Menings Archives - Page 85 of 161

Vaarwel, Afrikaner

Dan Roodt se artikel Vir ‘n nuwe kultuurpolitiek verg indringende ondersoek en kommentaar.

Alhoewel ek meeste van sy ontledings volmondig ondersteun, kry ek tog die idee dat hy nie die gietvorm van Afrikanernasionalisme wil agterlaat nie.Wat is die sin van nasionalisme in ‘n land wat jy nooit weer kan regeer nie? Om nog verder te gaan, wat is die sin van nasionalisme( of nasiebou) in ‘n land wat niemand meer suksesvol kan regeer nie?

Die laaste 200 jaar is ons voorgeslagte deur twee eras:

a) Die Boere-era wat met die Groot Trek begin en met die 1914-rebellie geëindig het.

b) Die Afrikaner-era wat die enigste roete na selfrespek in ‘n Britse kolonie nl. die Unie van Suid Afrika was. Die hoofdoel van die Afrikaner-era was om die Nederlandssprekende Kaapse koloniste (Cape Dutch) weer in die hoofstoom te betrek. (Onthou Hertzog is in die naam van Afrikanernasionalisme die wildernis ingedryf). Dit was die era van die Nasionale Party, die Broederbond, die N.G. Kerk en Naspers.

Ja, ons het met staatsmanne soos Hertzog en Verwoerd begin, maar kyk waarmee het ons geëindig: Pik Botha, F.W.de Klerk, Eugene de Kock en Roelf Meyer.

Daarteenoor was die Boere-era ‘n heroïese tyd wat met mense soos De Wet en De la Rey geëindig het. Hierdie era is slegs beëindig deur Britse volksmoord en om die Cape Dutch te akkomodeer.

Die Boere het ‘n ander kultuurgeskiedenis en lewensfilosofie as die Cape Dutch gehad. Die Cape Dutch het Afrikaans ontwikkel om met slawe en bediendes in die kombuis te kommunikeer, terwyl die Boere Afrikaans ontwikkel het om met mekaar vinniger te kan kommunikeer in gevaarlike situasies in hul strewe na vryheid.

Die Groot Trek het Calvinisme en die Reformasie die wildernis ingedra deur Hendrik Potgieter, maar ook die Verligting deur Piet Retief. Die Cape Dutch daarteen het getroue onderdane van koningin Victoria geword en deur hul kerk, die N.G.Kerk, die Voortrekkers ten sterkste veroordeel. Die N.G. Kerk wou hierdie groep “agterlike boere” nie eers van ‘n leraar voorsien nie.

Dit kom dus as geen verassing dat die Cape Dutch vandag verkies om deur ‘n Brits koloniale party, die DA, regeer te word nie.

Praag het onlangs ‘n veelseggende kommentaar op ‘n artikel deur Dawie van Die Burger “Hoeveel onse in jou pond?” gepubliseer. Daarin stel Dawie dit onbedoeld dat “onse Afrikaanse mense” en regse Afrikaners lankal nie meer een volk is nie.

Regse “Afrikaners” mors geweldig energie en tyd om met “onse Afrikaanse mense”, die hedendaagse Cape Dutch, in debat te tree, en die frustrasie van Dan Roodt is verstaanbaar.

Die begrip “Afrikaner” het sinoniem met rugstekery en verraad geword, vandaar dat geen Afrikanerleier meer vertrou word nie.Die rede is voor die hand liggend: dr. D.F. Malan het mense bymekaar gebring wat kultuurhistories nie by mekaar hoort nie. Hierdie mense is m.b.v. Naspers in ‘n kraal gehou deur vrees, eers swart gevaar, toe rooi gevaar en nou wit gevaar.

Terwyl Suid-Afrika toenemend ‘n falende staat word (ek hoor gister ons werkloosheid is nou die hoogste in Afrika suid van die Sahara), is dit nie tyd dat ons as “Boere” ‘n ontsnaproete soek i.p.v om met “onse Afrikaanse mense” in ‘n steriele debat betrokke te raak oor Afrikaner/Afrikaanse/Suid-Afrikaner of oor taalbeleid op Stellenbosch nie.

Praag het ‘n prysenwaardige rol gespeel om die saak van die Boere internasionaal te stel; ons Boere wil egter vir Dan Roodt as ‘n Boer verwelkom. Kom deel saam met ons die mistiek van Boer-wees, jy hoef nie ‘n plaas te besit daarvoor nie.

топкарго отзыв

Jan-Jan Joubert se nuwe laagtepunt

Enigiets om die sirkulasiesyfers van n tanende Rapport op te skuif. Dié gedagte kom onwillekeuring na vore met Joubert se artikel vandag in Rapport waarin hy verwys na n JC van der Walt se boek “Zululand True Stories”.

Tegelykertyd onbreek die manmoedigheid. Pleks van man te staan vir sy artikel verontskuldig hy homself deur te sê dat die “boekeredakteur” (redaktrise Jan-Jan?) Anastasia de Vries hom gevra het om die boek te resenseer.

Verder beweer Joubert dat Boere swart kinders gevang het as slawe – wat die vraag laat ontstaan, om wat mee te doen, en wat het van die slawe daarna geword dat dit die geskiedenisboeke 350 jaar ontduik het?

Die Britse heersers in die Kaapse Kolonie het wel swartes uitgevoer en as slawe dwarsoor die bekende wêreld van die hand gesit. Die bronne van hierdie “geskiedenis” se oorsprong kan hoogs waarskynlik spruit uit Zoeloeverhale waar die storievertellers nie kon onderskei tussen Brit en Boer nie – daar beide blank was.

Dus is dit vermoedelik voorbarig van Joubert om hierdie stories tot geskiedkundige feite te verklaar waarop hy dan sommer as “outoriteit” in gekiedenis aannames maak dat die Afrikaner nou moet verstaan en voorstel dat die Afrikaner hom nie vir sy voorouers se vergrype hoef te skaam nie.

Hierdie tipe van vergryp is eie aan die Britte; dis ‘n geskiedkundige feit at Boerevroue en – kinders soos diere in draadkampe aangehou is.

Joubert as geskiedkundige “outoriteit” laat egter na om te noem hoe die Boervroue verkrag is deur die Britte en hulle swart helpers. Dis ook ‘n bewese feit aangaande die Zoeloes is dat hulle blanke kinders aan hulle voete gegryp het en hulle skedeltjies teen die wawiele vergruis het – n wreedheid wat 350 jaar later nog nie verander het nie.

By voorbaat sal die inhoud soos geresenseer deur Jan-Jan Joubert my oortuig dat die boek van JC van der Walt nie die moeite werd is om te lees nie.

обработка

Sokker en rassenasionalisme

Dit is interessant dat Suid-Afrikaanse swartes, sowel politici as gewone mense, deur die bank swart sokkerspanne ondersteun. Nadat die Bafana Bafana in die eerste rondte van die wêreldsokkerbeker uitgeval het, het die aandag na Kameroen en veral Ghana verskuif.

Ghana is eers Vrydagaand deur die span van Uruquay uigeskakel. Maar nie voordat die span deur swart TV-nuuslesers, president Jacob Zuma, asook Nelson Mandela, geëer is as “ware verteenwoordiger van Afrika” nie.

Die identifikasie van swart politici en sokkerondersteuners met swart spanne geskied onwillekeurig en natuurlik. Aan die ander kant sou dit ondenkbaar wees vir, sê maar, die Sweedse koningsgesin om die Duitse sokkerspan te besoek en aan hulle te sê: “Julle dra die mantal van die Europese beskawing op jul skouers.” So iets sou onmiddellik as rassisties getipeer word, want blankes mag mos nie blanke sportspanne ondersteun nie, terwyl die omgekeerde wel toelaatbaar is.

Sulke insidente illustreer egter aan ons in welke mate die swartmense van Afrika ‘n identifikasie op grond van ras as natuurlik en vanselfsprekend aanvaar. Hulle is selfs trots daarop om ander swartes in hul sportstryd teen nie-swart spanne te ondersteun.

Vir Suid-Afrika is daar ‘n belangrike les hieruit te leer. Die land leef al klaar met ‘n groteske anomalie in sy grondwet, naamlik dat die land “nie-rassig” sou wees.
Verduideik die begrip “nie-rassigheid” aan swart sokkerondersteuners. Of Nelson Mandela.

Advies vir munisipale geldsake

Die uwe het self jare gelede Ekonomie op Kovsies geneem, maar, so lyk dit my, is dit uitgediende kennis.

Want met daardie kennis maak die R15 miljoen wat ‘n bankrot munisipaliteit vir sokkerkaartjies uitgegee het met geld wat hy nog uit die inwoners moet wurg, op geen manier sin nie. Skynbaar het die raadslede wat so lekker gesing het: “ We are (very rich) communists” nog nie van die gans wat die goue eiers lê gehoor nie. Of liewer, van die gans weet hulle, maar wat gebeur as hulle die gans slag weet hulle niks.

“Hoes of betaal, is die wet vat nie faal,” is die taal wat die spulletjie se besluite bepaal. Dis nou ander wat moet betaal, want by laaste kennisname voor dit ‘n staatsgeheim geword het was ‘n taamlike rits Vrystaatse raadslede self lekker in die rooi met hul munisipale rekenings. Soos die minister onlangs nog was.

Maar die aankoop van die sokkerkaartjies het my laat dink. Hoekom koop die munisipaliteit nie vir die Curriebekerreeks met elke tuiswedstryd twee miljoen rand se kaartjies nie? Buiten met die Fifa-toernooi, behoort die stadion immers aan die munisipaliteit. Dan is die stadion mooi vol, en die munisipaliteit betaal die geld aan homself. Na tsjôtsjô afgetrek is, sal die munisipale kas steeds heelwat stadiger leegloop.

Elkeen wat ‘n gratis kaartjie kry, moet een slaggat opvul (of alternatiewelik ‘n boom daarin plant) en so sal die stad darem binne die volgende 10 jaar die slaggate in Langenhovenpark opgevul kry, en kan ‘n volgende woonbuurt getakel word.

Die borge spandeer meer en die Rugby-unie glimlag breed en kan dan ‘n groter tjekboek aanskaf.

Trouens, die mense op die pawiljoen spandeer ook ‘n gesonde klomp geld. Soos dié keer toe ek gedink het ons het genoeg geld saamgeneem, en ek net na rustyd ‘n halwe Coke by die klein Oortjies moes konfiskeer om iets oor te hê om vir die arme karwag te kan gee. Daai dag het ek agtergekom: As pa meer aandag aan die rugby skenk as aan sy kleingoed se spandeervermoë is selfs ‘n miljoen rand (sou dit in die eerste plek beskikbaar gewees het) iewers na rustyd al geblaas.

Met die verversingstaks vir die rugby-unie is dit kliphard lag al die pad bank toe.

Dan kan die Cheetahs afrigters bekostig en keer dat sy beste spelers gekoop word.

air flow чистка

Wanneer die post-euforiese trauma self die probleem word

Hoewel sekere aspekte van ekonomie, soos mikro-ekonomie en makro-ekonomie met uiters eksakte syfers en formules werk, speel persepsies en sielkunde in die omvattender konteks ‘n baie groter rol.

Wanneer ‘n gees van pessimisme oor die ekonomie posvat, tree soveel negatiewe faktore in werking dat die ekonomie inderdaad kort voor lank ‘n knou kry, en dikwels boonop ‘n domino-effek afgee.

Dit is geen geheim dat die land na afloop van die sokkerskouspel ‘n goeie dosis post-euforiese trauma gaan beleef nie. Die harde syfers van die ekonomie maak dit onafwendbaar, soos die kommer wat die ekonoom Mike Schussler pas uitgespreek het.

Trouens, die post-euforiese trauma het reeds redelik wyd posgevat onder mense wat tot onlangs nog sterk deur die euforie meegesleur is, en Volksblad het ook reeds ‘n spotprent hieroor gedra. Hierdie trauma is veral onder akademici en ander intelligentsia te bemerk, maar dreigemente van stakings, dreigemente van hernude xenofobiese aanvalle en vele meer dra die boodskap dat ons nou die voorloper sien van ‘n post-euforiese trauma van veel groter skaal.

Die werklike gevaar is dat die vrees vir die gevolge so verlammend inwerk dat die impak groter sal wees as wat dit onder meer objektiewe omstandighede sou wees.

Sou die vrese vir ‘n opvolg-wêreldresessie (double impact) realiseer, sal nog lank bespiegel word hoeveel hiervan deur die vrese daarvoor veroorsaak is, en hoeveel deur objektiewe ekonomiese indikatore.

Om ‘n onnodige diep ekonomiese slag as gevolg van post-eforiese trauma af te weer, is ‘n ontlontingstrategie nodig. Om die bevolking eensklaps met slegte nuus te bombardeer is net so nadelig as om die euforie te rek deur die slegte sy uit die nuus te probeer hou. Juis nou is ‘n goeie tyd om hoë profiel korrupsie duidelik vas te vat, om ministers wat rojaal met belastingbetalersgeld omgaan die trekpas te gee … trouens, die boodskap uit te stuur dat daar erns mee is om die lot van miljoene armes aan te spreek. Diegene wat belastingbetalersgeld gebruik het om sokkerkaartjies te koop moet noodwendig behoorlik, sigbaar en duidelik vasgevat word. Trouens, dit moet ondenkbaar wees dat raadslede wat hierby betrokke was, toegelaat sal word om volgende jaar as kandidate vir enige party verkiesbaar te wees.

Waar begrotings ter sprake kom, moet die beginsels van ontwikkelingsbegrotings nougeset nagekom word. Dit help byvoorbeeld nie om tekorte met sulke belastingverhogings aan te spreek dat die belastingbasis in die proses vernietig word nie. Die produktiewe sektor moet genoeg kapitaal en ‘n positiewe persepsie oorhou om te investeer en werksgeleenthede en algemene welvaart te skep.

Matigheid is die beste resep teen babelas.

лобановский обыск

Nasionalisering van ondergrond het impak op bogrond – twee hofsake

‘n Pas-afgehandelde hofsaak, en nog ‘n hofsaak vroeër vanjaar, toon ondubbelsinnig hoe ernstig ‘n onlangse gedagte van die regering kan wees om landbougrond tot nasionale bate te verklaar.

Die twee hofsake handel oor mynregte, en beide spruit uit die staat se verklaring van mineraleregte tot nasionale bate. Hoewel die regering dit ontken, is die land se sogenaamde ondergrond genasionaliseer.

Vroeër het ‘n plaas uit die bogrond en die ondergrond bestaan, en dit het dikwels gebeur dat ‘n plaasverkoper die ondergrond uitgehou het …net om op ‘n dag te besef hy besit dit nie meer nie.

Dikwels raak dit nie veel meer nie as dat die boorgatwater op sy plaas nou ook aan die mense van Suid-Afrika behoort en hy daarvoor moet betaal. Dikwels was dit egter ook katastrofies, soos iemand wat sy aftreegeld spandeer om ‘n hoewe met ‘n soutpan te koop. Die aankoopprys is op die waarde van die soutpan en die soutopbrengs gebaseer. Skielik is die soutpan net vir kyk. Hy kan wel om ‘n permit of mynreg aansoek doen, maar allerlei vereistes soos bemagtigingsvennote maak die transaksie dikwels onlonend. Boonop kan sy aansoek misluk, soos dikwels gebeur, en hy kan skielik vind die aansoek is aan ‘n vreemde toegeken. En hy mag nie toegang weier nie.

In April het ‘n aansoek om appél van SA Soutwerke, waarvan die omstrede LUR, John Block ‘n direkteur is, misluk. Volgens ‘n hofbevel is sy maatskappy gelas om ‘n soutpan in die Kalahari wat onwettig beset was te ontruim. Ernstige bewerings oor ongerymdhede met die toekenning van die mynreg is gemaak.

In die jongste saak het regters CB Cillié en MC Mocumie uitspraak gelewer in ‘n saak waar ‘n wildboer van Boshof op ‘n dag ‘n hek in sy wildwerende heining aangetref het, en afgekom op voorbereidings van ‘n maatskappy wat gruis op sy plaas wou myn. Die boer is meegedeel dat die maatskappy ‘n mynreg bekom het, en dat die boer hulle nie kan verhinder om die gruisgroef te bedryf nie.

Die maatskappy se eienaar, ene Mzwandile Shwababa, moet die regskostes betaal, ook van sy eie mislukte aansoek om die boer te verplig om hom toegang tot die wildsplaas te gee. Die mynreg is boonop tersyde gestel op grond daarvan dat daar nie voldoende met die boer gekonsulteer is nie. Die Departement van Minerale moet help betaal.

Verskeie grondwetlike aspekte, soos dat die mynaktiwiteite minstens vir ‘n tyd lank in wese die landbouer van sy reg ontneem om op ‘n deel van sy eie grond te boer, is nie nou bereg nie. Die aansoek is rondom ‘n tegniese punt besleg.

Die praktyk wat skynbaar tot die twee hofsake gelei het, laat ongelukkig die deur vir korrupsie wawyd oop, en dit is daarom goed dat die howe ingryp.

Die staat se houding laat egter rooi ligte flikker oor wat met die verklaring van landbougrond tot nasionale bate bedoel kan word. Die ontkenning dat ondergrond genasionaliseer is, het in die praktyk geen betekenis nie. Boonop lei dit dikwels, soos in die geval van soutboere, daartoe dat die bogrond implisiet ook genasionaliseer is.

Agri SA het hom tot ‘n hernude poging verbind om die kwessie van grondhervorming aan te spreek. Gee die regering egter nie kop oor wanpersepsies en foutiewe syfers nie, gaan dit nog lank ‘n punt van dispuut bly.

free money for slots

Sielkundige impak van wêreld-ekonomiese krisis

Terwyl ‘n Amerikaanse paneel nog nie onomwonde kon bevestig dat die wêreld-ekonomiese krisis iets van die verlede is nie, is dit duidelik dat state, instansies en individue nie deur die krisis onaangeraak is nie.

In die VSA is daar selfs ‘n groep wat ‘n dubbele insinking, die sogenaamde “double dip” verwag.

Versigtigheid is nou die wagwoord. Die versigtigheid kleef nog duidelik na aanvanklike woede toe dit geblyk het inhalige magnate het so laag gedaal om staatshulp om hulle kop bo water te hou, te gebruik om opnuut banale bonusse aan hulself toe te ken.

Trouens, die woede was so erg dat daar in Nederland ‘n ernstige poging was om bankbase persoonlik aanspreeklik te hou vir verliese as gevolg van dom-onnosele besluite, terwyl sommiges selfs wetgewing gevra het wat tronkstraf moontlik sou maak.

Die Pew Research Center in die VSA het ‘n peiling gedoen oor hoe die krisis gesinne geraak het, en hoe dit mense se denke beïnvloed het. Meer as die helfte van die VSA se werksmag het werksverliese ervaar, moes instem tot salarisvermindering of moes verminderde ure werk.

Agt elemente is geïdentifiseer oor hoe dit Amerikaners geraak het:

32 % van die volwasse werksmag het in die resessie tye van werkloosheid ervaar.
28 % van die mense wat werk het, se werksure is verminder, 23 % se salarisse is verminder, en 11 % is van permanente na tydelike werkers omgeskakel.
62 % volwassenes het aangedui hulle spandeer minder as voor die resessie, en 31 % beplan om na die resessie steeds minder te bly spandeer.
Ongeveer 6 uit tien mense wat ouer as 50 is, meen hulle sal dalk aftreeplanne moet uitstel omdat hulle nie seker is dat hulle genoeg voorsiening gemaak het nie. Die opname wys egter dat dit die sg “baby boomers” is wat die hardste getref is, en ongeveer 30 % van hierdie jong mense is nou onseker of hulle genoeg sal kan verdien om vir aftrede voorsiening te maak. (Dit is veelseggend in die VSA met sy Green Card-stelsel).
Ongeveer die helfte van die huiseienaars meen hul huise se waarde het afgeneem, en amper 40 % meen dit sal 6 jaar of langer neem om te herstel.
Altesaam 26 % van die Amerikaners meen hul kinders sal, wanneer hulle die ouers se huidige ouderdom bereik, ‘n laer lewenstandaard handhaaf. ‘n Dekade tevore was slegs 10 % hierdie mening toegedaan.
63 % meen dit sal die VSA tot drie jaar neem ekonomies heeltemal te herstel.
Die peiling toon dat meer republikeine positief is oor die ekonomie wanneer die land deur ‘n republikeinse president regeer word, terwyl meer Demokrate die mening toegedaan is wanneer ‘n Demokraat sy intrek in die Wit Huis geneem het.

In lande soos België is omvattende hoofstukke oor moraliteit in die ekonomiese herstelplanne ingeskryf.

Teen dié agtergrond is dit belangrik om die oog te hou op faktore hier te lande, soos Mangaung wat nou blykbaar van ‘n ontwikkelingsbegroting na ‘n welsynsbegroting oorgeslaan en die gans wat die goue eiers lê geslag het. Ministers wat peperduur vuurwaens aanskaf terwyl die nasionale begroting nie meer al die (slag)gate toestop nie. Korrupsie, die diefstal van ‘n land se toekoms, wil maar nie wyk nie. Hierdie swartgallige lysie is ongelooflik lank.

Die Fifa-toernooi is nog nie eens in die pylvlak nie, en die “double dip”-sindroom slaan wyd uit. Ekonomies gesproke is volslae swartgalligheid dalk oordadig, maar versigtigheid is aangewese, en belê in die toekoms onontbeerlik.

poteha-detyam

Gama se afdanking

Die jongste ontplooide kader wat na ‘n uitgerekte proses geskors is, Siyabonga Gama, is pas afgedank.

Gama was die hoof van Transnet se vragafdeling, maar die geval is meer bekend oor die verbintenis met die huidige minister van Kommunikasie, genl. Siphiwe Nyanda.

Dié aspek is maar een van verskeie klagtes waaraan Gama skuldig bevind is. Dit behels die toeken van ‘n tender vir sekuriteitsdienste aan ‘n firma wat deur Nyanda besit is. Die ander klagtes hou verband met tenders vir lokomotiewe, en ‘n klag oor ‘n verbrokkelde verhouding met die direksie. Hierdie klag is bygevoeg na Gama se regspan volgehoue aanvalle op die direksie geloods het na die dissiplinêre proses begin het.

Nyanda het self die aandag op hom gevestig, toe hy, as minister van Kommunikasie en dus tegnies nie betrokke nie, hom openlik daarvoor beywer het dat Gama as die nuwe bestuurshoof van Transnet aangestel word.

Nyanda se naam het opnuut opgeduik toe die vakbondbaas, Zwelinzima Vavi die minister in verband met ‘n hotelrekening van korrupsie beskuldig het. Nyanda het met ‘n lastergeding teen Vavi begin, maar laat vaar hoewel Vavi nie volkome onder ANC-druk geswig het om sy bewering terug te trek nie, en eerder sy rug styfgemaak het.

Nyanda se naam het ook onder die eerste geledere opgeduik wat ‘n storm ontketen het oor die peprduur vuurawens wat deur ministers aangeskaf is.

Die pers berig vandag dat die SABC-raad begin het met ‘n nuwe proses nadat die raad se voorsitter, dr. Ben Ngubane, opdrag gegee het dat Phil Molefe as nuushoof aangestel word. Ngubane het duidelik onregmatig opgetree, maar daar was geen aanduiding dat die minister – Nyanda – Ngubane voor stok gekry het nie.

Of ‘n minister soos Nyanda geskik is om as minister te dien in ‘n land wat nou die gordel moet intrek, is ‘n ope vraag. Dit het pas aan die lig gekom dat Suid-Afrika se regstreekse inkomste uit die aanbieding van die Fifa-toernooi waarskynlik in die orde van R15 miljard sal wees, teenoor ‘n uitgawe van R40 miljard. Hoewel dié sommetjie nie so eenvoudig is nie, is dit wel duidelik dat iemand vir ‘n ruk lank pa moet staan vir die tekort wat na verwagting eventueel deur onregstreekse voordele ‘n wins kan oplewer.

Ongelukkig het Nyanda nie alleen Vavi se weerlig op hom getrek nie. Ook die minister van Samewerkende regering, Sicelo Shiceka, het na Vavi die vinger na hom gewys het, verdere weerlig getrek oor die verlengde kontrak aan ‘n peperduur en omstrede waarnemende munisipale bestuurder in Ventersdorp. Ook Shiceka was voor die Vavi-vingerwysing in die nuus oor ‘n agterstallige munisipale rekening vir sy huis in Midrand, en sy aanvalle op die Belastingbetalersvereniging, waar hy die propaganda-oorlog loshande verloor het.

Al het die ANC formeel die geledere agter hierdie twee ministers gesluit, hou hul omstredenheid steeds die potensiaal in om die ANC se alliansie met Cosatu ‘n ongemaklike alliansie te maak.

fortune

Euforie het ‘n prys

Die bedrae wat tot dusver bekend gemaak is oor hoeveel Suid-Afrikaanse staatsdepartemente en staatsinstellings aan die aankoop van kaartjies vir die Wêreldsokkerbeker spandeer het, beloop reeds sowat R60 miljoen. Dit sluit nie die bedrae wat munisipaliteite, soos die R15 miljoen wat Mangaung spandeer het, in nie.

Dié skrikwekkende konteks word verder versteur deur die nuus dat die minister van Finansies ‘n direktief uitgereik het dat dit nie mag gebeur nie.

Dit is nie net staatsinstellings wat geld maak wat kaartjies aangekoop het nie. Eskom het self R12 miljoen se kaartjies aangeskaf wat stellig ‘n hele aantal gemoeds-kortsluitings tot gevolg gehad het.

Wat die uiteindelike totale bedrag gaan wees, is nie bekend nie, maar die skokkende syfer kan net erger skok.

Hierdie soort byvoordele op die belastingbetalersrekening is nie nuut nie. Met die vorige Wêreldbekertoernooi in Duitsland is omtrent almal wat iets was op die rekening van die belastingbetalers na Duitsland. Ook die toe spartelende SABC het ‘n groot span raadslede, senior amptenare en ander belangstellendes op ‘n ekskursie van die Olimpiese Spele in Beijing geneem. Uiteindelik moes die belastingbetaler opdok.

Soms is daar wel ‘n vyeblaar om die uitspattigheid te bedek, soos ‘n drie bladsye verslag van die Tswane-raad oor die hoëvlakse bywoning van die Wêreld-omgewingsberaad. Of die ampsdraers wat die beraad bygewoon het enige insette in die opstel van die verslag gelewer het, is onseker, aangesien die verslag slegs vaaghede bevat wat bykans enige lid van die publiek hier te lande reeds weet – sonder dat hulle die toer meegemaak het.

Die vyeblaar skakel regstegnies die titel, korrupsie, uit maar nie die morele aanklag hiervan nie.

Die koste van hierdie soort optrede is nie net die regstreekse, meetbare soos die rekening wat vereffen is nie, maar die persepsie wat die land se besluitneners by die buiteland skep waar korrupsie, veral na die rol wat inhaligheid met die wêreldekonomiese krisis gespeel het, nou erg negatief beskou word nie.

Wanneer die sokkereuforie verby is, is dit hierdie soort optredes en die afloop daarvan wat aanhou byt en byt.

Of minister Pravin Gordham die oortreders vasgevat gaan kry, is ‘n ander saak. In die lig van die omvang van hierdie praktyk kan sy bakleilus vinnig verdamp.

материал для топкарго

Magsmisbruik kom sedert swart bewind

Die bewering dat die polisie ingespan is om opposisie elemente van die ANC-Jeugliga teen te staan tydens ‘n party-konferensie in Louis Trichardt in April, het opposisielede aan die gons

Indien dié bewering waar is, kan hierdie gedrag ‘n nuwe era in Suid-Afrika se post-1994 politiek inlei, sê die SAIRA en die DA.

Die Suid-Afrikaanse Polisiediens Wet van 1995 is baie duidelik dat die polisie ‘n nie-partydige rol in Suid-Afrika moet speel.

Koerante in Suid-Afrika het verlede week berig dat die leier van die Jeugliga, Julius Malema, bevel gegee het aan senior polisie-lede om die Limpopo afgevaardigdes te verwyder uit ‘n kieserskonferensie in April wat teen sy leierskap gekant was.

Die afgevaardigdes het bevestig dat dit teenstanders van mnr Malema was wat sy huidige leierskap in die provinsie betwis.

Die polisie het geweld gebruik, en met rubberkoeëls en haelgewere Malema se mededingers uit die byeenkoms verwyder.

Die Demokratiese Alliansie het sedertdien ‘n klag by die Onafhanklike Klagtedirektoraat (OKD) oor die aangeleentheid gelê.

Die adjunk-minister van polisie is ‘n voormalige hoof van die ANC-Jeugliga en ‘n direkte politieke bondgenoot van Malema.

Fikile Mbalula was na bewering teenwoordig by ‘n geleentheid by Malema se huis, waar Malema na bewering ‘n polisiebeampte aangerand het, maar nie opgetree het nie.

Alhoewel die SAIRA, die Suid-Afrikaanse Instituut vir Rasseaangeleenthede, meen dat die polisie se interne dissipline veel te wense oorlaat, en binnekort ‘n verslag daaroor sal vrystel, het toeriste en besoekers aan Suid-Afrika dié week gesê hulle voel veilig.

‘n Aantal joernaliste en Australiese besoekers is wel die afgelope drie weke oorval en in laasgenoemde geval deur buitelanders, maar geen gevalle van moord teen besoekers is aangemeld nie en die buitelandse media is oor die algemeen beïndruk deur die goeie veiligheidstoestande wat oor die land heers en het die polisie vir hul flinke optrede geloof.

Dat die ANC-leierskap tans die polisie inspan om hulle mag te bestendig, is ‘n flouerige afskynsel vanuit Mbeki se bewind.

Die voormalige president het na bewering die intelligensiedienste misbruik om op sy politieke teenstanders te spioeneer en daarmee ‘n baie skadeliker voorbeeld van magsmisbruik gestel.