praag.co.za – Bladsy 1498 – aktueel, aktief, afrikaans! | issn 2409-1804

Zuma se waarskuwing

Die voormalige adjunkpresident, Jacob Zuma, het Sondag gewaarsku dat ’n heksejag teen persone uit die vorige politieke bedeling “probleme” kan skep. Hy het net buite Durban opgetree tydens die onthulling van ’n monument ter ere van UDF en ANC-aktiviste wat tydens politieke geweld dood is.

Die uitdaging vir die Nasionale Vervolgingsgesag én die land is om by die waarheid uit te kom, maar terselfdertyd nie versoening te benadeel nie, het Zuma gesê. Sy waarskuwing kom net nadat AZAPO ’n beroep op die regering gedoen het om “apartheidsluipmoordenaars“wat deur die WVK “vrygespreek“ is, te vervolg.

AZAPO wil ook hê dat FW de Klerk vervolg moet word. Volgens hulle kon hy “as die hoofskakel in die apartheidsbevelketting“ nie voorgee dat hy nie bewus was van apartheidsmisdade nie. “Wanneer iemand volksmoord pleeg, moet ons hom nie op mindere klagtes verhoor nie,” lui die AZAPO-verklaring.

FW de Klerk het verskeie koerante met regsaksie gedreig ná berigte dat hy moontlik betrokke sou wees by apartheidsmisdade.

Volgens Mbeki se kantoor hou die onlangse besluit om Adriaan Vlok en Johan van der Merwe te vervolg geen gevaar in vir die versoeningsproses in die land nie. Die riglyne wat die Nasionale Vervolgingsgesag tans volg is deur die kabinet goedgekeur en reeds deur die parlement aanvaar, het ’n presidensiële woordvoerder gesê.

дровяные камины

Mugabe gul ontvang

‘n Helde-ontvangs

Robert Mugabe is vandag gul ontvang met die opening van die Suider-Afrikaanse Ontwikkelingsgemeenskap se spitsberaad in die hoofstad van Zambië, Lusaka. Levy Mwanawasa, voorsitter van Malawi, het deelnemers gemaan om nie Zimbabwe se krisis buite verband te ruk nie en om die politieke en ekonomiese probleme "in gedagte te hou".

Die waarderende gehoor het lank hande geklap toe Mugabe sy verskyning in die saal gemaak het. Die spitsberaad duur twee dae en word deur die staatshoofde van al die SAOG-lande bygewoon.

Die lande in die Gemeenskap is al by verskeie geleenthede gekritiseer omdat hulle nie ferm genoeg teen Mugabe optree nie. Alhoewel Mwanawasa Zimbabwe met die Titanic vergelyk het, het hy gevra dat Zimbabiërs "saamstaan om hul onafhanklikheid te beskerm".

"Vrede en stabiliteit moet ten alle koste bewaar word," het die Zambiese president aan die hand gedoen. Die Gemeenskap het Thabo Mbeki in Maart afgevaardig om weer met Zimbabwe in gesprek te tree. Die sekretaris-generaal Tomaz Salomao van Mosambiek, is by dieselfde geleentheid gevra om ‘n ekonomiese verslag oor Zimbabwe op te stel.

Waai vir Mugabe

Mbeki en Salomao sal tydens die spitsberaad verslag doen aan die Gemeenskap. Woensdagaand het Salomao aan die pers te kenne gegee dat Westerse sanksies deels verantwoordelik is vir die haglike toestande wat in Zimbabwe heers.

"Alhoewel die internasionale gemeenskap weier om dit te erken, funksioneer Zimbabwe met sanksies," het hy tydens ‘n nuuskonferensie gesê. Salomao het vertel dat hy met meer as ‘n 100 Zimbabwiërs uit alle sektore van die ekonomie onderhoude gevoer het en dat hulle sy aanname bevestig het.

Hy het ook bygevoeg dat dit uiters moeilik is om die ekonomie van die politiek te skei in die land en dat die twee verstrengel is. Die EU het in 2002 sanksies ingestel en die elite mag nie na Europa reis nie. Hul bankrekeninge is ook bevries. Wapenverkope aan Harare is verbode. Dieselfde maatreëls is deur die VSA aanvaar.

Patrick Chinamasa, minister van Justisie van Zimbabwe, het gesê dat sy land nie onregeerbaar is nie en dat soortgelyke stellings van alle waarheid ontbloot is. Hy het voortgegaan en gesê dat sy land ook geen politieke hervorming nodig het nie. "Ons het ‘n demokrasie soos al die ander. Ek sien nie ‘n stelsel wat meer regverdig en deursigtig is as ons s’n nie."

NATO warns of war in Kosovo

Serbia-NATO’s commander in Kosovo said Tuesday that patience is running out in the volatile province and he warned of further deterioration if international envoys fail to persuade ethnic Albanians and Serbia to agree on its future.

German Lt. Gen. Roland Kather, who commands over 16,000 troops in Kosovo, urged Western and Russian envoys to broker a deal between the independence seeking ethnic-Albanians and Serbia’s officials or risk facing a violent backlash if no agreement is reached.

"Patience is not endless," Kather said. "They should come up with a decision as soon as possible."

Last week envoys from United States, the European Union and Russia launched a 120-day effort to end the impasse over Kosovo.

The new effort follows Russia’s threat to block a Western-backed plan to grant Kosovo internationally supervised independence in the U.N. Security Council.

The diplomats are to report back to U.N. Secretary General Ban Ki-moon by Dec. 10.

Kather said the situation was quiet in the province of some two million people but added it was "unpredictable."

"Certainly the situation will deteriorate after those 120 days," Kather said. "We have to do everything possible to keep it under control."

The delay in resolving Kosovo’s political status has raised fears of renewed violence as the frustration among the majority ethnic Albanians grows in the absence of a decision over its future, eight years into U.N. and NATO administration.

"My main worry is that following some kind of … political trouble, there will be some individuals, there will be some extremists, there will be some frustration," Kather said.

"They need a fuse, and then they might come up with some violent actions. That of course, will cause a reaction … and then suddenly this violence might run out of control," he said.

Both sides in the talks have expressed doubt an agreement will be reached and prospects for compromise are slim. Kosovo’s Albanians continue to insist on full independence from Serbia, an outcome Belgrade opposes.

Over the weekend the EU envoy to the talks said that partitioning the province along ethnic lines was an option if ethnic Albanian and Serbian leaders agreed, and threatened to deny the possibility of EU membership if the sides failed to compromise.

The two sides are to hold the next round of talks with international envoys Aug. 30 in Vienna, Austria.

free games bonus topcargo отзывы

Groot betoging op 24 September teen Pretoriase naamsverandering

PRAAG en die GHA (Genootskap vir die Handhawing vir Afrikaans) beplan ’n groot betoging op 24 September 2007 teen die Pretoriase naamsverandering, maar veral teen die gebruik van die gehate naam “Tshwane” op die TV-nuus van die SAUK.

Tot dusver het die GHA reeds 90 000 name ingesamel van mense wat teen die gebruik van die ongewenste naam op die TV gekant is. PRAAG het ook etlike duisende name op die internet ingesamel teen die naamsverandering. In die aanloop tot 24 September sal nog petisies egter geteken word.

Alle Afrikaanse organisasies word uitgenooi om aan hierdie betoging deel te neem. Hoewel die hoofkwessie die uittartende gebruik van onsinnige name vir Pretoria op die SAUK is, kan afvaardigings van Potchefstroom, Louis Trichardt en ander dorpe of stede waarvan die name verander is of verander gaan word, teen sulke plaaslike naamsveranderings betoog.

Daar word ook beplan om TV-stelle voor die SAUK stukkend te gooi om ons misnoeë met die irriterende gebruik van fiktiewe name deur dié organisasie te kenne te gee. Dr. Dan Roodt van PRAAG het hom reeds uitgespreek ten gunste van ’n algehele boikot sover dit die betaling van TV-lisensies betref.

Die naamstryde is besig om ’n belangrike mobiliserende uitwerking op die Afrikanerbevolking te hê. Die vorige betoging teen die naamsverandering in Pretoria was ’n reuse-sukses met 5 000 mense wat daaraan deelgeneem het. Intussen het die Afro-fascistiese ANC-regime wat so hand om die blaas met die geklike Mugabe-bewind is, net verder gegaan in sy arrogante afdwing van ongewilde naamsveranderings wat bedoel is om die Afrikaner te verneder en hom onwelkom in sy eie land te laat voel.

Tot dusver het die SAUK nog geensins op enige skrywes of beswaarskrifte gereageer nie. Op Dinsdag 14 Augustus het dr. Dan Roodt van PRAAG en mnr. André Alkema van die GHA die SAUK besoek en gepoog om mnr. Dali Mpofu, Snuki Zikalala of enige van hul verteenwoordigers te siene te kry. Verskeie oproepe vanuit die voorportaal van die SAUK het vrugteloos geblyk. Die SAUK ignoreer die bykans 100 000 mense wat reeds hul teenkanting teen die ge-tshwane op TV uitgespreek het en bejeën die Afrikanerbevolking wat ’n groot deel van sy lisensiegeld betaal met die grootste minagting.

Ook op 14 Augustus het Roodt en Alkema die Johannesburgse munisipaliteit aangedurf en van een munisipale gebou na ’n ander gery in ’n poging om toestemming vir die betoging op 24 September te kry. Blykbaar sal die SAUK genoodsaak wees om kennis te neem van die betoging en beswaar teen sy naamspeletjies indien die Johannesburgse metroraad hom daaroor kontak.

Hoewel Dinsdag ’n vrugtelose oefening geblyk het, omdat nóg die SAUK, nóg die Johannesburgse metro blykbaar oor enige senior amptenare beskik wat tydens kantoorure op kantoor is, is daar intussen met die Johannesburgse metropolisie kontak gemaak en die nodige vorms vir die reël van ’n wettige betoging is verkry. Die vorms sal aanstaande week ingehandig word en ‘n beplanningsvergadering rondom die betoging sal met amptenare van die Johannesburgse metro, asook die metropolisie, gehou word.

Daar word nou volstoom georganiseer aan die betoging wat op Erfenisdag 24 September 2007 sal plaasvind. Die plan is om langs die McDonalds om 10-uur die oggend op die hoek van D.F. Malanrylaan en Kingsway bymekaar te kom en van daar af na die SAUK te stap waar die petisie oorhandig en die televisiestelle stukkend gegooi sal word.

Belangstellendes kan ‘n epos stuur na inlig@praag.org.

no download no

Iranian unit labeled ‘terrorist’

The United States has decided to designate Iran’s Revolutionary Guard Corps, the country’s 125,000-strong elite military branch, as a "specially designated global terrorist," according to U.S. officials, a move that allows Washington to target the group’s business operations and finances.

The Bush administration has chosen to move against the Revolutionary Guard Corps because of what U.S. officials have described as its growing involvement in Iraq and Afghanistan as well as its support for extremists throughout the Middle East, the sources said. The decision follows congressional pressure on the administration to toughen its stance against Tehran, as well as U.S. frustration with the ineffectiveness of U.N. resolutions against Iran’s nuclear program, officials said.

The designation of the Revolutionary Guard will be made under Executive Order 13224, which President Bush signed two weeks after the Sept. 11, 2001, attacks to obstruct terrorist funding. It authorizes the United States to identify individuals, businesses, charities and extremist groups engaged in terrorist activities. The Revolutionary Guard would be the first national military branch included on the list, U.S. officials said — a highly unusual move because it is part of a government, rather than a typical non-state terrorist organization.

The order allows the United States to block the assets of terrorists and to disrupt operations by foreign businesses that "provide support, services or assistance to, or otherwise associate with, terrorists."

The move reflects escalating tensions between Washington and Tehran over issues including Iraq and Iran’s nuclear ambitions. Iran has been on the State Department’s list of state sponsors of terrorism since 1984, but in May the two countries began their first formal one-on-one dialogue in 28 years with a meeting of diplomats in Baghdad.

The main goal of the new designation is to clamp down on the Revolutionary Guard’s vast business network, as well as on foreign companies conducting business linked to the military unit and its personnel. The administration plans to list many of the Revolutionary Guard’s financial operations.

"Anyone doing business with these people will have to reevaluate their actions immediately," said a U.S. official familiar with the plan who spoke on the condition of anonymity because the decision has not been announced. "It increases the risks of people who have until now ignored the growing list of sanctions against the Iranians. It makes clear to everyone who the IRGC and their related businesses really are. It removes the excuses for doing business with these people."

For weeks, the Bush administration has been debating whether to target the Revolutionary Guard Corps in full, or only its Quds Force wing, which U.S. officials have linked to the growing flow of explosives, roadside bombs, rockets and other arms to Shiite militias in Iraq and the Taliban in Afghanistan. The Quds Force also lends support to Shiite allies such as Lebanon’s Hezbollah and to Sunni movements such as Hamas and the Palestinian Islamic Jihad.

Although administration discussions continue, the initial decision is to target the entire Guard Corps, U.S. officials said. The administration has not yet decided when to announce the new measure, but officials said they would prefer to do so before the meeting of the U.N. General Assembly next month, when the United States intends to increase international pressure against Iran.

Formed in 1979 and originally tasked with protecting the world’s only modern theocracy, the Revolutionary Guard took the lead in battling Iraq during the bloody Iran-Iraq war waged from 1980 to 1988. The Guard, also known as the Pasdaran, has since become a powerful political and economic force in Iran. Iranian President Mahmoud Ahmadinejad rose through the ranks of the Revolutionary Guard and came to power with support from its network of veterans. Its leaders are linked to many mainstream businesses in Iran.

"They are heavily involved in everything from pharmaceuticals to telecommunications and pipelines — even the new Imam Khomeini Airport and a great deal of smuggling," said Ray Takeyh of the Council on Foreign Relations. "Many of the front companies engaged in procuring nuclear technology are owned and run by the Revolutionary Guards. They’re developing along the lines of the Chinese military, which is involved in many business enterprises. It’s a huge business conglomeration."

The Revolutionary Guard Corps — with its own navy, air force, ground forces and special forces units — is a rival to Iran’s conventional troops. Its naval forces abducted 15 British sailors and marines this spring, sparking an international crisis, and its special forces armed Lebanon’s Hezbollah with missiles used against Israel in the 2006 war. The corps also plays a key role in Iran’s military industries, including the attempted acquisition of nuclear weapons and surface-to-surface missiles, according to Anthony H. Cordesman of the Center for Strategic and International Studies.

The United States took punitive action against Iran after the November 1979 takeover of the U.S. Embassy in Tehran, including the breaking of diplomatic ties and the freezing of Iranian assets in the United States. More recently, dozens of international banks and financial institutions reduced or eliminated their business with Iran after a quiet campaign by the Treasury Department and State Department aimed at limiting Tehran’s access to the international financial system. Over the past year, two U.N. resolutions have targeted the assets and movements of 28 people — including some Revolutionary Guard members — linked to Iran’s nuclear program.

The key obstacle to stronger international pressure against Tehran has been China, Iran’s largest trading partner. After the Iranian government refused to comply with two U.N. Security Council resolutions dealing with its nuclear program, Beijing balked at a U.S. proposal for a resolution that would have sanctioned the Revolutionary Guard, U.S. officials said.

China’s actions reverse a cycle during which Russia was the most reluctant among the veto-wielding members of the Security Council. "China used to hide behind Russia, but Russia is now hiding behind China," said a U.S. official familiar with negotiations.

The administration’s move comes amid growing support in Congress for the Iran Counter-Proliferation Act, which was introduced in the Senate by Gordon Smith (R-Ore.) and in the House by Tom Lantos (D-Calif.). The bill already has the support of 323 House members.

The administration’s move could hurt diplomatic efforts, some analysts said. "It would greatly complicate our efforts to solve the nuclear issue," said Joseph Cirincione, a nuclear proliferation expert at the Center for American Progress. "It would tie an end to Iran’s nuclear program to an end to its support of allies in Hezbollah and Hamas. The only way you could get a nuclear deal is as part of a grand bargain, which at this point is completely out of reach."

Such sanctions can work only alongside diplomatic efforts, Cirincione added.

"Sanctions can serve as a prod, but they have very rarely forced a country to capitulate or collapse," he said. "All of us want to back Iran into a corner, but we want to give them a way out, too. [The designation] will convince many in Iran’s elite that there’s no point in talking with us and that the only thing that will satisfy us is regime change."

casinos no Фильчаков прокурор

UK blocks military exports to Israel

The British government has blocked almost one third of British military exports to Israel this year, citing possible threats to regional stability and fears the equipment might facilitate human rights violations.

According to official figures, the value of UK military sales arms to Israel declined by one third last year, and has fallen by a drastic 75 percent since 2005.

"There is evidence that the British government’s export control policy to Israel may have been tightened up," said Parliament’s new 2007 Strategic Export Controls report, issued by the Quadrapartite Commission, which comprises representatives from four ministries.

The change in policy, said the report, reflects a convergence of government attitudes with its own official guidelines.

The report comes amid a period of uncertainty in Anglo-Israeli relations.

While the new prime minister, Gordon Brown, has voiced public support for Israel and has appointed several pro-Israel MPs to cabinet positions, he has also promoted a leading critic of US and Israeli policy, former UN deputy secretary-general Mark Malloch Brown, to a key Foreign Office post.

Outside of government, the opposition Liberal Democrat party has called for a rethinking of arms sales to Israel, while in May the UK’s Legal Services Commission, the state agency that provides funding for attorney’s fees for indigent defendants, agreed to underwrite the costs of litigation brought by a Palestinian man in a British court seeking a ban on arms sales to Israel.

The August 7 Quadripartite Committee report largely praised the government’s overall handling of strategic exports but warned that the rapid pace of technological change and rising threat of terrorism required increased state vigilance.

"Any gaps in the legislation could have serious consequences for the UK," it concluded.

However, it criticized as "unclear" the British government’s policies on arms sales to Israel.

While the "case-by-case" approach gave the government a "flexibility" that allowed a "latitude to adjust policy without the need for public explanation," its arms sales policies towards Israel were "neither transparent nor accountable," the panel found.

The committee asked that "the government explain its policy on licensing exports to Israel, Jordan or other countries in the Middle East and that it explain whether it has adjusted its policy since 1997 as events in the Occupied Territories and Middle East have unfolded."

"We further recommend that the government explain how it assesses whether there is a clear risk‚ that a proposed export to Israel might be used for internal repression," it said.

Statistics published by the committee showed that arms exports to Israel totaled 14.5 million pounds last year (about $29 million), compared to GBP 22.5 million in 2005. Between 1997 and 2006 Britain granted Israel 1561 Standard Individual Export Licenses (SIELs) valued at GBP 113 million. During the same period it authorized 626 SIELs valued at GBP 136.5 million for shipment to Jordan.

However, over the last 10 years, 190 application for military sales to Israel have been prohibited, comprising 11 percent of all applications for sales of military equipment. During the same period, only two such applications were rejected for military and restricted goods bound for Jordan.

The British government reported it had approved 37 military SIELs to Israel in the first quarter of 2007 valued at GBP 1.5 million, a rate that if held constant throughout the year would cut British sales to Israel by three quarters since 2005.

The UK also blocked 11 SIELs to Israel in the first three months of 2007: three for airborne guidance systems, four for information security systems and equipment, one for munitions, one for fire control equipment, one for electronic components, and one for specialty aluminum alloys.

Three SIELs for the sale of radar and avionics guidance systems to a third country for use in aircraft destined for the IAF were blocked this year also.

The 14 rejected SIELs violated various "Consolidated EU and National Arms Licensing Criteria," the Foreign Office stated, citing concerns the shipments would not respect "human rights and the fundamental freedoms in the country of final destination," would worsen the "the internal situation in the country of final destination;" and would harm "regional peace, security and stability."

One SIEL was denied due to the "behavior of the buyer country with regard to the international community; in particular its attitude to terrorism, the nature of its alliances and respect for international law," while concerns the equipment would be "diverted" for non-approved uses or "re-exported under undesirable conditions" were cited in rejecting three SIELs.

The Foreign Office said in its annual human rights report to Parliament that "progress on improving the human rights situation" in Israel and the territories had been "limited."

Testifying before the committee on March 15, foreign secretary Margaret Beckett stated that the Foreign Office kept a "close eye" on the uses made by the IDF of British military equipment.

The then-foreign secretary said: "If we discovered that equipment had been sold to Israel and was being used contrary to agreed terms, we would regard that with grave concern and we would make sure we did not issue licenses for such equipment in the future."

Beckett said at the time that Britain’s total arms sales to Israel were slight. "I believe something like 0.1% of Israel’s total arms imports comes from the United Kingdom, and we have not sold main equipment like tanks or artillery or warships to Israel since 1997," she said, noting the Blair government had "visibly conformed" to EU guidelines not to sell equipment that might harm regional peace, security and stability in the Middle East.

During last year’s Second Lebanon War, the leader of the opposition Liberal Democrat party urged the government to review its arms sales to Israel.

Sir Menzies Campbell said the government "must now comply with its own arms export rules and institute an immediate suspension of all UK arms exports to Israel."

Pressure is also being exerted through the courts to end arms sales to Israel.

Last November, Public Interest Lawyers, in cooperation with the Palestinian rights group, al-Haq, filed suit against the British government on behalf of Saleh Hasan of Bethlehem. Hasan claimed the sale of military goods to Israel violated British export guidelines and contributed to his "oppression" as a Palestinian by Israel.

Phil Shiner, head of Public Interest Lawyers, stated the crux of their case was whether the British government had met its own criteria about what it can and cannot do in terms of arms exports where there is a risk of internal repression in another country.

In May, a spokesman for the Legal Services Commission said Hasan’s lawsuit was receiving legal aid as a test case.

"The fact that applicants may live abroad is not a factor under the legal aid scheme," he told The Times. "The key is whether the case involves issues of English law and will be tried in this jurisdiction."

The case is scheduled for a court hearing in October.

online casino games no deposit required topcargo

Malawi in ‘n krisis

Bingu wa Mutharika

President Bingu wa Mutharika van Malawi het gister gedreig om die parlement te ontbind indien die huidige begrotingskrisis nie binne die volgende twee dae opgelos word nie. Die debat oor die 2008/08-begroting, wat al aan die einde van Junie afgehandel moes word, is verlede maand opgeskort aangesien die opposisie daarop aangedring het om eers debat te voer oor die wyse waarop die regerende party van hulle lede afgerokkel het.

“Ek gee hulle twee dae – vandag (Dinsdag) en môre – en as hulle nie ernstig begin om die begroting te bespreek nie, gaan ek die parlement ontbind,” het die president in ’n toespraak gesê wat deur die staatsbeheerde radiostasie uitgesaai is.

Hy meen die parlement het “irrelevant” geword wat die ontwikkeling in Malawi betref. Parlementsleiers sou laat gistermiddag vergader om oor die dreigement te besluit. Goodall Gondwe, minister van finansies, het in ’n onderhoud met Reuters gesê dat Malawi gevaar loop om geld van buitelandse skenkers te verloor indien die huidige situasie voortduur. “Ons is in ’n finansiële krisis en verdere vertragings om die begroting goed te keur sal ’n katastrofe wees,” meen Gondwe.

Op 13 Augustus het die regering ’n voorstel deur die opposisie verwerp dat ’n tydelike begroting vir ’n periode van drie maande aanvaar word terwyl die dispuut oor partyoorlopers besleg word. Volgens die begrotingsontwerp vir 2007/08 sal meer geld aan landelike areas spandeer word, staatsamptenare sal verhogings kry en meer sal op die gesondheidsektor en voedselproduksie spandeer word.

Malawi maak in ’n groot mate staat op hulp van skenkers. Volgens Gondwe verwag Malawi om $500 miljoen van die buiteland te ontvang ten einde by hul nasionale begroting van $1,2 miljard uit te kom. Frustrasie het die afgelope tyd in Malawi toegeneem oor die parlement se vertragingstaktiek en duisende mense het reeds aan betogings deelgeneem.

Лобановский Харьков

Departemente verloor miljoene

Die Staatsdienskommissie het gister bekend gemaak dat meer as R45,6 miljoen weens wanbesteding in nasionale en provinsiale staatsdepartemente verlore gegaan het in die 2005/06 finansiële jaar.

Volgens die verslag wat gister vrygestel is, was daar in die vorige finansiële jaar 771 gevalle van “finansiële wanbestuur.“ In die voorafgaande jaar was daar 513 insidente. Van die R45,6 miljoen wat verlede jaar verlore gegaan het, is slegs R3,2 miljoen teruggekry. Volgens Stan Sangweni, voorsitter van die Staatsdienskommissie, kan daar selfs meer geld ter sprake wees, aangesien nie alle departemente die bedrae wat hulle vermis aangegee het nie.

Insidente wissel van bedrog en diefstal, wat 64,7% van die sake verteenwoordig, tot ongemagtigde uitgawes, growwe nalatigheid en diverse vorme van korrupsie.

Die departement van grondsake het R20 miljoen weens “finansiële wanbestuur“ verloor. Die Oos-Kaap was die provinsie met die meeste insidente (173), gevolg deur die Wes-Kaap met 75 gevalle.

Provinsiale departemente in Gauteng het maar ses gevalle aangemeld, wat Sangweni se stelling staaf dat nie almal gehoor gegee het aan die oproep om insidente van wanbestuur aan te meld nie. “Sommige departemente is belangeloos oor korrekte verslaggewing of beskik nie oor die kapasiteit omn behoorlike aandag aan akkurate verslaggewing te bestee nie,“ meen hy.

Die Staatsdienskommissie beplan nou om departemente te dwing om elke maand verslag te doen en om die verantwoordelike beamptes voor die kommissie te daag indien hulle versuim om dit te doen. Tans verplig die Korrupsiewet finansiële beamptes slegs om wanbestuur aan te meld as die bedrag R100 000 of meer beloop. Dit sal binnekort verander word om laer bedrae ook te akkkommodeer.

Louis Trichardt het dalk nie veel om te vier nie

Op Saterdag 4 Augustus het ’n vergadering van dorpsinwoners by die Louis Trichardt-skougrond plaasgevind. Inwoners het hulle ten sterkste teen die munisipaliteit se naamsveranderingplanne uitgespreek.

Die Appèlhof het vroeër vanjaar besluit dat die plaaslike munisipaliteit nie die reg gehad het om die dorp se naam van Louis Trichardt na Makhado te verander nie. As rede is aangevoer dat die munisipaliteit nie plaaslike inwoners voldoende oor die besluit geraadpleeg het nie. Dit was nie lank ná hierdie besluit in April nie dat die munisipaliteit ’n taakspan aangewys het om die saak weer aan te roer. Hulle is steeds vas van plan om die Makhado-naamsverandering deur te voer.

Op 11 Augustus is ’n sogenaamde konsultasieproses met plaaslike inwoners begin, maar in die lig van die munisipaliteit se vorige optrede kan verwag word dat hierdie proses gemanipuleer sal word.

Die Nasionale Padagentskap het in Julie vanjaar die Makhado-padtekens afgehaal, maar as die munisipaliteit sy sin kry, word hulle eersdaags weer opgesit. In die geval van die naamsverandering van Potchefstroom na Tlokwe is 1 700 skrywes (die meeste hiervan téén die voorgestelde naamsverandering) na die provinisiale regering gestuur. Slegs 70 hiervan is egter aan die munispaliteit gestuur vir reaksie. Die burgemeester het toe eensydig besluit om nie daarop te reageer nie.

Daar is geen rede om te vermoed dat dit in Louis Trichardt se geval anders gaan wees nie.

Александр Фильчаков

Engels kniehalter operasie

Duits moes die knie buig

Sewe-en-veertig pasiënte wat knie-operasies in ‘n Berlynse hospitaal moes andergaan, is ondertussen as slagoffers van ‘n mediese vergissing uitgewys. Dié fout is te danke aan ‘n verkeerde vertaling uit Engels.

Die Berlynse dagblad, die Tagesspiegel, het Sondag berig dat al die pasiënte ‘n knievervanging moes ondergaan. Die pasiënte het ‘n prostese ontvang waarop foutiewe aanwysings op die handleiding aangebring is. Dit is bekend as ‘n duur en lang operasie.

Reinhard Nieper, woordvoerder van die Sankt-Hedwig hospitaal, het aan die koerant gesê dat dit onverskoonbaar is. Die pasiënte het die operasie ondergaan sodat hulle weer die gebruik van ‘n knie kon hê. Die prostese moes hulle in staat stel om hul beweeglikheid te verhoog.

Maar die medici het die vervanging gedoen sonder om die nodige sement te gebruik omdat die aanwysings in Duits uitdruklik sê "Prostese behoef geen sement". In Engels lui dit egter "Non-Modular Cemented" wat beteken dat die prostese nie aangepas is nie en daarom gesementeer behoort te word.

Tydens die opleiding wat die mediese personeel ontvang het om die vervanging te doen, het niemand opgemerk dat die vertaling verkeerd gedoen is nie. ‘n Verkoopsman vir die prostese het trouens bygestaan toe die eerste operasie gedoen is en hoegenaamd niks verkeerd gevind nie.

Die pasiënte wat tussen Mei 2006 en Maart 2007 geopereer is, is van die fout in kennis gestel en ‘n derde van hulle het reeds laat weet dat hulle probleme met die vervanging ondervind. Die helfte van die ongelukkige mense is weer geopereer om te remedieer aan die fout en die hospitaal het onderneem om vir die kostes in te staan.

‘n Professor in ortopediese chirurgie, Heino Kienapfel, het sy afkeer aan "sekere produkte wat op die Europese mark aanland waarop net Engelse aanwysings verskyn", betoon en gesê dat die aanwysings in verskeie tale behoort te wees of ten minste van illustrasies voorsien moet wees. "Dit is ‘n probleem," volgens hom.

free bonus slots no deposit mobile

Cosatu kritiseer die kabinet

Vavi

Die ANC het gister Zwelinzima Vavi, algemene sekretaris van die Cosatu-vakbond, se kritiek op kabinetsministers as “neerhalende geskel” bestempel. Vavi het naamlik oor die naweek gesê van die ministers is “dooie hout wat onaantasbaar bly“ en dat sommige “besig is om aan diens te sterf.” Sy kritiek volg op die afdanking verlede week van Nozizwe Madlala-Routledge, adjunkminister van gesondheid.

Vavi het Saterdag die Klere – en tekstiekwerkersvakbond in Durban toegespreek. Hy het Madlala-Routledge as “een van die mees doeltreffende, hardwerkende ministers” in die kabinet beskryf. Haar afdanking stuur volgens hom die boodskap uit dat as jy hard werk en onafhanklik dink, jy in die pad gesteek gaan word.

Luthuli-huis het in ’n verklaring gesê dat dit nie die soort kommentaar is wat mens van ’n senior lid van die regerende alliansie verwag nie. Hierdie opmerkings van Vavi “dui op ’n onvermoë om die verskil tussen eerlike en konstruktiewe kritiek te verstaan … en die soort neerhalende geskel wat gereeld deur teenstaanders van die ANC gebruik word.“

Vavi se verwysing na ministers wat “aan diens sterf” wys verder op ’n “skandelike gebrek aan respek” vir diegene wat reeds aan diens dood is. Die bydrae wat lede van die kabinet tot die land gelewer het oor die afgelope dertien jaar behoort nie gering geskat te word deur mense wat eerder openbare steun probeer werf as om eerlik die optrede van die regering te ondersoek nie, lui die verklaring voorts.

Лобановский Харьков

GRA-dag markeer nasionale ontwaking

GRA-wapen

Vandag, 14 Augustus, is G.R.A.-dag. Toenemend verteenwoordig dit ’n datum op die Afrikaanse kalender wat gevier word, aangesien die taal wat ons vandag as Afrikaans praat en skryf, nooit sonder die lotsbepalende stigting van die Genootskap van Regte Afrikaners op 14 Augustus 1875 sou bestaan het nie. Maar ook die nasionale ontwaking van die Afrikaner kan moeilik sonder die G.R.A.-beweging voorgestel word.

Min tale ter wêreld kan hul ontstaan na een enkele datum herlei. In dié opsig is ons gelukkig om so ’n dag te hê wat die opkoms van Afrikaans, die “wondertaal”, in herinnering roep.

Nadat twee Hollanders van geboorte, Arnoldus Pannevis en C.P. Hoogenhout, die weg voorberei het met hul uitsprake ten gunste van die Kaapse spreektaal, het die volgende persone op 14 Augustus 1875 in die Paarl byeengekom om die G.R.A. te stig: S.J. du Toit, Gideon Malherbe, D.F. du Toit (Dokter), D.F. du Toit (oom Lokomotief), C.P. Hoogenhout, P.J. Malherbe, A. Ahrbeck en S.G. du Toit.

Pannevis, wat sterk ten gunste van ’n Bybelvertaling in Afrikaans was, veral “voor het geestelijk heil van de gekleurde bevolking van dit land”, het nie die vergadering bygewoon nie en sommige vermoed dat hy teleurgesteld was omdat sy tydgenote by die G.R.A. nie onmiddellik die idee van ’n Bybelvertaling gesteun het nie. Maar hy het tog later by die vereniging aangesluit en het daarin gedien totdat hy dit in 1877 om gesondheidsredes moes verlaat.

C.P. Hoogenhout was insgelyks ten gunste van ’n Bybelvertaling in Afrikaans, maar nie bloot weens die “geestelike heil van die gekleurde bevolking” nie. Op 12 April 1873 skryf hy in De Zuid-Afrikaan dat die Bybel in Afrikaans vertaal moes word, “nie alleen ver die bruin mense nie, maar ook ver banja blankes, want daar is ook regte banja blankes wat die Hollandse taal nie half verstaan nie”.

In aanloop tot die stigting van die G.R.A. het C.P. Hoogenhout en S.J. du Toit tydens 1874 ’n briewewisseling in De Zuid-Afrikaan onder die skuilname “Klaas Waarzegger jr.” en “Ware Afrikaander” gevoer. Hoogenhout was Klaas Waarzegger en Du Toit het die alias Ware Afrikaander aangeneem. Hierdie briewewisseling het die eerste saadjie vir samewerking geplant en het regstreeks aanleiding gegee tot die uiteindelike stigting van die G.R.A.

S.J. du Toit het reeds as Ware Afrikaander een van die eerste taalreëls in Afrikaans geformuleer: “Ons skryf soos ons praat.” Hierdie pretensielose benadering sou later lei tot Afrikaans se wonderlike fonetiese spelling en nugtere, konsekwente taalreëls wat van die wêreld se groot kultuurtale soos Engels, Frans of Duits in die skadu sou stel. Vandag is Afrikaans een van die mees gestandardiseerde tale ter wêreld. Anders as Noors, Engels, Frans of baie ander tale, beskik dit maar oor één standaardvorm en ’n enkele spelwyse wat vir elke skoolkind toeganklik is. In die jargon van rekenaarhandleidings en programmatuur, was Afrikaans van meet af aan “gebruiksvriendelik”.

Maar die oprigting van die G.R.A. op 14 Augustus 1875 het oor veel meer as taalkunde gegaan. Dit verteenwoordig ook die ontwaking van die Afrikaner as nasionale groep en as volk. Die G.R.A. het ten doel gehad, nie net die bevordering van Afrikaans nie, maar ook die nasionale belange van die Afrikaner. In artikel II van die “Algemene Bepalings” van die genootskap word dit as doelwit gestel “om te staan ver ons Taal, ons Nasie en ons Land”.

Reeds ’n maand voor 14 Augustus 1875 het die groep ’n “Afrikaanse Volkslied” op 7 Julie in De Zuid-Afrikaan gepubliseer waaruit hul patriotiese ingesteldheid blyk. Ook hul “Manifes” het die groep hul beroemde uitspraak gelewer dat daar drie soorte Afrikaners was: “Daar is Afrikaanders met Engelse harte. En daar is Afrikaanders met Hollanse harte. En dan is daar Afrikaanders met Afrikaanse harte. Die laaste noem ons Regte Afrikaanders, en die veral roep ons op om aan ons kant te kom staan.”

Die genootskap publiseer die eerste Afrikaanse koerant

Vanaf 15 Januarie 1876, het die genootskap sy eie koerant uitgegee met die naam “Die Afrikaanse Patriot”. Aanvanklik is dit ’n maandblad, maar as die gewildheid van die koerantjie toeneem, word dit ’n weekblad. Vanaf slegs vierhondernd intekenare in 1876 styg dit tot oor die drieduisend in die tagtigerjare en word so die grootste Afrikaanse koerant in die land. Waarom was Die Patriot so gewild? Vanweë die taalmedium, sekerlik, maar ook omdat die koerant duidelik standpunt ingeneem het téén die anneksasie van die Transvaal deur Engeland in 1877 en ook die kandidatuur van Paul Kruger vir die Transvaalse presidentskap gesteun het.

Vanuit die Patriot-stal word ook verskeie boekpublikasies uitgegee soos Eerste beginsels van die Afrikaanse taal, asook ’n Afrikaanse Almanak wat vanaf 1877 verskyn.

’n Mens kan jou vandag nouliks voorstel watter durf daardie klein groepie Afrikanerintellektuele destyds aan die dag moes gelê het. Aanvanklik is hulle deur die Kaapse establishment, sowel Hollands as Engels, doodgeswyg. Maar soos wat die beweging momentum verkry het, is hulle toenemend verguis. In ’n toespraak het die Kaapse hoofregter, lord J.H. de Villiers, dit duidelik gemaak dat Engels die toekomstige taal van Suid-Afrika sou wees. Aan die kant van Nederlandsgesindes, is Afrikaans as ’n minderwaardige taaltjie sonder ’n letterkunde beskou wat die saak van ’n Dietse kultuur in Suid-Afrika net sou bederf.

S.J. du Toit het reeds in 1885 met ’n Afrikaanse vertaling van Die Bybel begin, maar die Vrystaatse en Kaapse sinodes het hulself teen ’n Afrikaanse Bybel verklaar en daarom vind sy gepubliseerde vertalings van enkele Bybelboeke soos Genesis, Mattéus, Openbaring en die Psalme nooit werklik inslag by die breë publiek nie. Eers in 1933 sou die volwaardige Afrikaanse vertaling van Die Bybel die lig sien en deur die kerke aanvaar word.

Feit is egter dat die stigting van die Genootskap van Regte Afrikaners op 14 Augustus 1875 die vonk was wat die hele Afrikaanse beweging aan die gang gesit het. Nie net het Afrikaans tot volwaardige kultuurtaal met ’n uitgebreide letterkunde, tegniese en wetenskaplike woordeskat ontwikkel nie, maar die Afrikaner kon ook na die Tweede Vryheidsoorlog uit die as opstaan en vir hom ’n plek oopbeur in ’n vyandige, Engelstalige Suid-Afrika waarin hy maar 8% van die ekonomie – hoofsaaklik landbou – beheer het.

Al staan die Afrikaner vandag weer onder vreemde oorheersing met ’n nuwe golf van taalverdrukking en verengelsing wat sy kultuur, identiteit en voortbestaan bedreig, veg hy tans vanaf ’n hegte basis in die gedaante van sy geskiedenis en opgestapelde kulturele prestasies uit die verlede.

Ook die slagspreuk van die G.R.A. van destyds is nog ewe geldig. Mens kan dit moontlik net effe wysig om te lui: “Daar is Afrikaners met Engelse harte. En daar is Afrikaners met Australiese harte. En dan is daar Afrikaners met Afrikaanse harte. Die laaste noem ons Regte Afrikaners, en dié veral roep ons op om aan ons kant te kom staan.”

Bron: J.C. Kannemeyer. Geskiedenis van die Afrikaanse literatuur, deel 1. Kaapstad: Human & Rousseau, 1978.

free gambling

Transformasie word toenemend belaglik

Die ANC se beleid van rassistiese transformasie wat boonop die staatsreligie in Suid-Afrika geword het, was van meet af aan bestem om absurde gevolge te hê. Een voorbeeld hiervan is die perverse ekonomiese aansporings wat veroorsaak word deur swartekonomiesebemagtiging. Om veral staatskontrakte te bekom, moet firmas ’n swart aangesig na buite voorhou. Daarom word swartmense dikwels in posisies aangestel waarvoor hulle glad nie bekwaam is nie, ’n salaris betaal, ’n kantoor in die hoek gegee, maar dan heeltemal geïgnoreer in die gang van normale sakebedrywighede.

Niemand wen uit hierdie situasie nie. Die koste van goedere en dienste styg, omdat onproduktiewe swart passasiers die koste van sake in Suid-Afrika verhoog. Die passasiers wat vir dekoratiewe doeleindes aangestel word, doen self geen regte werk nie en verwerf geen bemarkbare ervaring nie. Hulle wéét hoekom hulle aangestel is en daarom moet hul selfvertroue noodwendig hieronder ly. Broodnodige internasionale beleggings in Suid-Afrika word ontmoedig omdat oorsese maatskappye geen doel daarin kan sien om groot bedrae geld aan mense te oorhandig wat nie ’n bydrae lewer nie. Suid-Afrika se ekonomie word minder mededingend en almal is uiteindelik slegter daaraan toe.

Dit is egter veral op sportgebied waar die beleid van transformasie toenemend omstrede en absurd raak. Daar is geweldige druk op tradisioneel blanke sportsoorte soos rugby om te transformeer. In die praktyk beteken dit dat minder talentvolle swart spelers bo ander spelers verkies word, bloot omdat hulle swart is. Daar is ’n groot uittog van blanke spelers na Europa, weliswaar omdat die besoldiging daar beter is, maar ook omdat blankes besef dat hul toekomsvooruitsigte beperk is, omdat dikwels minderwaardige swart spelers bo hulle verkies gaan word. Sodoende verlaag die standaard van rugby in Suid-Afrika. Die oorblywende spelers speel dan in kompetisies waar ras eerder as talent die bepalende faktor is. Die standaard van rugby word toenemend onmededingend teen lande waar die regerings nie so ’n obsessie met ras het nie en dit benadeel onder andere die swart spelers.

Spankeuses word verwring deur die perverse gevolge van transformasie, tot die regstreekse nadeel van die sportsoort. As gevolg van fisieke verskille tussen rasse, is daar heelwat meer swart of gekleurde vleuels as wat daar swart slotte is. Dit lei tot die belaglike situasie dat die Springbokke Wêreldbeker toe gaan met ’n oorvloed van vleuels in hul groep, omdat die regime se obsessie met ras die keurders dwing om soveel as moontlik swart spelers in te sluit. Daar is egter ’n groot probleem op losskakel in die Springbokspan, maar losskakels soos die Vrystaat se Willem de Waal word oor die hoof gesien, want hy is ’n blanke. Sterkte aan die Springbokke wat nie noodwendig pale toe kan skop of wie se klein, derderangse vleueltjies nie die All Blacks se venynige agterste driehoek kan stuit nie. Ons kan ons kennelik daaraan troos dat die span minstens getransformeerd is, en dis wat uiteindelik tel in die Orwelliaanse nagmerrie van die Nuwe Suid-Afrika, of hoe?

Die Proteas is na die Wes-Indiese eilande toe met swart spelers wat kwalik speelkans gekry het soos byvoorbeeld Loots Bosman, maar sonder ’n erkende draaibalbouler. Of, meer akkuraat, die gekleurde Robin Petersen is kwansuis ingesluit as ’n draaibalbouler, maar Graeme Smith, ’n kolwer, het so min vertroue in Petersen gehad dat Smith eerder self geboul het. Waarom was Bosman en Petersen daar, buiten vir die doeleindes van versiering om die politici gelukkig te hou? Waar het mens al ooit gehoor van ’n ander land wat nie in ’n Wêreldbeker gaan speel om te probeer wen nie, maar om een of ander politieke punt te maak?

In ’n besluit wat egter nuwe dieptes van die absurde peil, het die bestuur van Netbal Suid-Afrika besluit om getransformeerde spanne ’n voorgee te bied. As die verhouding van swart en blanke spelers in ’n netbalspan polities “reg” is, kry die getransformeerde span ’n voorgee van ses doele. By die aanhoor van hierdie belaglikheid moes ek eers seker maak dat die datum nie 1 April was nie, maar die netbalbestuur is klaarblyklik ernstig. Die redenasie agter die besluit is verbysterend, want dit is so goed as om te erken dat swart spelers nie op ’n gelyke voet met blankes kán meeding nie. Dis asof die bestuur van netbal diegene wat aanvoer dat swartes inherent minderwaardig aan blankes is, gelyk gegee het. (Die hoof van Netbal SA is terloops self ’n swart vrou.) Die vraag is dan of hierdie minderwaardigheid slegs tot netbal beperk is. Gaan ons in die toekoms ’n situasie sien waar swartes op alle gebiede ’n voorgee kry in die naam van transformasie?

Ek kan my maklik indink hoe swart mediese studente in die toekoms 40% in ’n eksamen gaan kry bloot omdat hulle opdaag en swart is, maar hul blanke eweknieë moet met nul begin. Sou Minister Tshabalala-Msimang toelaat dat ’n voorgeedokter haar leweroorplanting uitvoer, vra ek myself af? Sou ’n voorgee-advokaat vir Zuma verdedig? Gaan swart krieketspanne ’n voorgee van 100 lopies kry?

Een ding is duidelik. Die lande waarmee Suid-Afrika internasionaal moet meeding, of dit nou op sport-, akademiese of sakegebied is, het reeds ’n voorgee bó Suid-Afrika. Die voorgee wat ander lande geweldig bevoordeel en ’n albatros om Suid-Afrika se nek verteenwoordig, is die ANC-regime en sy waansinnige beleid van rassistiese transformasie.

Pretoria pushed out of history

Pretoria, the capital of South Africa, is no more. Its city council, controlled by the African National Congress (ANC), announced last week that it will henceforth be known as Tshwane (Ch-wa-nee).

White residents are bitter about the change in a city named in 1855 after one of the greatest of trekker heroes, Andries Pretorius. Many point out that capital cities are seldom renamed and the precedent of Salisbury becoming Harare is hardly a happy one.

Pretoria played a key role in British imperial history. It served as the capital of the Transvaal Republic, headed by the Boer leader Paul Kruger, and presided over the world’s richest gold mines. As such, it defied the might of the empire for decades, to the fury of Cecil Rhodes, Sir Alfred Milner and Joseph Chamberlain, the architects of the Anglo-Boer war.

It was here, when guerrilla war continued after apparent British victory, that Lord Kitchener instituted concentration camps for Boer women and children, forcing the Boer leaders to Pretoria to surrender finally in 1902.

As capital of the country’s economic heart, the city almost automatically became the capital of the new united South Africa. It houses the University of Pretoria – the country’s largest, which has no plans to change its name – and is also the country’s rugby capital.

Black opinion seems unanimous in favour, although almost nobody knows that Tshwane was the name of an African chief and means “we are all the same”.

Some black residents wrongly assert that “it was Tshwane before it was Pretoria” and that Pretoria was “the old apartheid name”.

The real reason for the new title is that Pretoria and the Northern Transvaal, of which it was part, were home to many of the most rigid apartheid ideologues, so that losing the name Pretoria has symbolic value for the local ANC.

Initially, Tshwane was set up as a wider metropolitan authority and Pretoria was retained as the name of the city, just as eThekwini is now the metropolitan area around the city of Durban and Nelson Mandela is the metropole around Port Elizabeth (no one dares to suggest changing the names of Johannesburg or Cape Town).

Now the city council has ruled and tempers are running high, with resisters threatening to tear down the new signs. The one thing that seems certain is that the cheerful message “we are all the same” is going to be thoroughly disavowed.

silver wedding jewelry sets