Skrywer: Dan Roodt

Sokker en rassenasionalisme

Dit is interessant dat Suid-Afrikaanse swartes, sowel politici as gewone mense, deur die bank swart sokkerspanne ondersteun. Nadat die Bafana Bafana in die eerste rondte van die wêreldsokkerbeker uitgeval het, het die aandag na Kameroen en veral Ghana verskuif.

Ghana is eers Vrydagaand deur die span van Uruquay uigeskakel. Maar nie voordat die span deur swart TV-nuuslesers, president Jacob Zuma, asook Nelson Mandela, geëer is as “ware verteenwoordiger van Afrika”  nie.

Die identifikasie van swart politici en sokkerondersteuners met swart spanne geskied onwillekeurig en natuurlik. Aan die ander kant sou dit ondenkbaar wees vir, sê maar, die Sweedse koningsgesin om die Duitse sokkerspan te besoek en aan hulle te sê: “Julle dra die mantal van die Europese beskawing op jul skouers.” So iets sou onmiddellik as rassisties getipeer word, want blankes mag mos nie blanke sportspanne ondersteun nie, terwyl die omgekeerde wel toelaatbaar is.

Sulke insidente illustreer egter aan ons in welke mate die swartmense van Afrika ‘n identifikasie op grond van ras as natuurlik en vanselfsprekend aanvaar. Hulle is selfs trots daarop om ander swartes in hul sportstryd teen nie-swart spanne te ondersteun.

Vir Suid-Afrika is daar ‘n belangrike les hieruit te leer. Die land leef al klaar met ‘n groteske anomalie in sy grondwet, naamlik dat die land “nie-rassig” sou wees.
Verduideik die begrip “nie-rassigheid” aan swart sokkerondersteuners. Of Nelson Mandela.синус лифтинг стоматологияФільчаков Олександр Васильович

Mandela ontmoet Ghana se sokkerspan

Met president Zuma en ander wat gaande oor die Ghanese sokkerspan is, het ook Nelson Mandela besluit om “die Swart Sterre” te besoek, volgens sy stigting wat gister ‘n verklaring uitgereik het.

“Nelson Mandela is vanmiddag aan lede van die Swart Sterre-sokkerspan en hul bestuurder, afrigter en tegniese span by sy huis in Houghton voorgestel,” het die woordvoerder vir die Nelson Mandela-stigting, Sello Hatang, gesê.

Die span het vroeër vir Winnie Madikizela-Mandela en haar familie by haar huis in Soweto ontmoet, het hy gesê.

Mandela het ‘n brief gestuur waarin hy die span sterkte in hul wedstryd teen Uruguay Vrydagaand toegewens het.

Hy het gesê Ghana het die hele vasteland goed verteenwoordig en hoewel hulle nie vir halfeindrondte gekwalifiseer het nie, kon hulle kop omhoog terugkeer huis toe.

МордвиновДанильченко Юрий прокурор

Deutschland über (amper) alles

Die afranseling wat Argentinië by die Wêrelbekertoernooi se doelevraat, Duitsland, gekry het verbeter die kanse by die wedstryd dat Duitsland en Nederland se Oranje mekaar in die eindstryd die stryd gaan aansê.

Nederland kom in die halfeindstryd teen Uruguay te staan, terwyl Duitsland met die wenner van die wedstryd tussen Spanje en Paraguay sal moet afreken.

Nederland lyk byna verseker van ‘n plek in die eindstryd, met Uruguay wat ietwat gelukkig was om met die “laaste hoop van Afrika, Ghana,” af te reken.

Spanje het sy sokkies opgetrek toe dit begin lyk het of hierdie toernooigunsteling Italië en Engeland huis toe sou volg. Kenners is dit egter nie eens dat Spanje ‘n maklike taak sal hê nie.

Duitsland was in die derde minuut danksy ‘n kopskoot op die telbord, maar hierna het die doele lank opgedroog. Na rustyd het dit gelyk of die Argentyne die saak gou wou omkeer en beklink, maar dit was gou duidelik dat die Argentyne se asems gejaag het. Duitsland het hierna nog drie doele ingeryg, om sy reputasie as die toernooi se doelevraat gestand te doen.

Die ophef wat van Ghana gemaak is, het dié Afrikaland se dapper spelers geen guns gedoen nie. Net te veel van die voorspraakmakers vir Ghana het die span as swart span beklemtoon, en ‘n onsmaaklike rassekwessie van die saak gemaak. Wat hierdie voorspraakmakers betref, was die Algeryne nooit deel van die toernooi se Afrika-aanslag nie.

Duitsland het sy oorwinning tot die duidelike vreugde van kanselier Angela Merkel behaal, wat die gas van ‘n duidelike dikbek pres. Jacob Zuma was.

пескоструй для karcherОлександр Фільчаков прокурор

Oranje deur na halfeind

“Oranje mag nou glo in die eindstryd.” So berig Trouw oor Nederland se historiese oorwinning oor Brasilië.

Die Oranje-masjien het Vrydagmiddag gewys dat die span die versneller nog dieper kan trap, en het die sokkerreus Braslië met die kous oor die kop huis toe gestuur.

Vooraf was tot die Nederlandse pers vol vraagtekens of Nederland sy oninspirende, maar wenpogings, nog ‘n stappie verder sou kon voer. Om Brasilië te troef sou dit nodig wees.Vir nege minute het dit gelyk of die manne in Oranje geglo het ‘n stadige tempo sal die ding doen, maar toe word ‘n langafstand-skop dwarsdeur die Nederlandse span tot by Robinho voor die doelhok geskop, en die bal tot agter in die net aangehelp.

Hierna het die Nederlanders wakkergeskrik, die poer-poer was iets van die verlede en kon die toeskouers na spel kyk wat die klien eindstryd waardig was. Hoewel Brasilië ‘n paar keer amper die doelhok gevind het, was dit die Nederlanders wat punte gekry het. Wesley Sneider, die derde keer die man van die wedstryd, het in beide doele ‘n voetjie in gehad. Die tweede keer het hy self sy kop gebruik en die doel syne gemaak.

Beide Kaka en Arjen Robben is goed opgepas, en daar was slegs kort periodes waarin die twee baltowenaars hul kunsies kon uitstal.

Nederland kan nog aanvallender speel, maar of die Oranje-masjien in hierdie toernooi waar ‘n aanvalsglips die span die wedstryd kan kos, werklik voluit sal baljaar is te betwyfel. Tot dusver het die span die versneller net diep genoeg getrap om die opponente te klop, anders as byvoorbeeld Duitsland wat meer tot ‘n alles-of-niks wedstrydstrategie ingestel is.

casino online noАлександр Фильчаков прокурор

Advies vir munisipale geldsake

Die uwe het self jare gelede Ekonomie op Kovsies geneem, maar, so lyk dit my, is dit uitgediende kennis.

Want met daardie kennis maak die R15 miljoen wat ‘n bankrot munisipaliteit vir sokkerkaartjies uitgegee het met geld wat hy nog uit die inwoners moet wurg, op geen manier sin nie. Skynbaar het die raadslede wat so lekker gesing het: “ We are (very rich) communists” nog nie van die gans wat die goue eiers lê gehoor nie. Of liewer, van die gans weet hulle, maar wat gebeur as hulle die gans slag weet hulle niks.

“Hoes of betaal, is die wet vat nie faal,” is die taal wat die spulletjie se besluite bepaal. Dis nou ander wat moet betaal, want by laaste kennisname voor dit ‘n staatsgeheim geword het was ‘n taamlike rits Vrystaatse raadslede self lekker in die rooi met hul munisipale rekenings. Soos die minister onlangs nog was.

Maar die aankoop van die sokkerkaartjies het my laat dink. Hoekom koop die munisipaliteit nie vir die Curriebekerreeks met elke tuiswedstryd twee miljoen rand se kaartjies nie? Buiten met die Fifa-toernooi, behoort die stadion immers aan die munisipaliteit. Dan is die stadion mooi vol, en die munisipaliteit betaal die geld aan homself. Na tsjôtsjô afgetrek is, sal die munisipale kas steeds heelwat stadiger leegloop.

Elkeen wat ‘n gratis kaartjie kry, moet een slaggat opvul (of alternatiewelik ‘n boom daarin plant) en so sal die stad darem binne die volgende 10 jaar die slaggate in Langenhovenpark opgevul kry, en kan ‘n volgende woonbuurt getakel word.

Die borge spandeer meer en die Rugby-unie glimlag breed en kan dan ‘n groter tjekboek aanskaf.

Trouens, die mense op die pawiljoen spandeer ook ‘n gesonde klomp geld. Soos dié keer toe ek gedink het ons het genoeg geld saamgeneem, en ek net na rustyd ‘n halwe Coke by die klein Oortjies moes konfiskeer om iets oor te hê om vir die arme karwag te kan gee. Daai dag het ek agtergekom: As pa meer aandag aan die rugby skenk as aan sy kleingoed se spandeervermoë is selfs ‘n miljoen rand (sou dit in die eerste plek beskikbaar gewees het) iewers na rustyd al geblaas.

Met die verversingstaks vir die rugby-unie is dit kliphard lag al die pad bank toe.

Dan kan die Cheetahs afrigters bekostig en keer dat sy beste spelers gekoop word.

air flow чисткаФильчаков прокуратура харьков

Wanneer die post-euforiese trauma self die probleem word

Hoewel sekere aspekte van ekonomie, soos mikro-ekonomie en makro-ekonomie met uiters eksakte syfers en formules werk, speel persepsies en sielkunde in die omvattender konteks ‘n baie groter rol.

Wanneer ‘n gees van pessimisme oor die ekonomie posvat, tree soveel negatiewe faktore in werking dat die ekonomie inderdaad kort voor lank ‘n knou kry, en dikwels boonop ‘n domino-effek afgee.

Dit is geen geheim dat die land na afloop van die sokkerskouspel ‘n goeie dosis post-euforiese trauma gaan beleef nie. Die harde syfers van die ekonomie maak dit onafwendbaar, soos die kommer wat die ekonoom Mike Schussler pas uitgespreek het.

Trouens, die post-euforiese trauma het reeds redelik wyd posgevat onder mense wat tot onlangs nog sterk deur die euforie meegesleur is, en Volksblad het ook reeds ‘n spotprent hieroor gedra. Hierdie trauma is veral onder akademici en ander intelligentsia te bemerk, maar dreigemente van stakings, dreigemente van hernude xenofobiese aanvalle en vele meer dra die boodskap dat ons nou die voorloper sien van ‘n post-euforiese trauma van veel groter skaal.

Die werklike gevaar is dat die vrees vir die gevolge so verlammend inwerk dat die impak groter sal wees as wat dit onder meer objektiewe omstandighede sou wees.

Sou die vrese vir ‘n opvolg-wêreldresessie (double impact) realiseer, sal nog lank bespiegel word hoeveel hiervan deur die vrese daarvoor veroorsaak is, en hoeveel deur objektiewe ekonomiese indikatore.

Om ‘n onnodige diep ekonomiese slag as gevolg van post-eforiese trauma af te weer, is ‘n ontlontingstrategie nodig. Om die bevolking eensklaps met slegte nuus te bombardeer is net so nadelig as om die euforie te rek deur die slegte sy uit die nuus te probeer hou. Juis nou is ‘n goeie tyd om hoë profiel korrupsie duidelik vas te vat, om ministers wat rojaal met belastingbetalersgeld omgaan die trekpas te gee … trouens, die boodskap uit te stuur dat daar erns mee is om die lot van miljoene armes aan te spreek. Diegene wat belastingbetalersgeld gebruik het om sokkerkaartjies te koop moet noodwendig behoorlik, sigbaar en duidelik vasgevat word. Trouens, dit moet ondenkbaar wees dat raadslede wat hierby betrokke was, toegelaat sal word om volgende jaar as kandidate vir enige party verkiesbaar te wees.

Waar begrotings ter sprake kom, moet die beginsels van ontwikkelingsbegrotings nougeset nagekom word. Dit help byvoorbeeld nie om tekorte met sulke belastingverhogings aan te spreek dat die belastingbasis in die proses vernietig word nie. Die produktiewe sektor moet genoeg kapitaal en ‘n positiewe persepsie oorhou om te investeer en werksgeleenthede en algemene welvaart te skep.

Matigheid is die beste resep teen babelas.

строительство водозаборных скважинлобановский обыск

All Blacks, Springbokke speel in Soweto

Die All Black-afrigter Graham Henry het onbedoeld onthul dat Nieu-Seeland en Suid-Afrika hul drienasiesrugbywedstryd op 21 Augustus by die Soccer City-stadion in Soweto sal speel.

Suid-Afrikaanse amptenare moet steeds hul besluit aankondig om die wedstryd van Ellispark in Johannesburg te verskuif na die Sowetostadion met 95 000 sitplekke waar die finaal van die sokkerwêreldbeker gaan plaasvind.

Henry het die inligting Vrydag laat fal in ‘n onderhoud met die stuff.co.nz-webwerf. Hy het die stadion vir die wedstryd bevestig in antwoord op ‘n vraag, maar toe sy fout agtergekom en die raad van die All Blacks se mediabestuurder gevra.

“Ja, dis amptelik, is dit nie?” het Henry gesê, voordat hy na die mediabestuurder Joe Locke gedraai het en aan hom gevra het: “Mag ek dit maar sê, Joe?”
“Ek het dit so pas gesê, nie waar nie? Daar is gespekuleer… nee, ek mag dit nie eintlik sê nie. Nee, daar is net gespekuleer dat ons in ‘n stadion wat 97 000 mense vat, kan speel. Jinne, dit sal fantasties wees, nie waar nie? Ek kan nie wag nie.”

баня #ИМЯ?Фильчаков прокурор

Taaltoestand aan die Oosgrens voor die trek

Was die regering se taalmaatreëls ‘n oorweging vir die trek? Blykbaar nie. C.F.J.Muller beskryf in Die oorsprong van die Groot Trek die taaltoestand in die grensdistrikte en -dorpe vóór die trek. Op die platteland het al hoe meer Setlaars Afrikaans begin leer (behalwe in die Setlaarsdistrik Albanie) en is in die Afrikaanse gemeenskap opgeneem.

By gebrek aan ander kerkgeriewe het hulle noodgedwonge lid geword van die NG Kerk, waar die Skotse predikante hulle gou laat tuis voel het. In Port Elizabeth en Grahamstad is Afrikaners, soos in die Kaapse Skiereiland, in die Engelse gemeenskappe opgeneem. Kinders van Afrikaners is daar meer dikwels na Engelse skole gestuur, waar hulle vlotter en beter Engels leer praat het, en waardeur dit vir hulle makliker geword het om met Engelse te trou.

Op die grensdorpe het Afrikaners en Engelse mekaar ontmoet en beter leer ken. Hulle het mekaar se taal aangeleer en gemeenskaplike probleme bespreek. Afrikaans was die algemene omgangstaal en Nederlands die skryftaal, hoewel Engels in die staatskantore veld gewen het. Briewe van hoër beamptes van Grahamstad en Kaapstad was in Engels; amptelike kennisgewings was in Nederlands en Engels.

Die korrespondensie uit die platteland was in ‘n taalvorm tussen Afrikaans en Nederlands. Die briewe en rapporte kon moeilik vertaal word en het soms die amptenare grys hare gegee. Partykeer moes ‘n oorwerkte amptenaar uit sy karige salaris ‘n vertaler huur. Behalwe in Kaapstad, Grahamstad en Albanie was Hollands vóór die Trek toonaangewend ondanks Somerset se proklamasie. Sonder Hollands kon die owerheid nie die dorpe en distrikte administreer nie. Die veldkommandante en veldkornette se Hollandstaligheid moes noodgedwonge aanvaar word, skryf Muller, “want anders sou die ganse raamwerk van die plaaslike bestuur in duie stort”.

Selfs ou dorpsbewoners soos Piet Retief en Gerrit Maritz het Engels blykbaar nooit heeltemal bemeester nie. Engels kon hulle verstaan en lees, en waarskynlik kon hulle dit redelik skryf, maar om ‘n ietwat ingewikkelde betoog daarin af te steek sou nie maklik gaan nie.

Dieselfde geld vir Piet Uys, hoewel hy as renperdeienaar en burgeroffisier die vriend van baie Britse offisiere was. Op die meeste Oosgrensdorpe, selfs die kleinstes in die Karoo, het Engelstaliges gewoon. Baie beroepslui was Engels, maar kon Afrikaans met kliënte praat.

Die Anglisasiebeleid was nog geen grief nie, en Voortrekkers het dit byna nooit genoem nie. Hulle was ontevrede omdat skole net Engels was, maar die meeste het hul kinders nie lank laat skoolgaan nie, of private onderwysers gebruik. In die kerk het so min lidmate Engels geken dat die Skotse predikante nie gehoor gegee het aan regeringsinstruksies om hulle Engels te help leer nie.

Maar voor die Trek was daar tekens dat Engels begin veld wen het ten koste van Afrikaans en Nederlands, veral in die staatskantore, ekonomiese en beroepslewe. Nadat duisende Afrikaners na die noorde getrek het, het Engels in die Oos-Kaap gevorder. Afrikaanse bruin mense het hul taal behou; daar was min sosiale omgang met Engelse blankes.

online freeлобановский александр дочь

Ontologiese onsekerheid

Na aanleiding van Dan Roodt se artikel “Vir ‘n nuwe kultuurpolitiek” het die volgende gedagte by my ontstaan oor die toestand van die moderne Afrikaner.

Hierdie toestand is een wat al langer duur as slegs die laaste anderhalfdekade se ANC-terreurkampanje, maar onder die ANC het hierdie toestand ‘n eiesoortige kritieke massa bereik.

Die “toestand” waarna ek verwys kan die beste omskryf word met die term “ontologiese onsekerheid”; ‘n naam wat die eerste keer deur die radikale Skotse psigiater Ronald D. Laing gebruik is. Dit behels die onvermoë om ‘n ware identiteit te vorm, aangesien hierdie identiteit geen wesenlike vashouplek kan kry vanuit die omgewing nie. Wanneer iemand voortdurend verneder word op sy manier van oorkom, sy waardes, geloof en opvatting, gaan hierdie persoon sy “self” agter ‘n web van maskers en akteurwerk wegsteek om te sorg dat sy ware, innerlike identiteit nie verder geskaad kan word nie. In uiterste gevalle kan hierdie persoon selfs begin om ‘n walging te ontwikkel teen dit wat sy eie is en homself sodoende verder begewe in sy nagemaakte identiteit.

Ontologiese onsekerheid veroorsaak dat ‘n mens voel dat sy ware self geen bestaansreg het nie en iets ongewens is, en so iemand doen sy bes om hierdie self te beskerm, soos wat ‘n mens bakhand hou teen ‘n vlammetjie in die wind. As ‘n mens hierdie innerlike self egter te veel toeseël agter ‘n vals masker, kan hy verder kontak verloor met sy ware dryfvere, waardeur hy ‘n gevoel van leemte binne homself ervaar. Hierdie leemte gaan homself op sy beurt slegs verder stuur in die rigting van sy vals identiteit, ten einde lewendig te voel, nie-wetende dat dit hom juis verder gaan vervreem nie. Die resulterende leë gevoel laat iemand onseker agter met ‘n diepgewortelde gevoel van wanhoop en rigtingloosheid. Hierdie persoon sou Laing omskryf as ontologies onseker.

As voorbeeld van ontologiese onsekerheid het Laing op ‘n stadium beskryf hoe twee psigiatriese pasiënte in ‘n argument betrokke was, toe die een teen die ander uitvaar met: “Jy sê so omdat jy wil wen. Ek sê so om my bestaan te bevestig”. Op die oog af lyk dit asof hier sprake is van ‘n wanvoorstelling van ‘n malmens, maar is in werklikheid goed verstaanbaar in terme van sy patos: Om hierdie argument te verloor sal sy gevoel van self, van bestaan-in-die-wêreld dermate aantas dat hy gereduseer sal word tot niks meer as ‘n voorwerp van die ander se hoon nie.

Dit lyk aanneemlik dat hierdie proses wat binne die gedagtewêreld van een mens afspeel, ook van toepassing is op ‘n etniese volk as geheel. Enige vorm van kulturele ekspressie wat eie is aan ons kultuur is die onderwerp van verdagmakery, bespotting of karikaturisering, wat ‘n onmiskenbare element van vernedering bevat. En nou probeer ons volk as geheel ‘n manier te vind hoe ons die beste kan aanpas in hierdie vyandige omgewing. Sommige gryp ekstra hard terug na die kern van Afrikaneridentiteit en probeer die res van die volk op te voed met waardes wat kongruent is met ons ware identiteit. Ander het Afrikanerdom die rug toegekeer en probeer hul bes om alles wat hul voorouers opgebou het, af te breek, te bespot en as minderwaardig of skadelik te beskou. Nog ander probeer om waardes wat hulle van huis uit gekry het te versoen met die namaakidentiteit wat die ANC-lakeie wil hê ons moet dra.

Die alomteenwoordige persepsie is egter dat daar geen of nouliks ‘n kernidentiteit is wat Afrikanerdom identifiseer nie, en die gevaar wat hieruit kan ontstaan is verlamming en rigtingloosheid. Daar is geen maatstaf meer waarop gehandel kan word op ‘n manier wat bindend is vir ons kultuur nie. Die gevaar wat hierdie vervreemding inhou, is dat dit veral Afrikanerhaters kan aanhelp om verder afbreuk te doen aan hul eie kultuur – ek bedoel nou Afrikaners self wat Afrikanerhaters is. Hulle is diegene wie se namaakidentiteit bestaan uit ‘n minagting vir dit wat hul eie is, en hulle is diegene wat uit gebrek aan ‘n innerlike gevoel van integriteit die heersende regime se ideale slaafs naloop. Hul identiteit is juis ‘n paradoksale gebrek aan identiteit.

As ‘n volk eenmaal in so ‘n staat van verlamming verkeer, is protes onmoontlik. In hierdie toestand is daar sprake van ‘n suiwer vorm van verdrukking. Iets wat ‘n mens nie altyd besef nie is dat wanneer ‘n volk werklik verdruk word, kom hy nie in opstand nie. Sy lede is te verdeeld, het geen middele nie, geen geld en koordinasie nie, en ook geen energie nie. Hulle glo ook nie dat opstand of protes gaan help nie. Volke begin eers te protesteer as hulle meer eenvormigheid kry, as hulle energie en hulpbronne kry en as hulle dink hul protes gaan help. Opstand vind meestal plaas wanneer die verdrukkende elemente hul krag begin verloor en die opstandelinge sterker in hul skoene begin staan. Die Soweto-opstande, die Franse Rewolusie, die opkoms van Nasionaal Sosialisme en Fascisme in Europa het juis hul ontstaan gehad toe die ergste tye agter die rug was en dit gelyk het asof beter tye gaan aanbreek. Volgens die Nederlandse historikus Geert Mak het die Eerste Wêreldoorlog ook op so ‘n manier uitgebreek. Daar was te veel energie in Europa. Die sluipmoord op die Aartshertog Franz Ferdinand was slegs die laaste strooitjie wat die kameel se rug laat breek het.

Miskien is dit nou die tyd om die nuwe generasie Afrikaners op te voed met ‘n goeie dosis Afrikanernasionalisme – geskoei op die beginsel van leef en laat leef – noudat die ANC se magsblok skeure begin vertoon. Dit mag dalk sorg om ‘n einde te maak aan die rigtingloosheid en verdeeldheid van ons mense. As die omgewing ons geen ruimte bied om ons kultuur te beoefen nie, moet ons vanuit onsself begin en dit op ‘n diepsinnige manier begin terugvat. Ons begin by die onvervreembare fondamente van ons historiese erfenis en kyk of ons dan ons pad opwaarts kan werk.

En dis altyd ‘n goeie begin.

укладка фанеры ценаОлександр Фільчаков прокурор