Etiket: Rubrieke

Die Weste se vernedering in Irak?

Image“’n Wet van Mede en Perse” sê ons steeds as daar na ’n absolute wet verwys word.  Waar kom die gesegde vandaan, en hoekom is dit steeds deel van ons taal?  En waarom verwys die gesegde na die Perse, wat die beskaafde wêreld meer as twee duisend jaar gelede oorheers het?

Die Persiese Ryk se oorsprong in ongeveer 650 v.C. is te vinde in die gebied wat vandag as Iran bekend staan.  Die Empaaier groei vinnig en bereik sy hoogtepunt tussen 550 v.C. en 400 v.C.; dit oorheers die Midde-Ooste, Klein Asië, die Kaukasiese hinterland en Wes-Asië.  So invloedryk word die Mede en Perse dat hulle ’n belangrike rol in die Ou Testament speel. Die naam “Darius” in die Bybel verwys na verskeie Persiese Keisers, en Daniël word waarskynlik deur die Persiese Keiser Cyrus in die leeukuil gegooi.

Met die mag en invloed van die Persiese Ryk op ’n hoogtepunt in 480 v.C., neem die Keiser Xerxes sy magte en vloot op ’n ekspedisie om die Grieke te verower.  Die ekspedisie is uiteindelik rampspoedig en is die eerste teken dat ’n magtige Empaaier krake kan wys nog lank voor sy onvermydelike ondergang.  Die hubris van Xerxes en die Perse ken egter geen perke nie en Xerxes se opmars oor Klein Asië tot in Griekeland begin met ’n selfversekerde mag wat eers deur die Grieke gestuit en toe verslaan word. Eeue later komponeer Händel die Opera Xerxes oor die gebeure en dit word deur sommige kritici as ’n studie in hubris beskou.

Met die onlangse vrystelling van die film “300” deur Hollywood (direkteur Zack Snyder, en gebaseer op die boek “300” deur Frank Miller) word aspekte van die Persiese Ryk weereens in die Westerse kuns ondersoek.  Die film vertel die verhaal van die Slag van Thermopylae, wat in die jaar 480 v.C. plaasvind.  Xerxes se magtige leër (met tienduisende soldate) kom teen net 300 Spartane te staan, wat vir drie dae hardnekkig teenstand bied.  Die Spartane se poging gee hulle bondgenote (Athene) tyd om hulle vloot voor te berei en Xerxes se vloot oortuigend in die Slag van Salamis af te ransel. Xerxes is hierna verplig om die aftog te blaas.   

Spesiale effekte wat gebruik word om atletiese soldate in brutale weergawes van oorlogsgeweld uit te beeld is tipies van die moderne Hollywood-genre.  Nietemin word die historiese gebeure onderliggend aan die poging taamlik akkuraat weergegee.  Die Spartane, wat as ’n minderheid teen ’n oorweldigende meerderheid veg, herinner aan Gideon en sy vegters in die Bybel wat net soos die Spartane onsterflike roem verwerf deur met min vegters ’n meerderheid aan te val en te verslaan.  Die psigologiese verromantisering van Sparta se helde resoneer met ’n Westerse kultuur wat eeue reeds die enkele held (vanaf Achilles en Hektor tot by Superman en Batman) vereer en onthou.  Die Westerse held wat in hopelose omstandighede veg, soms sterf, maar uiteindelik seëvier, is grondliggend aan die Westerse psige, al is hy deesdae eerder ’n popster as ’n vegter in ons kammawêreld.  Om dié rede sal “300” waarkynlik ’n suksesvolle film wees.

Die vrystelling van die film veroorsaak ook internasionale politieke golwe in die huidige klimaat weens die onderliggende politieke boodskap wat dit skynbaar oordra. “300” word sterk deur die Iranese President Mahmoud Ahmadinejad veroordeel.  Die Iraniërs, wat hulleself steeds as Perse beskou, sien die film as ’n bedekte dreigement vanuit die VSA wat steeds dreig met militêre aksie om Iran te verhoed om ’n kernwapen te bou. Terwyl mens Ahmadinejad se dreigemente en uitsprake as die hallusinasies van ’n malmens wil veroordeel, is selfs ’n malmens soms korrek.  Daar is inderdaad ’n sterk argument, wat onder andere in Israel uitgemaak word en wat insgelyks in Washington geopper word, dat Iran met alle mag verhoed moet word om ’n kernwapen te bou.  En die enigste manier om dit te voorkom, is in elk geval militêre optrede. Terwyl die Israeli’s sterk argumente opbou en selfs eensydig mag optree, is daar ook in die VSA ’n besef dat daar uiteindelik geen ander uitweg as ’n militêre inval mag wees nie.

Daar is egter verskeie ironiese onderstrome in die heen-en-weer-argumente tussen Iran, Hollywood en die Westerse magte.  Daar is dalk selfs ’n analogie met gebeure in die antieke Persiese Ryk.  Die Slag van Thermopylae het op die rand van die Empaaier plaasgevind op presies die stadium dat die Perse die wêreld se enigste supermoontheid was.  Die vernietiging van Xerxes se vloot het ook die begin van die einde van die Persiese Ryk beteken.  Terwyl die Perse steeds vir honderde jare hulle omgewing sou oorheers, het hulle nooit oor die Grieke geheers nie.  Die lesse by Thermopylae en Salamis het bewys dat die Perse nie onoorwinlik is nie en die psigologiese terugslag sou later uiting kry in die verlies van vitaliteit en selfversekerdheid onder die Perse.  Die begin van die einde van ’n oorheersende empaaier sien mens ook dikwels in terugslae in die gebiede aan die rand van die empaaier; vir die Perse was dit in Griekeland, vir die Romeine was die eerste tekens die militêre rampe teen (ironies genoeg) Persiese groepe en later teen die Germane by Hadianopolis (in Klein Asië).

Die Amerikaanse Empaaier (of eerder Angel-Saksiese of Westerse Empaaier) oorheers die wêreld reeds vir 200 jaar.  Die vermoëns van dié Empaaier moet nie onderskat word nie.  Dit strek oor twee kontinente (Australië en Noord-Amerika) met belangrike ander bates (Brittanje, Nieu-Seeland, Israel, en ander vasalstate) en met sy sentrum in Washington gesetel.  Die Empaaier het belangrike krisisse reeds oorleef, wat twee Wêreldoorloë insluit.  Dit oorheers die wêreld ekonomies en kultureel en gee die politieke toon internasionaal aan.  Met ander woorde, dit verteenwoordig die moderne analogie van die Persiese Ryk.

En soos die Perse het die Amerikaanse Empaaier begin om oorloë op die randgebied van sy invloedsfeer te verloor.  Die eerste was die oorlog in Viëtnam, wat histories gesien verrassend was – dapper Viëtnamese vegters het die goed opgeleide en goed bewapende Amerikaanse soldaat nie fisies nie, maar psigologies met sy Spartaanse veglus verslaan.  Viëtnam het die VSA se selfvertroue tot in sy fondamente geskud en het plaasgevind op die stadium dat die VSA en sy bondgenote ekonomies en militêr miskien op ’n hoogtepunt was.

Viëtnam illustreer ook aan die Weste se vyande dat die kolos verslaan kan word en binne twee dekades maak Osama bin Laden planne om ’n nuwe oorlog teen die Weste te begin. Sy berekening is eenvoudig: die Weste, reken Bin Laden, is kultureel uitgeput en kan nie ’n lang oorlog veg nie. En hierin blyk dit dat hy dalk korrek mag wees. Bin Laden se oorlog gaan in dekades of miskien selfs in eeue gemeet word en gaan langer as Bin Laden self duur. Dit gaan die Weste nog intens beproef.

Osama bin Laden se historiese aanval op 11 September 2001 het die Amerikaners in ’n oorlog op die rand van hulle invloedsfeer in Irak gedompel. Amerikaners, wat steeds deur Vietnam onsenu is, is halfhartig in die oorlog en in Washington is geduld besig om op te raak.  Dit vertaal in die onttrekking van Amerikaanse magte binne die volgende jaar of twee en die de facto-oorwinning vir Islamitiese vegters in Irak. Dit gaan nog ’n illustrasie bied dat die getergte olifant uitgeput en ontsenu is, en dat bin Laden se ontleding in die kol is.

Dit alles bring mens terug by Hollywood se fliek “300”, ook by Ahmadinejad en sy poging om ’n kernwapen te verkry en by die Westerse Empaaier wat skynbaar nog nie verstaan (en dalk nooit sal verstaan) dat voortbestaan op die langer duur nie vanselfsprekend is nie.  Baie elemente in die Weste glo steeds nie, ten spyte van die aanvalle in 2001 en later, en in weerwil van die oorlog in Irak, dat hulle wel vyande het nie. Daarom wonder mens of Ahmadinejad se aantygings dat “300” ’n bedekte dreigement is dalk nie so misplaas is nie.  Miskien is “300” eerder ’n boodskap aan die Weste, waar sommige elemente net soos Xerxes glo dat die Empaaier nooit sal ondergaan nie. 

“Ons pyle gaan die son laat verduister” sê ’n Persiese soldaat aan ’n Spartaan in “300”, en die res is geskiedenis.  Wie moet luister?

погружной длялобановский александр жена

Mbeki se ‘kaffer’-brief

ImageMbeki se brief op ANC Today van verlede Vrydag waarin hy herhaaldelik die woord “kaffer” besig, spreek van sy onbevoegdheid om ’n multi-etniese land soos Suid-Afrika te regeer. Pleks dat hy verdraagsaamheid en respek tussen gemeenskappe bevorder, is hy besig om op die donkerste rassegevoelens van veral die swart bevolking te speel.

Die rede vir Mbeki se patetiese vertoning as staatshoof is nie ver te soek nie: sy mislukkings op die misdaadfront en wat sy benadering teenoor Zimbabwe betref, skrei ten hemele. Pleks dat sy regering daadwerklike stappe doen om die geweldsmisdaad te bekamp wat die land verskeur, het hy aanvanklik die bohaai oor misdaad as ’n blote “persepsie” afgemaak. Toe dit nie werk nie, val hy nou weereens terug op die holruggeryde geteem oor rassisme.

Hoewel Mbeki kennelik raadop is sover dit die hantering van sy eie presidentskap betref, bespeur mens tog ’n politieke logika aan sy jongste uitbarsting wat spesifiek teen blankes en waarskynlik Afrikaners gerig is. Ons weet dat sy regering so pas hierdie naweek radikale grondhervormingsplanne bespreek het. Sulke planne gaan, in die lig van die Zimbabwiese ineenstorting, vir seker plaaslike en internasionale kritiek ontlok. Deur die blankes weereens as bose rassiste te tipeer, hoop Mbeki dat hy met sy voorgestelde grondroofprogram gaan wegkom.

Meer in die algemeen voel Mbeki en ander swart nasionaliste waarskynlik dat hul morele kapitaal besig is om op te raak. Hoewel die ANC-leier en van sy ministers herhaaldelik spog dat hulle veral die Afrikaner deur hul glorieryke “stryd” oorwin het, weet hy net so goed soos ons dat dit nie die geval is nie en dat De Klerk en Roelf Meyer eenvoudig in hul onbesonnenheid alle staatsmag aan ’n twyfelagtige, radikale terroristegroep oftewel “bevrydingsbeweging” oorhandig het. Van ’n militêre oorwinning was daar nooit sprake nie.

Nietemin was daar ’n morele en propaganda-oorwinning wat deels aan die destydse naïwiteit van Westerse joernaliste oor die ware toestande in Afrika en deels aan die onbekwaamheid van die De Klerk-bewind toegeskryf kan word. Post-Zimbabwe en –Darfoer, met Rwanda nog vars in die geheue, is die beeld van die onskuldige swartman wat onder kolonialisme, rassisme en apartheid ly, ietwat aangetas, om die minste te sê.

Mbeki, hoewel sonder enige werklike insig in die pligte van ’n staatshoof of wat dit behels om ’n nywerheidsmaatskappy soos Suid-Afrika te regeer, is egter nie so dom dat hy nie besef dat die negatiewe publisiteit wat geweldsmisdaad ook in die internasionale media ontlok, stadig maar seker besig is om die gerieflike beeld van “die swartman as slagoffer” af te takel nie.

Die ANC se mag, anders as wat hy so dikwels spog met sy praatjies van ’n militêre oorwinning oor Afrikaners, is juis gebou op die swartman-as-slagoffer. Noudat dieselfde swartman hom onthul as ’n dikwels korrupte potentaat met ’n sibaritiese lewenstyl, maar ook as wreedaardige geweldenaar wat moor, verkrag en roof, word hierdie magsbasis wesentlik bedreig.

Vandaar dus die skuim-om-die-mond-aanklagte van rassisme wat Mbeki nou teen die blanke bevolking slinger, met die rojale gebruik van etniese skeltaal. Al het die meeste blankes lankal reeds aangepas by die pynlik politieke korrektheid van die ANC-bewind met sy Menseregtekommissie en ideologiese kommissaars wat ons taalgebruik polisieer, word hulle steeds daarvan beskuldig dat iemand, iewers nog die woord “kaffer” teenoor sy werkers besig.

Terwyl enige morele basis wat die ANC mag hê om verder hierdie land te regeer, besig is om sienderoë rondom ons te verkrummel, mag die woord “kaffer” nou die nuwe steierwerk verskaf om die wankelende bouwerk staande te hou. As dit maar al was, kon ons net weer vir Mbeki gelag het wat soos met sy onortodokse vigsmenings weereens ’n gek van homself maak.

Ongelukkig is daar ’n meer sinistere sy aan Mbeki se jongste uitbarsting. Deur sy gebruik van die woord “kaffer” beoefen Mbeki die “rassisme van anti-rassisme”. Eintlik wil Mbeki die vinger na alle blankes wys deur hulle as die vyand  te tipeer wat steeds – in weerwil van hul minderheidstatus, magteloosheid en toenemend ontwapende, reddelose toestand – die swart mag bedreig.

Op ’n indirekte manier is Mbeki besig met etniese aanhitsing. “Dáár is julle vyand,” sê hy vir sy mede-rasgenote. “Dáár is die rassiste wat julle almal as ‘kaffers’ en as minderwaardig beskou.”

Enigeen wat bekend is met die dinamiek van etniese konflikte, sal besef dat minderwaardigheidsgevoelens by meerderhede teenoor welvarende en gesofistikeerde minderhede deur die geskiedenis vir meer volksmoorde as enigiets anders gesorg het. Deur sulke gevoelens aan te blaas met verwysing na fiktiewe rassiste wat swartes as “kaffers” uitskel, is Mbeki besig om met vuur te speel.

Ek het voorheen al geskryf dat die weë van hierdie Xhosa-president duister is. Die raaisel van waarheen hy met die land op pad is, is besig om by die dag te verdiep.

как подобрать расширительный бак для системы отопленияФільчаков Олександр Васильович

Grond: stuur SA op burgeroorlog af?

ImageDie voorspelbaar radikale voorstelle oor grondonteiening wat die direkteur-generaal van grondsake, Glen Thomas, nou maak, is genoeg om enige redelike mens te laat sidder. Dit het my ook weer oortuig van my mees pessimistiese tese wat ek reeds in 2000 in ’n ongepubliseerde bydrae aan Die Burger gestel het: dat die 1994-skikking Suid-Afrika se eensydige Versailles-ooreenkoms was wat noodwendig tot ’n nuwe rondte konflik sou lei.

Wat die ANC-bewind nou beoog, is om blanke boere à la Mugabe van hul plase te verdryf. Maar daar sal nie oorlogsveterane ingestuur word nie, nee. Dit sal geskied deur kwasi-wettige onteienings en deur die instel van ’n sogenaamde “grondbelasting”. Almal weet dat boerdery ’n marginale bedryf is met baie lae winsgrense en wisselende landboupryse. Die grondbelasting is dus bedoel om so ’n finansiële las op boere te plaas dat hulle bankrot speel. Daar word selfs daarvan gepraat dat dié belasting op ’n rassegrondslag ingestel gaan word en dat swart boere daarvan kwytgeskeld sal wees.

Die begrip “grondhervorming” wat Zimbabwe op sy knieë gebring het, gaan dus meedoënloos in Suid-Afrika toegepas word. Die ooreenkoms eindig egter daar. Want terwyl die blanke kommersiële boere van Zimbabwe mekaar op tweerigtingradio’s gebel het om seker te maak dat niemand hom teen die grondonteienings in daardie land verset het nie, gaan dieselfde vir seker nie in Suid-Afrika gebeur nie.

Wat die ANC nie besef nie, asook die Engelstalige joernaliste wat koel en kalm oor hierdie kwessie berig asof oor iemand se ingroeitoonnaels, is dat die Afrikaner en Afrikanerboere geen ander heenkome het nie. Zimbabwiese boere kon hul grond verlaat en teruggaan Engeland toe of na Suid-Afrika vlug. Ons boere het geen ander land waarheen hulle kan gaan nie; baie van hulle leef reeds geslagte lank op hul plase en het ’n diep emosionele band met hul familie-erfenis gevorm.

Soos mnr. Willie Lewies van die Transvaalse Landbou-unie al in die openbaar gesê het, “Hulle gaan my nie lewendig van my grond afhaal nie”, kan ons verwag dat ’n aantal boere – al is dit net ’n minderheid – nie sonder geweld van die staat hul onteiende plase gaan verlaat nie. Ook stedelike Afrikaners waarvan familielede steeds boer gaan voor die netelige vraag geplaas word of hulle gaan toesien hoe hul mede-Afrikaners met geweld van plase verwyder word en of hulle betrokke gaan raak by een of ander versetaksie teen die staat.

Daar bestaan ’n teorie dat Mbeki en sy ministers doelbewus besig is om die Afrikaner deur naamsveranderinge, taaldiskriminasie en nou grootskaalse grondonteiening te provokeer sodat hulle hul fameuse tweede revolusie met geweld van stapel kan stuur. Mbeki, wat nie verniet die Sfinks genoem word nie, se weë is duister.

Dat die ANC dus hier met een of ander Machiavelliaanse spel besig is, is ’n moontlikheid. Na my mening spruit die uiters onverantwoordelike magspel waarmee die fanatiese minister van grondsake, Lulu Xingwana, en haar amptenare besig is egter uit presies die soort mistasting dat Afrikaners “setlaars en kolonialiste” is. In die propaganda wat daar tans gemaak word om boere van hul plase te verdryf, word daar herhaaldelik beweer dat die huidige plase iewers in die verre verlede van “swart boere” (wat waar geboer het, sonder boorgate, damme en moderne besproeiingstegnieke?) afgevat is “weens kolonialisme en apartheid”. Indien enigiets, het apartheid juis swart grondbesit verhoog, want sedert genl. Hertzog se tyd as eerste minister in die twintigerjare is daar begin om grond op te koop om die stamgebiede te vergroot. Ook onder die tuislandkonsolidasiebeleid is groot stukke grond van blanke boere aangekoop om by die destydse tuislande gevoeg te word.

Een van die grootste mites wat elke dag in veral die buitelandse pers gelees kan word, is dat “blankes 90% van Suid-Afrikaanse grond besit”. As ons praat van landbougrond moet die droë woestyngebiede uitgesluit word. Die Karoo, waar swartes weens ’n gebrek aan water en hout nog nooit in die verlede kon woon nie, beslaan 70% van ons landoppervlak. In die onlangse geskiedenis het swartes ten minste die helfte van die oorblywende 30% beheer, onder andere watterryke gebiede in Natal, die Oos-Kaap, asook die hoëpotensiaallandbougrond in Venda naas Levubu.

Dat daar weinig kommersiële landbouproduksie in swart gebiede plaasgevind het, is maar een van die paradokse van dit waarmee die departement van grondsake nou besig is. Waarom nie swart boere help om daardie tradisionele swart gebiede wat tans braak lê of slegs bestaansboerdery huisves, te ontwikkel in die lushowe waarvan apartheid en kolonialisme hulle kwansuis weerhou het nie?

Die huidige konflik rondom grond word ook uit die buiteland aangeblaas. Linkse en radikale NGO’s soos Nkuzi Development in die Noord-Transvaal wat rojaal van oorsee af befonds word, is besig om haat teen ons inheemse boere aan te blaas. Hierdie organisasies was ook verantwoordelik vir die registrasie van duisende onbillike en onredelike grondeise wat in geen hof staande sou gebly het nie, maar wat tans deur die departement van grondsake hanteer word asof hulle op feite berus.

Voeg hierby die mal-linkse en soms openlik Marxistiese akademici aan die Universiteit van Wes-Kaapland en ander Engelse kampusse wat besig is met drome van kolgosse op die platteland en ’n beheerde eiendomsmark waar die staat eerste opsie gaan hê om alle eiendom op te koop, en ons het ’n resep vir vervreemding, rassehaat en konflik. Deur die hele twintigste eeu het radikale sosialisme en kommunisme slegs ellende gebring, met volksmoord, verdrukking en menseregteskendings wat tot die dood van ten minste 100 miljoen mense gelei het.

Op ’n manier het die Berlynse muur nog nie in Suid-Afrika geval nie. Die linkse Engelse intellektuele wat die departement van grondsake in sy kwaad sterk, meen dat sosialisme hier by ons op landbougebied met groter welslae as in die ou Sowjet-unie toegepas kan word.

Raymond Aron het in sy boek, Die opium van die intellektuele, daarop gewys hoe geweld deel van die romantiek van sosialisme vorm. Dit sou nie vergesog wees om te beweer dat daar ’n bepaalde frustrasie by Suid-Afrikaanse linkses heers dat daar nog nie grootskaalse revolusionêre geweld plaasgevind het om die vorige heersersklas “op sy plek te sit nie”. Die triomfantelike manier waarop daar gewoonlik na Afrikanerweerstand verwys word as drie patetiese AWB’s wat in die stof deur ’n Bophutatswana-polisieman tereggestel word, het bygedra tot die linkse hubris in die land. Die spotprentkunstenaar Zapiro, byvoorbeeld, verlustig hom in Afrikanervernedering en -magteloosheid en druk waarskynlik ’n algemene gevoel in linkse kringe uit dat daar nou maar op die Afrikaner getrap kan word.

Ook die ANC straal ’n gevoel van almag uit wat besig is om hom te verlei om soos Mugabe eenvoudig teen die wette van die ekonomie, van billikheid en van regverdigheid te handel.

As ek dus sê dat ons op burgeroorlog afstuur, is dit geen hiperbool nie. Suid-Afrika betree tans ’n gevaarlike en onvoorspelbare tydvak in sy geskiedenis.

{mos_mb_discuss:13}

сауна в жулебиноФильчаков прокурор харьков

Apartheid maak alles reg

ImageForest Gump kon die presiese dag – sy eerste skooldag – onthou wat hy die “soetste, die allerpragtigste naam in die hele wye wêreld” gehoor het: Jenny. Daar is min ooreenkomste tussen Forest Gump en Charles Nqakula, wat die ironiese en komieklike titel van minister van veiligheid en sekuriteit het, behalwe hulle verstandelike vermoëns. (Ek skat Forest Gump, die funksionele idioot met die sub-70 IK, is in die breinreisies net so ‘n kortkop voor Nqakula.) Die een eienskap wat hulle wél deel is hulle dolle verliefdheid. Forest het sy Jenny en Charles sy Apartheid.

Dit is onmoontlik om te sê wanneer Charles dié woord, vir hóm sekerlik “die soetste, die allerpragtigste naam in die hele wêreld” gehoor het. Dit help ook nie om vir hom te vra nie. Hy kan dan terselfdertyd die naam van die veiligheidsminister wat hom verban het onthou en nié onthou nie. Ek dink dit is akkuraat genoeg om te sê dat daar nie ‘n tyd in sy lewe is wat hy nie die wondernaam geken het nie. Jenny se teenwoordigheid en selfs net die verklanking van haar naam het Forest se bestaan opgehelder. En Nqakula? Nou ja, vir hom maak Apartheid alles reg.

Tipies vryersklong, oordryf Nqakula gruwelik wanneer hy sy beminde se voortreflikhede besing. Nou onlangs weer, op ‘n gala-dinee van die sekretariaat van veiligheid en sekuriteit, beskryf hy Apartheid liefderyk as die “grootste misdaad van alles.” Die karnallie!

Wanneer ‘n persoon so ‘n obsessie het, is dit natuurlik vir hom moeilik, selfs onmoontlik, om die meriete van sy beminde se teenstanders se aansprake te oorweeg. Charlie is so volslae verslaaf aan Apartheid dat dit moeilik is om presies te begryp wat hy met hierdie geesdriftige verklaring bedoel. Was Apartheid, byvoorbeeld, ‘n groter misdaad as die klugtige verhoor en onwettige kruising van Jesus Christus, ‘n daad wat sekerlik deur meeste regdenkende mense as die afgryslikste oortreding van alle tye beskou word?

Of dink hy dalk aan die landswye, algemene, dekades-lange uitdelging van nie-blanke rasse waarvoor Apartheid so weliglik geloof word in die liberale pers en in die oorlamse fabels van vandag se geskiedenisboeke (daardie “lyke in die strate” waaroor Allan Boesak so snik?) Want indien wel, nou ja, dan lieg hy gewoonweg in diens van sy beminde. Eintlik het die ingetoë Apartheid ‘n onbenullige bydrae gelewer op die gebied van rassegeweld. In 46 jaar het Apartheid, volgens geskiedenisghoeroe Herman Giliomee, die dood van 19,000 politieke sterftes in haar boekie, waarvan by verre die meeste deur swartmense op swartmense gepleeg is. Dit is 0,07% van die bevolking en vertoon maar efferig met die 33% van Kambodja (2,4 miljoen mense verdelg deur Pol Pot se kranksinnige kommuniste), 10% van Rwanda (800,000 Toetsies opgekap in ‘n geweldsorgie deur hulle medeburgers, die Hoetoe’s) en die 5,3% van Guatemala (200,000 in ‘n ingewikkelde politieke bloedfees.) Om nie te vergeet van ‘n paar miljoen in die Kongo nie, 200,000 in Darfoer, duisende en duisende in Zimbabwe, honderde duisende in Oeganda, ‘n miljoen Bantoes hier, ‘n miljoen daar, uitgeroei deur hulle eie magsugtige rasgenote. Die 19,000 swartmense wat deur swartmense in Apartheid se gloriejare vermoor is, is heelwat minder as die aantal swartmense wat deur swartmense élke jaar onder die ANK vermoor word. En dit is ook aansienlik minder as die 26,000 vrouens en kinders wat deur die Britte tydens die Tweede Vryheidsoorlog van 1899 tot 1902 vermoor is.

As Charlie dan so moet lieg oor Apartheid se sjarme, wat is dan die oorsprong van dié obsessie? Een van Apartheid se legendariese eienskappe is dat dit ‘n deel van die bevolking “verontmenslik” het. Dit is nou om voetjie-voetjie met die waarheid te speel. Apartheid, met al haar gebreke en voortrekkery, was ‘n moeder wat probeer het om vir al haar kinders ‘n beter lewe te gee. Nee, Nqakula en die falankse van sy kamerade wat so vryerig is met Apartheid, bewonder haar nie vir haar vermoë om iets van ‘n mens weg te vat nie, maar juis oor haar vermoë om iets by te voeg, altans vir haar nuwe vryers.

Die hel, word daar in Engels gemeen, se vurige woede kan nie vergelyk word met dié van ‘n weggewerpte vrou nie. Apartheid was eens die jong, fris, spelerige vrou in die huis van die Nasionale Party wat miljarde rande op haar uitgegee het en haar vertroetel en verdedig het. Maar sy het haar glans verloor en in 1994 het die NP, in die trouelose F.W. de Klerk se woorde, die boek op haar toegemaak. Maar die verrimpelde ou tante is herontdek en opnuut ontplooi deur die ANK en nou is sý die een wat die gawes rondstrooi. Haar houvroubruidskat, kan ‘n mens sê, is die welvarendste land in Afrika.

Apartheid is so kragtig dat die blote noem van haar naam die mag het om mense en organisasies in een oomblik te omskep. Is jy arm, lui, onproduktief, sonder ervaring – en swart? Sê net “apartheid” en, hei presto!, jy is nou ‘n bestuurder, ‘n direkteur of ‘n generaal met ‘n nuwe BMW, ‘n huis in Waterkloof, ‘n onuitputbare onthaaltoelaag en ‘n bodemlose selfoonrekening.

Het jy geen tradisionele, kulturele of juridiese aanspraak op ‘n spogplaas nie en het jy ook geen landboukennis, vaardighede, werksywer, bestuursvernuf of tegniese aanleg nie? Skree “Apartheid!” en die plaas is joune.

Is jy ‘n Matshikiza of ‘n Qwelane sonder ‘n aanvoeling vir struktuur, enige vars insig en met ‘n onuitwisbare ongemak met taalkunde, spreek net daardie mooiste naam van name – Apartheid! – en, kul-jou-hier, kul-jou-daar! ––  jy is nou ‘n rubriekskrywer wat deur algar verseker word van jou pittigheid en onweerstaanbare insig. Die intonering van Apartheid se naam het ‘n miljardêr en Suid-Afrikaanse teenvoeter vir Donald Trump gemaak van ‘n mislukte rebelleleier soos Tokyo Sexwale, ‘n gesondheidsminister van ‘n nasionale krankheid met die naam Manto Tshabalala-Msimang en generaals en admiraals van ‘n spulletjie militêre analfabete. Dit kon selfs ‘n afgod maak van R.N. Mandela, die onbeholpe leier van ‘n patetiese bevrydingsbeweging.

En al sit die land sonder elektrisiteit, al is dit oortrek met die pitswere van geweldsmisdaad, al knak die ekonomie onder die gewig van oorbesoldigde, onproduktiewe – en swart – leiers, noem net Apartheid se naam en alles is reg. Dan besef almal dat die Nuwe Bantoe nie in staat is tot mislukking nie – want dit is alles Apartheid se skuld.

So, jy kan Engels met ‘n gemartelde aksent praat, nie weet waar om jou sakrekenaar aan te sit nie, nie weet hoe om te tik, ‘n wiel om te ruil, ‘n inspuiting toe te dien nie, ‘n regsuitspraak te volg, ‘n rekenaar te konfigureer of ‘n kabel te las nie, dit maak nie saak nie: Antie Apartheid maak alles reg. Jy – solank jy net swart is – is nou ‘n ingenieur, ‘n omroeper, ‘n werkswinkelbestuurder, ‘n dokter, ‘n regter…

Charlie Nqakula weet sekerlik dat Apartheid hom gemaak het wat hy is, net soos wat, sê nou maar, George Patton, deur die Tweede Wêreldoorlog gemaak is – met die verskil natuurlik dat as die oorlog nie uitgebreek het nie Patton nog steeds ‘n skrander militaris sou gewees het. Maar sonder Apartheid sou Nqakula net nog ‘n uitgevrete bakhandbedelaar gewees het.

Sonder Apartheid sou niemand die name geken het van die Mandela’s, Tambo’s, Lekota’s, Ramaphosa’s, Maharaj’e, Slovo’s, Jordans, Sisulu’s of die Mbeki’s nie. Hulle is almal haar spruite maar sy word nou gedaan, die ou tante, en sy is moeg vir haar bloedskandige verhouding met haar kinders. Die dag is op hande dat mense meer in ‘n amptenaar en ‘n leier se vermoëns gaan belangstel as in sy verhouding met Apartheid; wat hulle meer waarde gaan toeskryf aan mense wat die verskil ken tussen ‘n oorwinning en ‘n vergunning. Maar dit gaan te laat wees. Die Afrikaner het bewys dat hy kan bestaan en homself kan laat geld sonder Apartheid. Die Bantoe-leiers van die ANK het ewe deeglik gedemonstreer dat hulle nie kans sien vir die lewe na Apartheid nie. As hulle nie meer die reg het om haar naam in smeekkrete uit te roep nie, het hulle niks nie.

Volgens ‘n effe irriterende deodorantadvertensie van die tagtigs kan ‘n meisie sonder haar jeans, haar werk en selfs haar kêrel klaarkom, maar nie sonder haar Mum nie. Charles Nqakula kan sonder wysheid, skranderheid, insig klaarkom. Hy kan selfs bestaan sonder sy vrou – en met haar vertonings in gedagte, wie sou nie wou nie? – maar sonder Apartheid! Nou ja, sonder die voorregte wat Apartheid op hulle uitgiet sal die Nqakula’s van hierdie wêreld, slegs toegerus met hulle eie vaardighede en vasbeslotenheid, hulleself net nie kan handhaaf nie.

As jy van Apartheid vergeet, vergeet jy van Charles Nqakula. Sonder Apartheid kan Charles Nqakula nie leef nie.

играть в драгоценные камниАлександр Фильчаков

Misdaad: ‘n Boer maak ‘n plan

ImageToespraak gelewer by ‘n PRAAG-vergadering oor misdaad in die NG Kerksaal, Lynnwood, Pretoria op 10 Maart 2007, saam met Steve Hofmeyr, TLU-veiligheid en ander belanghebbendes

Dames en here, mede-Afrikaners,

Daar gaan nie ‘n dag verby dat ons nie gruverhale in die koerante lees oor die vlaag misdaad wat die land teister nie. Trouens, “misdaad” het ‘n versamelnaam geword vir die patologiese toestand waarin ons land verkeer. Ons kan dit net sowel oorlog of anargie noem, want nóg die oorlog in Irak nóg die konflik tussen Israeli’s en Palestyne eis soveel slagoffers soos ‘n gewone dag in Suid-Afrika.

Ons mooi land het die swaargewigmisdaadkampioen van die wêreld geword. Die ergste is: niemand in gesagsposisies en veral nie die kamma-regering van die ANC wat polisiehoofde soos Jackie Selebi en Robert McBride insluit, ervaar dit as ‘n skande nie. Inteendeel, nou onlangs het Selebi homself op die skouer geklop dat hy die beste polisiemag ter wêreld het! Hy het sommer ‘n vriend by Interpol gekry om dit te sê ook.

Hierdie ding wat hulle misdaad noem, en wat toenemend meer soos ‘n lae-graadse burgeroorlog lyk, om nou nou dr. Bertie du Plessis se term te gebruik, raak ons almal. Man, vrou en kind word voor die voet aangeval, beroof, verkrag, vermoor. Die polisie of die weermag bied ons geen beskerming nie. Vele van ons betaal ten duurste vir privaatveiligheidsdienste. Volgens dr. Henri Boshoff van die Instituut vir Sekerheidstudies bestee die inwoners van die voorstede wat veronderstel is om deur die Brooklyn-polisiestasie beskerm te word, nege miljoen rand per maand aan privaatveiligheidsdienste. Maar as die koeëls begin klap, dan hardloop baie van hierdie veiligheidswagte eerste weg of kruip hulle in hul hokkies of onder hul lessenaars weg.

Suid-Afrika het drie keer meer privaatveiligheidsbeamptes as polisiemanne. Sommige prys dit aan as ‘n wonderlike voorbeeld van die mark wat reageer op ‘n behoefte wat deur die staat se versuim om ons te beskerm, geskep is. Maar as hulle so doeltreffend was, waarom vrees ons dan nog?

Die tema van hierdie vergadering is “Genoeg!” Ons hoop dat hierdie slagspreuk deur elke inwoner van die land opgeneem sal word, maar veral ook deur elke Afrikaner. Ek gesels nou onlangs met een van ons opposisieleiers wat meen dat Suid-Afrika net sal regkom die dag as Afrikaner-breinkrag weer op alle vlakke van regering verteenwoordig is. As ons egter wag tot daardie dag, mag ons almal uitgemoor wees. Daarom moet ons hier en nou verantwoordelikheid vir ons eie veiligheid neem. Ons moet beheer van ons woonbuurte terugneem van die moordenaars en die rowers wat tans in die strate koning kraai.

Hoeveel minagting ons ook al het vir die LUR vir veiligheid in hierdie provinsie, Firoz Cachalia, met sy politieke speletjies, help dit nie om ons daaroor te verknies nie. Cachalia het mos belowe om oor ses maande te bedank as hy nie misdaad beduidend sou laat verminder nie. Ses maande het gekom en gegaan en agterna was hy verbaas dat enigeen nog kon onthou wat hy gesê het. Sy leë gebaar nou onlangs om die ouers van die vermoorde dogtertjie Sheldean Human voor die TV-kameras te besoek, is tekenend van sy sinisme. Terwyl die lyke opgestapel word, is Cachalia, soos Selebi en daardie grootste nar van almal, Charles Nqakula, besig met politieke speletjies.

Maar ons het oorgenoeg hiervan gehad. Ons het geen vertroue meer in Mbeki, sy bewind en sy amptenare nie.

Verskeie kere in die geskiedenis was ons al by so ‘n krisis waar die Britse koloniale staat in die negentiende eeu nie ons veiligheid kon verseker nie of waar die Voortrekkers ‘n toestand van burgeroorlog en anargie in die binneland aangetref het tydens die Mfekane. Wat is misdaad anders as ‘n hedendaagse Mfekane? Ons voorouers het toe saamgestaan, hulle het kommando’s gevorm en hulle het hulself begin beskerm en sommer ook die orde rondom hulle herstel. Sodoende is hierdie staat, Suid-Afrika, met sy reëls en sy wette, aan die woesteny ontruk.

Soveel mense oor die afgelope jaar het al vir my gesê: die geskiedenis is besig om homself te herhaal. Wat ons nou beleef, het ons al ‘n hele paar keer vantevore ervaar: aan die Oosgrens in die vroeë 1800’s en tydens die moorde by Bloukrans en Weenen op 17 Februarie 1838 toe 500 mense, hoofsaaklik vroue en kinders, op die wreedste wyse uitgemoor is. Tydens en net na die Tweede Vryheidsoorlog was daar weer anargie en net na die Tweede Wêreldoorlog het wanordelike swart verstedeliking in Sophiatown en elders insgelyks ‘n misdaadprobleem geskep wat destyds opgelos moes word.

Ek glo dat die geskiedenis hom ook in ‘n positiewe sin sal herhaal: as die krisis groot genoeg is, kom ons volk bymekaar en laat hulle geskille en verskille daar om die onmiddellike probleem aan te pak. Ons het dit in die verlede gedoen. Ons kan dit weer doen.

Die hele doel van hierdie vergadering is juis om die vele selfbeskermingsinisiatiewe wat reeds bestaan, onder almal se aandag te bring. As ons egter daarin wil slaag om die foneokrasie oftwel “moordenaarsregering” waaronder ons gebuk gaan, te stuit, het ons groter onderlinge samewerking en koördinasie nodig. Daar is soveel wonderlike inisiatiewe regoor die land reeds aan die gang: mense wat hul tyd en geld en hul gesinslewe opoffer om hul bure te beveilig. Ons gaan nou-nou hoor hoe die buurtwag op Louis Trichardt hul misdaad binne vier maande met 95% laat daal het, hoe die TLU-Veiligheid reeds meer as 2000 boere en stedelinge in huis-en-haardbeveiliging opgelei het en ook patrollies in landelike gebiede doen. Hier is ‘n baie aktiewe Praaglid, mnr. Seef le Roux, wat oor die afgelope weke ‘n buurtwag in die Faerie Glen-omgewing gestig het en reeds, sover ek verstaan, begin patrollie ry het.

Daar is nog vele ander mense hier teenwoordig wat netnou tydens die besprekingsessie met ons gaan deel waarmee hulle besig is.

Ek verstout my om te sê dat daar reeds ‘n hele veiligheidsbeweging onder Afrikaners aan die gang is en wat ons hoop vir die toekoms gee. As ons met mekaar kan begin saamwerk, met al die gesofistikeerde kommunikasietegnologie wat vandag tot ons beskikking is, kan ons binne enkele maande selfs begin om die misdaadsituasie in bepaalde gebiede te stabiliseer. Mnr. Anton Barnard van Praag sal aanstons vir ons verduidelik hoe die Burgerwag-sms-stelsel werk en watter moontlikhede dit aan ons bied, hetsy in noodsituasies, hetsy om akkurater misdaadstatistiek op te stel sodat probleemareas geïdentifiseer kan word.

Ten slotte, jare gelede het ek ‘n Fransman ontmoet met wie ek sedertdien bevriend geraak het. Die heel eerste sin wat hy in Afrikaans geleer het, was: ‘n Boer maak ‘n plan. Dis ‘n eenvoudige spreekwoord en al amper ‘n gemeenplaas. Maar as ons kyk na wat ons volk hier in Afrika op alle gebiede binne so ‘n kort tydjie vermag het, hierdie ongelooflike land wat ons binne ‘n eeu so te sê uit niks uit opgebou het, dan wéét ek diep binne in my dat ons die misdaadprobleem kán aanpak en kán oplos.

Wat die frase ook vir my sê, is: die Afrikaner is ‘n praktiese mens. Ons kan nie vir altyd protesteer of ons met groot ideologiese slagspreuke vermaak totdat daar naderhand, soos in Zimbabwe, niks meer oor is nie.

‘n Boer maak ‘n plan. Kom ons sorg dat ons vandag, voor ons huistoe gaan, gestalte gee aan daardie plan. Dit hoef nie die héle plan te wees nie. Maar dit moet ten minste genoeg inhoud hê om aan die spreekwoord te voldoen. Want die omgekeerde is sekerlik ook waar: ‘n Boer sónder ‘n plan is geen Boer nie.

Wat genoeg is, is genoeg! Ons gaan nie langer misdaad vat nie. Kom ons begin nou werk aan daardie plan.

генератор 30 квт арендаФільчаков Олександр Васильович

Lang lemme in die nag

Die Moeder van Moraliteit

Die Nag van die Lang Messe, ook bekend as Red October, Operation White Cleanup, Iron Eagle en, onheildreigend genoeg vir enige Afrika-inwoner, Uhuru, het skielik volksbesit geword. ‘n SMS-veldbrand wat beweer dat Nelson Mandela op sterwe lê, ‘n gebeurtenis wat die voorspel sal wees tot ‘n landswye massa-aanval en –uitdelging van witmense deur swartes, het die nasionale temperatuur ‘n kerf of twee laat styg. En ek, ek erken, ek is bang gepraat.

Image

Gustav Venter

Dit is nie dat ek maklik banggepraat word nie en vir seker nie deur die donker mymeringe dat hierdie volksuitwissing net nog ‘n baken is wat aangetref moes word op die roete wat volks-Nostradamus Siener van Rensburg ‘n driekwart eeu gelede vir die Afrikaner uitgestippel het nie. Ek is nie ‘n Siener-proseliet nie: Ek kan sy amp of sy metode net so min vereenselwig met die Bybelse model van profesie as wat ek die weerklank van hedendaagse Charismatiese uit-die-vuis-uit “profetiese gawes” in die apostel Paulus se aanwysings kan hoor.

Meer vasnaelend as interpretasies van die Siener se voorspellings is die weldeurdagte menings van ontleders en veiligheidskenners soos die TLU se Gideon Meiring, AKSKA se Lukas Swart en dié van die skielik berugte Gustav Müller. Tussen die drie van hierdie onverbonde deskundiges het hulle verskeie dekades se ervaring in militêre intelligensie en elkeen van hulle is bedrewe in die versameling, ordening en verspreiding van inligting. Hierdie is nie stemme wat goedsmoeds geïgnoreer behoort te word nie en veral Swart en Müller is driftig dat daar ‘n landswye komplot is om blanke teenwoordigheid in Suid-Afrika tydens een massiewe bloedige spasma van geweld totaal te beëindig. Dit is heeltemal binne die ruim van moontlikheid. Ons leef na alles in Afrika waar net nog ‘n ongeërgde klein volksmoord minder of meer amper roetine is en nie juis die wêreld se bewussyn gaan prikkel nie. Maar Swart en Müller se alarms berus steeds op interpretasie en die onderskrywing van esoteriese berigte en menings. Dit is nie hulle wat my vrese wakkerpraat nie.

Ek word bang vir onteenseglike, standhoudende, algemene waarhede, soos wanneer ek hoor dat Friedrich Nietzsche sê: “Vrees is die moeder van moraliteit;” woorde wat ‘n eggo het in die profeet Jeremia se verklaring: “Die mens se hart is boos bo alle dinge.” Al wat die mens weerhou van boosheid, so verstaan ek die filosoof en die profeet, is vrees. As jy wil weet hoe om ‘n mens se venietigende selfsug op hok te hou, stel net vas wat dit is waarvoor hy bang is. Wanneer hierdie vrees verval, verander die mens in ‘n verterende monster wat selfs dit wat eens vir hom kosbaar was, sal vernietig.

Hierdie is ‘n refrein van moderne en selfs populêre kultuur. Die teruggrype na ‘n primitiewe self is ‘n tema wat ontstellend ondersoek word in William Golding se grillerige “Lord of the flies” waarin ‘n groepie koorseuns op ‘n eiland gestrand is en hulle self moet versorg en verdedig. Die gewone beperkings van die gemeenskap geld nie meer vir hulle nie en hulle wentel af tot die morele standaard van hondsdol aasdiere. ‘n Meer ligsinnige maar tog geldige demonstrasie is in realiteits-TV se “Survivor” te sien. Wanneer goedgemanierde, welopgevoede, beginselvaste persone sonder vrees vir gemeenskapsverwerping teen mekaar meeding vir ‘n miljoen dollar, is verraad, sluheid en aggressie die terugval lewenstyl van die mens.

Ons het hierdie vlakliggende, oorlewingsgedrewe barbaarsheid van die mens op ‘n baie grootser skaal te siene gekry in die naloop van Orkaan Katrina se verwoesting van die stad New Orleans.  Hierdie was ‘n moderne, polsende stad, weliswaar met ‘n sluwe onderlaag, maar toe die orkaan en die oseaan klaar was met New Orleans het dit nie net die keerwalle uit die pad gespoel nie, dit het die stad ook sonder enige noemenswaardige administrasie gelaat. Die meeste gegoede mense het voor die aankoms van Katrina gereageer op die Afrikaner, Ivor van Heerden, se waarskuwings en na hoër grond onttrek. Die wat agtergebly en die storm oorleef het, meeste van hulle swart en arm, het die volgende oggend opgestaan, deur die water gestrompel en gou besef hulle is soos kinders wat alleen gelos is. Die meeste polisielede en die hele stadsraad het voor die orkaan gewyk. Die agtergeblewenes het skielik geen offisiële sanksie gehad om te vrees nie en alle morele halters het losgespring.

Vir die volgende paar dae het hulle in siedende massa’s deur die stad gespoel, meer vernietigend as die orkaan self. Hulle het winkels geplunder en dit wat deur die water staande gelaat is, beskadig of geplunder. Duisende van hulle het in die sentrale sportstadion ingetrek en daar het die oerwoudreël van die oorwinning van die sterkste op die kruuste moontlike manier gegeld. Die paar oorblywende blankes in die stadion moes in klein groepies laer trek om hulle vrouens van verkragting en hulleself van uitwissing te red. Die swart massa’s kon hulleself ongestoor by hulle vernietigingswerk bepaal: Die polisie was te min en te ongetraak om hulle te keer. Moraliteit het skielik gekwyn want die moeder daarvan – vrees vir amptelike vergelding – het weggeval.

Die drama van New Orleans is ‘n kontinentale verskynsel in Afrika. Die individuele Bantoe is vanweë antropologiese redes, hulle kultuur en tegnologiese gebrekkigheid nie emosioneel betrek by die wyer gemeenskap nie. Hulle belang lê hoofsaaklik by hulle gesinne en uitgebreide families. Tradisioneel is hulle in toom gehou deur stamgesag en meer onlangs deur die kolonis se objektiewe wetstoepassing. Die stamowerhede se invloed is regdeur die twintigste eeu verplaas deur westerse regspraak. Met die onttrekking van die koloniale administrasie is ‘n vakuum gelaat. Die Bantoe het geen strafreaksie op sy optrede oorgehad om te vrees nie. Massamoord, fanatiese vandalisme en algehele verontagsaming van enige morele ingewings het die gemeenskapsvesel van Afrika geword. Die temamusiek van hierdie vastelandwye drama was die eentonige resitering van name wat in oneer sal leef: Zaïre, Ghana, Ivoorkus, Somalië, Ethiopië, Biafra, Nigerië, Sentraal Afrika Republiek, Rwanda, Uganda, Sierra Leone, Liberië, Zambië, Zimbabwe, Mosambiek, Angola, Kongo…

En Suid-Afrika staan gereed om in ingehuldig te word in dié saal van berugtheid.

Ja, hier

Die Afrikaner het die mag in 1994 oorgegee onder die oortuiging dat die ANK die vergrype van Afrika raakgesien en afgekeur het. “Nie híér nie!” was die stelreël van die dag. Suid-Afrika sou die uitsondering wees. Hier sou geen Afrika-styl verval en verdelging plaasvind nie. In hierdie atmosfeer van optimisme was die Afrikaner half verleë oor sy agterdogtigheid oor die ANK se motiewe en ook oor sy lae agting van die Bantoe se administratiewe vermoëns. Die ANK was, so wou dit vir die Afrikaner lyk, toe eintlik ––  in Pik Botha se uitdrukking –– “goeie ouens”; skrander, sensitief, mensliewend en toegewyd. En, het die blankes mekaar herinner, Suid-Afrika is die een land waar daar nie ‘n vakuum gelaat is deur die grootskaalse onttrekking van westerse instellings en vaardighede nie. Die Afrikaner was hier om te bly en dit sou verregaande onnoselheid en onredelikheid geverg het om hulle saam met hulle ervaring en ywer uit te skuif.

Dit sou nie die laaste keer wees wat die Afrikaner die klassieke flater-in-Afrika begaan deur staat te maak op die redelikheid van onredelike mense nie.

Dit is juis hierdie onverantwoordelike vertroue op die ANK se redelikheid wat die Afrikaner houtgerus gemaak het dat daar geen breëfront gewelddadige aanslag teen hom sou wees nie. Die wysheid van die dag was dat die voortekens van so ‘n aanslag te ooglopend sou wees. Daar sou sekere voorbereidings moes wees, afgetrek op ‘n ou bekende Afrika-patroon. Mees prominent sou die verskyning van ‘n gulsige nuwe elite wees wat hulleself sou verryk ten koste selfs van die heel armstes van die land. ‘n Kunsmatige florerende middelklas van ondersteuners sou moes opgerig word. Hulle sou die westerse invloed en beheer in die landsbestuur en die veiligheidsmagte moes aftakel en die administrasie blootlê vir massiewe korrupsie en algehele onbeholpenheid in middel- en hoë bestuursvlakke. Die ANK sou ‘n outokratiese, partygedrewe oorname van die openbare media moes bewimpel wat die veldtog sou moes lei om ‘n minderheidsgroep doelbewus en onverpoos te verkleineer en as onheilig voor te hou. ‘n Messiaanse kultus wat gekonstrueer is om ‘n openbare figuur sou ook help. Die formule vir volksuitwissing se eerste fase is om die regerende party as redders van die nasie voor te hou en ‘n minderheid as die vyande van die land. Daarna moet die regering ‘n paar nasionale krisisse skep wat aan die gehate minderheid toegeskryf word. 

Die Afrikaners se oë het stadig oopgegaan maar een na die ander moes hulle die ANK se vertoning gaan meet teen die program van volksuitwissing. En dit pas! Die Afrikaner  se ontnugtering het verhewig tot afgryse met die ANK se ontplooiing van ‘n uitgebreide program van Swart Ekonomiese Bemagtiging, regstellende aksie, programme om die polisie en die nuwe weermag van blankes te suiwer, die veelbesproke snukifikase van die SABC, wegdoening met Afrikaanse dorpsname en die aanslag op sy skole, die verskynsel van onproduktiewe jong swart middelvlak bestuurders en die algehele vasbranding van die landsbestuur. Die een koortjie wat die openbare media knaend sing is dat dit alles die Afrikaner se skuld is; wat “dit” ook al mag wees. En, heel verstaanbaar, gloei die verontwaardiging in die swart gemoed teen die drie miljoen Jona’s in die land.

Die brandstapel is gepak. Die hout is goed droog. Al wat dit kort is ‘n oop vlam. Die Bybel sê dat die tong ‘n klein vlammetjie is wat groot vure aansteek. En dít maak my bang want ek hoor die presiese woorde, die uitgesoekte mantra’s, die fynontwikkelde slagspreuke, die omvattende netwerk van beskuldigings wat die vereiste bestanddeel is vir ‘n volk om deur die onbeteuelde woede van ‘n ander verbrand te word. 

Daardie soort van ding

Ek kan Siener van Rensburg se vooruit verklarings ignoreer en Swart en Müller se rooi vlae miskyk maar ek voel deurgaans die warm wind van die woorde en dit is woorde wat vlamme maak van die vonke teenaan die droë hout van die brandstapel. Die een boodskap wat deur die regering, die media en die liberale volksmond volgehou en versterk word, is dat die Afrikaner boos, inhalig en gewelddadig is. Die blanke transformeer nie, word daar beskuldig. Hy is steeks en onwillig om vir die onregte van die verlede te vergoed. Soos wat swart frustrasie met hulle eie onbeholpenheid toeneem, word die debiete daarvan onregverdig op die Afrikaner se rekening aangebring. En selfs, teen die bors gestuit deur die duidelike teendeel van hierdie aanklagte, hou die aantygings nie op nie.

Thabo Mbeki het op ‘n televisie onderhoud na sy staatsrede gedemonstreer hoe hierdie veldtog op stoom gehou kan word. Die blanke, het hy betoog, transformeer nie en toe kug en hakkel hy op die vraag hoe hy dit bedoel. Die rede vir sy skielike ongemak is duidelik: Die Afrikaner het, na alles, ‘n ongeëwenaarde nasionale persoonlikheidsomvorming ondergaan. Hy het die rykdom wat hy opgebou het aan die ANK oorgelaat, teruggestaan op leiersgebied, sy werk ter wille van knoeiende swart aanstellings ontruim en met passie deelgeneem aan die fiksie van die Nuwe Suid-Afrika. Die Afrikaner van die Nuwe Suid-Afrika staan toe oë, hand op die bors van die polohemp met die “Trots Suid-Afrikaans” borduurwerk daarop en hy sing “Nkosi Sikele i’Afrika.” Maar volgens die ANK se program kan nie dít of enige iets anders genoeg wees nie. Die Afrikaner se samewerking en omvorming mág nooit aanvaar word nie. “Uhmm, met transformasie,” het die president geproes, “bedoel ek meer gemengde skole, meer gemengde woongebiede… daardie soort van ding.”

“Daardie soort van ding.” Laat daar nooit twyfel wees nie: Die Afrikaner, doen wat hy wil en kan, sal in die media-oog en in die swart bewussyn nooit voldoen aan die onvasstelbare “daardie soort ding nie.”

En wat gemaak met so ‘n onboetvaardige, steekse en bose teenwoordigheid in die land? Geweld teen hierdie ondier is nie meer ‘n onreg is nie, nie eens meer net ‘n toegewing gemaak deur ‘n stilswyende regering nie, maar inderdaad ‘n morele plig op die gemiddelde swart man. Hoe maklik moet dit nie vir hulle wees om te glo dat hulle die regte, die goeie, ding doen om die aarde te bevry van die versurende teenwoordigheid van die Afrikaner nie. En in die nag verskyn die lang lemme.

Ons nag van die lang lemme is nie ‘n verskynsel waarop ons langer wag nie. Dit het – onafgespreek en sonder aankondiging – reeds begin, tans nog gekamoefleer as ‘n misdaadvlaag wat dien as ‘n soort afgryslike eksperiment in volksuitwissing. Ja, sekerlik, dit sal nog in omvang toeneem totdat dit onverbloembaar nie meer net ‘n reeks bloedige moorde is nie maar ‘n volskaalse burgeroorlog; in intensiteit kan dit kwalik verhewig.

Watter sieklike item van ekstreme geweld verskyn nog nie op die spyskaart van wat ons mense elke dag moet verduur nie? Verminking, verkragting, versmoring? Ja, ons het dit. Verbryselde babaskedels? Jip, daar is dit. Oumensvoete wat in kookwater gedompel is nadat die voetsole afgesny is? Het dit. ‘n Barmhartige, skadelose skrywer wat met bloudraad verwurg is? Probeer ons Pieter Pieterse. ‘n Man wat tereggestel is nadat hy gedwing is om toe te kyk hoe sy bruid herhaaldelik gebrutaliseer word? Hoeveel daarvan soek jy? ‘n Dogtertjie wat met groot presiesheid deur die voorkop geskiet is terwyl sy op haar ma se skoot gesit het? Natuurlik… En die maitre d’ waar hierdie ala carte vreetfees van walglike bloedvergieting voorgesit word, is ‘n kalm, bebokbaarde, pyprokende president wat die blanke skuldig hou daarvan dat hy in gebreke is om “daardie soort ding” uit te voer.

Of dit deur weldeurdagte opset of volslae patetiese onbeholpenheid of ‘n kombinasie daarvan is, is oop vir bespiegeling maar die feit staan: Die regering het presies die regte stappe gevolg om die verdelger by te staan in sy bose kruistog. Nie net het die regime ‘n teiken op elke blanke vasgespeld nie, hy het hulle ook ontwapen en gestroop van beskerming en sekuriteit. Vir die lang lemme om bebloed te word in die nag, is dit noodsaaklik dat die kommando’s ontbind moes word, die veiligheidsmagte lamgelê en die gewone burger ontwapen moet word. Die ANK-regering werk mooi saam. Die wrede ironie is die westerse, blanke en selfs Afrikaanse media wat so uit volle bors saam sing aan die lied wat die ANK ingesit het.

Vroeër jare was die struggle-fliek ‘n kortpad vir enige worstelende filmmaker na sukses en roem. Ter aanvulling het ‘n hele teaterindustrie ontstaan op die stryd as tema en het byvoorbeeld van Athol Fugard die suksesvolste dramaturg naas Shakespeare gemaak. In die negentigs het hierdie vermakers ‘n windstilte getref. Die stryd was verby. Wat was daar oor om te sê? Maar die ou struggle-istas het mettertyd besef daar is meer perverse glorie in die stryd as in die veeleisende bestuur van ‘n land. Op die golf van hulle verwronge nostalgie het die struggle-filmmakers ‘n tweede asem gekry. Die formule is eenvoudig: ‘n Skyn-geskiedkundige fliek van ‘n sensitiewe, mensliewende, humoristiese swartmens wat verneder, gemartel en verdruk word deur ‘n siniese, inhalige, vreesdeurdronge Afrikaner. Die fliekmeule pers hierdie films teen ‘n tempo uit: Drum, Country of My Skull, Stander, Forgiveness, Blood Diamond en die nuwe Tim Robinson projek, Catch a Fire, geskryf deur daardie streng objektiewe susters, Gillian en Shaun Slovo, die kinders van die Marxiste Joe Slovo en Ruth First. Selfs in Hotel Rwanda wat die geskiedenis vertel van (swart) Hoetoe’s wat amper ‘n miljoen (swart) Toetsie’s uitgedelg het, word die blaam gelê waar Hollywood so seker is dit behoort: Voor die deur van (blanke) België wat die land gekolonialiseer het en voor die deur van die (blanke) VN amptenare wat hulle magte onttrek het sonder om die slagting te keer.

Hierdie onverskillige omvang met die werklikheid ten spyt, is Hotel Rwanda goeie kykstof vir Afrikaners wat die skouer optrek oor die gedagte van ‘n volksuitwissing. In die Rwanda van die vroeë ’90’s was al die elemente teenwoordig wat ons nou in die Nuwe Suid-Afrika herken: ‘n Verguisde maar intimiderende minderheid wat gevrees is deur die meerderheid, ekonomiese verval wat op die minderheid geblameer kon word en ‘n ononderbroke mediaveldtog wat die minderheid as “kakkerlakke” uitgekryt het.

Natuurlik trap die fliek suutjies om die onderwerp van die geweld. As uitmoordenaars blank was, sou hulle wandade in liefderyke, Schindler’s List-styl detail vertoon gewees het. Maar swart geweld is polities ‘n radio-aktiewe onderwerp en die filmmakers wys net skalkse glimpsies daarvan. Tog ontstel dit genoeg, veral omdat die verloop daarvan afspeel, nie in die platteland nie, maar in die voorstede van die hoofstad Kigali. Dit is die kontras tussen die kil, redelose, masjienagtige geweld teenoor die knus, bekende omgewing van die woning wat ‘n mens aangryp. Want sou die sluise faal en die swart geweldsvloed in Suid-Afrika losbreek, is dit in Rynfield, Benoni; Bothasig, Kaapstad; Garsfontein, Pretoria en Queensburgh, Durban wees waar die slagting gaan plaasvind. Dit is nie die vlakte anderkant Megiddo of ‘n onheilspellende vallei of ‘n stowwerige bergpas nie. Daar is geen padteken wat dit eien as “Die Slagveld” nie. Dit is die huis.

En wanneer hulle jou voordeur oopbreek en jou uitsleep sal jy die klein fraaiings van die lewe sien: Die strooi-advertensie wat skeef gevou langs die telefoon lê, die skoene wat jy nog wou vat om hersool te word, die krapmerke teen die gangmuur waar julle die klavier gestamp het toe julle dit ingedra het. En buite staan die kar waarmee jy elke dag werk toe ry en wat jy moet onthou om vir ‘n diens te vat. Daar is die braaier met verlede Saterdag se as nog daarin, die seuns se geskufde krieketbal onder ‘n struik, ‘n fiets skuins teen die muur, die tuinslang wat moet opgerol word… En vir ‘n oomblik sien jy die bure maar uitroep na hulle is futiel want die swart hande is op hulle en die werf is vol lenige figure in los, flappende hemde, flenterbroeke en uitgetrapte skoene. Jy kan nou in die straat afsien en in al die tuine is dit dieselfde: Die vloed van jillende, snouende manne. En die lang lemme glinster en swiep op, blits af… En die bloed! Die bloed is daar in al die buite-die-liggaam manifestasies daarvan: Vasgepak onder vingernaels, korrels daarvan in die gleufies van kneukels, dowwe spatsels oor klere, krummelrige koeke in natgeswete hare, strepe oor lemme en gloeiende rooi smeersels oor stompgekapte snykante.

Die skielike ondier

Die 1976 Soweto onluste het vir altyd die manier waarop blankes na swart geweld kyk, verander. Die grootste skokelement was hoe vinnig ‘n massa swartes kan opvorm. ‘n Groepie opgeruimde, tergende, spelerige individue kan in ‘n paar oomblikke verander in ‘n grommende, bloedlustige massa. Dit is asof hulle met die karigste aansporing en aanwysings van die alomteenwoordige agitators een dier word; wyd, vloeiend en met ‘n skynbaar onstuitbare momentum; ‘n monster wat van vorm verander en via die weë van minste weerstand indring, omkeer, afbreek, neerwerp, vertrap, verbrand, opkap… Dit is die onbeplande, ongeoefende skielikheid daarvan wat so vreesaanjaend is.

As dit wel geoefen word, kan die onlangse voorval in Motherwell in die Oos-Kaap as ‘n oefening beskou word. ‘n Groep Somali’s het hulleself daar gevestig en besighede opgerig wat blykbaar te mededingend was vir die Xhosas. Na ‘n skietongeluk by ‘n Somali winkel het die swart Suid-Afrikaners hulle kans gesien. Een of meer agitators het verskyn, die winkel is afgebrand. Die monster is gevorm en het begin verteer. Meer as ‘n honderd Somali besighede is vernietig en geplunder terwyl die polisie ongeërg toegekyk het. Meer as vierhonderd Somali’s moes vir hulle lewens vlug.

Hierdie Somalis was ‘n klein eilandjie in ‘n groot swart see. Elke blanke woongebied en plaas is eweneens omring deur swart nedersettings. Terwyl ons ongewapen, onvoorberei en onwaaksaam is, kan ons ewe gemaklik oorval word. Dít weet ons.

Die regering – kolossale onnoselheid uitgesluit – moet dit ook weet en, soos die Motherwell polisie trek hulle die skouers op. Intussen gaan die eksperimente in geweld voort. Dit is soos die proefsteke wat ‘n aanvaller op sy vyand se verdedigingslinies loods om die swakhede daarin te vind. Elke keer wat ‘n blanke plaas of woonhuis in die voorstad suksesvol binnegedring word sonder heftige en besliste teenkanting, word die rampokker net meer kordaat, net meer vasbeslote en bedag op die moontlikheid om hierdie geweld, nou sporadies in klein groepies toegepas, op groot skaal te probeer.

Die ANK se laaste mistasting

Alles is in posisie vir ‘n volksuitwissing om op die Afrikaner losgelaat te word: Die volk word deurlopend en venynig verkleineer en voorgehou as boos en die blanke is gestroop van sy wapens en het karige hoop dat die uitgekalwe en onbeholpe veiligheidsmagte hom sal kan of wíl beskerm. Ek kan nie anders as om skepties te wees oor die ANK se benadering nie. Hulle kan die bom ontlont maar dit wil eerder voorkom asof hulle die vonkie aanblaas. Dit is vir my duidelik dat hulle die Madiba-is-dood SMS-gerug vir hulle eie planne aanwend. ‘n Eenvoudige, kort telefoonoproep van Mandela na enige TV-kanaal sou alle voortydige tydings oor sy dood opgeruim het. Dit is in die ANK se belang dat die blanke van balans af gehou sal word.

Maar uiteindelik is dit die ANK wat gaan mistas. As dit ‘n eeuelange afwyking van die blanke is om die moontlikheid van wye, wrede geweld in Afrika te verontagsaam, is dit ‘n swart gebrek om die blanke se vermoë om te organiseer en homself te beskerm te onderskat. Wanneer sy opponent ‘n baba, ‘n vrou of ‘n ouman is, is vandag se moorddadige sluiper besonder suksesvol. Maar as hy, alleen of in ‘n bende van duisende, deur ‘n vasberade, ingegrawe Afrikaner vanaf agter ‘n slaggeweer gekonfronteer word, sal hy wegsmelt in die duister waarvandaan hy gekom het.

 As die Afrikaner die vooruitsig van lang lemme in die nag verontagsaam, sal duisende van ons volk grusaam met hulle lewens vir dié kortsigtigheid boet. Maar daarna sál ons konsolideer en sál ons onsself beskerm. Daar sal ‘n geweldige konflik wees en omdat oorlog op die onderskeie opponente se bestuursvermoë berus, kan daar net een militêre wenner wees en dit sal die Afrikaner wees. Na die stryd sal die swart mense nog steeds hier wees en die blankes ook. Maar die ANK sal geknak wees.

Dit is elke redelike mens in hierdie land se gebed dat die Nag van die Lang Messe bloot ‘n vooruitkouende stoeplegende sal bly. Maar as dit sou losbreek, sal iets oneindig kosbaar uit die skerwe daarvan kom: ‘n Onafhanklike, vooruitstrewende, veilige Afrikaner Republiek wat in die gees van goeie buurmanskap met sy swart bure in Suid-Afrika sal saamwerk om die land op te hef.

Die ANK hét nou nog die vermoë om die geweld in hierdie land te stuit en, sou hulle ‘n algemene helder oomblik beleef, is dit wat hulle moet doen. Paradoksaal is dit húlle oorlewing, eerder as dié van die Afrikaner wat daarvan afhang.

casino sign upалександр лобановский супермаркет класс

‘Nuwe saaklikheid’ in internasionale rassedebat

ImageOnlangs skryf Rod Liddle ‘n sin in die Britse Spectator wat hom in Suid-Afrika sekerlik die attensies van Jody Kollapen se Menseregtekommissie op die hals sou gehaal het: “Waarom skiet swart mense mekaar heeltyd dood? En is daar enigiets wat die res van ons aan die situasie kan doen of behoort ons hulle maar net te los?”

Indien Liddle ‘n lid van Nick Griffin se regse British National Party was, sou sy oneerbiedige kommentaar nie juis merkwaardig gewees het. Maar Liddle kom juis uit ‘n links-liberale agtergrond en is een van Brittanje se bekendste joernaliste en voormalige redakteur van die BBC4 se Today-radioprogram.

Sulke kommentaar is tekenend van die "nuwe saaklikheid" in die internasionale rassedebat. Tot redelik onlangs is enige skerp kritiek teen Afrikaregerings en swart mense in die algemeen as rassistiese haatspraak gesien. Trouens, een van die redes vir die sukses van die anti-apartheidsbeweging was die groot aantal internasionale joernaliste in die VSA en Wes-Europa wat in die sestigerjare op die destyds linkse kampusse in ‘n soort pro-swart etos geskool is. Hulle het geglo dat alle boosheid deur blankes veroorsaak is en dat swart mense die hulpelose slagoffers van slawerny, rassisme en apartheid was.

Oorblyfsels van sulke denke bestaan vandag nog, maar buite Suid-Afrika kry die ou politieke korrektheid toenemend die wind van voor.

Soos gewoonlik is die Franse op die voorpunt hiervan met die Paryse filosoof Alain Finkielkraut wat tydens die Franse onluste van 2005 beweer het dat "anti-rassisme die ideologie van ons tyd is", net soos kommunisme en fascisme voorheen. Hy het voorts beweer dat "rassisme vandag nie meer te vinde is in die geledere van die etniese nasionaliste nie, maar in die geledere van die voorstanders van die multikulturele samelewing".

Ook die Franse joernalis Stephen Smith wie se boek Negrologie in Afrikaans beskikbaar is, het ‘n regstreekse aanval op die gedagte van ‘n spesiale swart identiteit, omgeef van rassenasionalisme en die slagoffermentaliteit, geloods. Swart intellektuele in Parys en Londen in die dertigerjare het met hul eie "swartheid" of négritude behep geraak en sedertdien het swart bewussyn die universele ideologie van Afrika geword. Volgens Smith sal die swartmense van Afrika ongenooide bedelaars by die tafel van globalisering bly solank as wat hulle hulself as die hulpbehoewende slagoffers van rassisme en historiese onreg beskou. Hy staan ook skepties teenoor NEPAD omdat hy geen kentering by Afrikaregerings raaksien nie.

Rod Liddle gaan haal presies dieselfde argument oor die "nadelige identiteitspolitiek" (pernicious politics of identity) van swartes by ‘n swart kriminoloog, Suzella Palmer, wat ‘n studie oor swart identiteit en misdaad geskryf het.

In Suid-Afrika was dit tot onlangs nog taboe om te sê dat jong swart (en bruin) mans verreweg die meeste geweldsmisdaad pleeg, hoewel dit in akademiese tydskrifte geboekstaaf is. Dokters wat in die ongevalle-afdelings van hospitale in swart buurte werk, vertel gruverhale van die geweldslagoffers wat hulle gereeld moet behandel, veral Saterdagaande as die alkohol inskop. Terwyl die land verskeur word deur die optrede van ‘n klein minderheid individue wat tot ‘n identifiseerbare rasse- en geslagsgroep behoort, word ons op eindelose moralistiese sielewroegings aangaande "die morele verval" in die land en die gewaande "nagevolge van apartheid" getrakteer. Daar was nooit apartheid in Brittanje nie, maar nihilistiese geweld onder swart jeugdiges in suid-Londen waaroor Rod Liddle skryf, toon dieselfde patroon as by ons.

Volgens Suzella Palmer het die materialisme van mev. Thatcher se Brittanje in die tagtigerjare tot ‘n gebrek aan solidariteit, enersyds, en ‘n groter behoefte aan geld en statussimbole, andersyds, onder swart Britte gelei. Toegepas op Suid-Afrika, sou mens kon sê dat die maklike rykdom van SEB en die konsumpsiekultuur van die swart middelklas ‘n newe-effek op jong swart mans in townships gehad het wat glo dat die doel die middele heilig as dit kom by die verkryging van verbruikersitems met bekende handelsmerke.

In dié opsig het prof. Danie Goosen op ‘n keer ‘n interessante stelling teenoor my gemaak: "daar is ‘n kriminele logika aan die werk by swart bemagtiging, want die uitgangspunt is dat mens ‘iets vir niks ontvang’". Suid-Afrikaanse misdaad mag dus die keersy wees van die gekweste swart identiteit wat voortdurend met "skadevergoeding" gepaai moet word. SEB en regstellende-aksiewette verhoog die aptyt vir vinnige rykdom en as jy nie die regte mense in Sandton ken om ‘n nuwe swart BMW te verkry nie, kan jy dit sommer met ‘n AK-47 ook doen. Omdat jy swart is, is jy immers daarop geregtig.

Die gebeure rondom 16 Junie 1976 betree ‘n sentrale plek in die identiteit van swart Suid-Afrikaners omdat hulle glo dat hulle op daardie dag die slagoffers van ‘n beplande massamoord was. Verskeie ontleders het verlede jaar gewys op die toename in plaas- en huisaanvalle net na 16 Junie verlede jaar toe die SAUK, asook koerante met swart lesers, die dertigjarige herdenking van Soweto tot op die punt van etniese propaganda beklemtoon het.

Daar was ‘n tyd toe Afrikaners vir hulself gedink en oorspronklike bydraes tot die sosiologie en kriminologie gemaak het. Sedertdien het ons verval in ‘n koloniale nabootsing van Amerikaanse en Britse politieke korrektheid en word ons begrip van misdaad onder andere sterk daardeur belemmer.

Die feit dat daar nou ander geluide oor swart misdaad uit Londen begin kom, sal hopelik tot ‘n skerper ontleding van Suid-Afrika se grootste enkele probleem bydra.

продажа светотехникиданильченко юрій броніславович

Zuma, De la Rey en die herskikking van ons politiek

ImageJacob Zuma en die omstredenheid rondom hom is die beste ding wat in jare met die SA politiek kon gebeur. Nie net skep die magstryd rondom die ANC-leierskap verdeeldheid nie, maar tydens Zuma se hofsaak het die Zoeloe-faktor volledig tot die swart politiek teruggekeer.

Ek het reeds voorheen (o.a. in The Scourge of the ANC) geargumenteer dat FW de Klerk en die vorige NP-bewind grootliks die huidige ANC geskep het nadat dié organisasie so te sê verdwyn het met die ineenstorting van Oos-Europese kommunisme. Saam met die nuwe ANC het ook gekom sy ontkenning van die multi-etniese aard van die Suid-Afrikaanse samelewing, met sy elf tale, verskeie rasse en veel meer tale as die amptelike elf. Die simplistiese afdwing van meerderheidsregering het tot meer probleme gelei as wat dit opgelos het, hoewel ’n groot deel van die media en politieke partye wat voordeel uit die huidige stelsel trek dit nog napraat.

Zuma se opmars na die presidentskap gaan nie deur die verskeidenheid aanklagte en hofsake teen hom gestuit word nie. Veral sy gewildheid in Kwazulu-Natal waar hy 80% steun geniet, gaan veroorsaak dat enige poging om hom van die ANC-leierskap te weerhou tot moontlike openbare opstande gaan lei.

Tesame met die Zuma-faktor, is daar dit wat die Mail & Guardian in ’n opskrif die “De la Rey-opstand” onder Afrikaners genoem het. Ná dertien jaar van omgekeerde rassisme, die onderdrukking of miskenning van Afrikaans, asook die toenemende moord- en roofkultuur wat in die land onder ANC-beheer gevestig is, het die ontevredenheid onder ons volk kookpunt bereik.

Met sy fyn ontwikkelde sintuig vir populistiese politiek, het Jacob Zuma reeds besef dat die Afrikaner – selfs in sy huidige ongemobiliseerde toestand – reeds weer ’n magsfaktor in die SA politiek geword het. Indien net tienduisend Afrikaners aktief teen die huidige stelsel begin werk, sal dit uiteindelik in duie stort. Vandaar dus Zuma se toenadering en gesprekke met Afrikaners.

Omdat die huidige situasie so vloeibaar is, is dit moeilik om enige voorspellings te waag. Nietemin het meer as een persoon reeds voorsien dat 2007 ’n waterskeidingsjaar gaan word omdat die spanning wat konstant opbou eenvoudig een of ander tyd breekpunt moet bereik. Myns insiens is die volgende ’n realistiese scenario wat hom vanjaar behoort af te speel en wat direk tot ’n herskikking van die SA politiek gaan lei, weg van die eenpartystaat en Xhosa-oorheersing waartoe die De Klerk-stelsel van 1994 hom leen.

In die eerste plaas gaan Zuma moeilik president van die ANC kan word. Nie net is die Xhosa-magsblok teen hom gekant nie, maar ook die media. Hoewel hy die meerderheid swart steun op voetsoolvlak geniet, gaan die meerderheid afgevaardigdes by die partykongres in Desember 2007 waarskynlik vir Mbeki stem. Laasgenoemde gaan poog om na die verstryking van sy termyn in 2009 van die kantlyn af te regeer. Daarom staan hy ’n “ eerste vrouepresident” in die vorm van sy marionet, Pumzile Mlambo-Ngcuka, voor.

Indien Zuma nie slaag by die partykongres nie, is dit neusie verby sover dit sy presidentskap betref. Hierna sal hy geen ander keuse hê as om van die ANC weg te breek en terug te val op sy Zoeloesteunbasis nie.

Indien die Afrikaner daarin slaag om binne die volgende maande te mobiliseer, sal daar vir die eerste keer sedert die sewentigerjare twee beduidende magsblokke in die land wees wat op ’n nasionale basis georganiseer is. Proletariese internasionalisme, pan-Afrikanisme en die invloed van ’n universalistiese Britse kolonialisme het tot dusver gesorg dat die ANC-SAKP geheel en al ontken het dat daar meer as een volksgroep binne die grense van die huidige Suid-Afrika bestaan. Die werklikheid van die land se etniese en talige diversiteit sal egter binnekort nie meer ontken kan word nie.

Die ANC was nog nooit ’n demokratiese organisasie nie en die gevaar bestaan dat hy soos ZANU-PF gewelddadig gaan raak sodra sy mag bedreig word, hetsy deur die stembus, hetsy deur straatbetogings en gemeenskapsorganisasies wat misdaad wil bestry. Binne Afrikanergeledere self heers daar insgelyks ’n magstryd met die ou Broederbond-NP-groepering wat besig is om alle beheer te verloor, al beheer hy nog steeds die magtige Naspers wat sal aanhou om die status quo met hand en tand te verdedig en elke poging van Afrikaners om te hergroepeer verdag sal maak.

Diegene wat voordeel put uit die huidige korrupte bewind sal waarskynlik nie huiwer om dit ook met geweld te verdedig nie. Die ANC, asook die Afrikaners soos De Klerk en Meyer wat hom geskep het, se tyd is besig om uit te loop. Hoe hulle gaan reageer as hulle besef dat die breë bevolking en veral die Afrikaners nie meer met hul eenparty-oorheersing deur propaganda en intimidasie gediend is nie, is tot dusver nog duister. Dat die komende herskikking soos so dikwels in Afrika ook met onstabiliteit gepaard mag gaan, is nie onmoontlik nie.

Dit is daarom lewensbelangrik dat Afrikaners hulself so gou moontlik in ’n netwerk moet organiseer om sulke onstabiliteit die hoof te kan bied. Onlangse vrese rondom ’n “nag van die lang messe”, hoewel vir die oomblik ongegrond, is egter tekenend van die populêre besef dat die komende politieke herskikking in die land nie sonder ’n grootskaalse krisis mag plaasvind nie, net soos wat die ANC se koms ná 1990 met die ergste geweld in negentig jaar saamgeval het. Eenduisend mense het tydens die “eerste demokratiese verkiesing” gesterf toe die ANC sy mededingers eers fisiek uitgewis en toe by die stembus verslaan het; hoeveel gaan sterf as die ANC die mag moet afstaan aan ’n nuwe politieke groepering wat uit die huidige woelinge onder Afrikaners en Zoeloes mag onstaan?

Waarskynlik sal Mandela vreedsaam sterf; die afgang van die ANC se Afro-fascistiese eenpartystaat sal egter kwalik sonder geweld en ’n poging om ‘n diktatuur van die ZANU-PF-tipe in te stel, plaasvind.

mositaldent.ruФильчаков прокурор харьков

Lyke op straat? ‘n Ope brief aan Allan Boesak

ImageGeagte dr. Boesak,

U het u verlede jaar op die SAUK se televisiediens teen Standaardafrikaans uitgespreek. Nou bemerk ek dat u in gister se By u taalkundige siening verder radikaliseer:

"Die Taal van binne die laer is nie my taal nie. Dit is eerder die strydbyl, die hamer en sekel op die vierkleur, die eiendomlike apokaliptiese Afrikaans wat nog maar gister vir lyke op ons strate gesorg het."

Die beeld van die hamer en sekel op die vierkleur begryp ek nie mooi nie. Is die vierkleur nie iets negatiefs (die nasionale simbool van die ou ZAR) en die hamer en sekel iets positiefs (die strewe na gelykheid) nie? Al het kommunisme ook nou gesorg vir 100 miljoen dooies, kan ons mos nie hierdie mooi ideaal laat vaar nie, kan ons?

Ek sou geantwoord het in die By, maar weens die sistematiese sensuur en onderdrukking van kritiese (dissidente) menings in hierdie verrotte, gewelddadige, korrupte en uiteindelik totalitêre samelewing, weet ek by voorbaat dat die kanse skraal is dat hierdie ope brief daarin gepubliseer sou word. As dit nie vir die internet was nie, sou ek en vele ander nie aan die openbare debat kon deelneem nie, want ons is mos nie bewonderaars van die Groot Linkse Droom van Gelykheid nie, nóg die Afronasionalisme wat homself oor en oor gemanifesteer het in al die onlangse katastrofes op die Afrikakontinent.

Soos Kirby van der Merwe in die artikel naas u s’n oor die De la Rey-lied skryf: "wýs hulle Mugabe, wýs hulle". Gister was mos die groot held se verjaardagpartytjie waar hy "hulle" weer eens "gewys" het terwyl twee miljoen kinders volgens Associated Press in Zimbabwe deur hongersnood bedreig word.

Maar, om terug te keer tot u verwysing na "lyke op straat" waarvoor u "die strydbyl van Afrikaans" blameer: Soos Jaap Steyn al uitgewys het, is Engels ‘n honderd jaar gelede aan ons kinders in die Transvaal en in die Vrystaat (die sg. Orange River Colony) bekendgestel in die konsentrasiekampe. Sargent het mos op 3 Junie 1901 aan Milner geskryf:

“Ons militêre polisie het die grootste gedeelte van die kinderbevolking in hierdie kampe byeengebring en… ek voel dat dit ‘n gulde geleentheid is om hulle gedurende die volgende jaar te kry om Engels te praat.” (Aangehaal deur Steyn, J.C. in “Die taalstryd na die Anglo-Boereoorlog”, bydrae op LitNet http://www.litnet.co.za.)

Indien Afrikaans ‘n "strydbyl" is, verteenwoordig Engels ‘n wapen van massavernietiging wat tans, soos soveel kere in die geskiedenis al – in die 1820’s soos in die vroeë 1900’s – teen ons ingespan word met die oogmerk om die ou ideaal te bereik wat Chamberlain, as ek dit nie mis het nie, so geformuleer het: "to erase the last vestiges of Afrikanerism from South Africa".

Redelik onlangs was ek, Steve Hofmeyr en Joost van der Westhuizen op Randfontein voor die landdroshof waar die twee beskuldigdes verskyn het wat Danielle Esterhuizen, ‘n Afrikanerdogtertjie van vyf, koelbloedig op haar ma se skoot langs ‘n dam waar haar pa besig was om vis te vang, doodgeskiet het. Soos haar ma dit gestel het: "Hulle het dooierus op my kind gevat."

Die moordenaars van Danielle Esterhuizen het Engels gepraat, hoewel hulle waarskynlik nie Engelssprekend is nie. Maar in u verwronge siening van die werklikheid tel Danielle Estherhuizen en die vele ander Afrikanerkinders, -vroue, -bejaardes, -boere en -mans wat in die huidige verskrikking, ‘n "Saturnusfees" soos Stephen Smith dit noem, omkom vir niks nie. Hierdie lyke – en lykies – op straat moet ons maar aanvaar as die wonderlike gawe van ‘n Afrikademokrasie. Soos ‘n lid van die ANC-jeugliga dit onlangs aan my gestel het, "Dis die pynlike deel van demokrasie. Dis die wil van die meerderheid wat geld." Ons moet maar aanvaar dat ons skole, soos op Ermelo, sal Engels word. En as ‘n beduidende gedeelte van daardie meerderheid hom tot lukrake, nihilistiese geweld teen bejaardes, vroue en kinders wend, moet ons dit ook aanvaar. Ons moet kruip soos daardie patetiese Adriaan Vlok en ons meesters se voete was om ons onderdanigheid te betoon.

Hierdie wonderlike, o so Engelse regime waarvan u en ander die lof besing, het ons land in ‘n sadistiese verskrikking omskep waar mense op ‘n groot skaal vermoor, verkrag, gemartel en soos klein Danielle Esterhuizen koelbloedig tereggestel word.

In een maand is daar nou meer "lyke op straat" as in veertig jaar van apartheid, die sogenaamde "misdaad teen die mensdom" waarteen u in die truspieël fulmineer terwyl u in u luuksemotor oor al die kinderlykies van vandag ry sonder om agter te kom dat die voertuig effens onder u begin skud.

сварочные полуавтоматыданильченко юрій броніславович

Jason Lloyd se galbraak oor ‘De la Rey’ en Afrikaners

ImageAs ’n mens LitNet se rubrieke oor Bok van Blerk se “De la Rey” lees, wonder ’n mens wat hierdie skrywers motiveer om so honend op te tree teen Van Blerk se treffer. Dit is in elk geval weereens ’n bewys in hoeverre mate alle vorme van kulturele ekspressie vanuit Afrikanergeledere ’n politieke lading moet kry. ’n Afrikaner kan deesdae niks sê, dink of doen om by sy eie mense ’n gevoel van hoop of trots in te boesem nie of die polities-korrektes begin met hul verdagmakery; ’n soort paranoïa wat ’n mens laat dink aan die Jodevervolging in Duitsland in die dertigerjare. Dit is duidelik dat Afrikanereenheid ’n bedreiging vir die ANC en hul sikofante vorm.

Die vreemde ding van hierdie paranoïa is die feit dat die Boere voortdurend deur die geskiedenis die slagoffers van ander groepe se moordlus of imperialisme was, en nie die daders nie. Daar was die getaloormag van die swartes enersyds en die geldmag van die Engelse andersyds wat die Afrikaner se bestaan bedreig het. Wanneer het Afrikaners ooit onskuldige burgers as militêre teikens beskou soos die lafhartige ANC met hul 500 bomaanslae gedoen het? Wanneer het Afrikaners ooit slagspreuke gesing om produktiewe burgers van die samelewing te vermoor soos Peter Mokaba of die Mandela’s gedoen het, en dan agteraf gemaak asof die moorde as gevolg van diefstal was? Dit lyk asof die “progressiewes” dink dat saamstaan onder Afrikaners dieselfde betekenis het as hul eie vorm van saamstaan, naamlik om ander groepe te vermink of uit te moor. Hulle verdink met ander woorde die Afrikaners van hul eie verderflike motiewe, en die Boeremag-illusie vervul hierdie wanvoorstelling.

Dit is nogal ironies dat Afrikaners nie na hul eie mense kan verwys sonder dat hulle as gevaarlike reaksionêre afgemaak word nie, maar ander volke mag wel sonder vrees van vervolging oor hul eie etniese groepe skryf. ’n Goeie voorbeeld hier is LitNet se Jason Lloyd wat ’n hele rubriek vol onsamehangende twak geskryf het om in alle toonaarde sy minagting vir “De la Rey” te wys. Ek vermoed hy is gevra om kommentaar oor die “De la Rey”-golf te lewer maar gebruik daardie geleentheid om sy gevoel van minderwaardigheid teenoor Afrikaanse koerante uit te basuin, omdat daar kwansuis te veel positiewe “wit” nuus en te min positiewe “bruin” nuus in sou staan. Om hierdie minderwaardigheid en wraakgevoelens gestalte te gee, gebruik hy ’n taktiek wat kommuniste gereeld gebruik, naamlik om abstrakte woorde wat moeilik definieerbaar is slordig rond te strooi, lynregte teenstellings te skryf en dit dan aan die lesers as intellektuele leesstof te verkoop.

Lloyd skryf byvoorbeeld: “Die nuus oor Bok van Blerk se lied “De la Rey” is so vervelig dat ek iets kan oorkom as ek dit hoor of iets daaroor lees. Ek voel vere vir die vervelige lied oor vervloë tye. Dit is ʼn gewelddadige en ʼn rassistiese lied wat oorlog aanblaas.” Wat wil hy nou vir sy lesers sê? Hoe kan ’n lied tegelykertyd vervelig en gewelddadig wees? Of beskou hy gewelddadigheid en rassisme wat oorlog aanblaas as iets verveligs? Dit behoort hom dan nie te verbaas dat slegs blankes voortdurend kla oor geweld nie.

Dieselfde Lloyd beskuldig Afrikaners wat nie wil deel in die ANC se totalitêre magspolitiek nie as onpatrioties, en dit wil voorkom asof hy dink dat Afrikaners nog te veel politieke mag het in Suid-Afrika. Alles wat sleg is, is as gevolg van nie-getransformeerde Afrikaners en die bendegeweld onder sy eie mense bekla hy as bevooroordeeldheid in Afrikaanse koerante (statistieke het aangetoon dat die moordsyfer onder die bruin gemeenskap nog hoër is as onder die swart gemeenskap). Tegelykertyd is hy ontevrede oor die feit dat sommige Afrikaners nie wil deelneem aan die morele herstel van Afrikaans nie. Van watter soort moraliteit hier ter sprake is – die Joods-Christelike moraal of daardie soort moraal wat ’n mens aanhang as jy jou bas wil red in ’n totalitêre regime – is nie duidelik nie, hoewel laasgenoemde meer aanneemlik lyk.

In sy rubriek, net soos in vorige rubrieke van hom, verwys hy konstant na sy eie etniese groep, naamlik die bruin mense, en is vol lof oor die Universiteit van Stalinbos se nuwe bruin rektor, professor Russel Botman. Dit lyk ook of hy ’n spesiale bewondering koester vir mense soos Jakes Gerwel, daardie anachronistiese denker wie se politieke betrokkenheid saam met die Berlynse Muur in die vergetelheid moes geraak het.  

Vir iemand wat ’n hoë dunk het vir sulke dinosourusse is hy besig om juis dit te bevestig wat hy wil bestry, naamlik om ’n bespotting te maak van die intellektuele vermoeëns van sy eie groep. Niemand met ’n bietjie kritiese insig sal sy twak ernstig opneem nie. Hy vind dit ’n klap in die gesig dat Die Burger per abuis die term Afrikaner-intellektuele gebruik het toe hulle ook na bruin intellektuele verwys het. Dit is duidelik dat hy ’n afkeer het van Afrikaners en die hele kwessie van baasskap van die Nasionale Party destyds. Dit lyk my nie hy besef dat die baasskap van vroeër die enigste versekering was wat hy gehad het om te keer dat Suid-Afrika nie in dieselfde Afrofascistiese gemors beland het soos alle ander Afrikalande noord van die Limpopo nie.

Iets wat dikwels plaasvind tydens rewolusies is dat ou wonde oopgekrap word juis wanneer hulle die geleentheid kry om te genees. Lloyd is besig met sy vurige betoog noudat dinge vir die bruin mense beter begin word, met die aanstelling van Botman as rektor van die US. Geen woord van dank aan die Afrikaner wat dit vir hulle moontlik gemaak het om so maklik na die topposisies deur te stroom nie, maar net minagting vir Afrikaners vind ’n mens in sy rubriek, en dan bekla hy daardie groep se negatiewe houding oor die “nuwe” Suid-Afrika.

So beweer hy dat die boere “die bliksem in was” toe hulle berig ontvang het van die minister van grondroof en hongersnood, Lulama Xingwana, dat hulle hul werkers beter moet behandel. Die feit dat 93% van die swart plaaswerkers op goeie terme met die boere verkeer is ’n werklikheid wat hy blykbaar nie kan sluk nie, of hy is as nuwe intellektueel – daardie soort waarna Gramsci verwys het – nie in staat om die werklikheid onder oë te neem nie. Die volksmoord op die boere laat hom kennelik koud. Hy verkies dit om sy verbeelding op die woordverwerker uit te tik en dan te maak asof hy analities besig is as om self te sien wat werklik besig is om in die land te gebeur.

Maar goed, as hy so graag ’n voorvegter wil wees van bruin intellektuele, moet hy eers aan sy eie houding verander. Dit sal ’n goeie begin wees om homself af te vra hoekom hy dit as ’n belediging vind as iemand hom per ongeluk ’n Afrikaner noem. ’n Volgende stap sou wees om te vra wat Afrikaners presies gedoen het om so baie smaad te verdien. ’n Ander stap sou wees om te wonder of dit werklik vooruitgang sou beteken as Zebulon Dread redakteur van Die Burger sou word. Sonder om kritiese vrae te stel, soos in Lloyd se geval, sal hy verdoem wees om soos ’n skaap na die slagpale te loop en te maak asof beter dae in die vooruitsig is. Dieselfde het agter die ystergordyn gebeur toe ’n groepie intellektuele hul volk gek gemaak het met allerlei lugkastele, nare Amerikaners, die verderflike Weste, maar geen enkele fout kon vind met die 100 miljoen moorde wat onder hul neuse plaasgevind het nie.

Miskien is dit die rede hoekom “De la Rey” vir Lloyd so bedreig laat voel. Dis nie soseer ’n botsing van waardes wat krap nie, maar ’n botsing van mentaliteite. As ’n nugter Protestantse volk hul griewe begin verhef, het die “progressiewe” intellektuele oor die algemeen nie veel teenargumente om hul onsinnige skrywes te verdedig nie. Hy wil mos nie hê dat bruin Afrikaanses “vir fools” gevat moet word nie. Nou ja, dan moet hy ook nie sulke subintellektuele prul skryf nie.

Om die woorde van George Orwell aan te haal: You have to be an intellectual to believe such nonsense. No ordinary man could be such a fool.

финская сауна этоФильчаков Александр Васильевич

Rooibos en Kilimanjaro

In Nairobi kan mens rooibostee bestel en onderweg daarheen vlieg ons vriendelike loods laag oor Kilimanjaro. Ek neem ‘n foto, sommer met my selfoon:

 Image

Ek is nie so gaande oor vlieg nie; ek vind dit onnatuurlik om so hoog bokant die aarde te hang al is die uitsig mooi. Iewers in ‘n andersins vergeetlike Britse roman deur Martin Amis, The Information, verskyn daar ‘n beskrywing van ‘n klein vliegtuigie wat slegte weer trotseer. As die vlieënier land, bestel hy ‘n sg. “voidance apron” wat min of meer beteken dat hy homself bevuil het en dus spesiale aandag benodig. Ons vlugte heen en weer Nairobi is darem nie heeltemal so erg, maar tog stamperig, in so ‘n mate dat die bediening van alle warm drank soos rooibostee gekanselleer word.

Die doel van my besoek is ‘n vergadering met verteenwoordigers van PEN-internasionaal, die skrywersorganisasie. Dinsdagaand poog ek om aan hierdie woernaal te begin skryf, maar het nooit daaraan gedink dat die kragkabel van my skootrekenaar nie op die Britse muursokke in Kenia gaan pas nie. Aanvanklik poog ek om my battery te bespaar terwyl ek die broodnodige doen soos epos aflaai en aan my notas vir die gesprek met PEN skaaf.

Eers op die dag van my vertrek vind ek die krag (letterlik en figuurlik) om hieraan te begin skryf. Hier sit ek in die sitkamer van die Stanley-hotel in Nairobi.

In die sitkamer van die Stanley
Opvallend omtrent Nairobi is dan juis die behoud van die koloniale inslag, soos dié hotel wat onbeskaamd sy koloniale swier vertoon met swart en wit marmervloere, donker houtpanele en rojale gebruik van donkergroen en -blou. Mens kan te eniger tyd ‘n Britse admiraal in ‘n wit uniform met goue knope verwag soos daardie een wat iewers in die Italiaanse dokumentêr Addio Africa verewig is toe hy ongestoor een of ander land aan die ooskus, waarskynlik Tanzanië, aan die nuwe heersers oorhandig het.

Hoewel Kenia en Nairobbery – dis die stad se bynaam wat terloops deur my taxibestuurder op pad hierheen vermeld word – Brits gebly het, het die Engelse so te sê verdwyn. Of moontlik kruip hulle iewers in ‘n voorstad weg, want hier sien mens hulle nie.

Op pad met die taxi vanaf Jomo Kenyatta-lughawe – omtrent alles in Nairobi is na hom vernoem, ook die hoofstraat waarin die hotel geleë is – geniet ek die mengsel van modernisme en vervallenheid wat Kenia kenmerk. Iewers het ek gelees dat die helfte van Nairobi se inwoners in plakkershutte woon in ‘n gebied wat as Kibera bekend staan. Maar nêrens sien ek enige teken van Kibera nie; anders as in Kaapstad voer die lughawepad mens nie verby slumgebiede nie. Die kontras tussen ryk en arm in Nairobi is egter enige tyd net so groot soos in Kaapstad. En Kenia het nooit apartheid gehad nie… sou elke moedswillige Afrikaner byvoeg. Ook skroom die Keniaanse regering nie om plakkershutte plat te stoot nie, anders as in Suid-Afrika waar grondeienaars gewoonlik aan die korste end trek as dit by enige plakkergeskil kom.

Mens wonder hoeveel Engelse daar presies nog in Nairobi oor is? Tussen 1920 en 1950 het 80 000 Britte hulle in Kenia gevestig en het veral op die vrugbare grond rondom Nairobi geboer. Karen Blixen, hoewel Deens, was deel van hierdie gemeenskap. Ná die Mau-Mau-opstande en Keniaanse onafhanklikheid, het die meeste Britte padgegee, maar hul kultuur het gebly. In die plek van die Engelse wil dit voorkom asof die Indiërs hulself tuisgemaak het as die nuwe heersersklas van Kenia. Die meeste winkels en ondernemings behoort aan Indiërs. Trouens, die Stanleyhotel ook, ná ‘n subtiele vraag wat ek aan een van die werknemers gestel het.

Soos die geluk dit wil hê, bly ek in die swierige Karen Blixen-suite, danksy PEN se geloof dat skrywers met ‘n sekere styl gehuisves behoort te word. Blykbaar het Karen Blixen persoonlik in dié suite tuisgegaan op die stadium toe sy nog haar beroemde “plaas in Afrika” gehad het. Twee skilderye wat persoonlik deur haar geskilder is, hang in die sitkamer. Bokant ‘n skryftafel pryk foto’s van haar en haar bediendes. Anders as in polities korrekte Suid-Afrika, het Kenia – of ten minste die Stanleyhotel – waardering vir daardie besondere verhouding tussen die plaasboer of landheer en sy bediendes wat ook in soveel Afrikaanse romans van weleer geskilder word.

My hele aankoms en verblyf hier geskied sonder enige haakplek. Trouens, ek en die taxibestuurder wat my in ‘n ouerige Toyata na die middestad vervoer, gesels heerlik politiek nadat ek hom uitgevra het of Kibaki ‘n goeie president is. Kennelik nie, want Kibaki word van korrupsie verdink en volgens die taxibestuurder sou hy selfs al lede van die opposisie laat vermoor het. Dikwels dink ek dat ons Afrikaners nie genoeg belangstelling koester in die politiek van ander Afrikalande nie. Op pad hierheen in die vliegtuig het ek heelwat Afrikaans gehoor: sakemanne, rekenmeesters en rekenaardeskundiges wat fooie in Nairobi gaan verdien en sodoende ons kundigheid tot die vasteland se ekonomie beskikbaar stel. Ons neem reeds op so ‘n groot skaal aan Afrika se ekonomie deel, maar sedert 1994 het ons ons politieke rol geabdikeer en is deesdae bloot toeskouers by wat gebeur.

Die eerste aand begewe ek my in die strate van Nairobi op soek na die volgende:

Image 

Ek beleef ‘n effense avontuurtjie toe ek deur ‘n lang, skraal man met min tande in sy mond op straat voorgekeer word en my in een van daardie dilemmas plaas wat die toeris, veral in Afrika, so goed ken: is die man voor my se storie eg, of wil hy my in ‘n hinderlaag lei sodat hy en sy vriende my iewers in ‘n stegie oor die kop kan slaan, my met ‘n mes kan steek en in die proses my van enige waardevolle besittings kan stroop?

Oorkant die Stanley-hotel is ‘n supermark genaamd Nakumatt Downtown. Hulle verkoop ook aansluitproppe, maar niks wat op die Suid-Afrikaanse tipe pas nie. Hulle beveel ene Ebrahim se winkel by my aan, neffens die hotel. Ek moet weereens die straat oorstap terug hotel toe om by Ebrahim uit te kom. Maar die winkel wat elektroniese toebehore en rekenaars verkoop, Is reeds toe.

Dis toe dat my weldoener uit die skemerdonker homself voorstel. “Ek werk by die hotel. Ek het u daar gesien. Waarna soek u?” Ek verduidelik vir hom my penarie en dat ek ‘n aansluitprop of alternatiewelik ‘n ekstra kabel vir die laaier van my skootrekenaar soek.

Blykbaar is daar drie Ebrahim-winkels in die omgewing. My vorige gedagtes oor die Indiëroorheersing van die Keniaanse ekonomie kom weer by my op. Dis skuins voor agt en die meeste maak dan toe; daarom moet ons ons haas na die groot elektriesetoebehorewinkel ‘n blok of twee van die hotel af. Maar ook hulle het nóg kabel nóg aansluitprop wat my probleem gaan oplos.

(foto)

Halfpad terug na die hotel bedank ek my gids dat hy my rondgeneem het. Maar nou is dit sy beurt om my hulp te vra: sy hotelvoertuig het sonder petrol gaan staan en sou ek hom 800 Keniaanse sjielings kon leen wat hy weer by die hotel vir my sal teruggee? Dit vind ek nogal ‘n vreemde versoek, siende dat die hotel omtrent 50 meter van ons af is. Waarom gaan kry hy nie geld by die hotel nie? Nee, maar hy kan nie die vrugte wat hy vir die hotel gaan aankoop het in die voertuig los nie.

Toe dit blyk dat ek nie geneë is om aan hom geld te leen nie, stel hy voor dat ek hom moet kom help om die voertuig tot by die naaste petrolstasie te stoot. Ek vind die gedagte heel amusant: ek wonder wat sal al my vyande in Suid-Afrika sê as hulle my kon sien waar ek as die enigste blanke op straat in Nairobi iemand se bakkie stoot? Gegewe die feit dat hy my probeer help het, is dit seker nie ‘n onredelike versoek nie. Ek het steeds die Suid-Afrikaanse kabel met sy groot, swaar elektriese prop aan die punt by my. Gelukkig het ek die verhaal van Piet Retief op skool geleer en is ek dus nie heeltemal naïef as dit by die vriendelike, behulpsame Afrikane kom nie. As die ergste gebeur, sou ek seker die kabel met sy prop as ‘n soort wapen kon gebruik om my aanvaller teen die kop te slaan. Maar tot dusver was ons gedwaal deur die taamlike donker strate van Nairobi vir my ‘n genoegsame avontuur om nie die geluksgodin verder te beproef nie. Daarom verskoon ek myself teenoor die Barmhartige Samaritaan en meld dat ek reeds laat is vir ‘n afspraak met my mede-skrywers van Kenia, Oeganda, Zambië en Malawi, asook die Londense verteenwoordigers van PEN en sou ek hom ongelukkig nie kon help nie.

Hierna haak hy af: “Ek help u en soek vir ‘n elektriese prop, maar u kan my nie help nie. Miskien sal ek eerder een van ons Afrika-mense om hulp vra.” Ongemaklik maak ek myself uit die voete. Sekerlik was hy vriendelik om my na Ebrahim se winkel te neem, al was dit vir my onverrigter sake. Maar elemente van sy storie klop nie: ons is so naby die hotel; dit sou sekondes neem om daar geld te kry. Ook sy ietwat verslete kleredrag laat hom allermins na ‘n hotelwerknemer lyk; hulle dra immers almal netjiese uniforms.

In die Thorn Café dra ek my verhaal aan Frank en Karen van PEN oor. Albei is baie liberale Britte met hoë lof vir Nadine Gordimer. Trouens, een van die eerste dinge wat Karen my vertel, is dat sy die meeste Franse as rassiste beskou hoewel sy self Frans gestudeer het en dit vlot praat (aan tafel voer ons ‘n gedeelte van die gesprek in Frans). Maar sy vind dat ek heeltemal korrek opgetree het deur my skynbare weldoener nie heeltemal te vertrou nie. Sy vertel verder dat sy die vorige dag iewers in Nairobi gaan loop het op ‘n plek waar die prostitute vergader – sy noem hulle “sekswerkers” – en dat sy “as vrou onveilig gevoel het”. Ek is heel verlig dat sy my agterdog jeens my mede-Afrikaan (al het hy my oënskynlik van daardie kategorie uitgesluit deur na our African people te verwys) begryp het. En as ek dit hier skryf sal Max du Preez of Koos Kombuis my nie by die SA Menseregtekommissie gaan aangee omdat ek nie ‘n Nairobiër se motor of bakkie in ‘n donker straat wou gaan stoot nie.

Gepraat van sekswerkers: die naam van Nairobi leen hom natuurlik tot die soort woordspel waarmee Kleinboer hom besig hou en sy voorliefde vir prostitute uit die hele Afrika het hom ‘n huishoudelike naam in Afrikaans gemaak. Kleinboer was ‘n tyd gelede in Nairobi en het die trein tot in Mombasa geneem. Soos Proust, Paul Theroux en ‘n paar ander skrywers, is ek versot op treine. Een van my drome is om die Transsiberiese sneltrein van Moskou tot in Wladiwostok te neem; binne ses en ‘n half dae lê mens 9259 km af.

Kleinboer vertel egter dat sy treinrit na Mombasa vyf ure laat begin het. Halfpad is die trein ook geneig om stil te hou as die spoor herstelwerk nodig het. Hierdie antieke stoomtrein wat uit Britse koloniale dat dateer, loop deesdae glo net een keer per week. In die tyd van die Britte het dit nie net betyds uit die stasie gestoom nie, maar het ook elke dag die afstand tusse Nairobi en Mombasas afgelê. In die vliegtuig heen en weer lees ek aan Eben Venter se roman, Horrelpoot. Iewers sê iemand in die boek: “Julle witmense het so min tyd en so baie goed. Ons het so baie tyd en so min goed.” Op pad huistoe sou ek by Jomo Kenyatta-lughawe ‘n plakker koop waarop geskryf staan: No hurry in Africa. Selfs Kleinboer, negrofiel in die letterlike sin van die woord wat hy is, sou hiermee saamstem.

Die paradoks van Nairobi is egter dat dit nie heeltemal meer net Afrikastad is nie, al kom die treine laat. In die groot aantal fabrieke, pakhuise en kantore van multinasionale maatskappye wat in en rondom die stad te siene is, is die kultuur, die ritme, die gejaagdheid van die globale samelewing wat deur Europeërs en Suidoos-Asiërs beheer word, te sien. Trouens, Nairobi is die grootste stad tussen Johannesburg en Kaïro en verteenwoordig die handelshoofstad van Oos-Afrika.

Een aanduiding van daardie gejaagdheid is die verkeer van Nairobi wat selfs na agt in die aand heel druk is. Ek moet deur die motors vleg terug hotel toe op hierdie soel aand van Dinsdag 20 Februarie 2007 vir ‘n ete saam met skrywers uit vier Afrikalande, in die Thorn Café, waaroor binnekort meer.

светтопкарго

Huisgenoot-Hannelie en De la Rey se spook

ImageVerlede week braak twee Huisgenoot-joernaliste gal oor Bok van Blerk en die mense wat gaande oor sy De la Rey-liedjie is. Die Euromasochis Hannelie Booyens wat iewers jammer is dat sy nie een van Amy Biehl se ouers kon wees wat haar dogter se moordenaars uit Gugulethu eers kon vergewe en toe in diens kon neem nie, kry koue rillings as sy ‘n stillerige jong ondersteuner by Bok se konsert raaksien.

“Dis die Wit Wolf!” mymer Huisgenoot-Hannelie. En, skryf sy op bladsy 22 van die grootste Afrikaanse gesinstydskrif wat vandeesweek, wonder bo wonder, geen gemengde paartjie op die voorblad het nie: “Dis ouens soos hy wat laatnag op webtuistes komplotte smee om die regering omver te werp en volksvreemdes uit die weg te ruim.”

Ek moet sê, Huisgenoot-Hannelie het nogal ‘n humorsin. Sy noem ministers Manto en Nqakula en Xingwana en die res waaroor Blou Willem op Maandae in Beeld grappies maak ‘n “regering”.

Bok van Blerk, moet ons toegee, het nie net ‘n rekord aantal CD’s verkoop nie; hy het ook kiloliters ink vanuit die bekommerde hoofkwartier van denkbeheer by Heerengracht 40, Kaapstad, laat vloei. Nie verniet lyk die Naspershoofkantoor soos ‘n blok woonstelle in Moskou wat deur een van Josef Stalin se persoonlike argitekte in die vyftigerjare ontwerp is nie, want hier word eenvormige denke op prys gestel.

Maar alles is nie wel in die ruwe Suid-Afrika nie. Skielik is daar te veel Afrikaanse liedjies, te veel kunstefeeste, te veel skole soos Ermelo wat weier om stil-stil te verengels, te veel oranje-blanje-blou vlae wat plek-plek uitgehaal word. Soos ons weet, is die geskiedenis besig om homself te herhaal.

Ná die Tweede Vryheidsoorlog, soos ná 1994, was almal veronderstel om Engels te wees en in Engels skool te gaan. Toe William Nicol in 1917 voorstel dat Johannesburg ‘n Afrikaanse hoërskool kry, het The Star bytend uit Shakespeare se Hamlet aangehaal: there’s something rotten in the state of Denmark.

Huisgenoot-Hannelie en haar handlanger, ene Sieraaj Ahmed, bespeur insgelyks “iets wat stink in die ruwe Suid-Afrika”. Die heer Ahmed – miskien neem hy aanstoot aan so ‘n Eurosentriese aanspreekvorm en moet ek hom eerder ajatolla Ahmed noem – word skoon flou toe hy die ou landsvlag sien. Hy kry hartkloppings van die “simbool van verdrukking” soos hy dit noem. Asof die motgevrete moord-en-roofvlag wat tans vuil en verwaarloos bokant polisiestasies druip ons met ‘n besonderse gevoel van veiligheid vervul. Dis nou die plekke waar manne in blou so graag omkoopgeld aanvaar – as hulle nie die dag siek is of sommer net in die tuig snork soos hulle slaap nie.

Die spook van De la Rey wat iewers oor die vlakte aangery kom op die maat van Bok van Blerk se liedjie is besig om, soos die spook van Hamlet, konsternasie by die howelinge en veral die lakeie te veroorsaak. Ons kan selfs vir Karl Marx, ‘n skrywer wat Huisgenoot-Hannelie en die hele horde linkse na-apers en napraters sal waardeer, aanhaal: “‘n Spook goël by die hele Europa.” Kennelik boesem die spook van Koos de la Rey en ‘n herrese Afrikanervolk wat nie meer skaam vir sy geskiedenis, taal en identiteit is nie, vrees in.

Vandaar ook die tydelike verbod op Bok van Blerk se liedjie by Loftus wat oor die naweek afgekondig is en toe weer opgehef is. Die bestuur by Loftus kla oor die “politieke inhoud” van die lied en beskou dit as omstrede. Hoe meer omstrede dit word, hoe meer mense gaan egter daarna luister. Die jeug en Bok de la Rey het deur al die politiek korrekte skanse van die ruwe Suid-Afrika gebreek. Niks kan hierdie opwelling van Afrikaner-sentiment meer stuit nie.

Daarom: Moenie bekommer nie, Hannelie. Ek is seker daardie “jong lat” en sy vriende by Bok se konsert gaan jou nie met klippe gooi of met messe steek soos Amy Biehl se voorbeeldige jong moordenaars nie. Hulle mag jou net van jou hang-ups oor ‘n sg. “verregse jeug” bevry.

instagram promotion sitesтопкарго

Minderwaardigheid katalisator vir etniese geweld

ImageIn sy boek The Deadly Ethnic Riot bespreek Donald Horowitz die oorsake van etniese konflik. Dit bied 'n interessante perspektief op die gebeure in Zimbabwe.

Volgens Horowitz tree meerderhede soms op asof hulle minderhede is: hulle oordryf die bedreiging wat 'n getalleminderheid inhou en onderskat hul eie vermoë om 'n bedreiging die hoof te bied.

Dikwels tree meerderhede op asof die bedreiging van 'n minderheid nie net binnelands bestaan nie, maar asof daar groot buitelandse affiniteit met 'n sekere etniese groep is.

Anti-Moslemgevoelens in Indië is tydens die 1992-onluste só gedramatiseer dat soekligte ter see ingespan is om die (nie-bestaande) Pakistanse invallers vroegtydig te kon afweer.

In Zimbabwe word Brittanje betrek by die krisis. Armoede, wat deur die regering van pres. Robert Mugabe gesien word as uitsluitlik die gevolg van kolonialisme, en 'n dreigende hongersnood vanweë die voedselkrisis, word 'n aanklag teen wit boere. Boere moet dus vergoeding vir grondonteiening van die "koloniale uitbuiter" eis en nie van die Zimbabwiese regering nie.

In albei gevalle lê die probleem elders en die teikengroep word daaraan gekoppel.

Die tese dat etniese groepe “agente'' van 'n buitelandse mag verteenwoordig, kom voor in die meeste verslae oor etniese onluste. Van 1780 af, toe Katolieke in Londen aangeval is omdat mense geglo het hulle is pouslike samesweerders wat deur die weermagte van Frankryk en Spanje gesteun is, tot die laat 19de eeu, toe Armeniërs in Turkye daarvan verdink is dat hulle die Russe goedgesind is, is etniese teikengroepe só voorgestel.

In Zimbabwe word die boere ook as "agente'" voorgestel, ongeag hul burgerskap. Die teikenidentifikasie vind slegs in rasseterme neerslag. Die regerende party se retoriek klink daarom asof dit teen die Weste as geheel gemik is en nie teen 'n minderheid binne eie landsgrense nie.

Etniese geweld is deur dieselfde retoriek in Kambodja, Mianmar en Uganda gekenmerk.

Michael Ignatieff, in sy boek Blood and Belonging, en Horowitz voer albei aan dat daar 'n psigologiese dimensie aan antagonisme is.

Wat betref kenmerke van botsende groepe, moet in gedagte gehou word dat dit betrekking het op twee antagoniste (oftewel groepe). In dié verband is psigologiese jukstaposisie handig om die antagonistiese verhouding beter te verstaan.

Met verwysing na kommer in 1992 oor die opkoms van neo-Nazigeweld in Oos-Duitsland teenoor die Turkse minderheid ná die val van die Berlynse Muur, het die meningsnavorser Elisabeth Noelle-Naumann gesê: "Die sleuteltaak is om selfvertroue te herwin. Hierdie (Oos-Duitse) bevolking is 'n gewonde nasie . . . Ek meen mense sal net gemaklik wees as hulle hul natuurlike selfrespek as volk kan herwin. 'n Individu wie se selfrespek weggevat word, ly erg skade. Dit geld ook volke.''

Horowitz toon met voorbeelde uit veral Asië en Afrika die ooreenkomste in antagonisme tussen individue en groepe in voorvalle van etniese geweld.

Hy onderskei tussen sogenaamde mededingende agterlike en vooruitstrewende groepe. Met enkele uitsonderings is dit altyd die groep wat as vooruitstrewend gesien word, wat aangeval word.

Só het die Lulua die Luba in die destydse Zaïre aangeval, het die Hutu's die Tutsi's in Rwanda vermoor omdat hulle minderwaardig teenoor laasgenoemde gevoel het, het die Mbochi die Lari in die Kongo geteister en het die Maleiers Chinese minderhede in Maleisië en Singapoer uitgesonder.

Hoe meer verskille ter sprake is, hoe groter is die potensiaal vir konflik. Die Lari is byvoorbeeld beskryf as "gevorderd'' en "ondernemend'' en daarom as gevaarlik vir die Mbochi.

Die Luba is beskou as "hooghartig, arrogant en nepotisties'' en die Lulua was dus “bang vir onderdrukking'' en wou graag "byhou''.

In Zimbabwe word die boere, wat meen hulle is noodsaaklik vir die ekonomie, as 'n struikelblok gesien omdat hulle gelyke geleenthede met hul "koloniale grondhonger'' strem.

Die eise om die speelveld gelyk te maak, gaan nie sonder 'n groot mate van selfverwyt en selftwyfel gepaard nie. Die ondergeskikte groep wat wil sien dat die oop aspek van mededinging ingeperk word en wat spesiale behandeling vra, soos regstellende maatreëls, laat die gevoel van onsekerheid in die groep verhoog.

Die psigoanalis Ernest Jones verduidelik die psigodinamika van hoe dié soort konflik (wat intern is en nie ekstern nie) tot aggressie kan lei.

Jones sien haat as die normale reaksie op selfvertwyfeling. Indien die haatgevoelens tot skuld lei, is die enigste manier om verligting te kry eenvoudig om méér te haat. 'n Oordrewe bedreiging word in die teikengroep uitgewys en die haatgevoelens op hulle geprojekteer.

Ironies is dat indien die teikengroep heftig op sulke haat reageer, hulle só onwetend die gewaande “redelikheid'' van die haatgevoelens teenoor hul groep bevestig. En só maak hulle dit makliker vir die inisieerders om oor te gaan tot geweld as die geleentheid hom voordoen.

Die teorie van frustrasie-aggressie volg 'n ander roete, maar kom tot dieselfde gevolgtrekking.

Indien daar geen ander uitlaatkleppe vir opbouende frustrasie is nie, neem die waarskynlikheid van geweld toe.

As agterlikheid beteken dat doelwitte buite bereik sal bly, is geweld al manier om verskille uit die weg te ruim om uiteindelik weer 'n posisie van mag teenoor die ander groep te beklee.

Geweld word gekenmerk deur onderliggende selfvertwyfeling en 'n verbale onvermoë, meen Hans Toch in sy boek Violent Men.

Die verloorder wil nie net die spel opbreek nie, hy wil sy opponent vernietig. Horowitz sien dié ooreenkoms in byna elke geval van etniese geweld.

En die teikengroep deel sonder uitsondering dieselfde kenmerke: ondernemendheid, ambisie, energie, arrogansie en sukses.

коляскі дитячіОлександр Фільчаков прокурор

Ek wil geen etniese konflik, Koos

Koos Kombuis se begrip van die politiek is op sy beste idiosinkraties en hy druk homself natuurlik in die idioom van ‘n ewige adolessent uit. Hy maak ook ‘n gevaarlike, foutiewe stelling op Litnet as hy die volgende sê:

"Ja, is dit nie ironies nie? Dit wat die ANC wil hê, is presies wat Dan Roodt wil hê. Nie ’n stryd om demokrasie nie, maar ’n etniese stryd. ’n Stryd wat ‘ons’ (wie ‘ons’ ook al is) nooit kan wen nie."

Vir seker sien ek en die ANC die wêreld op geheel en al verskillende maniere. Anders as die ANC, het ek nog nooit geweld gepleeg of selfs gepredik nie.

Image

Bekommerde Koos

Ek dink Koos Kombuis blameer my vir die toestand in die land terwyl my enigste fout is dat ek ‘n goeie analise gedoen het. Reeds sewe jaar gelede toe almal nog met sterre in hul oë van ons wonderlike grondwet en die reënboognasie gepraat het, het ek ‘n artikel aan Ebbe Dommisse, die destydse redakteur van Die Burger, voorgelê waarin ek geargumenteer het dat die De Klerk-skikking baie gevaarlik was en heel moontlik op burgeroorlog mag uitloop. Destyds het hy gevoel dis te sterk gestel en wou dit nie publiseer nie.

Vandag, tot my spyt, moet ek sê dat ek reg was. Ek het in 2000 by myself gedink dat enige skikking waar een party opeindig met 100% van die mag en voordele (soos dié van 1994) ‘n goeie kans staan om tot konflik te lei. Jan Smuts was geweldig gekant teen die swaar strawwe wat aan Duitsland in 1919 opgelê is met die Vrede van Versailles omdat hy voorsien het dat dit tot ‘n tweede oorlog sou lei. Ná die Tweede Wêreldoorlog het die Geallieerdes nie weer dieselfde fout gemaak nie en is Duitsland saam met die res van Europa weer op sy voete gehelp.

Vir seker moet ons etniese konflik in Suid-Afrika vermy. Maar soos ‘n goeie vriend van my onlangs opgemerk het, "Ons wag nou nie meer vir die nag van die lang messe nie; ons is nou ín die nag van die lang messe." Onskuldige mense, selfs vyfjarige dogtertjies soos Danielle Esterhuizen van Randfontein wat vir haar pa op 20 Desember 2006 langs die dam wou gaan kuier terwyl hy visvang, word koelbloedig doodgeskiet. Die agbare minister van grondsake maak gereed om boere se plase te onteien. Meer mense gaan elke dag in Suid-Afrika dood as in die Irak-oorlog, maar die ANC-ministers blameer apartheid daarvoor. Dis nie hulle en hulle volgelinge wat "kill a Boer, kill a farmer" gesing het nie. Ook nie die ANC-beheerde SAUK wat gereeld etniese propaganda, soos veral rondom 16 Junie verlede jaar, uitsaai nie.

Dr. Bertie du Plessis het verlede week in Beeld geskryf dat ons onsself in ‘n "laegraadse burgeroorlog" bevind. Dus word my voorspelling van sewe jaar gelede nou bewaarheid. Ek is nie Siener van Rensburg nie, maar gebruik maar net logika.

Die onmiddellike vraag is: wat maak ons nou? Soos Gideon Meiring vandag by ‘n konferensie oor misdaad in Pretoria gesê het: "Ons wil nie net stabiliseer nie, ons wil normaliseer. Ons wil nie net oorleef nie, ons wil lééf." Die enigste manier om te normaliseer, is om onsself sterk genoeg te maak sodat nóg die moordbendes nóg die minister van grondsake met haar grondonteieningsplanne à la Zimbabwe ons kan bedreig.

Onlangs het Magnus Malan in ‘n onderhoud oor sy boek gesê dat 3 500 van ons troepies destyds in Angola staande gebly het teen 60 000 Kubane, Russe en Oos-Duitsers, in weerwil daarvan dat die Russe die lug beheer het. Dis ‘n verhouding van ongeveer 17:1. Net in die Waterberg en die Soutpansberg is die oormag groter as dit; ironies genoeg is dit die deel van die land waar Afrikaners die meeste beheer oor hul eie plase en dorpe uitoefen, juis omdat hulle nie in terme van getalle dink nie maar in terme van vermoë.

Daarom kan ek nie die volgende deel van jou stelling verstaan nie: "’n Stryd wat ‘ons’ (wie ‘ons’ ook al is) nooit kan wen nie." Jy hensop sommer al van meet af aan! Wat gaan jy doen as daar ‘n aanval op jou huis plaasvind? Gaan jy sê: "Ek kan nie wen nie! Daarom: verkrag maar my vrou, vermoor maar my kind soos Danielle Esterhuizen en vat maar al my goed. Ek gee oor; julle is sterker as ek?"

Hopelik nie. As die planne realiseer wat ons tans hier in Pretoria ontwikkel, gaan jy of jou vrou onmiddellik die knoppie van ‘n geheime RF-kaartjie iewers in jou sak of aan jou lyf kan druk en ‘n sein sal op die netwerk uitgaan en outomaties vyf of ses opgeleide lede van ons Burgerwag in jou omgewing bereik wat tot die tande toe gewapen jou en jou gesin binne minute te hulp gaan snel.

Indien daar dan wel etniese konflik uitbreek soos jy beweer die ANC (maar nie ek nie!) wil hê, sal dieselfde Burgerwag jou moontlik kan beskerm teen hordes pangadraende Xhosas wat daar in die Kaap op jou mag toesak in hul weergawe van Hotel Rwanda. Die Mount Nelson in die Kaap gaan nie plek hê vir 800 000 Afrikaners in die Kaap om daar weg te kruip terwyl die slagting plaasvind nie, dus moet daar ‘n plan B ook wees.

Soos baie ander mense, verkwalik ek vir De Klerk dat daar nooit ‘n plan B was nie. Wat as die ANC nie by die ooreenkoms hou nie en sommer net ons plase en skole begin vat soos hulle nou reeds doen? En later dalk ‘n volledige Mugabe op ons trek? Wat maak ons dan? Maar De Klerk het nie aan daardie moontlikheid gedink nie.

Gegewe die feit dat ek nooit diensplig gedoen het nie, is ek net so ‘n groot pasifis soos jy. Maar gaan lees daardie stuk van my in Aweregs, "Gedagtes oor ‘n tweede volksmoord" wat eintlik die gepubliseerde weergawe van my toespraak verteenwoordig toe ek en die Noord-Transvaalse boere mekaar die eerste keer by die Voortrekkermonument tydens ‘n betoging teen plaasmoorde op 27 Maart 2004 raakgeloop het. Daarin sê ek, en dis gekursiveer: Ons moenie sonder teenstand op die trein na Auschwitz klim nie.

Wat jy ook moet verstaan, is dat ons so te sê geen beheer oor die proses het nie. As die ANC besluit hy wil etniese konflik hê, gaan ons nie sy besluit kan beïnvloed nie. Dit was tog duidelik in Zimbabwe waar die blanke boere agteroor gebuig het om Mugabe tegemoet te kom. Op die ou end het hy sy oorlogsveterane ingestuur en het hulle elke blanke verdryf. Die laaste 400 blanke boere in daardie land is ‘n week of wat gelede met die gevangenis gedreig as hulle nie van hul eiendom af padgee nie.

As ons besonder lieftallige minister van grondsake, Madame Lulu Xingwana, die dag besluit om Mugabe se voorbeeld te volg, gaan die vonk in die kruitvat wees. Want jy weet net so goed soos ek daar is nie nog ‘n land suid van die Kaap waarheen ons kan padgee nie. Al retireer ons almal tot by Kaappunt, iewers sal ons moet gaan staan. En daar waar ons stáán, sal ons, soos Bertie du Plessis dit in Beeld duidelik gemaak het, moet verdedig.

купить игрушкуФільчаков Олександр Васильович