrika het reëlreg verander en dis nou ons wat die slagoffers is, nie meer die swartes nie. Die internasionale pers het reeds die weg voorberei op ons boodskap en al wat dit nou gaan verg, is om aan mense die onreg en ekstreme aard van die situasie oor te dra waarna potensieel miljoene Europeërs ons in ons vryheidstryd sal steun, veel meer as wat ooit die ANC in die verlede gesteun het.

гипсовая лепнина спб

Taalstryd moet harder raak

Jaap Steyn is seker een van die grootste Afrikaanse skrywers en intellektuele van alle tye. Indien hy Frans, Duits of Italiaans was, sou hy lankal deur die staat en die nasionale media vereer gewees het. Danksy die ANC en dié se skoothondjie, Nasionale Pers, word Steyn se reuse-oeuvre met tientalle boeke oor ons taal, geskiedenis en manjifieke biografieë nie na waarde geskat nie.

In vandag se aflewering van sy gereelde geskiedenisbrokkies oor die verengelsing van Afrikaners onder die Britse bewind aan die Kaap, onthul Steyn dat die universiteit van Kaapstad deur Afrikaners in die konsistorie van ‘n NG Kerk in 1829 gestig is! Daarna is dit egter gou-gou verengels, net soos Stellenbosch, Tukkies, Kovsies, Potchefstroom en die voormalige RAU in ons tyd verengels is of verengels word.

Die geskiedenis herhaal homself telkens in ons land. Ná 1902 het Afrikaners georganiseer en hulself onder die oranje blanje blou as ‘n volk gekonstitueer ten einde ‘n tweede volksmoord soos dié van die Britse konsentrasiekampe te voorkom. Vandag is die tweede volksmoord wat ons voorouers gevrees het egter in volle swang, tesame met die hernieude verengelsing van feitlik alle Afrikanerinstellings.

In Suid-Afrika het die onderdrukking van Afrikaans nog altyd hand aan hand gegaan met die fisieke uitwissing van ons volk. ‘n Mens kan dit amper ‘n beginsel van die Suid-Afrikaanse geskiedenis noem. Eintlik is dit heel logies, want om ‘n volk van sy taal te ontneem en agterna by die oorwinnaar se kultuur in te lyf, is ‘n ewe doeltreffende metode van volksmoord as om mense fisiek uit te delg. Vanweë die feit dat Brittanje in die eerste helfte van die negentiende eeu nie genoeg Britse immigrante na die land kon stuur om Afrikaners eenvoudig demografies te oorweldig nie, het volksmoord egter mettertyd deel van Britse beleid geraak.

Die haat vir alles wat Afrikaans is en wat op die duur volksmoord moet aanvuur, is in die 1940s en 1950s baie doeltreffend aan die radikale swart leierskap van Nelson Mandela, Oliver Tambo, Walter Sisulu en ander deur die Anglikaanse kerk oorgedra. Vader Trevor Huddleston van die Engelse Kerk het in die vyftigerjare Britse koerantredakteurs en joernaliste na die land laat kom om ‘n internasionale lasterveldtog teen die Afrikaner van stapel te stuur.

Vandag speel die negentiende eeu, wat Jan Smuts ons “eeu van onreg” genoem het, hom weereens in ons land af, met taalverdrukking, verkragtings en grusame moorde op burgerlikes. So pas is twee jong mans wat van opstand teen die ANC-bewind verdink word, in polisieselle verkrag, tesame met tienduisende Afrikanervroue wat sedert 1994 deur swartes verkrag is.

Afrikaners het oor die afgelope twee eeue ‘n groter bydrae tot die Britse Ryk en tot die oorheersing van Engels in dié land gelewer as die Engelse self. Dit is ons wat vir swartes in Engels skool hou of aan die universiteite doseer. Dit is ons wat die belastings betaal waarmee ons eie taal uitgeroei word en waarmee ons uiteindelike uitwissing, kultureel maar ook fisiek, voltrek word.

Die taalstryd sal veel harder gevoer moet word. Ons moet eenvoudig weier om hoegenaamd met hierdie Engelse owerheid in sy taal te kommunikeer, indien ons hoegenaamd nog met hom wil kommunikeer. Die heel beste sou wees dat ons onmiddellik ophou om aan hom belasting te betaal en dat ons aan elke Engelse kolonialis in hierdie land moet sê: “Finansier jou eie empaaier!” Laat die Engelse vir die magdom Engelse skole en universiteite in dié land betaal. Laat Engelsman en Engelse vrou aan hul swart surrogate in hul taal doseer of hul administrasie bedryf.

In Vlaandere, Québec en elders het ‘n taalstryd tot politieke opstand en die aandrang op selfbeskikking en ‘n eie grondgebied gelei. Vir die Afrikaner is daar geen ander uitweg meer nie.

Ons finansier ons eie ondergang. Ons kinders word, hetsy vermoor, hetsy verengels met ons eie belastings of verbruikersbesteding.

Laat die groot maatskappye wat nie meer blanke Afrikaners in diens neem nie en slegs aan swartes in Engels adverteer sonder ons klandisie klaarkom, net soos wat die Engelse staat sonder ons belastings behoort klaar te kom.

Die Afrikaner het nog nooit ordentlik in opstand teen Engelse verdrukking gekom nie. Selfs tydens die Tweede Vryheidsoorlog het De la Rey en ander met handskoene aan geveg teen Brittanje wat besig was om ons vroue en kinders erger as diere uit te moor.

Die tyd het gekom dat ons ‘n oog met ‘n oog en ‘n tand mat ‘n tand moet vergeld.

In die sogenaamde apartheidtyd het ons ons vyande net met liefde en eerbied behandel, vir hulle skole en nogmaals Engelse universiteite gebou of aan hulle die taalregte toegeken wat hulle ons al eeue lank ontsê.

Wat genoeg is, is genoeg! Van nou af aan sal ons die stryd vir Afrikaans – om van Afrikaneroorlewing nie te praat nie – kaalvuis moet aanpak.

Daardie draadsitter-Afrikaners wat hulself verbeel dat hulle in hierdie nuwe volksmoordtyd tegelyk met die owerheid kan saamwerk en hul mede-Afrikaners heuning om die mond kan smeer, sal ook moet besef dat die keuse onverbiddellik geraak het. Dis nou ‘n geval van: óf jy is vír ons, óf jy is teen ons. Met soveel onreg, geweld en verdrukking wat om ons woed, is daar geen middeweg meer nie.

ремонт паркета Александр Фильчаков

Afrikanerverraaiers se ontkenning

Die vorige meningspeiling op PRAAG het die vraag gevra: “Wie is die Afrikaner se grootste vyand?” ‘n Mens kon óf antwoord “Afrikanerverraaiers” óf “die ANC en SAKP”. Nie minder nie as 83% van respondente het “Afrikanerverraaiers” geantwoord!

Nie lank voor PW Botha dood is nie, het ek by Die Anker twee uitgebreide gesprekke met hom gehad. Dit was soos een van daardie wetenskapfiksiefilms waar ‘n mens in ‘n kapsule klim en terug in die tyd vlieg. Oom PW was vyftig jaar in die politiek en het al die groot figure uit die verlede persoonlik geken: Malan, Strijdom, Verwoerd, waarskynlik selfs JBM Hertzog.

Interessant was dat die jong PW aan dr. D.F. Malan die vraag gestel het waarom die skeuring tussen hom en Hertzog in die dertigerjare gekom het. Malan het ‘n rukkie stil gebly en toe harstogtelik teenoor die jong organiseerder vir die Nasionale Party uitgeroep: “Afrikanerverraad!”

Verraad is sekerlik deel van elke volk se geskiedenis. By tye is dit eenvoudig makliker en veral finansieel voordeliger om met die vyand te heul as om by jou eie mense te staan. Maar ek verstout my om te sê: die Afrikanergeskiedenis word meer as dié van ander volkere deur verraad besmet. Ons het dit gesien tydens die Tweede Vryheidsoorlog en natuurlik oor die afgelope dertig jaar, vandat ‘n bepaalde kliek in die Broederbond en die Nasionale Party beheer oor die land en feitlik al sy instellings verkry het. Vir ‘n pot lensiesop het hulle alles – van die Uniegebou, die universiteite en openbare maatskappye, ons museums en wildtuine, die mineraal- en waterregte tot die kaart en transport op ons boere se grond – aan die ANC uitverkoop.

Nadat Roelf Meyer finaal aan Cyril Ramaphosa oorgegee het, het hy glo met laasgenoemde gedans, asof hy in ‘n gay-klub was. Cyril het agterna opgemerk dat, “indien hy soveel soos Roelf prysgegee het, hy dalk nie so vrolik sou gewees het nie”. Vandag, terwyl ‘n tweede volksmoord rondom ons woed, pluk ons die wrange vrugte van Roelf Meyer se vrolikheid.

Afrikanerverraaiers, hoewel hulle tussen ons woon en werk, is nie so maklik om te verstaan nie. Hulle trap op ons vir eie belang of persoonlike gewin, maar dit verteenwoordig nie die hele prentjie nie. Aan die een kant is hulle boos, dog aan die ander kant is hulle ook naïef, dom, wêreldvreemd en identiteitsoekend. Die verraaier beliggaam ook ‘n persoonlikheidstipe: die onderdanige kruiper wat bloot die weg van die minste weerstand volg.

Vandat ek op skool was, was ek daarvan bewus dat daar sulke mense bestaan: kruipers, rugstekers, verraaiers. Met ‘n middelmatige intellek en weinig talent, sit hy gewoonlik voor in die klas en probeer die onderwyser se witbroodjie word. Hy is vroom, skynheilig. Gewoonlik is sulke mense ook goeie Christene of, altans, doen hulle as sodanig voor. Op skool of universiteit is hulle altyd lid van die CSV en natuurlik – in die verlede – lid van die Afrikaanse Studentebond en die Ruiterwag, daarna die Broederbond en elke moontlike organisasie waar jy deur ‘n agteraf gekonkel kon vorder.

As ‘n mens die Afrikanerverraaier as ‘n parasiet sou beskou, met die Afrikanervolk as sy gasheer, dan het hy nou so te sê die finale fase van die parasiet se lewensiklus bereik: hy het sy gasheer doodgemaak. Maar natuurlik is die spesie aanpasbaar en het vele moontlik reeds na Australië ontsnap. Van hulle teer nog op die reste van Afrikanerinstellings en -ondernemings of probeer selfs witvoetjie by die huidige, seekatagtige maghebber soek. Heelparty het ook in die onlangse tyd verengels of ten minste hulle kinders na Engelse skole gestuur omdat hulle die nuwe kultuur wou omhels.

Ek het in ‘n huis grootgeword waar die Broederbond feitlik ‘n vloekwoord was. Sonder twyfel was daar in die vroeë dae goeie Broederbonders, vurige patriotte wat die Afrikaner uit die skande van armblankeskap in die dertigerjare wou ophef, maar iewers is die organisasie deur die parasitiese swakkelinge wat ons Afrikanerverraaiers noem, geïnfiltreer. Van toe af het die woord “Broederbonder” ‘n skelwoord geword en ek is bevrees die naamsverandering na “Afrikanerbond” in die meer onlangse tyd het weinig gedoen om dié negatiewe persepsie hok te slaan.

As ek dus van ‘n sekere soort konformistiese, kruiperige, aangeplak vriendelike Afrikaner met duistere bedoelings praat, dan som die woord “Broederbonder” dit omtrent vir my op, al mag dit onbillik teenoor ‘n gestorwe geslag idealiste wees wat hulle wel met dié term vereenselwig het.

As ‘n mens jou met Afrikanersake bemoei, raak jy gou-gou bewus van die “Broederbonder”-tipe. Afgesien daarvan dat hy sy eie ma met ‘n glimlag sal verkoop, is die Broederbonder ook ‘n bedrewe burokraat en iemand wat van vergaderings hou, veral as daar iewers ‘n aalmoes of posisie ter sprake mag kom.

Wat my egter die meeste van hierdie Broederbondertipes fassineer, is hulle sin vir ontkenning. Moontlik omdat hulle altyd baie fyn luister na die menings van belangrike mense om hulle eie daarby aan te pas, raak hulle so verstrengel in drogbeelde en drogredenasies dat hulle naderhand die werklikheid – of aspekte daarvan – begin ontken.

Ek was al male sonder tal in die geselskap van Broederbonders waar ek met verstomming gesien het hoe hulle eenvoudig ‘n direkte vraag of stelling argeloos kan ignoreer. Gewoonlik staan een van hulle op en vertel met groot omhaal van woorde hoe ons aan versoening moet werk, of darem nou nie negatief moet raak oor alles wat in die land verkeerd loop nie. Die woord “positief” is as’t ware die kenmerkende geluid van die spesie. Al word sy hele gesin deur ‘n bende swart rowers uitgewis, nadat sy vrou en dogter voor hom verkrag is, sal die rasegte Broederbonder getrou bly herhaal: “Ons moet positief bly en ons seëninge tel.”

Die Broederbonder se sin vir die “positiewe” spruit uit die feit dat hy sy weg deur die lewe vind deur ander aan te prys, by hulle te flikflooi, witvoetjie te soek, te kruip en hulle heuning om die mond te smeer. Broederbonders reageer feitlik met verskrikking as hulle iemand teëkom wat vir homself dink en – kan jy glo – so ‘n mening durf uitspreek. Dan maak hulle gou-gou kringetjie in die hoek van die vertrek en sorg dat die bose vrydenker met die banvloek getref of ten minste geskors of stilgemaak word.

Die hoofstroom- Afrikaanse media is natuurlik vrot van die Broederbonders. Hoe meer radikaal die ANC se leierskap raak en openlik sê hoe hulle binnekort plase gaan begin onteien, Afrikaanse skole gaan afskaf en nog meer drakoniese maatreëls vir sogenaamde “swart bemagtiging” gaan instel, hoe meer ontken die bende Afrikanerverraaiers en Broederbonders die werklikheid.

In hulle “positiewe” wêreld waar alles net goed gaan, kan geen krisis groot genoeg wees om raakgesien te word nie. Daar is nog altyd rugby of die jongste rentekoersverlaging om oor opgewonde te raak, al gaan die land en ons volk ten gronde.

Totdat ons finaal in ‘n Zimbabwe verval, gaan hulle mooi broodjies bak, kruip-kruip hier, kruip-kruip daar, en met gierige oë, smakkende lippe en innemende onderdanigheid bly aas wat daar nog te aas is.

Uit die smeltkroes van hierdie verskriklike tye gaan die Afrikanervolk gelouter anderkant uitkom. Hopelik gaan ons sterker as ooit wees en ons vyande met die minagting kan behandel wat hulle verdien.

Maar Afrikanerverraad sal aangespreek moet word. Nooit weer moet ons oorheers of selfs net beïnvloed word deur ‘n persoonlikheidstipe wat tegelyk konformisme en parasitisme kombineer nie.

Soos Van Wyk Louw aan die einde van een van sy mooiste versetsverse, “Julle is die oorheersers”, geskryf het:

…maar as julle dood
en ‘n vrot plek in ons volk is,
dan sal ons ‘n mes vat
en vinnig, genadiglik
sny deur spiere
en vleis tot genesing.