Menings Archives - Page 84 of 161

Beskerming van inligting en mediavryheid

Met Gwede Mantashe en Blade Nzimande, twee kommuniste in die ANC-topkader, se woorde oor ‘n beoogde mediatribunaal skaars koud, maak ‘n wetsontwerp opspraak.

In alle state is daar wetgewing wat sensitiewe staatsinligting weerhou van die publiek. Trouens, in Italië het die grootste gros joernaliste die afgelope week ‘n nuusboikot gehou teen wetgewing wat skielik ingestel is na die premier se sekskapades onthul is.

Kritici teen die nuwe voorgestelde wetgewing om inligting te beskerm meen dit sal onder meer ondersoekende joernalistiek in die wiele ry. Korrupsie, ook korrupsie waarby regeringslui betrokke mag wees, sal toegesmeer kan word.

Die land sit steeds onvergenoegd oor presies wat met die Wapenskandaal gebeur het. Nog strenger wetgewing lyk dus op die oog af na ‘n onding.

Die beoogde wetgewing val ook saam met onthulling op onthulling dat soustreinryers, wat dikwels hopeloos onbekwaam is, die land met astronomiese salarisse en bonusse – wat ironies prestasiebonusse genoem word – leegsuig.

So belangrik het ‘n vrye media geword dat dit al gereeld die vierde been van die demokrasie genoem is – weliswaar ‘n nie-amptelike been.

Dit handel nie net oor ‘n bydrae tot skoon regering nie, dit handel oor die voorsiening van gediversifiseerde inligting aan die kiesers wat ‘n veelparty-demokrasie onderlê.

Suid-Afrika se jongste posisie op Verslaggewers Sonder Grense se persvryheidsindeks, 33ste, is baie swakker as Suid-Afrika se beste posisie van 21ste in 2003, maar beter as die swakste posisie van 44ste in 2006. In 2003 was Suid-Afrika die mees persvrye land in Afrika, maar sedertdien nie, met veral Ghana wat sedertdien goed presteer. En raai watter Afrikaland was die eerste wat deur pres. Barack Obama besoek is na hy tot president verkies is?

Die jongste verslae oor Suid-Afrika op Verslaggewers Sonder Grense se webwerf dateer uit 2006, toe wetgewing oor sensuur ter sprake was, en mnr. Jacob Zuma ‘n brief van dié organisasies gekry het oor lastersake wat hy teen koerante aanhangig gemaak het. Dit was dieselfde jaar waarin Suid-Afrika die laaste posisie beklee het.

Sedertdien lyk dit nie of Verslaggewers Sonder Grense werklik die verwikkelinge in Suid-Afrika monitor nie, vandaar die geleidelike verbetering op die indeks. Nou lyk dit of die regering op die beeldkapitaal van die afgelope sokkertoernooi wil teer om wetgewing op die wetboek te kry wat die land voorheen erg op die indeks laat tuimel het.

‘n Vergelyking met ander indekse dui daarop dat daar breedweg ooreenkomste is tussen state se posisie op die persvryheidsindeks en ander indekse soos die korrupsiepersepsie-indeks en beleggersvertroue-indeks. ‘n Onversigtige omgaan met persvryheid – Suid-Afrika is een van die lande wie se grondwet naas uitdrukkingsvryheid ook persvryheid by die naam noem – is dus nie net slegte nuus vir die stand van demokrasie en grondwetlikheid nie, maar kan die land se beeldwins uit die sokker vinnig nek omdraai.

Gelukkig vir Suid-Afrika lyk dit nie of Verslaggewers Sonder Grense hulle veel steur aan lande se vriendskappe met ander lande wat baie swak op die indeks vaar nie. Sou Suid-Afrika se vriendskappe ‘n impak op sy eie posisie gehad het, sou dit bedroewend met die land gegaan het. Suid-Afrika se vriende soos Kuba, China, die Palestynse owerheid, Libië, Tunisië en die DRK is gevaarlik na-aan die onderpunt van persvryheid. Zimbabwe, op 136de uit 175 vaar eintlik verbasend goed.

медицинскую справку

Kloutjie by die oor

Pas is wysigings aan uitkomsgebaseerde onderrig aangekondig, of 19 skole in Noordwes word weens betogings oor dienslewering gesluit. Dit volg nadat van ‘n vyfde skool in enkele weke in dié provinsie vuurgemaak is.

Op aktualiteitsprogramme meld dosente gereeld dat Suid-Afrikaanse studente ‘n agterstand het teen studente wat uit lande soos Zimbabwe en Namibië kom. Reuse-oorbruggingsprogramme verhinder nie grootskaalse druipelinge nie.

Dat wysigings, en selfs die skrapping van uitkomsgerigte onderrig nodig was, is waarskynlik so, maar ‘n groot deel van die kern van die probleem bly skynbaar werksetiek. Daar is goeie en toegewyde onderwysers, maar daar is ander wat skynbaar meen om onderrig te gee behels basies net om elke maand salaris te ontvang.

Die wyse waarop protes aangeteken word, skep egter ‘n bose kringloop. Met volgende jaar se landswye plaaslike regeringsverkiesings onderweg, is daar ‘n traagheid tot ferm optrede, met moontlik die uitsondering gedurende die afgelope wêreldbekertoernooi, skynbaar onder bykans diktatoriale druk van Fifa. Hierdie eietydse besetting is nou iets van die verlede, en die regering moet self sake bestuur.

Presies hoe groot dié uitdaging is, blyk uit die bykans R4 miljard wat dienstegebruikers in die Vrystaat aan hul munisipaliteite skuld. Dié nuus kom te midde van die onthullings dat verskeie Vrystaatse munisipaliteite finale aanmanings van Eskom ontvang het om hul rekenings aan dié kragvoorsiener te betaal.

Dit is voorspelbaar buite die kwessie dat hierdie munisipaliteite basies op die vooraand van die landswye verkiesings nou wanbetalers vir die uitstaande rekenings sal wurg. Wurg sal waarskynlik min oplewer, omdat armoede en die hoë werkloosheidskoers eenvoudig nie sulke bedrae kan oplewer nie.

Die vraag is dus hoe dit moontlik is dat sulke agterstande in die eerste plek kon ontstaan nie. Munisipaliteite word immers uit die staatskas vergoed vir gratis dienste wat aan armlastiges voorsien word. Dit lyk dus of die agterstande ontstaan uit die geledere van mense wat wel die nodige inkomste verdien om te kan betaal. Baie mense maak reeds van voorafbetaalde koepons gebruik. En inwoners wat bloot vergeet om betyds te betaal, sit die volgende dag reeds sonder krag…

Is daar dan ‘n begunstiging? Dat sommige gemeenskappe nie met sanksie getref word nie?

Boonop ruk elektrisiteitsdiefstal deur onder meer onwettige aansluitings veral in Soweto ‘n groot gat in begrotings.

Dit lyk egter of minstens ‘n deel van die probleem aan grypsug toegeskryf kan word. Vanoggend berig Volksblad ook dat die 50 topamptenare van die Mangaung-munisipaliteit saam R50 miljoen aan salarisse verdien. Mangaung word volgende jaar ‘n metro, en dan word die Motheo-distriksmunisipaliteit met sy eie stel hoogsbesoldigde amptenare en amspdraers ingesluit. Boonop was die einste munisipaliteit in die nuus vir rojale kaartjie-aankope vir die pas-afgelope sokker, en ‘n nou reeds berugte ekskursie van senior amptenare na die halfeindstryde en die eindstryd. Dat die sokkerverwante fiasko slegs ‘n druppel aan die emmer teen die groter omvang van die probleem is, is kwalik ter sprake.

Hierdie rojale omgaan met andermansgeld word deur almal, ook die armes wat nie kan betaal nie, asook die wat betaaltraag is of moet boomskraap om op te dok, gesien, en dit stel ‘n baie slegte voorbeeld.

лобановский депутат

Weer ontkenningspolitiek?

Pas is berig dat pres. Jacob Zuma meen xenofobiese geweld is steeds net gerugte, en dat hy nie seker is of daar dreigemente was nie.

Op dieselfde dag is onder meer berig dat ‘n Bangladesji van Bloemfontein se winkel afgebrand is deur mense wat in geen onduidelike taal nie dit aan xenofobie toegeskryf het. Die geskarrel onder buitelanders in die Wes-Kaap is ook al ‘n paar dae in die nuus.

Pres. Zuma se vertroue blyk op ‘n kabinetskommissie gevestig te wees wat xenofobie moet hanteer.

Dit kan ook aanvaar word dat pres. Zuma, as regeringshoof, deur die land se intelligensiedienste behoorlik en objektief oor die gevaar ingelig sal word. Dié inligting is immers vrylik beskikbaar, en buitelandse koerante het reeds voor die wêreldbekersokkertoernooi onderhoude gepubliseer wat met mense gevoer is wat openlik met xenofobiese geweld gedreig het.

Alles is goed en wel indien die regering oor beter inligting tot die teendeel beskik.

Dit sou egter jammer wees indien dit sou blyk dat die slotsom waartoe pres. Zuma kom nie op die feite ter hand gebaseer is nie, maar op ‘n euforiese konsep dat die toernooi Afrika-solidariteit so aangewakker het dat die hand nie teen mede-Afrikane gelig sal word nie.

Selfs waarskynlik Afrika se bekendste ontkenner, oud-pres. Thabo Mbeki, het by geleentheid uitgewys dat die land soos ‘n huis met twee verdiepings is – een vol armoede en die ander met rykdom gelaai – met geen verbindingstrap nie. Dat hy, getrou aan sy aard, ras ingesleep het tersyde, bly die feit dat ‘n klas eietydse Mandaryne ontstaan het wat hulself so in rykdom verweef het dat hulle geen voeling met die dag tot dag stryd van die armes het om liggaam en siel aanmekaar te hou nie.

‘n Arm, werklose persoon kan probeer om sy kinders euforie te voer om hulle te voed, maar hulle wil dit nie eet nie, en selfs al sou hulle, sou dit nie leë magies volmaak nie. Dan is daar nou ook geen verskil met Mbeki se ontkenning eens dat daar armoede is nie, omdat hy dit dan nie sien nie.

Politieke sosioloë en ander politieke waarnemers is dus nie so seker dat die klimaat vir xenofobiese geweld afwesig is nie.

Ongelukkig het ontkenningspolitiek tot gevolg dat die publiek ook skepties raak oor ander aspekte waaroor versekerings uitgedeel word. Dit is nou reeds ou nuus, maar die uitsprake van vername kommuniste in die ANC oor ‘n mediatribunaal besweer nie die persepsie dat die regering daarop uit is om ‘n uptopia te skets waar wanklanke dan as ‘n skok kom nie.

Mediavryheid

Terwyl regeringslui en baie ander meen Suid-Afrika het as land baie gebaat by die wêreldbekertoernooi wat gisteraand met die eindstryd tussen Nederland en Spanje afgeloop het, was dit amper voorspelbaar dat iemand uit die ANC-dampkring dié wins in die voet sou kom skiet.

Die sneller was dat die ANC se sekretaris-generaal, Gwede Mantashe, en ander ANC-sprekers, asof georkestreer, die kwessie van ‘n moontlike mediatribunaal geopper het. Uiters gevaarlike taal wat aan Stalinistiese ideëimperialisme herinner, is gebruik. Dit is beswaarlik die tipe taal wat gehoor moet word terwyl die oë van die wêreld op Suid-Afrika gerig is.

Die media was aanvanklik ietwat traag uit die blokke hieroor, maar die afgelope week het Tim du Plessis van Beeld wel sy mond uitgespoel, en vandag plaas Rapport ‘n snydende kommentaar op sy voorblad. Rapport beskryf dit as ongrondwetlik.

Die Sunday Times berig egter oor ‘n kwessie wat dikwels uit die oog verloor word – die beheer wat die staat in wese reeds oor die lugweë uitoefen. Volgens dié berig neem die SABC se waarnemende nuushoof, Phil Molefe, sy opdragte oor wie op die lug gehoor mag word, en wie nie, regstreeks vanuit Lethuli-huis. Dit is ‘n baie ernstige aanklag oor ‘n instelling wat veronderstel is om ‘n openbare uitsaaier te wees. Dit is ondertussen kategories deur die SABC ontken.

In Suid-Afrika word die lugweë streng beheer deur die OKOSA, wat veronderstel is om ‘n onafhanklike beheerliggaam te wees, maar wat wel deur die regering aangestel word. Enigeen wat al met ‘n radiostasie se lisensie-aansoek te make gehad het sal weet hoeveel inhoudelike en tegniese voorskrifte ter sprake is, en tussenin is daar nog die Onafhanklike Klagtekommissie wat in die oog gehou moet word. Verskeie radiostasies, veral Christelike stasies, is reeds gesluit.

Rapport se aanspraak dat die voorgestelde mediatribunaal ongrondwetlik is, hou water. Die toets, sou planne om so ‘n tribunaal in die lewe te roep, lyf begin kry, is om die grondwetlikheid daarvan te toets voor dit wetlike reeds bestaan en begin funksioneer het.

Word te lank gesloer, ontwikkel ‘n situasie soortgelyk as dit wat nou om Cope se kop afspeel. Cope is kort-kort in die hof, maar die hof, in wese, besluit bloot of optredes wat betwis word, kragtens die party se eie grondwet geskied het. Of die party se grondwet self die gees van die grondwet adem, is kwalik ter sprake.

Sou ‘n radiostasie wat sy lisensie verloor sy saak in die howe betwis, is dit veel moeiliker om nou IKOSA se bestaan of samestelling grondwetlik te betwis op grond daarvan dat die blote bestaan van IKOSA mense of groepe hul grondwetlike reg ontneem.

Normaalweg word IKOSA se optrede as prosedureel onbillik aangedurf. In die geval van Radio Hoogland was dié aansoek teen die destydse Onafhanklike Uitsaaiowerheid geslaag, maar die hof het slegs ‘n maand-tot-maand lisensie toegeken en die uiteindelike aansoek sou weer voor dieselfde OUO dien. Die afloop sou heel voorspelbaar kon wees, en die eienaars, Vrystaat Landbou, het die handdoek ingewerp.

Radio Pretoria is in ‘n jarelange regstryd gewikkel.

Die gedrukte media sal noodwendig die ore op die grond moet hou, en nou reeds afgestem wees op ‘n hofgeding om die voorgestelde mediatribunaal as ongrondwetlik in die howe om te keer. Hoewel ‘n reuse taak, is dit ‘n vulletjie in vergeleke met agterna met wetlike lapwerk die skade ongedaan te probeer maak.

Dit sal beteken dat die noot hoog ingesit moet word oor die bedreiging wat dié regeringsplanne vir demokrasie inhou, selfs al beteken dit dat dit die aandag trek van die media wie se fokus nou op Suid-Afrika is. In alle billikheid sal die mediahuise dan ook die voorsitter van Naspers, Koos Bekker, duidelik moet repudieer vir sy gerapporteerde uitlatings wat ook op ideëimperialisme deur die hoof-mediagroepe neerkom.

вихревой насос для

Ander sy van afname in misdaad

Ongeveer ‘n week na die polisie in Bloemfontein aanspraak gemaak het daarop dat misdaad vir die duur van die wêreldbeker-sokkertoernooi skerp gedaal het, is soortgelyke aansprake vir Johannesburg en Pretoria gemaak.

Die interessante is dat dit nou ‘n veiligheidsmaatskappy is wat hierdie jongste aansprake maak. Misdaad is veiligheidsmaatskappye se brood en botter.

In elke geval is die verskerpte polisieoptrede gedurende die toernooi as die hoofrede aangetoon oor waarom daar ‘n daling aangemeld word.

Ongelukkig lyk dit of hierdie munt ‘n ander sy het.

Op dieselfde dag as wat oor die laer misdaad in Bloemfontein berig is, is ook berig van ‘n bankroof kort voor die toernooi wat weens die toernooi verswyg is.

Huishulpe maak daarop aansprake dat hul woongebiede swaar onder misdaad deurgeloop het terwyl die sokker aan die gang was. Tekens van xenefobie steek weer kop uit.

Ongelukkig het die regering oor jare nie juis ‘n reputasie opgebou van in alle gevalle besonder akkuraat met die waarheid omgaan nie. Daarom word inligting nou dikwels met ‘n knippie sout geneem.

Sou dit egter blyk dat misdaad wel afgedwing is, is die ongelukkige werklikheid dat die Instituut vir Sekerheidstudies meen die vlakke van polisie-optrede is nie volhoubaar nie.

Vanuit regeringskringe kom ook net te veel losbekkigheid voor wat as aanhitsend tot geweldsmisdaad beskou kan word. Die regeringsgekoesterde Julius Malema het juis ’n klag van aanhitsing tot volksmoord in die Internasionale Strafhof op die lyf geloop.

Om laer vlakke van misdaad te bewerkstellig verg nie net ‘n hoër vlak van polisiëring nie, dit verg ‘n meer onomwonde standpunt-inname deur die regering.

En die voorbeeld moet ook daar gestel word. Die persoon wat om den brode steel, sal nie juis geïnspireer word om dit te staak as die ringkoppe in die regering mildelik skep en daarmee wegkom nie.

Weer praatjies oor mediatribunaal

Gedagtes oor ‘n mediatribunaal wat vanuit ANC-geledere geopper word, is nie nuut nie. Die jongste uitsprake het egter ‘n krapperigheid by wat nie geïgnoreer kan word nie.

Ten eerste kom dit van ‘n sterk man in die ANC, sy sekretaris-generaal, Gwede Mantashe. Dit kom verder kort na dit bekend geword het dat mense met noue ANC-bande, waaronder Essop Pahad, beplan om ‘n nuwe koerant te begin.

Dit is egter die inhoudelike van Mantashe se gesprek wat die harerigste is.

Hy meld ter aanvang van beter waghou oor etiese beriggewing, maar dan verstrengel hy hom suiwer in die politiek. In wese kom dit daarop neer dat die media gereeld ‘n prentjie skets dat sake onder die ANC-bewind beroerd gaan, terwyl die ANC meen sake gaan voor die wind, meen hy.

Hy meen, soos ook baie ander, dat die Persombudsman getoon het dat die media nie in staat is om waghond oor homself te wees nie.

Daar kom gereeld onetiese en swak beriggewing voor wat ‘n redelike ingeligte leser die mure uitdryf. Die internet en ander gemeenskapsinstellings soos Twitter dra eenvoudig nuus wat die konvensionele media nie wil dra nie, by die media verby na die publiek.

‘n Mediatribunaal gaan dus waarskynlik meer doen om die konvensionele media na die ANC se pype te laat dans as wat dit daartoe gaan bydra dat die publiek minder slaggate gaan raaksien, minder van korrupsie bewus gaan wees, en minder plakkergebiede raaksien. Amper elke selfoon het ‘n digitale kamera en selfs ‘n video-opneemvermoë, en dit kan sekondes later aan die anderkant van die wêreld wees. Dit kan hierdie Hansie-my-kneg-media, vrywillig of onder dwang, ernstige skade berokken.

Statistiese ontledings dui ook daarop dat daar ‘n regstreekse verband is tussen die plekke wat lande op die persvryheidsindeks beklee, en ander indekse soos die korrupsie-indeks, die beleggersvertroue-indeks en vele meer.

Dit was immers nie die media wat voor die wêreldbekertoernooi Suid-Afrika as misdaadparadys voorgesit het nie, maar die misdadigers. Die media het nie die wrede plaasmoorde uit hul duim gesuig nie – inteendeel – van die media onderweg terug van Eugene Terre’Blanche se begrafnis het by nog ‘n plaasaanval oorgekom om die betrokke geval te verswyg.

Die misdaad, soos die marteldood van ‘n Belg, en nie die beriggewing daaroor nie, het veroorsaak dat minder mense die toernooi in Suid-Afrika kom bywoon het as wat die regering aanvanklik verwag het.

Die regering het reeds ‘n geweldige voorsprong op ander partye om hul saak te stel, soos die regering se kommunikasieddiens. Dié het juis enkele jare gelede groot gewag gemaak van Suid-Afrika se goeie posisie op die persvryheidsindeks. Toe die land die kreeftegang op daardie indeks begin gaan, was die diens tjoepstil.

Mantashe is wel in beginsel reg as hy bekommerd is oor hoe die enkele groot mediahuise in staat sou wees om die boodskap te beïnvloed wat die publiek kry, en wat daardie media pas. Groter diversifikasie is nodig, en dan behoort die voorskriftelike regulering van die lugweë meer in ooreenstemming met die grondwetlike spraakvryheid te kom.

Meer, eerder as minder, stemme moet gehoor word.

Kenia wys hoe om dinge nie te doen nie

Enkele jare gelede is die skikking na ‘n gekookte presidentsverkiesing in Kenia as model voorgehou, en is dié model in ‘n afgewaterde vorm in Zimbabwe toegepas.

Pas het verskeie Afrikalande dikbek gereageer oor die toe beursies van die G-20, maar veral die G-8, of Kenia se parlement gaan keur ‘n salarisverhoging van 40 % aan sy eie lede toe.

Om sake in perspektief te stel: ‘n Amerikaanse kongreslid verdien $174 000 per jaar, maar Kenia se parlementslede wil elk $175 000 per jaar uit die ekonomie wurg. Pres. Barack Obama se salaris is $400 000 per jaar. Die voorgestelde nuwe salaris vir premier Raila Odinga is $486 000 per jaar. Daarby het Kenia nog ‘n semi-uitvoerende president ook.

In alle billikheid, Odinga het die salarisverhoging van die hand gewys.

Die gemiddelde inkomste per persoon in Kenia is in die orde van $1 600 per jaar, teenoor die VSA se bykans $50 000 per jaar in 2006. Boonop het die dollar in Kenya veel meer koopkrag as in die VSA.

Die totale salarisrekening vir die parlement sal nou $8,8 miljoen per jaar beloop, ‘n bedrag wat die minister van Finansies, Uhuru Kenyatta, sê hy nie in sy begroting het nie.

Dié vorm grypsug herinner aan die twee Bloemfonteinse munisipaliteite, beide bankrot en op die Ouditeur-generaal se rooi tapyt, wie se munisipale bestuurders hoër salarisse as die minister van Finansies verdien.

Die ontsteltenis wat Kenya se wetmakers internasionaal veroorsaak, sal bykans verseker dat donateurlande se hande maar aan die toe kant bly.

Juis hierom is dit noodsaaklik dat semi-staatsinstellings in Suid-Afrika ernstig kennis neem van presies hoe sleg dit in donateurs se gemoedere afgaan as bakhand gestaan word terwyl die ringkoppe se sakke bult. Omdat Afrika dikwels as ‘n eenheid beskou word – ook deur die kontinent se eie toedoen – kan dit so maklik veroorsaak dat dié misplaaste solidariteit ook lande wat wel verantwoordelik ontwikkelingebegrotings in stand probeer hou, onder dieselfde kam geskeer en benadeel word.

Данильченко

Toernooi-afname in misdaad

Volgens die Vrystaatse polisie was daar gedurende die Wêreldbeker-sokkertoernooi in Bloemfontein minder misdaad, en die stelling word selfs gemaak van geen ernstige misdaad nie.

Uit mediaberigte is dieselfde indruk gelaat, hoewel die sektorpolisiërings-nuusbriewe nie werklik op ‘n afname dui nie. Na die Konfed het dit byvoorbeeld uit buitelandse bronne en latere onthullings geblyk dat die misdadasituasie nie heeltemal was wat voorgegee is dat dit was nie. Boonop beweer huishulpe dat swart woongebiede tydens plaaslike wedstryde rot en kaal besteel is.

Indien dit egter korrek is dat daar ‘n afname in misdaad was, is daar nietemin belangrike lesse te leer.

Ten eerste, dat daar ‘n saak uit te maak is vir behoorlike polisiëring. Die Vrystaatse polisie oorweeg juis om die veiligheidstrukture na die toernooi te behou omdat dit so goed gewerk het.

Die tweede les is dat duidelike regeringstandpunt-inname skynbaar wel na die bevolking deursypel. Die eerste opspraakwekkende misdaadvoorval na die aanvang van die toernooi is dan ook deur onwettige immigrante gepleeg.

Dit laat die vraag ontstaan: Sou daar nie dalk ‘n paar minder plaasaanvalle kon wees as die regering deurlopend en konsekwent, en voor die voet plaasaanvalle veroordeel het nie? Het, deur meestal in al elf amptelike tale dawerend te swyg nie bygedra daartoe dat veel minder buitelanders die toernooi kom bywoon as wat aanvanklik verwag is nie?

Was dit nou werklik nodig dat, terwyl die sogenaamde gewone misdadigers nou hul plek geken het, staats- en semi-staatsorganisasies met openbare fondse gaan sokkerkaartjies koop het. Volgens die jongste syfers is meer as ‘n R100 miljoen se kaartjies so aangeskaf, en daar is sprake dat die uiteindelike syfer dubbel soveel kan wees.

Die Vrystaatse polisie wys daarop dat misdaad en die sosio-ekonomiese toestande hand aan hand loop. Dit geld egter selde witrboordjiemisdade en sekere soorte geweldsmisdade soos motorkapings. Iemand roof immers nie ‘n luukse motor of geldwa om vir sy verhongerde gesin kos op die tafel te plaas nie. Maar hoeveel van ‘n voorbeeld kry die misdadiger wat om den brode steel, as die superrykes andermansgeld gebruik om miljoene rande se sokkerkaartjies aan te skaf?

Terwyl dit koste-gewys en logisties dalk moeilik sal wees om die vlakke van wetstoepassing vol te hou, is dit geen koste of moeite om misdaad verbaal die stryd aan te sê nie. Die regering moet eenvoudig die regte voorbeeld stel, en aanhou stel, om te keer dat die land kort voor lank die misdaadhool is wat soveel buitelanders afgeskrik het. Dit sluit natuurlik in dat ministers en ander hoëlui ‘n silwerskoon voorbeeld moet stel. ‘n Vis vrot immers van sy kop af.

In plaas hiervan word iemand nou as ambassadeur in ‘n belangrike land ontplooi, oor wie se kop ‘n storm losgebars het. Die Departement van Internasionale Betrekkinge het bevind dat die beëdigde verklaring van ‘n joernalis en ander aanduidings nie op enige bewyslas neerkom wat die ontplooiing in gedrang behoort te bring nie. Dieselfde departement wat ‘n ongelukkige geskiedenis met ‘n sekspes gehad het wat uiteindelik eers in die hof uitgepluis is, en wat oud-komm. Jackie Selebi voortgebring het.

Al die eendjies om ‘n verbeterde beeld te skep is nog nie in ‘n ry nie.

Parasitiese staat

Wanneer die ekonoom, prof. Sampie Terblanche, in ‘n artikel die term parasitiese staat gebruik wanneer Suid-Afrika onder bespreking is, is dit iets waarvan kennis geneem kan word.

Die bejaarde prof. Terblanche het gereeld weerlig getrek oor redelike blatante sosialistiese uitsprake wanneer hy sy ideaal van sosiale geregtigheid in Suid-Afrika bepleit het. Hy het nie maklik krities teenoor die post-94-bedeling geword soos ander wat ‘n nuwe bedeling bepleit het nie, waaronder Breyten Breytenbach.

Weens die toepassing van regstellende aksie – of eerder affirmative action wat iets heel anders kan wees en in wese is – en swart ekonomiese bemagtiging word ‘n stewige rookskerm gewerp waaronder die parasitiese staat kan nesskop en gedy. Juis hierom vind ons dat een van die hoof-slagspreuke van SANCO in die aanloop na1994, deursigtigheid, dikwels in die stof byt. Vra maar vir Minister Lindiwe Sisulu. Vra maar bykans enige munisipaliteit watter raadslede se munisipale rekenings is in die rooi.

Pas het dit aan die lig gekom dat Eskom se topbestuur ook aan hulself verhogings van gemiddeld 83 % toegeken het, en toe erg stram was om meer as ‘n tiende van hierdie verhogings aan die werkers te betaal. Trouens, Eskom se bestuur het blatant die wêreldsokkerbekertoernooi gebruik om sterk sentimente teen die werkers se stakingsplanne te kweek – tot hulle met hul hande so diep in die heuningpotte betrap is.

Hierdie parasitisme sny wyd, en is onder meer duidelik op munisipale vlak waar sommige kaders ongeveer 40 keer meer as werkers met bykans dieselfde kwalifikasies verdien. Die verskil is dat die een in ‘n lugverkoelde kantoor sit, dikwels met nie die vaagste benul oor hoe, en / of belangstelling om sy werk te doen nie, en dat die ander vullissakke of nagemmers bymekaar moet maak.

Hierdie vorm van parasitisme kom algemeen in Afrika voor. Dit kan net volhoubaar wees as daar ‘n konstante stroom buitelandse hulp instroom, of natuurlik die hande op iets soos bloeddiamante gelê kan word.

Pas het pres. Thabo Mbeki in ‘n artikel, Turning a blid eye to Africa, opgelet dat Afrika met die onlangse G-8 en G-20-berade na die kantlyn verskuif is.

Volksblad wys vanoggend in ‘n hoofartikel daarop dat 40 Afrikalande van buitelandse hulp afhanklik is om hul begrotings te laat klop. Afrika het ‘n beeld van ‘n bodemlose put, en skenkerlande, wat nou noustrop trek, ly aan “donor fatigue.”

Mbeki kan sy lot bekla, maar as die wêreld geteikende sanksies teen Mugabe en sy bende instel, het hy baie simpatie verloor deur via die Suid-Afrikaanse begroting R300 miljoen na Zimbabwe te kanaliseer.

En nou knyp sake tuis en hy verwyt die skenkerlande.

Die Europese Unie tref juis ‘n skerp onderskeid tussen lande aan wie die hulp na die formele begrotings van daardie lande gekanaliseer word, en lande waar die hulp uit die hande van die staat gehou en regstreeks na die nie-regeringsorganisasies gekanaliseer word. Mugabe is juis bekend vir sy galbrakery teenoor NRO’s.

As prof. Terblanche die term parasitiese staat begin gebruik, is dit reeds laat in die dag.

прокурор Фильчаков

As hulle dan nie brood het nie …

“As hulle dan nie brood het om te eet nie, laat hulle koek eet.”

Wanneer die inkomstegaping in ‘n land te groot word, so lui die model van relatiewe deprevasie, dan raak die rewolusionêre klimaat ook baie groot.

Hierdie beginsel behoort nie aan die regering vreemd te wees nie. Die ANC is immers met die SAKP in alliansie, en ‘n rewolusionêre klimaat is waarop die kommuniste tradisioneel teer.

Die nuus dat Eskom se topbestuur aan hulself verhogings van gemiddeld 83 % toegeken het, en kopsku was om ‘n aanbod van meer as ‘n tiende hiervan aan die werkers te maak, was dus vir baie ‘n skok.

Sulke reusebestuursverhogings gebeur selde in isolasie, en dit wil voorkom asof dit dié keer ook nie anders was nie, met die vervoerstaking wat om min of meer dieselfde rede groot ontwrigting op die vooraand van Wêreldbekersokkertoernooi gebring het.

Dit is maklik om werkers te verkwalik vir hoër as inflasieverhogings te midde van ernstige pogings om inflasie hok te slaan, en pogings om die impak van die wêreldekonomiese krisis af te skud. Boonop lyk dit uiters selfsugtig om groot verhogings af te dwing as daar ‘n toename in werkloosheid te midde van reeds baie hoë werkloosheidsyfers is.

Alle redenasies loop hulself egter bloedneus as die bestuur van ondernemings, veral semi-staatsinstellings, aan hulself banale verhogings toeken. Daar sal teen-argumente wees soos dat hoëvlak kundigheid uiters skaars en nodig is om hierdie instellings te laat vlot. Daardie argument het egter voorbehoude, soos dat die kundigheid wat behou moet word wel die vakkundige kundigheid insluit, en dat bestuur wat sulke rojale meevallers kry inderdaad oor die bestuursvaardighede beskik. Wanneer na die geskiedenis van die afgelope dekade en ‘n ietsie gelet word, lyk dit nie so nie.

Voor hierdie jongste reeks verhogings was Suid-Afrika al ‘n ruk lank die land met die grootste meetbare inkomstegaping.

Peperduur paloekas stuur gewoon die verkeerde boodskap na die werkers uit.

Dit laat die vraag ontstaan oor hoekom die regering dit toelaat. ‘n Nuwe aristokrasie is immers uit pas met ‘n regering waar ANC-raadslede net voor hulle Bloemfontein se tariewe verlammend verhoog, sing “ We are Communists .”

Daar is reeds soveel vreemdhede wat op die regering se brood gesmeer kan word, dat ‘n waarnemer stellig nie verbaas moet staan as daar nog ‘n vreemdheid ook kop uitsteek nie.

So ‘n klein poel van mense wat vermoedelik superbelasting betaal, sal kollektief hopeloos te min oplewer om munisipale begrotings te laat klop, of die staat in staat stel om sy program van mense wat welsynstoelaes ontvang uit te brei. Omdat hierdie super-betaaldes nie in die werklike produktiewe sektor is nie, sal dit nie genoeg entrepreneurskap inspireer om werksgeleenthede te skep nie. Trouens, dit werk soos roes op bestaande werksgeleenthede.

Dit het ‘n soortgelyke uitwerking as die super-verhogings wat Bloemfontein nou op die lyf geloop het. Terwyl dit amptelik gedoen word om te neem by die sogenaamde rykes sodat die armes beter versorg word en meer gratis dienste kan ontvang, is dit reeds duidelik dat baie huishoudings nou noodwendig hul huishulpe moet laat gaan, en verskeie ondernemings hul deure moet sluit. Daar is selfs van ‘n kollektiewe strafreaksie om huishulpe te laat loop sprake.

Met die ekonomiese herstelprogramme wat talle lande opgestel het, is ellelange segmente aan moraliteit gespandeer. Toe dit blyk dat van die Amerikaanse maatskappye wat met staatshulp uit die verknorsing gehelp is, van daardie geld gebruik het om weer aan hul elite reuse bonusse te betaal, was die vet in die vuur.

Om die een of ander rede lyk dit of niks die nuwe klas eietydse Mandaryne van hul grypsug sal genees nie, al veroorsaak dit dat die land vir die gewone burger ekonomies kreupel sal bly.

‘n Antwoord is waarskynlik meer in opportunistiese politiek te vinde – maak die rykes in ANC-geledere so ryk dat ‘n volle implementering van sosialisme hulle steeds superryk laat. Dan is daar nie uit daardie geledere protes nie.

ролики цена