Menings – Bladsy 28 – praag.co.za

Oraniagebied nie reg vir ‘n volkstaat

In hierdie stuk word ‘n aantal argumente gestel dat die Orania-uitbreidingsgebied nie geskik is vir ‘n Afrikanerland nie. Dit handel nie oor Orania as gemeenskap nie.

Die eerste punt, wat vir alle gebiede geld, is dat ons volk myns insiens nie bereid is om vreemde arbeid te los nie. Maar indien tot ‘n groot mate wel, dan geld die volgende nadele betreffende Orania.

Dit is afhanklik van water wat van 'n buurland afkomstig is. En soos wat die kompetisie vir water al groter word, sal die kwesbaarheid toeneem.
Omdat voedsel net met besproeiing geproduseer kan word, is dit ‘n duur proses en daarby kan slegs ‘n beperkte hoeveelheid geproduseer word. Die Afrikanerland sal dus sy voedsel moet invoer, selfs al sou die hoeveelheid water wat nou deurgelaat word dieselfde bly.
Omdat besproeiing duur is, is dit gewoonlik nodig om besproeingsgrond intensief te bewerk en gewasse te kies wat daarby pas. Dit is dus arbeidsintensief. En dit is juis ‘n swak punt van ons volk dat ons nie noemenswaardig eie arbeiders het nie.
Die gebied is baie swak geleë vir nywerhede, want dit is ver van grondstowwe en ver van die mark. As iemand daar byvoorbeeld ‘n yskas wil maak, moet hy die staalplate, elektroniese toebehore, ens. alles van Gauteng af invoer. As hy ‘n probleem het dat iets nie werk nie, moet hy gou Gauteng toe ry om die probleem op te los. En as hy dit klaar gemaak het, moet hy dit weer terug vervoer Gauteng toe om daar te verkoop. Toebehore kan natuurlik oorsee gevind word en ook daarnatoe uitgevoer word, maar dan geld dieselfde argumente. Dit is dus nie betalend om daar iets te vervaardig nie. Ek weet daar is items waarvan die vervoerkoste klein is, byvoorbeeld om juwele of horlosies te maak. Maar dit verg ‘n gevorderde kundigheid wat ons nie het nie, en in elk geval sal ons moeilik met byvoorbeeld Sjina kan meeding. Maar, ons moet in elk geval ‘n sterk onderbou van “growwe” nywerhede hê (yskaste, motors, vragmotors, trekkers, implemente) wat ons ook self sou kon doen as ons ‘n geskikte plek het, maar dis nie die Oraniagebied nie.
Die Oraniagebied is afhanklik van elektrisiteit wat van elders moet kom. Daar is nie steenkool, ruolie of ander energiebronne nie. Dit kan wel kernkrag wees, maar hoe begin jy so ‘n kragstasie wat seker R20 miljard sal kos?
‘n Mens kan mos nie ‘n verdeling van Suid-Afrika maak volgens oppervlakte nie. Indien dit die Oraniagebied moes wees, as dit moontlik sou wees, dan sal dit relatief uitgestrek wees en ‘n duur infrastruktuur verg.
Daar is baie Kleurlinge in daardie gebied. Dit sal moeilik wees om van hulle te skei in ‘n eie land, want hulle praat Afrikaans, en is nader aan ons.
Die argument van “dat daar nog niks is, en ‘n mens dus makliker aan die gang kan kom”, gaan ook nie op nie. Eerstens is daar tot dusver niks om goeie redes soos wat ek hierbo genoem het. En tweedens, gestel dat dit moontlik sou wees om ‘n sterk nywerheidsgebied te vestig, dan sou dít die suigkrag wees wat vreemdes soontoe trek. Dus sou hierdie soort van probleem net uitgestel word vir later, indien ontwikkeling wel moontlik sou wees.
Dis ook nie die deel waarvoor ons geveg het nie. Dis nie waar die meeste van ons woon en die vrugte van ons ontwikkeling geniet nie. Ons verdien tog iets beters. Dit is vir die meeste van ons vreemd en ek wil amper sê dat as dit die keuse sou wees die meeste van ons oorsee toe sou gly in plaas van te bly.
En, laastens, wat baie belangrik is. Dit sal nie moontlik wees om in die Oraniagebied magsmiddele op te bou wat ‘n mens in staat sal stel om jouself te handhaaf in geval van probleme met ander lande nie. Om sterk te wees moet jy ‘n sterk ekonomie hê, en by voorkeur strategiese bronne hê waar andere van afhanklik is. En dít het die Oraniagebied nie. Die gebied is juis afhanklik van bure.

Ten slotte, hoekom nou soos ‘n martelaar gaan kopstamp teen ‘n muur in daardie verlatenheid, met sulke sterk argumente teen jou. Soos reeds gesê, praat ek nie van Orania as gemeenskap nie. Dit is wel aan die gang, en ‘n goeie oefening daarby. Moet dit net nie propageer as ‘n land vir die Afrikaner nie, want dan probeer die maghebbers ons netnou op dáárdie syspoor rangeer om daarna van ons te vergeet—‘n irrelevante groepie waarna toeriste kan gaan kyk, maar met geen mag of invloed nie!

‘n Land vir die Afrikaner is nie nou moontlik nie, behalwe as daar miskien êrens ‘n gebied is wat niemand anders wil hê nie. Die Oos-Transvaalse gebied wat ons Oranjewerkers destyds as Hartland gepropageeer het, was wel moontlik uit ‘n posisie van mag. Dan sou dit moontlik wees om druk- en trekkragte in werking te stel om so ‘n land te herwin.

Nou is dit anders. Wat ons myns insiens moet doen — vir die volgende twintig, dertig jaar of langer — is om gemeenskapsbewus te word, om te werk aan ons beveiliging en om ekonomies sterk te word. (Ons moet ekonomies nou op eie bene begin staan, want daar is nie eintlik plek in die staatsdiens of groot maatskappye nie.) Die gemeenskappe of groeipunte soos die Oranjewerkers dit genoem het, (selfs so klein as ‘n woonbuurt) sal aanvanklik, of selfs altyd “geperforeer” wees, deurdat daar ook andersdenkendes tussen ons woon. Maar dit maak nie saak nie, want deur doelbewuste verhuising kan ons meerderhede word, waar ons dit nog nie is nie. En ons skakel tog met mekaar oor andere heen. Dus, waar ons nou bly, in die stad of elders, moet ons met mekaar kontak maak en begin saamwerk in eie belang. Wie weet dan of groot wêreldkragte, wat buite ons beheer is, en ander faktore, dit nie eendag tog moontlik sal maak dat ons ‘n eie regering bekom nie? Dit mag dan ook wees dat die gemeenskappe wat so gevorm het ‘n sinvolle basis vir toekomstige optrede sal wees.

?Internasionale rassiste? soek Mugabe se bloed

Inwoners van Suid-Afrika is al gewoond aan die spreekwoordelike rassis wat onder elke bed skuil. ŉ Tyd gelede was daar die Braude-verslag van die SA menseregtekommissie wat beweer het dat ŉ foto van ŉ reier op ŉ ashoop in Oeganda ŉ voorbeeld van “subliminale rassisme” sou wees.

Ook Thabo Mbeki is gou om ander van rassisme te beskuldig. Toe die media kritiek uitgespreek het oor die hoë voorkoms van verkragting in Suid-Afrika het hy dit verwerp as rassisme en ŉ poging om swartmense as diere voor te stel wat nie hul luste kan beteuel nie.

ŉ Woordvoerder van Zanu-PF het egter nou met ŉ nuwe begrip vorendag gekom: “internasionale rassisme”. Dít nou na aanleiding van die G8-lande se eenstemmigheid dat sanksies teen die bewind van Robert Mugabe nodig is.

Dit maak mens nuuskierig: hoe verskil internasionale rassisme van gewone rassisme? Of verteenwoordig stappe teen ŉ Afrikaregering deur enige internasionale liggaam vanselfsprekend internasionale rassisme?

Feit is egter dat mense van Afrika-afkoms wêreldwyd – en daarom internasionaal – van rassisme hul vernaamste slagspreuk gemaak het. Swart mislukkings of onvermoë word klakkeloos aan rassisme toegeskryf.

Die swartman – selfs wanneer hy soos Thabo Mbeki regeer of soos die Mugabe-bewind kragdadig en gewetenloos teen sy politieke opposisie optree – is altyd ŉ slagoffer. Selfs die miljardêrsakeman soos Tokio Xegwale of Patrice Motsepe wat self hul rykdom deur swart ekonomiese bemagtiging bekom het, se kinders kwalifiseer steeds vir regstellende aksie want hulle bly slagoffers wat vir hul swartheid vergoed moet word.

Die kreet van internasionale rassisme wat nou vanuit Zimbabwe opklink, is veronderstel om die G8-lande tot stilstand te skok en te laat verkrummel. Enkele jare gelede sou dit moontlik daardie uitwerking gehad het, maar weens oorgebruik deur swartes en Afrikane het die beskuldiging van rassisme sy angel verloor.

Zimbabwe tas nou na strooihalms in sy pogings om aan internasionale druk te ontkom. Selfs die towerwoord rassisme wat in die verlede genoeg was om enige vorm van blanke kritiek te besweer of blankes deur skuldgevoelens te verlam, gaan dié keer nie werk nie.

In weerwil van die ANC-bewind se vele pogings tot dusver om sy bondgenoot in Harare, Zanu-PF, te red, wil dit voorkom asof die “internasionale rassiste” gaan sorg dat dié party tot ŉ val kom. Net 'n Sjinese veto by die Veiligheidsraad staan tussen Mugabe en sy ondergang.

куклы дисней

Afrikaners behoort almal na Weskus te trek

Ek wil die redaksie van Praag gelukwens met die hoofartikel 'n week gelede, Olieprys skep ook politieke vrae vir Afrikaners, want dit is myns insiens een van die belangrikste stellings wat nog hier gemaak is.

Laat ons nou nie toelaat dat dit by die een oor in en by die ander oor uitgaan nie. Laat ons 'n gesonde debat voer oor die onderwerp.

Net soos die Jode, wat yl verspreid oor die hele aardbol woon, is die Afrikanervolk ook yl verspreid oor die grootste deel van Suider-Afrika.

Ons leuse van "Eendrag Maak Mag" kan nooit tot sy reg kom as dit so aangaan nie.

Ons moet, soos dr Dan Roodt sê, nader aan mekaar beweeg. Dit kan nie, en sal ook nie, oornag gebeur nie, maar laat ons minstens 'n begin maak.

Indien 'n mens die demografie van Suid-Afrika in die oppervlakte van die land sou indeel, kry jy so plus minus 60 000 vk km wat aan die Afrikaner/Boerevolk toekom.

Ek besef dat die meerderheid Afrikaners sal nou onmiddellik protesteer en sê ons verdien meer as 5% van die land se oppervlakte, maar mense, besef julle nie dat 'n halwe eier beter as 'n leë dop is nie?!!! Ons kan aan die ANC, en aan die wêreld daar buite sê:"Ons eis MINSTENS 60 000 vk km., maar ons veg vir veel meer, omdat ons méér as dit verdien." Die motivering kan later in detail uitgespel word, waarom ons meer verdien, maar die punt wat ek wil maak, is dat ons minstens op 'n minimum van 60 000 vk km moet voet by stuk hou, omdat dit "demokraties" geregverdig is.

Oor die ligging van daardie 60 000 vk km kan (en MOET) daar nog lank oor geredeneer word. Histories behoort die Wes-Kaap gesamentlik aan die bruinmense en die Afrikaner. Die Voortrekkers het Noord-Natal Wettiglik van die Zoeloevolk gekoop. Die Vrystaat en die ZAR was internasionaal erken as soewereine Boere republieke. En so kan ons aangaan. Elke individu het sy/haar eie voorwaardes en definisies van watter grond aan die Boerevolk behoort.

Die feit is egter dat demografie nog altyd die Afrikaner se grootste vyand was. Ons kan sê Gauteng behoort aan ons, of Noord-Natal, of watter deel van die land ook al, maar as daar in Natal 10 miljoen swartes is, teenoor 300 000 Afrikaners, dan is die demografie verkeerd, en beteken historiese of sentimentele oorwegings NIKS.

In die lig daarvan, sou die Karoo ons beste keuse wees. Of dit nou 'n gewilde besluit gaan wees of nie, in die Karoo is die demografie aan die Afrikaner se kant.

Indien 'n gebied afgebaken word wat van die Weskus tot by Orania strek, wat 'n breedte van 100 km het, kom 'n mens min of meer by 'n sommetjie van 60 000 vk km uit. So 'n gebied sal dan oor 3 baie belangrike eienskappe beskik: 'n gunstige demografie, 'n kuslyn, en 'n varswaterbron – die Oranjerivier.

As mens 'n reguitlyn van Orania af tot by die Olifantsriviermond sou trek, sal die R63-teerpad min of meer die gebied se ruggraad vorm. Die enigste stukkie pad wat nog nie geteer is nie, is die twee bergpasse tussen Vosburg en Carnarvon. 'n Afstand van sowat 100 km.

Afrikaners wat elders in Suid-Afrika woon, behoort hulle in groot getalle in daardie gebied te vestig. Sowat 50 km na weerskante van die teerpad, van Orania tot by Strandfontein, moet as Afrikanergebied verklaar word, en moet fisies deur volkstaatgesinde Afrikaners beset word. Die volgende dorpe is ter sprake: Strandfontein, Vredendal, Lutzville, Koekenaap, Klawer, Vanrhynsdorp, Nieuwoudtville, Calvinia, Williston, Carnarvon, Vosburg, Britstown, Strydenburg, Hopetown en Orania. Dit is ons enigste redding!!!

'n Ander gebied wat oorweeg kan word, is die Tuinroete. Mosselbaai en Jeffreysbaai is tradisioneel die twee belangrikste Afrikaner-vakansieoorde, en daar woon ook reeds baie Afrikaners. Ongelukkig woon daar net soveel swartes en bruinmense in daardie streek, wat dit demografies moeilik maak.

Die Xhosa het eintlik geen regte in daardie gebied nie, aangesien die Afrikaner en die Xhosa mekaar eers in 1771 by die Gamtoosrivier (oos van Jeffreysbaai) ontmoet het. Wes van die Gamtoos is Afrikaner en Kleurlinggebied. Die Breederivier kan as wesgrens van 'n Afrikanergebied beskou word. Die kus is die natuurlike suidgrens, en die N1-pad by Touwsrivier tot by Hanover kan die noordgrens vorm. 'n Kleiner gebied, wat slegs tot by die berge strek, sal ook aanvaarbaar wees. Dit sluit distrikte soos Ladismith, Oudtshoorn, Willowmore, en Graaff-Reinet in, terwyl die plat wêreld van die Groot Karoo dan uigesny word. Op George is 'n groot lughawe wat tot 'n Internasionale lughawe ontwikkel kan word. Oudtshoorn, waar die Nasionale Kunstefeeste gehou word, is in die middel van die gebied. Mosselbaai, Suid-Afrika se belangrikste Afrikaner-vakansieoord, is daar naby. Knysna, wat 'n internasionaal bekende toeristeparadys is, is daar naby. Swellendam, wat een van die eerste Boere-republieke was, is daar naby. Die Langkloof, wat die land se grootste produsent van appels is, is daar naby. Jeffreysbaai, waar reeds duisende Afrikaners gevestig is, en wat wêreldbekend is vir sy branderplankryers, is daar naby.

Die gebied tussen die Breederivier en die Gamtoosrivier, het dus geweldig baie pluspunte, maar daar is derduisende volksvreemdes wat die gebied met ons mense deel.

Die derde keuse is die gebied tussen Pretoria en Nelspruit. Ek is nie goed bekend met daardie streek nie, en weet dus nie wat al die voor- en nadele is nie. Dr Roodt sal beter kan oordeel oor daardie gebied. Wat ek wel weet, is dat die Hoëveld geweldig baie swartes het, en na my persoonlike mening onaanvaarbaar is. Maar, dit is Suid-Afrika se rykste streek.

Navorsing wat deur dr Willem van Heerden van Morgenzon gemaak is, toon dat die gebied tussen Welkom en Nelspruit (die gebied loop in 'n halfmaan van Welkom, oor Standerton, Ermelo, tot by Lydenburg) ons land se rykste streek is. Van landbouprodukte, mynbou, elektrisiteit, tot steenkool is volop in daardie streek. (Ek het met die tong in die kies vir dr Van Heerden gesê:"Willem, daar is nog iets wat hierdie 'Hartland' van jou die meeste het, dis swartes!") Ons wat in Kaapland gewoon het, ken die Kleurlinge, maar die miljoene swartes wat mens in die noordelike provinsies teëkom, ken ons nie in die westelike deel van die land nie.

Maar, die Gautengers en die mense van Mpumalanga moet self hul gebied propageer, en motiveer waarom hulle dink dit is die beste plek vir 'n volkstaat. Ek beveel aan dat lesers dr Willem van Heerden se boekie, "Hartland van die Afrikaner" sal lees. Lees ook "Afrikanerland – 'n Gebiedsaanduiding", deur Bruwer, Verwoerd, Van den Berg, Van Heerden en Fischer. In laasgenoemde boekie word Richardsbaai, Utrecht en Vryheid by die Welkom-Nelspruit-gebied bygevoeg, om sodoende 'n stukkie kusgebied in te sluit.

Elke keer wanneer 'n Afrikaner vermoor, verkrag, gemartel en getraumatiseer word, moet ons die familie en vriende van die slagoffers bearbei en versoek om dit te oorweeg om na 'n gebied e verhuis waar dit veiliger is. In die proses sal ons mense begin konsolideer en in groter getalle nader aan mekaar beweeg.

Ek sê weer, die woestyn is 'n ongewilde keuse, maar dit is die veiligste plek om te wees in tye van oorlog, geweld en misdaad. Maak die Weskus en die Karoo u keuse. Kies reg! Stem Weskus!

Bush se prioriteit: die Afrika-bedelbak

Lees ook: Bob Geldof se tweede ronde punk-diplomasie.

Die nuus dat hulp aan Afrika weereens bo-aan die sakelys van ‘n G8-beraad moet verkeer, vervul mens met moedeloosheid.

Die wêreld se politieke leiers is besig om die akademiese navorsing en gegronde menings van Afrikakenners te ignoreer, want dit is oor en oor bewys dat hulp aan Afrika nie werk nie.

Geldelike hulp aan die kontinent vernietig die binnelandse markte vir voedselprodukte, verhoog korrupsie en wanbestuur en hou die swartmense van Afrika in hul huidige posisie van afhanklikheid van die nywerheidslande.

Die enigste mense wat by hulp aan Afrika baat, is die korrupte swart elites wat op enige dag in enige hoofstad in vyfsterhotelle waargeneem kan word waar hulle ‘n luuksebestaan voer terwyl die res van die bevolking krepeer.

In Suid-Afrika geld dieselfde stelsel want die inkomste en bates van hardwerkende, opgeleide en produktiewe blankes word grotendeels belas om die luilekker lewe van die swart elite te finansier.

Trouens, regstellende aksie en swart ekonomiese bemagtiging kan as ‘n interne hulpstelsel beskou word wat net soveel nadele inhou soos die hulpstelsel wat elders op die vasteland toegepas word en wat deur die G8, die Skandinawiërs, Nederland en ander lande geldelik ondersteun word.

Ook die vorige beleid van apartheid of afsonderlike ontwikkeling was 'n hulpstelsel wat van die tuislande ekonomiese groeipunte wou maak, maar wat uiteindelik misluk het om dieselfde redes as wat die Skandinawiese hulpprogram aan Tanzanië onder Nyerere misluk het.

‘n Nugter blik op Afrika se probleme is broodnodig. Soos die onlangse beraad oor Afrika-elektrisiteit in Nairobi bevind het, is die probleem nie ‘n gebrek aan kapitaal of beleggings nie, maar die nepotisme van die swart elites wat eerder hul familie of stamlede in gesagsposisies aanstel as kundige bestuurders.

Soos die Britse ekonoom, Peter Bauer, op 'n keer gesê het, "Hulp behels om arm mense in ryk lande te belas om ryk mense in arm lande se lewenstyl te finansier."

Hier lê 'n intellektuele uitdaging vir die Afrikaner – om die internasionale gemeenskap te oortuig dat hulp aan Afrika nie werk nie en dat swart leiers eerder van hul keiserlike lewenstyl met swart Mercedesse en privaatstralers moet afsien. Pleks van die hulpdwelm wat afhanklikheid skep en armoede op die duur vererger, sal Afrika se bevolkings sleg deur 'n spaarsin, harde werk en gesonde ekonomiese beleid opgehef kan word.

Mugabe, die Afrikademokraat

Dat Robert Mugabe die ekonomie van Zimbabwe geruïneer het, verbaas eintlik nie. Dr. Hendrik Verwoerd het reeds in 1965 voorspel dat die destydse Rhodesië onder swart meerderheidsregering binne twintig jaar hongersnood sou beleef.

Wat mens ook al vandag oor Verwoerd mag dink, gee toe dat hy eenhonderdpersent reg was!

Mugabe is ook nie die eerste Afrikaleier wat ‘n eens florerende ekonomie tot ‘n val kon bring nie. Voor hom was daar Mosambiek onder Machel, Tanzanië onder Nyerere, Zambië onder Kaunda, die Ivoorkus onder Gbagbo, Oeganda onder Amin, die Kongo onder Mobutu en so kan ons aangaan.

Op een vlak kan mens egter Mugabe en Zanu-PF se frustrasie met die Westerse media verstaan. Hulle het verkiesing gehou op die Afrikamanier. Iets soos 87 mense is dood en ‘n verdere aantal beseer.

Dis veel minder as wat in die Keniaanse verkiesings van Desember 2007 dood is en ook veel minder as wat in Suid-Afrika in 1994 omgekom het. Tydens die 1994-verkiesing in Suid-Afrika toe ANC-hegemonie met geweld gevestig is, het 1000 mense gesterf. Nietemin het die wêreld dit as ‘n wonderwerk van verdraagsaamheid gesalueer. ANC-lede steek mekaar met messe of trek hul broeke af by politieke vergaderings. Politieke sluipmoorde in Kwazulu-Natal is redelik algemeen.

Dieselfde geld vir Kenia waar ‘n koalisieregering wat onder buitelandse dwang ná 1000 verkiesingsterftes en 300 000 ontworteldes tot stand gekom het, as model vir die hele Afrika voorgehou word.

Sowel Kenia as Suid-Afrika word deur die Westerse moondhede en hul media as modeldemokrasieë beskou. Die ongebreidelde moord, roof en verkragting in Suid-Afrika ten spyt.

Solank as wat die stemvee elke vyf jaar in toue by stembusse staan, kan daar maar geweld, taal- of rassediskriminasie, etniese suiwering en ekonomiese agteruitgang wees. Om te stem, of die demokratiese verkiesingsritueel, heel alles.

Aan Afrikastandaarde gemeet, is Mugabe beslis ‘n demokraat. Geen wonder dat hy nie kan begryp waarom hy vir sanksies uitgesonder word terwyl Kenia en Suid-Afrika opgehemel word nie.

оборудование topcargo отзыв

Olieprys skep ook politieke vrae vir Afrikaners

By die vele debatte wat daar tans in Afrikanergeledere woed, duik die vraag dikwels op of ons langer aan die 1910-staat van Suid-Afrika lojaal moet wees en of ons nie eerder 'n kleiner gebied in die Noordkaap, Suidkaap, aan die Weskus of rondom Pretoria en die Oostransvaal moet nastreef nie.

Met die olieprys bokant $140 per vat maak dit kwalik meer sin om so wyd verspreid oor die 1,2 miljoen vierkante kilometer van Suid-Afrika te woon. Goedere moet heen en weer oor honderde kilometer vervoer word. Selfs familiebesoeke behels 'n vet skenking aan die oliesjeiks van die Midde-Ooste.

Benewens die politieke voordele wat geografiese konsolidasie vir Afrikaners sou inhou, is daar toenemend ook ekonomiese voordele. By die vryheid om in 'n eie gebied sonder regstellende aksie of SEB te mag handel dryf en om in vrede sonder misdaad te kan leef, kom nou nog die verdere voordeel van 'n besparing in energie- en vervoerkostes.

Van die suksesvolste lande ter wêreld is klein. België, wat maar so groot soos die Krugerwildtuin is en met 'n bevolking van tien miljoen mense, produseer meer as al die Afrikalande suid van die Sahara met hul totale bevoling van 600 miljoen saam. Nederland, 'n ander Lilliput-staatjie wat grondgebied betref, is die wêreld se sestiende grootste ekonomie. Switserland, Hong Kong en Singapoer is ander voorbeelde.

Om nader aan mekaar te woon, skep hegter bande tussen gesinne, maar maak dit ook makliker om 'n gebied teen ons tipiese Afrikageweld en -misdaad te beveilig, sonder die hoë vervoerkoste wat die 1910-staat met sy vervallende spoorweë en vervoerinfrastruuktuur tans op ons afdwing.

De Klerk het sy spreekbeurt lankal verloor

Dis weersinwekkend om te aanskou hoe oud-president De Klerk sy rug ex post facto in die pers probeer styf maak oor problematiek wat primêr veroorsaak is deur die insigloosheid en gebrek aan ruggraat by hom en sy trawante wat hul eie mense tydens die onderhandelings met die ANC versaak het.

De Klerk en sy eertydse kabinetskollegas het hul spreekbeurt lankal verloor oor aangeleenthede en gevolge wat hulle destyds redelikerwys moes voorsien het.

Niemand sal vir hulle standbeelde bou nie. Die huidige bedeling is hul standbeeld.

топкарго отзыв

Leon Schuster behoort Reitz-fliek te maak

Waar kan ons vir Leon Schuster in die hande kry om aan hom ‘n skitterende voorstel te maak?

Dink net as hy as oud-Reitzman en gesoute humoris daardie gewraakte video van sy koshuiskannetjies kan vat en met presies dieselfde tema dit sou improviseer en uitbou tot ‘n volwaardige fliek, met die volle deelname van al die Squizas en wonderlike swart kommediante waarvan ons weet – soos wat Jamie Uys so skitterend reggekry het.

Die globale mark daarvoor is enorm groot bewys.

Dink net as ons daardie fliek kan bekendstel by die braaivleisfees van die kinders van die Broederbonders soos wat Dana Snyman en Prof Pierre Theron beoog.

Dit kan vir die land in die geheel en vir die Afrikaners in die besonder potensieel van onstkatbare waarde wees en so ook die tantieme en kopiereg aan die koshuis!

Sodoende skep ons dalk 'n beter toekoms vir ons kinders ook.

компрессоры

Naspers se bydrae tot die demokrasie

Is dit nie vreemd dat Naspers se hoof, mnr. Koos Bekker, nou om verskoning vra omdat 'n filiaal van sy groep die stembriewe vir Zimbabwe gedruk het nie?

Sou die maatskappy beter gedoen het deur wapens of ammunisie aan mnr. Robert Mugabe te verskaf? wil mens vra. In die eerstre plaas demonstreer die debakel die wit skuld waaronder Naspers, soos vele ander groot maatskappye in Suid-Afrika, ly.

Pleks van die druk van die stembriewe as 'n bydrae tot die demokrasie te sien, word daar nou in skuld verval.

Mugabe is nie verantwoordelik vir sy dade nie; nee, dis die mense wat sy stembriewe druk. Sy soldate trek ook nie die snellers van hul gewere nie; dis die Sjinese wapenskip wat die wapens daarheen vervoer het wat ons moet blameer.

Regdeur Afrika word daar gereeld met groot fanfare verkiesings gehou. Nietemin is die uitslag van sulke verkiesings dikwels voorspelbaar omdat die heersende diktator so 'n beheer oor die bevolking en oor die media in sy land uitoefen dat geen werklike politieke opposisie moontlik is nie

Die Westerse moondhede is merendeels tevrede met hierdie skynverkiesings en skenk lustig geld vir stembriewe en veral die aardig besoldigde "verkiesingswaarnemers" wat invlieg, in luukse hotelle tuisgaan en agterna hul goedkeurende stempel op die verkiesing afdruk.

Die aflaat van R300 000 wat Naspers aan die Rooikruis betaal het, gaan geen duit verskil aan die situasie in Zimabwe maak nie, maar sal wel die witskuldgewetens van die groep se topbestuur sus.

Aan die ander kant sal Naspers sekerlik nie nee sê om materiaal vir die ANC te druk nie, 'n party waarvan die lede mekaar met messe toetakel en wat self nie in die 1994-verkiesing geskroom het om duisende IVP-lede te vermoor nie. Om nie van Julius Malema van die ANC-jeugliga se onlangse geweldsdreigemente te vergeet nie.

брюки для девочки

Die DA – ‘n party vir Sjinese?

Die Volksrepubliek van Sjina, wat die Mugabe-bewind in Zimbabwe aktief steun en ook in Angola besig is om groot invloed uit te oefen, het so pas 'n nuwe bondgenoot in die vorm van die DA verkry.

Volgens DA-woordvoerder Anchen Dreyer "het Sjinese mense wat na dié land gekom het, vaardighede, ondernemerskap en 'n werketiek gebring". Die feit dat Sjina besig is met 'n geopolitieke spel in Suider-Afrika en dat Sjinese ook by allerlei onwettige bedrywighede in Suid-Afrika betrokke is, gaan blykbaar aan die party verby.

Oor hoeveel Sjinese kiesers beskik die DA? wil mens vra. Terwyl die DA uit sy pad gaan om Sjinese belange te verdedig, swyg die party gewoonlik soos die graf as Afrikanerbelange ter sprake is. Nietemin verteenwoordig Afrikaners ten minste vyftig persent van die DA se kiesers.

'n Ander aspek van die DA se uitsprake is dat die party die ANC die loef probeer afsteek as dit by politieke korrektheid kom. Ook in die huidige geval word die ANC daarvan beskuldig dat hy "rassisties" teenoor Sjinese optree. Dit wil voorkom asof die DA wil toon dat hy 'n beter ANC kan wees as die ANC self – weereens terwyl sy eie kiesers en ondersteuners se belange versaak word.

Die Afrikanerkieser is moeg vir sogenaamde opposisiepartye wat hard skree oor ideologiese kwessies soos rassisme, terwyl grondhervorming, misdaad en korrupsie nie aangespreek word nie of baie min aandag kry.

Barkly-wes se spookhospitaal

Elke keer as ons daar verbyry dan sien ons dat Barkley – Wes se nuwe voltooide hospitaal langs die plakkerskamp en hoofpad nog leeg staan met al die ligte aan nadat dit lankal oënskynlik voltooi is. Dis nog nie in bedryf nie – miskien in afwagting van die toerusting, personeel, ens.

Niemand sal verbaas wees as die aangrensende plakkers tydens winterkoue onder vriespunt daar skuiling gaan soek nie: bekend as hospitaalbesetting.

Staatkundige adviseurs vd ANC soos prof. Dirk du Toit in die parlement het reeds groot stukrag verleen aan onteiening van blanke eiendom gegrond op die kunsmatige arbeidsprobleme wat as plaasbesetting bekendstaan.

Niemand sal dus verbaas wees as die regering nou die onbewoonde strandhuise en vakansie-akkomodasie, stadsale en kerkgeboue onteien om aan die vlugtende buitelanders te gee nie. Dit verteenwoordig die ontwikkelde eiendom van blankes teenoor die onontwikkelde eiendom van die stamgronde en stamgebiede.

Die vlugtelingkampe sal seker regeer moet word soos die tuislande van ouds – en dan het die wiel heeltemal gedraai en begin ons van voor af met apartheid, grensnywerhede en paswette – sonder wet en orde en binnelandse veiligheid.

Mens kan dit seker landsbesmetting agv regeringsbesetenheid noem. Dit geld ook Alec Erwin se opmerking oor vreemdelingehaat waarin hy hoop dat lig in die buurstate die vlugtelinge soos motte na hul tuislande en stamgronde sal teruglok.

bridal accessories belt

Om revolusiegod te behaag sal Mbeki honger bring

Vandeesweek is daar ‘n internasionale spitsberaad oor voedselsekerheid in Rome gehou. Oor die afgelope vyf jaar het die wêreld naamlik meer voedsel verbruik as wat hy geproduseer het en sodoende opgehoopte oorskotte uit die verlede begin opgebruik.

Terwyl daar toenemende internasionale kommer heers oor stygende voedselpryse wat ook negatief deur die hemelhoë olieprys beïnvloed word, is die ANC-regering besig om die landbou as ‘n proefkonyn te sien vir kwasi-kommunistiese eksperimente in kollektiewe eienaarskap en “sosiale geregtigheid”.

Ongeag die mislukking van “grondhervorming” in Zimbabwe, gaan dié beleid in Suid-Afrika toegepas word met die summiere onteiening van landbougrond wat deur die nuwe onteieningswet moontlik gemaak word.

Suid-Afrikaanse voedselpryse styg reeds vinniger as die algemene inflasiekoers met vele boere wat bankrot speel vanweë stygende insetkoste. Die winsaandeel van supermarkte in die voedselketting is egter besig om te styg terwyl dié van die produsente daal.

In sy onverantwoordelike omgang met een van die mees basiese behoeftes van enige land en sy bevolking – voedselsekerheid – toon die ANC dat hy steeds vasklou aan sy Afro-revolusionêre beginsels en dat die gematigde politieke masker wat hy aan die media en aan die buiteland voorhou, net oëverblindery is. Mbeki is van dieselfde stoffasie as ‘n Mugabe, ‘n Mengistu of ‘n Machel gemaak en sal sy eie bevolking laat verhonger ten einde sy revolusiegod te behaag.

Soos ons reeds voorheen in dié ruimte geargumenteer het, sal die Afrikaner sy eie noodplan moet opstel om ons mense te kan kos gee indien regeringsbeleid tot sy onvermydelike resultaat van grootskaalse voedseltekorte en -inflasie lei.

Soveel Afrikaners is steeds besig om met gevoude hande die naderende krisis gade te slaan. Nou, meer as ooit, is dit die tyd vir besielende leierskap, om ons mense in dié krisisuur bymekaar te bring en te mobiliseer om die bedreiging van voedseltekorte die hoof te bied. Om nie te praat van die onstabiliteit wat gaan volg as die honger massas van Afrika wat oor die afgelope tien jaar rondom ons stede versamel is, ook ten alle koste gaan poog om ‘n volgende ete in die hande te kry nie.

Die Afrikaner, die wolf en die kulturele rewolusie

Daar was al profesieë en krisisvrese onder baie volke. Maar die Afrikanervolk reageer met afgryse sowel as afwagting op syne. Daar is Oehoeroe, die nag van die lang messe, asook vrese vir die oliekrisis, die voedselkrisis en ŉ rits ander. Hoewel enigeen van dié krisissse sekerlik ŉ moontlikheid het om op groot skaal skeef te loop, verlekker sommige Afrikaners hul in die verslegtende toestand wat ons tegemoet gaan.

Die Afrikaner sit vasgevang in ŉ lewenswyse wat selfvernietigend is, Niemand was so erg betrokke by die Afrikaner se politieke ondergang as die Afrikaner self nie. Die Republiek is vrywillig aan ander volke oorhandig tussen 1961 en 1994 deur ons eie arbeidspraktyke waar ons werk skep vir ander volke en ons ekonomiese afhanklikheid van ander vergroot het. Kodesa en uiteindelike magsoorgawe was slegs die politieke afsluiting van die voorafgaande proses.

Gedurende die sewentiger- en tagtigerjare het die demografiese werklikheid so verswak dat baie Afrikaners hulle nie meer met die stelsel van apartheid kon versoen nie en drie belangrike breukgroepe kon geïdentifiseer word:

Liberaliste – het die stelsel as verdrukkend gesien, kon nie ŉ rewolusionêre sprong maak na ŉ genormaliseerde bestaan nie en het beroep op die beëindiging van die stelsel sonder die daarstel van enige alternatief.

Konserwatiewes – het gepleit dat na die oorspronklike apartheidsteorie teruggekeer word afgesien van die feit dat die oorspronklike plan oorambisieus en slegs gedeeltelik in die praktyk toegepas kon word.

Ver-regses – Hulle het geagiteer dat die Boererepublieke herstel moes word o.g.v. historiese regte deur politieke afdwinging ongeag die feit dat weinig Afrikaners se lewenswyses hom daartoe leen en dat geen gebied bestaan het waar ons ŉ etniese meerderheid was nie.

Daar was individue en regse organisasies wat opgemerk het dat die bestaande orde op ŉ bestaanskrisis gaan uitloop en geskree het: “Wolf!”. Die Afrikaner was egter polities en militêr in beheer van die hele land en kon afsonderlike skole, universiteite en so te sê enigiets afdwing en het dan ook. Daar is so baie “Wolf!” geskree, dat een man gedink het hy is ŉ wolf (wit) en ŉ paar oningeligte individue wou aansluit denkende dat dit ŉ kultuurorganisasie was. Dit is ietwat tong in die kies gestel, maar regse politiek is in die tyd gekenmerk deur ondeurdagte militante optrede maar geen rewolusionêre verandering in die lewenswyse wat die toestand van politieke agteruitgang teweeggebring het nie.

Na 1994 het dieselfde lewenswyse onverpoos voortgegaan en kan ek met gemak argumenteer dat Eugene Terreblanche en Max du Preez dieselfde lewenswyse voer. Die een is bly ons sterf uit, die ander een woedend. Gedragsverskil – geen. Regses en liberaliste verskil slegs in hul ervaring van die NSA, nie in hul optrede nie. Die skrywer Arthur Kemp alhoewel kontroversieel het in ŉ treffende onderhoud die selfvernietigende gevolge van apartheid en die onhoudbaarheid van selfs die huidige bestel op onbetwisbare wyse uitgewys:

“Apartheid had to fall: the only question was when, not if. And the politicians who sold it to White South Africans as their only hope and salvation, lied: either deliberately, or out of ignorance of the reality of the relationship between demographics and power.”

“The only way in which Afrikaners can be saved, is if they come to understand the relationship between demographics and power: with no risk of over repeating this critical point, namely, that those who occupy a territory, determine the nature of that territory.”

Dis 14 jaar na die einde van apartheid, met dieselfde selfvernietiging maar ons het nou die bykomende aftakeling van ŉ land wat in kriminele anargie gedompel is sowel as ŉ antagonistiese regering, Ons is magteloos tot op die punt waar selfs ŉ afsonderlike koshuis onmoontlik is. Het ons gedink dat ons buurte vandag gaan lyk soos 14 jaar terug? Kan enigeen moontlik dink dat dit oor nog 14 jaar sal lyk soos nou? Die patroon is vasgelê: emigrasie op ŉ egalige pas met sporadiese opvlamming tydens onsekere tye. Niemand weet eens hoeveel gaan en hoeveel bly nie, baie Afrikaners weier om sensusvorms in te vul, baie gaan met vakansie en kom net nooit terug nie. Die dier kruip nader, in die verte kan ons die gegrom al hoor maar niemand wil eerste skree “wolf!” skree nie.

Die eerste optrede van Afrikaners wat as kultureel rewolusionêr beskryf kan word, is die stigting van Orania en alhoewel dit as konserwatief en as ver-regs beskou word, is hierdie optrede geensins in lyn met behoudende regse optrede nie, maar eerder links omdat dit skeppend en rewolusionêr 'n gedragsverandering vereis. Selfs met die sterk etniese sy daarvan sou Wladimir Lenin ten aanskoue van ŉ gemeenskap wat saamwerk op alle vlakke ter verbetering, opheffing, groei en geluk van al sy burgers dit as perfekte vrywillige kommunisme kon beskryf. In ŉ Amerikaanse onderhoud met die Chinese president is hy gevra oor die benaming kommunistiese party gegewe die sterk vryemarkstelsel daar, was Lenin se antwoord: “As dit werk, noem ons dit sosialisme”.

Orania behoort dan ook binne sekere perke, tydsgewys verder langs die sosialistiese pad af te beweeg wat toonaangewend gaan wees vir latere Afrikanernedersettings en daarmee impliseer ek direk dat gegewe die huidige demografie en gebruike geen ander bestaan moontlik is nie. Sosialisme is wêreldwyd aangegryp deur verskillende etniese groepe tot voordeel van slegs hul groep. Elkeen het sy eiesoortige styl en vryemark vermenging daarvan geskep; Afrikanersosialisme se aard sal deur onsself bepaal word i.t.v ons eie behoeftes.

Wil ons werklik wag op ŉ krisis, ŉ katastrofiese gebeurtenis van een of ander aard wat ons van materiële bates vervreem en ons verarm en vernietig sal toelaat om saam te span en ons lewens rewolusionêr te verander? Waarom nie saamspan tot rewolusionêre aksie terwyl ons oor daardie bates, kennis en vermoë beskik nie? Of gaan ons aanhou in die verlekkering van alles wat negatief is? Want as ons uit hierdie passiewe náskok van magsverlies wakkerskrik gaan dit alles behalwe lekker wees!

Carel Boshoff som dit in Afrikanerrewolusie die beste op: “Ook met die ontvlugting in materialistiese individualisme kan die Afrikaner nie vrede kry nie omdat hy ook nie sy gemeenskapsbande heeltemal kon aflê nie. ŉ Nuwe geslag moet opstaan, nie om voortgang te vind met ŉ ou, onherstelbare verlede nie, maar om uitdrukking te gee aan die ideale wat geslag aan geslag verbind en nog nooit heeltemal verlore gegaan het nie.”

“Vir Afrikaners wat hulle met die ou bedeling vereenselwig het, is dit bykans ondenkbaar dat hulle aansprake met sulke linkse inhoud gevul kan word en ŉ Afrikaanse minderheidsbeweging loop ŉ wesenlike gevaar om in reaksionêre agterhoedegevegte om gevestigde belange verstrik te raak. Sonder ŉ grondige breuk, ŉ nuwe begin en mobilisering aan die hand van anderse denkbeelde oor politiek, gemeenskap, taal en kultuur, besit en verbruik, ens., as wat die afgelope dekades aangehang is, is dit moeilik te vermy. Voorwaar ŉ hoë eis vir ŉ verouderende gemeenskap waarop al die kragte van nostalgie losgelaat is”.

Afrikaner moet bou op feite, nie drome

10:52:54 In ons huidige politieke bestel, tas die leierlose Afrikaner rond vir oplossings vir die voortbestaan van beide sy taal en sy identiteit. Talle Afrikanerpolitieke “profete” skaar klein groupies om hulle, elk met sy eie “oplossing” vir die volk, met eie vlag en politieke simbole. Hulle val mekaar en ander Afrikaners vurig aan, meer as wat hulle die Afrikaner se werklike vyande aanval. Die oorgrote meerderheid Afrikaners steur hulle nie eers meer aan die politiek nie. Wanneer hulle wel by die stembus stem, stem hulle eerder vir politieke partye wat geen program vir Afrikanerbelange het nie, eerder as vir die enigste Afrikanerpolitieke party in die parlement. Die rede? Afrikanerpolitieke “leiers" (sonder meerderheidAfrikanermandaat in elk geval) binne en buite die parlement het nie meer geloofwaardigheid onder die Afrikaners nie.

Dit wil voorkom asof die Afrikaner nie die wil het nie, of nie weet hoe om saam te staan nie. ‘n Mens kan net met bewondering kyk hoe die swartes onder hewige verskille onderling kan saamstaan, selfs tot so ‘n mate dat hulle hulle eie gekose president kan ontslaan, sonder skeuring. Die kapitilistiese en sentristiese ANC, die Kommunistiese party en die linksgesinde Cosatu=vakbondunie, ideologies onderling hewig verskillend, maar saam om swart belange te bevorder. Die Xhosas, Zulus, Pedi. Sotho's, ens., elk met eie afsonderlike taal en kultuur, weet hoe om saam te staan. Die Afrikaner weet hoe om mekaar uit te skel.

Die enigste tye wanneer Afrikanereenheid onderling vertoon word, is by die kunstefeeste, hul musiek en rugby. Die Afrikaner gryp graag na strooihalms, soos bv. die “De la Rey”-lied, wat nou al klaar onder hulle uitgedien geraak het. Volksfeeste soos bv. Geloftedag, waar dit in die verlede tienduisendtalle getrek het, trek vandag net ‘n handjievol Afrikaners. Die politieke afvalligheid sal feller word totdat die Afrikaner ‘n nuwe visie vir homself formuleer en ‘n breuk met die verlede bewerkstellig. In die Bybel staan dit selfs, “laat die dode die dooies begrawe” en “soek lewe”, m.a.w. wat verby is, is verby, spits jou op die toekoms toe. Vergeet die drome en bou op die werklikhede. En die werklikhede is soos volg:

1. Naamsveranderings van strate, dorpe en stede sal voortgaan, en daar is niks wat die Afrikaner daaromtrent kan doen nie. Om dit teen te staan is ‘n steriele stryd; geld- en tydmors. Dit verskaf net plesier aan diegene wat dit bewerkstellig elke keer wanneer hulle sien hoe die Afrikaner sy impotente wrewel toon. Wie weet, dit hou miskien op wanneer hulle sien dat dit nie meer iets aan die Afrikaner doen nie en dat dit nie meer vir hulle plesier verskaf nie.

2. Aparte politieke gebied vir die Afrikaners: So iets sal nooit gebeur nie. Die regering sal nie aparte politieke gebiede vir die Zulus, Xhosas, Pedi's, Vendas, ens. toelaat nie. Hoekom sal hulle ‘n uitsondering vir die Afrikaner maak? Die maksimum politieke bestel wat bv. Orania sal bekom, is munisipale status, onderhewig aan ‘n nie-rassige voorkoms. In elk geval, Afrikaners sal nie trek soos in die verlede nie, behalwe na die buiteland, en sodoende hul identeit daar verloor. Onder Afrikaners self sal die konsep van ‘n Afrikanertuisland nie werk nie weens gebrek aan ondersteuning van hulle kant. Klein groepies Afrikaners wat in die verlede na “ghetto's” getrek het, soos Eldoret in Kenia; Argentinië; dorslandtrekkers na Humpata in Angola, ens. het almal gekwyn weens die feit dat hulle hul in ‘n afgesonderde Afrikaneronvriendelike omgewing bevind het.

Verbeel jou Suid Afrika word wel in kleiner onafhanklike swart state verdeel. Dit sal ‘n katastrofe vir die Afrikaner wees. Afrikaners binne hierdie swart state sal van ander Afrikaners in die ander swart state afgesonder wees, soos tans die geval met Afrikaners in Namibië is. Elke Afrikanergroepering sal sy eie identiteit nastreef tot die ondergang van die konsep Afrikaner. Al wat dan sal oorbly, is die gemeenskaplike taal.

3. Bondgenote: Diegene in Suid-Afrika wat die Afrikaners haat, en hulle eie agenda wil uitvoer tot nadeel van die Afrikaner, sal alle pogings voortdurend aanwend om die taal te probeer onderdruk. Anders as bv. die Palestyne, het die Afrikaner geen bondgenote nie. Nie onder enige Suid-Afrikaanse swart volk nie, nie onder enige blanke staat in Europa, Australië of Amerika nie. Hulle gee nie ‘n duit om vir die voortbestaan van die Afrikaanse volk en taal nie (hulle het nie ‘n duit omgegee vir die Engelse blankes in Rhodesië nie). Die Afrikaanse Boererepublieke het ten minste bondgenote onder sekere van die swart stamme gehad, asook sekere state in Europa. Waar het ons gefaal dat ons vandag niks het nie? Selfs die magtige VSA kan nie uitvoering aan sy buitelandse beleid gee sonder die ondersteuning van sy bondgenote nie. Die Afrikaner sal hierdie situasie moet regstel vir sy voortbestaan.

4. Ontworteling: Die Afrikaner is nie meer boer nie. Baie meer Afrikaners woon in dorpe en stede as op enige plaas. Die meeste Afrikaners weet nie eers hoe om te boer nie. Dus het die Afrikaner nie meer ‘n behoefte om sy huidige nering te wil verruil vir boerdery nie. Hy sal eerder in sy Afrikanervestings soortgelyk aan Centurion bly as ontwortel te word om na plekke soos Orania toe te trek.

5. Afrikanergebiedsmeerderheid: Die begin van die twintigste eeu was die verhouding tussen blank en nie blank een teen vier. Nou is die blanke verhouding minder as een teen tien. Twintig jaar van nou af is voorspellings dat dit minder as een in vyftig sal wees, nieteenstaande die Vigsepidemie. Suid van die Visrivier in die Kaap, en veral in die Kaapse skiereiland was weinig swartes, met ‘n gesamentlike meerderheid van blank en kleurling met die aanbreek van die twintigste eeu. Nou in die skiereiland is die swartes besig om die meerderheid te word. Wat sê dit vir ons? Daar is nie ‘n kat se kans dat die Afrikaner ooit weer politieke mag in enige deel van hierdie land sal verkry nie.

6. Homogeen: Voor en gedurende die Boererepublieketydperk was die Afrikaner redelik homogeen. Hy was Calvinisties en lid van een van die drie susterskerke. Omtrent almal was boere.. Sy denke onderling was soortgelyk. Nie meer so nie. Die Calvinistiese trek is vinnig besig om te kwyn met die oorloop na tientalle verskillende kerke buite die Calvinistiese leer. Selfs die plaaslike Calvinistiese kerke het skeuringe ondervind soos, bv. die totstandkoming van die Afrikaanse Protestante Kerk. Die nerings onder Afrikaners is soveel soos wat daar verskillende beroepe is. Die denkpatrone van Afrikaners onderling verskil hewig vandag. Die sosio-ekonomiese verskille is amper onversoenbaar met mekaar (soos bv. die verskille tussen die Afrikaner in Pretoria-Wes teenoor die Afrikaner in Waterkloof binne dieselfde stad). Dit is net die taalgebruik wat Afrikaners basies van ander blankes in Suid Afrika onderskei. Neem die taal weg, dan is daar geen Afrikaner meer nie. Dis waarom gepoog word om Afrikaans op skool en universiteit te versmoor. Dis waarom alreeds deur opponente gepoog word om die Afrikaanse kunstefeeste en musiek te probeer onderdruk. Kry dit reg dan is Afrikaans byna versmoor.

Myns insiens word tyd en middele verspil op steriele en negatiewe onhaalbare strategieë vir die Afrikaner, wat net die toorn van ons vyande intensifiseer om ons geheel en al te wil vernietig in situasies waaroor ons geen beheer het nie.

Ek stel die volgende voor:

a. Moenie tyd mors om gedurig die wanpraktyke en die tekortkominge van Afrikaneropponente (hoofsaaklike swartes) uit te lig nie. Die gedurige houding van “kyk net wat doen hulle, ek het jou moes gesê dit gaan gebeur”. Ons opponente gaan beslis nie vir die Afrikaner sê, “gesien julle kon dit beter gedoen het, neem dan oor” nie. Aangesien die Afrikaner niks omtrent die saak kan doen nie, sê ek, laat hulle hulle gang gaan en laat die Afrikaner sy energie eerder toespits om ‘n strategie te bedink om die lot van sy mede-Afrikaner te kan verbeter.

b. Vergeet van ‘n politieke en geografiese bestel vir die Afrikaner. Die meerderheid Afrikaners toon alreeds dat hulle nie daarin belangstel nie, dié dat hulle eerder na die buiteland emigreer as na plekke soos Orania toe, ook dat hulle eerder vir politieke partye stem wat nie klem op enige Afrikanertuisland lê nie.

c. Indonesië het ‘n bevolking van bykans 300 miljoen met omtrent 400 verkskillende nasies en tale. Die Sjinese maak net 2% (twee uit elke honderd) van daardie volk uit, maar beheer omtrent 70% van die ekonomie. Hulle behou hulle taal en kultuur. Ek dink dit is die pad wat die Afrikaner in Suid-Afrika moet volg. Nie polities nie, maar wel ekonomies. Die Afrikaner moet die enjin wees wat die ekonomie dryf. Hy moet die kop en nie die stert wees nie. Sodoende sal hy sy eie waardes onafhanklik kan uitleef en sal ook kan bekostig om sy eie woongebiede (soos eilande in ‘n swart see, self Orania) aan te koop. Sy politieke styl behoort buiteparlementêr te wees, geskoei op ‘n super-Afrikaanse Sakekamer. Engels, Frans, en Spaans het wêreldtale geword omdat daardie lande ekonomies sterk was. Duits nie, omrede Duitsland sy handel tot Europa beperk het. In Christus se tyd was Grieks die handelstaal, wat deur omtrent almal in die Midde-Ooste verstaanbaar was, en nie dië van die heersersende Romein se Latyn nie, wat merendeel net in Italië verstaanbaar was. Die les? Die koper leer die taal van die handelaar. Die Hollandse Oos-Indiese Maatskappy (V0C) was ‘n maatskappy wat lande onder sy beheer, soos die Kaap, geregeer het, en nie die Nederlandse regering nie. Die swartes kan maar die politiek beheer, die Afrikaner die ekonomie. Ongeag swart bemagtiging. Vir elke wet is daar ‘n skuiwergat. In elk geval is swart bemagtiging hoofsaaklik gemik op staatsinstansies, en kan ook nie oneindig voortduur nie. Alreeds het die Afrikaner die staatsontslag van die laat negentigerjare oorleef, en dryf nou handel in sy eie reg, vireers versigtig, maar al sterker wordend. Die Jode met hul internasionale handelsnetwerk (Sionisme), beïnvloed nasies tot hulle voordeel, sonder om by die politiek betrokke te raak.