Die vakbond Solidariteit het SAA Tegnies vandag veroordeel vir sy optrede in ʼn saak van rassisme teenoor ʼn Solidariteit-lid en die maatskappy se besluit om nie dissiplinêre aksie teen die werknemer vir sy opmerkings te neem nie. Solidariteit het verlede week die maatskappy drie dae gegun om die korrekte dissiplinêre aksie te neem, maar die betrokke werknemer is egter net gewaarsku oor sy uitsprake en nou beskou die bestuur dié saak as afgehandel.
Volgens Solidariteit-woordvoerder Jaco Kleynhans het ʼn swart werknemer in Augustus vanjaar ʼn werknemer met rassistiese opmerkings toegesnou en gesê dat hy nie wit mense kan verdra nie en dit ook nie kan verdra om saam met wit mense te werk nie. “Dié uitsprake is direk en op ʼn neerhalende en rassistiese wyse op die persoon se wit kollega en wit mense in die algemeen gemik en is niks anders as blatante rassisme nie,” verduidelik Kleynhans.
Die lid het kort na die voorval ʼn grief by die werkgewer ingedien, maar die werkgewer het besluit om nie die dissiplinêre prosedure, soos voorgeskryf vir klagtes van rassistiese optrede, te volg nie. Volgens SAA Tegnies se dissiplinêre kode is ʼn klag van rassisme gronde vir onmiddellike skorsing, waarna die toepaslike dissiplinêre optrede gevolg moet word.
Die maatskappy het vroeër aangedui dat hy verkies om eerder bemiddeling as ʼn alternatief tot ʼn dissiplinêre aksie te volg.
“Werkgewers kan nie onkonsekwent optree in sake soos dié nie. Die dissiplinêre roete moet eenvoudig gevolg word en daar kan nie na willekeur afgewyk word van die voorskrifte nie. Rassisme is nie ʼn ligte aanklag nie en geen werkgewer kan daarom bekostig om dit ligtelik te hanteer nie. Ligtelike optrede stuur ʼn boodskap aan werknemers dat dit aanvaarbaar is om ander se menswaardigheid met rassistiese uitsprake aan te tas,” sê Kleynhans.
“Die bestuur het aan Solidariteit beklemtoon dat die lid egter wel daarop geregtig is om die saak intern verder te neem, maar dit is niksseggend,” sê Kleynhans. “Die lid het reeds die korrekte interne prosedure aangepak, maar die bestuur het nie die korrekte dissiplinêre roete gevolg nie en probeer nou om ʼn ernstige saak van rassisme onder die mat in te vee.”
Vanmiddag, wanneer die skeidsregter sy hand vertikaal ophou en sy fluitjie blaas om die wedstryd op Nuweland te begin, vlieg dertig spelers aanmekaar, en elkeen het een aansporingsgedagte: Tuishalfeindstryd. Dan is daar net strepe waar jy kyk: Die blou op wit strepe van ‘n bastion van Suid-Afrikaanse rugby – die WP – en die groen op wit strepe van ‘n ongepoetste plattelandse span wat nie weet wanneer hulle nou maar kan ophou nie.
Omdat die Blou Bulle so ‘n stoere bydrae tot die Springbok-lotgevalle maak, het hulle seisoen die patroon van die afgelope paar jaar herhaal: Terwyl die hardebaarde met toetsspanne wedywer, word hulle plekke volgestaan deur belowende maar nat-agter-die-ore penkoppe. Hulle werk is om huis en haard te verdedig totdat die gesoutes terug is van hulle internasionale pligte. As die Blou Bulle binne trefafstand op die punteleer is, is die plan dat die toetsspelers ‘n plek in die halfeindrondtes sal konsolideer en as hulle eers daar is, wel, geen ander provinsiale span verstaan so goed soos die Blou Bulle hoe om trofees te wen nie.
Die voorspellings is toe bewaarheid: Gister, op die Wanderers, was daar ‘n span vol kalmte, presiesheid en veglus wat gespeel het teen ‘n span vol onsekerheid en mog’t –troffe krieket. Die skok was dat dit die Engelse was wat alles voortreflik gedoen het, terwyl dit toernooigunstelinge Sri Lanka was wat gestrompel en gesteier het.
Twee Franse Rafale-straalvegters het in die Middellandse See neergestort toe hulle na hulle vliegdekskip teruggekeer het ná ‘n toetsvlug.
