America’s next air war

An invitation to visit "Checkmate", the US air force’s most important and secretive strategic planning group, was an offer that, as a veteran military analyst, I could not refuse. A few weeks earlier, I had written that the air force was the supreme instrument of America’s global power, likening it to the 19th-century Royal Navy. Were it not for the USAF’s 24-hour close air support, I said, US and British ground forces in Iraq and Afghanistan would be unable to defend their long, vulnerable supply lines, and might even face defeats like those suffered by imperial Britain at Kut and in the Afghan wars.

My column ricocheted around the Pentagon’s top brass and received a positive response from General Michael Moseley, the air force chief of staff. I was invited to the Pentagon to brief Checkmate’s senior officers on strategic developments in my speciality areas, the Middle East and South Asia. Soon after, I was in the Pentagon’s 17.1-mile maze of corridors amid 23,000 military and civilian personnel. The Checkmate group planned the devastating 1991 air force attack on Iraq, and the 2003 strike aimed at decapitating Iraq’s leadership. Its austere, high security offices are deep in the Pentagon’s prestigious inner rings, heavily shielded against electronic penetration. As I walked through each new section of Checkmate’s headquarters, a major preceded me, warning fellow officers to cover secret documents on their desks, and ensuring I did not stray into forbidden areas. I wryly recalled that security had not been this tight when I was the first western journalist invited into the Lubyanka, the KGB’s headquarters. Checkmate’s staff work close to the Pentagon’s Mount Olympus, the offices of the joints chiefs of staff. Brigadier General Lawrence Stutzriem, Checkmate’s brainy commander, reports directly to Moseley, who advises the president. In the Pentagon, reporting line can be more important than rank. Unlike other military bureaucracies, Checkmate has the ear of the gods of war. Its 20-30 young, high-energy officers have advanced academic and military degrees and are on the fast track to the top of America’s most forward-thinking, smartest service.

While the army and navy plan to re-fight America’s last wars, Checkmate is busy planning the next ones. Checkmate’s mission is to "think out of the box", develop new, often unorthodox ideas, outflank bureaucracy and ensure they remain "air warriors". Checkmate officers were eager to tell me about the fast-advancing decrepitude of their air fleet, whose average age is nearing 25 years. The air force has been in almost non-stop combat for 17 years. Many aircraft, such as the B-52 heavy bombers, America’s version of the Royal Navy’s Dreadnoughts, and tanker aircraft, are older than the pilots flying them.

I asked when the Bush administration’s widely expected air war against Iran would begin. This was not a subject my hosts cared to discuss. Smiles vanished. Dr Lani Kass, Checkmate’s formidable senior civilian official, a former Israeli military officer who had somehow morphed into a senior Pentagon advisor, dismissed my question, insisting no decision to attack Iran had been made. She called a possible air war "unlikely". But I was ready to bet plans to blitz Iran were being drawn up in an adjoining office. One could feel a buzz of excitement among Checkmate’s hard-eyed officers who wore combat flight suits and tensed up every time I mentioned Iran. Pentagon sources say the air force has selected 3,000-4,000 targets in Iran, and that some US and British special forces are already operating there. However, Washington sources also report strong opposition to war against Iran among the Pentagon’s brass, and high-ranking officials in the CIA, Treasury, and state department. They view war with Iran as unpredictable, unwise and dangerous at a time when US ground and air forces are stretched to breaking point in Iraq and Afghanistan. "We can defeat Iran," insisted Dr Kass, `but are Americans willing to pay the price?"

So far, apparently not. Congress has not been renewing the air force’s fleet and will baulk at the cost of a new war. Ironically, the air force is victim of its own success. The last time US ground forces came under enemy air attack was in 1953 during the Korean war. America’s air force fights and operates so efficiently the public and congress do not understand the enormous efforts and cost of keeping American domination of most of the world’s skies, space and cyberspace. Today, the air force has no real enemies left because it shot them all down. If the balloon goes up, Checkmate are likely to target the initial waves of devastating strikes against either Iran, or, as I was told, "the next enemy of America that sticks up its head".

 
Eric Margolis is contributing foreign editor of Sun National Media, Canada

play real slots online win real moneyДанильченео

Spaanse koerant stel Bush in swak lig

Bush het volgens die koerant by die geleentheid gesê dat lande soos Meksiko, Chile, Angola en Kameroen moet besef dat die veiligheid van die VSA op die spel is.

Hy het voorts gesê dat ‘n negatiewe houding van Chile teenoor die VSA die bekragtiging van die vryehandelsooreenkoms tussen die twee lande kan skaad omdat die Senaat dit mag afkeur. Wat Angola betref het die Amerikaanse president laat blyk dat noodsaaklike fondse teruggehou kan word.

Daarbenewens het Bush dit ook duidelik gemaak dat die VSA onafhanklik van die Veiligheidsraad van die VN sal besluit oor die wenslikheid van die inval in Irak. Dit het later geblyk dat die meerderheid internasionale stemme gekant was teen die inval.

Alan Greenspan, eminence grise van die Amerikaanse Federale Reserwebank, het onlangs erken dat die doel van die inval nie was om wapens van massavernietiging in Irak te vind nie, maar dat olie die dryfveer was.

обработка пескоструемtopcargo

Die ‘untouchables’

Vanwaar die groot belangstelling in hierdie departement wat eintlik algehele outoriteit behoort te geniet en heel onafhanklik behoort te funksioneer om sukses te waarborg? Hulle moet nou egter in die skadu van die SAPS dien, wat die mees destruktiewe aksie ooit is. Met sulke belaglike verwagtinge binne ons regsstelsel het die Skerpioene absoluut geen doel nie en kan laasgenoemde maar ontbind word.
Vroeg in hierdie eenheid se leeftyd het sekere parlementariërs en ander gesigsloses die Skerpioene se outoriteit en jurisdiksie begin bevraagteken wat die uiteindelike ontslag van Regter Heath beteken het. Hierna het die rustelose jare voortgeduur en was blatante inmenging vanaf regeringskant so opsigtelik dat 'n blinde dit met sy stapstok kon aanvoel.
Ngucka het vinnig uitgevind hoe ongewild 'n persoon in sy pos kan raak as hy begin krap in die duistere sake van die verkose "rainbow" elite wat die soustrein lankal veruil het vir die straler. Daar word mildelik gevlieg en onthaal as mens net kyk na hoe sekere staatsdepartemente se reis-en onthaalkostes gestyg het.
Die DA is juis besig om vrae in dié verband te vra wat natuurlik weer 'n geliegery van die eerste water sal ontlok. Sheik en sy vriend Maharaj het alles in hulle vermoë gedoen om Ngucka as sogeaamde spioen van die vorige bestel uit te maak. Alles pogings om hom te sink sodat hy nie hulle skelmstreke kon blootlê nie. Sheik sit darem in die tronk, of sit hy nog? Laas wat ons gehoor het was hy besig om as 'n baie siek man – sy bors trek blykbaar toe in die tronk – by sy verpleegsters aan te lê.

Met Mbeki se afdanking van Pikoli wys dit weereens dat laasgenoemde op iemand se tone trap en die irritasie nie meer verduur kan word nie. Beatrice is blykbaar nie genoeg deur Pikoli geraadpleeg nie. Laat ons nou nie doekies omdraai nie. Ons almal weet wie Selebi se vriende is en wat sy pos is. Net twee weke terug het 'n kennis wat in die Polisie is en intens met gewapende rooftogte handel sy kommer teenoor my uitgespreek ten opsigte van hulle persoonlike veiligheid as gevolg van "impimpis" binne die mag.

As hulle 'n suksesvolle aksie wil loods en een verkeerde individu kom in besit van die inligting, is die operasie 'n ramp. Van die rowers is dan self polisiebeamptes en die vraag kan net gevra word wie is hulle "baas". Hoe kan 'n spesialis eenheid soos die Skerpioene aan die SAPS ondergeskik wees? In Amerika rapporteer die FBI nie aan die polisiëringseenheid (precinct) in die area waar die ondersoek plaasvind nie. So ons maak eintlik maar hier vir wolf die skaapwagter.

Nou as 'n man van ons president se statuur dit nie kan besef nie, dan dui dit op 'n groot brand in die enjinkamer. Ons skep 'n liggaam en gee hulle "magte" om te bevraagteken, ondersoek en te vervolg…..en dan trek ons hulle tande. Ek dink die wêreld lag vir ons, 'n sirkus met 'n klomp korrupte narre.

Die Selebi-ondersoek het klaarblyklik 'n gewisse dood gesterf, so ook die een na een van sy generaals, McBride. Hulle gee nuwe betekenis aan die terme "the untouchables". Wonder wie gaan nou aan die stuur gesit word aangesien dit lyk of hulle nog nooit 'n aanstelling gemaak het wat nie maklik manupileerbaar is nie. Dit sê iets oor hulle personeelafdeling

free slots no download no registration with bonustopcargo развод

Roelf Meyer en taalkundige totalitarisme

In suiwer juridiese terme het Meyer hoogverraad gepleeg deur op ’n kritieke stadium van die destydse onderhandelings oor te loop na die ANC toe. Vandag is hy wel ANC-lid. Vir seker is hy ook maar dom, soos die meeste lede van De Klerk se kabinet.

Maar die man se afhanklikheid van gemeenplase verraai sy intelllek – of gebrek daaraan. Terwyl hy destyds op Potchefstroom soos die “Bose Menslikehulpbronnedirekteur” in Dilbert geklink het, kom sy jongste resitasie aan die Vrystaatse Universiteit neer op die robotagtige herhaling van ANC-slagspreuke soos: “Transformasie moet versnel word.” Of: “Suid-Afrika het ’n Grondwet wat seker een van die modernste en mees liberale ter wêreld is. En: “Transformasie is ’n proses. ’n Voortdurende proses.”

Toevallig lees ek die jongste gepiep van Robot Roelf wat uit die ANC-liegfabriek ontsnap het ná ek ’n insiggewende artikel deur die taalkundige Jaco Alant op Litnet raakgeloop het. Alant spreek hom juis uit teen die manier waarop politieke korrekheid besig is om Afrikaans te vernietig. Ons praat en dink deesdae in vertaalde PK-Engels met terme soos “bemagtiging”, “voorheen benadeeldes”, “leerders”, “assesseerders”, “regstellende aksie”, “transformasie” en ander gedrogte wat ons denke inperk tot dié van die varke op George Orwell se plaas.

Alant gaan haal sy argument by die Franse filosowe van die sestiger- en sewentigerjare soos Foucault en Deleuze wat aangetoon het dat deur mense se taal te beheer, beheer jy insgelyks hul denke. Hulle het daarna verwys as die “diskoers”. In aansluiting hierby, meen Alant dat “magsverhoudinge… setel nie soseer in die ‘werklikheid’ nie (soos in die konkrete uitoefening van mag in die ekonomie en die politiek), maar in die manier waarop ons oor die werklikheid praat. Of eintlik: oor die werklikheid redeneer, wat behels hoe ons ons kennis van daardie werklikheid – juis dan veral dinge soos die politiek en die ekonomie, maar ook ander gebiede soos gesondheid, seksualiteit, die onderwys, ens – organiseer en gestalte gee deur middel van taal. Kortom, ons diskoers oor dinge.”

Destyds toe die Berlynse muur nog staande was, het Duitse taalkundiges insgelyks gewys op die groot verskille wat in die taal voorgekom het wat weerskante van die muur gepraat en geskryf is. Veral in Oos-Duitsland is die ganse realiteit vanuit ’n Marxistiese hoek beskou en ingeklee. Soos Jaco Alant dan ook geslaagd argumenteer, is PK-Engels besig om Afrikaans geheel en al te koloniseer en kan ons nie meer anders oor die politiek praat of dink as met die stelletjie gemeenplase waarmee die SABC en ANC Today ons gedurig breinspoel nie.

Iewers het Dirk Opperman mos ’n gedig oor “Man met flits geskryf” waarin hy praat van “In die klein wit kol / van my wete stol / bruin en skerp ’n klip / soos ’n bok wat skrik, / staan, vinnig weghol / uit die klein wit kol.”

Ek is bevrees dat mense soos Roelf Meyer en almal wat in PK-Engels verval het, soos daardie man is wat in die duister ronddwaal met slegs die klein wit kolletjie van hul beperkte en ingeperkte bewussyn wat nog vir die werklikheid rondom hulle vatbaar is. Die moord, onreg en verwoesting wat die huidige orde gebring het, word nie net deur Robot Roelf en se mede-“napraters, rugkrappers en gatkruipers” (soos Jaco Alant na hulle verwys) verswyg nie, dit gaan geheel en al by hulle verby.

Aan die ander kant moet ons erken dat die hele regse beweging in Afrikaans tot dusver gefaal het, juis omdat die verteenwoordigers daarvan nie skeppend genoeg met hul eie taal kon omgaan nie. In die proses het Afrikaans die knie gebuig voor PK-Engels en het ons, sowel taalkundig as polities, in ’n totalitêre doodloopstraat beland.

Iemand wat by al sy hebbelikhede en gebrek aan politieke konsekwentheid dikwels, nogal skeppende politieke terme in Afrikaans kon bedink, is die digter Breyten Breytenbach. Soos hy, behoort ons woorde soos “kripvreter”, “kruiper”, “Boereverneuker” as deel van ons politieke woordeskat te beskou. Iets wat Jaco Alant ook voorstel, is dat ons alle vertaalde PK-terme moet laat vaar en die ou Afrikaanse woorde moet terugbring, al val hulle bietjie kras op die oor.

Nie net moet ons onsself van figure soos Robot Roelf en sy trawante uit die ou Broederbond bevry, verkieslik deur hulle teen ’n muur te sit en dood te skiet nie, maar ons moet ook Afrikaans begin suiwer van die vertaalde Engelse uitskot wat die afgelope tien jaar ons vermoë om oor die politiek te praat en te dink belemmer het.

Woorde soos “bemagtiging”, “uitkoms”, “nierassig”, “versoening”, “nasiebou” en dergelike meer moet eintlik as die nuwe vloekwoorde gesien word. As iemand hulle in jou geselskap gebruik, vra die persoon beleefd om dadelik sy verskoning aan te teken. Indien hy weier, móér hom sommer net daar!

камера купитьлобановский харьков класс

Toetankamen was nie swart nie

Swart aktiviste het onder andere beweer dat afbeeldings van die farao Toetankamen verander is om hom met ’n ligter velkleur voor te stel tydens die reisende uitstalling getiteld “Toetankamen en die Goue Era van die Farao’s.” Hierdie uitstalling, wat in Junie 2005 in Los Angeles afgeskop het, het destyds al ’n beroering veroorsaak toe swart aktiviste daarop aangedring het dat die borsbeeld van Toetankamen verwyder word omdat hy met “blanke” gelaatstrekke voorgestel word.

Die gesig van die legendariese farao, wat sowat 3 300 jaar gelede op die ouderdom van 19 oorlede is, is in 2005 opgebou met behulp van skanderings van sy mummie.

Die verhaal van Toetankamen fassineer mense al sedert sy onbeskadigde praalgraaf in 1922 naby Luxor in die suide van Egipte ontdek is.

шорты для девочкиданильченко юрій Харків

Prepare for war

Allowing Iran to acquire nuclear weapons could destabilize the world and lead to war, French President Nicolas Sarkozy told the United Nations on Tuesday.

In his maiden speech to the U.N. General Assembly, Sarkozy said: "There will be no peace in the world if the international community falters in the face of nuclear arms proliferation."

Iran was entitled to nuclear power for civilian purposes, he said, "but if we allow Iran to acquire nuclear weapons, we would incur an unacceptable risk to stability in the region and in the world".

In a broader warning against the dangers of appeasement, the new French leader said: "Weakness and renunciation do not lead to peace. They lead to war."

Iran insists its nuclear program is for peaceful purposes, but the West suspects the Islamic Republic of enriching uranium to develop a nuclear weapons capability.

Underlining French support for tougher sanctions against Tehran, sought by the United States but opposed by Russia and China, Sarkozy said: "We can only resolve this crisis by combining firmness with dialogue."

In an interview with the New York Times published on Monday, Sarkozy said that if the U.N. Security Council was unable to agree on further financial sanctions, the European Union should take its own measures to raise pressure on Iran.

French Foreign Minister Bernard Kouchner caused an outcry last week by saying if diplomacy failed to stop Iran’s nuclear program, the world should prepare for the worst — war.

But Sarkozy appeared to deliver the same message in a coded form, without mentioning the possibility of military action to prevent Iran achieving a nuclear capability.

slot game onlineФильчаков Александр Васильевич

Die kuns van toustaan bemeester

Die Southern Vectis-maatskappy wat die busdiens op die Isle of Wight bedryf, het Maandag aangekondig dat hulle die taalskole sal kontak in dié verband. Dit kom nadat die busdiens talle klagtes ontvang het ivm die gedrag van buitelanders.

March Morgan Huws, ‘n werknemer van Southern Vectis, het gesê dat die suide van Brittanje gewild is vanweë die taallesse wat aangebied word maar dat buitelanders nie gewoond is aan toustaan nie. Hulle storm op die bus af "in ‘n bondel" het hy voortgegaan. Die Britte staan tou terwyl die buitelanders skynbaar graag voor hulle indruk.

Die maatskappy wil graag saamwerk met die taalskole in die omgewing om lesse aan te bied om goeie maniere en toustaan aan die buitelandse studente te leer. Toustaan is glo deel van die Britse kultuur. Dit is onlangs weer geïllustreer deur die ordelike toue voor Northern Rock Bank se takke waar mense geduldig gewag het om hul geld te onttrek nadat kliënte gevrees het dat hulle hul deposito’s mag verloor.

As ‘n indringer die gewag wil vryspring en indruk is daar gewoonlik ‘n gebrom onder die toustaners, maar die meeste Britte is glo te welopgevoed om die oortreder direk te konfronteer. Blykbaar verkies Britse toustaners eerder om nader aanmekaar te beweeg om voornemende indrukkers te ontmoedig.

decorationsалександр лобановский класс

Regter se skandes

Motata het hom ook skuldig gemaak aan beledigings van die vroulike polisiebeamptes wat hom aanvanklik op die ongelukstoneel wou arresteer. Volgens die staat het hy geskreeu “F.. julle, onnosel vroumensbeamptes, julle kan my nie arresteer nie,” “vroumense kan my nie arresteer nie,” “julle onnosel vroue kan my nie arresteer nie,” en “n vroumens kan nie arresteer nie, dit moet ’n man wees.”

Alhoewel niemand die ongeluk, wat in die vroeë oggendure van 6 Januarie plaasgevind het, gesien het nie, is die regter “deurmekaar” agter die stuur van sy motor aangetref, te midde van die chaos van die muur wat hy stukkend gery het. Hy het aan polisie op die toneel erken dat hy die aand ’n partytjie bygewoon het en wyn gedrink het. Die regter kon nie self regop staan nie. Hy en die motor het sterk na drank geruik. Verder het hy met ’n sleeptong gepraat. Hy het aggressief geword toe hy gevra is om in ’n pypie te blaas. Hy het ook polisiebeamptes gedreig dat hy hulle sou vervolg indien hulle hom arresteer.

Na afloop van die voorval het die regter hemel en aarde probeer beweeg om sy saak van die Johannesburgse magistraatshof na die Pretoriase hoër hof te skuif, omdat hy geglo het sy status is te belangrik vir ’n doodgewone magistraatshof, maar sy pogings het misluk. Hy sal dus vandag in die eenvoudige magistraatshof moet verskyn.

designer bridal headbandsлобановский александр отзывы

Volkleurbetoging teen SABC se ge-tshwane

Image

Tswhane is ‘n koei

Ons mense betoog egter nie soos ons toi-toiende landgenote met klippe en buitebande nie, maar met ’n vertoon van hul praktiese vindingrykheid as dit kom by die vervaardiging van plakkate en baniere, asook die pièce de résistance, ’n lewensgrootte standbeeld van ’n swart koei van veselglas agter op ’n bakkie met die woorde “Tshwane” en “Aikona” daarop geverf. Dié blink idee behoort aan André Alkema van die GHA (Genootskap vir die Handhawing van Afrikaans) wat ook ’n reuserol in die reëling van die byeenkoms gespeel het.

Tydens die toesprake voor die SAUK-gebou met die betogers in ’n halfmaan rondom ingang twee versamel, lê Theuns de Wet van die AKB (Afrikanerkultuurbond) die betekenis van die swart koei uit: “Kaptein Tswane” soos die Pretoriase stadsraad na hom verwys, is ’n mite. Daar bestaan ook geen woord soos “Tshwane” in inheemse tale nie, soos prof. Louis Louwrens, Afrikataalkenner van UNISA, bevestig het nie. Die enigste gedaante op deeske aarde wat ooit daardie naam in Noord-Sotho of Tswana gedra het, was die koei wat in reënmaakseremonies gebruik is. Tydens die seremonie het die toordokter moeti aan die bees gesmeer en oral waar sy mis, sou dit reën.

Is die huidige burgemeesteres van “City of Tshwane”, Gwen Ramakgopa, daarom ’n soort reënkoningin? Pleks van voggies vir voorstedelike tuine, laat reën sy egter net straatnaamveranderings, misdaad, swak dienste en korrupsie.

As ons verby die kantore van Beeld in Kingsway (ja, Kingsway, is dit nie ’n naam wat smeek om verander te word nie, maar hieronder meer daaroor) stap, skree die skare die slagspreuk: “Ons wil ’n Pretoria-Beeld hê!”, asook “Beeld verraai die volk!” Tog verbysterend hoe Naspers, die uitgewers van dié koerant met sy groot sirkulasie in Pretoria, aanhou om ’n “Tshwane-Beeld” te publiseer. Hopelik het iemand in die hermetiese verseëlde glaskantore van die grootste Afrikaanse dagblad in die Transvaal tog iets van die krete buite op straat kon hoor.

Mens word dors so in die warm son en oral sien mens halfliterwaterbotteltjies wat geledig word. Voor in die optog loop ek, Steve Hofmeyr, André Alkema, Wille Spies van die VF+, asook Henk van de Graaf van die Verkenners. En voor ons almal ry die heilige koei Tshwane op haar bakkie met ’n luidspreker waaruit die skare aangemoedig word om slagspreuke te skree, waaronder: “Pretoria is ’n stad, Tshwane is ’n koei!” Ons sing darem insgelyks die “Lied van jong Suid-Afrika”.

Tydens die oorhandiging van ons petisie met 95 000 name, ’n reusegetal as mens daaraan dink, heers daar ’n feestelike atmosfeer wat agterna so effens oorgaan in ’n vae aggressie teen die propagandamasjien van die verdrukker in sy betonbetoring wat, soos meer as een opmerk, “met Afrikanergeld gebou is”. Daar word TV-stelle wat die koei op haar reis vergesel het, moontlik vir vermaak in reënmaakland, op die sypaadjie voor die ingang afgelaai en mnr. Jaap Kelder van Kemptonpark poog om een met ’n stok van sy banier stukkend te slaan.

Die polisiekaptein of inspekteur of wat hulle ook al deesdae genoem word, kom kla by my dat dit “onaanvaarbaar” is.

Op pad terug na die parkeerterrein van waar ons begin het, sien ek ’n bordjie raak wat die onhoudbaarheid van ons situasie verder illustreer: “University of Johannesburg, Kingsway Campus”. Vir diegene wat nie weet nie, dis die voormalige RAU oftewel “Randse Afrikaanse Universiteit”. So het Afrikaans neffens die SAUK waar soveel Afrikaners eens gewerk en gewoon het, gesneuwel.

Image
 
Soos ek in my toespraak voor die SAUK gesê het, sal ons die vryheidsvlam moet hoog hou, anders gaan ons totalitêr getransformeer word tot ’n “Kingsway” waar die kwasi-Britse beeskultuur en sy Mugabe-agtige tirannie en naamsveranderings die septer gaan swaai.

100 лДанильченко Юрий Харьков

The new British empire?

Britain is preparing territorial claims on tens of thousands of square miles of the Atlantic Ocean floor around the Falklands, Ascension Island and Rockall in the hope of annexing potentially lucrative gas, mineral and oil fields, the Guardian has learned.

The UK claims, to be lodged at the UN Commission on the Limits of the Continental Shelf, exploit a novel legal approach that is transforming the international politics of underwater prospecting.

Britain is accelerating its process of submitting applications to the UN – which is fraught with diplomatic sensitivities, not least with Argentina – before an international deadline for registering interests.

Relying on detailed geological and geophysical surveys by scientists and hydrographers, any state can delineate a new "continental shelf outer limit" that can extend up to 350 miles from its shoreline. Data has been collected for most of Britain’s submissions and Chris Carleton, head of the law of the sea division at the UK Hydrographic Office and an international expert on the process, said preliminary talks on Rockall are being held in Reykjavik, Iceland, next week.

Mr Carleton believes the Falklands claim has the most potential for acrimonious political fallout. Britain and Argentina fought over the islands 25 years ago, and the value of the oil under the sea in the region is understood to be immense: seismic tests suggest there could be up to 60m barrels under the ocean floor.

Britain has been granted licences for exploratory drilling around the islands within the normal 200-mile exploration limit and any new claim to UNCLCS would extend territorial rights further into the Atlantic.

"It would be beyond the 200-mile limit but less than 350 miles," said Mr Carleton, who is involved in preparing the submission. "It effectively joins up the area around South Georgia to the Falklands. It’s a claim but how it’s handled has not been decided yet. The Argentinians will say it’s not ours to claim. It’s all a bit tricky."

Martin Pratt, director of research at Durham University’s international boundaries research unit, added: "The Russians may be claiming the Arctic but the UK is claiming a large chunk of the Atlantic. Some states might ask why a big power is entitled to huge stretches of the ocean’s resources thousands of miles away from its land, but that’s the way the law is."

Because of the sensitivities – earlier this year Buenos Aires scrapped a 1995 agreement with the UK to share any oil found in the adjacent waters – the first formal application from the UK is likely to centre on Ascension.

The volcanic island, 1,000 miles from the African mainland, sits just to one side of the mid-Atlantic ridge. No gas or oil is likely to be found below the surrounding waters but there could be significant mineral deposits on the ocean floor.

Talks have already begun between Ireland, Iceland and Denmark for the division of rights far out into the north Atlantic. It includes the island of Rockall and the sub-sea Hatton ridge. The competing claims are nowhere near final resolution although Ireland and the UK have agreed a common boundary.

Other countries that have submitted claims to the ocean floors around remote overseas dependencies have run into fierce resentment from neighbouring nations. France, which this summer registered its claim to thousands of square miles around New Caledonia, in the Pacific, has received protests from Vanuatu warning that the claim has "serious implications and ramifications on Vanuatu’s legal and traditional sovereignty". Russia was criticised this summer for making claims beneath the Arctic Ocean.

The UN body has been progressing slowly through its casework. The process of extending the normal 200-mile limit requires volumes of technical evidence of submarine soundings. According to the convention on the law of the sea, applicant states may register their rights by "establishing the foot of the continental slope, by meeting the requirements stated for the thickness of sedimentary rocks".

Once demarcated, the ocean floor may then be claimed up to 60 nautical miles from the bottom of the continental slope. When territorial rights have been obtained, states have the right to extract any minerals, natural gas or oil discovered in the annexed seabed.

There is a deadline of May 2009 for claims from the UK and other countries to be submitted, although states that ratified the treaty later have more time. "The amount of technical data required is massive," said Mr Pratt. "Australia recently submitted 80 volumes."

In the past, Greenpeace has described the process as a "land grab".

обувь для тенниса большогоАлександр Фильчаков Васильевич