Menings Archives - Page 80 of 161

Springbokrugby: Van Coetzenburg na die Kaapse Vlakte

Sedert die Engelse in die laat 19de eeu die Kaapse kolonialers leer rugby speel het, het rugby in SA maar altyd ‘n speelbal geword vir politieke ideologieë.

Die Britte glo tot vandag toe dat die Springbok-nederlaag teen die 1974-Britse Leeustoerspan van Willie John McBride, die einde van apartheid ingelui het.

Soos met apartheid, het Stellenbosch hulself die vorige eeu aangestel as kulturele voogde en rugbydenkers vir SA.

Dr. Danie Craven het by geleentheid glo al gestel dat Matierugby op Coetzenburg die toekoms van Springbokrugby bepaal.

Dit is ongelukkig so dat rugby ‘n kultus onder Afrikaners geword het, en dat rugby gebruik kan word om Afrikaners aan die neus rond te lei. Tans word rugby gebruik vir die skep van ‘n kunsmatige groep “Afrikaanses” wat ‘n plek vir hulself moet vind in ons falende staat.

Noudat die soveelste loesing van die Springbokke bekend is, kan ‘n paar opmerkings oor Saterdag se wedstryd gemaak word:

Die vol stadion van ongeveer 90 000 mense (hoofsaaklik wit en bruin) getuig daarvan dat rugby al meer ‘n ontvlugting bied vir Afrikaanssprekendes van die realiteite van diskriminasie in ons korrupte samelewing, ‘n alternatiewe Angus Buchan-ervaring.
Die bevooroordeelde kommentaar van John van Rensburg wat begin het met “die vreesbevange uitdrukking op die gesig van Richie McCaw”, en verder die skeidsregter geblameer het vir die Springbokke se tweederangse rugby.
Die groep “awesome Afrikaanses” waaronder die meeste oud-Springbokkommentators, wat glo jy kan normale sport beoefen in ‘n abnormale samelewing. Hulle verstaan eenvoudig nie dat as jy meriete met ‘n politieke ideologie vervang, jy ‘n resep vir verloor het nie.
Die rede vir SA se skokkende misdaadsyfers en gebrek aan wet en orde raak ook duidelik as jy Suid-Afrikaners se benadering tot verloor op die sportveld aanskou. Soos by misdadigers, is dit altyd iemand anders se skuld, in hierdie geval die skeidsregter s’n. Ons moet seker bly wees apartheid kry nie die skuld hiervoor nie.
Ons moes Saterdag die patetiese figuur van John Smit aanskou op televisie, wat nie toegelaat is om in ere af te tree 3 jaar gelede nie, want Pieter de Villiers wou nie ‘n Afrikaner as Springbokkaptein hê nie.

Dit gaan die volgende paar weke interessant wees om die skadebeheer van SA Rugby te aanskou, want die rugbykapitaal van Jake White is opgebruik.

Moenie verbaas wees as die hele wêreld, behalwe Pieter de Villiers, hiervoor deur die media nie geblameer word nie.

Miskien sal die media nou ook beter verstaan waarom meeste Afrikaners maar louwarm oor hul persvryheid is.

accessories for wedding лобановский харьков

Gatgrawery

Die regering maak steeds groot gewag van wat hy die opwelling van nasietrots gedurende die wêreldbekersokkertoernooi noem, en klop homself hiervoor op die skouer.

Tim du Plessis, redakteur van Beeld, het egter in ‘n radioprogram die skep van die sokkereuforie aan die media toegeskryf, en meen dit is reggekry ondanks, en nie danksy die regering nie. Reg of verkeerd, dit blyk dat die media hiervoor ‘n prys betaal het. In ‘n vroeëre uitgawe van dieselfde program is gemeld dat die media as gevolg van sy sokkerdekking ‘n twintig persent daling in sirkulasie beleef het.

Wat ook al die werklike feite, die punt is skynbaar dat die regering die myle wat dit uit die wêreldwye sokkereuforie kon kry, hopeloos oorskat het.

Die eindfluitjie het skaars geblaas, of die regering skop die media wat minstens ‘n baie belangrike rol in die sokkereuforie gespeel het met allerlei muilbandplanne in die tande. Die media reageer, en kort voor lank het die buitelandse media ook saam in die koor teen die regering begin sing.

Plaasaanvalle, wat periodiek vir Suid-Afrika baie skadelike publisiteit sorg, is na ‘n kort onderbreking voortgesit.

En toe breek die staakseisoen aan, en die regering maak rug styf.

Die werkers wat nou met die rug-styfmakery die spit afbyt, is die werkers wat aan die regering se versoeke gehoor gegee het om nie die sokkertoernooi te gebruik om groot verhogings af te dwing nie. Die stakers wat hulle aan die versoek afgevee het, het min of meer gekry wat hulle deur afpersing vermag het.

Daar is verskeie redes waarom die mense wat nou staak rede het om ongelukkig te wees. Behalwe dat hulle hul staking uitgestel het soos die regering versoek het, en nou daarvoor gepenaliseer word, word van hulle verwag om veel kleiner verhogings te aanvaar as wat die reeds oorbetaalde besluitnemers gekry het. Teen die agtergrond dat die soustreinryers groot verhogings kry, en hulle veel kleiner, is ‘n verwere dat daar nie geld is nie, of dat dit inflasionisties is, water op die eend se rug. ‘n Mens kan immers nie sosialisme predik, en kapitalisties uitvoer nie.

Boonop sien die en lees die stakers dat reeds bemagtigdes oor en oor die lang lootjies van SEB-bevoordeling trek. Fabelagtige bedrae word genoem in ‘n land waar baie mense ver onder die broodlyn leef.

Ook dit haal die buitelandse media, en die regering is tereg bekommerd en onthuts oor die slegte buitelandse publisiteit. Boonop kan die regering dié keer op min simpatie in die buitelandse media staatmaak, aangesien die einste media solidariteit betoon met die media in Suid-Afrika wat ‘n aanslag op mediavryheid in die gesig staar.

Dit is egter ook so dat die buitelandse media die lakens begin uitdeel het voor die huidige staking die elemente van geweld begin toon het. Hef aan in slegte publisiteit lê voor. Die regering is tereg bekommerd oor die geweld wat met die staking gepaard gaan, maar die vraag kan ook gevra word wat die regering eintlik verwag het sou gebeur om so sagkens met die verbale diarree van Julius Malema en ander om te gaan?

Wie distels saai, sal dorings maai.

Ongelukkig gaan almal op die dorings trap.

Фільчаков прокурор

Samesweringsteorieë

Die afgetrede Kubaanse diktator, Fidel Castro, het pas weer begin oë wys, of hy begeef hom weer op die terrein van omstredenheid.

In ‘n pas-verskene skrywe spreek hy die mening uit dat die Bilderbergkonferensie ‘n sameswering is om die wêreld in ‘n kernuitwissingsoorlog te dompel. Hy skryf die bestaan van die konferensie toe as ‘n nalatenskap van Hitler.

Die Bilderbergkonferensie is ‘n informele instansie wat in 1954 in Nederland tot stand gekom het met die doel om trans-Atlantiese betrekkinge te verbeter. Dit was na kommer ontstaan het oor sterk anti-Amnerikaanse sentimente wat in Europa posgevat het.

Niemand kan betwis dat die Bilderbergkonferensie se eie styl grootliks vir die samesweringsoersepsies verantwoordelik is nie. Dit bestaan uit 130 invloedryke lede wat uitgenooi word, en die jaarlikse konferensies is nie oop vir die media of die publiek nie. Mediaverklarings oor waaroor besin is, is so skaars soos hoendertande.

Wat wel bekend is, is dat daar – in die laaste tyd minstens – geen resolusies bespreek of geneem word nie. Geen stemmings word gehou nie. Die gedagte dat dit ‘n wêreldregering voorstaan, is deur ‘n jarelange lid as oordrewe maar nie heeltemal ongegrond nie, beskryf. In ‘n seldsame mediaverklaring is verduidelik dat dié konferensie maniere probeer vind om te voorkom dat oorloë, veral kernoorloë plaasvind.

Dat Castro, van alle mense, hom oor die Bilderbergkonferensie uitspreek is pikant, om die minste te sê. Castro het immers self ‘n internasionale krisis veroorsaak deur Russiese kernwapens op die VSA se voorstoep te ontplooi, en dit is eers verwyder na ‘n oorlog gedreig het. Trouens, met die Bilderbergkonferensie in 2008 was ‘n kernvrye wêreld een van die hoofbesprekingspunte naas sake soos kuberterrorisme, proteksionisme, Afganistan, Afrika, die Islam en Iran.

Castro self was deel van die wêreldkommunistiese ryk, en die doelstellings van wêreldoorheersing was kwalik bedek.

Dat hy uitgesluit gevoel het van ‘n instansie wat nouer samewerking tussen die demokrasieë weerskante van die Atlantiese Oseaan bevorder het, is te verstane. Sy ondergrawing van demokrasie, nie net in sy eie land nie maar as Rusland se soldaat met afstandbeheer in lande soos Ethiopië en Angola, kan darem nie op die demokrasieë se brood gesmeer word nie.

Omdat sommige mense floreer op samesweringsteorieë sal die wêreld nooit daarsonder wees nie. Intussen is Suid-Afrika ingetrek in ‘n veel meer sigbare samesweringsteorie van sy eie – die georkestreerde aanslag teen die media, die publiek se reg op vrye uitdrukking en dus die wese van die demokrasie. Dit oorheers ons dagblaaie nou so, dat ander nuus, veral saakmakende nuus uit die buiteland wat die land se toekoms op ander wyses raak as moontlike sameswerings, skaars is.

Dit is goed dat die bedreiging van uitdrukkingsvryheid baie aandag kry, maar ook nie tot die punt dat dit tot selfopgelegde kennis-isolanisme lei nie. Daar is lewe buite ons landsgrense.

free bet casino topcargo отзывы

Die Afrikaner se bankrotskap en rehabilitasie

Die Afrikaner is bankrot, en soos almal weet, verloor jy al jou bates as jy bankrot verklaar word. As straf moet jy dan eers vir ‘n aantal jare in die handelswoestyn gaan leef voor jy ‘n regter vra om jou status te herstel, en jy dan stadig en pynlik van voor af weer bates kan bymekaar maak.

Daar kan natuurlik vele oorsake wees vir bankrotskap, en die gewilde verskoning is dat een of ander vennoot of sakekennis jou verneuk het – dit is altyd iemand anders se skuld. Maar die pynlike waarheid is dat dit altyd te wyte was aan verkeerde besluite wat jy geneem het, of jou gebrek aan aksie om op te tree toe die tekens van agteruitgang begin wys het.

Die vraag wat natuurlik onstaan, is: Waar het die Afrikaner se bankrotskap begin en wat het dit aangehelp? Met ander woorde wat is die rede(s) vir ons bankrotskap? Dit sou maklik wees om FW de Klerk en sy Liegbekministers verantwoordelik te hou, mar ongelukig was dit die Afrikaner se eie skuld.

Daar is ‘n hele paar redes, waarvan net een nie aan onsself toegewys kan word nie, en dan is daar twee eienskappe, eie aan ons wat ‘n groot rol gespeel het, en ‘n hele paar gebeurtenisse waar ons die verkeerde besluit(e) geneem het.

Die pad tot by likwidasie

Die eerste eienskap, wat soos ‘n paal bo water staan en soos ‘n draad deur ons geskiedenis loop, is ons onvermoë om saam te staan en ons onderlinge twisgierigheid. Vanaf die Voortrekkers tot vandag toe hang daardie swak eienskap soos ‘n meulsteen om die Afrikaner se nek, soos ‘n slegte reuk wat net nie wil weggaan nie. Dit is ‘n verlammende en verdelende eienskap, en dit is ‘n eienskap wat ons tot verleentheid is. As dit voortduur, gaan dit ons vernietig.

Die tweede is ons gebrek aan insig in a) risiko’s teenoor ons status quo, en b) om die veranderlikes wat ons bestaan bedreig, of kan verseker, te identifiseer en sinvol daarop te reageer. Ons raak te gou in ‘n valse gevoel van gemak en selfvoldaanheid vasgevang. Ons begin te gou ontspan en dink alles gaan goed en sal vorentoe ook goed gaan.

Die invloed van hierdie twee eienskappe kan duidelik gesien word in die verkeerde besluite wat die Afrikaner in sy bestaansgeskiedenis geneem het, en sy gebrek aan vroegtydige of enige optrede, toe omstandigehede daarna gevra het.

Ek het die voorreg gehad om hierdie selfde tema in gesprek met Danie Goosen en Koos Malan te bespreek, en die volgende het na vore gekom. Die gebeurtenisse wat aanleiding tot ons proses van bankrotskap gegee het, is soos volg:

In die agttiende eeu het die VOIC, ná die instelling van die heemrade, aan die vryburgers voorgestel dat nog mense in Europa gewerf en na die Kaap gebring word, om die bevolking uit te brei, en die oosgrens te versterk. Die burgers het toe besluit, daar is nie genoeg weiding vir nog beeste nie (dis waar) en die voorstel teengestaan.
Die Voortrekkers kon nie die sin van eenheid en saamstaan insien in die barre gevaarlike nuwe land wat hulle intrek nie. Baie meer kon die trek oorleef het, as hulle saamgestaan het, en dit sou moontlik wees om vroeër een sterk republiek te vestig, eerder as eers die verskillende klein mislukte pogings en later twee susterrepublieke.
As dit nie vir die Vrystaters was wat die Transvalers gaan ompraat het om voort te gaan met die oorlog teen Engeland nie, sou ons daardie tyd al ons land sonder slag of stoot weggegee het. Maar ons het darem eervol uit daardie stryd getree, en dit is hier waar Engeland verantwoordelik was vir die dood van 26 000 vrouens en kinders, wat ons bankrotskap aangehelp het – die enigste eksterne faktor.
Met die aanbreek van die Eerste Wêreldoorlog, het ons weereens ons swak oordeel gewys toe te veel van ons mense hulle aan die kant van ons eertydse vyand geskaar het. Dit het bitter tweespalt in ons geledere veroorsaak, wat verreikende gevolge deur die geskiedenis sou hê.
Toe genl. JBM Hertzog in die dertigerjare waarsku dat Suid Afrika se grootste uitdaging die aspirasies van die swartmense is, het daar weereens ‘n groot deel van die Afrikaners agter Smuts en sy Jingo’s aangestap. As ons daardie tyd op hierdie grootste van Afrikaners se woorde en insig ag geslaan het, kon ons die probleem al in daardie tyd vodoende aangespreek het. Ons het egter nie die insig gehad om die probleem raak te sien nie.
In die sestigerjare, toe Europa en Amerika se “winde van verandering” oor die Weste met wie ons ons geassosieer het, begin waai, en Harold McMillan op 3 Februarie 1960 in sy toespraak voor die parlement ons eintlik gewaarsku het om saam te verander, het ons nie die insig gehad om te besef ons moet ons posisie in Afrika verskans, en aandag gee aan swart aspirasies nie.
Met John Vorster se verandering in beleid, het die Afrikaner soos slagvee agter die “Party” aangestap, en algaande die weg gebaan vir vandag se gemors. Oor ‘n periode van veertig jaar, kon die meerderheid Afrikaners nie die insig toon om die Nasionale Party te onttroon as die regering nie.
Deur die sewentiger- en tagtigerjare het die meeste Afrikaners die Nasionale Party se politici se leuens en jakkalsdraaie naïef geglo en hulle blindelings gevolg en vertrou. Hulle kon nie sien waarna daardie leiers hulle lei nie.
Toe die geleentheid hom voordoen met die stigting van die KP, kon die HNP en KP saam ‘n beduidende invloed gehad het op die krag van die NP, maar hulle het besluit om die Afrikaner verdeel te hou, elke groep naïef oortuig van sy eie vermoëns en “gawe vir die waarheid”.
Met die referendum in 1992 het die Afrikaner oorweldigend “ja” gestem vir sy eie ondergang, en die deure vir die finale bankrotskapbevel oopgemaak.
Oor die meriete van die Nasionale Party om Suid-Afrika in die moderne tyd in te sleep, op hulle eie agendas en aannames, kan daar lank gedebatteer word, maar die gemors wat hulle gemaak het van die onderhandelings met die ANC sal altyd vir die Afrikaner ‘n verleentheid wees.
Oor die onderhandelings gepraat – daar het die Afrikaner met ‘n gevoel van meerderwaardigheid, nie die realiteit ingesien en vir homself gaan beding nie. Ons het nie die insig gehad om te besef dat dit die plek is waar die finale hofbevel vir likwidasie gemaak sal word nie, en het dus nie met die “regter” gaan onderhandel om iets van ons bates te red nie.

Deur ons stilswye en afwesigheid, het onsself die aansoek vir likwidasie gebring en daar het ons die finale versuim gepleeg as gevolg van ‘n gebrek aan insig. En ja, dit is waar – deur ons versuim het ons die status van die ANC verhoog tot dié van regter in ons saak.

Die gevolg van bankrotskap

Nadat daardie hamer geval het, het die Afrikaner aan skok gelei, en gaandeweg het die besef tot ons deurgedring wat ons alles verloor het. En soos jy op die plaas rondstap wat jou vyand op jou bankrotveiling gekoop het, stap ons nou nog in “ons” land rond wat nou “hulle” land geword het.

Bankrotskap is nie lekker nie, en dit bied nie pret in enige vorm aan die slagoffer daarvan nie. Die gevolge gaan nog vir geslagte met ons wees, en ons gaan vir etlike dekades die uitwerking voel van al die Afrikaners wat in ander lande gaan bly het, wat nou hulle intellektuele bydrae aan ‘n ander land se mense en ekonomie lewer. Daarby is daar ‘n geslag jongmense wat skaam grootgeword het vir hulle eie mense, twee geslagte kinders wat met sub-standaardonderwys die lewe moet aanvat, en vele van ons mense wat arm en sonder toekomshoop in wit plakkerskampe bly. Kortom, ons het miskien individueel eiendomsreg op ons huise, erwe of plase behou, maar as volk het ons die totale kaart en transport op ons land verloor.

Die vraag wat na vore kom, is: Het ons die nodige lesse uit die verlede geleer? Gelukkig is daar die gesegde wat sê “Nabetragting is ‘n presiese wetenskap” waar, en kan ons nou by nabaat die bogenoemde waarhede uithaal, al is dit hoe swaar om dit te erken.

Rehabilitasie

Die Afrikaner moet, met sy een taal en sy warboel van waardes en ideologieë, velskoene, Toyota-bakkies en al binne in die een-en-twintigste eeu inklim, en die geleentheid aangryp om die modernste staat in die wêreld tot stand te bring. Min volke kry daardie geleentheid.

Daarom moet ons saamstaan, en baie slim binne die moderne idioom en reëls optree om weer ‘n stuk van ons land op te eis vir die rehabilitasieproses. Dit is ons reg, en ons moenie bang wees nie. Dit gaan yslike groot ghoene van staal vat, maar deur gebruik te maak van moderne metodes en strategieë, kan ons weer ‘n gebied kry en begin bou aan die bates en waarde van die nuwe Afrikaner. Maar, as ons nie daardie swakpunte wat ons in die eerste plek bankrot gemaak het besef en verander nie, sal ons nie suksesvol wees nie, en weer dieselfde foute maak – soos ‘n gewoonte verkwister. Dan stuur ons maar net op ons volgende bankrotskap af. Solank as wat die Afrikaner in homself verdeeld is, sal hy hom kwesbaar maak om deur ander volke oorheers en vertrap te word.

Maar die tyd van die Gesprek is verby. Ons weet wat ons moet doen; ons moet dit net doen. Individue of groepe sal self moet besluit of hulle deel van die rehabilitasieproses wil wees of nie, en daardie deelname of versuim sal deur die geskiedenis beoordeel word.

болит зуб без нерва

Handskoenmaatjies

In dié stadium lyk dit of die beraad van SADEK-leiers wat in Namibië plaasvind, gaan afloop sonder dat Zimbabwe voor stok gekry gaan word oor sy weiering om gehoor te geen aan dié liggaam se tribunaal. Die tribunaal het onlangs in die guns van blanke boere beslis wat hul grond weens Mugabe se grondgryp-program kwyt is.

Die enigste manier waarop SADEK sanksie kan gee aan beslissings van sy eie tribunaal, is om op tussenregeringsvlak op te tree, en waar dit Mugabe aangaan, blyk dit ‘n vergesogte verwagting te wees.

Trouens, terwyl van die onteiende boere via regsoptrede in Suid-Afrika die lang pad moet loop om op nie-diplomatieke bates van Zimbabwe beslag te lê, blyk dit dat die Suid-Afrikaanse belastingbetalers Mugabe via die sogenaamde Renaissance-fonds met honderde miljoene rande volstop.

Dié solidariteit is op die oog af sterk ras-gedrewe, aangesien Madagaskar wie se bevolking hoofsaaklik van Indonesiese herkoms is, na ‘n staatsgreep geskors is. Hier tree SADEK onverbiddelik op.

Hoe die regering beplan om deur ‘n rasbeheptheid by sy verklaarde doelwit van nie-rassigheid uit te kom, is onduidelik, om dit eufemisties te stel. Terwyl daar nog ‘n saak vir regstellende aksie – wat in die eerste plek grondwetlik nie rasgedrewe behoort te wees nie maar ten gunste van almal teen wie in die verlede onbillik gediskrimineer is – nog binne streng volkeregtelike beginsels uitgemaak kan word, is swart ekonomiese bemagtiging skaamteloos van enige waan van fatsoenlikheid gestroop. Die Suid-Afrikaanse publiek moet telkemale in afgryse toesien hoe reeds reggesteldes weer en weer reggestel word terwyl die inkomstegaping in die land tot die hoogste meetbare vlakke ter wêreld gestyg het.

Terwyl sommiges, waaronder Mugabe, aanhoudend die lang lootjies trek, glip Suid-Afrika en Suider-Afrika gewoon verdere en verder weg van ‘n werklike demokratiese bestel na ‘n nepokrasie waar die media se rol as dié van lofprysers beskou word. Soos die vrybekkige Julius Malema dit gestel het – die media moet tot orde geroep word omdat hulle nie die voortgesette rewolusie ondersteun nie.

Die Vryheidsideaal van die Afrikaner lê nie in ‘n Teokratiese Model nie

Dit lê in inklusiewe diversiteit, en dit is met groot kommer dat ek die besluite van die Volksvergadering lees soos uitgelig deur Antón Barnard. As die denkrigting in sekere Afrikanergroepe in die rigting van ‘n teokrasie lê, en in die opsig ten doel het om eksklusief te wees teenoor ander vryheidsstrewende Afrikaners, is die vryheidsideaal grotendeels verby, en sal ons in der ewigheid nooit Afrikaner eenheid en/of vryheid kan bereik nie. Dieselfde argument is ook van toepassing waar een groep vryheid nastreef sonder om voorsiening te maak vir die diep godsdienstige volksgenote aan die ander kant van die spektrum.

Om die hele idee van Vryheid en “’n onafhanklike lewe binne ons eie kultuur” se toekoms op ‘n staatsvorm van teokrasie te skoei, is om nou al voorsiening te maak dat geen land of regering in die wêreld die Afrikaner se vryheidsstrewe en ‘n moontlike onafhanklike volkstaat gaan ernstig opneem nie, en dus sal daar nooit enige erkenning van daardie staat wees nie. Gevolglik sal ons slawe bly.

Onderstueners van die teokratiese staatsmodel is eintlik niks anders as fundamentalisme nie, en dit bring skrikwekkende beelde na vore van die tipiese Moslemstaat, die Europa van ouds soos regeer deur die Pous uit Rome, of dan verder terug, Egipte, waar die priesterorde agter die skerms regeer het, en selfs pharao’s laat vermoor het indien hulle ‘n bedreiging sou blyk vir die “mag van die geloof”. Die teokrasie veronderstel dat die hoofde van die staat, direk met God (‘n god) kommunikeer, en in alle besluite direk dan Sy “mening” of “besluit” kan ontvang en implementeer, soos die Rooms Katolieke kerk glo die Pous kan doen, of soos die egiptiese priesters geglo het hulle kry direk opdragte van hulle afgode. Elke regdenkende mens of christen weet dat dit nie bestaan nie, en dat die “besluite” maar net deur mense geneem word wat glo hulle is die enigste wat God se woord kan interpreteer.

Ek hoop, soos Anton, dat die mense by die Volksvergadering nie mooi die term “teokrasie” verstaan het nie, want dit is maklik om die begrippe staatsgodsdiens en godsdiensstaat te verwar. Die verskille tussen die twee is vanselfsprekend, maar selfs, as die gedagte ‘n staatsgodsdiens is, wat afdwingbaar is op burgers, of ‘n voorvereiste is vir burgerskap van daardie staat, is dit nog steeds, saam met die hele konsep van ‘n godsdiensstaat (teokrasie) ‘n skrikwekkende gedagte.

Die Afrikaners is wêreldwyd bekend vir hulle interne wederstrewigheid, dwarstrekkery en groepvorming. Hierdie karaktereienskap van die Afrikaner is die onderwerp van die volgende welbekende grappie: Wat gebeur as twee Amerikaners op ‘n verlate eiland uitspoel? Elkeen stig sy eie maatskappy en hulle maak geld uit mekaar. Wat gebeur as twee Engelsmanne uitspoel? Hulle stig ‘n klub, speel teen mekaar krieket en drink elke aand saam. Wat gebeur as twee Afrikane uitspoel? Een verklaar homself president, en die ander word ‘n terroris in die bosse wat die mag probeer oorneem. Wat gebeur as twee Afrikaners uitspoel? Elkeen stig sy eie party, en elkeen stig sy eie kerk. (En hulle praat net met mekaar as hulle stry en aan mekaar uitwys hoe hulle van mekaar verskil.)

Daar is met ander woorde ‘n diepgewortelde kinderagtige streek in die Afrikaner waarvan ons moet ontslae raak, en wat ons deur die geskiedenis van ons volk duur te staan gekom het. Die gesegde: “Verdeel en heers”, hoef nie deur ‘n opponent op ons toegepas te word nie, want ons doen dit self uitmuntend. Deur ons verdeeldheid, laat ons ons oorheers. Enige groep met ‘n bietjie mag kan ons oorheers, en dit is hoekom ons na honderd en vyftig jaar nog steeds nie ons eie vrye Afrikanerrepubliek het nie.

In hierdie opsig word ons in die skande gesteek deur die ANC, en die vryheidsbewussyn en strewe van die swartmense van Afrika. In die ontstaan van die Afrika vryheidsstrewe, het Pixley Ka Seme, ‘n swart advokaat wat op Oxford en Columbia Universiteite gestudeer het, besef dat nie net sy eie Zoeloe volk onder wit oorheersing ly nie, maar so ook al die swart etniese volke in Suid Afrika. Nadat hy van oorsee af teruggekom het, het hy besef dat die enigste metode om vryheid vir swartmense te bewerkstellig is om al die verskillende swart volke saam te snoer in eenheid. Op 8 Januarie 1912, het hy al die stamhoofde en prominente geleerde swartmense in Bloemfontein bymekaar gekry, en hulle oor sy visie van ‘n unie van swart volke, met die doel om hulle kollektiewe vryheid en regte te bewerkstellig. Al die hoofde het saamgestem om ‘n verenigde organisasie te skep en het op daardie stadium die “South African Native National Congress” gestig, wat die voorloper van die ANC was. Daardie verenigde front het hulle geskiedkundige verskille en etniese diversiteit in ordergeskikte rol, tweede geplaas teenoor hulle strewe na vryheid. ‘n Unie wat nou al agt en negentig jaar in stand gehou word.

Dit is tyd dat ons as Afrikaners wasdom bereik en grootword, en besef dat die begrip “Vryheid” baie groter is as enige individu of klein groepie binne die volk. Dit plaas ‘n yslike verantwoordelikheid op ons om alle Afrikaners sinvol te kan akkomodeer, en te bestuur tot voordeel en welvaart van almal wat hulleself met Afrikanerskap of die Afrikanervolk vereenselwig. Die oplossing waarna ons moet streef is inklusiewe diversiteit.

Eerstens moet ons besef dat Vryheid die grootste ideal is en ten koste van alle verskille nagestreef moet word. Tweedens moet ons aanvaar dat ons nie almal dieselfde dink nie. Derdens moet ons besef dat daar mag in eenheid is. Vierdens moet ons ooreenkom dat daar binne die doelwit Vryheidsstaat, plek moet wees vir al ons ideologieë en godsdienssieninge.

Daar is ‘n groot gevaar as almal dieselfde dink, en niemand ooit die status quo of heersende denke binne ‘n groep bevraagteken nie. Dit lei tot stagnante denke en dit verhoed vooruitgang en ontwikkeling. Maar sodanige toestand waar ons in eenheid met mekaar verskil, kan net bewerkstellig word as Vryheid (en vrede) die hoofdoel van almal bly.

Ek wil my verstout om te sê, dat die verkillende groepe wat by die Volkvergadering bymekaar was, fundamenteel verskil oor geloof, die Bybel, en wat Christenskap eintlik behels. Sou hulle daarin kon slaag om hulle teokratiese staat te bewerkstellig, sal dit nie nie lank neem voordat die hare waai soos hulle mekaar probeer oortuig van elkeen se standpunt nie, en voordat die hele breekbare samewerking uitmekaarspat. Tensy hulle die verskille ondergeskik aan die hoofdoel kan stel.

Die geheim lê in verdraagsaamheid – iets wat blykbaar net nie in die Afrikaner psige bestaan nie. As ek so aan die geskiedenis, en huidige stand van sake van die Afrikaner dink, kom die ou gediggie van Jan Cilliers by my op:

Daar trek ‘n koeël met spoed, met spoed,

Hy’s nat met Afrikanerbloed,

En smart die boodskap wat hy voer

Hy kom uit Afrikanerroer,

Want altyd veg ons broer teen broer. (My eie byvoegsel)

Ons probleem is dat ons nie meer ‘n Vryheidsimbool het nie. Vryheid is net ‘n strewe wat los en vas deur elke Afrikanergroep gevisualiseer en gedefinieer word sonder daardie belangrike gedeelde simboliek wat volkere al vir duisende jare saamvoeg. So ‘n simbool lê in ons vlag – die Oranje Blanje Blou. ‘n Vlag het nog altyd enige volk of nasie se gedeelde strewes verteenwoordig. Die ontstaan van ons vlag lê in die prins van Oranje en sy volgelinge se vryheidsstrewe. Die Amerikaners se hele nasietrots en doelwitte is gesetel in die “Star Spangled Banner”. Die Franse se hele republikeinse strewe lê in hulle Tricolor.

Ons het onder die Engelse invloed, ‘n losse verhouding met ons vlag gekweek, en met die verlies van ons kortstondige vryheid, het ons die simboliese waarde van ons vlag verloor. Dit is tyd dat ons daardie vlag uithaal, afstof, en dit die simbool van ons gedeelde Vryheidsstrewe maak. Vergun my om die woorde van die bekende gedig van Eitemal hier aan te haal. Dit kan hopelik weer almal ‘n oomblik laat stilstaan om te besin.

Die Hoogland is ons woning,

die land van son en veld,

waar woeste vryheidswinde waai

oor graf van meenge held.

Die ruimtes het ons siel gevoed,

ons kan g’n slawe wees,

want vryer as die arendsvlug,

die vlugte van ons gees.

Dis die tyd, dis die dag,

om te handhaaf en te bou.

Hoog die hart, hoog die vlag,

hoog Oranje-blanje-blou!

Ons gaan saam die donker toekoms in

om as een te sneuwel of oorwin,

met ons oog gerig op jou,

ons Oranje-blanje-blou!

En ja, in inklusiewe diversiteit is daar ook plek vir die Vierkleur en Vrystaatse Vryheidsvlag!

casino gamed Данильченко Харьков

Korrupsie

Laat in die Thabo Mbeki-era het die ANC met ‘n veldtog begin om ‘n saak uit te maak dat dit eintlik die vorige bedeling was wat korrup was. Feitlik niks of niemand nie, van Anglo-American tot die Afrikanerbond, is ontsien nie. Dit het ook die kern uitgemaak van die destydse adjunk-minister van Landbou en Grondsake, Dirk du Toit, se toespraak by ‘n drie-in-een-landboukonferensie in Bloemfontein. Volgens du Toit kon die korrupsie binne die nuwe bedeling nie opweeg van dit wat onder die oue plaasgevind het nie.

Uiteraard was daar korrupsie onder die ou bedeling. ‘n Voormalige minister het tronkstraf uitgedien en nog een se aspirasies vir eersteministerskap het in die stof gebyt toe transaksies rondom besproeiingskemas aan die lig gekom het. Die lys is langer, en nie almal het aan die pen gery nie.

Sedert die bewindaanvaarding van pres. Jacob Zuma – eintlik van hy tot leier van die ANC verkies is, word gereeld ander geluide gehoor. Daar is klaarblyklik ‘n groter mate van erkenning van die korrupsieprobleem tydens die Mbeki-era. Van tyd tot tyd maak Zuma sterk geluide teen korrupsie, en soms doen van sy senior ondersteuners dit ook – al word daar dan vir hulle gelag. Soms is skynbaar ‘n bietjie volstruispolitiek hieroor gespeel soos tydens Zuma se staatsrede.

Tussen die uitsprake en die gevolge was daar egter ‘n groot verskil. Waar kaders wél in die slag gebly het, is hulle gewoon herontplooi, of het reuse skeidingspakette ontvang, of beide.

Pas is ‘n paar reuse ondersoeke aangekondig waar miljarde rande genoem word. Dit sny oor verskeie staatsdepartemente en provinsies. Dit klink na goeie nuus, maar verskeie staatsdepartemente en veral provinsies wat luidens berigte maar ewe wild met andermansgoed omgaan, is nie op die lysie wat ondersoek word nie. Die Openbare Beskermer het pas ‘n verslag voltooi waarin ‘n minister by tenderpreneurskap geïmpliseer word maar daar is geen teken dat dié minister enige teenspoed te wagte kan wees nie.

Boonop dryf die ANC nou verskeie maatreëls wat die gevaar inhou om Suid-Afrika van sy grondwetlike mediavryheid te stroop, en sodoende die mees potente middel om korrupsie aan die kaak te stel in die slag kan laat bly.

Minstens is daar nou uitsprake oor korrupsie. Die jongste is die minister van Behuising, Tokyo Sexwale, wat meen dit het endemiese afmetings aangeneem – ‘n term wat baie kenners lank reeds gebruik. Zwelinzima Vavi, hoofsekretaris van Cosatu, het gewaarsku dat Suid-Afrika binne die volgende vyf jaar soos die korrupte gemeenskappe van Angola of soos Nigerië sal word as korrupsie nie binnekort hokgeslaan word nie. Hy meen dit gaan uitloop op ‘n toestand “waarin daar net een manier is om te oorleef: Om ‘n posisie in die staat te kry waar jy ook uit die krippie kan eet.” Jay Naidoo, eerste hoofsekretaris van Cosatu en latere minister van telekommunikasie, het gesê: “Hierdie is roofdier-vuilgoed wat ‘n kanker in ons gemeenskappe is en wat die korrupsie in ons land aandryf. Dit is kêrels wat rondloop met sakke vol geld wat die stemme in konferensies koop. Hulle steel lisensies en verkoop tenders. Dit is mense wat van skoolvoedingsprogramme steel en toelaes steel wat bedoel is vir oumense en bejaardes. Dit vernietig die maatskaplike weefsel van ons gemeenskap. Die werklike vyand in ons land vandag is hierdie verdomde elites wat militante taal gebruik, maar vir wie dit net gaan om nog krippe te skep waar hulle kan gaan vreet en ons regte steel.”

Omdat Zuma egter self nooit sy dag in die hof gekry het nie, sal die vermoede altyd bestaan dat daar selektief met die probleem omgegaan sal word. Indien dit die geval is, is die aanslag teen korrupsie prinsipieel ook korrup.

Ondersteuning vir Afrikaans by Standard Bank gevra

Beste vriende,

Ek vra jul ondersteuning in my voortslepende stryd teen Standard Bank om hul Afrikaanse kliënte se taalregte te handhaaf. Die bank is al geruime tyd besig om Afrikaans stelselmatig uit te wis. Al die brosjures in Standard Bank se tak op Montagu is net in Engels, waar dit voorheen tweetalig was. Al die plakkate teen die mure en die inligtingstekens is nou ook in Engels. Twee-derdes van die mense in Montagu en omgewing is Afrikaans.

Een stem wat protes aanteken, word maklik van die tafel gevee. As ‘n klomp mense beswaar aanteken, kan Standard Bank dalk begin kennis neem.

Die nuutste belediging is die onderstaande eentalige “self service banking newsletter”. Ek het die nuusbrief aan hulle teruggestuur met die versoek om in my voorkeurtaal diens te ontvang. Sien my brief hieronder.

As elkeen van julle ‘n e-pos aan die adres hieronder (Information@standardbank.co.za) kan stuur en namens jouself of jou organisasie protes aanteken teen hierdie eentalig Engelse nuusbrief, en elkeen van julle net een ander mens kan motiveer om dieselfde te doen, kan Standard Bank dalk besef hy kan geld verloor as hy voortgaan om Engels in sy Afrikaanssprekende kliënte se keel af te dwing.

Stuur asb. ‘n afskrif van jul briewe aan my en vra ook ander om afskrifte aan my te stuur. As geen reaksie van Standard Bank se “konsultante” (almal net Engels) ontvang word nie, kan ek al die briewe na ‘n hoër gesag aanstuur.

Baie dankie vir julle samewerking in die belang van Afrikaans.

feathered frenzy

Godsdienstige fundamentalisme sal ons einde beteken

Dit is teleurstellend dat Christo Landman nog nie op Thys Human se navrae gereageer het rakende of Landman en die teokratiese beweging die Kenmekaarkonferensie gekelder het nie. Immers het Human hom (Landman) die kans gegee om te bevestig of Landman, en die teokratiese beweging, van die Kenmekaarkonferensie ontrek het omdat ‘n hulle nie aan gesprekke sal deelneem tensy dit nie vooraf aanvaar word dat ‘n volkstaat ‘n teokrasie sal wees nie. Wat is die doel van gesprekke dan vra ek? Die teokratici en hul mede-fundamentaliste sal ons ondergang beteken. Laat ek verduidelik.

Vele Afrikaner-emigrante wat na die Anglo-Boereoorlog nie onder Britse bewind wou leef nie, het Argentinië toe getrek. Hulle is deur die Argentynse owerhede in Patagonie gevestig. Die Argentyne se idee was dat die Afrikaners hierdie ylbevolkte deel van Argentinië sou bevolk. Ons kan alleen vermoed dat as dit ‘n suksesvolle kultuuroorplanting was, Afrikaans vandag in Patagonië sou gedy. Wie weet, miskien sou selfs meer Afrikaners dan soontoe trek, ook diegene wat in latere jare van die ANC-regime sou vlug. Patagonië sou dalk selfs ‘n soort Afrikaner-Quebec, binne Argentinië, kon word. Dalk sou dit die volkstaat kon word, maar helaas nie.

Die rede is eenvoudig en bekend aan Afrikaners. Kort ná die vestiging van die Afrikaners in Patagonië het kerklike tweespalt uitgebreek. Die gevolg van hierdie godsdienstige onmin was dat daar nooit eenheid in die Argentynse Afrikanergemeenskap ontwikkel het nie. Die onenigheid het daartoe gelei dat hulle as kultuurgemeenskap verbrokkel het. Ironies vir die puriteinse hardkoppiges van ouds is hul verspaansde afstammelinge vandag uitgelewer aan die druk van verkatolisering. Hierdie is ‘n klassieke voorbeeld van hoe Afrikaners se godsdienstige fundamentalisme en gepaardgaande hardkoppigheid tot hul eie ondergang gelei het.

Die probleem met godsdienstige fundamentalisme is dat dit in ‘n stel absolute idees glo. Daar is geen ruimte vir kompromie of buigsaamheid nie, want afwyking van hierdie absolute “waarhede” sal lei daartoe dat die siel in die ewige foltering beland. Dis dus beter om die prys van onwrikbaarheid te betaal as om van die absolute godsdienstige “waarhede” af te sien. Nodeloos om te verklaar bestaan hierdie “waarhede” slegs in die gelowige se gedagtegang, want volgens die rasionele vereistes van enige wetenskap, is geloof geen vorm van kennis nie, in elk geval nie in die empiriese sin van die woord nie. Geloof is en bly net dít, nl geloof, onwetenskaplike kennis of idees waarvoor daar geen bewyse bestaan nie, gepaardgaande met die vaste oortuiging dat dit die waarheid is. As die gelowige dus sê dat “Ek weet God bestaan, want ek sien Sy hand in my lewe” dan moet die aanhoorder dit maar met ‘n knippie sout neem, want eintlik pas die word “weet” glad nie in daardie sin nie. Die gelowige se woorde sou meer akkuraat wees as hy sou sê “Ek glo dat God bestaan, want sekere dinge in my lewe lyk vir my na Sy werk.”

Eintlik is die gelowige en die ateïs ewe irrasioneel en dikwels ook ewe hardkoppig. Immers is dit net so onwetenskaplik en onbuigsaam om te sê “Ek weet daar is geen god nie.” Hoe kan enigiemand so iets sê as jy dit nie kan bewys nie, dis immers nie Kersvader of die Paashaas waarvan ons praat nie, maar ‘n baie meer abstrakte konsep? Wanneer die agnostikus dus sê “Ek weet nie of daar ‘n god is nie, dalk is daar, dalk is daar nie” dan is dit die mees rasionele verklaring. Tog, die vrees wat reeds tydens die kinderjare ingeprent word, maak dit ontmoontlik vir die meeste gelowiges om ooit die rasionele standpunt in te neem. Deels om daardie rede, asook die hoop dat daar iets beter as hierdie lewe moet wees, is baie, ook die uwe, gelowig. Geloof het dikwels bittermin met liefde vir God te make en baie meer met vrees.

Sulke eksistensiële vrese is meer waarskynlik by mense wat reeds in ‘n omgewing leef waar ‘n eksistensiële krisis beleef word, soos tans met die Afrikaner die geval is. Wanneer ons voorgeslagte ook sulke krisisse beleef het, soos die Bosoorlog, die 1976-onluste, die twee Vryheidsoorloë, Bloukrans, Bloedrivier, Dingaanskraal, die Oos-Grensoorloë en nog vele ander konflikte, kan godsdiens die kulturele verstekpunt raak om krississe op die geestelike vlak te hanteer. Binne ‘n groter gebalanseerde benadering is dit nie verkeerd nie. Die vrees vir die goddelikheid, vrees vir eie mortaliteit ens. kom by meeste gelowiges voor, en dis normaal, maar by sommiges raak dit oorheersend. By diegene waar die gesonde dosis vrees deur ‘n oormaat daarvan vervang word, word hul geloof, opsigself, daardeur omvorm. Hulle raak obsessief oor die letter van die Woord en wil alles om hulle daarby maak inpas. Soos met enige obsessie verloor hulle kontak met die werklikheid. In ekstreme gevalle word ‘n hele land deur so ‘n bestel oorgeneem, dus ‘n teokrasie. Iran is ‘n voorbeeld van so ‘n rampspoedige implementering van godsdienstige obsessie.

Geloof opsigself is nie die probleem nie. Dít, tesame met gesonde verstand, kan selfs die oplossing wees. Bloedrivier is ‘n uitstekende voorbeeld van hoe gesonde verstand en geloof ons tot redding gebring het. Die probleem is wanneer gelowiges se absolutisme oorheersend raak, waanneer daar geen buigsaamheid rondom enige konsepte meer bestaan nie. Laasgenoemde is die obsessie waarna in die vorige paragraaf verwys is. Die godsdienstige absolutisme begin dan elke aspek van hul gedagtewêreld oorneem, tot die punt dat selfs die politiek daarvolgens in die vorm van ‘n teokrasie bestuur moet word. Dikwels hou dit ook verband met persoonlikheidstipes. Hierdie persoonlikheidstipe gedy veral in regse politiek, en soos reeds met die Argentynse ervaring bewys is, kan dit tot ‘n volk se ondergang lei as hulle die oorhand verkry. Afrikaners het deur hul geskiedenis ‘n oormaat aan hierdie tipes. Immers stam ons tot groot maat uit sulke mense, die Hollanders wat vir dekades lank teen die Spanjaarde geveg het, die Hugenote, ens. Die voordeel van hierdie persoonlikheidstipes is dat hulle meer geredelik teen ‘n onderdrukkende regime sal rebelleer. Die nadeel is dat hulle onder ekstreme druk moet verkeer voordat hulle as ‘n eenheid saamwerk, dikwels te laat. Hulle onenigheid met hul volksgenote kan handeling in die wiele ry met ‘n gevolglike oorwinning vir die vyand.

Hul harkoppigheid, soos met die Argentynse Afrikanersetlaars, en dus hulle onvermoë om aanpassings terwille van eenheid te maak, ruïneer die kanse op oorlewing as ‘n kultuur. Hulle is soos die Amerikaanse spreekwoordelike floo floo bird, wat gepas deur WA de Klerk as die “vlie-vlie-voël” vertaal is. Die vlie-vlie-voël wat alewig agteruit vlieg is ‘n metafoor vir die een wat so ingekeer op sy eie idees is, dat hy geensins kan uitreik na diesulkes wat anders as hy dink nie. Aan die einde het die vlie-vlie-voël se agteruitvlieëry so erg geraak dat hy met sy kop deur sy agterent gevlieg het. Dit is ‘n gedagtegang wat tot selfvernietiging lei. Is dit waarmee die Afrikaner- teokratiese beweging besig is? Is mense soos Christo Landman se fundamentalisme en hardkoppigheid besig om Afrikanereenheid en dus kultuuroorlewing in die wiele te ry? Dink die teokratiese beweging werklik dat Afrikaners bereid sal wees om in ‘n godsdienstige diktatuur te leef? Sê daarvan wat jy wil, maar niemand kan ontken dat Afrikaners sekere menseregtelike vryhede in die NSA gesmaak het wat hulle nie onder die NP-bewind gehad het nie. Of, is Christo Landman en die res van die teokratiese beweging deel van die ekstremistiese Israelvisietipes wat glo dat mense nie regte het nie, maar net verantwoordelikhede teenoor God? Glo my, Afrikaners sal eerder in die haglike NSA bly, of na Australië emigreer, voordat hulle by sulke sektariese malligheid sal inkoop.

Die teokratiese beweging moet nou aan Afrikaners verklaar of hulle te onbuigsaam is om met Afrikaners van verskillende geloofs- en filosofiese sieninge saam te werk. Wil hulle ons volk in ‘n Calvinistiese weegawe van Iran indwing? Indien dit die geval is, is hulle deel van die probleem en nie deel van die oplossing nie. Sulke verkramptheid sal ons volk se ondergang kos. In ons krisis is onbuigsaamheid ‘n vorm van selfmoord. Uiteindelik sal ons nes die Afrikaners in Argentinië in die volksvreemde massa verdwyn, maar ek glo dat dit vir die teokratiese fundamentaliste ‘n beter opsie is, as om buigsaam teenoor volksgenote te wees.

Данильченко Харьков

Politieke huwelik

Die nuus dat die DA en die ID volgende jaar onder die DA-vaandel saam aan die landswye munisipale verkiesing gaan deelneem kom vir niemand as verrassing nie.

Onlangse meningspeilings het effektief die doodsklok vir die ID gelui, en daarmee saam het die persoonlike euforie wat Patricia de Lille sedert haar bedanking uit die PAC gevolg het, verdamp. Dit het na ‘n ewigheid gelede geklink sedert iemand soos Rhoda Kadalie verklaar het dat sy graag De Lille as die land se eerste vrouepresident wou sien.

Ten spyte van hewige verliese tydens elke oorloopperiode, het die party met elke verkiesing weer danksy haar charisma veld teruggewen. Nou het die boom uit die meningspeilings getuimel.

Ook nou verklaar die twee partye dat hulle beleid en beginsels deel, en daarom een behoort te wees. Die ID was egter wat beleidloosheid betref, Cope ‘n paar jare voor, voordat die ID homself uiteindelik tot ‘n sosiaal-demokratiese partye verklaar het.

Verder word verklaar dat die twee partye nou al in verskeie munisipaliteite goed saamgewerk het, dat eenwording dus nie ‘n probleem is nie. Ook hier klink dit opportunisties aangesien die ID-raadslede onlangs nog met die ANC-raadslede saamgespan het om ‘n DA-munisipale bewind in die stof te laat byt. Veral in die Suid-Kaap en die Overberggebied is dit nie ongewoon dat die ID en die DA in rade haaks is nie.

In die politiek is een plus een nie altyd twee nie, soos verskeie koalisiepogings ook al geblyk het. Die DA self is egter op hierdie gebied ‘n uitsondering, en dié party sal stellig voel dat dit die resep gevind het en steeds sal kan gebruik.

Tog is sake vir die DA nie heeltemal eenvoudig nie. Die krimp van die ID beteken dat daar baie huidige en aspirerende ID-verteenwoordigers is wat sal hoop om via die DA op sagte kussings te beland. Baie dikwels gaan die nominasiestryde nou sterk rasselyne volg en sake baie kompleks maak.

Hoewel die DA op nasionale vlak nie baie verbaal oor plaasaanvalle was nie, is wel in sommige provinsies voor in die koor gesing om dit te veroordeel. Nou begeef die DA hom in die politieke speelveld waar hierdie soort kwessies binne ‘n ander persepsie geanker is. Zille se onlangse voorstelle oor 50 % aandeelhouding tussen boere en hul werkers het juis ‘n groot onrustigheid in die DA losgemaak en ‘n spesiale memorandum moes omgestuur word om gemoedere te probeer kalmeer.

Aan die ander kant het die Afrikanerbond in sy jongste elektroniese nuusbrief verskeie bladsye afgestaan aan ‘n nuwe erns om die minderheidsregte van die Afrikaner aan te spreek. Die AB het ook ‘n gesprek met die VF Plus oor die kwessie gevoer.

Dit is dus ‘n billike vraag dat nou vrae gevra word oor die DA se vermoë om sy wye spektrum steun onder dieselfde kombers te kan toemaak. Die vraag is veral relevant teen die agtergrond van, soos Rapport dit al uitgedruk het, die probleem van regse Afrikaners in die party. Dié vraag sal moontlik nog meer relevant word wanneer die pogings verskerp word om beduidende swart steun te ontgin.

Soos sake nou staan, reik die DA reeds bykans nooit meer mediaverklarings in iets anders as Engels uit nie.

Die potensiaal is dus daar dat die DA deur ‘n kortbroekskuif verras kan word, waar die NNP by die ANC aangesluit het maar gevind het die oorgrote meerderheid lede het in die DA agtergebly. Dit is juis hierdie groep wat deur Rapport as probleem geïdentifiseer is.

to advertise топкарго кидалы