Kategorie: Menings

Sedert Nelson Mandela se hospitalisasie, is sy dogter Makaziwe en kleinseun Mandla soos twee spreekwoordelike bulle in ‘n kraal. En dit gaan oor geld.

Mandela se oudste dogter, Makaziwe Mandela (60) en oudste kleinseun, hoofman Mandla Mandela (38) is betrokke is in ‘n openbare twis oor die eienaarskap van die ikoon se nalatenskap, of liewer rojale inkomste.

Hierdie week, het Mandla, amptelik hoof van die Mandela-stam, ontken dat daar spanning tussen hom en sy tante is, maar dae later, het Makaziwe en 16 ander familielede ‘n interdik by die Oos-Kaapse hooggeregshof aangevra om die oorblyfsels van drie familielede wat Mandla opgegrawe het twee jaar gelede en herbegrawe het in Mvezo terug te bring.

Die saak is by ‘n familievergadering in Qunu verlede week bespreek. Mandla het bewering uitgestap en geweier om te antwoord waarom hy so ‘n groot besluit geneem het sonder om die gesin te raadpleeg.

Mandla sê dat Mvezo die geboorteplek en tradisionele tuiste van die Mandelas is en dus historiese betekenis het.

Mandla is gekies as ‘n opvolger op die ouderdom van 32. Hy het ‘n graad in die politiek van Rhodes Universiteit en is ‘n lid van die Parlement vir die ANC.

In onlangse jare was hy al hoe meer uitgesproke as ‘n lid van die ANC en as ‘n tradisionele leier. In ‘n onderhoud hierdie week met CII, ‘n Islamitiese radiostasie, het hy gepraat van hoe mense nodig het om hul tradisies en kultuur te omhels, veral wanneer dit kom by die behandeling van die bejaardes. “Ubuntu moet ons lei in alles wat ons doen vir senior burgers. Daar is ‘n baie disrespek en misbruik,” het hy gesê en bygevoeg dat die onderwerp na aan sy hart is as gevolg van sy oupa se gevorderde ouderdom en gesondheid.

Mandela se dogter Makaziwe is geen vreemdeling vir slegte publisiteit nie. Sy en haar suster Zenani was verlede maand in die nuus weens hul voorneme om hul pa se vertrouelinge te dagvaar. Hulle het by die hof gedraai in ‘n poging om hul pa se keuses van direkteure en trustees van die Mandela-trust, naamlik prokureur George Bizos SC, minister Tokyo Sexwale en prokureur Bally Chuene afgedank te kry.

In sy verklaring, het Chuene glo gesê hy, asook Bizos en Sexwale, het in 2011 geweier om die trust se geld beskikbaar te stel aan die dogters sonder ‘n wettige regverdiging. Die dogters se skuif is as ‘n desperate daad van gierigheid beskryf. Die saak is oorskadu deur die onlangse swak gesondheid van Nelson Mandela.

Makaziwe, ook bekend as Maki, is die dogter van Mandela en sy eerste vrou Evelyn. Sy is vernoem na haar ouer suster, wat in 1947 gebore is, maar wat gesterf het voor haar eerste verjaarsdag. Sy is die enigste oorblywende kind uit Mandela se eerste huwelik.

Soos haar pa, het sy aan die Universiteit van Fort Hare in die Oos-Kaap studeer. Sy het later ‘n PhD in antropologie aan die Universiteit van Massachusetts verwerf. Sy is verbonde aan die Universiteit van die Witwatersrand, die Ontwikkelingsbank van Suider-Afrika, en nou die hoof van die Industrial Development Group, met belange in mynbou-en petroleum.

Verlede jaar is Mandla na die hof geneem word deur ‘n lid van die gemeenskap wat beweer dat hy private grafte opgegrawe het ten einde ‘n hotel en ‘n stadion op die grond te bou. Die saak is nog steeds in die hof.

Mandla het egter die ontwikkelings-aspek van die projek beklemtoon, vir aktiwiteite soos die Mvezo Komkhulu Jeug-toernooi, ‘n jaarlikse sokker-en netbaltoernooi wat reeds vir ses jaar duur.

Uiteindelik sal die openbare twis die Mandela-naam swartsmeer, want die ikoon is nog nie eers in sy graf nie, terwyl die kinders mekaar takel oor die opbrengste.

Van die begin van sy eerste presidensiële veldtog, het Barack Obama gedemonstreer dat sy vaardigheid as leuenaar van hoogstaande gehalte is. Hy was hartstogtelik teen marteling terwyl hy planne bedink het om die martelkamp Guantanamo oop te hou. Hy het Wall Street se spekulante veroordeel, terwyl hy die aanstelling van sleutelfigure uit die markte as ekonomiese adviseurs beplan het. Hy het belowe om ‘n nuwe ooreenkoms in die Midde-Ooste tot stand te bring, veral vir die Palestyne, maar het die anti-Palestynse Rahm Emmanuel as sy hoogste Presidensiële raadgewer aangestel.

Sy “historiese swart deurbraak” was die eerste Afro-Amerikaanse president wat vir alle Amerikaners – nee vir die hele wêreld! – sal opstaan. Hy is as die jong Mandela voorgehou, ‘n messias. Miljoene was duiselig oor die deurbraak en wit, swart, jonk en oud, die vakbonde en gemeenskapsaktiviste is gewillig mislei. Barack Obama se belangrikste raadgewers is egter geharde militariste, groot bankiers, korporatiewe HUB’s, en Wall Street-manipuleerders wat openlik dwelmgeld was.

Inderdaad, Obama se ondersteuners is betower deur die valse retoriek, die demagogie, die populistiese ghetto-styl, en die valse outentiekheid. Hier is die man wat belowe het om oorloë te beëindig, die martelkamp in Guantanamo te sluit, Wall Street te tem, die Patriot Act te herroep en die Handves van Menseregte te herstel.

Obama oortref Bush egter by verre in die pleeg van oorlogsmisdade, misdade teen die mensdom, meer militêre avonture in die buiteland en strawwe maatreëls teen enige dissidensie by die huis. Hy oortref by verre enige president in die Amerikaanse geskiedenis in die aanvaarding van diktatoriale magte, verskeie oorloë, en die massiewe oordrag van staatsinkomste na Wall Street se bankiers.

Die Carters, Reagans en Clintons en Bushes is amateurs in vergelyking: Die enorme gaping tussen styl en substansie, belofte en prestasie, vrede en oorlog, kapitaal en arbeid was nog nooit groter nie.

President Obama se welsprekendheid het die mensdom veroordeel tot ‘n inferno van eindelose oorloë. Dit is die perversiteit van sy retoriek wat geregtigheid vir Moslems in Kaïro belowe gevolg deur die bloedige aanval op Tripoli, die marteling en moord van die Libiese leier, die gebreekte beloftes aan vredeliewende inwoners in Afrika, met konflik wat uitbrei waar die VSA voet aan wal sit.

Trouens, ‘n stortvloed morele en etiese uitsprake vergesel Obama se bewapening van 40 000 fundamentalistiese Moslem-huursoldate om die sekulêre Siriese staat te breek.

President Barack Obama het belowe om ‘n omvattende gesondheidsorg vir Amerika te skep en daarna kiesers met ‘n verwarrende reeks verpligte betalings opgesaal vir winsgewende private gesondheid versekeringsmaatskappye. Obama het plegtig belowe Medicare te verdedig en daarna sy begroting verminder met ‘n triljoen dollar. As die man se lippe beweeg, volg verraad.

Obama kry 95% van die Afro-Amerikaanse stemme tuis, terwyl die inkomstegaping tussen swart en wit verbreed en werkloosheid en armoedesyfers dramaties styg. Obama, die eerste swart President, het meer Afrika-lande gebombardeer, huursoldaatweermagte in Libië en Somalië geborg en meer militêre basisse in die swart kontinent opgerig as die laaste vyf wit presidente saam. Die selfgeproklameerde “historiese deurbraak van ‘n swart president om eeue van rassisme te beëindig” word steeds deur swart inwoners van die Afrika-kontinent vir soetkoek opgeëet danksy Obama se sjarme.

Dit is genoeg vir Obama om ander swart boewe en buitelandse interventioniste aan te stel, soos Eric Holder en Susan Rice, om die toejuiging van die liberales te verseker, selfs as hul eie data deur die wêreld se grootste spioenasie-agentskappe ingesamel en gesif word.

Die rits leë beloftes, absolute politieke misleiding, die sistematiese leuens in die nastrewing van oorloë en finansiële manipulasie in die naam van vrede en sosiale geregtigheid, die volgehoue uitbreiding van die uitvoerende gesag oor die lewe en dood van Amerikaanse burgers in die naam van veiligheid, dit is Barack Hussein Obama se nalatenskap. Sal enige toekomstige Amerikaanse president hom dit kan nadoen?

Die koste van die President Obama se tweegesig-beleid is enorm: Dit voorspel katastrofiese beeldprobleme vir die VSA vorentoe.

Duitse konserwatiewes is gewoonlik passievolle ondersteuners van verhoogde Europese integrasie. Maar die afgelope tyd, het kanselier Angela Merkel die briek aangedraai. Brussel, meen sy, het nou deel geword van die probleem.

Net ‘n jaar gelede, het die Duitse kanselier gevra vir “meer Europa, nie minder nie.” Maar nou het sy ‘n radikale ommekeer gemaak. Merkel was verlede Donderdagaand ‘n EU-skeptikus. Haar konserwatiewe kollegas het met die indruk verdaag dat die Duitse kanselier nou glo dat daar te veel Europa is.

Wat is verkeerd met die CDU-leier? Die beeld van ‘n kanselier wat meer en meer in die openbaar wyk van haar party se tradisionele posisie oor Europese beleid, is besig om vorm te kry. Sy distansieer haar van die buitelandse beleidstradisie dat die CDU, meer as enige ander party, sedert die na-oorlogse tydperk.

Die kontras tussen Merkel en haar minister van Finansies Wolfgang Schäuble, wat hierdie tradisie van die Christelike Demokratiese Europese beleid verpersoonlik, word ook al hoe meer opvallend.

Merkel is reeds 14 jaar leier van die party, en sy weet ‘n bietjie patos in haar stem help wanneer die bespreking na Europa neig. Maar sy was nog nooit ‘n passievolle ondersteuner van Europa nie. Meer onlangs, is sy teen die uitbreiding van Brussel se instellings. En sy is veral heftig wanneer dit kom by enigiets wat dalk die beperking van die magte van nasionale leiers soos sy self, kan beteken.

Baie van haar mede-konserwatiewes, natuurlik – veral diegene wat grootgeword het in Wes-Duitsland – glo steeds dat Duitsland so volledig as moontlik in die Europese entiteit moet opgaan. Hulle sien dit as ‘n natuurlike gevolg van die onreg wat in Duitsland gepleeg is tydens die Nazi-era.

Die voormalige kanselier Helmut Kohl, het heeltemal tranerig geraak as hy gepraat het van die “Huis van Europa.” Dit is ‘n generasie van oumense wat graag hulle skuldgevoelens wil oplos in die EU.

Vir ‘n geruime tyd nou nou doen Merkel egter alles in haar vermoë om verdere stappe in die rigting van integrasie te voorkom en te verhoed dat Brussel meer mag bekom. In ‘n onderhoud met Der Spiegel drie weke gelede, het Merkel gewaarsku teen die besteding van tyd “op teoretiese besprekings van hoe die Europese strukture sal lyk in 10 of 15 jaar.”

Sy is van mening dat dit meer sin maak om die dringende probleme van die eurokrisis aan te pak as om komplekse debatte oor die herstrukturering van die blok te voer.

Wel, dit is amper die einde van die week, dus moet daar ‘n nuwe Obama-skandaal wees!

Terwyl die linkse Daily Maverick naarstiglik probeer om belangstelling in Obama se besoek aan Suid-Afrika aan te wakker, is dit Obama se traagheid om te reageer op skreiende politieke onthullings wat wêreldwyd opslae maak op die internet.

Dis blykbaar net die DA wat saam met die popelende J Brooks Spector ook uitsien om ‘n bietjie verkiesingspublisiteit van die ANC weg te raap. Wat ook al die jongste skandaal is, die Amerikaanse en plaaslike hoofstroommedia sal heel laaste daaroor berig.

Spector van die Daily Maverick het homself reeds meermale onderskei as die doofstom apologeet vir Amerikaanse belange in Suid-Afrika, met ou verslete anti-Afrikaanse propaganda-materiaal wat hy telkens in ‘n nuwe baadjie wil tooi.

Maar Spector en die DA-juigkommando moet dalk kennis neem van die beeldprobleem waarmee hulle tans assosieer.

Feite: Oor die afgelope paar weke het vier groot skandale gebreek oor die Obama-administrasie, en dit is ‘n baie hartseer (en skrikwekkende) waarheid dat die patetiese hoofstroommedia selfs nie ‘n enkele een gebreek het nie. Wat het geword van die befaamde “waghond-rol”?

Die meeluisterskandaal by Verizon? Nee, nie die Amerikaanse waghondmedia nie. Dit was die Britte by The Guardian wat die storie gebreek het.

Die IRS-skandaal in die VSA? Nee, nie die waghondmedia nie. Die IRS-storie het hul eie skandaal gebreek met ‘n vraag wat geplant was.

Die Amerikaanse Departement van Justisie se beslaglegging op Associated Press selfoonrekords? Nee, nie die waghondmedia nie. Glo dit of nie, die Associated Press het nie eens die storie self gebreek nie. Soos die IRS, het die publiek uitgevind omdat die Departement van Justisie in ‘n brief hul optrede verklap het.

Bengazi? Met ‘n paar uitsonderings, is die waghondmedia beslis nie op soek na die waarheid nie. Dit was die Republikeinse kongres wat daarop aangedring dat die e-posse vir bespreking oopgestel is, nie die media nie.

As dit van die sogenaamde waghonde, die hoofstroommedia afgehang het, sou ons niks oor Libië geweet het nie. Al die hoofstroommedia se energie is gesamentlik uitgestort om te verseker dat die waarheid nooit ontdek word nie.

Klink eweneens soos Naspers en RSG se hooftaak in Suid-Afrika, om die publiek so oningelig as moontlik te hou oor wat in die VSA en elders aangaan.

As ‘n mens RGS luister, is dit ‘n raaisel dat betogings Turkye getref het. Die waarheid is dat die Turke nie tevrede is met hul regering se rol in Sirië nie. En van Sirië gepraat! Die waghondmedia ignoreer die vervolging van Christene daar soos ‘n stopstraat!

In drie van die vier Amerikaanse skandale (AP synde die uitsondering), is die media minder geïnteresseerd in die beskerming van openbare inligting en meer geïnteresseerd om die huidige magssentrum te bestendig.

Vir meer as ‘n jaar al, het konserwatiewe Tea Party-groepe in die VSA  gekla oor IRS-teistering. Maar die media haat die Tea Party. Dus is hierdie klagtes en selfs ‘n paar Kongres-navrae, botweg geïgnoreer.

Natuurlik, kan jy dieselfde sê oor Libië. Mislukkings wat veiligheid betref, twee weke van openlike leuens uit die Withuis, en die inhegtenisname van ‘n ongelukkige filmmaker. En deurentyd geen druk van die hoofstroommedia op die oortreders nie.

Ons dooieboommedia is nie net bevooroordeeld nie, hulle is ‘n uiterste en algehele mislukking en verleentheid. Dit is nie waghonde nie, maar skoothondjies.

Gaan op jou knieë en dank jou Skepper vir konserwatiewe internetnuusblaaie, want daarsonder sou die prentjie nog baie donkerder gelyk het.

PRAAG is die enigste onafhanklike medium in Afrikaans wat nuus onbevooroordeeld en sonder Amerikaanse en Britse filters weergee. Sonder u steun kan ons nie met hierdie belangrike rol voortgaan nie. Sluit nóú aan!

Die slag van die belangrike Siriese grensdorp Koesar is beslis: Die Assad-regime het ‘n oorwinning oor die Al-Kaida-rebelle behaal wat intussen aangekondig het dat hulle sal onttrek.

Min stede in Sirië is strategies so belangrik soos Koesar, op die grens met Libanon. Vir ‘n jaar het die rebelle beheer van die stad met sy 30.000 inwoners oorgeneem, maar sedert die middel van Mei is daar hewige gevegte tussen die weermag en die rebelle.

Die Siriese staatstelevisie het aangekondig dat die sukses van die weermag in Koesar onomkeerbaar is: “Ons heldhaftige magte het die terugkeer van sekuriteit en stabiliteit vir almal in die stad Koesar verseker.” Die hele streek is tans onder die beheer van regeringsoldate.

Reuters berig dat die rebelle teruggeval het weens die oorweldigende slaankrag van die weermag en Hezbollah-milisie. Hulle kon die aanslag van die aanvallers nie afweer nie om hulle geleidelik aan ammunisie mank gegaan het.

Honderde mense is dood. Regeringstroepe het saam met Hezbollah tot in die stadsaal in die middestad binnegedring.

Met die herowering is baie rebelle doodgemaak of in hegtenis geneem. Akkurate inligting oor die slagoffers is nie bekend nie.

Byna al die burgerlikes het gevlug in die afgelope weke. Oor die afgelope maand, toon NAVO se eie opnames dat 70 persent van die bevolking die Assad-regime ondersteun. Nog ‘n 20 persent is neutraal en die oorblywende 10 persent steun die rebelle.

In die afgelope ses maande het Assad se steun gegroei. Die verandering is gesien in die meerderheid Soenniegemeenskap, wat aanvanklik die opstand ondersteun het.

Vroeër het die Franse minister van buitelandse sake Laurent Fabius gesê die regering in Parys het “geen twyfel” dat die gifgas Sarin in Sirië het ten minste een keer gebruik is nie.

Die Amerikaanse president Barack Obama het na die gebruik van chemiese wapens in die verlede na verwys as die “rooi lyn” vir ‘n ingryping in die Siriese konflik.

Die gretigheid van Brittanje en Frankryk om die Siriese konflik in hul eie guns te besleg, laat egter vrae oor die rol van die VN asook die Veiligheidsraad se optrede, benewens nog dramatiese aankondigings soos Fabius s’n wat gevaarlik baie soos Irak se verdwene “wapens van massavernietiging” opklink.

Sirië is ‘n soewereine land wat ‘n lid van die VN is sedert 1945.

Die VN-handves lui: Hoofstuk VII van die Verenigde Nasies se Handves vra die Veiligheidsraad van die VN om vrede te handhaaf. Dit laat die Raad “bepaal wat ‘n bedreiging vir vrede, die oortreding van vrede, of daad van aggressie” is en watter militêre optrede om te neem om “internasionale vrede en veiligheid te herstel.”

Artikel 51 maak voorsiening vir die reg van lande om betrokke te raak in self-verdediging, insluitend kollektiewe selfverdediging, teen ‘n gewapende aanval.

Konkrete bewyse dat nie-verkose drukgroepe ook hul invloed misbruik om lande se soewereiniteit aan te tas, laai egter op. Indien daar nie meer ewewigtigheid toegepas word deur internasionale instellings soos die VN en Internasionale Strafhof nie, sal die geloofwaardigheid van sulke instellings daaronder begin ly. Sirië mag dien as hul laaste waarskuwing.

Siriese rebelle dreig openlik om ‘n volskaalse volksmoord te ontketen wat daarop gemik is om minderhede waaronder Christene, gematigde Moslems en veral die Islamitiese Alawiete-party van Bashar al-Assad, uit te wis.

As pres. Obama en sy koalisie van Soenni-diktators voortgaan om die konflik te steun, het die rebelle-woordvoerder belowe in sy nuutste TV-onderhoud, sal die minderheidsgemeenskappe van “die kaart gevee” word.

Die openlike volksmoord-aankondiging kom kort nadat Senator Rand Paul (R-Ky.) die Amerikaanse Senaat se Buitelandse Betrekkinge-komitee gekritiseer het weens hul stem om die rebelle te bewapen.

Die rebelle in Sirië veg onder die vaandel van Al-Kaida. ‘n Amerikaanse senaatskomitee het dus sy steun vir die bewapening van internasionale terroriste wat openlik dreig om minderhede uit te wis, toegesê.

Die aanvalle op Christene in Sirië is omvattend gedokumenteer. Minderheidsgemeenskappe – veral Christene – word lank reeds geteiken deur rebellemagte in die voortslepende oorlog. Maar, as die dreigement van uitwissing amptelik in werking gestel word, sal die resultate ondenkbare bloedvergieting en afgryse tot gevolg hê, sê kenners.

Soenni-moslems, wat die rebelle se getalle oorheers, maak ‘n groot meerderheid uit van die bevolking in Sirië, tot soveel as driekwart of meer van die 22 miljoen mense. Minderheidsgroepe egter – Sjiïete, Christene, Jode, en ander – verteenwoordig ‘n geskatte 20 tot 30 persent van die Arameërs.

Lede van feitlik alle minderheidsgemeenskappe wat geteiken word deur rebelle, is weens hul vermeende steun aan die sekulêre regime, wat grootliks minderhede van Islamitiese geweld beskerm het, ten spyte van Assad se ysterhand.

Die Ortodokse Kerk verwys na die vervolging as die “voortgesette etniese suiwering van Christene” deur Moslemmilitante gekoppel aan al-Kaida.

Die mediareus Al Jazeera, wat die rebelle ondersteun, word beheer deur die diktatuur in Katar en probeer die magte lojaal aan Assad die skuld gee vir die etniese suiwering wat tans aan die gang is.

Hulpagentskappe het egter die volle verhaal gedokumenteer oor die terreur gemik teen minderhede, veral die kerk. “Christene word gedwing om te vlug na die veiligheid van regering-beheerde gebiede,” sê ‘n woordvoerder vir die Christelike agentskap Barnabas Fund, wat berig dat meer as 200 Christene vermoor is deur rebelle. Hul huise en al hul besittings word sondermeer ook gesteel.

Die ou-Christelike gemeenskappe wat deur die sekulêre Assad regime beskerm is, vrees volksmoord as Asad uiteindelik val en vervang word deur ‘n Soenni-teokrasie. Ontleders het gesê dié kommer is gegrond.

So ‘n ontwikkeling sal ook in lyn wees met wat plaasgevind het in ander lande waar die Amerikaanse regering ingegryp het. In Irak, byvoorbeeld, is die ou Christelike gemeenskappe almal maar uitgewis ná die Amerikaanse militêre inval en besetting. Baie het gevlug na Sirië.

Na aanleiding van Obama se steun vir die “Arabiese Lente” is Christene ook onder skoot in Egipte, Libië, en ander lande in die Midde-Ooste.

President Obama se ongrondwetlike oorlog teen Libië het reeds gelei tot etniese uitwissing van swartes deur die Amerikaanse-gesteunde rebelle.

Die VSA en Russiese regerings beplan tans ‘n internasionale konferensie oor die Siriese oorlog in Genève volgende maand, en die Assad regime het ingestem om “in beginsel” deel te neem.

Terwyl buitelandse magte voortgaan om brandstof te gooi op die brandende inferno wat woed in Sirië, is soveel as reeds 100,000 mense dood. ‘n Geskatte 1,5 miljoen het gevlug na die buiteland.

Die aantal tragedies, die wreedhede, die skending van menseregte, met onskuldige burgerlikes wat die swaarste prys betaal, vermeerder daagliks.