Rubrieke Archives - Page 163 of 214

Is ‘n paar skoene ‘n ANC-kader se loopbaan werd?

Misdaad is misdaad is misdaad. Of jy ‘n bruinbrood of ‘n miljard rand steel, steel bly steel. Een van die dinge wat my egter telkens opval wanneer lede van die ANC-regime of hul meelopers in die moeilikheid kom agv korrupsie, is die relatiewe snuisterye of onbenullighede waarvoor hulle letterlik alles op die spel plaas, veral gegewe dat die oortreders dikwels relatief welgestelde mense is. Armoede word dikwels as verskoning vir misdaad aangevoer, maar die Travelgate-sondebokke, almal LP’s wat goeie salarisse sou verdien, was bereid om korrupsie te pleeg. Hulle was bereid om van jou en my, die belastingbetaler, te steel, vir iets so onbenulligs soos ‘n paar vlugte of ‘n paar rand.

Tony Yengeni, ‘n ander ANC-kader, kon sekerlik enige een van ‘n aantal poste in die privaatsektor op grond van sy verbintenisse met die heersende kleptokrasie bekom. Al daardie poste sou aan Yengeni ‘n simboliese aanstelling gegee het (soos wat die meeste RA-aanstellings maar is) en miljoene rand per jaar aan ‘n sogenaamde salaris. Nietemin het Yengeni afslag op ‘n viertrekvoertuig verkry, wat hom uiteindelik in die tronk laat beland het, en gelei het na sy skokkende en siek heldebegeleiding na die gevangenis. Dit was nie eens so ‘n groot afslag nie, maar steeds was Yengeni bereid om die risiko van tronkstraf daarvoor te loop.

Die Kommissaris van Polisie verdien insgelyks ‘n beduidende salaris. Wat Jackie Selebi op sy salariskerf as kleingeld sou beskou, kan baie van ons en ons gesinne van kos vir die maand voorsien. Luidens getuienis wat deur Glenn Agliotti in Jackie Selebi se verhoor aangevoer is, was een van die geskenke wat Agliotti aan Selebi verskaf het egter ‘n paar skoene wat Selebi aan Thabo Mbeki as ‘n geskenk wou gee.

Ek koop my skoene ongetwyfeld nie by dieselfde plekke as waar Selebi inkopies doen nie, en R500 vir ‘n paar is vir my duur (het Shoe City sulke skoene?) Kom ons wees toegeeflik en veronderstel Mbeki se skoene is een of ander spesiale soort wat slegs by ‘n Sandton-City-boetiek gekoop word en kos tien maal meer as wat ek as duur beskou, R5 000. Vir iemand wie se salaris sekerlik miljoene per jaar beloop, is dit steeds kwalik ‘n groot bedrag. Nietemin was die Kommissaris van Polisie weer eens bereid om sy ganse loopbaan en reputasie op die spel te plaas.

Alles vir ‘n skamele paar skoene en ander relatief onbenullige bedraggies, etes en kleinerige geskenkies. Al het daardie geskenkies uiteindelik opgetel na meer as ‘n miljoen rand, is ‘n miljoen rand steeds nie so ‘n groot bedrag vergeleke met Selebi se salaris nie.

Goed, ek gee toe dat ‘n honger plakkerskampinwoner ‘n brood kan steel en mens hom seker kan vergewe daarvoor. Nóg Yengeni, nóg Selebi kan egter as armes beskryf word; inteendeel. Waarom dan jou ganse lewe en loopbaan op die spel plaas?

Is steel en misdadige gedrag ‘n bepaalde mentaliteit wat in die gene van ‘n ANC-kader gegriffel is? Is dit nog een van die legio ondinge waarvoor apartheid uiteindelik geblameer sal word?

Dít lieg jy mos, minister Ndebele!

Ek wonder wat kwalifiseer ‘n ANC-kader om minister van vervoer te word? Is dit iemand wat al in ‘n taxi gery het of moet jy minstens oor jou eie blouligkonvooi beskik wat sy bes probeer om lukrake voetgangers van die gras af te maak?

Hoe dit ook al sy, die ANC se minister van vervoer, Sibusiso Ndebele, raak die volgende absurde snert kwyt in ‘n toespraak oor die Gautengse snelwegverbeteringsprojek: “For those sceptics that wonder what 2010 would mean for South Africa, it has delivered the most sophisticated infrastructure on the continent.”

Nee, ou kader-kapater, dit lieg jy mos en jy weet dit! Dit was g’n die sokker van 2010 nie. Dit was blanke ingenieurs en die blanke vorige regering wat die mees gesofistikeerde infrastruktuur in Afrika geskep het. Al wat die huidige snelwegverbeteringsprojek doen, is om paaie wat deur blankes ontwerp en gebou is, te verbreed. Dit gebeur terwyl die res van die land se padstelsel stelselmatig verkrummel. Hoeveel nuwe deurpaaie is onder die ANC-regime gebou? Jy en ek weet albei daar is nie een nie, meneer die ANC-kader. Was dit nie vir die blankes wat die infrastruktuur opgerig het nie, sou FIFA nie die Sokkerwêreldbeker aan Suid-Afrika kon toeken nie.

Die Gautengse snelwegverbeteringsprojek is ‘n projek soortgelyk aan die lapwerk wat in die USSR plaasgevind het. Die dag as ‘n minister in die Sowjet-Unie ‘n besoek kom aflê het, het hulle soms die bome langs die paaie groen gespuitverf om die algemene verval te probeer verbloem. Die Gautengse projek is insgelyks ‘n kosmetiese verandering aan ‘n paar hoofpaaie waarop die sokkerbesoekers sal ry, terwyl die res van die land se padstelsel al hoe swakker raak, omdat die ANC-regime die belastingbetaler se geld verkwis, steel en verduister. ‘n Paar ekstra bane gaan nie die probleem oplos nie. Dis ‘n blote uitstelling van die oordeelsdag wanneer die padnetwerk in duie gaan stort. Die publiek sal dit egter nie onmiddellik agterkom nie, omdat hulle paniekerig sal wees oor die tekort aan drinkwater wat ook deur die ANC-regime veroorsaak gaan word.

Die somtotaal van die ANC se “bydraes” tot Suid-Afrika infrastruktuur is om name van bestaande infrastruktuur na onbenullige “strugglehelde” (sic) soos Albertina Sisulu (die R21-snelweg) te herdoop. Ndebele en sy soort is veel eerder die parasiete en vernietigers van infrastruktuur en rykdom, die spreekwoordelike sprinkane wat alles opgebruik, plunder en steel, wat binne slegs vyftien jaar die beste elektrisiteitsverskaffer op die kontinent in Eksdom verander het, en gesorg het dat die riviere rioolslote word.

Dit sou veel meer feitelik wees om te sê die ANC-regime het die land met die heel beste infrastruktuur in 1994 op ‘n skinkbord ontvang, en dat hulle sedertdien hul bes probeer om dit ongedaan te maak.

купить в Александр Фильчаков

Swaziland het die kolonialisme voorlopig oorleef

Die grootste enkele skade wat die Britse kolonialisme en imperialisme in Afrika gedoen het, is om die Westminster-stelsel van een-mens-een-stem op ‘n andersoortige sosiale werklikheid af te forseer. Die resultaat is dat vreemde ideologieë (sosialisme, kapitalisme, ens.) binne ‘n veelpartystelsel die stamgerigte sosiale orde ontwrig en selfs vernietig het. Een van die weinige Afrikalande wat voorlopig die aanslag teen die tradisionele orde oorleef het, is Swaziland.

Swaziland

Swaziland is maar ‘n katspoeg weg van SA. Derhalwe is die aanslag op Swaziland vanuit ‘n ANC- en Kommunisties-beheerde SA heftig en venynig; die laaste ideologiese kanonskote is nog nie afgevuur nie.

Die stryd teen tradisionele leierskap het ‘n lang aanloop. In 1894 het Swaziland onder die voogdyskap van die Transvaalse Republiek gestaan.

Tussen 1894 tot 1902 het die Britse administrasie in SA ook heerskappy in Swaziland gevoer.
In 1903 het die Britte direkte beheer oor Swaziland uitgeoefen. Op hierdie stadium is ‘n Britse Adviserende Raad in Swaziland tot stand gebring.
In 1921 is simboliese erkenning aan koning Sobuza II verleen, maar dan sonder uitvoerende mag.
In 1944 is erkenning aan koning Sobuza II verleen en is hy met uitvoerende magte beklee.
In 1964 het die Koning ‘n Interne Raad tot stand gebring wat hierdie jaar aan ‘n verkiesing deelgeneem, wat as die Umbokodvo-beweging bekend gestaan het. Genoemde beweging het al die setels van die Parlement ingeoes.
In 1966 het die Britte pogings aangewend om ‘n Westerse tipe grondwet, met ‘n grondwetlike monarg aan die stuur, op Swaziland af te dwing.

In 1968 het Swaziland ‘n onafhanklike land geword. ‘n Verkiesing is in 1972 gehou en het die Umbokodvo-beweging vyf en sewentig persent van die stemme op hom getrek. Die opposisieparty het bekend gestaan as die Verenigde Demokratiese Beweging van die Mense (PUDEMO). Koning Sobuza II het toe stappe geneem om van die Britse veelpartybestuurstelsel weg te beweeg en het in 1973 die parlement ontbind. Die rede wat hy aangevoer het, is dat die Britse veelpartystelsel vreemd aan die kultuur van die Swazi’s is en ideologieë ingevoer het wat verdelend op die samelewing ingewerk het. Die koning het volle beheer oorgeneem, partye verbied en vakbonde ontbind.

Swazifisering

Aanvanklik is ‘n Liqoqo as ‘n soort oppergesagdraende adviesraad ingestel, maar ook hier het die politieke ideoloë hulle invloed laat geld en die gesag van die koning ondermyn. Koning Sobuza II is in 1982 dood en hierna het koningin Dzeliwe as regentes opgetree. In 1984 is koningin Dzeliwe deur koningin Ntombi vervang, om daarmee die weg te baan vir haar enigste seun, prins Makhosetive, om die troon oor te neem en wel as Mswati III. Laasgenoemde het in 1986 die troon bestyg.

Dit is interessant dat die monarg in samewerking met die koninginmoeder regeer. Haar raad en advies moet ingewin word. Sy is protokollêr tweede in senioriteitsorde. Die eerste minister is die nommer drie. Klaarblyklik is dit nie sonder meer so dat die seun van die regerende koning ipso facto sy vader sal opvolg nie. Nee, ‘n geheime raad van adviseurs neem ‘n besluit, met inagneming van bevoegdheid, bekwaamheid en wenslikheid.

Wat natuurlik ‘n pluspunt in Swaziland is, is dat dit ‘n min of meer homogene land van verwante Swazistamme is. Derhalwe is dit moontlik om hierdie klein land op ‘n tradisionele wyse te regeer. Die resultaat is positief, ten spyte van armoede (in Westerse terme gemeet):

Daar is sosiale wet en orde.
Geweldpleging is minimaal.
Die bevolking is vriendelik en hulpvaardig.
Die sosiale weefsels in die samelewing het behoue gebly.

Suid-Afrika

In SA is die politieke toneel dramaties anders. Die Britse kolonialisme het van ‘n veelrassige, veeletniese en veeltalige land een unitêre staat gemaak. Die kolonialisme is ‘n gevoelige slag toegedien toe die Nasionale Party van 1948 die politieke leisels ter hand geneem het. Toe is die Britse kolonialisme in trurat gegooi. Wyle dr. Hendrik Verwoerd het besef dat die enigste oorlewing van ‘n Westerse samelewingsorde in Suid-Afrika geleë was in ‘n federale staat wat vir etnisiteit en tradisionele leierskap voorsiening sou maak. Universiteite is aangemoedig om etnoloë en volkekundiges op te lei. Volkekundiges is ingespan om die administrasie te begelei. Die individu is binne ‘n eie beskawings- en kultuurkonteks geïntegreer.

Die Boer-Brit-geveg

Ongelukkig het die politieke verdelingslyn tussen Boer en Brit onverpoos voortgeduur en is die beleid van afsonderlike ontwikkeling as blakende rassisme geïnternasionaliseer. Die Britse sakesektor het alles in werking gestel om grensnywerhede te ondermyn en die tuislande onwerkbaar te maak. Daarmee het ‘n vloedgolf van swartes na die oorontwikkelde vier provinsies gevloei.

Die dolk wat Hendrik Frensch Verwoerd se dood beteken het, was die doodslag van ‘n Westerse beskawing en so is die weg geskraap vir die politieke glybaan van eerste ministers Vorster en Botha, totdat F.W. de Klerk die land volledig uitverkoop het. Die tragedie van die moderne SA is aan almal bekend en die bloed het sedertdien nooit ophou vloei nie.

Implikasie

Wat Swaziland so interessant maak, is dat die Verwoerd-politieke eksperiment aldaar waargemaak kan word. Miskien is dit in die belang van die Afrikaner om op ‘n georganiseerde wyse in Swaziland betrokke te raak en te bly, ten einde te verhoed dat die linkse politieke ideoloë ook daar die tradisionele orde versteur en ontwrig.

Oor dronk regters en ‘Boere’

Die voortgesette mediasirkus rondom regter Motata, die beroemdste Jaguar-bestuurder in die land, het ‘n interessante etimologiese feit na vore gebring. Volgens hom bevat Sotho geen onderskeid tussen Engelse en Afrikaanse blankes nie en word daar eenvoudig na hulle as “leburu” verwys.

Te midde van die huidige opwelling in anti-wit gevoelens in Suid-Afrika, is sy verklaring dat “dit normaal is om na ‘n blanke man as ‘leburu’ te verwys” nie sonder betekenis nie. Dit herinner my aan die plakkaat wat daar destyds om die nek van dokter Melville Edelstein se lyk op 16 Junie 1976 gehang is en waarin hy ‘n “Boer” genoem is, al was hy ‘n Joodse, Engelssprekende blanke liberaal.

Natuurlik was dit tot dusver ‘n strategie van vele Engelssprekende blankes om anti-blanke gevoelens na Afrikaners te kaats, wat een rede is waarom Afrikaners gewoonlik as “rassiste” in die Engelse media uitgesonder word. Eugene Terre’Blanche word meesal deur die Afrikaanse media as ‘n marginale figuur geïgnoreer, maar is ontsettend gewild onder Engelse joernaliste wat hom gebruik om swart woede aan te blaas en op Afrikaners te fokus.

Dog na my mening het hierdie strategie totaal geboemerang en het dit bloot die vlak van rassepolarisering in die land verhoog.

Nog ‘n interessante feit is dat die Engelse woord “boor” ook van “Boer” afkomstig is. Volgens die Shorter Oxford Dictionary, beteken “boor” ‘n Nederlandse, Germaanse of ander vreemde boer… ‘n plattelander, ‘n plaasjapie; ‘n growwe of onverfynde persoon”.

Met die verengelsing van Suid-Afrika se swart elite, het figure soos regter Motata en regter Hlope die Britse afkeer van Afrikaners aangeneem, maar beskou plaaslike Engelse blankes, wat grondig van Britte in voorkoms en identiteit verskil, as ‘n subkategorie van “Boer” of “leburu”.

Gegewe die voorliefde van swart Suid-Afrikaners vir alles wat Amerikaans is, verbaas dit my insgelyks dat die skeldnaam wat deur swart Amerikaners vir suidelike blankes gebruik word, “crackers”, nog nie sy weg na hul plaaslike woordeskat gevind het nie, tesame met die oorvloed VS-begrippe soos “regstellende aksie”, “diversiteit” en “bemagtiging”.

Oudpresident Bill Clinton het homself verlede jaar op die Larry King Live-uitsending grappenderwys teen die beskuldiging verdedig dat hy “‘cracker’-stemme vir Barack Obama sou bymekaar jaag”.

Malcolm X en die radikale Black Panther-party in die VSA was ook lief vir die term “cracker” gedurende die Amerikaanse Burgerregtebeweging.

Boere, “crackers”… soos president Robert Mugabe gesê het: hulle is almal net “vervloekste blankes” (bloody whites)!

Swart kapitalisme: apartheid se skuld?

Mens besef nie aldag wat die werklike omvang van die verandering was wat na 1994 in Suid-Afrika plaasgevind het nie. Benewens die magsoorgawe het Suid-Afrika se westerse rassekapitalisme ook begin plek maak vir ‘n revolusionêre swart kapitalisme. Om die swart kapitalisme van Suid-Afrika te verstaan moet mens verstaan hoe swart nasionaliste wit rassekapitalisme verstaan.

Na Uniewording was Suid-Afrika se ontluikende wit rassekapitalisme ‘n voortvloeisel van Groot Brittanje se imperiale kapitalisme, wat aanvanklik die hoofdryfveer van haar vloot en militêre vermoeëns was. Tot en met die Tweede Wêreldoorlog was Suid-Afrika bloot ‘n koloniale mark vir Britse uitvoere en moes dit so bly. Groot Brittanje het nooit geskroom om haar vloot en leër te gebruik om Britse belange uit te brei nie en het volke regoor die aardbol met geweld onderdruk.

Gesien vanuit die perspektief van swart Afrikane was hierdie stelsel as die wese van kapitalisme beskou. Dit was hierdie juk waarvan hulle ontslae wou raak en die meeste oudkolonies het kommunisme as werkbare alternatief beskou, omdat dit perfek inpas by hul oeboentoe ingesteldheid – die regering moet vir alles sorg.

Maar die westerse kapitalisme, wat individualiteit en skeppingsvermoë beloon, het tot die industriële revolusie aanleiding gegee. Tragies genoeg, het Afrika se kolonies daardie revolusie vir inherente sosiopolitieke redes misgeloop. Daardeur het hulle die geleentheid verbeur om geskooldheid in tientalle ambagte aan te leer. Vanweë die dominante politieke en ekonomiese rol van Afrikaners, met hul westerse ingesteldheid, was Suid-Afrika dus die uitsondering in hierdie opsig.

Veertig jaar na die Anglo Boereoorlog het ‘n stelselmatige verandering ingetree toe etniese Afrikanerkapitalisme saam met Afrikanernasionalisme ontstaan het. Die eerste krake in Britse imperiale kapitalisme in Suid-Afrika het gekom met die vestiging van Yskor wat destyds op hewige debatte uitgeloop het. Gedurende die daaropvolgende dertig jaar is dit opgevolg deur nog Yskors, Eskom kragsentrales, Sasols, Foskor om maar enkeles te noem.

As alternatief vir kommunisme is die momentum wat deur die vorige veertig jaar opgebou was behou, maar met nuwe rolspelers. Moderne swart nasionalisme is dus in 1994 in Suid – Afrika gebore. Aanvanklik was die ANC se gedagte dat swart ekonomiese bemagtiging (SEB) nie ‘n bedreiging vir wit sakebelange sou wees nie. Onder die Mbeki bewind het hierdie ekonomiese strategie egter verander na die skep van ‘n swart kapitalistiese elite, gevoed deur ‘n opwelling van swart nasionalisme – baie dieselfde as Afrikanerkapitalisme van vorige dekades.

Hul ideologie van ’n nasionale demokratiese revolusie word deur hulle as produktief en patrioties beskou wat kwansuis tot almal se voordeel sal strek. Suid – Afrika se korporatiewe kapitaalgoeroes deel inderdaad daardie siening en wedywer met mekaar om die illusie te skep van ‘n westerse kapitalisme met swart gesigte.

Maar daar is reeds baie tekens van ekonomiese verval, swak bestuur, gebrek aan beplanning en basiese vaardighede, korrupsie en swart nepotisme. Die patriotiese aard van swart kapitalisme staan in sterk kontras met die inherente parasitisme daarvan.

In ‘n land soos die VSA, waar swart mense ‘n minderheid is, het swart kapitalisme as klein besigheidjies ontwikkel. In Suid – Afrika manifesteer dieselfde neiging in die Taxi – bedryf, spaza winkels en agterplaas werkswinkels. In sulke bedrywe word standaarde nie juis toegepas nie en ‘n omgewing van semi – isolasie word geskep wat ‘n mate van beskerming, sekuriteit en selfvertroue bied. Idealiste glo dat dit die rigting moet wees waarin swart kapitalisme moet ontwikkel, vandaar die tientalle aansporingsmaatreëls van ondermeer die NOK en ander.

Maar die politici glo anders. Hulle verkies die ekonomiese integrasie wat tans plaasvind en wat ‘n splinternuwe paradigma skep. Deur blankes se bates en poste aan swartes te gee, ontstaan ‘n politieke kitsoplossing, hoewel dit op ‘n ekonomiese ramp afstuur. Die totaliteit van die nuwe eienaars en posbekleërs, dws, hul ekonomiese oriëntasie, tegniese vaardighede,gebrek aan ervaring en oeboentoe benadering is nie geslyp om ‘n komplekse westerse ekonomie te ontwikkel of in stand te hou nie.

Hierdie stelling mag as rassisties beskou word, maar hoe kom mens verby al die mislukkings soos dienslewering van die polisiediens, gesondheidsorg, onderwys, afskaffing van die tuisland ontwikkelingskorposasies, plaaslike owerhede, mislukkings soos die Landbank, SAUK, en baie ander voorbeelde te veel om op te noem?

Hoe dieper die nuwe swart kapitalisme homself in die ekonomie van die land inwurm, hoe groter bestaan die moontlikheid van ‘n totale ekonomiese ineenstorting, want formele eienaarskap is nog lank nie volledige entrepreneurskap nie. Waar daar in die jare negentig ‘n minimalistiese siening van swart deelname aan die ekonomie was, bestaan daar nou ‘n maksimalistiese siening, ‘n aspirasie van vinnig ryk word.

Diegene buite die stelsel wat nie aan die huidige plundertog kan deelneem nie, word aangevuur om hulle tot geweld en misdaad te wend.

Dalk is dit tog apartheid se skuld dat die land vandag geplunder word. Vanweë die rassekonotasie van apartheid was die swart inwoners van die land nie voorbereid op ‘n liberale demokrasie wat deur FW de Klerk se mense onderhandel was nie, maar vir ‘n stelsel waar mense van kleins af in rasterme dink en handel.

bananas

Zindzi Mandela die slagoffer van blanke rassis

Die Sunday Times berig dat Zindzi Mandela, die dogter van Sint Mandela en Winnie, daardie bekende kinderliefhebber en iemand wat nooit daarvan sal droom om bedrog te pleeg nie, vervolg word deur ‘n onredelike blanke rassis.

Sint Zindzi se vervolger heet Michelle Cathrall, ‘n sakevrou wat haar huis in Saxonwold aan Mandela verhuur het. Me Cathrall, ‘n Engelse liberaal, te oordeel aan beide die buurt en haar van, het dit aanvanklik as ‘n eer bekou dat Zindzi Mandela juis in haar huis sou bly. Sy het dit sekerlik oorweeg om die swembadnet te verwyder ingeval Zindzi miskien op die water wou loop.

Cathrall het egter van meet af aan rassisties opgetree deur te verwag dat die kind van twee goddelikes huur sou moes betaal. Blankes maak maar so, en dit was waarskynlik nie doelbewus aan me Cathrall se kant nie. Blankes koester dikwels onredelike verwagtinge van heiliges, soos dat hulle volgens standaarde wat ons aanvaarbaar vind, maar wat eintlik uitheems en Eurosentries is, moet optree. Besef me Cathrall nie dat heiliges soos die Mandelas inherent nie in staat is tot die bose nie? Zindzi se pa se goedkeuring van die Kerkstraatbom en sy singery van “Kill the Boer” was byvoorbeeld eweneens die skadelose optrede van ‘n heilige, met diep geestelike betekenis.

Toe Zindzi Mandela “struggleboekhouding” (ook ‘n aanvaarbare praktyk mits jy swart is) toegepas het en versuim het om sowat R70 000 aan huur te betaal, het me Cathrall se Ku Klux Klan-onderrok begin uithang, en het sy ‘n hofgeding in die witmanshowe teen Mandela ingestel. Nie net verwag me Cathrall op rassistiese wydse dat Zindzi huur moet betaal nie, maar kla sy byvoorbeeld oor die sogenaamde skade wat me Mandela glo aangerig het aan die huis, wat volgens me Cathrall sowat R386 000 beloop. Antieke meubels is beskadig deur water en hitte. Verf is van die mure afgeskraap, en duur teëls het onherstelbare krapmerke.

Weer eens toon me Cathrall dat sy geen begrip het vir die inheemse kultuur nie. Dit is onbekend hoe antieke meubels binne die huis hitteskade opgedoen het, maar is dit nie so dat die inheemse bevolking in die verlede vure binne-in hul stroois gemaak het, onder andere om muskiete weg te hou nie? Ek is persoonlik geskok dat me Cathrall so kultureel onsensitief kon wees om nie waardering te toon dat me Mandela moontlik so getrou aan haar eie kultuur kon bly nie.

Sint Mandela junior het ook ‘n bed, twee lessenaars, ‘n tuimeldroër, ‘n bank, ‘n kas asook heelwat linne bevry tydens ‘n regstellende-inkopie-ekspedisie. Weer eens toon me Cathrall haar onbegrip deur haarself hieroor te wil opwerk. Verstaan sy dan nie dat Zindzi haarself bloot hierdeur bemagtig het nie, en dat haar optrede in wese niks anders is as SEB op ‘n kleiner skaal nie?

Dit is vir my duidelik wat me Cathrall te doen staan. Sy moet ongetwyfeld daardie huis in Saxonwold in ‘n museum verander, verbrande meubels en al. Sy moet die prokureursbriewe raam en uitstal as ‘n herinnering daaraan hoe swart heiliges deur blanke rassiste vervolg word. Me Cathrall moet dan die deure van die museum oopgooi sodat haar liberale, blanke bure ook met verbystering die heilige grond wat eers deur Zindzi Mandela bewoon is, kan betree.

(Saxonwold is terloops in die noordelike voorstede van Johannesburg, nie ver van Houghton af nie. Me Cathrall was sekerlik een van die einste noordelikevoorstedeliberale wat voorheen vir Helen Suzman gestem het. Me Cathrall is stellig nou genees van haar liberalisme. Miskien moet ons vir haar ‘n HNP-aansoekvorm stuur…)

Lees ook Anton Barnard se woernaal, SAmizdat.

100 fun games

Zindzi Mandela die slagoffer van blanke rassis

Фільчаков прокурор

Die ANC kort ‘n Perikles

Perikles se bekende redevoering in Athene, meer as 2500 jaar gelede, het vir toekomstige geslagte, een van die paaie van versoening aangedui.

Die eienskap wat ek die meeste by die ANC-leiers en in swart geledere mis, is wyse manne, hulle wat reeds oud is met geen persoonlike ambisies nie en bewese suksesse in hul privaatlewens. Verder moet hulle reeds welaf wees, voordat hulle in die politiek belangrike poste mag beklee. En dan moet hulle ‘n passie hê om Suid-Afrika ‘n beter plek vir al sy inwoners te maak, Afrikaners ingesluit.

Met hierdie eenvoudige benadering, het die Romeinse Ryk vir meer as 400 jaar lank, meer as ‘n derde van die wêreld se bevolkings geregeer.

Maar die huidige vlak van arrogansie, de jure-rassisme en minagting vir Afrikaners se geskiedenis en nasionale identiteit, verteenwoordig die heersende waardestelsel by die ANC en sy ondersteuners. In hul gebrek aan waardering en sensitiwiteit vir hul onderdane, wat ons geword het, is hulle min of meer 2 500 agter die blanke beskawing.

Die huidige debatte rondom rassisme dui nie op ‘n slegte huidige verhouding tussen die twee kampe nie, maar eerder op ”n baie slegte begin vir die ANC se politieke heerskappy oor die Afrikaners. In die beginfase van enige nuwe verhouding, bepaal die wen van vertroue meer as 40% van die verhouding se latere sukses.

Die ANC het tot op hede geen erkenning aan die Afrikaners se bydrae tot die totstandkoming van Suid-Afrika verleen nie. Nie net dit nie, maar hy vernietig ook stelselmatig die Afrikaners se trotse geskiedenis.

En dit is presies hierdie tipe kulturele arrogansie van die ANC teenoor die Afrikaners, wat die Amerikaners die oorlog in Viëtnam laat verloor het, en hulle tans laat swaar trek in die oorloë in Afghanistan en Irak. Die ANC het weliswaar in 1994 die nuwe regering geword vanweë die geslepe kommunistiese onderhandelaars in sy geledere, maar die hy is besig om die vrede te verloor.

In Afghanistan is daar één stam, die Pasjtoens, wat die hele streek se houding teenoor die Amerikaners bepaal en Afghaanse militêre suksesse verseker.

Tydens die Peloponnesiese oorloë tussen Athene en Sparta, sowat 400 jaar voor Christus, was gebalanseerde en gekultiveerde redevoering aan die orde van die dag.

Die ANC-leierskap kom ‘n Perikles kort wat die Afrikaners se vertroue kan wen.

Die Atheners het ‘n jaarlikse gebruik in die winter gehad om die eerste soldate wat in die oorlog gesneuwel het in die openbaar te begrawe. Nadat die soldate se oorskotte ter aarde bestel is, maak ‘n man wat gekies is vir sy intellektuele gawes en algemene reputasie ‘n toepaslike toespraak ter ere van die dooies. Dit was die reël tydens al dié begrafnisse.

Tydens een so ‘n begrafnis, is Perikles gekies om die jaarlikse toespraak te maak. En Perikles se begrafnisrede het seker een van die beroemdste toesprake in die geskiedenis geword, omdat dit erkenning gegee het aan die ander wat lank voor jou, jou eie nessie waarin jy so snoesig is, uitgeveer het.

Indien die ANC ‘n swart Perikles in hulle geledere kan vind, kan hy dalk by die volgende groot Afrikanerbyeenkoms soos Geloftedag ‘n versoenende toespraak maak met die volgende inleiding: “Ek sal begin deur te praat oor ons voorvaders, die Afrikaners en die Voortrekkers, want dit is net gepas en reg by so ‘n geleentheid om eer aan hulle te betoon vir wat hulle bereik het. In hierdie land van ons het hulle nog altyd van geslag tot geslag gelewe, en hulle, deur hulle waagmoed en goeie eienskappe het dit vir ons gegee – ‘n vry land. Hulle verdien vir seker ons lof en eer. Nog meer so verdien hulle kinders dit. Want by die nalatenskap wat hulle gekry het, het hulle die land Suid-Afrika vir ons gevoeg, wat ons nou het, en dit was nie sonder bloed en sweet dat hulle Suid-Afrika vir ons, die huidige geslag, gegee het nie.”

Die ANC se uitdagings om tot ‘n hoër beskawingsvlak te beweeg, het dus ‘n paar komponente. Eerstens moet hulle hul negrologie, en geïnstitusionaliseerde rassisme laat vaar. Tweedens moet hulle bydraes van ander in die verlede tot Suid-Afrika se hede erken. Verder moet hulle die toekomstige bydraes van ander tot Suid-Afrika toelaat.

Maar die koue werkliheid is dat die ANC in die uitleef van sy negrologiese waardestelsel, en kies van vriende, direk daarvoor verantwoordelik was dat die Amerikaanse ambassade in Pretoria, asook Amerikaanse konsulate landwyd, onlangs vanweë dreigemente van Somaliese terreurgroepe moes sluit.

Die ANC maak van Suid-Afrika ‘n baie onveilige plek, omdat hy eerder filantropiese gevoelens teenoor terroriste koester. Nie net vervreem hy die VSA en ander lande nie, maar ook die Afrikanervolk waaroor hy so meedoënloos regeer. Sy uiteindelike ondergang kan nie ver wees nie.

справка от нарколога Данильченко

Plundery gaan tot ‘n ekonomiese ramp lei

Ekonome begin praat oor die groen lote van herstel ná die rampspoedige afgelope paar jaar van ekonomiese resessie. Sommige lande, met China aan die voorpunt, is besig om stadigaan te herstel. Ek is van mening dat Suid-Afrika nie gaan herstel nie, dat die partytjie wat geheers het sedert 1995 vir goed verby is. My voorspelling is dat teen 2020 of gouer Suid-Afrika ekonomies op sy knieë sal wees, uitgesonderd klein eilandjies van welvaart wat rondom die mynbounywerheid wentel. Hier is my redes:

Bykans al die ekonomiese suksesverhale sedert die tweede wêreldoorlog, onder andere Japan, Singapoer en China, het ‘n paar dinge in gemeen gehad. Dit sluit in:

• ‘n Intense veldtog van opvoeding en opleiding van hul bevolkings.
• Uitvoergedrewe groei.
• ‘n Sosiale kontrak tussen die arbeiders, maatskappye en die regering, waarvolgens die partye ooreengekom het om saam te werk tot die groter heil van die land en gemeenskap.
• Binnelandse besparing en beleggings (die Oosterlinge spaar byvoorbeeld gans en al te veel).

Wat baie, baie beslis nié gebeur het nie, is dat daar ‘n grootskeepse konfiskering of plundery van een groep of die land se rykdom was nie. Rykdom is dus geskep, nie oorgedra, verkwis of gesteel nie.

Nie een van bostaande faktore is teenwoordig in Suid-Afrika nie. Ek hoef nie uit te wei oor watter ramp die land se onderwysstelsel sedert 1994 geword het nie. Dis genoeg om Mamphele Ramphele aan te haal wanneer sy sê Bantoe-onderwys was beter.

Tweedens raak Suid-Afrika al hoe minder mededingend in terme van uitvoere. ‘n Chinese arbeider, iemand wat dikwels baie beter opgelei en toegewyd is as sy Cosatu-eweknie, werk vir ‘n breukdeel van die loon van die lui, militante en dikwels ongeletterde Cosatu-tipes. Suid-Afrika is vinnig besig om ‘n regressie te toon na ‘n suiwer mynbou-uitvoerland, namate Cosatu en sy absurde eise die nywerhede stelsematig vernietig. Geen nyweraar by sy volle positiewe sou Suid-Afrika bó China of Indië kies om sy fabriek te kom oprig nie.

Derdens is daar geen sprake van ‘n sosiale kontrak nie. Die Suid-Afrikaanse en inderdaad die Afrikamodel is veel eerder een van plundery – elke man of bende met AK-47’s vir homself. Ek loop nou die risiko om nes die Volksvergadering se sprekers van haatspraak aangekla te word omdat ek durf om die polities inkorrekte waarheid te skryf, maar ‘n feit is ‘n feit: In Afrika plunder die bevolking en veral die politici dikwels die rykdom, in teenstelling daarmee om rykdom te skep. Daar is kwalik enige voorbeeld van ‘n Afrikaland wat vandag beter daaraan toe is as tydens die koloniale tydperk, om presies hierdie rede. Lees die sprokie van die sprinkaan en die mier vir ‘n gelykenis hieroor.

Suid-Afrika se SEB-trogvarke maak dit byvoorbeeld duidelik dat plundery hul enigste doelwit is, gelei deur skobbejakke soos die toutologies-gesproke onbevoegde voormalige RA-hoofbeampte van SAL, Khaya Ngqula, wat ten spyte van sy korrupte weë ‘n skeidingspakket van R13 miljoen “verdien” het. Ngqula se gierigheid het geen perke geken nie. Hy het ‘n tender ter waarde van miljarde rand toegeken aan ‘n konsortium waarvan sy vrou ‘n lid was. Hierdie neiging het voorspelbaar oorgewaai na die werkersklas ook, wat looneise van ver bokant die inflasiekoers maak, en dan dikwels gewelddadig raak en staak as daar nie gehoor gegee word nie. Ngqula se misdadigheid strek van heel bo in die ANC-regime tot op die laagste vlakke in die samelewing. ‘n Bende van sowat 20 misdadigers het byvoorbeeld onlangs ‘n winkelsentrum in Brakpan geplunder.

In teenstelling met die Ooste is Suid-Afrikaners nie spaarders nie. Ons is veel eerder soos Amerikaners, grootskeepse besteders. Daar is ook hopeloos te min binnelandse belegging. Suid-Afrika se tydperk van ekonomiese groei is juis op die rug van grootskeepse besteding gebou, namate ‘n kunsmatige nuwe swart middelklas geskep is deurdat blanke werknemers etnies uit hul poste gereinig is. Daar was ‘n orgie van besteding aan onder andere swart Jaguars, Mercedesse en BMW’s wat die motorhandelaars en eiendomsagente baie bly gemaak het, maar met geen werklike substansie daaragter nie. Daar is heelwat huise met swart inwoners in voormalig blanke gebiede sonder gordyne en ordentlike meubels binne, maar met twee blinknuwe, luukse motors in die motorhuis.

Dié kunsmatige en kortstondige groei is egter geskep op die rug van die verskuiwing van rykdom van ‘n klein minderheid na ‘n ewe klein swart minderheid met die hulp van gedwonge nasionalisering bekend as swart ekonomiese bemagtiging en regstellende aksie. Dit is weer eens niks anders as gewettigde plundery en selfverryking nie. Plundery het geen land al ooit meer mededingend geraak nie. Inteendeel; dis ‘n resep vir ‘n ramp. Kyk bloot na Zimbabwe.

Die plundery is reeds besig om wyer uit te kring, namate die anachronistiese kommuniste hul stem by die koor van SEB-plunderaars voeg. Daar is vyftig miljoen plus wat afhanklik is van ‘n klein minderheid van sowat 2,5 miljoen. Daar is reeds sowat 13 miljoen ontvangers van een of ander vorm van toelaag – dertien miljoen parasiete wat weer eens op die 2,5 miljoen belastingbetalers teer. Selfs ‘n graad-4-leerling sal verstaan dat dit nie volhoubaar is nie.

Die finale nekslag vir Suid-Afrika se ekonomie gaan toegedien word deur die toenemende druk op die ANC-regime om in ‘n sosialistiese staat te verander. Hierdie druk kom vanuit die geledere van die linkses, en weer eens is dit Cosatu en sy trawante wat as rasieleiers hiervoor optree. Die grandiose maar onnosele Nasionale Gesondheidsversekeringskema (NGV) is een voorbeeld van hierdie linkse malligheid. Dít alleen gaan die alreeds swaarbelaaide belastingbetaler sowat R200 miljard per jaar kos, iets wat eenvoudig nie bekostigbaar is nie.

Die krake is reeds daar. Suid-Afrika gaan vanjaar minstens R100 miljard minder aan belasting vorder as die vorige jaar. Om kranksinnige planne soos die NGV en kindertoelaes wat tot tienerswangerskappe lei te befonds, sal belasting noodwendig moet verhoog. Dit sal die belastingbetaler verder oorlaai, en voorspelbaar sal meer en meer van die weinige belastingbetalers wat oor is, emigreer. Dit sal ‘n spiraal veroorsaak ingevolge waarvan daar ‘n toenemende las op besighede en die oorblywende individuele belastingbetalers geplaas word, al hoe meer besighede bankrot gaan en belastingbetalers hulself insolvent sal moet verklaar.

Die ekonomiese trein gaan vir jou en vir my tref. Gaan ons betyds van die spoor af kom, of gaan ons soos springhase gehipnotiseer en passief staan en wag dat dit gebeur?

Lees ook Anton Barnard se woernaal, SAmizdat.

online casino in

Swart dwaling en wit woede

Ná die Verraad van ’94 is Afrikanergeduld en -sin vir regverdigheid met “wit vrees” verwar. Nou word sporadiese uitbarstings aan regse kant as blote rassisme deur die liberales weggepraat. Inderwaarheid is dit simptomaties van ‘n baie meer – vir die SA superstam-in-wording – vernietigende mag: Wit woede. Wanneer sal die regering wakker skrik en na die Afrikaner begin luister?

Wit vrees – wat dit is en wat dit nie is nie.

Melanie Verwoerd is ‘n uiters eerlike mens. Ons weet dit want Melanie Verwoerd sê so, en Melanie Verwoerd sal nie lieg nie, sal sy? In ‘n TV-onderhoud, terwyl sy ambassadrise in Ierland was, redeneer sy dat blanke Suid-Afrikaners die land in skares verlaat het, nie as gevolg van regstellende aksie of misdaad nie, maar omdat hulle wil… reis. Tydens die opname, circa 2002, was sy nog getroud met Wilhelm Verwoerd, oorloperkleinseun van H.F. Verwoerd. Sy het deskant gesing in die lofkoor vir die ANK en haar menings en rasionaliserings het sy stiptelik uit die koorbundel van die party gekry.

In antwoord op Sandra Prinsloo se vraag oor blankes se vrese, het sy Thabo Mbeki se woorde gekanaliseer: Vrees word deur onkunde aangevuur. Blankes se vrese is eintlik net vooroordele, veroorsaak deur die stompsinnige aanvaarding van stereotipes. Wanneer blankes meer van swartmense en hulle kultuur leer, sal dié vooroordele, en daarmee saam wit vrees, verdwyn. Vir dít om te gebeur, moet afstand, geografiese afsondering, tussen die rasse verdwyn.

Sy het miskien intellektueel ingestem dat rasseineenvloeing in ‘n bepaalde gebied die wagwoord vir ware en nodige transformasie is, maar sy het dit nooit geglo nie, nie regtig nie, nie met hart en siel nie. In die onderhoud, met ‘n skielike frons, ‘n gesigsplukkie wat ongemak, selfs selfongeloof openbaar, reageer sy op ‘n vraag oor Noord-Ierland. Is daar ‘n oplossing? … nee. Sy dink nie so nie, en vertel van ‘n voorval waar ouers in ‘n Protestantse woonbuurt Katolieke kinders verhoed om daardeur skool toe te loop. ‘n Herrie ontstaan. Polisie moet die kindertjies skool toe en terug begelei. Nee, die kulture is te uiteenlopend. Multikulturele harmonie is onmoontlik. Blykbaar registreer die heerlike ironie nie by haar nie: Twee dele van ‘n enkele volk, uit een kultuur afkomstig, net deur hulle geloofstradisies te onderskei, kan nie in een gebied saamleef nie. Maar twee rasse, met geen tradisie of kultuurooreenkomste anders as strydgenote in een gebied nie, nou ja, dié kan en moet saamleef. Dis die oplossing. Dis die Mandela-droom in aksie.

Volgens die beste blanke liberalistiese tradisie, het Melanie Verwoerd aan die einde van haar ampstermyn van Wilhelm Verwoerd geskei en haar toegewydheid aan rasseversmelting gedemonstreer deur permanente verblyfreg in leliewit Ierland te bekom. Wat haar rasionalisering ook al is, en glo my, niemand verdedig hulle onverdedigbare handelinge met dieselfde vloeiende vasberadenheid as ‘n liberalis nie, sy moet erken sy word nie gereeld in Dublin deur ‘n swart minibustaxi van die pad af gedruk nie en het lanklaas die risiko geloop om deur ‘n swartman verkrag te word. Gebiedskeiding werk vir haar rasseharmonie; hoekom nie vir die res van blanke Suid-Afrika nie?

Haar teorie dat bekendheid met ander rasse hulle bemind sal maak, sal min indruk op blankes op die platteland maak. Daar is niemand meer wantrouig teenoor swart kultuur as juis hierdie boere nie en daar is niemand wat swart kultuur beter ken en verstaan as hierdie plattelanders nie. Duidelik het bekend nie bemind gemaak nie! Melanie Verwoerd, daarenteen, het ‘n euforiese bewondering vir swart kultuur en geestelikheid. Hierdie aanprysing is blykbaar makliker om vol te hou vanuit Dublin as Dullstroom. Haar lewensdemonstrasie is dat hoe verder ‘n witmens van Afrikakultuur verwyder is, hoe makliker is dit om waardering daarvoor te hê. Die sinvolle gevolgtrekking is dat gebiedskeiding onontbeerlik is vir rasseharmonie. En was dit nie presies wat H.F. Verwoerd, haar voormalige man se oupa, bepleit het nie?

Blanke mense het ná vyftien jaar van ANK-oorheersing ‘n baie beter begrip van swart kultuur en lewensbeskouing. En hulle is meer wantrouig as ooit. Veiligheidshekke is hoër, alarms skriller, waghonde groter, buurtpatrollies meer opsigtelik namate swart woongebiede nader aan blanke buurte kruip en toegang makliker word. Om ag te slaan op redelike veiligheidsaksiomas, soos om, sê nou maar, nie in die donker in jou motor langs ‘n lokasie af te trek om te slaap nie, is nie die gedrag van ‘n lafaard nie. Dis blote, basiese wysheid. Om verlok te word deur die newelideaal van Afrika-medemenslikheid – die Afrika-kultuur van basiese respek vir lewe, soos Desmond Tutu dit stel – en op grond daarvan algemene veiligheidsmaatreëls te verontagsaam, is nie manmoedigheid nie – dis dwaasheid.

Geregverdigde vrees is ‘n onmisbare element vir persoonlike en nasionale oorlewing. En as daar een volk is wat geregtig is op basiese wantroue teenoor ‘n ander ras, is dit die Afrikaner. Daarvoor het ‘n voortstuwende misdaadfront van die afgryslikste wreedheid gesorg. Geen liberalis sal dit egter erken nie. Volgens die handleiding van basiese liberale opvattings, kan alle slegte dinge aan apartheid toegeskryf word. Derhalwe kan die misdaadgolf nie aan swartmense toegedig word nie. En blanke vrees is nie die reaksie van ‘n logiese verstand nie; dis die halsstarrigheid van onbevryde denke wat vasgeslaan het in ‘n Middeleeuse rasseopvatting. Hieraan hang die hele breindrein, die ontvolking van sleutelposte, die Afrikaner-diaspora. In liberale oë is blanke vrees ‘n irriterende volksneurose wat geen plek in die veelkulturele bestel van die Nuwe Suid-Afrika het nie.

Voor 1994 was blanke vrees bloot as ‘n spoedhobbel in die ANK se opmars na oorname gesien. Die hele linkse ideologiemasjinerie het in werking gesuis. Dakar-gangers het teruggekeer nadat hulle Beethoven geluister en whiskey saam met Thabo Mbeki gedrink het. Dis asof hulle soos Marco Polo verhale vertel het uit verre lande, van wonderwerke wat die oog nog nie gesien en die oor nog nie gehoor het nie. “Hierdie is goeie ouens,” het hulle geëvangeliseer. Die linkse media het hosannas oor veral die vrygelate terroris, Mandela, aangehef. Wat nog meer oortuigend was, was die volksmedia, hoofsaaklik Naspers wat die sinkende SAS Nasionale Party verlaat het en nou besig was om in die rigting van die ANK te roei. Blanke besware is in myle en myle se kolomme weggesus. Dit is veral gedoen met daardie half-minagtende toon, daardie redaksionele aanvaarding dat enige iemand wat die oorgang vrees ietwat primitief en bygelowig is. Terwyl wit vrees die hele oornameproses kon beduiwel, is dit met erns en omsigtigheid en begrip behandel.

Daarna egter, ná FW de Klerk se politieke hoogtepunt waarin hy sy volk uitoorlê en bedrieg het, het “wit vrees” ‘n semantiese metamorfose ondergaan. Dit was nou die stok waarmee aan die Afrikaner gekarring is, waarmee hy getart is soos wat ‘n gorilla agter tralies getart word. “Wit vrees” was nou ‘n smaalwoord waarin opvattings van kortsigtigheid, ontransformeerbaarheid en doodgewone papbroekigheid ingebind is. Dis asof die woord onttrek is aan visies van ‘n hartbeeshuisie waarin ‘n verlate wit gesinnetjie mekaar beangs aanklou terwyl die swart magte buite versamel. Dis die wind, dis die wind, my kind…

Die liberale ontleders het een keer ‘n deurslaggewende begrip van die Afrikaner getoon en dit was toe FW de Klerk vir Andries Treurnicht en ander stokke in die oorgawespeke met sy referendum van 1992 omseil het. Hy het sy “ja”-stem gekry en daarmee die Afrikaner se oorlewing op die altaar van multikulturalisme gelê. Daarna het die linkses, so gereeld soos sonsopkoms, die Afrikaner se aard en optrede verkeerd gepeil.

Ná die oorgawe het die Afrikaner, tot almal se verbasing, beleefd opsy gestaan terwyl swart blakers op sy regeringstoele gaan sit het. Dit het die liberales oortuig dat die Afrikaner se nasionale gô uit was. Hulle was bloot verkeerd. Die Afrikaner was nog altyd – meestal tot sy eie nadeel – bedeel met ‘n soort nasionale sportmangees. In 1994 het hy ietwat knorrend toegegee dat hy uitoorlê is en het hy die openbare toneel grootliks ontruim om met sy lewe aan te gaan, ja, maar ook om vir die wenners kans te gee om hulleself te bewys, om beheer te neem, om die land te bestuur soos wat aan hulle voorgehou is net die ANK dit kan doen. Hy het kleinlike vergeldingsmaatreëls soos dorpsnaamveranderings, die verwydering van volksimbole soos die vlag en volkslied en grootskaalse staatsdiensafleggings van blankes gesluk, oortuig dat dit ‘n kortstondige, oorentoesiastiese vergryp is wat weldra reggestel sal word.

Die liberale media het eers ongelowig, en toe met groot brawade en snedigheid hierdie ontruiming van die sentrale verhoog gesien en verkondig as ‘n algemene ineenstorting van die Afrikanerpsige. Die Afrikaner, volgens hierdie denkskool, was ‘n uitgediende mag. Hy het sy stoom verloor, beweer ‘n politieke ontleder van die Universiteit van Johannesburg, so onlangs as drie jaar gelede. In dieselfde week het die bitterkat, Christi van der Westhuizen, geskryf dat die Afrikanerman as’t ware ontman is omdat hy nou met ander, meer potente, mans moet meeding en dit onmoontlik vind. Die media het voortdurend die beeld van die nuwe, flinke, skrander swartman gekonstrueer en, in teenstelling daarmee, die patetiese boedeloorgawe van die witman. Blykbaar het hulle, en die res van die liberale waarnemers, hulle eie fiksie begin glo.

Die teendeel is eerder waar. Die Afrikaner het die vernederings wat op hom opgehoop is en die manier waarop omtrent elke plegtig geswore onderneming teenoor hom verbreek is, met geduld en waardigheid verdra, nie omdat hy lamsakkig was nie, nee, eerder omdat hy taai is, taai soos sy voorvaders wat ‘n wilde land getem het, en geduldig, geduldig soos sy oupas wat ná die verplettering van die Engelse Oorlog hulleself elke dag, met onuitputlike lydsaamheid, opgehef het, een breukdeel van ‘n vorentoetreetjie op ‘n slag. As die Christi van der Westhuizens van hierdie land verby hulle eie verwarring en bitterheid kon kyk, as die Koos Kombuise en Max du Preez’s kon hoor wat anderkant die gedruis van hulle eie liberale ontkennings was, sou hulle dit besef het.

Hulle het hulleself egter te veel verkneukel in die illusie van ‘n verslane, verskrikte Afrikaner. Die swart elite, altyd ‘n pas agter die liberale gansmars, het die idee aangegryp en hulle beleid en benadering gemonteer op die idee van ‘n verlore Afrikaner. Hierdie was ‘n mistasting van kataklismiese omvang, ‘n wanbegrip wat uiteindelik daartoe kan lei dat Suid-Afrika van bo in die Noorde, tot Kaapland in die Suide al langs die naat af geskeur word.

Wit vrees is voorgehou as ‘n negatiewe nasionale karaktertrek. Maar dié wat hulle oor teen die grond het, voel reeds die rammelinge van iets onmeetbaar wyer en intenser in omvang: Swart vrees. Swart vrees in reaksie op ‘n sluimerende wit woede wat dalk in onverwagse gedaantes mag manifesteer.

тамбов кресла,