Kategorie: Menings

Afriforum Jeug se reaksie op die ANC-jeugliga se aandrang dat pres. Paul Kruger se standbeeld van Kerkplein verwyder word, en deur een van Chris Hani, omring van MK—lede vervang word, fokus op die kwessie van waar die vlakke van polarisasie in die land, en in besonder, die jeug staan.

Op dieselfde dag as waarop Afriforum Jeug op die Kerkplein-debakel reageer, het dié organisasie ook ‘n klag van haatspraak teen Sasco gaan lê oor ‘n plakkaat met bedenklike inhoud. (Teks hieronder).

Voeg daarby dat die ANC-Jeugliga in dieselfde asem die kwessie van Pretoria se naam op die spits wil dryf.

Dit beklemtoon dat gesindhede in ‘n heterogene samelewing nie deur wetgewing en selfs die grondwet gewaarborg kan word nie. Die talle klagtes van haatspraak wat al gelê is, te midde van ‘n stroom aansprake van nog veel meer wat nie bereg word nie, versterk dié opvatting.

Daar word graag gespog oor hoe die nuwe generasie – die post apartheid-generasie – ‘n voorbeeld vir die ouer generasie stel van hoe tussengroep-verhoudings moet werk. Word egter na sake soos hierdie gekyk, lyk die prentjie taamlik anders. Dit lyk eerder of die polarisasie op minstens sekere terreine onder die jeug aan die verdiep is.

Om ‘n alternatiewe geskiedenis as die werklikheid op te dis los nie probleme op nie. Dit verskuif gewoon die grense waarlangs die loopgrawe gegraaf word. Dit word gevoed deur die persepsies wat ongehinderd toegelaat word om te ontwikkel, en wat al te dikwels met feite niks te make het nie. Persepsies slaan selfs in wetgewing neer, soos regstellende aksie (wat in Suid-Afrika die karakter van affirmative action aangeneem het waarvoor die grondwet nie voorsiening maak nie) en transformasie. Onlangse gebeure onderstreep hoe hartlik siek die transformasieslagoffers en ander mense met selfrespek vir dié gogga is. Die boodskap uit senior regeringskringe is egter dat affirmative action en transformasie nog lank – selfs onbepaald – met ons gaan wees, wat in die praktyk beteken dat voortgesette diskriminasie sekere mense se voorland gaan bly.

Dit word verdiep wanneer die proses in kultuurimperialisme oorloop. Dié kultuurimperialisme is boonop nie deur ‘n werklike kultuur onderlê nie, maar ‘n kultuurkarikatuur van die kulture waaruit dit ontwikkel het. Baie onstabiliteit en uitrafeling, kom gewoonlik voor wanneer kultuur in transito is. Onder die newe-produkte, in baie lande, is die ontstaan van ‘n sogenaamde subkultuur van bandeloosheid wat weer ‘n subkultuur van geweld voed. Juis hierdie aspek is pas in die parlement bespreek, en is hard probeer om ter wille van politieke korrektheid die probleem te ontken.

Die vraag is egter: Presies waar op die kultuur-barometer kan enigeen die plakkaat se inhoud hieronder plaas? Daar kan nie maar aangevoer word dat dit aan ‘n paar heethoofdige snotkoppe toegeskryf moet word nie – Sasco as organisasie het botweg geweier om hom hiervan te distansieer en die ANC self swyg dawerend hieroor.

Intussen gaan al hoe meer stemme vir ‘n volkstaat of die behoorlike beskerming van minderheidsregte op. Durf iemand regtig verbaas te wees?

“A vote for SASCO is a vote for ANC and

a vote for anc [sic] is a vote for Julius

MALEMA

“One Boer one bullet”

Viva Julius malema [sic] viva!!!

Students please vote for SASCO 100%

BLACKS ONLY ORGANISATION

(STRICTLY SOUTH AFRICANS)

Amandla!!” (Siek)

игрушка лунтиклобановский александр жена

Dit is dié week internasionaal bedrogweek. ‘n Internasionale instansie van gesertifiseerde bedrogondersoekers meen tot 5 % van ondernemings wêreldwyd se omset word deur bedrog gesteel. Met ‘n bekende politieke kommentator wat dié week hardop gemeen het korrupsie in Suid-Afrika het endemies geword, sou dit glad nie onvanpas wees dat Suid-Afrika bietjie hierop fokus nie. Trouens, volgens die jongste polisiestatistiek het bedrog in Suid-Afrika vinnig toegeneem te midde van ‘n afname in baie misdaadkategorieë.

In Suid-Afrika val die fokus dié week egter elders – die gewelddadige aard van misdaad hier te lande, en ‘n walgooiery uit regeringsgeledere hieroor.

Die grondslag vir hierdie fokus is ‘n verslag van die Sentrum van Geweld en Versoening wat 18 maande na dit voltooi is, in die parlement bespreek word.

Van die kant van die polisiesekretariaat word aangevoer dat die vlakke van geweld in misdaad in Suid-Afrika nie uitsonderlik is nie. Suid-Afrika vergelyk goed met lande soos Jamaika, Meksiko en Columbia.

Die Sentrum voer weer aan dat ‘n moordsyfer van 16 000 per jaar die boodskap onomwonde stel.

Om Meksiko en Columbia as voorbeelde te gebruik, is kwalik gerusstellend. Hierdie lande het te kampe met magtige dwelmkartelle waar menselewens nie ‘n halwe tiekie werd is nie. Veral Meksiko kom gereeld in Verslaggewers sonder Grense se verslae aan die bod weens die skrikbewind wat dwelmbase teen joernaliste voer wat durf waag om in hul bedrywighede te krap.

Boonop is moord nie die enigste vorm van geweldsmisdaad nie. Suid-Afrika is die verkragting-hoofsetel (capital) van die wêreld. Volgens die polisiestatistieke is die amptelike verkragtingskoers in Suid-Afrika 138 per 100 000 per jaar. Welsynsinstansies meen die amptelike syfer moet met tussen tien en 30 maal vermenigvuldig word om die werklike verkragtingskoers te bepaal. Voeg hierby dat Suid-Afrika se hemelhoë MIV-Vigs-besmettingsyfer maklik vir iemand wat nie betyds anti-retrovirale behandeling kry nie, ‘n doodsvonnis kan beteken en die erns raak duidelik. Dat die meeste verkragtings binne gesinsverband plaasvind en dat die herhaalde verkragting van dieselfde slagoffer die syfer opjaag is niks minder ontstellend nie.

Voeg nog hierby die gevalle van aanranding met die opset om ernstig te beseer, roof met verswarende omstandighede, huisrooftogte, poging tot moord, strafbare manslag en kindermishandeling en sake lyk sleg.

Die Sentrum se doodsonde was skynbaar om na ‘n kultuur of subkultuur van geweld te verwys, en dit onder meer na aspekte soos bendebedrywighede te herlei. In die proses het die Sentrum kwalik die gravitasieteorie ontrafel, dit word gewoon in provinsiale moordsyfers en verkragtingsyfers weerspieël soos in die Wes-Kaap en Noord-Kaap.

Die polisiesektretariaat skram weg van ‘n verpolitisering van misdaad, en die koppeling daarvan aan spesifieke bevolkingsgroepe. Terwyl die statistieke waarskynlik ou bekende faktore reflekteer soos dat die moordsyfer onder bruin mans in die Wes-Kaap as die hoogste onder ‘n identifiseerbare groep ter wêreld gereken word, naamlik meer as 90 per 1000 000 per jaar teenoor die land se gemiddeld van ongeveer 30 per 100 000 per jaar – juis weens die bendebedrywighede, is die regering se fokus waarskynlik meer gerig op die statistieke vir plaasmoorde. Volgens Interpol is die moordsyfer onder boere tot 300 per 100 000 per jaar, en dit kan nie aan ‘n moordery onder mekaar, of dronknes-bakleiery toegeskryf word nie.

‘n Walgooiery oor syfers wat stereotipes en polarisering tot gevolg het kan moontlik verstaan word, maar dan maak dit nie sin dat vanuit dieselfde geledere dawerend geswyg word wanneer Sasco rassistiese plakkate met haatspraak vertoon nie. Dan maak dit nie sin dat die ANC appèl aanteken teen ‘n hofbeslissing wat die liedjie, “Skiet dood die Boere” tot haatspraak verklaar het nie.

‘n Belangrike oorweging is of ‘n probleem by die wortels aangespreek kan word as die simptome so verpolitiseer word dat die fisiologie daarvan verdoesel word.

влагостойкие светильники для ваннойФільчаков Олександр Васильович

Op 1 April vanjaar het die regering litigasie vrygespring deur ‘n ooreenkoms met Vrystaat Landbou te onderteken. Aan die hart van hierdie ooreenkoms was ‘n onderneming dat veral die Lesothogrens voldoende beskerm sal word sodat landboubedrywighede in vrede, en veilig voortgesit kan word.

Na ‘n volgehoue stroom vee- en weidingdiefstalle en selfs lewensverlies, is verskeie grensboere al in die media aangehaal dat daar van die regering se ondernemings dadels gekom het.

Dit is blykbaar so endemies dat veld selfs aan die Vrystaatkant aan die brand gesteek word sodat vee uit Lesotho later op die groen uitloopsels kan kom wei.

Een van die verdagtes wat aangekeer is in verband met die verkragting van ‘n dokter in Bloemfontein se Pelenomi-hospitaal is ‘n sestienjarige Lesothoburger wat hom skynbaar moeiteloos in Suid-Afrika kom vestig het. Ook hier het die regering nie te alle tye met die nodige sorg gereageer nie, en die LUR vir Gesondheid is erg gestriem omdat sy nie ‘n krisisvergadering oor veiligheid in die hospitaal bygewoon het nie.

Onder die staatkundige begrippe wat politieke wetenskaplikes gebruik, is dié waar die burgery van ‘n land en die regering ‘n sosiale kontrak sluit. Dié kontrak behels onder meer dat die staat verantwoordelikheid vir die veiligheid van sy burgers waarborg. Kabinetslede lê ook ‘n eed af vir die instandhouding van die grondwet.

Voorts bepaal internasionale demokratiese konvensie dat ‘n regering in algemene belang sal regeer, nie net in belang van die regerende party se ondersteuners nie – of dan in belang van ‘n buurland se burgers se roofsug nie.

Dit sluit ook in dat die staat streng teen korrupsie sal optree omdat, in die woorde van die Wêreldbank, korrupsie ‘n land van sy toekoms beroof.

Selfs al is daar geen kwade bedoelings by die wyse waarop die regering sy ooreenkoms met Vrystaat Landbou eerbiedig nie, kan die regering nie sy verantwoordelikhede ontsnap nie. Doeltreffende regering word bewerkstellig deur kundigheid en ‘n ingesteldheid tot dienslewering.

Word onbekwame kaders egter ontplooi, is die skade net so groot of selfs groter as om skelm kaders te ontplooi. Kort voort lank staan die beste stuurlui deeglik aan wal, en as hul kantlynadvies geïgnoreer word, sal daar noodwendig ‘n mate van foutvindery ontstaan – ‘n doodgewone demokratiese reg en plig, wat nie deur die muilband van die media gesmoor durf word nie. Al hoe meer politieke waarnemers begin koppe tel namate die Zuma-kabinet in ‘n KZN-klub ontwikkel.

Behoorlike demokrasie beteken ook dat die owerheid nie onnodig in die burgerlike lewe inmeng nie – trouens, die staat se hooftaak wat dit betref is juis om ‘n veilige klimaat te skep waarbinne ekonomiese groei kan plaasvind.

Word na Suid-Afrika se posisie op internasionale indekse gekyk, veral die sogenaamde piesangrepublike-indeks, kan die vraag gevra word hoeveel van die sosiale en selfs juridiese kontrakte is by wyse van spreke op 1 April geteken?

no deposit bonusлобановский александр интервью

“Suid-Afrika het die punt bereik waar korrupsie endemies geword het.”

Hierdie harde woorde is deur prof. André Duvenhage, bekende politieke kommentator van die Pukke op RSG se program, Kommentaar gebruik.

Dit staan in die konteks van die nuus dat die Britse Accountancy and Actuarial Discipline Board (AADB) weer met ‘n fyn kam na aspekte van die omstrede wapentransaksie kyk, en dat sowat ‘n miljard rand se omkoopgeld aan Suid-Afrikaners betaal is.

Dit volg kort nadat die hoof van die Valke, lt.genl Anwa Dramat aangekondig het die ondersoek na die transaksie is gestaak.

Aan die positiewe kant, tel die Noord-Kaapse LUR, John Block, se arrestasie as verdagte in korrupsie. Block was al lank vir die ANC ‘n Block aan die been met volgehoue bewerings dat sy lei nie skoon is nie. Hy is egter elke keer deur die ANC omarm, en nou ook het die ANC sy volle vertroue in Block herbevestig.

Om ‘n land te tipeer as een waar korrupsie endemies geword het, is nie maar bloot ‘n stelling nie. Dit het ‘n gelaaide betekenis, hoewel verskillende kenners nie dieselfde fynskrif daarby voeg nie. Dit behels meestal ‘n begrip waar ‘n staat nie meer funksioneer sonder dat gunslone, hanteringsfooie, tsjôtsjô, koeldrankgeld of welke eufemisme gebruik word, ‘n rol speel nie. Dit dra in wese die kenmerke van ‘n disfunksionele staat.

Die staat se erns om korte mette te maak met hierdie euwel, wat deur die Wêreldbank as die diefstal van ‘n land se toekoms beskryf word, word ook gebruik om te bepaal of ‘n land disfunksioneel is, of nie. In hierdie opsig stuur Suid-Afrika ongelukkig ‘n gemengde boodskap uit. Dikwels word die indruk geskep dat verkeerdheid van die daad eerder afhang van die politieke kamp waarin iemand verkeer as die omvang van die korrupsie waarby iemand betrek word.

Korrupsie en morele verval is ten nouste verweef, en teen dié agtergrond is dit onrusbarend dat pres. Jacob Zuma reeds aangedui het dat hy ‘n debat oor die herdefiniering van moraliteit voorstaan. As agtergrond het hy gemeld dat een deel van die bevolking gif spoeg oor korrupsie oor sake wat ‘n ander deel nie as verkeerd beskou nie.

Waarskynlik die sterkste wapen teen korrupsie is ‘n knap media in ‘n omgewing van afdoende persvryheid. Ook hier begin die spoke loop.

Skoor het intussen ook aangedui dat die Valke op die rooi tapyt is oor sy besluit om die wapenondersoek in die doofpot te plaas.

As daar dan gemengde seine moet wees, moet die land duime vashou dat die regte boodskap die botoon gaan voer.

Volgens aanduidings gaan die Britse ondersoek nou name oplewer. Dit sal al ‘n belangrike stap wees. Die regering se reaksie op hierdie onthullings word afgewag.

справка освобождениелобановский супермаркет класс

Moderne kommunikasie het so vanselfsprekend geword dat die samelewing daarop staatmaak. Onder die gebruike van die internet is elektroniese bankdienste, ouers wat met hul kinders oorsee gesels en werkgewers wat baie aan kantoorhuur bespaar deur personeel van hul huise af te laat werk.

So afhanklik het die samelewing hiervan geword, dat ‘n diensverskaffer wat gereeld van lyn af gaan of ander probleme ervaar, gewoon nie lank in die mark hou nie.

Tog, waar instansies dit kan bekostig, en waar diensonderbrekings rampspoedig is, sal nie net van meer as een diensverskaffer gebruik gemaak word nie, maar van verskillende tegnologie soos om landlyntegnologie, soos ADSL, met radiogolwe aan te vul. Waar instansies nie ‘n gordel, kruisbande en ‘n stywe rek aanwend nie, moet kliënte gereeld gefrustreerd aanhoor dat transaksies nie kan plaasvind nie omdat die instansie van lyn af is.

Wanneer ‘n rugsteunstelsel nie bekostig kan word nie, word na die mees betroubare diensverskaffer gesoek – wat in Suid-Afrika gewoonlik beteken dat iets gesoek word waarin die staat nie ‘n stewige hand het nie.

Maar selfs die heel beste is kwesbaar, en het pas geblyk toe baie kliënte van waarskynlik die mees betroubare luggolf-diensverskaffer bykans twee dae lank van die lug af was nadat stormsterk rukwinde ‘n paar torings omgewaai het.

Presies hoeveel geld die diensverskaffer se kliënte wat grootliks of geheel vir hul inkomste van ‘n werkende internet afhanklik is, kan net geraai word. Die skade is waarskynlik enorm. Die frustrasievlakke sou net in die horrieskaal uitgedruk kon word.

люстры 5 рожковые подвесныеФільчаков прокурор

Julius Malema en die ANC-Jeugliga sal nou eers laat in April of vroeg in Mei weet of Malema ‘n tweede keer sy rieme oor haatspraak styfloop. Die klag wat Afriforum gelê het oor die sing van die liedjie, Skiet dood die Boere, sal dan eers in die Hooggeregshof aangehoor word.

Afriforum het die klag teen die ANC self hieroor na bemoedigende samesprekings onttrek. Hoewel die ANC die vroeëre verklaring deur die Hooggeregshof dat die liedjie haatspraak is, op appél neem, meen Afriforum dat dit oor ‘n onbevredigende stel feite handel waar twee vriende mekaar die stryd in die hof aangesê het.

Suid-Afrika stuur op ‘n landswye verkiesing af, en verkiesings in Suid-Afrika is steeds grootliks etniese sensusse, waar spanningsvlakke baie hoog loop. In die verlede is al deeglik getoon hoe doodgewone politiekery as die aanstigting van rassespanning vertolk word, en die stempatrone beïnvloed. Vra maar vir enige kulturele antropoloog hoe Helen Zille se styl van aanvalle op Jacob Zuma swart steun weer in die ANC gekonsolideer het, en selfs Cope in die proses van hierdie gekonsolideerde steun moes afstaan.

Pas het pres. Jacob Zuma ‘n kabinetskommeling aangekondig, of koerante berig oor van sy nuwe aanstellings wat al stywe boetes vir bedrog opgelê is. Ook ander, heel geldige kritiek word teen sommige van die aanstellings geopper. Na verwagting gaan die regering se reaksie wees om harder te dryf met sy mediasnoeringsplanne. Dit, op sigself, skep ‘n gespanne klimaat in die aanloop tot ‘n verkiesing.

Om te argumenteer dat dit bloot munisipale verkiesings is, het kwalik bene om op te staan. Onlangs was die minister van Samewerkende Regering erg in die spervuur omdat hy die opposisie verkwalik oor ‘n persepsie huldig dat sake op munisipale vlak erg haper. Dié minister het nie met die kabinetskommeling in die slag gebly nie.

Die ANC Jeugliga se reaksie op die hofverrigtinge is om Afriforum as ‘n klomp rassistiese kinders wat mal is, uit te skel. Dat Afriforum, as gemeenskapsorganisasie, die sentimente van bitter baie mense verteenwoordig wat saamstem dat ‘n liedjie wat “Skiet die Boere” bewoord, haatspraak verteenwoordig.

‘n Maklike toets om te bepaal of iets op haatspraak of rassisme neerkom, is om bloot die liedjie se bewoording te verander om ‘n ander bevolkingsgroep as teiken vir die skietery te bevat. Dit is hoe eenvoudig dit is, en geen argumente oor ‘n historiese aanloop – veral nie uit ‘n tyd van stryd nie – kan haatspraak as iets anders inkleur nie.

Dat so ‘n saak hof toe moet gaan, of soos in die geval van “Kill the Boer, kill the farmer” op appèl by die Menseregtekommissie moes gaan, en ‘n sokkerstadion daarna boonop na die voorsanger vernoem is, toon dat bitter baie mense openlik haatdraend die statutêre terrein bevolk. En so lank hierdie sentimente openlik gesteun word, sal die slagoffers met rede kan voel dat die motief vir sogenaamde regstellende aksie en transformasie met male fides besaai is.

пазли для дітейданильченко юрій броніславович компромат

Hoewel Jeffreys met sy aanstelling aangedui het dat die nuwe koerant “‘n unieke en onafhanklike geleentheid aan lesers van dagblaaie bied” sal min mense sy verwysing na die “onafhanklike” nou ernstig opneem.

Die eienaars van die New Age, die Gupta-familie, se bande met die ANC en pres. Jacob Zuma is gewoon te sterk. Boonop het die koerant ‘n eerste, en spesiale opgawe, gedruk met die bykans uitsluitlike doel om dit by die ANC se onlangse kongres in Durban te versprei.

Daardie uitgawe het saamgeval met ‘n waarskuwingsbrief oor persvryheid deur die internasionale persvryheidswaghond, Verslaggewers sonder Grense. Toe die ANC nie gehoor nie, het Suid-Afrika kort hierna vyf plekke op die internasionale persvryheidsindeks teruggesak, nadat die land vroeër reeds deur Freedom House tot land wat net gedeeltelik persvry is, geherklassifiseer is.

Om dan te midde hiervan ‘n knieval voor die ANC te doen, en boonop in verskeie opsigte die vlae van ‘n lyfblad te swaai, dui nie werklik op onafhanklikheid nie.

Wat, uit die persoon Jeffreys, kan uit die aanstelling afgelei word?

Jeffreys was redakteur van Beeld, en is maar is ‘n paar jaar gelede as redakteur van Die Burger herontplooi, waarheen hy deur minstens een kornuit gevolg is. By Die Burger het hy, en die adjunk-redakteur Zelda Jongbloed, egter in dieselfde koor begin sing, wat veral gemanifesteer het in dikwels hoogs omstrede rubrieke wat nie net in Die Burger nie, maar ook in van die ander susterkoerante geplaas is.

Skielik is beide saam weg, maar is as rubriekskrywers behou. Dié rubrieke het hul gebruiklike kwota omstredenheid behou.

Beide Jefferys en Jongbloed het geen geleentheid verpas om hul struggle-verlede aan die groot klok te hang nie. Veral Jongbloed het dikwels onsuksesvol die balanseertoertjie van transformasie onder die dekmantel van nie-rassigheid probeer in vee.

Jeffreys het ‘n ruk na sy onverwagse uittog by Die Burger ook nog as die voorsitter van Sanef aangebly. In hierdie hoedanigheid het hy gewoonlik die regte geluide gemaak.

In dié stadium is daar so ver bekend geen aanduiding dat Jongbloed of ander knievallers Jeffreys na die New Age gaan volg nie.

Dit sal interessant wees om nou te sien of Jeffreys en die New Age so sal saamspan dat die koerantwese in Suid-Afrika dieselfde kenmerke van polarisasie dra as dit wat peilings al hoe meer op die land se bevolkingsamestelling van toepassing maak.

Gaan die New Age bloot die naïewe erfenis van die struggle wat in die oë van sommiges erg ontspoor het, en in die oë van ander nooit eens op die spoor was nie, se lewe verleng, of gaan dit soos Malema en ander eis, by die koor van voortgesette revolusie inval?

Min waarnemers sal egter twyfel – die gevaar vergroot dat nog meer Suid-Afrikaners van die werklikhede vervreem gaan raak, en dat nog meer mense hul kruisies gaan trek sonder die vaagste benul van die inhoud van die sosiale kontrak wat hulle teken.

светильники купитьДанильченко Харьков

Dis net jammer van die VSA se hoë werkloosheidskoers.

Ekonome kap terug en wys daarop dat die werkloosheidskoers deels die werkloses se eie skuld is … mense is gewoon nie meer bereid om uit hul gevestigde omgewing te verhuis na die deelstate waar daar wel werksgeleenthede is nie.

Dis is uiteindelik ook die werkloosheidskoers wat Suid-Afrika se skynbaar sterk ekonomie in die bek geruk het. Boonop is daar nie oral eenstemmigheid oor wat die werkloosheidskoers is nie. Baie mense wat as motorwagte en los werkies die pot aan die kook probeer hou maar minder as die tipiese minimum-loon verdien, beskou hulself as werkloos.

Die ekonoom, Mike Schussler, wys daarop dat Suid-Afrika minder werk skep as tipiese konflikgebiede, en boonop dui syfers daarop dat Suid-Afrika in terme van Afrika Suid van die Sahara ook swak vaar.

Selfs al word die regering se werkskeppingsdoelwitte van vyf miljoen nuwe werksgeleenthede oor die volgende tien jaar bereik – gaan eintlik maar steeds die kreeftegang geboer word.

Voeg hierby die feit dat slegs ongeveer ‘n kwart van die geld wat nodig is om die land se padinfrstruktuur in stand te hou jaarliks begroot word, dan skets dit ‘n deeltjie van die probleem. Om die indiensnemingsteiken te behaal is ‘n geraamde groeikoers van 6 % oor die volgende dekade nodig.

Dit sny egter veel dieper. Ten eerste is daar ‘n onbekende getal onwettige immigrante in die land. Syfers van etlike miljoene word beraam.

Tweedens, is daar die kwessie van werksetiek. Dit hou verband met die gees wat die soustrein uitstraal – begunstigdes wat bitter baie vir bitter min werk verdien.

Suid-Afrika het ook die grootste meetbare inkomstegaping ter wêreld. Benewens dat dit tipies op politieke sosioloë se model van relatiewe deprivasie ‘n revolusionêre klimaat skep, dui navorsing ook ‘n regstreekse verwantskap met sosio-ekonomiese en maatskaplike probleme, soos meer drank- en dwelmmisbruik, meer egskeidings, meer misdaad en voller tronke.

Minister Pravin Gordhan se belangrikste boodskap tydens die mid-termyn-aansuiweringbegroting is egter dié dat daar geen ruimte vir korrupsie en leeglêery in poste is nie. Wat dit betref, is voorbeelde van daad by die woord genoem, maar sommer met die aankoopslag van Volksblad vanoggend skree ‘n voorblad-opskrif die boodskap van nog ‘n bedenklike mynreg wat toegeken is. Boonop het die nuus dat die Valke die ondersoek na die omstrede wapentransaksie gesluit het presies die teenoorgestelde boodskap uitgeskreeu.

Die werklike toets gaan nie net kom oor die invordering en omdraai van sente wat rande moet word nie, maar die inkoop aan ‘n stelsel van harde, etiese werk, doeltreffendheid en bekwaamheid.

Die land het verskeie agterstande wat ingehaal moet word. Hieronder tel die herstel van onderwysstandaarde, wat nou onder die swakstes in die wêreld gereken word. Bevolkingsaanwas vind tot ‘n groot mate plaas in daardie deel van die bevolking wat dit die minste kan bekostig, en ‘n enorme druk op die land se ekonomie plaas. Met die president wat self ongeveer 20 kinders het is dit ‘n boodskap wat baie moeilik verkoop kan word.

casino greeceФільчаков Олександр Васильович

Daardie premier sal egter veral onthou word vir sy stelling dat dit in die haak is vir politici om kluitjies te bak.

Die persepsie dat dit wat politici kwytraak met ‘n knippie sout geneem moet word, loop veel wyer as Suid-Afrika se grense. Kort voor die internasionale ekonomiese krisis die wêreldaandag vasgevang het, het ‘n moraliteitsaksie in Europa momentum begin opbou, met vernaamste fokus om moraliteit by die pers en die politici op te eis.

Ongelukkig – ongeag hoe politici rasionaliseer oor waarom hulle die waarheid soms strategies buite perke moet aanwend – is dit nie heeltemal ongevraag om politici se omgaan met die waarheid te gogga nie. Selfs op ‘n vraag of die president weer op die punt staan om nog ‘n vrou te vat, moes Suid-Afrikaners vind dat hulle tot op bykans die laaste minuut die kous oor die kop getrek is. Oor beloftes wat dadels opgelewer het hou Suid-Afrika by die beste kluitjiebakkers ter wêreld kers vas.

Dié week het Suid-Afrikaners met groot verwagting uitgesien na ‘n broodnodige kabinetskommeling. Ten spyte van duidelike ontkennings uit regeringskringe, het die afwagting nie getaan nie. Selfs nie die wete dat die president se siening oor bevredigende diens dalk ‘n paar kerwe laer as die algemeen geldende norme is, het die verwagtinge laat verdamp nie. Boonop nader die land nou die pylvak van die landswye munisipale verkiesing, en ‘n skommeling, ongeag die verbetering, sal newe-effekte hê soos dikbek invloedrykes wat meen hulle is met weglatings verneder. Boonop het die bespiegelings bloedweinig moontlik plaasvervangers opgelewer wat die kenners opgewonde gemaak het – die potensiële oes lyk op die oog af maar skraal. Dit het iemand wel opgeval dat een van die moontlike kandidate vir ‘n kabinetspos, Metthews Phosa, onlangs sy deuntjie oor die omstrede mediakwessie verander het en nou een van die president se voorsangers hieroor is.

Die interessantste was egter dat die ontkennings in die wind gemaak is, en as irrelevant tot die waarheid beskou is.

Dit is egter duidelik dat baie meningsvormers, en kenners voor die voet meen dat ‘n kabinetskommeling broodnodig is. Trouens, word al die name van ministers wat die verskillende kenners genoem het, bymekaar gesit, bly bloedweinig oor wat nie die trekpas moes gekry het nie. Deurdat die regering nie deur sy ontkennings die bespiegelings kon hokslaan nie, is Suid-Afrikaners nou oor ‘n tydperk gevoer met die persepsie dat die kabinet grootliks uit paloekas bestaan.

Na strome onvleiende berigte oor ministers se doen, soos die aanskaf van peperduur vuurwaens en nog luukser hotelverblyf, onder meer, en late soos om nie munisipaliteite en dienslewering in die algemeen reg te ruk nie, was ‘n groot deel van die bevolking gereed en selfs begerig om met persepsies gevoed te word dat ‘n aantal ministers in die slag gaan bly.

Indien die bespiegelings oor ‘n kabinetskommeling bloot gerugte gaan bly, kan die hoop steeds bestaan dat die episode vir Zuma en sy kabinet ‘n openbaring was – dat om minister te wees veel meer vereis as om soms in ‘n luukse lugversorgde kantoor te gaan sit. Dat die prestasie-ooreenkomste wat geteken word ‘n bepaalde fokus op die woord “prestasie” het en dat die woord ‘n bepaalde inhoud het.

play free onlineлобановский александр компромат

Twee skynbaar onafhanklike sake plaas die fokus op grondwetlikheid – oftewel die konsep van ‘n grondwetlike demokrasie.

Die eerste is die aanslag teen grondwetlike beginsels, soos die media-snoeringsplanne, en die tweede die kwessie van ras.

Ter aanvang – die beginsel van grondwetlikheid, in Engels bekend as Rule of Law, word nie oral ter wêreld ewe hartlik omarm nie. In Australië argumenteer die teenstanders dat onverkose regters wat parlementêre besluite kan omkeer, op ‘n aanslag teen die demokrasie neerkom. In ‘n heterogene land sou so ‘n argument uiters gevaarlik wees omdat dit as ‘n pleidooi vir die diktatuur van ‘n meerderheid vertolk sou kon word.

In beskaafde, heterogene samelewings soos Switserland is grondwetlikheid so sterk gevestig dat alles nie eens in geskrewe wette vervat hoef te wees nie. Niemand dink eens daaraan om ongeskrewe konvensies in die tande te skop nie.

In Suid-Afrika is dit egter duidelik dat nougeset gelet moet word daarop dat die beginsels wat die grondwet onderlê, nagekom word.

Of Suid-Afrika ‘n goeie grondwet het, naamlik ’n grondwet wat ontwerp is om die land en al sy mense se belange ten beste te dien, is ‘n ander vraag. Word dit met ander moderne lande wat heterogene bevolkings het vergelyk, selfs dié van die Europese Unie, is Suid-Afrika se grondwet duidelik uit pas.

Dit raak nog meer problematies wanneer die regering die grondwet uitdaag, soos nou met die mediakwessie. ‘n Vrye media word as een van die belangrikste waarborge vir grondwetlikheid beskou, selfs al hou ‘n mens nie altyd van wat in die proses na die oppervlak kom nie. Die regering kan praat tot hy blou in die gesig is, die internasionale gety reageer negatief daarop.

Intussen het die raskwessie ook diep nesgeskop, sodat dié kwessie nou ook in die akademie onder die loep geneem word. Tradisioneel is ras geassosieer met politieke terme soos regs, konserwatief, reaksionêr, en hier te lande, die uitvindsel van verregs. Tradisioneel, hoe verder van hierdie uithoek van die spektrum beweeg word na links, oor die gematigde middelgrond na liberaal en uiteindelik rewolusionêr, hoe minder speel ras ‘n rol.

Vanoggend bespreek prof. Theo Neethling, Kovsies se hoof van Politieke Wetenskap in Volksblad die verskynsel dat die rassekwessie ook sterk figureer in sekere ANC-dampkringe en ook in organisasies soos die PAC. “Sou dit hierdie mense dan ook regs of konserwatief maak?”vra prof Neethling.

Dat die professor nie ‘n denkbeeldige kwessie beet het nie, is duidelik, al het die tans nog vrye pers nie ewe onbevange oor al die manifestasies berig nie.

Die jongste debat is ingelui oor die ABSA-transformasiedebakel gekoppel aan die Curriebeker-borgskap. Met dié debat kwalik in die doofpot, vertoon Sasco-lede ‘n plakkaat met die woorde: A vote for SASCO is a vote for ANC and a vote for anc is a vote for Julius MALEMA. “One Boer one bullet.” Viva Julius malema viva!!! Students please vote for SASCO 100% BLACKS ONLY ORGANISATION (STRICTLY SOUTH AFRICANS) Amandla!!

In plaas daarvan dat die ANC hom hiervan distansieer, is pas berig dat die ANC appèl aanteken teen ‘n vroeëre hofbeslissing wat in effek die sing van die lied, “Skiet die Boere,” as haatspraak verbied.

Uit die FW de Klerk-era is ‘n erfenis van juridiese verabsolutering geërf – ‘n benadering waardeur die reg, en veral grondwetlikheid, sake moet orden, ook hoe bevolkingsgroepe met mekaar oor die weg moet kom. Politieke sosioloë is as’t ware van die toneel geveeg, en politieke wetenskaplikes moes hulle ook sterk staatsregtelik opskerp om relevant te bly.

Die voorbeelde hierbo toon duidelik dat dié benadering ongeveer net so goed slaag soos om gebroke huwelike deur die regsproses van die egskeidingshof te probeer heel.

Ook op ander terreine word die grondwet uitgedaag. In die dae toe die sg Euro-kommunisme in Europa ‘n faktor was, is grondwetlikheid nie werklik uitgedaag nie omdat daardie partye ideologies grondwetlik ingestel was. In Suid-Afrika maak terme soos “the ongoing revolution” steeds deel van die terminologie uit.

Terwyl ‘n minister die media ter wille van staatsveiligheid grootliks wil snoer, sit van die verbaal grootste uitdagers van die grondwet knus in die Kabinet – soos dikwels uit die taalkwessie blyk wat kort-kort in die howe beland, en iemand wat volhou hy het niks verkeerd gedoen nie hou ‘n eetstaking terwyl hy agter tralies is.

Iewers het iets ontspoor.

casino sign upФильчаков прокурор

Dit is die tweede terugslag wat Suid-Afrika vanjaar oor persvryheid tref. Vroeër het Freedom House Suid-Afrika se status tot dié van slegs gedeeltelik persvry geherklassifiseer.

Verslaggewers Sonder Grense –of VSG – het onlangs, tydens die ANC se Durbanse kongres, in skerp taal gewaarsku dat die party se beplande mediatribunaal en snoerwetgewing onaanvaarbaar is. In die verslag wat met die jongste persvryheidsindeks gepaard gaan, skryf VSG die land se swakker posisie egter ook toe aan die aanvalle op joernaliste tydens die Wêreldbeker-sokkertoernooi. Juius Malema se optrede jeens die BBC-joernalis tydens ‘n nuuskonferensie, word ook breedvoerig bespreek. Die woord, bastard, waarmee Malema die joernalis uitgejaag het, weerklink ook in die
verslag.

Die ANC het egter die rug styfgemaak.

Die ironie was dat Suid-Afrika die afgelope aantal jare geleidelik verlore grond op die persvryheidsindeks aan die terugwen was. Vroeg die eeu was Suid-Afrika nog 22ste op die indeks, en die mees persvrye land op die kontinent. Hierna het die ANC egter ook mediasnoeringsgeluide gemaak, en die land het ver teruggesak.Verskeie lande, soos Ghana en Mali, het beter as Suid-Afrika op die indeks gevaar, en het ook steeds beter posisies beklee terwyl Suid-Afrika sy posisie begin verbeter het.

Suid-Afrika se posisie – veral in die Afrikakonteks – klink moontlik nie baie erg nie, maar in die konteks van ‘n land met ‘n grondwetlike demokrasie geskoei op die liberalisme, en slegs een van ‘n handjievol lande wat naas die reg op uitdrukkingsvryheid persvryheid by die naam grondwetlik verskans, is dit kommerwekkend. As die regering ten opsigte van hierdie aspek so wyd met die grondwet omgaan, hoe sterk staan enige ander grondwetlike waarborge?

Baie water het in die see geloop sedert die Engelse koning Payne en sy makkers se ore laat afkap het. Boonop was die laksman nie so lekker oderlê in dié delikate takie nie, en het een se oor aan ‘n draadjie bly hang. Die laksman moes toe meer weer die skavot bestyg om sy brouwerk te voltooi. Wie nie wil hoor nie, het die koning gemeen, moes voel.

Gelukkig vir Payne en sy oorlose makkers het Cromwell kort hierna aan bewind gekom, en is hulle vrygelaat.

Sedertdien het persvryheid so met die demokrasie verweef geraak dat die Belgiese politikus, Yves Leterne, enkele jare gelede persvryheid as die vierde, weliswaar nie-amptelike been van die demokrasie beskryf het.

Die wêreld-ekonomiese krisis het nog ‘n dimensie ingelui. Yslandse bankbase was nog besig om ou konvensies in te span om hul aandeel in die Yslandse bankkrisis te snoer, toe politieke druk dié land op die voorpunt van institusionele mediavryheid geplaas het.

Die ANC swem stroomop, al is daar elemente van waarheid in dat die media die regering van latte voorsien om die pers mee te looi.

Daar is ‘n bepaalde verwantskap tussen ‘n land se stand op die persvryheidsindeks, en sy posisie op ander indekse soos beleggersvertroueindeks en die korrupsiepersepsieindeks. Ook op hierdie indekse is Suid-Afrika se posisie nie wat dit moet wees nie.

лосины для девочки с описаниемДанильченео

“Teen die 11de eeu,” skryf die Wêreldspektrum, “was die hele Europa vir die Christendom gewen.”

Vir die Christen bring dit onwillekeurig ‘n gevoel van blydskap, verl teen die agtergrond van die allerverskriklikste vervolging wat Christene die voorafgaande eeue periodiek moes verduur.

Tien eeue later kondig die media op die voorblad aan dat ‘n groot Suid-Afrikaanse winkelgroep na ‘n bestuursbesluit alle Christelike publikasies van sy rakke verwyder het. Na verskeie uitsprake is dit steeds wasig oor wat die rede was – van swak verkope totdat die winkelgroep nie godsdienstige en politieke publikasies op sy rakke wil duld nie. Beteken dit dat die ANC-gesinde New Age die trekpas gekry het nog voor die eerste uitgawe gedruk was?

Dit is meer as net met ‘n tikkie ironie op dieselfde dag wat oor die besluit gerapporteer is, die persvryheidswaghond, Verslaggewers Sonder Grense, ook sy jaarlikse persvryheidsindeks bekend gemaak het waarin Suid-Afrika vyf plekke teruggesak het. As redes word aangevoer die regering se beoogde mediawetgewing, die aanvalle op joernaliste tydens die Wêreldbekertoernooi en die optrede van Julius Malema teenoor ‘n joernalis van die BBC.

Dieselfde dag het die winkelgroep, na ‘n storm losgebars het, sy besluit hersien. Die tydskrifte sal weer op die rakke wees, en voortaan sal die verkope van die tydskrifte hul beskikbaarheid bepaal.

Die besluit om die tydskrifte te verwyder het egter nie die eenparige veroordeling vanuit Christelike geledere gekry wat ‘n mens sou verwag nie. Trouens, op Christelike webwerwe was daar ook steun vir die besluit. Dit sal die tydskrifte, veral die wat agter die deur staan, dus loon om te besin oor wat daartoe gelei het dat die baba met die badwater uitgegooi is.

Waar die 11de eeu se sukses van Christelike uitbreiding as ‘n feitlik ongekwalifiseerde oorwinning beskryf kon word, was dit kort hierna nie so eenvoudig nie. Onder die ergste vergrype was die inkwisisie wat sogenaamde ketters vervolg het. Later het ‘n stryd tussen Rooms-Katoliek en Protestantisme gevolg, wat onder meer ‘n dertigjarige oorlog met die ergste wreedhede denkbaar ingesluit het.

Word briewekolomme in koerante, veral op hul internetweergawe, vandag gevolg is dit duidelik dat die gees van die inkwisisie wyd voortleef. Van die briewe kom neer op ‘n mosie van wantroue in God se ongedelegeerde oordeelsmag – met groot bitterheid word mede-Christene geoordeel en veroordeel omdat hulle nie presies dieselfde glo as diegene wat die oordeel uitdeel nie. Dit is ligjare verwyder van God se beloftes dat Hy self hemelinge sal stuur om die onkruid tussen die koring uit te haal en die oes in te samel. En hier word nie na ekstreme standpunte verwys wat so onder die menslike oordeel deurloop nie, maar sienswyses van hoofstroomkerke.

Die gevolg is dat hierdie debatte ook plek-plek na van die Christelike tydskrifte oorloop, en veral een hom vierkantig in hierdie kamp gaan bevind het. Die betrokke tydskrif het boonop rug styfgemaak en geweier om hom aan die gesag van die persombudsman te onderwerp toe mense wat deurgeloop het besluit het om op te tree. Die tydskrif het ook erg op Christelike webblaaie onder skoot gekom.

‘n Bloemfonteinse gemeente hou nou ‘n reeks preke met die tema wat in hooftrekke daarop neerkom: “In die begin het God die aarde en alles daarop, ook die mens, geskep.Sedertdien skep die mens God.” Inderdaad, word die godsbeeld wat sommige mense gebruik vergelyk met die beeld van God soos veral in die Nuwe Testament geopenbaar word, is daar min, indien enige raakvlakke.

Die gevolg is dikwels dat die baba met die badwater uitgegooi word. Enkele jare gelede het die Europese Unie, toe die deelnemende lande se regerings deur Christen-demokratiese partye oorheers is, ‘n beleidsdokument aanvaar: “Die gevare van kreasionisme in die onderwys.” Dit is ook deur kerklike instansies, en selfs die Rooms-Katolieke Kerk ondersteun.

Dié stap is dadelik as ‘n optrede teen die Christendom voorgehou. Word die dokument self gelees, is dit duidelik dat dit, soos die EU se grondwet, ‘n hoë premie op geloofsvryheid stel. Dit handel oor ‘n kwasi-wetenskap se aandrang om konvensionele wetenskap in skoolleerplanne te vervang.

Geloofs- en persvryheid is duurgekoopte vryhede. Dit kan egter nie so verskans word dat dit instrumenteel word om juis daardie vryhede te verongeluk nie.

Terwyl die winkelgroep se optrede lomp bly, bied dit ook aan Christene en die tydskrifte die geleentheid om te besin oor die sendingtaak, wat nie met ‘n eietydse inkwisisie verwar moet word nie.

sites ukдепутат лобановский