Menings – Bladsy 76 – praag.co.za

Die status van Afrikaans

Reeds in 1994 het Cachalia en ander in hul rigtinggewende boek, Fundamental Rights in the New Constitution, geskryf dat elf amptelike tale onprakties is, en dat daar daarom uiteindelik waarskynlik net een sal wees.

‘n Mens het nie elf raaiskote nodig om te weet na watter een hulle verwys het nie.

Afgesien an Cachalia het hierdie boek ook outeurs gehad soos Penuel Maduna, intertyd minister van Justisie, Dennis Davis en Gilbert Marcus.

Hierdie mense se politieke sentiment het heel waarskynlik reeds verklap dat die aandrang op die behoud van Afrikaans as amptelike taal tydens die onderhandelings ‘n klip in die maag was, en dat die elf amptelike tale as foefie ingebring is om deur die onwerkbaarheid daarvan ‘n situasie van de facto eentaligheid te skep.

Kort na 1994 het Pansat in een van sy min sterk standpunte dit gestel dat die owerheid self die grootste oortreder van die taalbepalings in die grondwet is.

Om sake praktykgerig makliker te maak, kon provinsies uit die “groslys” van elf tale ‘n paar as amptelike tale in hul provinsies kies. Afrikaans en Engels is in al die provinsies amptelike tale, terwyl die provinsies dan ook nog een of twee ander tale daarby het, soos Xhosa in die Wes- en Oos-Kaap, seSotho in die Vrystaat, Tswana in Noordwes, en so meer.

Sommer gou was daar probleme. Die polisie, wat ‘n gedeelde nasionale en provinsiale aangeleentheid is, het gou taal-beleidsvoorskrifte afgedwing wat strydig was met die taalbeleid van sommige van die provinsies, soos in die Wes-Kaap. Stasiebevelvoerders is in gemeenskappe ontplooi waar hulle nie met die oorheersende tale vertroud is nie, met gevolglike afname in dienslewering.

Amptenare van nasionale departemente is verplaas na provinsies waar hulle, anders as wat ‘n liggies-geïmplementeerde beleid bepaal, hulle nie minstens twee van die provinsie se amptelike tale onder die knie gehad het nie.

‘n Voormalige Statistikus-generaal het selfs ‘n verbod op Afrikaans in interne kommunikasie per e-pos tussen Afrikaanssprekendes geplaas.

Soms het die Engels-beheptheid ook tot ligter oomblikke gelei. Toe die Vrystaatse Landboudepartement in ‘n mislukte eksperiment van Glen na Bloemfontein se hoofstraat verhuis, is ‘n groot bord “Main Entrance” bo ‘n deur in die hoofstraat aangebring. Hierdie deur, ‘n soort sy-ingang, het nie toegang na die departement se kantore gebied nie – die werklike “main entrance” was in die straat langsaan.

Toe breek die fase aan van probeer verstaan hoekom mense wat hoegenaamd nie Engels onder die knie het nie, dit so graag gebruik. Soos om by ‘n kantooropset voor ‘n toe deur te beland, met ‘n nota opgeplak. “We are having a meeting” in plaas van “We are in a meeting”. Daar was tallose voorbeelde van “Engels” wat Miesies Vênderbaail se “Engels” na die produk van ‘n Oxford-graduandus sou laat lyk.

Ag, dan moet ‘n man seker afsluit met iets ligters, van Oxford gepraat.

‘n Suid-Afrikaanse Oxford-student loop jare gelede saam met sy professor, in druk gesprek, oor die kampus. Die student merk twee donkerige dames op, en skielik verlang hy vreeslik huis toe. Voor hy ‘n wag voor sy mond kan plaas, sê hy hardop:

“Hiert, ek het nie geweet Soutrivier se sjeelbek loop ook hier nie.”

Die een vlieg om: “Djou moer djou Boer.”

“What did she say?” wil die proffie weet.

“She says she also comes from South Africa.”

Soos Engeland se krieketspan.

для пескоструя Данильченко Харьков

Malema moet myne nasionaliseer

Ek sien net negatiewe stellings omtrent Malema en sy dreigemente oor die myne se vergrype. Ek het reeds twee jaar gelede vir die ANC geskryf om daaraan te dink: In plaas daarvan om ‘n hele klomp plase te vat wat hulle in elk geval nie weet hoe om te bestuur nie, kan hulle eerder daaraan dink om ‘n paar myne te vat.

Dit sal ‘n paar dinge uitsorteer: Tydens die Anglo-Boereoorlog is ons voorsate uitgemoor omdat Rhodes en sy mede-Joodse vriende die minerale van die ZAR wou inpalm, wat hulle toe ook gedoen het. In die jare van sanksies het die myne steeds uitgevoer en dit het slegs monolopieë buite die landsgrense veroorsaak.

Myne word teen amper geen winste bedryf nie aangesien hulle hoofkantore meestal in die buiteland is (veral Britanje) en deesdae ook China en ander. Die voordeel wat dit vir ons inhou, is feitlik nul, enkele werksgeleenthede, maar eienaarskap sal dit nie verander nie.

Sou Malema wel genoeg steun kry om die myne te nasionaliseer, sal dit immers die winste binne SA hou. Die vervreemding van bates van die geldbase wat ons ondergang bewimpel het, sal my groot genot verskaf.

Verder kan hulle ‘n uitsondering maak: die eienaars moet in Suid-Afrika woon. Dit sal verseker dat die befondsers van ons ondergang ook maar moet deurmaak wat die res moet deurmaak.

Geen SA myn kan dus meer ander aandelebeurse bevoordeel nie.

Op die kort termyn kan dit dalk negatief wees, maar op die langer termyn sal dit goed uitwerk.

m casino pool

Suid-Afrika se lesse by die Mayas

In die woude van Sentraal-Amerika word steeds stede ontdek wat eeue gelede deur die Mayas bewoon, en dan skielik verlaat is net om elders weer ‘n stad met piramides, paleise en tempels te bou.

Nadat lank kopgekrap is oor die oorsaak vir hierdie proses, is tot die gevolgtrekking gekom dat dit die gevolg van roofbou was. ‘n Stuk woud is afgebrand, en gate is met ‘n skerp bamboes in die grond gedruk en mieliepitte daarin gegooi.

Na ‘n ruk was hierdie grond uitgeput, en is ‘n volgende stuk woud afgebrand, tot die afstand tussen die landerye en die stad met sy regerende elite te ver geword het. Dan is ‘n nuwe stad gebou, en die proses het van vooraf begin.

Tot, op ‘n dag, is geen nuwe stad gebou nie. Met die aankoms van die Spaanse veroweraars is taamlike primitiewe Mayastamme gevind waarvan die inwoners nog onthou het dat hul oupas en oumas eens in van hierdie stede gewoon het.

Die skielike tot stilstand kom van hierdie beskawing was egter meer kompleks as net die roofbou in die landbou, en hoe dieper gedelf word, hoe meer raakvlakke word met die huidige Suid-Afrika gevind.

Ten eerste het slegs ‘n klein persentasie elite, hoofsaaklik die adel en die priesters, die voordeel van die beskawing beleef. Hierdie elite het geleer lees en skryf, hulle het van die mees verstommende astronomie van hul tyd gelewer en ‘n besonder akkurate kalender opgebou. Hulle het in die paleise en tempels gewoon.

Die gewone mense het vlak naas hierdie stede in bamboesskuilings onder betreklik haglike omstandighede gewoon. Hulle self het min voordele uit die beskawing geput, en moes nog bykomend tot liggaam en siel aan mekaar hou, hard werk om die elite in staat te stel om in die glans van ‘n gloriebeskawing te baai.

Tot op ‘n dag.

In Suid-Afrika het ‘n eietydse Mandarynse elite tot stand gekom, wat oor en oor die vrugte van regstellende aksie en swart ekonomiese bemagtiging oes. Enkele jare gelede het Suid-Afrika Brasilië verbygesteek as die meetbare land met die grootste welvaartsgaping.

Vanoggend berig Volksblad van ‘n Gautengse maatskappy wat die tender ontvang het om die brandstof te voorsien aan staatsvoertuie wat onder meer veronderstel is om paaie te herstel. Terwyl berigte oor die meer gat as pad-toestand van Vrystaatse paaie toeneem, en verwere gehoor word soos dat daar nie geld vir brandstof is nie, maak dié maatskappy glo tot R2,50 wins per liter. Vrystaat Landbou het al ‘n geruime tyd gelede hierdie beweerde uitbuiting onder die verantwoordelike politici se aandag gebring. Niks het egter gebeur nie.

In teendeel, lyk dit asof amptenare wat vrae vra, verskuif of uitgewerk word.

Die naweek is ook berig oor hoeveel dit nou meer kos om uitvoervrugte uit die Noorde van Limpopo by die markte te kry weens die onrybaarheid van die paaie.

Die matrieksertifikate wat net meer as die helfte van die probeerders kry, is in ‘n groot persentasie van die gevalle niks meer werd as die algehele weerhouding van letter- en syfervaardighede wat die grootste deel van die Mayabevolking se lot was nie.

Die grondhervormingsplan het meer raakvlakke met die Mayas se roofbou as met ‘n herverdeling van hulpbronne.

Pres. Jacob Zuma is nou onder geweldige morele druk. Hy, as hy polities wil oorleef, moet nou ‘n aggressiewe moraliteitsveldtog voer om van korrupsie, nepotisme, wanbestuur en vele meer ontslae te raak. Hy het die voordeel dat hy nie ver hoef te soek na gevalle om voorbeelde van te maak nie.

Volksblad wys in sy hoofartikel egter ook uit dat Zuma se integriteit onder verdenking sal bly solank hy nie sy dag in die hof gekry het nie.

Intussen word die tekens al hoe meer dat Suid-Afrikaners ‘n Maya-tipe beskawing ontwikkel, een waar die elite die mooiste huise bewoon, sportstadions gebou word wat aan die Mayas se glans-tempels herinner, hul kinders privaat skole bywoon, die deftigste vuurwaens op die minder wordende gangbare paaie beweeg, maar die groot deel van die bevolking werkloos is of hande-arbeid verrig en busse, treine en taxi’s volprop.

Die omvang van rommelstrooi dui ook op ‘n gesindheid dat die mense deel voel van die paleise van die elite-beskawing nie.

Oor die Rubicon

Soos katte op ‘n arm plaat. Dis hoe ek, Blik Oor, die liberaliste se Rubicon-praatjies waarneem.

Na die liberaliste aanvanklik gedink het hulle kan die Rubicon net goedpraat sonder dat hul eie geloofwaardigheid in die slag bly, het dit in ‘n toutrekkery ontaard om te kyk wie die meeste fout kan vind oor die afloop van die gevolglike onderhandelings.

Leopold Scholtz skryf in Die Burger (en hulle plaas dit sowaar) dat FW nie sy eerste span ingestuur het om te onderhandel nie. Hy meen, as Jors Troelie reg onthou, dat Roelf nie eens vir die derde of vierde span se plaasverangersbank sou deug nie.

Maar dis ‘n naarheid hoe Max, Jan-Jan, Tim, Piet Croucamp en ander nou kyk wie die langste verbroulys kan opstel.

En dan kom almal by die warm plaat: Wat moet hieromtrent gedoen word?

Iets waaroor almal skynbaar saamstem is, moenie FW verkwalik nie.

Zuma het seker ook nie geweet dat as mens onbeskermde seks by vriende se dogters het, kan daar dalk ‘n nagevolgie wees nie. Ek bedoel, hoe moet ‘n mens nou so iets geweet het?

Net so, hoe moes FW so tussen Griekse dames geweet het iets gaan anderkant die Rubicon gebeur ook?

Tweedens, maak van die grondwet gebruik. Nou verstaan die uwe nie so alte lekker nie. Hulle het nou pas mekaar probeer oortref oor hoe die afloop van die onderhandelings ‘n aborsie of twee of al amper ‘n miljoen opgelewer het, en nou wil hulle hê die ding wat nie werk nie, moet gebruik word.

Nou moet ek byvoeg, dit kom nou selde tot my Blikore dat iemand nog praat van die wigte en teenwigte waaroor een van die kontemporêre swyers eens so hoog opgegee het. Is hy nou ook oortuig dit werk nie?

Oor die feit dat hulle nie werk nie, is daar min of meer konsensus. Pansat was en bly ‘n tandelose instrument wat seker al tien jaar gelede bevind het ons Blikore mag in plaas van FS op ons nommerplate (eintlik ons voertuie s’n) VS gebruik. Gaan probeer dit en kyk hoe ver jy kom. Want ‘n vorige, vorige, vorige LUR vir Paaie het die Pansat-bevinding op “appèl” van die swart Mensregtekommissie geneem en dié het dit na sy berugte Bloemfonteinse kantoor verwys, wat steeds volhou hulle weet nie van die verwysing nie. (Volksblad het die verwysingsnommer al by herhaling gepubliseer, dus lyk dit of die eintlike probleem is die Bloemfonteinse kantoor kan nie lees nie, maar darem op die Reitz-vier jag maak).

Dus, die swart menseregtekommissie is ook nie juis iets werd nie, en hef aan lê blykbaar nou voor nadat die vorige Openbare Beskermer., Lawrence Mushawana met ‘n stewige pakket as voorsitter van die swart Mensregtekommissie herontplooi is. Mushawana was die Openbare Beskermer wat minstens twee sake verloor het, soos die Staatsteater- en Petro SA-sake, om sy werk te doen. En ou Blik weet van ‘n ander saak wat al 14 jaar onafgehandel is, en al drie keer sonder enige reaksie by Zuma se trieng-trieng aangemeld is.

Oor die aborsie wat die Vryheidsfront se goeie plan opgelewer het, naamlik die Kommissie vir die Bevordering en die Beskerming van die Regte van Taal-, Godsdiens- en Kultuurgemenskappe hoef ‘n mens maar net van dr. Christo Landman se stukke op Praag te lees. Selfs die VF het teen die uiteindelike wet gestem.

Oor die Kommissie vir Vroueregte kan nog minder gesê word. Al wat hierdie kommissie nog gedoen het was om op belastingbetalerskoste as party tot die grondwethofsaak oor aborsies toe te tree. Hulle slaag nie eens daarin om gelyke regte vir Zuma se harem te beding dat hulle elkeen ‘n spannetjie mans mag trou nie. Dis mos ‘n blatante skending van die grondwetlike verbod op onbillike diskriminasie. Trouens, omdat die poligame huwelike uit ‘n antieke tradisie dateer, kan die vroue mos maklik bewys dat daar “in die verlede onbillik teen hulle gediskrimineer is” en kwalifiseer hulle nou vir regstellende aksie. Volgens my, Blik Oor, se logika, beteken dit elkeen kan mos nou maar een man meer vat as wat Zuma vroue vat. Dus, teen die tyd dat Zuma by ses vroue kom, kon elkeen van sy ses vroue sewe mans geneem het.

Anders, FW, beteken die grondwet wat jou vierdespan reserwe-onderhandelaar beding het mos niks.

Die ouditeur-generaal werk nog in die sin dat dit wys hoe min munisipaliteite en staatsdepartemente as lopende sake funksioneer (laas wat ek gesien het was daar nog enkeles), maar dan kom ‘n misipaal soos Mangaung en meen die doel van die verslag wat sê die misipaal is met ‘n miljard rand in sy maai is, en ander foute, is net om van kennis te neem. Ek het nie ‘n OG-verslag nodig om te sien die dinge is in hul heppie kanon in nie, die slaggate in die pad vertel dit. En ek dink hier kom ‘n *&^spul as daar met die sokker nog ‘n bykomende 100 000 besoekers se agterente op die stad se oorvol rioolstelsel losgelaat word. Veral as Suzie haar ding kom doen.

Maar gelukkig is Mangaung (ja, nie Bloemfontein nie, gaan kyk maar op die amptelike rooster op News 24), se “gasvryheidsbedryf” so behulpsaam dat hulle met skandelike prysverhogings die toeriste weghou.

Nou wat bly oor? Die regbank? Ja oom FW, maar daar is ‘n lastigheid. Nie almal wat deur die regering ingedoen of in die steek gelaat word, boer by Bothaville soos oom Crawford en kan sulke sake bekostig nie. En dan praat Jors Troelie van eens van die “flaw” dat die president na sekere vertoonprosesses, die regters aanstel nie.

Maar oom FW, gaan lees gerus hoe word een van die belangrikste grondwethofuitsprake geïnterpreteer, die aan van Walker v City Council of Pretoria, en ons praat weer. Lees ‘n mens die regsgelkeerdes se interpretasies sou ‘n mens sweer Abie Sachs se minderheidsuitspraak is die geldende een.

Plaas hulle doen dit met die minderheidsuitspraak oor die onteienings van padreserwes.

Dan wil ‘n mens nog nie eens begin oor sulke blatanthede soos die regering wat op privaat boere die sekerheid van verbyfregwet toepas, maar op staatsplase die staat van dieselfde verantwoordelikhede vrystel nie. Toe, het oom FW vir Sexwale na sy kafpratery hieroor uitgevra?

En oor grondeienaars wie se mineraleregte onteien is. Sodat soutboere nou moet duur permitte en goed kry om hul eie sout te oes omdat die sout nou eintlik die piepôl s’n is.

Ja, oom FW, ou Blik weet daar is ‘n bepaling in die grondwet wat sê Suid-Afrika word Volkeregtelik gebind aan internasionale ooreenkomste wat hy onderteken het. Ooreenkomste soos verskeie wat sê grond mag nie onteien word sonder ‘n behoorlike, markverwante vergoeding nie. As oom FW my nie wil glo nie, gaan lees maar self die grondwet van die Afrika Kommissie vir Mense- en Groepregte (ja, oom lees reg, daar staan ook groepregte in die naam al verswyg Naspers se ideologiese kartel dit) waarvan Suid-Afrika lid is. Maar steur Mugabe hom aan so ‘n verdrag? En gaan oom Crawford nou sy geld by ons, Suid-Afrika se belastingebetalers kry, omdat die regering te slap was om Mugabe vas te vat?

Dus, Jan-Jan, Max, Tim, Piet en die annerlikes wat meen die grondwet moet ingespan word om dinge volgens die liberale ideologie vlot te laat verloop, probeer maar iets anders met my. Hierdie Blik Ore wil nie luister as mense sulke longdropgesprekke voer nie. En klap maar aan ‘n Blikoor om dit te lat voel en kyk wat gebeur.

Maar gestel die wigte en teenwigte sou werk, en sou bekostigbaar wees om die regering ten opsigte van elke burger (ja die grondwet “waarborg” dit ook) gelykheid voor die reg te bied, wat dink julle gaan gebeur?

Kom, laat hierdie dom Blik Oor julle gou inlig. Soos die ANC by geleentheid na ‘n grondwetlike bloedneus verwytend gesê het: “In ‘n demokrasie moet die meerderheidswil darem ook iets tel.”

En toe kom min of meer dieselfde klomp swart redakteurs wat politieke korrektheid ‘n gat in die dyk geslaan het, en dreig met geweld sou blankes so aangaan om die regering (lees swart regering) te kritiseer. Dié koor is ook sommer deur ‘n klompie negrofiliste soos dr. Nico Smit aangevul.

In gewone Blikoor-Afrikaans: “Hou nou aan om my speelgoed met slim foefies te steel, en ek sal aanhou om jou op ander plekke te knyp.”

Of anders, dit kweek die generasie waarvan Julius Malema die kroonprins is.

Sien oom FW nou hoekom dit nogal half belangrik is dat ‘n grondwet so onderhandel moes wees dat dit ook in die praktyk moes werk?

En hoekom ‘n herskikking nodig is. Ja, die liberale soos Max argumenteer daar is mos nie ‘n manier dat die prez en ander tot ‘n heronderhandelde skikking sou instem nie (want hulle het meer ingepalm gekry as waarop hulle gereken het, aldus Leopold en ander) maar dit wys maar net weer die verstardheid van liberale denke. Natuurlik gaan die ANC nie sommer instem nie. Maar dit is deel van die bedingingsmag wat die Afrikaner kan monster dat die regering hopelik sal insien dat daar heronderhandel moet word.

Nou is ek blatant eerlik: Oor die res van die liberaliste se argumente hoekom iets gedoem moet word sonder om iets te doen, soos om hard te werk (as mens nog werk het) is buite my begripsveld. Dit klink vir my verdag baie soos liberale teorieë, en soos ons almal weet, is die definisie van ‘n teorie dat dit iets is wat nie in die praktyk werk nie. Soos die teorie dat die grondwet oor ‘n klomp grondwetlike liggame beskik wat die burgers se grondwetlike regte beskerm.

Laat niemand sê dat ek, Blik Oor, nie ‘n opbouende bydrae tot die heropbou van ons land lewer nie.

Фильчаков

Na die pot die ketel verwyt het…

Terwyl Suid-Afrikaners mekaar nog oor gebalde vuiste aangluur en die woorde-oorlog voortduur oor die 2 Februarie-herdenking, kristalliseer die vraag opnuut:

“Ja, maar wat nou?”

Ongelukkig is idees oor wat nou, baie uiteenlopend, nie net onder die land as geheel se inwoners nie, maar ook binne groepsgeledere.

Op die meer omvattende skaal verwag die ANC-Jeugliga die land van melk en heuning lê voor die deur as die myne genasionaliseer word. Die ANC-ringkoppe wil nou – hopeloos te laat – probeer keer dat dit elke keer dieselfde handvol is wat voordeel uit Swart Ekonomiese Bemagtiging trek.

Sedert 2 Februarie 20 jaar gelede is verskeie kere gemeen nog ‘n Rubicon word oorgesteek, net om te vind die land is in werklikheid weer in die Trasimeense Meer ingelei. In die jongste vlaag beriggewing word verwys na die land se waterkrisis, die weermag se topbestuur wat weens hul kleitrappery uit Skoor gejaag is, pres. Zuma wat nou blykbaar ingevolge die Zoeloe-kultuur met vyf beeste beboet gaan word oor sy buite-egtelike sekskapades…

Cosatu dreig met die ontwrigting van die Wêreldbeker-sokkertoernooi oor Chinese invoere, en die stelsel van uitvoerende burgenarre se doodsklok het skynbaar gelui, maar eers nadat dié soort narrestreke ook in nog hoër gestoeltes nesgeskop het.

Terwyl daar verdeeldheid is oor of 2 Februarie 20 jaar gelede goed of sleg was – volgens Tim du Plessis is dit net ver-regses en die ANC-Jeugliga wat meen dit was sleg – is almal dit eens dat die koers wat sedertdien ingeslaan is, iewers gestuit moet word.

Oor die pad vorentoe is daar egter min duidelikheid. Daar is sekere instinkte soos dat die howe ingespan moet word om die rysmier van Afrikaans – in weerwil van grondwetlike waarborge – gestuit te kry.

Uiteindelik word verskillende ideologieë teenoor mekaar opgestel.

Binne ‘n piesangrepubliek-opset geld die gewone ideologiese wetmatighede nie. Dit kan nie, want die energie wat nodig is om volslae ineenstorting te voorkom of gewoon liggaam en siel aanmekaar te hou, is so groot dat daar min ruimte gelaat word vir akademiese gesprekvoering. Dit help ook nie dat die regering nou skynbaar tot die punt gevorder het waar die gemeenskap wat met vaardighede baie oplossings kan bied, tot buite die relevante politieke speelveld gerangeer is nie. Selfs Max du Preez wys hierop.

Om kundiges wat eerlik na oplossings soek as ideologies ver regs van die wa af te brandmerk bloot omdat objektiwiteit nie meer ruimte laat om oplossings slegs, of hoofsaaklik, in die liberale raamwerk te soek nie, dra nie by tot die soeke na ‘n werkbare koers nie.

Ongevalle weens boemerangspeel

Onder die reaksies op die nuus dat pres. Jacob Zuma nog ‘n buite-egtelike kind tot die land se bevolking bygedra het, was dié van ‘n klein politieke party wat gesê het dit lyk of die president nou ‘n Bill Clinton, ‘n Tiger Woods en ‘n Koning Henry VIII in een is.

Gaan tik Zuma, Tiger, Clinton en Henry in Google in. Dit is bykans 60 000 trefslae.

Tik die klein party se leier se naam by, en dit daal tot sowat 1 300.

Maar gaan kyk ‘n bietjie waar het dit alles trefslae opgelewer.

Nee, nie in Suid-Afrika se Afrikaanse koerante nie.

Dit is ‘n rits koerante oorsee, koerante van formaat soos die NY York Times. Van die kleiner koerante gebruik nou die grotes se berigte hieroor as “aanhaling van die week.”

In kort, die buitelandse pers vind die klein party se opsomming van die situasie so komies dat dit soos ‘n veldbrand versprei het.

En toe tref dit Twitter.

Nog ‘n opmerking, van ‘n effense groter party, dat pres. Zuma behandeling vir sy seksverslawing moet kry, het ook heelwat opskrifte gehaal.

Dis ongelukkig nie die eerste afwysende opmerking oor pres. Zuma se sekskapades wat groot trefslae in die buitelandse media oplewer nie. Die kleiner party se opmerking dat Zuma se poligamie en animistiese gebruike ‘n terugkeer tot die Donker Eeue uitstraal, het ook gaan opslae maak.

Trouens, so gewild is dit dat die Sweedse Dagen Post dit weer gaan afstof het na Zuma se TV-onderhoud in Davos. Die president se skandes word onthou.

En hierdie is net die trefslae oor mediadekking wat deur van die land se twee kleinste partye gegenereer is. Oor die algemeen is dit ook net die trefslae in Engelstalige pers – met ‘n bietjie speel met terme word ook die Spaanse, Duitse en ander media se draakstekery met ons president opgespoor en slinger dit die gesamentlike trefslae die miljoene in.

Die interessantheid is dat dit selde veroordelend is, dis ‘n doodgewone gekskeerdery met die president, skynbaar omdat hy net nie as die moeite werd geag word om ernstig genoeg vir ‘n veroordeling opgeneem te word nie.

In kort: Sy beeld vir ernstig opneem herinner aan hoe die wêreld na Idi Amin gekyk het, gelukkig darem sonder die gepaardgaande afsku in sy wreedhede.

Die grens is egter nouer as wat ‘n mens sou dink. Die omvang van plaasmoorde het ook al die buitelandse pers “getref” en so was dit onlangs in grusame detail in Trouw, met die uitwysing dat die regering hieroor taamlik swygsaam is. Wat Trouw se berig interessanter maak – dit lewer ruimte vir leserskommentaar. En dié was blatant krities teenoor die regering se onwilligheid om die wreedheid hok te slaan.

Dit alles terwyl die oë van die wêreld, soos die regering gehoop het, so kort voor die Wêreldbekertoernooi op Suid-Afrika gerig is. Soos te wagte is, is bykans enigiets wat in Suid-Afrika gebeur, nou in veral die lande wie se spanne hier kom speel, nuuswaardig.

Wat ook uit die beriggewing duidelik is, is dat Suid-Afrika tot dusver nie ‘n ronde sokkerbal vir die toernooi inspan nie, maar ‘n boemerang.

En die regering speel lustig saam om te sorg dat die boemerang soos klokslag terugkom en nog iets neervel. Die vel van ‘n beer wat nog nie geskiet is nie.

Die slegte nuus is dat hef aan nog voorlê.

Die werklike in diepte artikels wat geskryf word waar omvattend na die land gekyk gaan word, moet nog kom. Die sokkerkoors wat die land hier beet het, het nog nie werklik na die wêreld daar buite versprei nie, soos ook blyk uit die kaartjieverkope.

En waaroor gaan berig word? Die land se natuurskoon, die strande, die wildsparke…

Ja, daaroor wel, maar dit sal ook gaan oor die rommel in die natuurskoon en op die wit strande, dit sal ook gaan oor wildstropery in die wildsparke.

Dit sal ook gaan oor ‘n minister wat alle departementele verslae se aanbevelings in die wind slaan en ‘n steenkoolmyn digby Mapungubwe-wêrelderfenisgebied goedkeur. Die slegte publisiteit wat Suid-Afrika oor sy hantering van die ander wêrelderfenisgebiede, die Vredefortkoepel en Robbeneiland kry, sal verseker dat dié flater nie die wêreld se bewaringsbewustes se oë sal ontglip nie.

Suid-Afrika se geweldsmisdaadsyfers gaan weer en weer in die nuus kom. Dat die polisie ‘n dronknes-saamtrek teen ‘n koste van miljoene rande gaan hou het, sal ook nie help om die boemerang elders heen te laat koers kry nie.

Die vlakke van polarisasie en die feit dat die land onder die ANC tot, volgens verskeie kenners, die hoogste vlak van welvaartsgaping in die wêreld gegroei het, gaan ook die buitelandse nuus haal.

Die laaste ding wat die land nou nodig het is ‘n president wat wys hy kan ‘n Tiger, Bill en Koning Henry VIII in een wees. Dit sal seker gepas wees as hierdie presidensie se laaste taptoe met fufuzelas gespeel word.

firestorm 2013 watch online прокурор Фильчаков

Eie koerant asseblief!

Nou kan dit nie meer anders nie. Die Afrikaner moet ‘n eie koerant met ‘n Christelike inslag kry.

Nie die Konserwatiewe Afrikaanse Koerant nie. Nie oor die afkorting wat dit oplewer nie, maar omdat terminologie ‘n koerant se lewensvatbaarheid kan saboteer.

Die behoefte, besef ek vanoggend opnuut, toe ek ‘n rubriek in een van Naspers se dagblaaie lees. Die ou refrein van Christenskap en politiek skei.

Sonder om die debat oor te voer: In die kerk bely ons ons is nie net Christene terwyl ons in die kerk is nie, maar ons moet ons Christenskap na alle lewenssfere uitdra. Maar kom dit by die politiek, dan moet ons Christenskap in die kerk bly.

En so word die liberale politiek gedien, daardie skisofreniese filosofie wat dit moontlik maak dat ‘n mens in die kerk teen aborsies en gay huwelike gekant is, maar in die politiek is ons weer daarvoor.

En dit is die filosofie wat Naspers se koerante aan ons voorhou. Soms subtiel, soos om aalmoesies na ander partye te werp wat nuusdekking betref, maar as dit by standpuntinname kom, dan ervaar beide die Christen-Volkseie en die Christen-demokrasie maar stief behandeling van koerante wat hulself formeel as polities onverbonde verklaar het.

Is ‘n eie gedrukte koerant moontlik?

Die eerste vraag behoort egter te wees? Leef ‘n volk en sy tradisies as sy koerante, soos Jepete, die Sarie Marais-digter oor sy opponerende koerant geskryf het: “Afrikaner syn blad met jingoe syn gees…” aan die dag lê.

Sarie self gee aan die einde van die gediggie ‘n belangrike deel van die antwoord: “”Laat staan daardie ding, jy hou daar nie van.”

Kom ons betrag kortliks die praktiese.

Moderne tegnologie maak dit vandag moontlik om so gereeld as wat ‘n mens die kapasiteit en fondse het via die internet letterlik op ‘n lessenaar ‘n gedrukte koerant te produseer. Die drukkoste van ‘n koerant wat so gereproduseer word maak dit onlewensvatbaar.

Maar wat as daar ‘n sentrale redaksie is, wat ter aanvang weekliks ‘n koerant volledig op die internet maak en dat bestaande en nuwe gemeenskapskoerante dit bloot in hul omgewing kan “uitrol.”

Daar is miskien nou min sulke bestaande koerante op gedesentraliseerde plekke, maar in die Vrystaat versprei die Ditsem Vrystaat byvoorbeeld met ‘n sterk Orania-inslag. Daar mag dalk ander wees.

Elke gedesentraliseerde koerant werf steeds advertensies in sy omgewing, maar word aangevul deur nasionale, korporatiewe advertensies.

In Europa word ook gereeld gebruik gemaak van “publieke joernalistiek.” Die prinsiep is dat daar bykans oral, waar koerante nie streekkantore kan bekostig nie, mense met opleiding en selfs ervaring in joernalistiek sit, wat graag iets in druk sal wil sien. Met ‘n rekenaar, veral ‘n skootrekenaar, en selfoon, is elke kundige persoon potensieel ‘n mediakantoor. Met die selfoon kan foto’s geneem word, en met die rekenaar berigte geskryf en versend word.

So ‘n persoon kan sy eie “salaris” verdien deur in sy omgewing advertensies te bemark en die kommissie te hou. ‘n Meer waarskynlike scenario is dat die persoon, of sy haar eggenoot, ‘n sake-onderning het en dat advertensies as ruiltransaksies vir joernalistieke werk verkry word.

Alles ter wille van die saak.

Maar ter wille van die saak of nie, dit gaan steeds minstens ter aanvang, meer geld kos as wat ingebring word. En dis waar Sarie se raad so handig inkom. Los daardie ding.

Dis nie goed vir jou gesondheid om elke oggend te sit en m*&r trek ook joernalistieke prul nie.

Waar ‘n koerant vir jou probeer wysmaak donkiedrolle is vye nie.

Sit daai geldjie weg, en as “die koerant” gelees moet word, gaan lees hom op die internet. As jy die koerantverkoper langs die pad jammer kry, gee hom steeds ‘n fooitjie, maar moenie die koerant koop nie.

Wanneer die geldjie wat weggesit is, die moeite werd is, betaal dit oor in ‘n trustrekening.

Intussen kan iemand die internet fynkam om te kyk waar min of meer lê die ontevredenes se mediaanverwagting van ‘n koerant. Dit gaan immers nie werk om iets wat onaanvaarbaar is met nog iets wat onaanvaarbaar is te vervang nie. Die mediaan sal waarskynlik min of meer lê waar Afriforum en Solidariteit nou lê.

Die web kan ondertussen bedryf word. Ek wil nie Praag moontlik teen sy sin probeer inbind nie, maar op die web wat as grondslag dien, kan solank ‘n lysie gemaak word van die adverteerders wat in die bestaande ongewenste koerante adverteer, sodat die ondersteuners kan weet welke besighede om nie te steun nie. (Ek gebruik aspris in hierdie konteks “besigheid” want ‘n “besigheid” bly steeds vir my die ding wat die hondjie op die gras maak… ‘n onderneming wat in ‘n goeie koerant adverteer is ‘n sake-onderneming).

Oor die nuusaanslag van so ‘n koerant wil ek my nie voortydig uitlaat nie. Wat ek wel wil sê is dat daar nie, soos in een van Naspers se koerante, ook daagliks ‘n stukkie uit die Koran in sal wees nie.

Ek wil ook voorspel dat so ‘n koerant se joernalistieke personeel (gesentraliseerd of wat ook al) nie die saamtrekpunt sal wees van mense in dieselfde geslag huwelike of met “lewensmaats” nie.

Ek wil ook voorspel dat so ‘n koerant nie in ‘n hoofartikel sal verklaar “aborsies in nie meer deel van die openbare debat nie” en daarna nie weer oor die twis hieroor berig nie.

Ek wil ook voorspel dat ‘n te groot vir sy skoene joernalis wat niks van ‘n onderwerp weet nie, nie toegelaat sal word om sy onkunde so ten toon te stel deur waardevolle redaksionele ruimte te kry om die groot honde wat wel iets van die onderwerp weet, aan te durf nie.

Voorts wil ek voorspel dat ‘n sportverslaggewer van hierdie koerant nie onderweg na ‘n groot rugbywedstryd by ‘n kroeg sal vasval, en as hy weer nugter is by sy buurman wat ook pas bygekom het, verneem wat in die wedstryd gebeur het en dan sy berig skryf nie. (So ver ek weet het die laaste van daardie spesie darem al so twee dekades gelede uitgesterf).

Ek wil ook voorspel dat so ‘n koerant soveel nuus gaan hê dat net ‘n fraksie in gedrukte vorm sal kan verskyn, en dat daar veral ten opsigte van briewe en meningsbydraes, ‘n oorwig steeds net op die internet sal kan wees.

Фільчаков прокурор

Aan jou vriende sal jy geken word …

‘n Patetiese brief van ‘n Suid-Afrikaanse mediese student uit Kuba lig nog ‘n aspek uit van hoe Suid-Afrika na sy burgers in die buiteland se belange omsien.

Dit is al ou nuus dat die Suid-Afrikaanse regering voor die hof gesleep moes word om na die belange van sy burgers in Zimbabwe om te sien, en steeds erg skoorvoetend sy verpligtinge ingevolge internasionale ooreenkomste waarvan die land deelgenoot is, en volgens die grondwet ingebind word, nakom.

Die probleem is dat Suid-Afrika se vriendskap met diktatoriale lande swaarder weeg as die belange van die Suid-Afrikaanse burgers.

Hierdie student wys op die kos en haglike verblyf terwyl hulle medies in Kuba studeer. Met die geringste reënbui is hulle onder water soos die dak lek.

Hy vra dat sy naam weerhou moet word, want word die studie opgeskort is hy en sy mede-studente hul geleentheid kwyt omdat hul ouers behoeftig is.

‘n Deel van die probleem, verduidelik hy, is dat die Suid-Afrikaanse regering versuim om hul verblyf- en studiegeld aan die Kubaanse regering oor te dra. ‘n Lid van die Suid-Afrikaanse missie was ook in 2005 laas by hul verblyf.

Hy skryf verder dat hy al sy skrywe tevore aan die Sowetan gerig het, maar niks daarvan gekom het nie. Nou het hy dit maar aan ‘n Christenparty gerig met die hoop dat iemand iets aan die saak sal doen.

‘n Besoek aan verslaggewers sonder Grense se webwerf dui gou aan dat dit onwaarskynlik is dat sy e-pos aan die Sowetan Kubaanse grondgebied sou verlaat. Kuba, selfs na Raul Castro by sy diktatoriale broer Fidel oorgeneem het, is nog berug oor hoe internetverkeer aan bande gelê word.

Dit wil voorkom asof ‘n ou ekonomiese waarheid nou die Suid-Afrikaanse regering aan die hakskeen begin hap. Staatsekonomie handel oor hoe beperkte bronne ten beste aangewend moet word om aan die veelvuldige behoeftes te voldoen.

Dit, in gewone taal, beteken dat as groot bedrae geld aan luukses soos ingevoerde vuurwaens spandeer word, ontstaan ‘n tekort iewers, veral omdat daardie geld uit sirkulasie in die Suid-Afrikaanse ekonomie geneem word en nie dien om die ekonomie te stimuleer nie. Dit beteken ‘n hele klomp huise minder, ‘n hele klomp skoolboeke minder, en ‘n hele klomp geld minder om paaie in stand te hou.

Dit dui waarskynlik ook daarop dat die Suid-Afrikaanse Gesondheidsdepartement nie die gelde hef vir mediese dienste aan burgers van buurlande gelewer nie, soos die internasionale ooreenkomste bepaal. Trouens, verlede jaar was die totale tekort op die Suid-Afrikaanse gesondheidsbegrotings – die van provinsiale gesondheidsdepartemente ingereken – gelykstaande aan die bedrae deur buurlande verskuldig, en onbetaalde hospitaalrekenings sedert 1997.

bang free топкарго кидалы

‘n Land mét mense

Ongelooflike geskiedkundige tonnelvisie, noem Volksblad vanoggend ‘n siening dat mnr. F.W. de Klerk 20 jaar gelede die land se lot ondergeskik moes stel aan die regte van minderhede.

Die grondslagfase van Politieke Wetenskap en ander staatswetenskappe leer egter dat geen grondgebied ‘n land kan wees sonder mense nie. Wanneer in landsbelang opgetree word, kan dit dus nie geskei word van die belang van die inwoners nie. Minderhede geniet ook volkeregtelike regte om hul belange te verskans.

Ook oor die opsies wat tot ‘n land se beskikking is om die realiteite en aspirasies te versoen, is ‘n magdom beproefde modelle beskikbaar, terwyl niks die betrokke land verhinder om uit ervaring van ander en eiesoortige omstandighede ‘n nuwe model saam te stel nie.

Om dan uit pas met al hierdie opsies op te tree en te verwag dat alles sal regkom dui op “ongelooflike geskiedkundige tonnelvisie.”

Die pot kan die ketel dus met gemak verwyt.

Trouens, uit die harde nuusberigte wat met die Rubiconvieringe saamgeval het, is dit duidelik dat die skeptici oor hoe sake aangepreek is, ‘n besliste voordeel het omdat hulle die huidige realiteit kan kritiseer sonder dat die feesgangers met harde feite kan bewys dat ‘n meer politiek-wetenskaplike oplossingsbenadering ook sou faal.

Die politieke wetenskaplikes kan wel put uit die voordele wat meer wetenskaplike opsies elders in die wêreld ingehou het waar ook staatkundige opsies gevolg is wat dan staatsregtelik en in pas met die volkereg neerslag vind.

Daar word gereeld gewag gemaak daarvan dat Suid-Afrika se grondwet op die Indiese geskoei is. In werklikheid is dit hoogstens ten opsigte van die hoofstuk oor menseregte waar.

Die eerste verskil kom reeds in by die spesiale verskanste setels wat Indië se oorspronklike inheemse bevolking, die sowat 30 miljoen Adivasi, in die sentrale parlement het. Verder maak die grondwet voorsiening dat die deelnemende state se grense volgens die woonverspreiding van groepe getrek word, en word nog etniese deelstate gevorm wanneer die behoefte ontstaan.

Net oorkant ‘n nou seestraat, in Sri Lanka, het ‘n etniese burgeroorlog 26 jaar lank gewoed, voor die Singalees-oorheersde regering deur militêre mag die Tamil-opstand onderdruk het. Wat Sri Lanka nou beleef, is geen model vir vrede nie. Die pas-afgelope verkiesing is deur geweld gekenmerk, en die president, as kandidaat met ‘n hardvogtige houding teenoor die Tamilaspirasies, is oorweldigend herkies. Dit verhoog die polarisasie. In die buiteland het die Tamils in diaspora ‘n sambreelliggaam gevorm om te besin oor hoe om die stryd verder te voer. Voor die einde van die burgeroorlog het hulp ter waarde van sowat $300 miljoen per jaar die Tamil-opstandelinge bereik.

Die land hou, volgens die opposisie, nog derduisende Tamils in interneringskampe aan, en beweer dat die president self agter die bevel tot die pleeg van oorlogsmisdade staan. Sri Lanka beklee die 162ste posisie uit ‘n moontlike 175 op die persvryheidsindeks, en volgens Verslaggewers sonder Grense het onverdraagsaamheid jeens die media na die verkiesing nog verder toegeneem.

Maak die politieke wetenskaplikes hulself skuldig aan dieselfde soort oppervlakkigheid as die media se kundigheidsvlak op hierdie terrein, is dit eenvoudig om te sê Suid-Afrika se grondwet het meer ooreenkomste met dié van Sri Lanka as met dié van Indië. Op die staatkundige terrein is niks egter so eenvoudig nie, en baie van die vertolkings wat nou gelees en gehoor word het meer te make met ideologiese oogklappe as politiek-wetenskaplike suiwerheid.

Net omdat ter aanvang die fout gemaak is om teen alle staatkundige en staatsregtelike logika in die liberale opsie te volg, beteken nie dat die saak nie later meer wetenskaplik suiwer beoordeel kan word nie.

Begrawe ego’s en tree vir ‘n slag in belang van die land én sy mense, ál sy mense, op

online casino free топкарго

Die Wolkstaat – haalbaar of nie?

Na aanleiding van die debat rondom ‘n Wolkstaat is daar interessante moontlikhede om hierdie strewe te realiseer. Weliswaar dalk nie maklik nie maar ook nie naastenby so moeilik soos wat sommige mense dink nie.

Deur die eeue het baie volke en kultuurgroepe hulleself en selfbehoud gedefinieer. Dit was dan ook dikwels juis wanneer hulle onder druk was dat die kreatiefste oplossings gevind is. Afrikaners is nou by so ‘n punt in die geskiedenis. Die vraag is gaan die Wolkstaat spontaan realiseer of is daar iewers ‘n groepering wat dit n hupstoot gaan gee.

Die Oraniërs is so ‘n groep wat fisies n gebied beset. Vir talle is dit egter agv praktiese realiteite soos bv. werk en sakegeleenthede nie haalbaar om deel te wees daarvan nie. Daarom is die Wolkstaat-idee indien dit na ‘n werkbare konsep uitgebrei kan word dalk ‘n oplossing.

Indien ek ‘n subjektiewe analise sou doen van wat vandag belangrik vir die deursnee Afrikaner is, sou dit min of meer tot die volgende gevolgtrekking kom:

Materiële welvaart en gemak sou redelik hoog op die lys wees.
Veiligheid en sekuriteit tuis en by die werk.
Goeie opvoedings instansies met relevante opleiding en onderrig vir kinders.
Vry en verkose kultuuraktiwiteite en vermaak met behoud van taal en historiese kultuur.
‘n Toekomsvisie van geleenthede in ‘n stabiele omgewing beide vir ouers en kinders in ‘n prestasiegedrewe samelewing.

Omdat tans nie daaraan voldoen word nie, emigreer talle Afrikaners. Die wat nie kan of wil emigreer nie, remigreer. Solidariteit het hierdie verskynsel al goed deurtrap en hierdie skrywe gaan dus nie daaroor nie.

Die wêreldresessie bring ‘n ander realiteit. Nicolas Sarkozy het in dié week by Davos gesê dat kapitalisme herbedink moet word en dat finansieële moraliteit aangespreek moet word. In kort moet die groot korporasies en banke met groter verantwoordeliheid optree. Wat my betref moet die direkteure minder gierig wees.

Wat Afrikaners moet besef is dat daar reeds talle voorbeelde van sg Wolkstate is. Daar is ook voorbeelde uit ons verlede waar korporatiewe ondernemings Afrikaners bevoordeel het. Ek verwys nou na die Sanlams ens. In Argentinië na die ekonomiese ineenstorting van 2001/2002 omdat geen finansiering moontlik was nie en die staat nie kon voorsien nie, het talle kooperatiewe finasieringsorganisasies ontstaan.

Een van hierdie tipe kooperasies is sg. Pools de Siembra of vertaal – Saadpoele. Boere kon geld poel om mekaar te finansier vir die aankoop van insetprodukte. Stedelinge kan egter ook in hierdie poele belê en ‘n goeie rendement verdien.

Om die risiko te verklein is deeglike navorsing gedoen oor watter gewasse die mees winsgewende is en die beste aard. Die gebied waar geplant is, was ook so wyd as moontlik sodat ‘n misoes in een area gesubsideer kon word in ‘n ander.

Om n lang storie kort te maak – hierdie poele funksioneer vandag nog en mense soos George Sorros bedryf so ‘n poel en bewerk iets soos 150 000 hektaar.

Die proses is egter nou ook uitgebrei na waardetoevoeging deur verwerking van produkte. Daar bestaan ook talle ander sulke korporatiewe ondernemings soos bv. banke, behuisingskooperasies ens. Regoor die wêreld kom hierdie verskynsel voor veral waar ekonomies swaar getrek word en regerings nie die wil en kapasiteit het om probleme aan te spreek nie.

In Suid Afrika is meeste kooperasies na maatskappye verander. Verder was ons kooperasies gewoonlik deur ‘n paar groot rolspelers oorheers. Die globale krisis dwing gewone mense egter om nou weer na hierdie oplossings te kyk en aangesien ek van mening is dat die manier waarop die wêreldhandel bedryf is, onherroeplik besig is om te verander. Een van die gevolge volgens my gaan wees dat kredietverlening aansienlik moeiliker gaan word. Maar waar laat dit ons met die Wolkstaat?

Afrikaners is tradisioneel sterk individualisties en kapitalisties georienteer. Na my mening een van die redes waarom daar steeds nie konsensus is oor volkstate en wolkstate nie. Die tyd is egter nou ryp om ‘n paradigmeskuif in denke te maak.

Ek het al by talle geleenthede die mees suksesvolle kooperasie ooit op die planeet as voorbeeld gebruik van ‘n model vir n wolkstaat. Hierdie onderneming doen die volgende:

1.    Genereer sy eie kapitaal (noem dit belasting as jy wil)
2.    Is een van die 10 grootste ondernemings in Europa
3.    Word bedryf deur n enkele volksgroep
4.    Bedryf sy besigheid regoor die planeet
5.    Het sy eie kooporatiewe bank
6.    Het sy eie opleidings instansies en Universiteite in die taal van sy keuse
7.    Voorsien in sy lede se behuisings behoeftes
8.    Voorsien in sy lede se aftree voorsiening en mediesefonds
9.    Bestaan uit talle ondernemings en kooperasies uit waarvan slegs 3 in die afgelope 50 jaar gesluit het. Dit teenoor 70% internasionaal van alle klein ondernemings wat binne 5 jaar tot niet gaan
10.    Dit besit duisende hektare grond
11.    Dit hou reserwes vir toekomstige projekte in kapitaalrekenings van lede waarop hulle rente verdien
12.    Dit voldoen aan (soos deur Sarkozy versoek) finansiele moraliteit en integriteit omdat topstruktuur salarisse in n gesonde verhouding moet wees tot die van wekers.

Hierdie kooperasie in besonder het gemeenskaplikheid tot gevolg gehad en het ‘n saambindende faktor geword vir sy lede omdat hy gefokus is op die belange en aspirasies van sy lede. Hierdie kooperasie het die volk wat dit besit gered van ondergang. Alles dinge waarby Afrikaners kan baat. Tragies genoeg was die entoesiasme vir so-iets in Afrikaner geledere tot dusver baie effens. Van dit is te sosialisties af tot dat dat Afrikaners nie tot so mate kan saamwerk nie.

Ek is oortuig dat daar in Afrikanergeledere genoegsame intelektuele kapitaal bestaan om so ‘n projek suksesvol te inisieer en te bedryf. Verder, met Afrikaners regoor die planeet wat betrek kan word in ‘n mindere of meerdere mate, bestaan daar enorme potensiaal en kan finansiële onafhanklikheid in ‘n Wolkstaat n realiteit word.

Waarna verwys ek? – die Baske se Mondragon-kooperasie.
Ek doen hier amptelik ‘n pleidooi dat wyd gedink moet word, maar veral groot genoeg en dat die verskuiwings en aanpassings in die wêreld tans die ideale geleentheid bied om die denkskuif te maak. Mondragon is die wolkstaat-voertuig na ‘n vry toekoms vir Afrikaners.

лобановский класс

Donker tye lê voor

Amen. Ek stem saam met Dan Roodt oor FW se oorgawe. Dis ook nou water onder deur die brug om oor oud-NP verraad te debateer, dit gaan ons nêrens bring nie. De Klerk se verraad, of dit gedwonge of nie afgedwing was nie, is voorspel.

Ek glo nie al die interpretasies van Siener van Rensburg nie, veral nie van dié wat aannames maak wat nie heeltemal gestaaf kan word nie.

Prof. Andries Raath, na my mening, is die enigste geloofwaardige en gebalanseerde kenner van Siener van Rensburg.

Die tyd waarin ons nou leef is ook deur Siener “so donker” voorspel, ons donkerste tyd nog.

Siener het ook gesê die Afrikaner sal eers werklik voor God moet buig voor ons verlos sal word van die donker magte. Volgens my oordeel sal die finale aanslag binne 5 jaar geloods word ten tye van ‘n swart leier se dood.

Mandela? Zuma? Dis ‘n ope vraag. Daar gaan wittes (baie van hulle) wees wat gaan hensop, verraai en join. Dit kan ons beslis verwag. Dis die uiteindelike skeiding tussen die wit Afrikaan soos Mad Max en die regte Afrikaner wat dan sal plaasvind.

Dat witmense ook sal moet vlug voor ‘n erge slagting, sal waarskynlik gebeur en dat ons om oorlewing sal moet veg seker ook. Dan sal ons weer ons vryheid terugwen, ook soos dit voorspel is.

De Klerk en sy trawante sal dan verantwoording moet doen vir hul dade en hulle verraad as die grootste laagtepunt in ons geskiedenis onthou word.

best online casino slots Данильченко Харьков

Die Afrikaner-pleitbedryf

Ek het verlede week kennis geneem van Pieter Mulder (VF+), se “besadigde” repliek, op Tokyo Sexwale se belaglike en ongefundeerde uitsprake, rakende die Boere, wat nou ook vir die regering veroorsaakte plakkerskampe, geblameer word. Vandag lees ek toe Ben Marais (TLU SA), se reaksie op Sexwale se snert op Praag.

In beide gevalle staan ek verstom oor die twee “here” se “besadigde, redelike en beskaafde” benaderings en nie-konfronterende woordkeuses. ‘n “Redelikheid” wat grens aan papbroekigheid. Hulle is nie eens bereid om direkte verbale opstoking teen ons mense, met harde woorde te veroordeel nie. As harde woorde hul hartjies laat vibrileer, wat sou fisiese verdedigsaksies daaraan doen?

Geen wonder die swart regering, sy verkose leiers en sy gepeupel, trap al hoe feller en al hoe meer op die Afrikaner en sy regte nie. Want ons sogenaamde Afrikaner-“leiers”, het die kuns en spel van “samewerkende opposisie” vervolmaak. Die kuns van kruip en pleit, terwyl hul voorgee dat hul regop loop en behoede ons, lei… Die kuns van pleit, terwyl hul voorgee dat hul ons Afrikaners se saak beveg!

Uit die linkerhoek van hul konstant skeef getrekte monde, preek hul pasifisme en verdraagsaamheid aan ons mense wat links en regs met toenemende reëlmaat en arrogante brutaliteit beroof, gemartel, vermink, verkrag en vermoor word. Dit terwyl hierdie selfde ou Afrikanervolkie met venynige wette en toepassing daarvan, ekonomies vernietig word in so ‘n mate dat enige weerhouding van belasting nie as protes beskryf behoort te word nie, maar as ekonomiese en fisiese selfverdediging.

Afrikakultuur bepaal dat die “sterkman” maak soos hy wil, slaap waar hy wil, sê wat hy wil en dat hy so doen, wanneer en hoe en teen wie, hy wil. En die meerderheid swartes ondersteun daardie “sterkman” wat sy “krag” so mildelik bewys, onvoorwaardelik.

Hieruit is dit selfs vir ‘n blinde duidelik dat die swart kultuur, die “redelike” blanke en Afrikaner-“leiers”, as swakkelinge verag. Die swart leiers speel ook net die “spel” met hierdie “innemende en redelike” blanke “leiers”, om soveel moontlik in te palm en die blankes so ver moontlik te verswak, voordat die valbylspel plaasvind.

In die ou dae, toe die meerderheid Afrikaners arm was, het baie mans “elbow patches” op hul baadjies gedra. Iets wat veral te sien was by blanke onderwysers.

Vandag sal die nuutste mode sekerlik wees dat Afrikaner-“leiers” “knee patches” op hul broeke laat aanstik, om die pleitbedryf sagter op die knieë te maak.

Dit het dringend tyd geword dat Afrikaners besef dat diegene wat jou volk se ondergang beplan en bewerkstellig, is nie jou politieke opponente nie! Hulle is jou vyande!

As daardie vyand leef en oorleef met die “sterkman”-sindroom, sal die Afrikaner “kleinmannetjie”-sindroom vir seker nie tot Afrikaneroorlewing en -voortbestaan lei nie.

Afrikaneroorlewing sal daarvan afhangof ons die gees van vrees in Kees kan skep.

Magsbalans is die antwoord. 70% van enige stryd is sielkundig. Maw dit gaan oor die beïnvloeding van die vyand se persepsies.

As beide kante van strydende faksies mekaar wedersyds vrees, sal daar gewoonlik vrede heers en sal die een die ander respekteer.

Sonder daardie magiese magsbalans, sal die sterker faksie, op een of ander stadium poog om die swakker faksie finaal uit te wis.

Daar is ‘n gesegde wat lui: As jy vrede nastreef, berei voor vir oorlog!

топкарго отзыв

FW se toespraak: dit kon anders gewees het

Die nuusblaaie is deesdae vol van FW de Klerk se 2 Februarie 1990 toespraak en vandag is dit presies 20 jaar gelede dat hierdie historiese oomblik plaasgevind het. Die toespraak opsig self het natuurlik nie dadelik die hele politieke bestel in Suid-Afrika omgekeer nie, maar die aanloop tot die 1994-verkiesing ingelui. Dit het natuurlik ‘n einde aan blank-oorheersde Suid-Afrika gemaak en die land in ‘n veelrassige een-mens-een-stem demokrasie omskep is. Die ANC slaan natuurlik die kitaar sedert daardie verkiesing en ten spyte van swak regering, nepotisme, korrupsie ens lyk dit nie of sy volstrekte meerderheid in die volgende paar verkiesings bedreig word nie. Om die waarheid te sê, dit blyk dat die nuwe SA “demokrasie” gesetel is in faksies in die ANC wat soos politieke partye regeringsverandering inlei.

Om terug te keer na FW se 1990 toespraak. Is dit waar soos wat koerantredakteurs, joernaliste en eertydse politici beweer dat FW die beste van ’n slegte saak gemaak het? Dat daar geen alternatief was nie en dat die “beste grondwet ter wêreld” nie anders sou lyk nie? Of is die voormalige “regses” korrek deur te sê dat FW die wittes en die Afrikaners uitverkoop het vir ’n pot lensiesop (die Nobelprys vir vrede)? Is dit waar dat wittes in duisende vermoor word en teen ons gediskrimineer word omdat ons wit is, terwyl FW en sy mede-leiers van die tyd soos popsterre lewe – in wynlandgoedere woon, oorsee rondswerf terwyl die res van die Afrikaners die ANC se magsbehebtheid en disfunksionele regering moet opvreet?

Eerstens moet ek erken dat FW se ontbanning van die ANC/SAKP en die nuwe orde wat dit geskep het onwillekeurig onder enige NP-bewind sou gebeur het. Die skrif was reeds aan die muur en sedert 1976 het internasionale reaksie teen die apartheid-regering ’n NP of selfs ’n DP-regering geen keuse gelaat nie. PW Botha het reeds enorme toegewings gemaak, maar geweier om die politieke gesag prys te gee. Hy wou eerder ’n veelrassige staat regeer deur wittes sien as ’n volle demokrasie. Maar wat sou na FW gebeur het? Ek dink nie die KP het ’n realistiese kans gehad om die regering oor te neem nie. (Ek wil tog later bespiegel wat sou gebeur het as ’n KP-regering oorgeneem het). Daarvoor het hulle net te min ekonomiese invloed gehad en die massa-media is deur die NP beheer (amper soos die TV media vandag deur die ANC beheer word). Dit laat ons met opvolgende NP regerings wat moontlik deur die DP ondersteun sou word om verder te “hervorm” totdat die onvermydelik sou gebeur het. Dink net wat se toegewings ’n NP-regering onder Kortbroek van Schalkwyk aan die ANC sou doen.

Die vraag is wat sou alternatiewe vir FW in die onderhandelings gewees het. Daar was natuurlik die opsie van ’n staatsgreep gelei deur Gen. Constand Viljoen. Viljoen het egter vroeg in 1994 tot die besef gekom dat duisende Afrikaners in so ’n staatsgreep sou sterf aangesien dit nie ’n swart teen wit burgeroorlog sou wees nie, maar ’n Afrikaner teen Afrikaner burgeroorlog. Die een groep sou natuurlik gesteun word deur die internasionale gemeenskap, die swart massas en die lojale polisie/weermag. Teen daardie agtergrond het Viljoen (wat terloops ook as verraaier uitgekryt word) sy opsies oorweeg en besluit die prys is net te hoog om te betaal.

Hoe sou die regering onder die KP gelyk het (hoewel redelik onwaarskynlik). Ek dink daar is konsensus dat so ’n regering onder enorme druk sou verkeer het van die internasionale gemeenskap, onder sanksies sou ly, die ekonomie sou gekrimp het en die swart bevolking ongekende geweld sou gebruik om aan hul frustrasies uiting te gee. Ek twyfel egter of so ’n situasie tot ’n interne wit-swart oorlog sou aanleiding gee soos gereeld deur FW, Pik Botha en ander gepropageer word. Die staat sou funksioneer soos baie ander outoritêre regerings tans regeer, insluitend die meeste Afrika regerings, Noord-Korea, Iran, Sjina en Myanmar. Ons sou buitelandse valuta ontvang deur die verkoop van minerale – selfs met sanksies in plek. Dit kon geskied deur eenvoudig sanksies te omseil soos Suid-Afrikaners reeds meer as ’n dekade gedoen het. Die swart massas sou deur geweld onderdruk moes word en die verwydering van ringleiers sou tydelik selfs tot vreedsame jare kon lei soos na 1976 die geval was. Die ekonomie sou sonder twyfel ’n geweldige knou gekry het, maar ek twyfel of dit sou ineen stort soos De Klerk onlangs in die pers aangedui het. Dit sou nietemin ’n tydperk van ekonomiese swaarkry en negatiewe groeikoerse gelei het.

Wittes sou veilig wees in hul eie woongebiede, geen instroming van plattelandse swartes sou stede in reuse plakkerskampe verander het nie, die grense sou veilig gewees het, apartheid sou gehandhaaf word, Nelson Mandela en ander ANC leiers sou in die tronk gebly het, wit Suid-Afrikaners sou nie in baie lande toegelaat word nie, daar sou natuurlik geen sprake wees van sportspanne wat internasionaal deelneem nie en sanksie omseilers sou stinkryk word as middelmanne. Nog meer geld sou in die swart tuislande gestort word en die KP-regering sou wou wys dat swart woongebiede dienste verkry en nie verdruk word nie. Die polisie en weermag sou met ’n ysterhand regeer het. Internasionaal sou Suid-Afrika nog verder geïsoleer word, maar geen land sou dit waag om militêr teen ons op te tree nie. Eerstens sou die SA weermag sy selfvoorsiening nog selfs verder verbeter het, terwyl ons ook oor die magtige kernbom beskik het. Hierdie is egter nie ’n baie rooskleurige prentjie nie. Ek glo die meeste wittes sou in hierdie omstandighede weer glo in die utopia van ’n veelrassige demokrasie wat deur FW/Pik/Kortbroek verkondig sou word en ‘n NP/DP alliansie sou weer oorneem.

Die laat die vraag oor hoe kon FW en Roelf Meyer en ander hulle onderhandelings gebruik het om ’n Suid-Afrika te skep waarin die blankes en meer spesifiek Afrikaners meer tuis sou voel. Om dit in perspektief te sit, moet ons gaan kyk na die posisie van mag waarvan die NP-regering en die ANC as hoofspelers en enige werklike partye wat die onderhandelingsproses destyds kon deurvoer. Die ANC het in Nelson Mandela die verpersoonliking van ’n swart god gehad. Hy is deur jare deur die internasionale media opgebou as die verpersoonliking van die onderdrukte swarte in SA, die swart messias wat SA moes red. Ek twyfel of Mandela so vergewingsgesind teenoor wittes sou wees as die onderhandelings anders verloop het. Ja, hy was ’n nugter denker in die ANC teenoor die heethoofde soos Chris Hani en ander, maar sy legende is eintlik gebou op FW en ander se toegewings teenoor die ANC. Dit was nie vir hom nodig om ’n harde politikus te wees nie. ‘n Ander, militante Mandela sou verrys het as die NP hul ruggrate styf gemaak het. Die ANC het die morele hoe grond gehad as die bevryders van die onderdrukte swart massas en die werklike “verteenwoordigers” van die veelrassige samelewing. (Dit het natuurlik later geblyk om slegs lippetaal te wees vir ’n meer rasbehebte en rassistiese regime as die vorige). Verder het hulle die mensemassa gehad wat massa-optogte kon lei, geweld aanblaas en opponente soos Inkatha ondersteuners intimideer. Hulle het ’n terugkeer na die gewapende stryd as troefkaart gehad, wat in militêre terme egter nie veel meer beteken het as ’n bom hier en daar in winkelsentrums nie. Sielkundige impak dus. Hul groter mag het gelê in die swart massas se opstand teen “onaanvaarbare” NP eise in die onderhandelingsproses en hulle sou dit gebruik.

Die NP aan die ander kant het as regering al die staatsmag gehad. Dis ironies dat hierdie gebrek aan staatsmag die wittes vandag so weerloos laat teen die ANC se disfunksionele regering. Die polisie en die weermag kon tot ’n mindere of meerdere mate optree teen enige onwettigheid. Die staat het al die finansiële mag van die land tot hul beskikking gehad, hulle het simpatie van Westerse regerings gehad omdat hulle apartheid wou verwyder en ’n nuwe orde skep, hulle het nie meer die vrees gehad dat die Sowjet kommuniste die ANC befonds en beheer het nie.

In hierdie omstandighede het die balans miskien eerder aan die NP-regering behoort as aan die ANC. Die probleem was dat dit nooit benut is nie. Ek glo dat De Klerk en Roelf Meyer wel werklik gepoog het om die beste vir die land en sy mense daar te stel met die uiteindelike onderhandelde skikking. Hulle was egter naïef genoeg om te aanvaar dat die duisend jaar vrede dan gaan aanbreek en die ANC ’n verantwoordelike regering sou wees. Hulle het gedink Mandela se vredesgesindheid sou aan alle opvolgers van die bejaarde leiers afsmeer. Hulle het nie die realiteit van Afrika magspolitiek besef nie. Dit is natuurlik ondenkend dat na 50 jaar van onafhanklikheid vir Afrika state die NP regering steeds geglo het die ANC gaan ’n demokratiese, veelrassige, werkbare en verantwoordelike regering wees. Intussen het gebeur wat maar in alle Afrika state gebeur – swak of geen dienslewering, verryking van die elite, wanbestuur, korrupsie ens.

Myns insiens moes die NP die volgende beginsels onderhandel het en uit ’n posisie van mag geweier het om van hierdie beginsels afstand te doen. Dit kon gedoen word terwyl van apartheid ontslae geraak word om aan almal te wys dat hulle ernstig is ’n verandering te bewerkstellig:

Witmense en/of Afrikaners sou ’n blok setels in die parlement en provinsies kon verkies. Hierdie Afrikanerblok sou ’n veto oor sekere veranderde of nuwe wetgewing hê wat minderheidsregte bedreig.
Afrikaans en Engels sou die enigste twee amptelike tale wees. Ander tale kon in streek of provinsies amptelik wees bv Tshwana in Noordwes en Zoeloe in Natal. Engels mag nie voorkeur kry in enige staatsinstelling bo Afrikaans nie.
Afrikaanse skole en tersiêre instellings sou gevestig word naas tweetalige en Engelse skole en instellings. Geen skool of universiteit se status sou verander word sonder die toestemming van die Afrikaner blok in die parlement nie.
Stadsraadsafbakening sou nie verander word om die ANC se bevoordeel soos wat die ANC in Pretoria gedoen het nie.
Dorps- en straatname kon slegs met konsensus van minderhede verander.
Regstellende aksie sou deur wetgewing beperk word en gedryf word en uitnemende nie-blankes in reeds werkende staats- en ander instellings te inkorporeer.
Staatskorporasies moes verkoop word aan Suid-Afrikaners (geen buitelanders) en hoofde moes deur praktiese ekonomiese beginsels verkies word deur aandeelhouers.
Regstellende aksie sou binne 15 jaar geheel en al uitgefaseer word.
Onwettighede sou nie geduld word nie. Die polisie en geregshowe wat deur kundige wittes bestuur word, sou nie toelaat dat plakkerskampe soos paddastoele verrys nie, miljoene oor landsgrense stroom ens nie.
’n Afrikanervolkstaat sou geïdentifiseer word en met staatsgeld gefinansier word om daardie Afrikaners te akkommodeer wat nie deel van die multikulturele demokrasie wil wees nie. Soos met die Bantoe tuislande, sal die staat jaarliks miljarde rande beskikbaar stel om hier selfregering te bevorder. ’n Enkele stuk grond soos bv die Noord-Kaap word hiervoor opsy gesit. Geen apartheid of uitsetting van swartes word toegelaat nie, maar die grondgebied het sekere konfederale regte insluitend grensbeheer wat oor ’n tydperk van 10 jaar ontwikkel moes word.

Ek hoor baie skeptici wat hierdie voorstelle weglag en verwerp. Die ANC sou dit nooit aanvaar het nie, hoor ek. Party van hierdie eise kon dalk nie slaag nie, maar as 4 of 5 hiervan ingebou is in ’n onderhandelsooreenkoms sou die wittes en Afrikaners nie so neerslagtig, bevrees en ontmagtig gewees het soos vandag nie. Indien die NP-leiers meer ruggraat getoon het, sou die ANC dit moes aanvaar. Ek glo die meeste regerings in die Westerse wêreld sou so ’n kompromis aanvaar het. Dis tog duisend keer beter as apartheid en ’n wit minderheidsregering.

Natuurlik is hierdie argumente nie vandag regtig relevant nie. Die NP het mag oorhandig en die wittes is soos tweederangse burgers in hul eie staat. Die ANC sal vandag nooit enige van hierdie voorstelle oorweeg nie en hulle hoef nie eens nie. Hulle gaan hulself net verder bevoordeel, die magspolitiek gaan verder seëvier soos in ander Afrika state gaan die minderhede onderdruk word. Die enigste werklike krag waaroor die oorblywende wittes beskik is sy geldelike mag met gevolglike druk op die staat en die geregshowe (hoewel hierdie moontlik op die lange duur maar ook ’n rubberstempel vir die regerende party sal word soos in Zimbabwe).

Afrikaners is op hulself aangewese om hulself te organiseer in selfverdedigingseenhede (plaasboere het reeds begin) en die speel van die magspolitiek. Dit beteken dat ons Afrika se magspolitiek moet speel en nie terugstaan en die minste probeer wees nie. Om moet die lui, slegte staatsamptenare moeg maak om diens te kry, ons moet die howe gebruik (solank ons kan), ons moet ons Afrikaner pers en sakemanne ompraat om iets groots vir die Afrikaner te doen bv die stig van uitnemende private skole oor die land of ’n Afrikaanse universiteit in Oudtshoorn. Ons moet die bruin mense (ongelukkig tans ’n minderheid van hulle) wat Afrikaners wil wees met ons saamneem om te wys ons is nie rassiste nie. Ons moet die regering wys Orania kan werk deur hulle te ondersteun en te maak werk eerder as om vir daardie mense te lag of belaglik te maak soos baie Afrikaners wat nog nie daar was nie doen. Begin met die bou van ’n reuse uitnemende kosskool vir Afrikaners daar en rig ’n groot ouetehuis daar op met Afrikanergeld. Is dit nie beter as om ons ou mense wat in Sunnyside/Arcadia rondloop tussen Nigeriese druglords te los nie?

Kom ons wees kreatief.

mobile roulette free bonus

Rubicon en Tshwane

Indien dit die oogmerk van die ANC was om oud-pres. FW de Klerk se geloofwaardigheid oor die sukses daarvan om 20 jaar gelede die Rubicon oor te steek, in die tande te skop, is daar met die aangekondigde naamsverandering van Pretoria na Tshwane uitstekend mee geslaag.

Die wyse waarop dit uiteindelik hanteer is – ‘n lysie in die Staatskoerant – lyk na ‘n onbelangrike regstelling van die spelling van ‘n riviertjie iewers se naam.

In werklikheid is die administratiewe hoofstad van die land se naam op hierdie wyse verander.

Dit is ‘n saak waarby elke landsburger ‘n belang het.

Dit is ‘n emosionele saak, en die prosesse wat die ANC tot dusver gevolg het kom uit die handboek van hoe om dinge verkeerd te doen.

Dit het al verskeie kere in die hof gaan draai met baie eier in die ANC se gesig, en die aangeleentheid is trouens op die oomblik nog sub judice.

Nie net is dit ‘n onwelriekende vis aan die feestafel van diegene wat die Rubicon-gebeure vandag herdenk nie, dit is die vonk in die kruitvat van ‘n land wat reeds erg gepolariseerd is.

Hierdie saak gaan ook nou ‘n toets word vir mnr. De Klerk se versekerings van wigte en teenwigte, waarskynlik die mees omstrede uitlopers van sy Rubicon-stap.

ads on