Misdaad en toerisme

Image

Marthinus

Marthinus van Schalkwyk, minister van omgewingsake en toerisme, is bekommerd dat die teiken van tien miljoen toeriste teen 2010 nie bereik gaan word nie, tensy die regering “die oorlog teen misdaad” met meer ywer aanpak.

Van Schalkwyk het Maandag, tydens die opening van die plaaslike konferensiebedryf se nasionale konferensie, openlik oor die impak van misdaad op die toerismebedryf gepraat. “Navorsing wat deur SA Toerisme uitgevoer is, het aangedui dat, alhoewel Suid-Afrika in baie opsigte ’n aantreklike toerismebestemming verteenwoordig, vrees vir misdaad moontlik potensiële besoekers kan afskrik,” het hy gesê.

Naas waarde vir geld, is veiligheid die tweede belangrikste kriterium vir Suid-Afrika se potensiële toeristemark. Dit is vasgestel in die studie wat SA Toerisme in 2005 oor hierdie onderwerp laat doen het. Volgens Van Schalkwyk voer sy departement tans samesprekings met die departement van veiligheid en sekuriteit met die doel om een polisiebeampte per stasie beskikbaar te stel vir toerismeverwante misdade. Die polisie se begroting is verder vermeerder en teen 2010 behoort daar sowat 190 000 polisiebeamptes op straat te wees.

Van Schalkwyk meen ook dat dit nie net die polisie en justisie is wat misdaad moet beveg nie. In hierdie verband het hy verwys na wanpraktyke in die plaaslike toerismebedryf, soos die gebruik van onwettige toeriste-kredietkaarte en ongelisensieerde toeroperateurs.

Na aanleiding van Sapa se beriggewing oor die minister se toespraak, het sy kantoor ’n verklaring uitgereik om hom van Sapa se berig te distansieer, aangesien die verslaggewer nie genoeg klem gelê het op die aksies wat die regering beplan om misdaad te bekamp nie.

воронеж подъемникиtopcargo отзывы сотрудников

Lesotho ontvang miljoene

Die VSA het Maandag ‘n ooreenkoms onderteken waarvolgens Lesotho 360 miljoen dollar sal ontvang om die Vigs-epidemie in die land die hoof te bied. Die eerste minister van Lesotho, Pakalitha Mosilisi, en Condoleeza Rice het in Washington ontmoet vir die geleentheid.

Dié ooreenkoms is die vrug van George W. Bush se projek om ontwikkelende lande wat demokrasie aanvaar, ‘n redelike ekonomiese politiek handhaaf en beslis teen korrupsie optree, van hulp te wees.

 
Die VSA het verskeie soortgelyke ooreenkomste ten bedrae van 4 miljard dollar aangegaan met 13 lande, waaronder Madagaskar, Vanuatu, Georgië, Armenië, Ghana, Mali, Salvador en Mosambiek.

Woordvoerders het aangedui dat die ooreenkoms met Lesotho oor vyf jaar sal strek om watertoevoer vir huishoudelike en industriële gebruik te verbeter, swak gesondheidsorg vir pasgeborenes, Vigs- en tuberkulosepasiënte op te knap en om die faktore wat internasionale beleggers afskrik uit die weg te ruim.

Of demokrasie werklik Lesotho se erns is, is sterk te betwyfel. Politieke onrus het onlangs ernstig toegeneem in die land met wegbreekfaksies uit die weermag wat aanvalle op regeringsministers loods.

Volgens die leier van die opposisie, die All Basotho Convention (ABC), Thomas Thabane, dra die aanvallers wapens waartoe net weermaglede toegang het. Ketumile Masire van Botswana moes inderhaas ‘n byeenkoms reël om die oplaaiende geskille tussen opposisiepartye en die regering by te lê.

Thabo Thakalekoala, ’n joernalis wat van hoogverraad aangekla is omdat hy die regering tydens ‘n uitsending van die Harvest FM-radiostasie vir onder meer korrupsie gekritiseer het, se aanklag is blykbaar ondertussen na "ondermyning" verander. Ondersteuners, sowat 4000, het by die hof saamgetrek met sy verskyning om teen die aanvanklike aanklag beswaar te maak.

уличный светильник налобановский политик

ANC en sy SAUK wil Afrikaners uittart met ?Tshwane?

ImageIN WEERWIL van volgehoue protes en besware daarteen, volhard die SAUK met sy ge-“tshwane” op die kassie, sowel as oor die radio. Mnr. André Alkema van die GHA (Genootskap vir die Handhawing van Afrikaans) het reeds 90 000 handtekeninge teen die gebruik van “Tshwane” deur die SAUK ingesamel en sy organisasie het ook R18 000 bewillig vir ’n protesveldtog teen dié uittartende miskenning van die wettige naam Pretoria deur die staatsuitsaaier (sien sy brief hieronder).

Op Erfenisdag 24 September 2007 gaan daar ’n betoging deur die Pretoria bly Pretoria-aksiegroep voor die SAUK plaasvind waartydens die petisie met die 90 000 handtekeninge aan die uitsaaier oorhandig sal word. Hierdie aksie deur Pretoria bly Pretoria verdien die heelhartige steun van elke Afrikaanse organisasie en elke Afrikaner.

Myns insiens moet ons nog verder gaan: geen Afrikaner moet ’n TV-lisensie betaal nie. Al doen die regime wát, moet ons weier om TV-lisensies te betaal.

Die SAUK het ’n blote propagandamedium vir die ANC geword. Daar word deesdae soveel haatspraak teen Afrikaans en Afrikaners daaroor uitgesaai dat die omroepers van daardie organisasie reeds verdien om in Den Haag vir oorlogsmisdade verhoor te word. Die SAUK is besig met niks minder as aanhitsing tot volksmoord teen die Afrikaner nie, iets wat veral jaarliks rondom die datum 16 Junie voorkom. Die korrelasie tussen die anti-Afrikaanse aanhitsing op die SAUK en plaasaanvalle, asook huisaanvalle, is frappant. Telkens as die SAUK een van sy propagandaprogramme waarin die Afrikaner as boos en moorddadig uitgebeeld word, uitgesaai het, verhoog die aktiwiteit van die moordbendes daarbuite wat ons mense uitmoor en uit die land wil verdryf.

’n Ander aspek van die SAUK se veldtog teen Afrikaans, is die aftakeling van ons taal. Op programme soos “Sewende laan” word ’n geradbraakte Afrikaans wat met Engelse woorde deurspek is, gebruik in die soort omgekeerde taalbeplanning waarop ek reeds ’n jaar of twee gelede gewys het en wat daarop gemik is om Afrikaans se status te verlaag tot dié van ’n minderwaardige dialek of sosiolek.

Ook die omroeper Johan Botha het op sy jeugmusiekprogram ’n liederlike bargoens gebesig wat veronderstel was om ’n karikatuur te wees van hoe jongmense praat, maar gelukkig is hy blykbaar deur sy base wat hy so getrou gedien het, afgedank.

Die Afrikaner sal moet besef dat hy in ’n stryd om kulturele en fisieke oorlewing gewikkel is. Die SAUK is die nuwe “Radio Freedom” wat inwoners van Suid-Afrika aanhits tot aanvalle op Afrikaners en ons taal wil vertrap en verguis sodat Engels in die Engelse Kuba wat besig is om tot stand te kom, kan koning kraai. Engels is reeds lankal die enigste advertensietaal op die SAUK gemaak, wat beteken dat daar nie meer iets soos “Afrikaanse kyktyd” bestaan nie, want elke sogenaamde “Afrikaanse” program word deur hetsy Engelse reklame, hetsy Engelse programaankondigings, onderbreek.

Vandaar dus my oproep vandag aan elke Afrikaner wat nog oor enige selfrespek beskik om voortaan die SAUK te boikot en veral geen TV-lisensie te betaal nie. Ook moet ons op 24 September saam met Pretoria bly Pretoria beswaar aanteken teen die volgehoue gebruik van die gedrogtelike naam “Tshwane” vir ons ou hoofstad waar Paul Kruger se standbeeld steeds op Kerkplein staan. Ek is persoonlik lus om ’n ou TV-stel voor die SAUK-gebou te gaan stukkend gooi om uiting te gee aan die opgekropte woede wat ek ervaar elke keer as ek die SAUK se provokerende anti-Afrikaanse gemors moet aanskou as ek per ongeluk voor ’n TV kom.

Een van die dinge wat my veral die harnas injaag, is die ongelooflik swak uitspraak en taalgebruik van SAUK-TV- en radiojoernaliste wat nie eens die mees basiese Afrikaanse woorde korrek kan uitspreek nie! Sal enige ander volk ter wêreld so ’n belediging vir sy kultuurtaal en die norme wat met groot moeite oor jare tot stand gekom het, aanvaar? Ek meen van nee!

Ons boodskap aan die SAUK en die ANC-verdrukker wat dit beheer, moet wees: u wou die Afrikaner provokeer met die konstante ge-“tshwane” oor die eter. Wel, ons is nou geprovokeer. Ons is kwaad en van nou af aan gaan ons die regime met sy eie metodes aanvat.

Genoeg is genoeg!

Op ’n ander vlak moet ons egter besef dat die ANC inderdaad oorlog teen ons verklaar het en ons op die duur uit die land wil vedryf, net soos wat hul held, Robert Mugabe, alle blankes uit sy land verdryf het en al hul bates summier gekonfiskeer het. Die SAUK is bloot die propagandamedium wat die uiteindelike verdrywing of uitwissing van die Afrikanervolk moet aanhits en koördineer. Dit is veral ook daarop gemik om ons eie mense se moreel af te breek en hulle moedeloos te maak sodat die noodwendige opstand wat in Afrikanergeledere aan’t oplaai is, met min moeite onderdruk kan word. Laasgenoemde verteenwoordig die enigste rede waarom Afrikaans nog hoegenaamd op die SAUK gebruik word: om ons in ons eie taal – of ’n kwalik herkenbare vorm daarvan – te beledig en te demoraliseer.

24 September is “Erfenisdag”, ’n benaming wat kennelik uitgedink is om ons daaraan te herinner dat ons erfenis daagliks verguis en vernietig word. Op daardie dag met sy onwaarskynlike, Orwelliaanse naam, gaan daar hopelik duisende Afrikaners opdaag wat die ANC-propagandakommissaars van die SAUK gaan laat besef dat hul projek – die vernietiging van Afrikaans en Afrikaanse plekname – nie so maklik gaan slaag nie.

En al daag u nie op 24 September op nie, onthou asseblief: deur ’n TV-lisensie te betaal, finansier u nie net die volksmoordpropaganda teen ons wat die SAUK gereeld uitsaai nie, maar borg u ook die ondergang van die Afrikaanse taal, geskiedenis en plekname. Weier volstrek om enige finansiële bydrae tot die SAUK te maak.

Teken ons Petisie teen die gebruik van die naam Tshwane vir Pretoria !

Creature from the Black LagoonДанильченко Юрий отзывы

‘Tshwane’: genoeg is genoeg!

ImageONS HET NOU genoeg gehad van die ANC-SABC se Tshwane-breinspoeling. Dié instansie is daarop uit om die Afrikaner se taal, godsdienssin, kultuur, geskiedenis en morele waardes te probeer vernietig en dit is duidelik te bespeur in hulle uitsendings en veral die Afrikaanse nuus op SABC2.

Teen daardie onreg moet ons in verset kom, nie net met woorde nie, maar ook met dade.

Ons moet ons afkeer duidelik demonstreer en dit is elkeen se plig om dit te doen, anders is ons net so aandadig aan hierdie vergrype.

Die Pretoria bly Pretoria-aksie het besluit om op “Erfenisdag” Maandag 24 September 2007 ons grootste misnoeë teen die SABC te gaan toon deur ’n verklaring by hulle kantore te oorhandig. Almal wat die versetskrif wat ons verlede jaar van stapel laat loop het teen die SABC en wat van plan is om dit nog te teken, is welkom om saam te kom.

Meer as 90 000 persone het reeds die versetskrif onderteken en Afriforum sal ’n verklaring uitreik wat dit bevestig.

Indien u ’n ou televisiestel het wat u nie meer wil gebruik nie, is u welkom om dit saam te bring sodat ons dit aan die SABC kan “skenk”. Dink ook asseblief aan geskikte slagspreuke wat gebruik kan word, sodat hierdie onreg teen die Afrikaner wêreldwyd bekend kan word.

Volledige inligting oor die betoging sal binnekort uitgereik word.

Persone wat belang stel en ook moontlik hulp kan aanbied, kan my kontak by 012 327 2329(bedags), 082 57 00184 of ajalkema@lantic.net.

Ons webwerf is www.pretoriablypretoria.co.za.

instagram sponsorship costАлександр Фильчаков

Ambassadeur beroof

Image

Dumisani Khumalo

Suid-Afrika se ambassadeur by die Verenigde Nasies (VN), Dumisani Khumalo, is oor die naweek vanaf Jan Smuts-lughawe na ’n huis in Greenside agtervolg, waar hy aangeval en beroof is. Khumalo was in die land om sy kleinseun se verjaarsdagpartytjie by te woon.

Khumalo het direk van die lughawe na Greenside vertrek. Hy is deur drie gewapende rowers oorval, wat hom beveel het om sy kattebak oop te maak en sy bagasie aan hulle te oorhandig. Toe een van die partytjiegaste om die hoek kom, het die rowers op hom geskiet.

Dit is die tweede keer dat Khumalo beroof word.

Khumalo was die afgelope paar maande in die nuus met kontroversiële uitsprake en besluite in sy hoedanigheid as Suid-Afrikaanse ambassadeur, wat in ’n nie-permanente hoedanigheid op die VN se Veiligheidsraad dien.

In Januarie het Khumalo verhoed dat die Veiligheidsraad ’n resolusie oor menseregte in Myanmar aanvaar. Hy het hom in Maart die toorn van menseregte-aktiviste op die hals gehaal toe hy geweier het dat hulle die Veiligheidsraad inlig oor die verslegtende situasie in Zimbabwe. Hy het waarnemers en die media verder verstom toe hy later dieselfde maand sy bes gedoen het om te verhoed dat sanksies teen Iran ingestel word. Dit het gevolg op dié land se weiering om sy kernprogram te staak. “Ek kelder nie die resolusie nie,” was Khumalo se gewraakte woorde, ter verontskuldiging. “Ek verbeter dit net.“

Khumalo was tydens die apartheidsjare ’n sleutelfiguur wat sanksies teen Suid-Afrika gepropageer het. Dit is grootliks weens sy aktivisme in die VSA dat 26 state en 90 stede destyds ekonomiese sanksies teen Suid-Afrika ingestel het.

бейонд отбеливаниепрокурор Фильчаков

Brandende buitebande op die horison

Ek moet bieg, so tussendeur die sirkusvertoning wat die NSA is, kom ’n mens elke nou en dan op die komieklikste idees af. Die lewe is eintlik vol simboliek, en as jy reg ingestel is, sien jy dit oral raak en ek wonder soms of dit altyd blote toeval kan wees.

In ’n nuusberig in Beeld op 4 Julie 2007 lees ek dat die goue hoofweg suid van Johannesburg gesluit is. Die berig lui dat sogenaamde betogers die pad met klippe en brandende buitebande versper het.

Dit word deesdae ’n algemene verskynsel in Suid-Afrika, en om Wayne Minnaar van die metropolisie uit vandag, 23 Julie, se Beeld aan te haal na soortgelyke padblokkades, “is die redes waarom daar protes aangeteken word, onbekend”. Onmiddellik het die gedagte dat die politieke goue middeweg ook lankal gesluit is by my opgekom.

Die pad van redelikheid is ’n cul de sac in Afrika maar tog is daar diegene wat aandring daarop dat die pad na iewers moois heen lei. Hierdie hoopvolle dromers se vertrekpunt is goeder trou, ’n ou uitgediende en edel Europese beginsel wat so effektief in Afrika is soos lugreëling in ’n poreuse plakkershut. Dit is so tuis soos Helen Zille met ’n voorlaaier in die Bloedrivierlaer.

As ’n mens die amptelike politieke opposisie moet vergelyk met ’n voertuig, sou die DA ’n Koreaanse sportnutsvoertuig moes wees. ’n Tipiese “Softroader” wat met al vier wiele kan trek, maar nie oor die lae ratverhoudings beskik om ’n strawwe Afrika-ekspedisie aan te pak nie. Dié tipe voertuig probeer om twee dinge tegelyk te wees en hy slaag nie daarin om uit te blink in een van die twee nie.

En dit is hoe ek die DA sien, hulle vry onbeskaamd na swart stemme, maar terselfdertyd probeer hulle mooipraatjies by die blankes maak dat hulle dinge kan verbeter. In hul sportnutsvoertuig is hulle op reis deur Afrika, soos ’n spul buitelandse toeriste met hul nuutgekoopte kakiehoede en digitale kameras om die nek, op pad na die redelike en regverdige toekoms van die reënboognasie. Min wetend, natuurlik, dat die pad vorentoe reeds versper is met brandende buitebande en klippe.

Ek vermoed dat die huidige regering die DA as niks meer as ’n ligte irritasie ervaar nie, soos ’n paar knapsekêrels om die kous wat jy toevallig opmerk as jy gaan sit om te rus onder ’n koelteboom. Dit is duidelik dat die DA slegs klou aan die kous van die ANC, afgelei uit hul onlangse tentkampidee by die Zimbabwe-grens as tydelike verligting vir die derduisende vlugtelinge van Suid-Afrika se nuwe noordelike provinsie, Zimbabwe.

Ewe skielik is grensbeheer nie meer ’n prioriteit vir hulle nie, maar eerder wat die belastingbetaler se geld vir die tydelike menswaardigheidskwessie rondom hierdie voorspelbare gemors kan doen. ’n Behandeling van die simptome, en nie die oorsaak nie.  Die regering het egter daardie irriterende knapsekêreltjie sommer vinnig afgevee deur opdrag te gee dat die vlugtelinge sommer dadelik in die Suid-Afrikaanse nasie opgeneem gaan word.

Die eienaardigste deel van hierdie prentjie is egter die karavaan wat die DA-sportnutsvoertuig agterna sleep, in die gouemiddewegreisigerskonvooi. Terwyl tannie Zille aan die stuur is met die lugreëling aan en ’n spulletjie Engelse op die maat van die musiek van Johnny Clegg oor die horison verdwyn, sien ek ’n klompie verwarde Afrikaners agter in die karavaan met hul neuse teen die perspex-vensters om tevergeefs te probeer vasstel waarheen hul op pad is.

Hierdie Afrikaners is die tipe wat kontak met hul verlede verbreek het uit skaam- en skuldgevoelens. Afrikaners wat nie bereid is om te lees en die waarheid te ken nie. Lees: lui Afrikaners wat eerder enige iets glo wat hul vertel word deur die nuuslesers en redakteurs van die Nasionale Pers. Goed gekondisioneerd, onvoorbereid en ver verwyderd van die realiteit, reis hulle saam met die spulletjie Britse bywoners met hulle uitgediende liberale idees op die tydelike teerpad van die goue middeweg.

Ons, wat die swart rookwolke van die brandende buitebande op die horison kan sien, wuif en roep na hulle, maar dit blyk tevergeefs. Hul is gerig op hoopvolle bevordering vanaf die bedompige skaamboerkaravaan na die relatiewe gemak van die Engelssprekende geselskap in die sleepvoertuig met lugreëling.

online casino greeceДанильченко Юрий прокурор

Polisie en howe bied SA publiek nie meer beskerming

ImageDie tyd het aangebreek dat die Suid-Afrikaanse publiek moet besef dat hulle aan hul eie lot oorgelewer is wat hulle veiligheid betref.  Die fout wat ons maak is om te dink dat die polisie en die staat ons tot hulp sal wees in hierdie anargie van misdaad. Dat die aanpassing vanaf ’n eens Eerstewêreldland na ’n totale Afrikastatuur moeilik is, is verklaarbaar maar ons sal moet wakker word en begryp dat elkeen homself sal moet beskerm totdat daar weer ’n Christen-owerheid in beheer is wat die verskil tussen reg en verkeerd verstaan, wat weet dat korrupsie en orde nie in een bestel saam kan bestaan nie, wat weer hierdie land sal kan opbou tot die selfstandige en korrupsievrye staat wat dit tot in 1966 was, en deur bekwaamheid weer die beskermheer vir die inwoners van Suid-Afrika sal wees.

Alexander Solsjinitsin, Nobelpryswenner van Rusland, beskryf onder meer ’n kommunistiese regering soos volg:

“Die staat verbied ’n burger in sy Strafkode om vuurwapens en ander wapens te besit, maar onderneem nie self om hom te beskerm nie. Die staat oorhandig sy burgers aan die mag van die rowers.”

Hy kon net sowel Suid-Afrika hier beskryf het. Ons moet daaruit finaal besef dat ons geen beskerming van die ANC-regime, die polisie of vanuit die verdraaide regstelsel sal ontvang nie. Daarom moet ons dringend leer om self elke oomblik paraat te wees. Wie dit nie doen nie, sal die prys daarvoor betaal.

Om te verstaan waarom ons geen hulp van die polisie kan verwag nie, hoef mens net na ’n paar feite te kyk. Behalwe die 2 535 vakante poste wat in die jaar 2000 in die SAPS ontstaan het en steeds ’n groterwordende probleem is, maak die statistiek van die Medical Research Council (MCR) van daardie jaar, (by gebrek aan korrekte nuwe statistiek) die saak reeds duidelik. Sowat 14 600 SAPS-lede het daardie jaar ernstige kriminele aanklagte teen hulle gehad, dit is 1 uit elke 4;   20 000 het toe reeds kriminele rekords gehad;   25% SAPS-lede het nie motorbestuurlisensies gehad nie;   32 482 moorde is daardie jaar gepleeg (nie 21 683 soos volgens die polisiestatistiek nie) maar slegs 21,9% moorde is ondersoek en slegs 12,8% gewapende rooftogte en 6,4% motordiefstalgevalle is opgelos. En wanneer Interpol konstateer dat daar 54 298 moorde in die jaar 1995/1996 plaasgevind het, dan beweer die SAPS daar het slegs 26 883 plaasgevind. 

As die polisie in 1996 dan ook nog erken dat hulle nie ’n enkele een van die 700 misdaad-sindikate wat in Suid-Afrika aktief is, aangekeer het nie, dit terwyl ons land volgens die Wêreld Ekonomiese Forum bestempel word as die tweede hoogste ter wêreld in georganiseerde misdaad (slegs Colombia oortref ons), kan ons maar seker wees dat daar in 2007 veel meer korrupsie en misdaad as óóit in Suid-Afrika plaasvind. Daarom dan seker die gekookte misdaadstatistiek van 2006/2007?

Die korrupsie en geweld wat nou alledaags in die polisiekantore en -selle plaasvind, is ’n verdere bewys van die onmoontlikheid dat hulle ons sal beveilig.  Volgens ouditte klop die aantal vuurwapens in polisieregisters geensins met die aantal in die bergingstore nie.  En wanneer vuurwapens “weg, gesteel of misplaas” is, word dit nie in die registers aangeteken nie.  Gerugte lui ook dat polisielede vuurwapens uit die stoor teen R900 per aand uitverhuur, en vir nog R10 per patroon word dit ’n winsgewende handelstransaksie!

As daar gekyk word na die aantal sterftes van gevangenes in polisie-aanhouding, is dit ook duidelik dat ’n groot aantal van die polisiemag nie meer poog om wet en orde te handhaaf nie.  Die sogenaamde daling van 5% sterftes in 2005/2006 tot 68,8% per provinsie, maak dit duidelik waarom mnr Peter Wheeler onlangs in die Wes-Kaap tot die dood toe aangerand is in ’n sel waarin hy met voorbedagte rade saam met anti-wit rassehaters geplaas is.  Die moordklag in verband daarmee wat tans deur die onafhanklike klagtedirektoraat ondersoek word, sal sekerlik nie tot veel antwoorde lei nie.

Sara-Lee Nel, ’n agtienjarige meisie wat op 23 Maart 200 meter van haar huis in Rustenburg deur drie barbare verkrag is, is ook een van die miljoene slagoffers wat kan vertel hoe die polisie afwesig en moedswillig was. Haar ouers beweer dat die polisie nooit behoorlik ondersoek ingestel het nie.  Die polisielid wat wel die aand uitgekom het, was onder die invloed van drank en die misdaadtoneel is nie ondersoek nie. Haar jonger boetie het haar onderklere ’n week later daar opgetel terwyl ’n vrou haar bos huissleutels later daar gekry het. Sara-Lee is nooit gekontak vir ’n uitkenningsparade nie alhoewel die verdagtes aangekeer is, maar hulle is nou op 13 Junie na ses weke aanhouding vrygelaat weens onvoldoende getuienis.

Daarby moet ons weet dat 90% van misdadigers herhaaldelik misdaad pleeg omdat hulle sonder meer vrygelaat word soos Sara-Lee se verkagters, moedswillig of verkeerdelik, omdat geen beheer oor lasbriewe, hofdokumente en vonnisbriewe uitgevoer word nie. Selfs die meerderheid opnamemasjiene van howe is gesteel of stukkend, dus kan daar dikwels nie voldoende getuienis wees nie, soos ook in Sara-Lee se geval.

Prof Tom Coetzee, voorste strafregkenner, het die publiek op 15 Julie 2007 gewaarsku dat die chaos in die landdroshowe aan volslae wanorde grens wat gaan lei tot groot anargie. Wanneer onskuldige mense in tronke sit as gevolg van onbevoegde, nalatige en moedswillige amptenare, dui dit ook op die ineenstorting van die strafregstelsel. Geen wonder dat 15 gevaarlike langtermyngevangenes op grond van vals lasbriewe wat hulle vrystel, hierdie maand weer op die niksvermoedende publiek losgelaat is nie. Die omkoopgeld daarmee gepaard sowel as die miljoene rande wat gesteel word uit intestate boedels, geld wat na die naasbestaandes moes gaan, dui daadwerklik op ’n reeds ineengestorte regstelsel. ’n Hooflanddros in Johannesburg, mnr Gert Jonker, het daarom op 13 Julie sy hande in die lug gegooi met die woorde “Genoeg is genoeg! Dit kan nie so aangaan nie”.

As ’n inwoner van Hongseong in Suid-Korea ’n brief aan Beeld stuur met die woorde: “Die volgende boodskap het Woensdag die 13e Julie 2007 op ‘Arirang’ – die Engelse TV-stasie in Suid-Korea – geflits: ‘Travelers to South Africa are advised to be extra vigilant in the aftermath of frequent burglaries in South Africa’”, dan weet ons die horlosie het duidelik geslaan en sal ons onsself moet beveilig teen alle misdadigers, ook die polisie en die staat wat nie net geen beveiliging vir ons bied nie, maar met groot omsigtigheid bejeën moet word weens hulle aandeel in die bevordering van misdaad.

штукатурная смесьтопкарго отзывы

Boer roar

The voice rolled through the night with the force and timbre of a highveld storm. The crowd listening clearly rejoiced to hear their beloved Afrikaans sung with such passion and power. It was hard to be sure in the flickering light of the candles, but there must have been at least 600 people under the stars in a grassy primary school arena in Krugersdorp, outside Johannesburg – all gathered to hear a young rock musician, the latest idol of Afrikanerdom, perform.

One by one they got to their feet as the concert reached its climax. Matrons in floral print dresses, students, barefoot children and civil servants all started swaying to the music. A few had tears in their eyes. Some wore the uniform of the South African farmer: khaki shirt, shorts and long socks. A couple of jokers had dressed up in the regalia of the Boer war of 1899-1902. But most were middle-class Afrikaners – the sort who had once supported the National party, apartheid’s creators.

It was like stepping back in time to the jittery last months of white rule in early 1994, which I covered as a correspondent. After 45 years of Afrikaner domination of South Africa, apartheid, imposed in 1948, ended far more smoothly than many had predicted. There were some sabotage attempts: white rightwingers set off bombs, killing more than 20 people. But most Afrikaners were too affluent and too sensible to flirt with extremism. They took a deep breath and opted, however uncertainly, for the new era.

Since democracy came to South Africa, the Afrikaner volk has been largely out of the spotlight. The National party dissolved itself. Four years ago a far-right group called the Boeremag (Boer force) attempted a bombing campaign in Soweto, which resulted in one death and the arrests of the alleged conspirators, who are still on trial for treason. But the great majority of Afrikaners, many of whose forebears fought the British in the Boer war and then supported the imposition of apartheid on the country, have quietly got on with their lives.

But the Krugersdorp concert, at the Protea Ridge primary school, was part of a new stirring in Afrikanerdom. The performer, a young folk-rock singer called Bok van Blerk, strummed his hit song: an elegy to Koos de la Rey, a daring general whose guerrilla campaign infuriated the British and helped to delay their ultimate victory by more than a year. The song shot to the top of the Afrikaans music charts, the compact disc on which it appeared swiftly becoming the second bestselling Afrikaans album of modern times. (The bestseller was a compilation for the 1995 Rugby World Cup.) As Bok’s fame spread via the radio and the internet, he crisscrossed the country, performing to packed audiences in theatres, school playing fields and stadiums.

The English translation of the chorus may sound banal: “De la Rey, De la Rey, will you come and lead the Boers? General, general, we will fall around you as one.” But when delivered in that gravelly voice, with its martial lyrics and its military beat, Afrikaner pulses start racing. Rugby crowds began bellowing for it to be played before matches.

Commentators agonised over what it meant. Was it a sign of renewed Afrikaner confidence? A paean to white rule? Or a reminder of a happier and simpler time when Afrikaners did not have to feel guilty about their past? Sympathetic voices in the media suggested that the song had tapped into a feeling of alienation creeping over some white South Africans in the 14th year of majority rule. Others retorted that the lyrics oozed rightwing revanchism and implicitly challenged the legitimacy of the ruling African National Congress. Whatever his intentions, young Bok had clearly roused a grassroots Afrikaner populism.

In the days of apartheid Krugersdorp was the ultimate bourgeois Afrikaner suburb, a repository of contented National party values. The neat suburban houses with their swimming pools mirror the environment that Bok, whose real name is Louis Pepler, was born into 29 years ago. His father was a civil servant working for the National Productivity Institute – part of the sprawling state bureaucracy which the National party used to provide jobs for thousands of Afrikaners. It was an affirmative action policy not dissimilar to the one the ANC today uses to promote black employment – and which cost Bok’s father his own job in 1995.

Before the concert, a tubby Afrikaans policeman waved me past a melee of Bok fans barbecuing their supper. I walked into the band’s changing room, vaguely expecting to find a khaki-clad throwback to the past. Instead I met a young man who looked like he could have been a Scandinavian entrant in a 1970s Eurovision Song Contest.

Bok is tall, with short-cropped hair and a little goatee beard. He was wearing bracelets, a crisp white T-shirt and ripped designer jeans. His chirpy band members were clearly bemused by all the attention. In late 2006 they were just one of many South African bands hoping to surf a new wave of interest in Afrikaans music. Now they were preparing to embark on an international tour, first in Namibia, then in London, to play for expatriates at Canary Wharf.

Bok happily concedes that his career exemplifies a flowering of Afrikaner culture. While Afrikaans has lost its predominance – it is just one of 11 official languages and no longer the language of government it was under apartheid – Afrikaner literary and music festivals are thriving. Websites testify to the emergence of a zappy new urban Afrikaner set. Many of the old Afrikaner corporations, which were founded by the Nationalists to take on the English speakers who traditionally dominated business, have modernised and prospered since sanctions fell at the end of white rule.

I asked Bok what his song was about. “It’s funny,” he says in slightly halting English. “The song wasn’t written for [a political] reason. I’m a singer, not a politician. I wanted to create something for people to be proud of. It’s like ‘Flower of Scotland’. There’s a warm feeling inside and it’s got that feel to it. My generation of Afrikaners wants to be proud of who we are, and where we come from, and our language, this whole Afrikaans thing. We grew up with the guilt of apartheid, being told, ‘You are wrong – apartheid is on your heads.’ We don’t want to say sorry any more. This is a democratic South Africa and we have moved on. We keep on being told that if we have a white skin, we can’t get a job. You walk into an interview and are told, ’Sorry’. People are fed up. The younger generation says ’enough’.”

Those who think there is a secret message in his choice of de la Rey, a bitter-einder who fought the British to the bitter end, are wrong, he insists. The reason he chose de la Rey is that it is easier to find words that rhyme with the name. The song wouldn’t have worked with Boer war generals such as de Wet, Botha or Smuts. “We wanted to write a song of the Anglo-Boer war. It is a very important war in the history of South Africa. We wanted to sing a song about history and the general, to be proud. De la Rey did not want to go to war. He stood up for the right things, for freedom, and he even said you should not discriminate because of the colour of your skin.”

To present de la Rey as a champion of a multiracial South Africa is a stretch. He was, it is true, a reluctant warrior; he argued against the push for a pre-emptive strike against British troops. But black South Africans were in those days seen by both armies as little more than hewers of wood and drawers of water. Yet Bok’s account of the song’s origins – and the reasons for its success – had a convincing ring. Clearly it appeals to rightwing racists and old-style Nationalists clinging to the past and despairing of the future. But he has also tapped into a hankering among Afrikaners – in particular of his own generation – to be allowed to shed their past and speak their minds.

As I wait for the concert to begin I join a queue at the makeshift bar. Kyle Esterhuyse and Shawn Luppa, both in their last year at high school, are in line to buy drinks for their girlfriends. They are Generation Bok. They were small children when white rule ended. Liberated from the stigma of apartheid, they can travel abroad without facing the hostile questions their parents used to endure. Indeed, like many of the generation, they are looking forward to what has become a young Afrikaner rite of passage – a stint working in London.

Cheerful, they exude the good health that comes from 18 years of growing up in relative affluence under Johannesburg’s diamond-bright skies. Far from hankering for the old days, they describe the end of apartheid as the best thing that ever happened to South Africa. But as happens in so many conversations with white South Africans (and not just Afrikaners), their attention soon turns to crime and affirmative action.

“The blacks at our school act as if it’s apartheid in reverse,” says Kyle. “My girlfriend’s aunt used to be a chartered accountant and they gave her job away because she was white.”

Shawn breaks in to tell of being held up the other day when he was on his way home from the local shop. He had to hand over two boxes of cigarettes and all his cash – 20 rand (£1.50). Kyle adds: “Two days ago our neighbour pulled into the yard. They tied him up. I was checking on my rabbits when I came upon him. They took his car and television. Police said they were planning on shooting him but they must have heard me coming.”

By now Bok is on stage. His warm-up songs are hardly the material of irredentist fantasy. They included a tribute to Bryan Habana, the Springboks’ black rugby wing; a jaunty number entitled “Girls in Bikinis”, and then one of the highlights, a riff mimicking Nelson Mandela’s high-pitched tone: “I would like you to welcome my favourite singer of all time: Bok van Blerk…viva Bok viva!” The tone is affectionate; there is no edge.

But the audience has come for one song, and when it comes, at the very end of the show, they explode into life, belting out the chorus as if singing an ancestral tribal anthem. Watching from the fringe is Kobus Koekemoer, a former civil servant turned businessman, and Conrad, his 23-year-old son, a recent tourism graduate from Potchefstroom University. “The Zulus have their leader,” Conrad says, referring to Chief Mangosuthu Buthelezi, the leader of the mainly Zulu Inkatha Freedom Party. “Where is the Boer leader? We need a leader. It’s not political. We just want someone to stand up for us.” Archbishop Desmond Tutu’s vision of a “rainbow nation” clearly holds little appeal for Conrad. Looking at the orderly, all-white stream of people leaving the concert he rolls his eyes. “If this were a black crowd leaving, it would be chaos. People would be drunk and shouting.” His father is more guarded. “It doesn’t mean anything, this song,” he says. ”It just gives you a warm feeling in your heart.”

A month or so later Bok and his band played a gig in Sasolburg, a drab industrial town south of Johannesburg. They were due to perform at the Etienne Rousseau Theatre, a soulless brick monolith typical of the totalitarian architecture of the Nationalists’ days in power. As Bok’s minibus rolled into the car park a group of young white girls, barefoot and in sundresses, rushed over to hug him. Fifty yards away, a solitary young black man sitting on a patch of public grass looked on expressionless, resting in the last of the evening sun.

Mohapi Sekeleoane works part-time at the local council. He lives in the township on the edge of Sasolburg. He had never heard of the de la Rey song, still less Bok. He also had a jaundiced view of the state of race relations in South Africa. “Apartheid is finished as a signature on paper,” he said. ”But in all our minds it is still there. Whites here still treat you the same.”

His view was a reminder of the chasm that still separates the races in South Africa outside the wealthy metropolitan areas. It was also a counterpoint to the victim mentality of some Afrikaners. Crime is appalling, and affirmative action is driving numbers of Afrikaners abroad in search of employment, but white South Africans do have a tendency to forget how relatively little they have been expected to pay, or do, to reverse the injustices of apartheid.

This clearly irks the ANC and it worries Carl Niehaus, one of the ruling party’s most prominent Afrikaners. “Bok has obviously touched some chord,” he said. “Part of it relates to a lack of understanding from young Afrikaners of where we come from. They somehow feel they are the victims of the sins of their fathers. It’s indicative of a dilemma. How do Afrikaners define themselves? Do they see themselves first as South Africans and then Afrikaners, or first as Afrikaners and then as South Africans? They are right: there is no strong Afrikaner leader. But should there be? My own belief is that they are extraordinarily fortunate to be in a society that has worked through the ravages of apartheid and hasn’t turned on the white community.”

Afrikaners need to learn some important lessons from Zimbabwe, Niehaus adds. White Zimbabweans stood apart from the rest of their society, which made it easier for President Robert Mugabe to turn on them. “No one can be forced to be part of the mainstream, but I would prefer to see Afrikaners involved in the mainstream of South Africa,” he says. Niehaus grew up in the small conservative town of Zeerust. He broke with his tribe to join the ANC in 1980. Convicted of high treason in 1983, he was sentenced to 15 years in prison. He served seven and a half years before being released with the unbanning of the ANC and went on to become Nelson Mandela’s spokesman. Niehaus is startled that the de la Rey song has become so popular – not just in conservative rural areas but also in the “higher end of the Afrikaner community”, in affluent university towns such as Stellenbosch in the Cape.

One Stellenbosch Bok aficionado is Hermann Giliomee, professor of history at the university and one of the most renowned conservative Afrikaner academics. Sitting on his stoep in a woolly tanktop, he says that a good 50 per cent of Afrikaners have done “fairly well” in the post-apartheid era. He is certainly prospering. His latest work, The Afrikaners: Biography of a People was expected to sell about 4,000 copies. Instead it sold 20,000 – a runaway bestseller by South African standards. But he regards the furore over the de la Rey song as reflecting a clash between the need of Afrikaners to assert their identity and intolerance on the part of the ANC.

“The froth of the miracle has disappeared and those Afrikaners who have decided to stay have said, ’I need to know my roots or I will get swept aside.’ They must know their history because the ANC’s version is one of guilt and shame.”

Giliomee sees himself as being on the frontline in the defence of Afrikaans and Afrikaner culture. He is deeply concerned by the ANC’s move to rename a number of Afrikaner towns and streets. His is one of several traditionally Afrikaans universities and schools embroiled in a bitter fight over what their language of instruction should be. Five years ago, in a bid to encourage more black students to apply for places, the authorities at Stellenbosch University agreed that English could be taught in the first year of undergraduate courses. Now there is pressure for this to be extended throughout the university. Of the 1,396 schools that taught solely in Afrikaans in 1993, fewer than 60 per cent are left, mostly in the Western Cape. This reflects the government’s attepts to redress the inequalities of apartheid and open up formerly white schools to black South Africans, but many Afrikaner leaders, including F.W. de Klerk, South Africa’s last white president, are worried that the very survival of Afrikaans is at stake.

In the frontispiece of his book, Giliomee quotes the author and Holocaust survivor Eli Wiesel: “To live without a past is worse than to live without a future.” His concern for the survival of Afrikaans intensified recently when the police chief in Western Cape province said police statements should be in English. For Giliomee, the de la Rey song came at the right time. “When I first heard this CD, I said it was like 9/11, a bolt from the blue. It was for us a unique stroke of luck. It hit just the right note.”

Four months after that Krugersdorp concert, the Bok phenomenon has slipped from newspaper front pages. The ANC has wisely decided to play down the controversy. Bok is planning to release another album. The Canary Wharf gig was a success, although it took place in a pub rather than a stadium. Bok seems relieved he is no longer a political football.

Yet when the histories of the immediate post-apartheid era are written, the de la Rey affair will almost certainly be seen as a milestone for Afrikaners. Possibly the most acute commentary came from Antjie Krog, a prominent Afrikaans poet and author of Country of My Skull, a haunting account of the Truth and Reconciliation Commission, the body set up to address South Africa’s troubled past.

In an essay in Johannesburg’s Mail & Guardian newspaper she suggested that the de la Rey brouhaha had been fuelled by the desire of some non-Afrikaners, white and black, to revive the traditional apartheid-era notion of the wicked rightwing Boer. The song had given people a chance to say, “Wow the Afrikaners are at it again,” she wrote. She said people needed to distinguish between two very different types of Bok fans: a minority of rightwingers, and a far larger number of middle-of-the-road Afrikaners who were unsure of themselves and their future and felt unable to shed their past.

A scene I recently witnessed in a small house on the outskirts of Ladysmith, in KwaZulu-Natal province, lent credence to her theory. Renee Human, a keen amateur historian whose forebears fought against the British forces, and her 48-year-old son, Jan, a farmer and businessman, were discussing the de la Rey phenomenon. For his children, who are in their late teens and early twenties, the Boer war is ancient history, Jan says. They have not been to the nearby battlefields. Yet they have heard and like the de la Rey song.

“It seems to have filled a void,” he ventures. “My 16-year-old went to a rugby tournament. They had songs to fit all cultures. The Afrikaners played the de la Rey song.” His mother had never heard the song before. As she listened to it on her CD player, a dreamy look crossed her face. “It’s like a waltz…” she said, and she sashayed across the room.

“It’s the sort of song that wouldn’t have been written in 1994,” Jan said. “Everyone was that much more careful then. Young Afrikaners don’t feel the same reticence now. They don’t see why they can’t express themselves. Our children feel baffled that they have to put up with the problems that we caused.”

радиоуправляемые машинкиФильчаков прокурор

Die geel sakdoek

Image

“Gonna, hy soen die miesies!”

“‘Ek sal nooit die prentjie van die tralies en die geel sakdoek vergeet nie,’ sê Elna Boesak, ’n effense mistigheid in haar veelgefotografeerde oë. Haar gedagtes glip terug na Sondae by die Malmesbury-gevangenis – dié dag waarop haar man, Allan Boesak, vir 45 minute kon besoek ontvang …. sy onthou hoe sy vasgestel het sy sel is aan die agterkant van die tronk naby die bloekombos; hoedat sy die volgende Sondag soontoe omgeloop het en soos ’n standbeeld saam met hul jongste, die vier maande oue Andrea, en die sewejarige Sarah-Len daar gaan staan het. Aan haar man het sy gesê om na die buitenste selle te loop met die groot, geel sakdoek wat  ’n vriendin vir hom gemaak het … ‘Nou nog is is die beeld in my kop vasgebrand van die geel sakdoek wat hy elke Sondag aan die sel van ’n ander gevangene sou vasmaak waar hy staan en koffiedrink het.’”

Só begin Willemien Brümmer se artikel oor Elna Boesak, wat in vandeesmaand se laaste uitgawe van die tydskrif Insig verskyn. Elegant sit sy op die deftige bank in Lien Botha se foto’s, met ’n rooi rok, duur stewels en ’n versigtig-geoefende glimlag gerig op Pik Botha se dogter. ’n Hedendaagse weergawe van een van die dramatiese figure in die Griekse mitologie, ’n vrou wat immers veertien maande lank in swart geklee gegaan het omdat haar man in die tronk gesit het.

Van swaarkry wéét sy. Dit is dieselfde vrou wat aan die begin van haar huwelik nie deur die bruin gemeenskap aanvaar is nie. Dieselfde vrou wie se pa deur sy mede-blanke dorpsinwoners geviktimiseer is. Wie se ma haar verwerp het omdat sy met ’n bruinman getrou het. Dieselfde vrou wat op haar 1991-huweliksdag met Allan Boesak uit die kerk gestap het, deur hom gesoen is en toe ’n bergie hoor gil het: ”Maar my gonna, hy soen die miesies!“

Gelouter en ontnugter is sy ná al die nare ervarings. Maar steeds glo sy in die onskuld van haar man. Vertel sy, amper neerbuigend, hoe sy vir Nelson Mandela vergewe het, omdat hy nie destyds met Allan Boesak se hofsaak vir haar man in die bres getree het nie.

”Skuld en onskuld,” is die opskrif van Willemien Brümmer se artikel. Vir ses bladsye lank lees mens egter net oor onskuld. Skuld figureer nêrens nie. Kyk, ná afloop van die lees van hierdie artikel voel mens half spyt dat Boesak nie ’n Katoliek is nie. Want soveel onskuldige lyding moet mos beloon word, met heiligverklaring. Of ten minste saligverklaring.

Toe ek die tydskrif neersit, kon ek nie help om te wonder nie. Hoekom Afrikaanse joernaliste so eerbiedig met hulle onderwerpe omgaan. Hoekom alles in sulke politiek korrekte terme ingekleur moet word. En, bowenal, hoekom mense sulke verskriklike kort geheues het…

Allan Boesak se loopbaan is van die begin af deur kontroversie gekenmerk. Tussen 1970 en 1976 het hy aan die Kampen Teologiese Instituut in Holland studeer en sy doktersgraad in etiek behaal. Daar was later fluisteringe dat hy betrap is waar hy eksamenbedrog gepleeg het. Maar die Nederlanders wou nie die loopbaan van die belowende jong aktivis kelder nie en ’n sluier van stilte is oor die voorval getrek. Die onderwerp van sy tesis was, heel gepas, ”Die einde van onskuld.“ Ná die voltooiing van sy studies is Boesak terug na Suid-Afrika, waar hy toenemend by die versetspolitiek betrokke geraak het.

In 1985 bars ’n bom, toe besonderhede oor sy buite-egtelike verhouding met Di Scott, ’n blanke personeellid van die Suid-Afrikaanse Raad van Kerke, bekend word. Teen hierdie tyd was Boesak 38, getroud met die lankmoedige Dorothy en pa van vier. Hy was ook voorsitter van die Wêreldraad van Gereformeerde Kerke wat sowat 50 miljoen Protestante verteenwoordig het. Ten spyte van die feit dat Boesak die verhouding erken het, het hy terselfdertyd onskuldig gevoel. Die media het nie verstaan dat dit ”’n spesiale verhouding“ was nie, het hy gekla. En terstond verklaar dat die heksejag ”’n wanhopige poging van die regering (was) om my uit sirkulasie te kry.“ Dit was dieselfde regering wat hy later sou beskryf as ”die geestelike kinders van Hitler.“ Hy het as UDF-leier hom beywer vir boikotaksies teen blanke besighede en onder andere ’n biddag georganiseer om te bid dat die blanke regering uit die kussings gelig sou word. Hy het hom verder nie van geweld gedistansieer nie. ”Mens kan nie oor geweld praat as mens nie in staat is om iets daaromtrent te doen nie. In so ’n situasie word nie-geweld ’n onderdrukkende ideologie. Dit help en ondersteun die onderdrukker.“

In 1990 bedank Boesak vir ’n ruk uit die NG Kerk toe besonderhede in die pers verskyn oor sy buite-egtelike verhouding met die joernalis Elna Botha, wat op daardie stadium met televisie-aanbieder Colin Fluxman getroud was. Hy maak sy bedanking tydens ’n  emosiebelaaide erediens bekend, maar verseker sy gemeentelede dat hy ”niks onsedeliks“ gedoen het nie. Die volgende jaar tree hy en die stralende Elna in die huwelik.

Image

Spandabele Elna

In 1992 oorweeg die paartjie egter egskeiding. Elna Boesak se spandabelrige leefstyl word in hofdokumente as een van die redes vir spanning tussen die egpaar aangegee. Uiteindelik besluit Elna tog om die egskeidingsbevel terug te trek.

Nog ’n bom bars ’n paar jaar later toe Boesak aangekla word van die verduistering van meer as R1 miljoen wat deur Skandinawiese skenkers aan sy Stigting vir Vrede en Geregtigheid gegee is. Terwyl die saak ondersoek is, het die Boesaks hulle vir drie jaar in die VSA gaan vestig. In Maart 1997 keer hulle terug na Suid-Afrika en word jubelend deur ANC-leiers by die Kaapstad-lughawe ingewag. In die skare was wyle Dullah Omar, wat later na Allan Boesak se bestuur van skenkersfondse verwys het as ”struggle bookkeeping.“ In Maart 1999 word hy uiteindelik skuldig bevind op aanklagte van bedrog en diefstal van skenkersgeld en word hy tot ses jaar gevangenisstraf veroordeel. Die bedrogklagte het verband gehou met ’n bedrag van R682 621 wat deur die sanger Paul Simon geskenk is en waarvan Boesak slegs R423 000 aan die trustees van die Stigting vir Vrede en Geregtigheid verklaar het. Hy het die geld gebruik vir die deposito’s op twee huise, vir sy huweliksonthaal by Neethlingshof en om Elna se skuld af te betaal. ”Ek is absoluut onskuldig,“ verklaar Boesak egter aan die wêreld. Hy insinueer dat hy stilbly om ander ANC-lede nie by die skandaal te impliseer nie. Hy wou skynbaar nie die name bekend maak van ANC-lede wat geld van sy stigting ontvang het nie. Diep seergemaak vertel hy hoe hy die res van sy lewe sou worstel met die vraag waarom die Skandinawiese skenkers besluit het om die hofsaak teen hom aanhangig te maak. Hy vertel verder dat as hy destyds in Suid-Afrika moes bly om ’n strenger ogie oor die stigting se geldsake te hou, hy nie oorsee sou kon reis om apartheid te beveg nie.

Terwyl hy gewag het op die uitslag van sy appèlsaak, het Boesak drie maande later president Thabo Mbeki se inhuldiging in Pretoria bygewoon. In Mei 2000 word sy appèl egter geweier en moes hy tronk toe gaan. Sy tronkstraf is wel na drie jaar verminder. In November van dieselfde jaar word ’n onwettige selfoon in sy tronksel gevind. Hy ontken volstrek dat hy ooit die foon gebruik het. In Februarie die volgende jaar word egter vasgestel dat 47 oproepe van die foonnommer gemaak is, waaronder 21 na Elna Boesak. Die foon is in Oktober 2000 gesteel van ’n werknemer van Executel. Dit is onbekend hoe die foon in Boesak se hande beland het. In Mei 2001 besluit advokaat Frank Kahn om Boesak nie oor die besit en gebruik van die gewraakte selfoon te vervolg nie: ”In die lig van Boesak se ontkenning onder eed dat hy nie die selfoon gebruik het nie – ten spyte van getuienis wat op die teenoorgestelde dui – het ek besluit om nie kriminele vervolgingstappe teen hom te doen nie.“

In Mei 2001 word Boesak vrygelaat en ontvang hy ’n heldeontvangs van ANC-lede. Steeds is hy vas oortuig van sy onskuld. ”Ek kan nie verstaan hoe daardie mense wat my tronk toe gestuur het snags kan slaap nie.“

In September 2002 is die Boesaks weer in die nuus. Hierdie slag was dit hul bediende wat hulle Arbeidshof toe geneem het oor ’n bedrag van R1 300 wat die egpaar haar geskuld het. In 2005 haal hulle weer die koerante toe dit bekend word dat Allan Boesak sy invloed gebruik het om gemeenskaps-en kerkleiers te oortuig om die oprigting van ’n gholflandgoed naby George te ondersteun. Die Lagoon Bay Lifestyle Estate was ’n projek van Franklin Sonn en het verdeling in die plaaslike bruin gemeenskap veroorsaak. Volgens die lojale Elna Boesak het haar man die belange van die ”gemeenskap“ verteenwoordig en wou die egpaar nie kommenaar lewer op ”spekulasie“ nie.

Deesdae is Boesak ’n tentmaker-predikant van die Verenigende Gereformeerde Kerk in Piketberg. Hy en Elna woon in ’n gerieflike huis in Somerset-Wes, met ”’n geboksterte blonde au pair“ wat na hulle twee kinders omsien. Elna is besig met haar nagraadse studie in joernalistiek en betrokke by liefdadigheid en die KKNK-direksie.

Is die era van kontroversie verby? Net die tyd sal leer. Maar mens moet die Boesak-egpaar bewonder. Vir hulle geloof in mekaar. Vir hulle onwrikbare geloof in hul onskuld. En vir hul vermoë om steeds, ten spyte van alles wat gebeur het, hul slagoffer-en ikoonstatus te kon behou. ”’n Sprokieshuwelik,” meen ’n swymelende Elna in Insig. Inderdaad.

шланг для пескоструяДанильченко Харьков