Kategorie: Rubrieke

Kobus Kok, Jesus en Mandela

Nelson Mandela het tereg al meerdere kere opgemerk dat hy nie ‘n heilige is nie en sy eerste vrou het ook hierdie feit beklemtoon. Politici en feitlik al die openbare media, bv koerante, tydskrifte, radio- en televisie-uitsendings, benader Mandela kritiekloos en wek die indruk dat hy ‘n heilige is. Sy minder vleiende verlede word nie opgehaal nie. Daar is deesdae nie ‘n gesonde balans in die uitlatings nie; iets waarop ware historici hopelik mettertyd die aandag sal vestig.

Die era waarin ons leef, dra die stempel van sogenaamde politieke korrektheid. In die praktyk beteken dit enersyds dat wit mense deur enigeen sleggesê mag word. Andersyds – en bowenal – beteken politieke korrektheid dat mense wat nie-wit is nie, nie gekritiseer mag word nie. Hoe verder van wit die pigmentasie, dus hoe donkerder die velkleur, des te meer gebiedend is dit dat net goed van diesulkes gepraat word.

Dit is in hierdie milieu dat Kobus Kok, ‘n dosent in teologie aan die Universiteit Pretoria, dit pas wys geag het om Mandela in dieselfde asem as Jesus te noem. ‘n Mens sou dink dat Kok as ‘n teoloog bewus daarvan sou wees dat gelowige mense emosioneel baie sensitief kan wees vir watter sterfling ook al met hulle godsbegrip geassosieer word. Voorspelbaar was daar dadelik kritiek. Politieke korrektheid eerder as wysheid was ongetwyfeld die dryfveer agter Kok se uitlatings en hy het verkies om daarby te hou.

In sekere kringe op die kampus, in die politiek en in die sosiale lewe – in ag genome die toestand waarin hierdie geledere is – sal Kok verhoogde aansien geniet. Daardie mense sal dink Kok se (politieke) hart is reg. Sy gesindheid is soortgelyk aan dié van die Springbok-rugbyspan en die -sewesspan wat onlangs by monde van hulle kaptein verklaar het dat hulle vir “Madiba” speel; dus nie rugby ter wille van rugby en gewoon rugby speel om te wen nie. Hierdie jongmense weet blykbaar nie dat nie-wittes in die vorige eeu herhaaldelik daarop aangedring het dat sport en politiek geskei moet word nie. Insgelyks behoort politiek uit godsdiens gehou te word, maar Kok dink anders; of beskou hy Mandela as bo die partypolitiek verhewe? – soos die DA doen.

Ek reageer na aanleiding van twee berigte, geskryf deur Neels Jackson, wat pas in Die Burger gepubliseer is. Eers die 27ste (p 4) se berig. “Daar is aspekte van … Mandela se lewe wat hom herinner aan Jesus, het … Kok … gesê. Kok het gesê hy wil nie daarmee Mandela gelykstel aan Jesus nie … Maar Jesus was ook volledig mens en ‘n visioenêre leier. In hierdie opsig toon Mandela se lewe ooreenkomste met Jesus s’n.” Dan hierdie lysie: “Leiers soos Moses, Jesus, Gandhi, Martin Luther King en Mandela het almal ‘n lang lydingspad geloop ter wille van ander.” Kok vertel hoe swaar al vyf gehad het om “hoop op ‘n beter toekoms” te wek. Deur te vergewe, “kon hulle die spiraal van geweld breek.” Hierdie bewoording wek die indruk dat die geweld net van bv die nie-Mandela-kant af gekom het en/of daar begin het. Kok meld nie of die hoop op ‘n beter toekoms werklikheid geword het nie.

Kok moes nooit met hierdie storie begin het nie. In die 29ste (p 5) se opvolgberig hou Kok egter by sy standpunt. Daar is darem ‘n ligpunt teen die einde wanneer hy tussen die jonger (en minder heilige) en die ouer (en meer heilige) Mandela onderskei: “Kok het gesê Mandela was ‘n politikus en vryheidsvegter in ‘n stadium in sy lewe. Dit was [liewer: is] nie ‘n mooi verhaal nie. Hy glo egter dat Madiba se mooi hart later in sy lewe vir hom iets beliggaam het van wat Jesus kom leer het.”

Kyk weer na Kok se lysie van vyf wonderlike indiwidue: Moses, Jesus, Gandhi, King en Mandela. Die eerste twee is tradisioneel as wit beskou, hoewel dit deesdae al hoe meer teengespreek word. Die ander drie is ongetwyfeld nie-wit. Naas die gebruik om van “liewe Jesus” te praat, is daar die gewoonte om ‘n troetelnaam vir Gandhi en Mandela te gebruik. Mahondas Gandhi word meesal Mahatma (vader van die nasie) genoem. Pleks van Nelson Mandela by sy voornaam en van te noem, gebruik sy ondersteuners graag sy stambenaming, Madiba of Tata. Terseldertyd word hy, soos Gandhi, as die vader van die nasie beskou; enersyds asof daar nie ‘n kontradiksie tussen die stam- en nasie-assosiasie is nie en andersyds asof daar regtig ‘n Suid-Afrikaanse nasie is. Suid-Afrika het klaarblyklik inwoners, maar daar is plaaslik nie ‘n inklusiewe nasie nie; daarvoor is die kulturele verskille te groot.

Daar is veral een vraag wat ek in die midde wil laat. Is daar in hierdie era van politieke korrektheid enige moontlikheid dat ‘n wit mens in dieselfde mate as Gandhi, King en Mandela verheerlik en geheilig en met ‘n troetelnaam toebedeel sal word? Ek dink nie so nie; maar daar kan baie mense wees wat moreel en andersins baie beter as daardie drie is.

SA politiek verskuif van links na vêrlinks, met ‘n kappie!

Die Suid-Afrikaanse politiek verskuif al hoe verder na links: van links na vêrlinks, met ‘n kappie! In vandag se Rapport verklaar Zille in wese dat haar party, die DA, vir die ANC se rassewetgewing stem waarmee blankes benadeel en swartes bevoordeel word. Watter “nuanse” is hier ter sprake? Dat die mense wat die groot bedrae geld ontvang van die ANC is en nie van die DA nie? Op Midvaal het ons gesien hoe DA-raadslede te werk gaan om hul sakke te vul en hoe die sogenaamde fluitjieblaser, Kobus Hoffman, deur Zille vervolg is!

Zille en die DA sit op twee stoele: aan die een kant beroep die party hom op die “ou Liberale Party” se beginsels en aan die ander kant steun hy swart bevoordeling. Ook staan hy staatsinmenging in die ekonomie voor.

Terloops, dié Liberale Party “uit die vroeë 1960s” waarvoor Zille soveel bewondering koester, was die einste wat ‘n Olimpiese boikot teen Suid-Afrika bepleit het en ook vir die stasiebom verantwoordelik was. Op sahistory.org.za gestel word daar oor die stasiebomterroris en lid van die Liberale Party, John Haris, gesê: “Cut off by his banning order from normal political activity, he became convinced that the only way left to fight for human dignity and freedom in his country was by more drastic means. He joined the African Resistance Movement (ARM), mostly members of the Liberal Party whose frustration with the lack of success of traditional politics had driven them, like those in the ANC who joined Umkonto we Sizwe, to engage in acts of sabotage.”

Wyle ZB du Toit, wat eens in Rapport geskryf het, het altyd gewaarsku dat indien daar twee groot swart partye in Suid-Afrika ontstaan wat mekaar probeer oorbie of aanhits om blanke bates af te vat of swart ekonomiese bevoordeling toe te pas, sou dit ‘n kwade dag wees.

Met die radikale “liberale” Zille aan die stuur, is dit besig om sienderoé te gebeur: die DA en die ANC wedywer nou om blankes te benadeel. Natuurlik steun die DA insgelyks “grondhervorming”: die etniese suiwering van Afrikanerboere vanaf hul familieplase.

Sedert die ineenstorting van die Berlynse Muur in 1989, het die aard en definisie van linkse politiek verander van ekonomiese marxisme na wat “kulturele marxisme” genoem word. Kulturele marxiste is gewoonlik anti-Westers, wat ook anti-blank beteken en wil die tradisionele gesin afbreek. Die blanke, heteroseksuele man, is vyand nommer een, omdat sommiges dalk nog aan die hoof van sulke gesinne met ‘n vader, moeder en kinders staan.

Ons het gesien hoe die DA, nes die ANC, die gedagte van homoseksuele huwelike en selfs aanneming van kinders deur homoseksuele paartjies ondersteun. Anders as in Frankryk, waar die Sosialistiese Party in die aangesig van hewige konserwatiewe teenkanting homoseksuele huwelike gewettig het, was daar feitlik geen openbare debat daaroor in Suid-Afrika nie. Wat nog te sê teenkanting.

Feit is dat die linkse konsensus in Suid-Afrika so sterk is dat vrae van konserwaties, “regses” en selfs klassieke, nie-marxistiese liberale, nie geduld word nie. Die hoofstroommedia het nog lank voor die politieke partye ‘n hele paar treê na links geneem – sewemyllaarsetreë om presies te wees. Marxistiese feministe soos Christi van der Westhuizen, wat eens die politieke redaktrise van Beeld was, het die vêrlinkse beleidshandboek vir die hoofstroommedia geskryf.

Daarvolgens moet blankes en heteroseksuele mans die skuld gegee word vir alles wat in die land verkeerd loop. Dis nie hoofsaaklik swart of bruin mans wat roof, moor en vroue verkrag nie. Dis “die patriargie” (lees: blanke mans met gesinne).

‘n Mens sou ‘n hele artikel oor die simboliek van die DA se verkiesingsplakkate wat Zille, De Lille en Mazibuko vertoon, kon skryf. Die afwesigheid van die blanke man op die DA se plakkate dra stilswyend die boodskap van kulturele marxisme oor: dat die wêreld gered moet word deur bruin en swart vroue en daardie blanke vroue wat hulle met die anti-blanke, anti-Westerse beweging vereenselwig.

Waarskynlik steun die DA ook SAL of SAA, soos dit deesdae eentalig Engels bekendstaan, se beleid dat geen blanke mans meer as kadetvlieëniers in diens geneem mag word nie. In ‘n rojale toegewing aan politieke korrektheid, word blanke vroue steeds by SAL as vlieëniers geduld.

Vandeesweek is daar deur sowel die ANC as die DA groot gewag van die 1913-Wet op naturellegrond gemaak wat kastig “87% van die land se grond in blanke besit gelaat het”. Dit het geskied as deel van die “honderdjarige herdenking” van die 1913-maatreëls. In werklikheid was daardie wet, wat deur die ou Sap-regering van Louis Botha ingestel is, bedoel om swart stamgrond teen blanke mededinging te beskerm. In 1936 is swart grondbesit verder uitgebrei. Tuislandkonsolidasie het bykomende grond van blanke boere vervreem en aan swartes oorgedra.

Soos dr. Pieter Mulder van die Vryheidsfront vandeesweek in sy parlementêre toespraak duidelik gemaak het, behoort die drie onafhanklike protektorate, Botswana, Lesotho en Swaziland, by die persentasie grond wat swartes in Suid-Afrika besit of beheer, ingereken te word. In 1913 is die Unie van Suid-Afrika as deel van “British South Africa” beskou en daarom is grond in die BLS-lande as swart grond gesien wat die verdeling in Brits-Suid-Afrika billik maak, iets naby aan 50-50.

Dit is nou afgesien van die Karoo. Daardie dorre woestyngebied maak 70% van Suid-Afrika se grondgebied uit. Indien die Karoo buite rekening gelaat word, beheer swartes reeds 50% van Suid-Afrika se landbougrond, selfs afgesien van die LBS-lande.

Vir Suid-Afrika se horde kulturele marxiste aan die universiteite en in die hoofstroommedia, gaan dit egter kwalik om historiese of ekonomiese argumente. Die ANC-regering is reeds besig om eiendomsreg van plaasgrond wesentlik aan te tas, iets wat die land op die sosialistiese, kollektiwistiese weg plaas.

Alle aanduidings is daar dat niks die ANC-bewind gaan stuit om “grondhervorming” na die Zimbabwiese model ook in Suid-Afrika in te voer nie. Op enkele “nuanseverskille” (soos mev. Zille dit noem) na, sal die DA hom hierin steun. Net soos die DA vandeesweek vir die ANC se SEB-wet gestem het.

Die gevolge van Suid-Afrika se verlinksing is rampspoedig. Opgeleide blankes, veral in die vrugbare ouderdomsgroep 20 tot 40, is besig om die land te verlaat. Nie net verloor die land só sy kundigheid nie, maar dit laat die blanke bevolkingsyfer nog verder daal omdat ‘n aansienlike persentasie van ons kinders deesdae in die buiteland gebore word.

SEB, oftewel, swart ekonomiese bemagtiging, was nog altyd ‘n uitnodiging vir korrupsie. Direkteure en uitvoerende beamptes van SEB-maatskappye sorg dat hulle altyd eerste bevoordeel word. Dit is nou nog behalwe die banke en ander finansiële instellings wat aardige fooie inoes om sogenaamde SEB-transaksies te “struktureer”.

Werkloosheid is besig om skerp toe te neem ondat entrepreneurs, waaronder ‘n groot aantal van die verguisde blanke mans, deur al die rassewetgewing aan bande gelê word en selfs deur die banke kapitaal ontsê word.

Die ergste gevolge van sosialisme en kollektiwisme het Suid-Afrika egter nog nie getref nie en sal eers voelbaar raak wanneer radikale grondhervorming binnekort plaasvind. Voedselpryse gaan die hoogte inskiet en omdat ‘n groot deel van ons kos ingevoer sal moet word, gaan die betalingsbalans nog meer onder druk kom as wat hy reeds is. Die rand sal na alle waarskynlikheid tuimel, met ‘n inflasionêre skok soos wat voedsel, maar ook brandstof, vir die gemiddelde inwoner van die land onbetaalbaar raak.

Die ANC se enigste opsie gaan wees om Sasol ook te nasionaliseer om sodoende gesubsidieerde petrol aan swart taxi’s beskikbaar te maak. Trevor Manuel het reeds geluide gemaak dat Sasol “te veel wins maak”. Een van die argumente wat linkses tans oor grond gebruik, is dat boere “tydens apartheid subsidies van die staat ontvang het”. Daarom behoort hul grond “in elk geval aan die staat” en kan maar “gevat” word.

As voedsel en brandstof begin klim, voorspel ek dat dié linkse argument oor plase ook op Sasol van toepassing gemaak gaan word. Omdat ‘n groot aantal Afrikaners steeds Sasol-aandele besit, ná dié staatsonderneming se destydse privatisering, sal hulle deur beide die ANC en die DA as ‘n ‘sagte teiken” gesien word wie se bates sonder vergoeding gekonfiskeer mag word.

Dis waarna u in ‘n toenemend vêrlinkse Sud-Afrika kan uitsien: grondgryp, ‘n randnoot waarop Mandela se gesig meer werd gaan wees as die monetêre waarde daarvan, asook uiteindelike nasionalisering van sekere sleutelsektore van die ekonomie soos Sasol.

Onthou net: u het dit eerste hier gelees.

Zimbabwe is vir ons ‘n voorbeeld. Juis vandeesweek het Mugabe aangekondig dat hy voortaan goedkoper petrol beskikbaar gaan stel. Ook die MPLA in Angola subsidieer petrol met behulp van sy olierykdom.

Groter armoede en selfs meer geweld as tans lê net om die draai.

Die wolk van kulturele marxisme en breinspoeling deur die hoofstroommedia verhoed egter die man op straat om dit raak te sien. Maar selfs al weet mense wat kom, is daar ‘n eienaardige fatalisme onder Afrikaners werksaam wat veroorsaak dat hulle maar gedweë hul lot aanvaar.

Soos kalkoene wat vir Kersfees stem, staan hulle ook tou by die DA-tent van die liberale marxis, Helen Zille.

Volg Dan Roodt op Twitter en “hou van” sy Facebook-blad.

Afrikaners kort van dié Franse drif

manif pour tousDie politiek in Frankryk raak warm – met betogings en verbete bekgevegte in die media, selfs appels swaai op straat. Net enkele dae gelede het so ‘n vuisslanery tussen linkse en regse jongelinge in die middestad van Parys naby die groot afdelingswinkel Printemps op die dood van Clément Méric (19) uitgeloop. Méric was ‘n linkse aktivis wat blykbaar aspris loop skoor soek het met ‘n groepie verregse “skinheads”.

La manif pour tous 2Eergisteraand is een van die kosbare historiese katedrale, die Sint-Peterskatedraal in Nantes, Wes-Frankryk, gevandaliseer – waarskynlik deur linkses wat wou wraak neem teen konserwatiewe Katolieke en ondersteuners van “La manif pour tous”, die beweging teen homoseksuele huwelike en ten gunste van gesinswaardes. Die naam van die beweging, wat “Betoging vir almal” beteken, verteenwoordig ‘n regstreekse teenvoeter vir die gedagte van “die huwelik vir almal”, oftewel “le mariage pour tous”.

La manif pour tous 3Die linkse regering van mnr. François Hollande vrees die opkoms van Franse nasionale trots en konserwatiewe aktiviste wat hul skerp teen homoseksuele huwelike, maar ook misdaad deur Arabiere en swartes, uitspreek. Daarom het die regerende Sosialistiese Party net gister in reaksie op die dood van die linkse student aangekondig dat hy ‘n verregse jeugbeweging, die Jeunesses Nationalistes Révolutionnaires gaan “ontbind”. Op Twitter het regse Franse onmiddellik teruggekap en gevra: “Wanneer ontbind Hollande die gekleurde bendes wat ons teister?”

La manif pour tous 4Ná Méric se dood het die oorwegend linksgesinde hoofstroommedia in Frankryk onmiddellik die skuld op die regse politikus en leidster van die Front National, mev. Marine Le Pen, probeer pak. Sy het haar egter dadelik van mnr. Serge Ayoub se verregse Revolusionêre Nasionalistiese Jeug gedistansieer en gesê dat haar party “geen nabye of verre verband met dié gewelddaad het nie”.

La manif pour tous 5Die opkoms van die Front National is op sigself ‘n merkwaardige gebeurtenis in die Franse en Europese politiek. Frankryk is naas Duitsland die belangrikste land in Wes-Europa, asook een van die vyf permanente lede van die VN-veiligheidsraad. Franse meningsopnames is in die algemeen besonder akkuraat en daarom kan ‘n mens die 21 persent steun wat mev. Le Pen tans by die kiesers geniet baie ernstig opneem. Trouens, haar steun het dié van president Hollande verbygesteek en maak haar nou die tweede gewildste leier in die land, ná die vorige liberale president, Nicolas Sarkozy. Indien ‘n presidentsverkiesing nou gehou sou word, sou sy bo die sosialistiese Hollande deurdring tot die tweede ronde, iets wat reeds in 2002 gebeur het toe haar vader, mnr. Jean-Marie Le Pen, in die tweede ronde teen mnr. Jacques Chirac te staan gekom het.

Anders as in 2002, het die Front National egter nou ‘n hoofstroomparty geword wat besig is om sy verregse beeld af te skud. Dit is die party van konserwatiewe Katolieke wat neerhalend deur linkses “cathos fachos” (Kato-fasciste) genoem word, maar ook die Franse werkersklas wat eens op ‘n tyd die Kommunistiese Party ondersteun het. Daarom beskuldig die regs-liberale koerant, Le Figaro, mev. Marine Le Pen daarvan dat sy in haar sorge oor die Franse fabriekswerker ‘n “ekstreemlinkse diskoers” besig.

Te midde van die oorverhitte nasionale debat oor homoseksuele huwelike het ‘n regse intellektueel, skrywer en historikus, Dominique Venner (78), op 21 Mei in die wêreldberoemde Notre Dame-katedraal in Parys met ‘n vuurwapen selfmoord gepleeg. In sy selfmoordbrief wou hy mense oortuig om dit as ‘n “daad van politieke verset teen Franse dekadensie” te sien.

Dog Sondag twee weke gelede op 26 Mei (nogal my verjaardag!) het Franse konserwatiewes vir ‘n opskudding gesorg toe daar ongeveer ‘n miljoen mense in die strate van Parys onder die vaandel van “La manif pour tous” teen homoseksuele huwelike betoog het. Die reusebetoging is veral deur ‘n oplewing van Franse patriotisme gekenmerk, met derduisende blou, wit en rooi vlae wat deur die betogers geswaai is.

Frankryk was oor seksuele kwessies nog altyd baie liberaal en daarom vermoed ‘n mens dat die werklike teiken van konserwatiewe misnoeë nie soseer die homoseksuele is nie, maar die algemene politieke korrektheid van die linkses en die hoofstroommedia wat hul waardes in die gewone mense se kele afdruk. “Ons is blanke Franse met gesinne, waarom word ons stemme nooit gehoor nie?” was eintlik wat “La manif pour tous” wou sê.

Onder die vele spitsvondige slagspreuke op baniere en plakkate was daar: “As my man begin menstrueer, kan ons weer daaroor gesels.”

Frankryk is een van ons stamlande. Sonder die Franse Hugenote sou daar nooit manjifieke wynplase in die Boland gewees het en waarskynlik geen Afrikaanse taal nie. Want die hoeveelheid Franse vanne tydens die vroeë Afrikaanse taalbewegings is eenvoudig verstommend: Du Toit, Meurant, Cachet, noem maar op. Daardie Hugenote het hul eie geliefde Latynse taal in ons land verloor, maar Afrikaans des te vuriger omhels!

Daarom moet ons nie die Franse bydrae tot Afrikanerskap onderskat nie, hoewel ons ‘n Germaanse taal praat en oor meer Nederlandse en Duitse gene beskik. Dit het my egter nog altyd verstom hoe geredelik Nederlanders en Duitsers verengels. In die VSA was daar tot sestig persent Duitsers in sommige deelstate wat sekerlik Duitssprekend kon gebly het; nietemin het al daardie miljoene Duitse immigrante in Amerika sonder slag of stoot verengels.

Sekerlik is daar op die huidige oomblik dergelike interessante verwikkelinge in ons ander stamlande (Nederland, Duitsland, Skotland) ook. Skotland wil van die Verenigde Koninkryk afstig om ‘n volwaardige land te word. Maar die Skotte is oorwegend links en het lankal hul eie Keltiese taal vir Engels verruil. Nasionalisme en patriotisme bly vanweë die Nazi-geskiedenis in Duitsland gestigmatiseer en die Duitsers maak jag op hul eie mense wat maar hoegenaamd patrioties of te krities oor immigrasie en Turkse Moslems begin raak. In Duitsland waag jong pro-Duitse betogers dit net snags met maskers en fakkels op straat, op die gevaar van inhegtenisname deur die polisie af.

Ironies genoeg is die regse beweging in Nederland deur ‘n briljante homoseksuele intellektueel, Pim Fortuyn, van stapel gestuur. Ná die sluipmoord op Fortuyn, het Geert Wilders se Party vir die vryheid (PVV) die vaandel begin dra en in 2010 op 15 persent kiesersteun kon staatmaak, wat intussen tot 10% teruggesak het. Die PVV word gekenmerk deur sy teenkanting teen Islam en immigrasie. Anders as die Front National en La manif pour tous, vry die PVV eintlik na homoseksuele steun omdat hy Nederlandse homo’s daaraan herinner dat ‘n verislamiseerde Nederland hulle kwalik gaan verdra.

Nederland is ‘n land wat byna geen invloed in Europa uitoefen nie en skaar hom gewoonlik by Duitsland sover dit monetêre aangeleenthede betref. Daarteenoor kan Parys, vanweë sy grootte en gewig binne die sentralistiese Franse stelsel, steeds aanspraak daarop maak dat hy die intellektuele sentrum van Europa is.

In Mei 1968 was die Franse op die voorpunt van die linkse omwenteling in Wes-Europa met die beroemde studenterevolusie, maar sedert die sewentigerjare het ‘n kentering plaasgevind. Franse intellektuele, skrywers en meningsvormers het al meer krities begin raak oor sosialisme, multikulturalisme en wat hulle as “Westerse masochisme” sien. Aanvanklik het dit “die nuwe filosofie” geheet, maar deesdae word daar openlik van “patriotisme” gepraat.

Onverskrokke en weerbarstige Franse intellektuele teister die linkse media met aweregse uitsprake, soos byvoorbeeld die gevierde skrywer Richard Millet wat verlede jaar die land met sy “Lofprysing aan Anders Breivik”, die Noorweegse massamoordenaar, geskok het en waaroor Praag berig het in Polemiek in Europa rondom Franse essayis se ‘lof aan Anders Breivik’. Agter die skoktaktiek sit daar egter dodelike, analitiese denke. Richard Millet, Pascal Bruckner, Alain Soral, Alain de Benoist en ander is besig om indringende vrae te stel, soos: Waarheen is Frankryk op pad met al hoe meer moskees, maar ook geweldsmisdaad, in die land? Waarheen gaan die Weste as hy sy grondliggende waardes ter wille van Amerikaanse politieke korrektheid prysgee? Het blankes rede om almal skuldig te voel?

Tydens die skandaal rondom Richard Millet se uitsprake in 2012 het hy tydens ‘n televisiedebat verklaar: “Ek is ‘n blanke man; wat ‘n skande. Ek is Katoliek; wat ‘n skande. Ek is heteroseksueel; wat ‘n skande.” Hiermee wou hy te kenne gee dat die hoofstroommedia dikteer dat Arabiere, swartes, immigrante, Moslems of ateïste, asook homo’s, die nuwe normaliteit in Frankryk verteenwoordig. Daarom ervaar hy hom as blanke, Katolieke, heteroseksuele Fransman as ‘n vreemdeling in sy eie land. Tydens ‘n radio-onderhoud het hy vermeld dat hy sesuur die aand by Châtelet in die hartjie van Parys “die enigste blanke op die moltrein is”. Dié gewraakte woorde het tot histeriese besware deur linkse skrywers en joernaliste aanleiding gegee en die omstredenheid het later so erg geraak dat Millet sy pos as uitgewer by die prestigieuse huis van Gallimard verloor het.

Dit klink seker maklik om die media te provokeer. Maar as ‘n mens bietjie dieper in Millet se biografie op die internet gaan delf, dan kom jy agter dat dié man as vrywilliger tydens die Libanese burgeroorlog sy aan sy met Christene geveg het… Agter die bedaarde, beskaafde gesig van die letterkundige en skrywer, skuil ‘n beginselvaste vegter wat al die wapen vir sy idees opgeneem het! Of noem dit Franse passie: hulle praat nie net nie, hulle storm! Of hulle betoog.

Wat betogings betref: Parys is ‘n stad met breë boulevards tussen imposante, meesal negentiende-eeuse neoklassieke geboue in die Hausmann-styl. Daarom vind daar aanmekaar betogings oor allerlei kwessies plaas, want ‘n paar foto’s van baniere teen so ‘n mooi agtergrond kan enige saak bevorder.

Twee weke gelede het La manif pour tous egter getoon dat die “stille meerderheid” van blanke, Katolieke en heteroseksuele Franse met gesinne nou genoeg daarvan gehad het om as tweedeklasburgers geag te word. Hulle wil ook gehoor word en het daarom almal na Parys opgeruk waar hulle in hul honderde duisende van die Austerlitz-stasie na die esplanade van Invalides gestap het. Soos die linkse Nouvel Observateur spottend opgemerk het, “het hulle die betoging ontdek”. Die intellektuele debat wat deur ‘n klein groepie skrywers en filosowe gevoer is, vind nou weerklank “op straat” soos die Franse daarvan hou om te sê.

Die parallelle met die Afrikaner se situasie in Suid-Afrika is natuurlik ooglopend. Ons is die stigters van Suid-Afrika en het al die pyn en lyding deurworstel om hierdie suksesvolle nywerheidstaat te vestig. Nietemin word die blanke, Christelike en/of Westers-georiënteerde Afrikaner wat boonop heteroseksueel is, vandag geredelik deur die hoofstroommedia en die regering geminag. Ons mening tel nie. Binne die diktatuur van politieke korrektheid word die regte van misdadigers of onwettige immigrante (hoewel hulle dikwels deur ons “vredeliewende en verdraagsame” medeburgers vermoor word) hoër geskat as ons s’n.

Wie is die grootste Afrikaner? Is dit N.P. van Wyk Louw of is dit die fopdosser Pieter-Dirk Uys met sy neerhalende verguising van die gewone Afrikaner? Net vandag skryf Koos Kombuis in antwoord op Flip Buys se onlangse pleidooi vir die gesin dat Nie alle gesonde gesinnne lyk soos Flip s’n nie. Volgens Koos Kombuis, moet Taliep Petersen, Pieter-Dirk Uys en Robert Hamblin geloof word as “groot geeste wat nie presies soos hy dink oor geloof of ­(seksuele) oriëntasie nie”.

Op Twitter begin jong, Katolieke Franse al van “opstand” praat. Daar is ook allerlei kwinkslae in die trant van: “Sal ek die voorblad van (die linkse koerant) Libération haal as ‘n Arabier of ‘n swarte my doodmaak?” Met iemand wat antwoord: “Nee, want jy’s ‘n vuil blanke en ‘n rassis.” Die belediging wat gereeld deur immigrante uit Noord- en Wes-Afrika teenoor Franse toegeslinger word, “sale blanc” (vuil blanke), word nou deur inheemse Franse as ‘n soort ironiese embleem toegeëien.

Terwyl vele Afrikaners dink dat hulle politieke korrektheid met sy universele aanklag van “rassisme” gaan hanteer deur dit te omseil of jou daarby te akkomodeer, toon die Franse dat dit meer doeltreffend is om dié ideologie te analiseer en te konfronteer. Stel dit aan die kaak vir die drogredenasie wat dit is, maar bespot dit ook. Moenie skaam wees om jouself te wees nie. Swaai jou driekleurvlag in die aangesig van die gepamperlangde Ander en wys dat jy nie meer skaam is om wit en Afrikaans, heteroseksueel en Westers/Christelik te wees nie.

Die dapper klein gemeenskappe van Kleinfontein en Orania doen dit reeds. Selfs CNN en die BBC moes tot hul skok en afgryse van Kleinfontein kennis neem!

Gister het ek deelgeneem aan ‘n paar Twitter-gesprekke met opstandige Franse Katolieke. Op een stadium het hulle sommer een van my Afrikaanse boodskappe gehertwiet, wat vir hulle onverstaanbaar moet wees! Maar dit maak nie saak nie, want ek dink hulle voel aan dat ons in ‘n ewe benarde situasie as hulle moet verkeer – selfs nóg hagliker want ons word as minderheid in ons eie land oorheers.

My gevoel is: daar broei ‘n konserwatiewe revolusie in Frankryk wat dalk weereens die wêreld soos sy beroemde voorganger in 1789 gaan verstom. Ons Afrikaners moet aansluiting by die Franse beweging soek, want met ons plaasmoorde en die intense diskriminasie teen blankes is ons reeds die martelare van die hele Westerse wêreld. Op ‘n manier is die god van politieke korrektheid soos ‘n toordokter wat sy moeti in die vorm van menslike offerandes moet hê, en ons het daardie offerandes geword.

Wyle mev. Huberte Rupert, eggenote van Anton Rupert het ‘n paar jaar gelede tydens ‘n TV-onderhoud op KykNET gesê: “Ons volk het in 1938 wakker geskrik.” Ek weet nie meer wat dit gaan verg om Afrikaners soos die Franse wakker te maak nie, maar iets sal gedoen móét word. Sosiale media soos Facebook en Twitter gaan dit dalk regkry, daar waar ‘n direkte appèl op mense se betrokkenheid of volksgevoel nie meer deug nie. Trouens, dit sou nogal interessant wees om te weet hoeveel van daardie miljoen mense by La manif pour tous se betoging twee weke gelede het eerste daarvan op die internet en deur sosiale media kennis geneem.

Ek troos my daaraan dat die linkse tradisie in Frankryk veel sterker as onder Afrikaners en in Suid-Afrika is. Hulle het slim linkses; ons het hoofsaaklik dommes. Ons sit met ‘n horde joernaliste en akademici wat bloot enkele linkse intellektuele soos Joe Slovo, Albie Sachs of Jeremy Cronin napraat en na-aap. Indien die Franse dit dus kon regkry om ‘n bres in die propagandamuur te slaan, hoeveel te meer is ons nie daartoe in staat nie?

‘n Vyftal gemotiveerde Afrikaners kan dit in hierdie Britse kolonie wat as Suid-Afrika bekendstaan, lag-lag regkry.

Ons kort net bietjie van daardie Franse drif.

Kulturele selfbeskikking eerste doelwit

Flip Buys (Beeld, 4 Junie) bied ‘n onbevredigende siening van Afrikanerselfbeskikking as ” ‘n soort strategiese risikobestuursplan” aan. Die Afrikaner-geskiedenis word egter deur ‘n vryheidstrewe gekenmerk: godsdiens-, handels- en kulturele vryheid.

Daar heers konsensus oor ons “foute van die verlede”: Linkse Afrikaners glo dat apartheid nooit moes bestaan het nie en regse Afrikaners meen dat 1994 ‘n fout was, asook dat oudpres. FW de Klerk nooit Afrikaner-soewereiniteit moes prysgegee het nie.

In ‘n beroemde Londense uitspraak in 1997 het De Klerk dié besluit beskryf as “sekerlik een van die pynlikste wat enige leier of sy mense ooit gevra kon word om te doen”.

Die vraag oor selfbeskikking gaan dus oor hoe ons daardie “foute van die verlede” kan regstel en weer vryheid kan verwerf.

Die grootste teenkanting teen selfbeskikking kom nie van die ANC nie, maar van Afrikaners self of ten minste daardie Afrikaners wat slegs na hul eie individuele belang kyk.

Noem hulle die neokoloniale soewereine individue. In die huidige Suid-Afrika met sy korrupsie en wetteloosheid sien hulle ‘n geleentheid om vinnig ryk te word.

Sedert die Kosovo-mening van die Internasionale Geregshof in Den Haag op 22 Julie 2010 kan enige volk ter wêreld te eniger tyd sy soewereiniteit opeis omdat, soos die hof dit gestel het, “die volkereg geen verbod op onafhanklikheidsverklarings erken nie”.

Dit is ook nie waar dat Afrikaners, soos Buys beweer, oor “geen natuurlike, betekenisvolle meerderheid” in die land beskik nie.

Ongeveer 50% van Afrikaners woon in die PWV-gebied en in baie voorstede verteenwoordig hulle óf die meerderheid óf die grootste enkele etniese groep.

Indien 0,06% van daardie PWV-Afrikaners wat in Kleinfontein saamgetrek het reeds ‘n hoë mate van eie bestuur en selfbeskikking geniet, hoeveel te meer kan die anderhalf miljoen dit nie verwerf indien hulle soos die Kleinfonteiners die wil daartoe ontwikkel nie?

Kulturele selfbeskikking moet ons eerste doelwit wees.

Pleks van “risikobestuur” toe te pas, behoort ons oor te gaan tot omgewingsbestuur. Gebiede moet beveilig word en Afrikaans moet weer as openbare taal daar gevestig word. In Europa, soos in Suid-Afrika, neig mense natuurlikerwys om in gebiede te woon waarin hul eie taal oorheers.

Die meeste mense in ons land verkies ‘n Engelse omgewing en sal dus neig om Afrikaanse omgewings te verlaat, net soos hulle ook nie hul kinders na Afrikaanse skole stuur nie.

Hierdie kommentaar verskyn ook vandag as ‘n brief in Beeld.

Wanneer ekonomie die politiek oorskadu

Soos die meeste van ons al ondertussen weet, is Afrikaners die voorlopers onder die Westerse volkere wat moet toesien hoe ons lewenswyse en kultuur die onderspit moet delf ter wille van ander moonthede se belange. Anders as wat die radikale vryheidsprofete ons na die Tweede Wêreldoorlog voorgehou het, is mense uiteindelik nie so universeel geörienteerd as wat daar destyds aangeneem was nie, en die teenwoordige kinders van daardie vaders moet nou worstel met die wete datdie einde van die geskiedenis toe nie aangebreek het nie.

Ons sien hoe Stockholm die afgelope week in ligtelaaie gestaan het, met woedende immigrante wat meer eise begin stel oor hul lewensomstandighede: ‘n Pynlike bewys dat nie eens die Swede se befaamde knus welsynstaat ‘n einde kan maak aan die frustrasie van die nuwe generasie nie. Ofskoon baie immigrante in daardie land ‘n heelwat hoër lewensstandaard geniet, ervaar hulle nog steeds ‘n gevoel van deprivasie. Hul stemme word nie gehoor nie, of anders verdraai om by die gasland te mentaliteit aan te pas. Hul outentieke identiteit kan nie wortel skiet in hierdie vreemde aarde nie, en doen vervolgens wat hulle goed doen, naamlik belaglike eise stel omdat hulle nie weet wat hulle anders moet doen nie.

Egter, hoe meer die regering aan hul eise toegee, hoe meer buitensporig tree hulle op, aangesien dit as ‘n manier beskou word om persoonlike welvaart te genereer. Interessante statistieke oor die situasie in Ierland gee aan hoe algemene misdaad in daardie land gedaal het sedert die krisis, wat Ierland besonder hard getref het. Die Marxistiese verhaal oor materiële deprivasie kan ons dus finaal tot die asblik van die geskiedenis verban, aangesien die geldigheid daarvan uiters beperk blyk te wees – in ons huidige tydsgees altans.

Dit is onder sulke omstandighede dat mense ‘n politieke eenheid begin vorm aangesien hulle ‘n inskattingsfout gemaak het, naamlik om ekonomiese belange bo politieke belange te stel. Hulle bevind hulself in ‘n politieke vakuum en besef dat hulle ‘n soort Faustiaanse verbond gesluit het, naamlik om hul siel in te ruil vir die verwagting van beter welvaart.

Die Swede ervaar nou wat ‘n voorbode gaan wees vir die Weste in die komende tyd, naamlik ‘n losmaking van politieke belange ten behoewe van ekonomiese belange. Die EU, die Trans Pacific Partnership en BRICS-lande wys daarop dat hierdie tendens besig is om uitgebreid te ontwikkel, min wetende dat hierdie monsteragtige ekonomiese superstrukture sy eie onderdane mag verpletter en vervreem. Hierdie eenwêreldregering, oftewel MacWorld soos dit af en toe genoem word, gaan uiteindelik dieselfde aan die res van die wêreld doen as wat ons in Suid-Afrika al grondig kennis mee gemaak het, naamlik ‘n groter wordende kloof tussen ryk en arm veroorsaak. Die term “eenwêreldregering” is immers ‘n verkeerde benaming, aangesien dit geen werklike “regering” is nie, maar ‘n koterie van die magtigste bedrywe wat politieke belange ondermyn ter wille van ekonomiese belange.

Dit was presies die uiterstes waar Verwoerd destyds mee te kampe gehad het: Of jy probeer om mense terug te stuur na hul eie homogene gebiede en sorg dat hulle ontwikkel en selfredsaam word, of jy doen die teenoorgestelde, naamlik laat hulle die stede toestroom op soek na werk, en vervolgens verval in armoede, misdaad, vervreemding en die eindelose geweeklag van diskriminasie en rassisme. Die internasionale verkettering van apartheid, met massahisterie, Waarheidskommissie en al, was uiteindelik ‘n manier gewees om mense weg te laat breek van hul eie tradisies en kultuur om volkere meer oop te stel vir hierdie ekonomiese wêreldorde.

Ten einde hierdie volkerebredie nog verder te akkommodeer gaan die sillabusse op skole eweneens aangepas word om mense slegs resultaatgedrewe opleidings aan te bied. Met ander woorde suiwer kennis gaan nie meer aangebied word nie, en vervolgens verloor mense die vermoëns om krities na hul leefomstandighede te kyk. Die opleiding op skool is slegs goed genoeg om arbeiders van mense te maak, wat weereens die mens reduseer tot loonslaaf sonder kultuur en ‘n grondige ontwikkeling. Dit is dus nie verbasend nie dat die maatskappysielkundiges Jaime Napier en John Jost ontdek het dat mense met ‘n konserwatiewe lewensbeskouing gelukkiger as hul meer liberale landgenote is.

Origens het die politikoloog Robert Putnam ook navorsingsresultate gepubliseer (in Scandinavian Political Studies nogal) waarin geblyk het dat daar in multikulturele gemeenskappe heelwat minder maatskaplike betrokkenheid is as homogene gemeenskappe. Mense leef meer vir hulself, en die algemene liggaamlike en geestesgesondheid is minder goed as in homogene gemeenskappe. Interessant genoeg het die Afrikanerteoloog dr. Tobie Muller presies honderd jaar gelede dieselfde in sy befaamde “Beleidenis van ‘n nasionalis” gestel.

In ons alledaagse belewenis sien ons dieselfde. Daar is bittermin mense deesdae wat weet wat die verskil is tussen selfbeeld en selfrespek. Iemand met ‘n hoë selfbeeld het nie altyd selfrespek nie. ‘n Tipiese straatskollie kan veel van homself dink en almal inmekaar slaan wat nie respekvol met hom omgaan nie, maar hy het geen selfrespek nie. Selfrespek beteken dat jy leef om die regte ding te doen, en dikwels persoonlike opofferinge moet maak om dit te bereik. Waar selfrespek deesdae as belaglik en kleinlik afgemaak word, word ‘n hoë selfbeeld in ons woonkamers opgehemel met twak uit Hollywood en MTV, en temper die jeug met opvattings dat platvloersheid, egoïsme en arrogansie deugde is.

Dit rym goed met wat Oswald Spengler destyds geskryf het, naamlik dat in ekonomiese stelsels leef mense vir hulself en in politieke stelsels leef hulle vir ander. In politieke stelsels sterf mense vir iets en in ekonomiese stelsels sterf hulle as gevolg van iets.

En terug in Suid-Afrika sien ons dieselfde: Daar is geen konsentrasiekampe met wagte en sperdraad soos tydens die Boereoorlog nie, maar ‘n see van armoede en plakkerskampe. In politieke stelsels het die vyand ‘n gesig en ‘n uniform, maar in ekonomiese stelsels kan jy slegs eet as jy tydelik bruikbaar is.

Vandaar dat volkere teruggryp na ‘n politieke eenheid terwyl ekonomiese belange hierdie tendens verketter onder die vaandel van fascisme, rassisme ensovoorts.

‘n Belangrike uitgangspunt sou wees om te besef dat die ANC en hul marionette agter die skerms geen politieke belange behartig nie, maar slegs ekonomiese belange wat as politiek gemaskeer word.

Tensy die Afrikaner ‘n politieke eenheid vorm, lyk die kans klein of hy volgende eeu as volk sal oorleef. Soos NP van Wyk Louw geskryf het, sal sy hoogste strewe wees om nie net voort te bestaan nie, maar om voort te bestaan in geregtigheid.

Slegs dan sal die balans tussen politiek en ekonomie weer gesond word.

Die weg na onafhanklikheid

Nou die dag verduidelik iemand dat die Limpopoprovinsie nou geheel en al verval het. Daar word geen herstelwerk meer aan paaie of ander infrastruktuur gedoen nie. Soos die man verduidelik het, “verteenwoordig Limpopo 85% van die ou Transvaal”!

Kortom, die “Afrika-effek” hou nie by die Zimbabwe-grens op nie. Dit is reeds besig om ons land vanuit die noorde te koloniseer en te verteer. Ons liberale media wat so lief is daarvoor om buitelandse mites oor Suid-Afrika klakkeloos na te praat, kan die ware toedrag van sake nie meer vir mense wegsteek nie. Hulle probeer nog net voorgee dat dit nie so erg is as wat dit lyk nie.

Dit verklaar waarom ‘n swetterjoel Afrikaanse organisasie tans besig is om een of ander ander pleidooi vir selfbeskikking te lewer. Meermale gaan dit om die eindelose teoretisering waarvoor Afrikaners as afstammelinge van Europeërs so lief is. Daar is al meer artikels oor selfbeskikking deur Afrikaners op die internet geskryf as wat Die Huisgenoot skinderstories oor Hollywood-sterre gepubliseer het.

‘n Politieke party soos die Vryheidsfront is al byna 20 jaar lank besig om hom vir selfbeskikking te beywer, met min tasbare resultate. In Europa het verskeie kleiner volkere binne ‘n jaar of twee daarin geslaag om veral in die vroeë negentigerjare onafhanklik van onderskeidelik die ou Sowjetunie en Joego-Slawië te word.

Waarom sukkel ons so? Laat my kortliks die struikelblokke ontleed wat ons tot dusver van vryheid weerhou het, alvorens ek voorspel hoe Afrikanervryheid waarskynlik verwesenlik gaan word.

Huidige struikelblokke onderweg na Afrikanervryheid

1. Afrikaners bewoon nie almal een, homogene gebied nie. Dis natuurlik bekend, maar soos ons onder sal sien, is daar wel ‘n groot meerderheidsgebied beskikbaar.

2. Ons beskik nie oor ‘n buitelandse moondheid of supermoondheid wat ons steun nie. Die meeste Europese volkere wat in die vroeë negentigerjare onafhanklikheid verkry het, is op een of ander wyse deur die VSA ondersteun, veral op diplomatieke gebied. Nogtans het byvoorbeeld Slowenië daarin geslaag om onafhanklik te word, ondanks teenkanting deur beide die VSA en die EU.

3. Afrikaners hou nie van risiko nie. Hierdie is vir my die belangrikste rede waarom Afrikaners tot dusver nie hond haaraf kon maak nie. Die meeste mense wil die proses van onafhanklikwording volmaak beplan en bestuur, of dan deur middel van ‘n internasionale hofsaak die ANC-regering dwing om tot die prysgawe van grondgebied in te stem. Hoe gouer ons besef dat enige proses van afstigting noodwendig met risiko gepaardgaan, sal hulle insien dat die proses slegs ten dele beheer kan word. Ons sal op ons voete moet dink, byna soos in ‘n rugbywedstryd! Dit sal ‘n dinamiese proses wees wat deur visioenêre leiers gevoer sal moet word.

4. As ek van “risiko” praat, verwys ek na berekende risiko’s en nie na desperate pogings om mense tot opstand of ‘n staatsgreep aan te spoor nie. Sover moontlik moet enige onafhanklikwording van Afrikaners vreedsaam geskied, hoewel daar op ‘n bepaalde tydstip wel konflik mag intree, soos wat die sentrale regering self dalk desperaat mag raak om Afrikanervryheid te verhoed. Ewe min as wat ons kan voorspel of plase in Suid-Afrika soos in Zimbabwe beset gaan word, kan ons met sekerheid sê of die ANC-regering op ‘n stadium tenks in Afrikanerwoongebiede gaan instuur om enige stappe na onafhanklikheid te fnuik. Sowel die ou Sowjetunie as Joego-Slawië het dit wel meermale gedoen, dus is dié moontlikheid nie uitgesluit nie. Nietemin kan ons ons nie deur vrese vir die toekoms laat intimideer en op die duur niks doen om aan die huidige onhoudbare situasie te verander nie. Te alle tye moet ons egter redelik bly en nie as die aggressor optree of selfs aggressie uitlok nie.

5. Orania en Kleinfontein, hoewel in vele opsigte bewonderenswaardig en modelgemeenskappe vir die toekoms, verteenwoordig insgelyks ‘n lae-risikostrategie vir selfbeskikking. Soos prof. Carel Boshoff dit eens beskryf dit, gaan dit om “opofferende selfbeskikking” en daardeur word 99% van die huidige infrastruktuur en openbare bates permanenent aan die ANC oorgedra.

6. Die model van “trek na jou volkstaat” is nie vir mense aantreklik nie. Of liewer: dit mag aantreklik wees, maar ekonomiese en praktiese werklikhede verhoed almal behalwe ‘n klein groepie idealiste om tot die groot stap oor te gaan.

7. Afrika-traagheid vertraag die onderhandelings- en regsproses. Uiteraard is dit in die sentrale regering se belang om so min moontlik te reageer op versoeke om gesprek of onderhandeling. Daarom word diegene wat selfbeskikking nastreef na mindere liggame soos die SA Menseregtekommissie verwys of daar word botweg geweier om Afrikanerverteenwoordigers te woord te staan.

8. Afrikaner-traagheid om finansieel tot die vryheidsbeweging by te dra of selfs om betrokke te raak. Die meeste Afrikaners sien die poltieke stryd wat tans woed soos ‘n rugbywedstryd waar hulle as toeskouers aanmoediging of kritiek vanaf die kantlyn slinger, eerder as iets wat hul aktiewe deelname vereis.

8. Ons beskik nie oor massamedia wat hoegenaamd die begrip van ‘n volkstaat of Afrikanervryheid goedgesind is nie. Die Naspersgroep is volledig bekeer tot die klassieke Sap-ideologie van ondergeskiktheid aan die Angel-Saksiese wêreld, asook die eenheidstaat van die Nuwe Suid-Afrika. Daarom neem dit oneindig lank om enige steun by die stembus vir selfbeskikking te bekom.

9. Bowenal word die vrywordingsdinamika as ‘n ingewikkelde regs- en politieke proses gesien wat maar op die langebaan geskuif kan word, totdat “die tyd eendag ryp is”. Hierdie is ‘n fatale mistasting, want hoe meer tyd verbygaan, hoe skraler raak die kanse dat ons hoegenaamd grondgebied gaan verkry, gegewe die verslegtende demografie, Afrikaner-emigrasie na Australië en dergelike meer.

Keer hindernisse in ons guns om

Gedagtig aan al die struikelblokke wat hier bo genoem is, moet ons poog om elkeen van dié hindernisse eintlik in ons guns om te keer.

Aan punt 1 hierbo, kan ons feitlik niks doen nie. Nogtans kan ons uit die voorbeelde van Orania en Kleinfontein leer dat eie arbeid en die gebruik van Afrikaans as openbare taal ‘n goeie manier is om bepaalde gebiede vir onsself toe te eien en te beset. Of ‘n mens dit gaan regkry om besige stedelinge en werkende egpare te oortuig om in ‘n vroeë fase heeltemal van tuiniers en bediendes ontslae te raak, is egter ‘n ope vraag.

Die ou grappie dat ‘n Afrikaner eerder in sy bed vermoor sal word as om hom self op te maak, is hier ter sake. Daarom moet die beweging van die begin af twee opsies voorhou: eie arbeid of, indien dit regtig nie anders kan nie, slegs allochtone wat nie in Suid-Afrika stemgeregtig is nie, soos byvoorbeeld Zimbabwiërs, Malawiërs, ens.

Die onbetrokkenheid van grootmoondhede by Suid-Afrika, hoewel dit geensins ons saak bevorder nie, skep egter ook die geleentheid om – anders as in die aanloop tot 1994 byvoorbeeld – ‘n volkome plaaslike skikking tussen ons en die ANC te bereik en om ons meerderheidsgebied sonder buitelandse inmenging af te baken.

Anders as by die trek-na-jou-volkstaatmodel, moet ons die nuwe republiek daar vestig waar die meeste van ons reeds bly. Ons moet eenvoudig daardie gebied toeëien waar ons grense so kan trek dat ons oor ‘n meerderheid beskik wat in ‘n referendum ten gunste van onafhanklikheid kan stem. Die trae of apatiese Afrikaners rondom ons sal maar net na vryheid voortgesleep word op soortgelyke wyse as wat mnr. FW de Klerk hulle met die fait accompli van ‘n oorgawe aan die ANC in 1994 gekonfronteer het.

Selfbeskikking is nou onstuitbaar

Soos ek reeds hier bo gesê het, is selfbeskikking nou ontstuitbaar, want dit het ‘n noodsaaklikheid vir oorlewing geword en is nie meer ‘n abstrakte ideologie nie.

Nog nooit sedert 1994 was daar soveel steun vir selfbeskikking soos tans nie. Die meeste Afrikaners is deur die huidige werklikheid ontnugter en selfs die massamedia doen nie meer moeite om die probleme te verdoesel nie. Dit help nie ons wag vir die klimaat om nog gunstiger te raak nie, want enige suksesse van die DA by die stembus of minder radikale grondhervorming as wat reeds vewag word, sal weereens die wind uit die seile van die Afrikanerbeweging haal.

Meeste mense verlang egter voorspellings of riglyne. Hoe sal die proses waarskynlik geskied?

Fase 1: Bewuswording en ideologiese stryd

Hierdie fase is reeds in volle swang. Danksy die internet, asook sosiale media, het die massamedia hul greep op Afrikaners se denke verloor en spreek mense nou vrylik hul menings uit. Aktiviste hoef ook nie meer hul taal en sienings aan te pas om in vae eufemismes in die gedrukte koerante te skryf nie.

Fase 2: Onttrekking van finansiële steun aan die staat

Op ‘n manier doen Orania en Kleinfontein dit reeds, want hulle bedryf hul eie de-facto-munisipaliteite. Ook die belastingbetalersunies onder leiding van mnr. Jaap Kelder is besig om fondse van plaaslike owerhede te weerhou, dispute met munisipaliteite te verklaar en hofsake te maak.

Die huidige ekonomiese krisis gaan insgelyks die belastinginkomste van die staat onder druk plaas. Afrikaners moet binne hul woonbuurte hul eie strukture onderstaan, tesame met die organisasies soos PRAAG wat nasionaal en internasionaal die stryd om selfbeskikking voer. Mettertyd sal al hoe meer fondse in Afrikanergeledere bly en al hoe minder deur belastings aan die sentrale regering en sy munisipaliteite verlore gaan.

Fase 3

Op ‘n gegewe tydstip moet die leierskap onafhanklikheid oor bepaalde gebiede of die hele gebied kragtens artikel 235 van die SA grondwet verklaar. Die onlangse volkrereg sal ons ook hierin ondersteun.

Fase 4

Onderhandeling met die ANC, met of sonder internasionale bemiddeling, oor die grense van die republikeinse gebied.

Fase 5

‘n Leierskapsverkiesing en referendum word in die republikeinse gebied gehou. Omdat daar intussen na eie arbeid oorgeskakel is of slegs buitelanders as ongeskoolde werkers in diens is, sal die versterkte Afrikanermeerderheid die referendum ten gunste van onafhanklikheid wen.

Fase 6

Hierna moet die meeste Afrikaners vanuit die buiteland terugkeer en meewerk aan die heropbou van die nuwe Afrikaanse Republiek, terwyl streng grensbeheer ingestel word om te sorg dat die Afrikanermeerderheid verder versterk en uitgebou word.

Ná onafhanklikheid sal die Afrikanerstaat ook jaloers waak oor die regte van Afrikaners wat in Azanië of hoe die land ook al teen daardie tyd bekend sal staan, agterbly. Dit is dus in almal se belang dat die beweging moet slaag. Nie net sal daar weer vir die eerste keer in meer as ‘n eeu ‘n volwaardige Afrikanerrepubliek wees nie, maar Azanië sal geweldig baat by die gesonde mededinging om beleggings, asook die kundigheid en goeie Afrikaanse onderwys wat in die nuwe staat teenwoordig sal wees. Soos lande in die Europese Unie wat ekonomies van mekaar interafhanklik is, sal ons deel wees van ‘n geïntegreerde Suider-Afrikaanse en wêreldekonomie waaraan ons tot ons eie voordeel sal kan deelneem.

Waarskynlik sal dit nie eens meer nodig wees om persoonlike belastings te hef nie en kan slegs BTW en maatskappybelasting gehef word, iets wat verbruik en ekonomiese groei in die hele streek sal stimuleer. Die volkstaatbeweging moet wegkom van sosialistiese modelle; eerder moet lae belastings, die winsmotief en innovering beklemtoon word. Investering en werkskepping moet nou al in die geïdentifiseerde meerderheidsgebied begin.

Wie nie waag nie, sal nie wen nie!

31 Mei 2013: Onderweg na ‘n Nuwe Republiek

Geagte mede-Afrikaner,

Vandag is 31 Mei, ‘n besondere dag in die Afrikanergeskiedenis, maar ook in die veelbesproke verhaal van Suid-Afrika.

Op hierdie dag in 1902 is die Vrede van Vereeniging tussen ons en Brittanje gesluit. Ook het die Unie van Suid-Afrika op 31 Mei in 1910 tot stand gekom. Die verlies van die Boererepublieke in 1902 is vergoed deur die uitroep van ‘n tweede republiek op 31 Mei 1961, ná ‘n taai referendum onder die land se blanke kiesers wat in 1960 gehou is.

Hier is twee stelle foto’s van Republiekwording wat voorheen op PRAAG verskyn het:

Republiekwording op 31 Mei 1961 in foto’s

Republiekwording op 31 Mei 1961 in foto’s 2

Die naelskraap oorwinning deur die republikeinsgesindes in 1960, teenoor die pro-Britse kiesers wat hoofsaaklik in Natal en die Kaapprovinsie saamgetrek was, het die uiteindelike stukrag agter die radikale beweging in Suid-Afrika verleen. Dit is vandag interessant om weer na daardie referendumsyfers van 1960 te kyk:

Vraag: Is u ten gunste van ‘n Republiek vir die Unie?

Kaapprovinsie Ja: 50,15% Nee: 49,85%

Natal: Ja: 23,78% Nee: 76,22%

Oranje-Vrystaat: 76,72% Nee: 23,28%

Suidwes-Afrika: 62,39% Nee: 37,61%

Transvaal: 55,58% Nee: 44,42%

In totaal het 52,29% van blanke kiesers vir die republiek gestem en 47,71% daarteen.

In vele opsigte was die eerste vyf jaar van die tweede republiek byna idillies, met hoë ekonomiese groei, lae werkloosheid, min misdaad en ‘n afwesigheid van politieke konflik, in weerwil van die ekstreem-linkse groepe wat hul bes probeer het om swartmense teen die stelsel op te sweep. Hoewel dr. H.F. Verwoerd tans hoofsaaklik as die “vader van apartheid” verguis word, was dié intellektuele, skerpsinnige man een van die gewildste leiers wat die land ooit gehad het – en nie net onder blankes nie. Hy het byvoorbeeld ‘n Raad vir Kleurlinge ingestel en hulle verseker dat die Wes-Kaap altyd vir hulle ‘n tuiste sal wees. Vergelyk dit met die huidige bewind wat aktief teen kleurlinge by aanstellings in die Wes-Kaap diskrimineer!

‘n Groot aantal Britse immigrante het in die sestigerjare na ons land gestroom om te ontkom aan die sosialisme wat die Britse Arbeidersparty onder mnr. Harold Wilson besig was om in Brittanje in te stel. Volgens diplomate van die destydse regering, wou Suid-Afrika ook immigrante van Nederland hierheen lok om die Afrikanerbevolking te versterk, maar ons departement van buitelandse sake, wat Britsgesind was, het dié pogings in die wiele gery.

Vanweë Suid-Afrikaanse voorspoed en Britse agteruitgang, met die gepaardgaande Britse immigrasie na ons land, is die pro-Britse deel van die bevolking versterk. Hoewel die meeste Britte wat hierheen gekom het konserwatief was, is hul kinders na die plaaslike Engelse universiteite gestuur waar ‘n radikale, linkse en anti-Afrikaanse gees geheers het. Reeds in die veertigerjare het kommuniste soos Joe Slovo, Jimmy Kantor en Harold Wolpe aan Wits ‘n rol gespeel om Engelse kampusse al hoe verder links te posisioneer in hul felle kritiek teen Afrikanerregering. Die gevolg was dat die linkse beweging in Suid-Afrika al hoe sterker geword het, gerugsteun deur die Engelse universiteite en koerante, asook die buiteland waar selfs terreur teen ons land goedgepraat en befonds is.

Mnr. FW de Klerk het uiteindelik ook onder Britse invloed gekom en die land holderstebolder aan Slovo en sy trawante oorhandig. Ons moet verstaan dat swartmense, soos tydens die Tweede Vryheidsoorlog, bloot “agterryers” of figurante in ‘n hoofsaaklik blanke konflik was. Die ANC was grotendeels ‘n maaksel van blanke, Brits-gesinde kommuniste wat die beleid bepaal, die toesprake en mediaverklarings geskryf en die bomme met die hulp van die Sowjetunie en Oos-Duitsland vervaardig het.

Terreur, maar ook die misleiding en verraad deur Afrikanerleiers soos De Klerk en Roelf Meyer, het die tweede republiek geknak en in 1994 het Suid-Afrika weereens lid van die Britse Statebond geword. In naam was die land steeds ‘n republiek, maar moes die soewereiniteit wat hy in die periode 1961 tot 1994 geniet het, prysgee. In 1997 het mnr. FW de Klerk tydens ‘n toespraak in Londen erken dat dit vir hom ‘n “pynlike besluit” was om die soewereiniteit van Suid-Afrika, spesifiek dié van Afrikaners, prys te gee:

“Anders as enige ander blanke groep in Afrika, was Afrikaners ‘n nasie. Die vasbeslotenheid om hulleself te regeer, was ‘n sentrale tema van hul 350 jaar lange geskiedenis op die subkontinent. Hulle het net so sterk oor dié reg gevoel as die Israeli’s, die Iere, die Bosniërs of die Serwiërs of soos swart Suid-Afrikaners.

“Dit het hulle gedryf om die onbekende en dikwels vyandige wildernis in te trek. Dit was die dryfkrag agter die stigting van hul twee republieke 150 jaar gelede. Dit was die mag wat hulle twee keer gemotiveer het om hul onafhanklikheid teen die magtige imperiale ryk van daardie tyd te verdedig. Ná hul nederlaag het dit hulle die krag gegee om hul mense weer op te bou, om hul taal en kultuur te verdedig en om hul republiek in ere te herstel.

“Die besluit om die reg tot nasionale soewereiniteit prys te gee was sekerlik een van die mees pynlike wat enige leier of sy mense ooit gevra kon word om te doen. Die reg tot die handhawing van nasionale soewereiniteit, van mense om hulleself te regeer, word in baie lande as ononderhandelbaar beskou. Die meeste nasies sal bereid wees om die risiko van ‘n algehele oorlog en katastrofe te loop eerder as om dié reg prys te gee.”

Die Burger, wat op 5 Februarie 1997 oor dié toespraak van mnr. De Klerk berig het, gaan in die indirekte rede voort:

“Tog was dit volgens mnr. De Klerk ‘n besluit wat geneem móés word. Die noodsaaklikheid daarvan om dié ideaal prys te gee, wat so lank vertroetel en oor gedroom is en waarvoor so baie generasies van voorvaders geveg het en waarvoor so baie mense gesterf het, moes aanvaar word.”

in hierdie toespraak verontskuldig mnr. De Klerk sy oorgawe aan die ANC en aan sy terroristemag, Umkhonto we Sizwe, deur dit as ‘n noodsaaklikheid aan te bied. Hoeveel terreuraanvalle was daar nie al op Israel nie, sonder dat die land vir ‘n oomblik al oorgawe aan die Palestyne of sy Arabiese bure oorweeg het? In die onlangse tyd was daar ook al veel meer terreuraanvalle teen Brittanje deur Moslemgroepe as teen die ou Suid-Afrika. Nogtans versaak die Verenigde Koninkryk nie haar strategiese doelwitte in die Arabiese wêreld nie.

Waarskynlik is mnr. FW de Klerk een van die min leiers – indien nie die enigste nie – wat voor terreur of die dreigement van verdere terreur – geswig het.

Die verlies aan die tweede republiek was die uiteindelike oorwinning vir die Ryksgesindes wat in 1960 ten gunste van die Britse monargie in Suid-Afrika gestem het. Iewers het mnr. De Klerk ‘n Damaskuservaring ondergaan en het insgelyks die Britse visie vir Suid-Afrika as “Klein Engeland in die Suide” aanvaar.

Die huidige tydvak waartydens die staat na willekeur geplunder word en geweld oral in die land botvier, verskil nie veel van soortgelyke periodes toe daar sterk Britse invloed in Suid-Afrika was nie. Immers het die probleme aan die Oosgrens en die gebrek aan beskerming vir die boere deur die Kaapse koloniale bewind, aanleiding tot die Groot Trek gegee. Elke keer wat die Britte nog ons land binnegeval het, het hulle feitlik onmiddellik aan die swart stamme onder hul invloed of beheer ‘n vrypas gegee om te moor, te plunder en te verkrag soos hulle wil. Die ware verhaal van Britse vergrype in ons geskiedenis – waaronder ook die bedekte steun en beskerming wat aan Slovo en sy medeterroriste in Londen verleen is – moet nog geskryf word.

Vandag verkeer ons nogmaals aan die ontvangkant van ‘n Britsgeïnspireerde terreurveldtog. Ons Britsgesinde media hamer elke dag op die regte van swartmense wat kwansuis rede het om geweld teen ons te pleeg, maar bly tjoepstil oor Afrikanerregte en die mishandeling waaronder ons gebuk gaan. Vandeesweek het ons gesien hoe die Afrikanergemeenskappie by Kleinfontein deur sowel die ANC as die erfgename van die ou Verenigde Party, die DA, geteister en geïntimideer word om van hul beperkte plaaslike vryheid af te sien. Op geen vierkante sentimenter van Suid-Afrikaanse grondgebied mag Afrikaners saamwoon, hul eie sake bedryf en Afrikaans as openbare taal gebruik nie, lyk dit. Ook mag ons die veiligheid van sulke gemeenskappe opsoek nie, want ons moet blootgestel wees aan die “natuurlike geweld van mulitikuturele demokrasie”.

By my ly dit geen twyfel dat ons mense besig is om die jare lange propaganda en illusies van hulle af te skud nie. Hulle sien die situasie soos hy is: ons verlies aan soewereiniteit wat ons in groteske onvryheid gedompel het.

Die ideaal van ‘n nuwe, derde republiek bly dus lewendig. Ons weier om te aanvaar dat dít wat vir die meeste ander volkere op aarde vanselfsprekend is – die reg om jouself te regeer – nie ook die Afrikaner toekom nie. Brittanje het die Swazi’s van Swaziland en die Sotho’s van Lesotho toegelaat om volkstate te verkry, maar nie die Afrikaner nie. Hoe rym dit?

Die koms van die internet het ‘n nuwe dinamiek in Afrikaans en onder Afrikaners gebring. Ons luister nie meer na leiers soos mnr. De Klerk wat sy persoonlike belang dien deur saam met die Britte of Amerikaners teen sy eie mense te heul nie. Elke Afrikaner dink vir homself en spreek sy eie mening op Facebook, Twitter en ‘n menigte webwerwe uit.

Danksy interaktiewe kommunikasietegnologie, het daar die afgelope tyd ‘n verbasende konsensus onder Afrikaners ontwikkel. Ons verwerp die huidige stelsel en die set waarmee ons in hier ingelok is. Suid-Afrika is geen ware demokrasie nie; op sy beste kan ‘n mens dit as “demokratiese sentralisme” na die model van Lenin in die ou Sowjetunie beskryf. Een party beheer feitlik alles en gebruik die staat om teen die inheemse Afrikanerminderheid te diskrimineer en ons selfs uit die land te verdryf.

Op ‘n agterbakse wyse is ons ontwapen, veral deur die nuwe wapenwet wat weereens deur Engelse aan die ANC-bewind voorgestel is. Nou staan ons feitlik weerloos teen ons vyande wie se haat en nyd by die dag toeneem met hul dreigemente van grondhervorming, nasionalisering, verengelsing van ons skole en dergelike meer.

Laat ons egter nie moedeloos raak nie. Ons is ons eie grootste vyand. Afrikaners se gebrek aan eendrag en meelewing met ander Afrikaners is die element wat ons die meeste verswak. Die dag wat ons soos een man teen die huidige stelsel opstaan, is die dag waarop dit in duie stort!

Vandag om 12:00 moet elke Afrikaner op sy manier ons lang en trotse geskiedenis in Afrika herdenk. U kan Die Stem sing, u kan iets twiet of deel op Facebook, u kan ‘n glasie op ons toekoms klink of u kan net stil iewers mediteer oor ons geskiedenis en die toekoms wat vir ons wink.

Ons sal aanhou om Republiekdag te vier, al is dit bloot op die internet. Want ons weet dat die Afrikaner se wil om vry te wees onblusbaar en onstuitbaar is.

Die Nuwe Republiek sal kom, so seker as wat die son elke dag op die horison verrys!

Die Stem

Uit die blou van onse hemel, uit die diepte van ons see,

Oor ons ewige gebergtes waar die kranse antwoord gee,

Deur ons vér verlate vlaktes met die kreun van ossewa —

Ruis die stem van ons geliefde, van ons land Suid-Afrika.

Ons sal antwoord op jou roepstem, ons sal offer wat jy vra:

Ons sal lewe, ons sal sterwe, ons vir jou, Suid-Afrika.

 

In die merg van ons gebeente, in ons hart en siel en gees,

In ons roem op ons verlede, in ons hoop op wat sal wees,

In ons wil en werk en wandel, van ons wieg tot aan ons graf —

Deel geen ander land ons liefde, trek geen ander trou ons af.

Vaderland! ons sal die adel van jou naam met ere dra:

Waar en trou as Afrikaners — kinders van Suid-Afrika.

 

In die songloed van ons somer, in ons winternag se kou,

In die lente van ons liefde, in die lanfer van ons rou,

By die klink van huw’liks-klokkies, by die kluitklap op die kis —

Streel jou stem ons nooit verniet nie, weet jy waar jou kinders is.

Op jou roep sê ons nooit nee nie, sê ons altyd, altyd ja:

Om te lewe, om te sterwe — ja, ons kom, Suid-Afrika.

 

Op U Almag vas vertrouend het ons vadere gebou:

Skenk ook ons die krag, o Here! om te handhaaf en te hou —

Dat die erwe van ons vaad’re vir ons kinders erwe bly:

Knegte van die Allerhoogste, teen die hele wêreld vry.

Soos ons vadere vertrou het, leer ook ons vertrou, o Heer:

Met ons land en met ons nasie sal dit wel wees, God regeer.

Die Stem van Suid-Afrika:

Gedig deur C J Langenhoven

Komponis: M L de Villiers

Baas en slagoffer – ‘n kanttekening by Gustav Venter se ‘Ploegskaarbreker’

Gustav Venter het vandag weer ‘n meesterlike rubriek, Afrikaner: Ploegbreker en Jannie Martelgat geskryf, waarin hy dit het teen die “Jannie-Martelgat-Afrikaner” wat net kla oor omstandighede en niks doen nie. Hierteenoor is daar die “Ploegbrekers” wat eenvoudig hardnekkig aanhou en hulle nie laat onderkry nie. Vir Gustav is die Ploegbreker-Afrikaner met sy diep ondergrondse wortels verteenwoordigend van ons volk en nie die lafhartige klakouse nie.

Dis vir my ‘n baie geldige punt wat hy maak: dat ons geneig is om ons eie vermoëns te onderskat en sonder meer aanvaar dat ons tans nie meer baas van die plaas is nie, maar ‘n permanente klaas. Ek gebruik doelbewus die woord “baas”, want is daar nie ook in die verlede van “blanke baasskap” gepraat nie? Soos “apartheid” en “swart gevaar” is dié term ook later deur die Engelse koerante tot vervelens toe gebruik om die agterlikheid van Afrikanerdenke voor te stel.

Ek is seker Gustav sal my nie kwalik neem as ek so effens met hom in debat tree oor sy andersins voortreflike skryfstuk wat elkeen van ons behoort te inspireer nie. Beskou dit nie as kritiek nie, maar as ‘n kanttekening, iets wat volgens die HAT oor twee betekenisse beskik: 1. “Aantekening op die kant van ‘n geskrewe of bedrukte blad. 2. Klein opmerking of kommentaar.”

Gustav sê vir ons dat ons moet ophou om ons slagoffers te beskou en te besef dat ons nooit deur ons as slagoffers voor te stel, die simpatie van ander blankes en Westerlinge gaan wen nie:

“Miskien dink hulle die strategie is ‘n wenner omdat dit vir die swartman gewerk het. Ja, dit is so, as die swartman se onderlip bewe, gaan die Westerling se beursie oop. Maar dan betaal hy wel vir iets wat vir hom waarde het – die selfverheffende gevoel dat hy ‘n ondergeskikte, hulpelose ellendeling gehelp het. Maar in Afrika is dit nét die swarte wat hom so laat voel. Die Westerling weet instinktief dat die Afrikaner skrander, hardwerkend, gedug genoeg is om na homself om te sien. Hy het geen moeite om sy beursie in sy sakke te hou nie al huil die Afrikaner riviere van snot en trane.”

Ek moet Gustav hiermee gelyk gee. Soveel kere moes ek al die afgelope paar jaar by buitelanders hoor: “Hoekom moet ons julle help? Die bankiers sê vir ons daar is miljarde dollar se Afrikanergeld in buitelandse banke, in Switserland, Monaco en elders. Waarom help die ryk Afrikaners nie hul eie mense met hul oorskotfondse nie?”

My kanttekening gaan egter oor die strategiese waarde van slagofferskap. Toe Mbeki president en per definisie die magtigste man in die land was, het hy hom nog steeds as slagoffer voorgehou. Uiteraard maak dit deel uit van die swart diskoers, om altyd slagoffer te speel en altyd die blankes, apartheid, slawerny of kolonialisme vir jou ellende te blameer.

Daar bestaan ‘n ander volksgroep wat glad nie arm en sukkelend is nie, maar wat steeds die strategiese waarde van slagofferskap besef: die Jode.

Behalwe ‘n jaar in Pretoria en Durban, onderskeidelik, asook sewe jaar in die Franse hoofstad Parys, woon ek reeds langer as veertig jaar in Johannesburg. Ek het die middestad en omliggende dele sien verander van die “Manhattan van Afrika” tot die hool wat dit vandag is. Toe ek aanvanklik in die koshuis by Helpmekaar was, het ek omtrent deur elke straat geloop, gedraf, aan lentelope, landlope, of wat ook al deelgeneem. En per motor het ek seker al letterlik die hele stad deurkruis.

Ek het al selfs die 100 kilometer rondom Johannesburg op die snelweë per fiets afgelê tydens die jaarlikse 94.7-fietsren rondom die stad, ‘n ietwat uitputtende manier om dit te verken! Veral daardie afdraand in Jan Smutslaan verby die dieretuin bied aan die ryer geleentheid om ‘n lewensgevaarlike spoed op sy resiesfiets te bereik en ek moes hard konsentreer om te sorg dat ek bo bly.

Nou die dag ry ek egter per motor teen dieselfde afdraand af en bemerk twee nuwe geboue in Jan Smutslaan: ‘n splinternuwe “Holocaust Centre” wat opgerig word, asook ‘n ent verder: die Rosa-Luxemburg-stigting.

Benewens Karl Marx self, was Rosa Luxemburg sekerlik die beroemdste Duitse kommunis van alle tye; daarom dra die oorblyfsels van die Oos-Duitse Kommunisteparty wat deesdae “Die Linke” heet, se stigting haar naam.

Wat die Rosa-Luxemburg-stigting alles in Johannesburg doen, is ‘n onderwerp wat ons seker op ‘n ander stadium kan ondersoek. Wat my interesseer, is die nuwe “Holocaust Centre”. Blykbaar het Jode wêreldwyd sommer binne ‘n kort tydjie $500 miljoen ingesamel om in elke groot stad ter wêreld ‘n “Holocaust Centre” op te rig waar hulle hul lyding tydens die Nazi-bewind in Duitsland ten toon stel. Daar bestaan reeds so ‘n “Holocaust Centre” in Kaapstad wat baie aktief is. Emeritus-aartsbiskop Desmond Tutu dien ook op die raad daarvan.

Omdat ek destyds vanaf Helpmekaar oorkant die straat by Wits ingeskryf het, is ek baie bekend met die Joodse gemeenskap in Johannesburg. Trouens, ek was vir ‘n jaar lank op die studenteraad van Wits saam met Tony Leon, wat later leier van die opposisie geword het. Ek was een van twee nie-Jode op die studenteraad. Hillary Joffe, wat tans die openbare woordvoerder van Eskom is, was insgelyks op die studenteraad en ook redaktrise van die studentekoerant waarvoor ek boek- en filmresensies geskryf het.

Houghton, die kiesafdeling van mev. Helen Suzman, was die plek waar die meeste van my medestudente gewoon het. Omtrent elkeen het ‘n Italiaanse sportmotortjie soos ‘n Lancia of Alfa Romeo as geskenk op hul agtiende verjaardag ontvang. Hul huise was groot en gerieflik, gevul met duur meubels en kunswerke. As middelklas-Afrikaner het baie van hulle my jammer gekry omdat ek met ‘n tweedehandse motortjie gery het en ‘n lening moes aangaan om my studies te betaal. As toegif het hulle my saamgenooi na hul reusevakansiehuise by die see of ritte in die sportmotors na linkse studentevergaderings op ander kampusse.

Trouens, as ek terugdink aan my studentedae, voel dit asof ek ‘n lid van Suid-Afrika se stralerjakkerklub was. Die meeste van my medestudente het inderdaad op hul ouers se onkoste eers vir ses maande of ‘n jaar oorsee rondgeflenter om “die wêreld te sien” alvorens hulle kom studeer het.

Nou die dag lees ek dat die Joodse gemeenskap van Johannesburg oor die hoogste lewenstandaard van alle Jode ter wêreld beskik. Dit sê nogal iets, dink ek. Sedert Paul Kruger grond vir die enigste sinagoge in Johannesburg tydens die 1890s aan hulle bewillig het, het hulle nogal gewoeker!

Tydens my bywoning van atletiekbyeenkomste op hoërskool het ek ‘n tenger Joodjie wat in die 3000-meter-stap uitgeblink het, teëgekom. Sy naam was Ivan Glasenberg. Groot was my verbasing toe ek onlangs via die internet verneem dat hy intussen die rykste Suid-Afrikaner van alle tye geword het! Vandag woon hy in Switserland, in ‘n kanton waar hy sy eie belastingkoers onderhandel het. Sy persoonlike bates oorskry blykbaar $10 miljard, wat met die swak rand deesdae byna R100 miljard werd is. Dis nou ‘n een met elf nulle aan: R100 000 000 000. Ek lei af dat hy die meeste steenkoolmyne in die land besit en waarskynlik Eskom se grootste verskaffer is. Enkele jare gelede het hy al die kopermyne in die Demokratiese Republiek van die Kongo vir ‘n appel en ‘n ei opgekoop toe die staatskas bietjie leeg was.

Ek is nou nog taamlik goeie vriende met Tony Leon. Soos hy in sy onlangse boek oor sy ambassadeurskap in Argentinië beskryf, het hy groot moeite gedoen om Afrikaans behoorlik te leer praat en op ‘n stadium was hy waarskynlik ‘n beter Afrikanerleier as FW de Klerk. Ek is geensins anti-Joods nie, maar ek voel dat Afrikaners baie lesse by Jode kan leer.

Die punt wat ek egter wil maak, is dat Johannesburgse Jode, allermins as “slagoffers” beskou kan word. Hulle verkeer op die kruin van finansiële en politieke sukses: me. Helen Zille is een van hulle, asook die goewerneur van die Reserwebank, me. Gill Marcus. Die aantal genoteerde maatskappye op die Johannesburgse Aandelebeurs wat onder hul beheer is, is te lank om op te noem. Terwyl Afrikaners op ‘n streep Australië toe emigreer, word die Joodse gemeenskap van 80 000 in Suid-Afrika as “stabiel” beskryf. Trouens, sedert 1994 het 10 000 Israeli’s hierheen geïmmigreer, wat seker ‘n aanduiding is van hoe gesog ons land vir Jode is wat seker ewe maklik na die VSA, Australië, Kanada of watter land ook al, kan verhuis.

Desnieteenstaande beklemtoon Jode dat hulle dwarsdeur hul geskiedenis eintlik baie swaar gekry het en by tye – in Nazi-Duitsland maar ook elders in Europa – vervolg is. Blykbaar is daar onlangs binne ‘n redelike kort tyd meer as $500 miljoen wêreldwyd geld ingesamel om ‘n “Holocaust Centre” in elke groot stad ter wêreld op te rig. Vandaar dus die splinternuwe sentrum wat hier in Jan Smutslaan verrys en deel uitmaak van ‘n wêreldwye netwerk.

Duitsland is vandag in geen opsig ‘n gevaar vir Jode of vir Israel nie. Die geringste sweem van anti-Joodse gevoelens of uitsprake in Duitsland word deur Duitsers self swaar gestraf. In die Duitse media word daar gedurig jag gemaak op enige herlewing van ‘n eklusief Duitse nasionalisme en selfs gevoelens teen Turkse immigrante word as “regs-ekstreem” beskou.

Die vraag bly dus: waarom vind die internasionale Jodedom, selfs die uiters welvarende Johannesburgse Jode waarmee ek saam gestudeer het, dit nodig om hulself as slagoffers voor te hou?

As ‘n mens daaraan dink, het die wêreld se drie belangrikste godsdienste in die Midde-Ooste ontstaan: die Judaïsme, die Christendom en Islam. Waarskynlik verstaan Jode iets van hul eie godsdiens en die Semitiese waardes wat dit onderlê.

Die Koran is ook in Afrikaans vertaal. Ek het dit jare gelede in die Groot Moskee van Durban gekoop toe ek en my vrou die Indiese buurt van daardie stad verken het. Tot my skande, moet ek erken dat ek nog maar min daarin gelees het. Dus sal ek my nie oor Islam, die derde groot Semitiese godsdiens, wou uitlaat nie.

Nietzsche, wat een van die groot sekulêre denkers van die Weste was, het die Christelike geloof verwerp, maar steeds groot waardering vir die Ou Testament as ‘n verhaal van heroïese dade gekoester. Die Israeliete van ouds was “Ploegskaarbrekers” soos Gustav Venter sou sê. Die Christene, daarenteen, is meer geneig om “die ander wang te draai” en die spreekwoordelike “armes van gees” as voortreflik voor te stel. Dis moeiliker vir ‘n ryk man om in die hemel te kom as vir ‘n kameel om deur die oog van ‘n naald te gaan, ens.

Allermins wil ek hier in ‘n teologiese debat betrokke raak. Een van Nietzsche se insigte was egter dat daar iets soos ‘n “slawemoraal” in die Weste bestaan. Mense van Europese afkoms bewonder krag, trots, intelligensie,uithouvermoë, voortreflikheid en materiële sukses. Tot op ‘n punt. Dan voel hulle ‘n behoefte om te toon watter simpatie hulle vir die spreekwoordelike “armes van gees”, die swakkelinge, die lydendes, die siekes, die Vigs-wesies het.

Bill en Melinda Gates is die rykste egpaar ter wêreld. Hulle is egter besig om miljarde dollar aan die armstes van die armstes te skenk, of aan ontwikkelingsprojekte in Afrika te bestee, asook om die liberale soort “een-wêreld-ideologie” te bevorder. Waarskynlik is hulle goeie Christene of dalk betaal hulle net vir wat Gustav Venter “die selfverheffende gevoel dat hy ‘n ondergeskikte, hulpelose ellendeling gehelp het”, noem.

Teenoor Nietzsche wat ‘n soort “beskawingsfout” by die Europeër bespeur, wat hom maar nie van die “simpatie vir die slaaf” kan bevry nie, is daar ‘n meer genetiese argument. Europeërs moes in hul oertyd tydens die strawwe wintermaande met mekaar saamwerk om te oorleef en is daarom as’t ware geteel om medelye en empatie met sowel hul medemens as diere te hê. Die eertydse Franse sekssimbool Brigitte Bardot het sedert haar glorieryke jongdae haar lewe aan dierebeskerming gewy. Soos president Jacob Zuma heel tereg gesê het, is dit tipies blanke gedrag om liefde en geld op troeteldiere uit te stort.

Maar interessant is dat Bardot deesdae ‘n reputasie as ‘n Franse nasionalis het en haar polities in die geselskap van die Front National van me. Marine Le Pen bevind. Dus sluit diereliefhebbery kennelik nie ‘n liefde vir die eie volk uit nie!

N.P. van Wyk Louw en ander Afrikanerintellektuele het in die 1930s ‘n “aristokratiese ideaal” vir die Afrikaner bepleit. In ‘n beroemde, gelyknamige opstel skryf Louw:

“As daar een ding is wat ons kultuur vandag nodig het, dan is dit die wedergeboorte van die aristokratiese ideaal. Die kenmerk van ons tyd is die opkoms van die massa en die massawaardes. Alles dreig om gepeupel te word…

“Ons Westerse mense, en ons in Suid-Afrika, het vandag feitlik geen aristokrasie meer nie. In die politiek neem ons dit as vanselfsprekend aan dat die wil van die massa moet seëvier; dat sy welvaart die hoogste goed is.”

Profetiese woorde, want vandag ly die Afrikaner onder die heerskappy van die massa. Nietzsche se afkeer van die “slawemoraal” was ten dele ook ‘n kanttekening by Hegel se “dialektiek van die meester en die slaaf”, waaruit allerlei denkrigtings, ook die kommunisme, ontstaan het.

Die Franse skrywer, Jean Raspail, het ‘n allegorie oor die ondergang van die Westerse beskawing in romanvorm geskryf onder die titel: “Omsingel die laer van die heiliges.” Ook dít is in Afrikaans deur die ywerige Naomi Morgan van Kovsies vertaal. Daarin stel Raspail hom die oorname van Frankryk en Wes-Europa deur ‘n arm menigte uit die Derde Wêreld voor. Die boek is in 1973 vir die eerste keer gepubliseer en ironies genoeg is Suid-Afrika die enigste land ter wêreld wat juis so ‘n ondergang verwerp. Min het Raspail geweet dat die Afrikaner juis eerste voor die “slawemoraal” sou kapituleer.

Iewers in ‘n nuwer voorwoord by die roman skryf Raspail dat ‘n mens “óf moet aanvaar om arm te bly en dus geen jaloesie by ander gaande te maak nie, óf wreed genoeg moet wees om ryk te wees”.

Soos Gustav Venter dit ook uitbeeld, is die keuse eenvoudig: óf ‘n mens moet die krag in jouself vind om baas of aristokraat te wees, óf jy moet jou met slagofferskap versoen.

Myns insiens mag daar ‘n derde weg wees, dié wat Jode kennelik hul eie gemaak het: om baas te speel terwyl jy jou as slagoffer aanbied. Dit veronderstel egter ‘n dubbele spel. Terwyl ‘n mens een wen ná die ander teen jou politieke en handelsteenstanders aanteken, beklemtoon jy angsvallig jou eie kwesbaarheid en ellende. As eerlike Calviniste voel die Afrikaners egter waarskynlik ongemaklik met so ‘n inherent “oneerlike” benadering.

As ‘n mens egter vir Nietzsche ernstig opneem, dan is medelye so deel van die Weste soos die kruis en die Indo-Europese tale waarvan sowel Afrikaans as Russies voorbeelde is. Dis so te sê deel van ons DNS. In jou eie land, omring deur jou eie mense, verskaf dit krag en binding wat volkere tot groot hoogtes aanspoor. Omring deur vreemdelinge en vyande, mag dit egter die dood in die pot wees, want dan voel ‘n mens meer medelye met vreemdelinge as met jou eie mense, selfs lede van jou eie gesin. Kyk maar na die NG Kerk wat sy rug op arm Afrikaners keer, maar fluks geld insamel om Zimbabwiërs of ander vreemdelinge te help.

Ons kan regtig baie lesse by Jode leer, in die sakewêreld, maar ook hoe om jou eie gemeenskap saam te bind en in die wêreld aan te bied. Terwyl Jode hul na buite as slagoffers aanbied, is hulle na binne voortdurend besig om mekaar op die skouer te klop en hul status as uitverkore volk te beklemtoon.

Ek stem saam met Gustav dat ons “ploegbrekers” is wat niemand sal kan uitroei nie. Ons moet die selfvertroue hê om te weet dat ons in staat is om weer koning te kraai in Suid- en Suider-Afrika. Dít kan ons gerus vir mekaar in Afrikaans oor en oor sê.

Na buite kan dit egter help om ‘n paar “Holocaust Centres” op te rig. Ek het reeds kontak met die direktrise van die Johannesburgse “Holocaust Centre” opgeneem om voor te stel dat ons ook ‘n tentoonstelling daar oor die Britse konsentrasiekampe behoort aan te bied.

Sy is heeltemal ontvanklik vir die idee. Ek hoop dat PRAAG genoeg ondersteuning onder Afrikaners sal ontvang om sulke projekte van stapel te stuur. Uiteraard kan ons nie hoop op $500 miljoen nie, maar ‘n honderdste daarvan kan dalk nuttig wees! As die ryk Afrikaners maar net kan besef dat dit op die duur hul beste versekering teen onteiening van hul bates gaan wees, sal hulle soos Jode rojaal hiertoe bydra.

Stellenbosch: Verraad teen wittes en Afrikaans

Dit is ‘n Bybelse waarheid dat wanneer verraad gepleeg word, die haan drie keer kraai. Ek het op 7 (Wit Afikaanse Stellenbosch in sy swernoot) en 23 deser (Afrikaans aan die Universiteit Stellenbosch) op Praag geskryf oor die raadsbesluit van 29 April waarvolgens die Universiteit Stellenbosch (US) by sy eeuwording in 2018 nie meer hoofsaaklik ‘n wit en ook nie meer hoofsaaklik ‘n Afrikaanse universiteit mag wees nie. Engels vervang Afrikaans as die hoofonderrigtaal. Hiermee my derde skrywe of haangekraai oor hierdie verraad. Die Rubicon van Afrikaner- en Afrikaans-vertrapping is op 29 laaslede oorgesteek. Die Judas in hierdie verhaal, die rektor Russel Botman, het soos ‘n wafferse ANC-minister na die buiteland verkas.

In ons Orwelliaanse werklikheid plaas Die Burger min maar positiewe berigte oor die US-gebeure. Op 25 deser (p 12) het ‘n briefskrywer dit tereg eienaardig gevind dat so weinig kommentaar oor hierdie “prysenswaardige ‘reddingsboei'” gepubliseer word. Weereens veroorloof Die Burger hom ‘n positiewe opskrif: US-taalboei behoort frustrasie te besweer. Die koerantlesers wat net die opskrifte bo berigte lees, moet ‘n hoogs positiewe indruk van die gebeure aan die US hê. Die briefskrywer herhaal Leopold Scholtz se vertolking (Praag 23 deser), maar is darem ook skepties: “Ons sal maar moet sien wanneer die Kaap weer Hollands is.”

Die Afrikaanse Taalraad (ATR) is stil. Met sy naïewe toegeeflikheid het Wannie Carstens as US-raadslid en as voorsitter van die ATR hierdie Rubicon-brug help bou. Hy is te oorverlig om ‘n taalbul te wees. Carstens sit nou in Leiden, Nederland, en het ‘n rubriek onder hierdie opskrif geskryf: Help die verlede só wegwerk … in Afrikaans (Die Burger, 6 Mei, p 10), bv deur, as jy wit is, verskoning vir apartheid te vra. As voorsitter het hy die ATR ‘n versoenings- en meertaligheidsraad pleks van die Afrikaanse taalraad gemaak (Praag 17 Maart).

Carstens se opvolger as voorsitter van die ATR, ‘n US-dosent Michael le Cordeur, is stil. As die US-raad besluit het dat bruines voortaan nie meer die hoofbevoordeeldes van die US-transformasieproses sou wees nie, sou hy lankal ‘n lawaai opgeskop het. Dit is hy wat anti-blanke sentiment probeer opwek deur die valsheid te verkondig dat die slawe aan die Kaap net een dag per jaar, Tweede Nuwejaar, vry gehad het. As ondervoorsitter van die ATR was daar destyds die belaglikheid dat hierdie US-personeellid ‘n ATR-afvaardiging na die rektor gelei het om van Botman versekeringe oor sy “bestuur” van Afrikaans te kry. Botman het die ATR oortuig dat hy as die stroper van Afrikaans eintlik die wildbewaarder is.

Waar is die reaksie van Henry Jeffreys, wat heel onlangs, soos Le Cordeur, Nederlandse politici verseker het dat Afrikaans ‘n blink toekoms het (Praag 18 Desember); dus dat Afrikaans niks te vrees het van hulle geliefde ANC en ‘n bevrydingsteoloog en ANC-aktivis soos Botman nie? Waar is die reaksie van die uitvoerende hoof van die AHi, Christo van der Rheede, ‘n ATR-direksielid, wat graag poste beklee waarin hy seggenskap oor die lot van Afrikaans het en wat net so graag negatiewe ideologiese eiertjies oor wittes en veral Afrikaners te lê het? (Praag 21 deser).

In die huidige Orwelliaanse stilte word daar geen woord oor Afrikaans deur die US-taalbulle van weleer gerep nie. Die dosente in die US se departement Afrikaans en die direkteur van die US-taalsentrum, Leon de Stadler, geniet hulle voortgesette stilte. Waar is die geluide van denkende US-filosowe soos Johan Hattingh en Anton van Niekerk? Waar is die beswaar van die voorsitter van die konvokasie? Die Afrikaner- en Afrikaanse kultuurorganisasies swyg ook.

Daar is bv geen moontlikheid dat die Afrikaanse Taal- en Kultuurvereniging (ATKV) se kultuurhoof, Danny Titus, ‘n ATR-direksielid, ‘n onverligte vinger ten behoewe van Afrikaans sou lig nie. Nadat hy, danksy Hollandse goedertierenheid, ses jaar lank in die Lae Lande studeer het, sou ‘n mens verwag dat hy vir die saak van Afrikaans gewen sou wees. Pleks daarvan praat hy Engels met sy kind. As menseregtekommissaris verfoei hy Afrikaners se strewe na die vrye uitlewing van hulle kultuur. Maar dit alles word gelate deur die transformerende ATKV aanvaar. Net so min as wat die ATR ‘n Afrikaanse taalraad is, is die ATKV ‘n Afrikaanse taalvereniging. Red nou Afrikaans met sulke mense.

Dit gaan by die US nie net om die versnelde afskaling van Afrikaans as onderrigtaal nie. Dit gaan ook om verskerpte rassediskriminasie teen blankes. Dit is nie deel van die US-visie dat die studentetal vermeerder moet word ten einde die verlangde toestroming van swart studente te akkommodeer en die ideaal van ‘n nie-wit meerderheid teen 2018 moontlik te maak nie. Die US-raadsbesluit noodsaak dus blatante verskerpte rassediskriminasie teen wittes ten gunste van nie-wittes. Die getal wittes op die kampus gaan op ‘n suiwer rassistiese grondslag drasties ingekort word.

Dít is wat lede van die US-studenteraad met hulle naïewe pleidooie vir versnelde transformasie bereik het. Van sommige US-koshuise het daar darem gesonde besware teen die nuwe rasgebaseerde koshuisplasingsbeleid gekom en op die webwerf Bonfiire Stellenbosch is daar ‘n paar voorbeelde van studente wat insig het en hulle teen die anglofilie en neo-rassediskriminasie verset.

‘n Mens sou dink dat besware teen blatante rassediskriminasie van politieke partye sou opklink, bv van die KP en die DA; laasgenoemde omdat, wanneer dit hom pas, hy graag voorgee dat hy ‘n huis met baie wonings is. Maar daar is net dawerende stilte. Waar is die steun van die politiek-bewuste UWK-klipgooiers wat destyds beweer het dat hulle hulle tot misdadigheid wend om alle rassediskriminasie te beëindig, maar nou genoeë daarmee neem dat op suiwer rassistiese gronde blatant teen wittes gediskrimineer word?

Vanwaar sou Afrikaners se hulp kom? Net ‘n enkele US-raadslid, Piet le Roux, het die onverkwiklike waarheid oor die gewraakte US-raadsbesluit op 5 deser in Rapport wêreldkundig gemaak (Praag 7 deser). ‘n Ander insigvolle ligpunt het ek op LitNet (Menings, Taal, Taaldebat, 14.11.2012) opgespoor. Koos du Toit is op Stellenbosch woonagtig en beywer hom reeds jare lank omvermoeid vir die heil van Afrikaans. Hy is ‘n oud-US-dosent en afgetrede UWK-hoogleraar in sosiologie. Sedert hy die sekretaris van die Erika Theron-kommissie was, is hy wyd om sy nie-verkrampheid bekend. Op sy ewewigtige insig in akademiese sake kan peilgetrek word.

Op ‘n vernuftige manier ontbloot Du Toit die Botman-psige. “Dit wil voorkom asof die groei en toekoms van US intiem gekoppel word aan die aantal niewit studente. Wat is met die oog op die toekoms van US die belangrikste, die kwessie van sy taalmedium van onderrig en navorsing, of die ras/kleur van sy studente? In dié verband is daar ‘n aantal basiese faktore wat bepalend is vir die US se toekoms: (1) uitnemendheid van onderrig, navorsing en gemeenskapsdienslewering; (2) onderrigtaal en bevordering van Afrikaans op inklusiewe wyse; (3) koppetelling van studente op grond van ras. Dit sal egter jammer wees as die maatstaf waaraan die sukses van US gemeet sal word, fokus op die rassesamestelling van sy studentekorps.”

“Tans het ons oënskynlik, soos op alle vlakke in ons samelewing, te make met ‘n afskaling van Afrikaans. In ‘n ideologie van rasgebaseerde transformasie trek Afrikaans aan die kortste end. Vandaar die standpunt dat die ‘idee’ waarvoor US in 1918 as Afrikaans-Hollandse universiteit tot stand gekom het, weer met redelikheid oorweeg kan word.”

Jacques van der Elst, die hoofuitvoerende beampte van die ATR, word soos volg aangehaal: “Afrikaans is op die agtervoet – ‘n mens besef nie hoe haar [!] fondamente wegkalwe nie. Ons het ‘n sterk literatuur en ‘n Afrikaanse pers, maar die Afrikaans in ons howe, in regeringskringe en by universiteite kry swaar. Die druk op Standaardafrikaans neem toe. Die gevaar van ‘Eng-frikaans’ is groot – die media beweer dat mense dit so verkies, maar soms wonder ek of dit Afrikaans is wat ek hoor en lees.” Ongelukkig is dit my indruk dat Van der Elst hom nie sterk verset teen die elemente in die ATR wat Standaardafrikaans minag nie.

Du Toit: “Sedert 1994 is in die proses van transformasie besondere druk geplaas op slegs die histories Afrikaansmedium-universiteite om te transformeer na meertalige (selfs eentalige) en veelrassige inrigtings. Afrikaans as onderrigtaal was die slagoffer. Dit is veral US as die bakermat van die Afrikaanse taal, kultuur en hoër onderwys wat in die mags- en rasbehepte ideologie van die ANC skerp in fokus gekom het en steeds is.”

“Die agteruitgang van Afrikaans aan US sedert 2004 tot 2010 [Botman het in 2007 die rektor geword] is duidelik … In fakulteite soos teologie, lettere en sosiale wetenskappe, regsgeleerdheid en gesondheidswetenskappe is die voorgraadse Afrikaanse aanbod inderdaad onder dié peil en moet voornemende studente in hierdie fakulteite nie verwag om 60% van hul lesingsaanbod in Afrikaans te ontvang nie; dit is veel minder. Ten tweede geld dit slegs vir vier jaar (2010 tot 2013), en is dit nie ‘n langtermynwaarborg nie … Afrikaans het verloor.”

“Verengelsing is geen voorvereiste vir sinvolle transformasie nie. Ook nie met betrekking tot US nie. Inteendeel, wêreldwyd word moderne ontwikkelde minderheidstale in ‘n demokrasie met ‘n bepaalde universiteit geassosieer. In die geval van US bestaan dit reeds sinvol vir byna 100 jaar … enige planne van aksie ivm US en Afrikaans se toekoms setel egter in die hart van die universiteit … die ‘spiraal van stilte’ moet verbreek word.”

In hierdie hart van die US is Botman in 2007 as rektor toegelaat. In 2012 is hy vir ‘n verdere termyn van vyf jaar aangestel. Hy het geskryf: “My aanstelling vir ‘n tweede permyn deur die US-raad het die uitbou van transformasie as ‘n uitdruklike mandaat, wat ek gewis van plan is om te volbring.” Hy verwys na sy ideaal van “totale transformasie” (Praag 7 September). Hy beoog die vernietiging van die wit, Afrikaanse US. Op 29 April het die US-raad sy plan goedgekeur.

Soos verwag kon word, is Botman sedertdien selfs meer rammetjie-uitnek. In Rapport (12 deser) het hy ‘n berig onder die opskrif, “Kom ons verenig”, gepubliseer. Waarteen hy dit het, is dat bruines ‘n eie koers inslaan, bv ‘n politieke party stig. Botman wil bruines in die kudde van die ANC hou. ‘n Onderskeid tussen “ons” (bruines) en “hulle” (swartes) sou volgens hom ‘n fout wees. Dít is die “ons” (bruin en swart) waarna in die opskrif verwys word. Dit gaan vir Botman om anti-blanke solidariteit by alle nie-wittes. In daardie sin bepleit hy “saamstaan eerder as om te verdeel.”

Maar let op hoe Botman met twee mate meet: een vir bruines/nie-wittes en ‘n ander vir wittes. (1) “Bruin identiteit het bestaansreg soos enige ander.” Blanke identiteit word egter nie voortgesette bestaansreg aan die Botman-US gegun nie. (2) “Die probleem is nie regstellende aksie as sodanig nie.” Regstellende aksie word met oorgawe ten koste van blankes aan die Botman-US gepleeg. (3) “Ons moet ons vir nie-rassigheid en gelykheid beywer.” Daar is geen sprake van die onbevooroordeelde nie-rassige aanvaarding van blankes as gelyke vennote aan die Botman-US nie, bv by studentetoelating en personeelaanstellings. (4) “Hoe kan ons nou etniese en raspolitiek wil bedryf?” Etniese en raspolitiek word openlik teen blankes aan die Botman-US bedryf. (5) “Ons moet juis verder van ras en etnisiteit wegbeweeg.” Daar is geen sprake van die verdere wegbeweeg van ras en etnisiteit nie. Die US-visie vir 2018 en 2030 noodsaak rasseklassifikasie en verskerpte rassediskriminasie teen blankes.

Hierbo is ‘n ontleding van die kanker van die US se wit- en taalverraad gedoen. Wat nou nodig is, is die vervanging van die dawerende stilte met daadwerklike optrede. Dit is lankal tyd dat ‘n streep in die sand getrek word.

Afrikaner: Ploegbreker en Jannie Martelgat

Retina ZeyheriOntmoet Retina Zeyheri, veldplant. Nie ‘n asemrowende blom nie – so ‘n dieporanje kloktrossie wat ondertoe hang soos die lelle onder ‘n kaalnekhoenderhen se kinnebak. Die stam is bros en besaai met wit dons. Die blare is groot, tabakplantagtig. Alles inaggenome lyk dit nie na ‘n baie intimiderende plant nie. En tog, hier waar ek in die Oos-Vrystaat bly, benader ‘n saaiboer hierdie stuk flora met die grootste ontsag. Hulle noem hom die ploegbreker.

Onder die grond het hy so ‘n digte weefsel wortels dat ‘n ploeglem maklik daarin vasslaan en afgeruk word. Die protea is Suid-Afrika se nasionale blom, maar laat Retina Zeyheri die embleem van die Afrikaner wees. As ons weens ‘n wringslag van die geskiedenis teruggestort word in ‘n elektrisiteitslose wêreld en ridders maak weer hulle verskyning, laat die Afrikaner-kavalier ‘n ploegbreker op sy skild aanbring.

Gehardheid is ons een enkele onderskeidende volkseienskap. Vandat ‘n spul weerbarstige Hollanders aan die voetenent van die kontinent uitgeplant is, en later kruisbestuif is met die beste Franse bloed en die onuitwisbare, geharde gene van Duitse huursoldate, het hierdie plant die ploeë van wêreldryke, ‘n onstuimige vasteland en ‘n afgunstige horde geweldenaars gebreek. Hulle het ons verwerp, verwilder, verjaag, verdruk, oorval, vasgekeer, verdelg, beledig, verraai, vertrap, verkrag, verlei… en hier is ons steeds, gereed om nog êe en disse van rame af te ruk.

Al hierdie mense het dit vergeet, en dit is ‘n liederlike flater.

Die feit dat die Andere die Afrikaner se ploegbrekerwortelstelsel verontagsaam en hom sien as ‘n eenvoudige veldblom wat met gemak uit die vlak aardkors geskoffel kan word, is erg en dis irriterend, erg irriterend, maar wat baie erger is, en onhoudbaar meer irriterend, is dat hierdie miskenning nou dreig om die hoofstroom-Afrikaner-denke te deurtrek.

Dis ‘n sonbesiekoor in die samelewing van ons tyd: Hulle het ons land gevat, hulle het ons werke gevat, hulle het ons universiteite gevat, hulle vermoor ons in die stede, hulle vermoor ons op die platteland, hulle verander ons dorpsname, hulle vat ons skole…

En sekerlik het ons die volle reg en omvattende redes om te kla, en my oog is nie weggedraai van die ellende en my oor is nie toegestop vir die klagtes nie. Maar om Vadersnaam, hierdie krisisse is Afrikaner-krisisse en moet in die huis van die volk en nie in die straat van die Andere behandel word nie. Daar is niks so stoer soos ‘n stoere Afrikaner nie, en blykbaar niks so pateties soos ‘n patetiese Afrikaner nie.

Ek verstaan nou hoe Basjan gevoel het. Basjan Basson was ‘n skoolvriend, bietjie ouer as ek, en “Bombastiese” sou ‘n nommerpas alliterasie gewees het om saam met die Basjan en die Basson te gaan: Bombastiese Basjan Basson. Maar weet dít van Basjan, hy was ‘n hartstogtelike patriot. Op ‘n dag gaan draf hy – ter voorbereiding van ‘n voetbalseisoen op vaskopstut – deur ‘n vervalle mynnedersetting aan die buitewyke van Brakpan, en kom hier op ‘n afgryslike toneel af: ‘n Alkoholdeurdrenkte, wit ou man, sit in die venster van ‘n huisbouval, maer boude na buite, en ontlas. Wat die jong Basson die diepste gekrenk het, was die kringetjie van swartmense wat in die onmiddellike omgewing gestaan en die oukêrel uitgejou, gekoggel en met die grootste ironie aangemoedig het. In sy walging en verontwaardiging was daar net een ding waaraan Basjan kon dink – hy het klippe opgetel, nie om die kring van die spotters te verjaag nie, maar om die ouman in sy daad van selfvernedering te stuit.

Want wanneer het die Afrikaner so pateties geword dat hy voor die oë van die Andere deur ‘n gebreekte venster skyt?

Die gekwetter in die kanariehok het hierdie week grotendeels oor ‘n BBC-dokumentêr en gepaardgaande internetartikel gegaan. “Het witmense ‘n toekoms in Suid-Afrika?” vra die titel, en die stuk se slotsom is: Errr… nie eintlik nie. Eintlik, lees ‘n mens, is die witmens dubbel-en-dwars in sy ghwar in – net plakkerskampe en witkruise waar jy kyk. Die swartman is die indoena van alles wat hy beskou – en daarby alles ingesluit wat eens die Afrikaner s’n was. Moet net nie te jammer voel vir die witman, nie, maan die artikel, want hy is nog heeltemal te ryk, besit heeltemal te veel effektebeursaandele en beklee heeltemal te veel posisies. Buitendien – en dis ‘n groot buitendien – hoe vrot dit ook al met hom gaan, hy verdien veel erger as gevolg van die drie eeue se sistematiese onreg wat hy teenoor swartes gepleeg het.

So, dit gaan ellendig met hom, maar nie so ellendig as wat dit in die toekoms sal gaan nie en dit is sy verdiende loon. As daar nou een soort artikel is waarin die Andere hulle verlustig, is dit in hierdie styl. Vir hulle is geen idee aantrekliker, tintelender of meer genotverskaffend as dié van ‘n Afrikaner wat so afgetakel is dat hy deur die stukkende venster van ‘n bouvallige huis skyt nie.

Die spotters versamel in ‘n halfmaankring om die petalje te geniet en ‘n spotter is niks indien nie meewarig nie. Voeg een uit Zimbabwe ‘n Sjona-spreuk as kommentaar tot die storie by: “Die byl wat die boom sny vergeet dit maklik, maar die boom wat gesny is, vergeet nooit,” bedoelende natuurlik dat die Afrikaner se huidige ellende toe te skryf is aan die onreg wat hy teen die swartmens gepleeg het.

Dankie daarvoor, maar dit lyk vir my of die makker tog vergeet het wie en wat die byl is en hy het geen idee, géén idee, van hoe diep en seer die byl kan byt as dit nodig sou wees nie. Dis erg genoeg dat die bome nie die byl behoorlik kan onthou nie, maar dit is tragies dat die byl self vergeet het wat hy is.

Ek praat seker dan net namens myself, maar ek is ter dae sat van Afrikaners wat buite die laer neul oor hoe sleg dit met ons gaan. Hier word nie eers van die Max du Preez- Tim du Plessis-soort liberale Afrikaner gepraat nie. Hulle het net geen reg om inhuisig of buitemuurs te kerm oor die huidige regering nie. Dit was die noodwendige gevolg van wat hulle bepleit en waarvoor hulle hulle bewyer het. Hulle moet maar grinnik en kopknik en ja-baas, nee-baas.

Maar daar is nou soveel goeie, volksvaste Afrikaners wat by die bure en die res van die wêreldgemeenskap wil gaan neul. Sowaar? Is dit ons beste oorlewingstrategie? Om in die openbaar te kerm? Van wanneer af het die Afrikaner so pateties geword dat hy deur ‘n oop venster skyt? Van wanneer af het die Afrikaner ‘n Jannie Martelgat geword?

Miskien dink hulle die strategie is ‘n wenner omdat dit vir die swartman gewerk het. Ja, dit is so, as die swartman se onderlip bewe, gaan die Westerling se beursie oop. Maar dan betaal hy wel vir iets wat vir hom waarde het – die selfverheffende gevoel dat hy ‘n ondergeskikte, hulpelose ellendeling gehelp het. Maar in Afrika is dit nét die swarte wat hom so laat voel. Die Westerling weet instinktief dat die Afrikaner skrander, hardwerkend, gedug genoeg is om na homself om te sien. Hy het geen moeite om sy beursie in sy sakke te hou nie al huil die Afrikaner riviere van snot en trane.

Dis tyd dat die ploegbreker onthou wie hy is. Daarom is geskiedenis belangrik. Ek het tans die uitsonderlike voorreg om ‘n boek oor die geskiedenis van die Brandwaterkom te redigeer en uit te lê. Hier darem, sien jy die ploegbreker op sy beste.

Hierdie mense het in ‘n ongerepte vallei opgedaag. Daar was geen tuiste nie. Maar hulle het nie gekla nie. Hulle het plase uitgelê en begin werk. Daar was nie bome in die Oos-Vrystaat nie, so hulle het huise van sooie gebou.

Dit was bergwêreld en die velde was bestrooi met klippe. Maar die mense het nie gekla nie. Hulle het die klippe opgetel en uit die veld gedra.

Die grond was moeilik. Maar hulle het nie gekla nie. Met die mees primitiewe implemente het hulle landerye geploeg en boorde aangeplant.

Daar was baie ongediertes, afgunstige inboorlinge en wilde diere. Maar die mense het nie gekla nie. Hulle het klippe teen oorhangkranse gestapel en veekrale so gemaak.

Dit het dekades geduur vir die eerste tekens van voorspoed om te verskyn, toe verdryf die Engelse boere tydens die Oorlog en brand die huise en plase af. Maar die mense het nie gekla nie. Hulle het voortgeveg.

Die mans het bittereinders geword of is gevang en gedeporteer. Hulle het nie gekla nie. Op kommando het hulle die Kakies op hulle herrie gegee. In Ceylon het hulle die gevange seuns leer skryf, hulle het viole uit hout gekerf, skaakstelle gemaak, kerk gehou.

Die Engelse het die vrouens gejag. Maar die ma’s het nie gekla nie. Hulle het in die snerpende koue wegkruipertjie met die Engelse in die berge gespeel en deur die winter met hulle kindertjies in grotte geslaap.

Na die oorlog was daar niks om na terug te keer nie. Maar die mense het nie gekla nie. Hulle het voor begin. Die eerste dae het hulle balke skuins teen afgebrande huise se mure gepak en dit met sooie bedek vir skuiling teen die nagkoue.

Dit het bloed en sweet en trane gekos, maar ‘n anderhalfdekade later het hulle weer begin voorkom. Toe breek die rebellie uit en hulle aspirasies word verpletter en hulle leiers gevang. Maar die mense het nie gekla nie. Hulle het die Helpmekaarfonds begin en Generaal de Wet en die ander se boetes betaal en hulle bevry.

Die depressie het hulle inkomste uitgewis. Maar die mense het nie gekla nie. Hulle het deurgedruk.

Die Engelse wou nie vir die Afrikaner hulle eie skole, universiteite en koerante gun nie. Maar die mense het nie gekla nie. Hulle het hulle pennies opeengehoop en hulle eie skole, universiteite en koerante begin.

Die Afrikaner is as tweedeklasburger behandel. Maar hulle het nie gekla nie. Hulle het net harder gewerk, kanse aangegryp, maatskappye gestig en ander oorgeneem, geleer, nog harder gewerk en uiteindelik die regering oorgeneem.

Vandag se Afrikaner is onmeetbaar ryker as die pioniers van die Brandwaterkom. Hulle het kennis, geleenthede, vaardighede, opvoeding. En die mense kla.

Hou dan tog net op neul. As dit net sou werk – maar dit gaan nie. Jy is nie swart nie. En ons as volk het geen rede om te kla nie, want daar is nie een probleem wat ons nie kan oplos nie.

Hou op om in die wêreld se ore te neul. Wit plakkerskampe is nie die Britte se probleem nie – dit is die Afrikaner s’n. Die aanslag op Afrikaans is nie die Hollanders se krisis nie – dis die Afrikaner s’n. Die Suid-Afrikaanse moordvlaag is nie Swede se ellende nie – dis die Afrikaner s’n.

Moenie met ‘n witbrood onder die arm kla nie, het die oumense gemaan. Eweneens, as jy oor jou I-Phone 5 vanuit die plaaslike BMW-vertoonlokaal, terwyl jy wag vir die koopdokumente van jou nuwe 7-reeks om gefinaliseer te word, by my probeer kla oor, sê maar die armblankeprobleem, luister, ek wil niks van jou hoor nie.

As jy te lui is om jou patrolliebeurt by die buurtwag te doen, stel ek nie belang as diewe jou huis stroop nie.

As jy te verhewe is om ‘n pistool saam met jou te dra, wil ek nie hoor hoe jy kla oor ons bokshelde wat by ‘n partytjie doodgeskiet is nie.

As jy nie by jou skoolbeheerraad inval nie, wil ek nie hoor hoe jy sanik oor die verengelsing van ons skole nie.

As jy te bliksems lui is om behoorlike Afrikaans te praat en die taal besmeer met goedkoop Engelse woorde en frases, het jy geen rede om te snik oor die taalbeleid by Maties nie.

Wanneer het die Ploegbreker ‘n Jannie Martelgat geword?

Wat my betref, ek wil aan geen ander volk op enige ander plek in enige ander tyd wees as nou nie. Dié wat dink hulle is die landbouers versamel weer teen ons. Laat hulle kom. Ons sal húlle ploeë ook breek.

Ek ken die Afrikaner. Ek ken die Ploegbreker.

Maar jy, Jannie Martelgat, gaan van my af weg. Ek ken jou nie.