Anton Barnard – Bladsy 20

SA rassewaansin peil nuwe dieptes

In 'n verregaande beslissing wat aan die tragi-komiese grens, het die Grondwethof vandag beslis dat Sjinese "swart" is, en derhalwe mag voordeel trek uit die gewettigde plundery van ander se bates bekend as swart ekonomiese bemagtiging (SEB).

Laat ek hierdie belaglike beslissing in perspektief stel: mense wat dikwels nie gebore Suid-Afrikaners is nie, mense van gans en al 'n ander kontinent, mense wat dikwels nie enige inheemse taal nie, maar slegs Kantonees of Mandaryns magtig is, gaan benewens gebore Suid-Afrikaanse Sjinese in die toekoms bo blankes bevoordeel word, want hulle is glo "swart".

Gaan die Sjinese voor in die ry staan vir bemagtiging wanneer konsessies vir perlemoenontginning uitgedeel word?

Blankes wie se families dikwels reeds vir geslagte op die kontinent woon, se status as tweedeklasburgers is opnuut bevestig deur hierdie verregaande hofbeslissing. Blankes wat nog nooit enige swarte benadeel het nie, moet ook die onderspit delf ten gunste van die nuwe geelswartes. Blanke kinders wat sedert 1994 gebore is, wat nooit in hulle lewe voordeel getrek het uit enige rassewetgewing nie, ook die armblankes wat krepeer in die blanke plakkerskamp langs die Krugersdorpdam, boorlinge van Afrika, sal moet terugstaan vir moedertaalsprekers van Kantonees.

Kan ons verwag dat daar nuwe soorte rassekwalifikasies ingestel gaan word om ook die gebore Taiwanees as swart te beskryf? Gaan die ANC-bewind een of ander toets, naas die potloodtoets, bedink om te bepaal wie se oë Oosters genoeg trek om te kwalifiseer vir "swart" ekonomiese bemagtiging?

Dit is asof blankes in 'n Kafka-stuk vasgekeer is, waarin die bewind se waansinnige rassisme hom noop om enige iemand as swart te kategoriseer, net solank hy nie 'n gebore blanke Suid-Afrikaanse burger en veral nie 'n Afrikaner is nie. Ek sou nie verbaas wees as blonde Swede met ligte gelaatstrekke tot ere-swartes verklaar sou word uit hoofde van die Skandinawiese lande se ruimskootse befondsing van die huidige bewind se terreurdade in die verlede nie.

Die vraag is hoe lank blankes hierdie onhoudbare situasie gaan verdra. Daar moet sekerlik 'n punt kom wanneer ons gaan opstaan en weier om verder as tweedeklasburgers vertrap te word. Gaan die rassewaansin van die ANC-bewind die sade vir 'n opstand onder Afrikaners plant, een wat heeltemal vermybaar was?

Robert McBride, die ware Nuwe Suid-Afrikaanse Man

16:30:50 Een van Lenin en die Bolsjewiste se doelwitte was om 'n Nuwe Kommunistiese Man te skep; iemand wat sou vry wees van die klassevooroordele van die verlede. Homo Sovieticus sou 'n altruïs wees, met 'n kommunale uitkyk op die lewe. Hy sou sy arbeid sonder die verwagting van persoonlike rykdom opoffer tot voordeel van die gemeenskap, en sou oneindige energie toon in die stryd vir globale rewolusie.

Almal weet natuurlik dat daar nooit so 'n man was nie. Die menslike geaardheid is juis nié altruïsties nie. Selfs binne die dwangbuis van die Sowjetkommunisme, was dit steeds elke man vir homself. Korrupsie, baantjies vir boeties en magsmisbruik was aan die orde van die dag.

Die ANC-bewind het egter daarin geslaag om Homo Azanicus, die volmaakte Nuwe Suid-Afrikaanse Man, te baar. Sy naam is Robert McBride.

McBride is gebore naby Durban, die kind van skoolonderwysers. Gegewe sy latere deelname aan 'n Marxistiese rewolusie, is dit nie sonder ironie dat sy ouers deel was van die bourgeoisie nie. As die vorige bedeling voorts wel so 'n bose bestel was, wonder mens hoe sy ouers dan desnieteenstaande die sogenaamde onderdrukking daarin geslaag het om hulself as onderwysers te bekwaam. McBride kon kwalik daarop aanspraak maak dat hy arm grootgeword het soos byvoorbeeld die gemiddelde inwoner van, sê maar, Zambië.

'n MK-aanval op 'n olieraffinadery naby McBride se woning het nietemin 'n groot indruk op hom gemaak, want hy het hom in die tagtigerjare by die ANC aangesluit. Die aanval wat McBride se naam as't ware gemaak het, was 'n lafhartige bomplantery by die Magoos-kroeg in Durban, waarin drie mense dood en 69 beseer is. McBride, immer die dapper krygsman, het vreemd genoeg nie 'n militêre teiken gekies nie. Daar was onder andere 'n verkennersoldaatbasis in Durban wat wel 'n legitieme militêre teiken kon wees, maar McBride het verkies om sy aanval op ongewapende burgerlikes te rig. Daar was ongetwyfeld 'n oortuigende strategiese rede hoekom McBride nie die verkennersbasis wou aanval nie…

Nie net het hierdie "dapper" kryger verkies om sagte teikens af te maai nie, maar sy bom is ook in die verkeerde kroeg geplant. Die oksimoroniese MK-"intelligensie" het gans en al 'n ander kroeg geïdentifiseer wat deur ongewapende lugmaglede buite diensure besoek is, maar McBride het die "militêre" operasie lelik opgefoeter. Hier het hy alreeds die kenmerke van jou tipiese Homo Azanicus begin toon: 'n volslae onvermoë om te beplan asook algemene onbevoegdheid. Laasgenoemde is uiteraard 'n trotse tradisie binne die ANC, wat vandag nog deur Alec Erwin en die getransformeerde topbestuur van Eksdom voortgesit word.

Nes die onbevoegde, getransformeerde bestuur van Eksdom vandag met astronomiese bonusse beloon word vir hulle vernietiging van 'n voorheen werkende organisasie, is McBride in 2006 beloon met 'n merietemedalje deur die getransformeerde SANW. So ook is die lafhartige beplanner van die Kerkstraatbom beloon met 'n senior pos in die Reserwebank.

Soos mens kon verwag van die sikofantiese WVK, is McBride ter dood veroordeel, maar deur die WVK kwytgeskeld van sy misdade, en is hy verkies tot die Gautengse uitvoerende komitee van die ANC. In iets wat reguit uit 'n skets deur Casper de Vries kom, is McBride aangestel by Buitelandse Sake, nogal in 'n intelligensiepos! In 1998 word hy in hegtenis geneem deur die Mosambiekse polisie. Hy was glo besig om wapensmokkelary te ondersoek, maar het weer eens 'n totale gemors daarvan gemaak. Weer eens het hy met sy voorbeeld gelei, en is die trotse tradisie van verdagte wapentransaksies voortgesit deur onder andere Schabir Shaik, Jacob Zuma en selfs, luidens gerugte, president Mbeki. Vir sy aandeel in korrupsie is mnr Zuma, ook 'n Nuwe Suid-Afrikaanse Man, beloon met die presidentskap van die ANC.

McBride se kriminele neigings en onbekwaamheid kon uiteraard nie onbeloon bly in die Nuwe Suid-Afrika nie, en hy is later aangestel as die hoof van die Ekurhuleniese Metropolisie. Sodoende het hy nog 'n presedent geskep, want die ewe korrupte Jackie Selebi is ook later as die hoof van die getransformeerde SAPD aangestel. Dit neem uiteraard een krimineel om 'n ander te kan raaksien en dus is 'n pos in die polisie die aangewese ding vir die Selebi's en McBrides onder ons. Selebi, nes McBride, het hom baie meer tuisgevoel onder diegene met 'n verdagte karakter soos Glenn Agliotti, Suid-Afrika se antwoord op John Gotti.

Na die tipiese fatsoen van die ware Nuwe Suid-Afrikaanse Man, het McBride geen tyd verspil om sy mag te misbruik nie. Hy het onder andere glo 'n kollega gedreig dat hy hom nie net sou laat vermoor nie, maar ook sy vrou sou laat verkrag. Nog vreemder, hy het die arme man gedreig dat hy ook sy troeteldiere sou laat vermoor! In Desember 2006, meer as 'n bottel whisky sterk, het McBride sy motor naby Centurion gerol. Sy medebeamptes is aangesê om die insident te probeer verswyg en het gepoog om ooggetuies te intimideer. Kort na die ongeluk het McBride glo self geprobeer om ooggetuies te intimideer deur hulle by 'n vulstasie aan te rand en te laat arresteer.

Weer eens is hierdie soort gedrag tiperend van die Nuwe Suid-Afrikaanse Man. Meer as die helfte van die ANC se parlementslede het hulself skuldig gemaak aan korrupsie in die sogenaamde Travelgate-skandaal. 'n Getroude paartjie wat tans in die kabinet sit, het glo R300 000 tussen hulle verduister. Die reaksie van die ANC? 'n Grootskeepse toesmeerdery en selfs bevordering vir die skuldiges. In hierdie opsig is McBride 'n pionier. Sy bevordering het die weg gebaan vir die beloning en bevordering van diegene wat wandade pleeg.

In die nuutste, boeiende aflewering van die sepie: McBride, die Azaniese held, het onlangs sy verskyning gemaak tydens sogenaamde xenofobiese oproerigheid. McBride was geklee in sy Metropolisie-uniform, wat herinner aan dié van 'n veldmaarskalk in die voormalige Sowjetunie, ten spyte daarvan dat hy geskors is hangende die ondersoeke teen hom. Reëls geld duidelik nie vir hierdie pragvoorbeeld van Nuwe Suid-Afrikaanse manlikheid nie, nes dit ook nie geld vir die lede van die ANC-bewind wat in hulle blouligkonvooie mindere sterflinge van die pad druk nie. McBride se verskyning by die onluste het volgens Radio 702 se joernaliste op die toneel die situasie laat oorgaan tot geweld. Verwag ons egter enige iets anders as volslae onbevoegdheid van 'n Nuwe Suid-Afrikaanse Man?

Sou McBride wel skuldig bevind word in enige van die verskeie hofsake hangende teen hom, is daar geen perke aan sy toekomsmoontlikhede nie. McBride, die Kommisaris van Polisie, is nie onmoontlik nie. Wie weet – Robert McBride, die Nuwe Suid-Afrikaanse Man, kan selfs die Minister van Wet en Orde in die Zuma-kabinet word.

Данильченко

Koloniale moondhede moet opdok vir onwettiges

Die Britse welsynorganisasie, Oxfam, protesteer met asembenemende skynheiligheid teen die toestande waarin die slagoffers van

sogenaamde xenofobiese aanvalle hulself bevind. Volgens Oxfam is die kampe glo nie goed genoeg nie.

Oxfam beweer dat die minimumstandaarde van humanitêre hulpverlening nie nagekom in die huidige kampe nie. Nugter weet wat Oxfam verwag. Die omvang van die taak is uiteraard enorm. Niemand weet hoeveel onwettiges hulself tans in die land bevind nie. Die ekonoom Mike Schussler skat dat daar tot tien miljoen onwettiges in die land kan wees.

Ongelukkig spesifiseer Oxfam nie wie hiervoor moet betaal nie. Wie moet sorg dat die onwettiges se menseregte nie vertrap word nie? Wie moet sorg dat hulle kinders skoolopleiding kan geniet? Wie sal tog sorg dat hulle paaie het om op te ry? Wel, ja, seker "die regering".

"Die regering" is egter 'n kodewoord vir die belastingbetaler – ek en u. Die bron van inkomste vir 'n regime wat groot kundigheid het slegs in die veld van die vernietiging van welvaart, is die gewone man en vrou op straat wat probeer kop bo water hou in die aangesig van astronomiese stygings in die prys van brandstof, voedsel en hoër rentekoerse. Dis u en ek wat moet pa staan vir miljoene onwettiges uit Afrika, omdat die enkele duisende lede van die ANC-regime wat in ballingskap was, namens ons almal 'n totaal misplaasde gevoel van verpligting teenoor die res van Afrika koester en alle grensbeheer in die praktyk afgeskaf het.

Hoe dink Oxfam gaan die toestande in die kampe verbeter? Sal blanke belastingbetalers vir elkeen van die 10 miljoen onwettiges 'n baksteenmeenthuis met 'n tuin gee, moontlik met 'n nuwe motor agter 'n elektriese garagedeur? Moet die regering volgens Oxfam moontlik die top marginale belastingkoers na 90% verhoog om hierdie malligheid te befonds?

Een ding is seker, ongeag waar Oxfam dink die geld vandaan sal kom: vir die voorreg dat buurlande voorheen afspringplekke gebied het aan terroriste, moet blanke belastingbetalers in ieder geval vandag opdok. Ek is seker die slagoffers van die Kerkstraatbom of die Ellisraslandmyn loop oor van intense dankbaarheid teenoor Mosambiek, Angola, Zimbabwe en Botswana.

Diegene wat 'n groot deel van die skuld moet dra vir die huidige situasie in Suider-Afrika, die voormalige koloniale moondhede, kom egter soos Pontius Pilatus skotvry daarvan af, en was eenvoudig hulle hande in kamma-onskuld. Organisasies soos Oxfam kan weliswaar hoogheilig sy hande wring oor die lot van die arme vlugteling, maar die inwoner van Downingstraat 10 kyk anderpad. Dit was nie bloot genoeg dat Brittanje Afrika geplunder het nie.

Nee, hulle moes ook in hulle politiek korrekte waansin die blanke Rhodesiërs teen wil en dank uitlewer aan die Mugabes van die lewe, met voorspelbare en rampspoedige gevolge vir veral die swart inwoners van Zimbabwe. Brittanje wou egter nie die waarskuwings hoor nie. Net solank daar 'n swart regering was, enige swart regering, kon die ander swartes met liefde krepeer en kon die land in duie stort. Watter Brit gee in ieder geval 'n snars om, terwyl hy op sy moddereiland 8000 km van Zimbabwe af sit en nie hoef te sien hoe sterf blote "wogs" en "darkies" van die honger nie? So ook het daar geweldige druk vanuit voormalige koloniale moondhede soos Nederland en Frankryk gekom, met die doel om Afrikaners te dwing om onsself aan die genade van die ANC oor te laat.

Skuld vir die toestroming van vlugtelinge uit veral Zimbabwe kan dus regstreeks voor die deur van die Britte en ander gelê word. Die vermetelheid van Oxfam om kapsie te maak teen die toestande in kampe vir onwettiges kan dus met minagting van die tafel gevee word. Daar is hoegenaamd geen rede hoekom Afrikaners verantwoordelikheid vir die lot van vlugtelinge op onsself moet neem nie. Ons had niks daarmee te make nie, en ons weier om "mea culpa" te sê oor iemand anders se probleme.

As Oxfam dan werklik so sterk voel oor die arme vlugtelinge, stel ek voor die organisasie gaan kyk in Gordon Brown se oë vir geldelike bystand. casino gamed

Rachelle Greeff is vasgevang in die hippiekultus

Rachelle Greeff het einde Februarie reeds 'n ope brief aan Dan Roodt gerig in Rapport. Sy was ook vandag in 'n onderhoud op RSG. Dit handel oor Praag se komende kortverhaalbundel, Donker.

Opnuut word ons gekonfronteer met die sieklike politieke korrektheid so eie aan "kunstenaars" – skrywers en sangers – wat hetsy nooit 'n loopbaan gehad het nie, hetsy wie se loopbaan oor en verby is.

Die húlle wat hulle verbeel dat, hoe meer hulle bedank uit die Afrikanervolk (die vuilgat Koos Kombuis), hoe meer hulle die Afrikanervolk probeer reduseer tot 'n blote kliek deur die gebruik van pretensieuse aanhalingstekens om die woord Afrikaner (die talentlose Johrné van Huyssteen, hy wat nie die noot kan hou om sy lewe te red nie) hoe meer "hip" en "cool" is hulle.

Me Greef het 'n paar klagtes teen Donker. Een skyn te wees dat die "groot kanonne" (gevestigde skywers) volgens haar nie sal deelneem nie. Overgezet synde: slegs gevestigde skrywers het die reg om te skryf, en as groot name (miskien sy self?) nie sou deelneem nie, sou dit vermoedelik nie die moeite werd wees om die boek te lees nie.

Die ander een is die keuse van 'n onderwerp. Me Greeff het 'n enorme probleem daarmee dat iemand durf waag om die lig op die enorme probleme van Suid-Afrika te laat skyn: regstellende aksie, swart-op-wit moorde, swart rassisme en transformasie. Kennelik sou sy veel gemakliker voel met 'n moraliserende preek oor die onregte van apartheid, met 'n hoogs intelligente swart hoofkarakter en sluwe, wrede, dom Afrikaners as die skurke, à la Nadine Gordimer of Marlene van Niekerk.

Nog 'n klagte is dat die onderwerp nie "nasiebou" bevorder nie. Greeff is duidelik steeds vasgevang in die hippie-kultus van die laat 1960's, met juwele soos die volgende:

"Die "ander aspekte'', veronderstel ek, is werklikhede soos werkloosheid, vigs, behuisingsnood, ongeletterheid, huisbesetting, huisontsetting en armoede.

Dit noem jy nie, maar dit is, saam met jou bogenoemde temas, tog brandende kwessies van die dag. Het jy dit nie gelys nie omdat jy, en ek, wit is en dit in die algemeen minder aan eie bas beleef as ons township-broers en -susters?"

Ja, ons is inderdaad in die Nuwe! Verbeterde! Suid-Afrika almal een groot, gelukkige, daggabenewelde familie, wat tog so vreedsaam saamleef. Alexandra herinner deesdae kompleet aan Haight-Ashbury se Somer van Liefde.

Die ekonomiese leuen haal die ANC in

Die Derde Reich se propagandaminister, dr Josef Goebbels, het gesê dat, mits 'n leuen groot genoeg is, en genoeg herhaal word, die bevolking dit uiteindelik vir die waarheid sou aansien. Minder bekend is die res van Goebbels se siening, naamlik dat die leuen slegs volgehou kan word vir solank die staat die bevolking kan beskerm teen militêre, ekonomiese en politieke gevolge van die leuen.

In 2008 sit die ANC regime met 'n enorme probleem. Dit het uiteindelik tot die breë bevolking deurgedring dat die keiser geen klere aanhet nie. Alexandra en Diepsloot staan in ligte laaie omdat die swart bevolking, wel, gatvol is vir leuens. Dr Goebbels se leuen vereis 'n sterk staat, maar die falende staat wat die ANC se onbekwaamheid tot gevolg gehad het, het nie meer die vermoë om die leuen vol te hou nie.

Daar is sedert 1994 vir die ganse Suid-Afrikaanse bevolking op baie vlakke gelieg. Daar is vir blankes gelieg dat transformasie en regstellende aksie in ons eie belang sou wees. Die snert is aan ons verkoop dat die grondwet ons teen 'n Marxistiese regime se magsmisbruik sou kon beskerm. Die hoof van Ermelo se Afrikaanse skool kan van iets anders getuig. Daar is egter veral vir die swart bevolking gelieg. Aan die swart bevolking is visioene van 'n post-apartheidsparadys voorgehou, waar 'n swart regering die blankes op hulle plek sou sit, en swartes na Kanaän sou lei. Daar sou 'n hoender in elke pot wees, 'n pot wat op 'n elektriese stoof in 'n ordentlike baksteenhuis sou staan, 'n huis wat bewoon sou word deur 'n gesin met 'n werk en volop ekonomiese geleenthede.

Die realiteit was deprimerend anders. Ja, daar was diegene wat voordeel getrek het uit die nuwe bedeling. Hulle was onder andere die voordeeltrekkers uit swart ekonomiese bemagtiging (SEB). Die Patrice Motsepes van die lewe het obsene rykdom ontvang in ruil vir – wat? Motsepe was nie 'n besonder begaafde myner of finansiële ghoeroe nie. Hy het veel eerder die regte mense geken, en is beloon vir sy verbintenisse. Blanke maatskappye het oor mekaar geval om bemagtigingsvennote te bekom, vennote wat dikwels nie 'n jota waarde toegevoeg het nie. Dieselfdes is oor en oor "bemagtig", en die bemagtigdes se kinders word op rassistiese wyse steeds bo arm blanke kinders "bemagtig", selfs al gebruik eersgenoemde goue toilette.

Die ander voordeeltrekkers, al was dit op 'n meer beskeie skaal, was die miljoen of wat nuwe, swart staatsamptenare wat voordeel getrek het uit die etniese reiniging van blankes uit die staatsdiens. Kort ná 1994 kon 'n swarte homself bloot by die kantoor van enige staatsdepartement aanmeld, en hy was bykans 'n pos bykans gewaarborg. Sy kundigheidsvlakke het veel ligter geweeg as sy velkleur. As hy kon lees én skryf, het 'n pos as direkteur gewink.

Ook in voormalig lelieblanke privaatmaatskappye is swartes bevorder tot op vlakke wat min verband gehou het met hulle vlakke van bekwaamheid. Hulle het uiteraard die maksimum voordeel uit die situasie probeer put. Die swart, vroulike hoof van Kansa, die kankervereniging van Suid-Afrika, het byvoorbeeld gholflesse van honderdduisende rande bygewoon. Hoe haar gholfvoorgee kankerpasiënte tot voordeel sou strek, is nie heeltemal duidelik nie, kennelik omdat ek nie getransformeerd is nie.

Die blankes wat uit diens gestel is, het dikwels pakkette ontvang en die pakkette gebruik om hulle eie sake-onderemings te begin. Baie van die voormalige staatsamptenare het hulle dienste begin terugverkoop aan die staatsdiens as konsultante, omdat die nuwe amptenary voorspelbaar nie die mas kon opkom nie.

Al die begunstigdes van SEB en al die reggesteldes in die staat, was egter in totaal minder as drie miljoen mense. Vir die ander vyf-en-dertig miljoen swartes, was die Nuwe Suid-Afrika nie veel beter as die oue nie. Ja, hulle kan vandag stem, maar stemreg verseker nie 'n hoender in die pot nie.

Die netto resultaat van bostaande beleidsrigtings (oorhoofs bekend as transformasie), was dat die ekonomiese leuen vir 'n wyle volgehou kon word. Dit vereis nie 'n Nobelprys in ekonomie om te bedink dat die skielike toevoeging van drie miljoen mense tot 'n relatief klein vorige poel van voorheen sowat vier miljoen, 'n verbruikgedrewe opbloei tot gevolg sou hê nie. BMW-, Jaguar- en Mercedes-handelaars het luukse-, swart motors soos soetkoek verkoop. Restourante in Sandton kon kaviaar verkoop aan diegene wat voorheen hoenderpote geëet het. Vir 'n wyle was veral die drie miljoen bevoordeeldes in ekstase.

Milton Friedman se beroemde stelling: "There is no such thing as a free lunch", sou Suid-Afrika egter onafwendbaar begin inhaal. Al die ander lande wat in die twintigste eeu ekonomiese sukses behaal het, het dit op grond van harde werk, goeie opvoeding, dissipline en veral grootskeepse nywerhede en uitvoere bereik. Japan het uit die as van Hirosjima verrys as gevolg van sy gedissiplineerde arbeidsmag, goeie skoolopvoeding en uitvoere. So ook Suid-Korea, Singapoer en Duitsland. Die nuutste reus om op te staan is Sjina. In al daardie lande was daar nie 'n onmiddellike, uitgebreide skepping van 'n groot groep rykes nie, maar eerder 'n geleidelike verryking van die breë gemeenskap.

Nie een van bostaande is aanwesig in Suid-Afrika nie. Die arbeidsmag is grootliks ongeskoold, beslis ongedissiplineerd en die land se nywerhede boer agteruit. In plaas daarvan dat die ekonomie gegroei het op grond van verbeterde produktiwiteit en uitvoere, is die tydperk 1998 tot 2006 gekenmerk deur 'n verbruikersgedrewe groei. Die ekonomie het nie gegroei omdat Suid-Afrika beter en goedkoper motors kon bou as Duitsland nie, maar omdat Suid-Afrikaners Duitse motors en Koreaanse yskaste gekoop het.

Buitelanders was vir 'n paar jaar bereid om Suid-Afrikaners se rojale koopgewoontes te befonds, en groot hoeveelhede buitelandse kapitaal was nodig om die inkopie-orgie te finansier. Die breë gemeenskap het egter nie ryk geword nie. Dit was eerder indiwidue soos Smuts Ngonyama, wat honderdmiljoene rande ontvang het as 'n "fasiliteerder" vir die Telkom-transaksie (sy insette: onbekend) wat obsene vlakke van rykdom "verdien" het.

In hierdie tyd het Suid-Afrika egter minder produktief en mededingend geraak, ten spyte van die kunsmatige ekonomiese groei. Suid-Afrikaanse arbeid is militant, onproduktief en onmededingend. Die rand sal tot vyftien teen die dollar moet verswak voordat Suid-Afrikaanse arbeid met Sjinese arbeid kan meeding. Cosatu en die verdrukkende arbeidswetgewing moet regstreeks die blaam hiervoor dra. G'n rasionele, oorsese nyweraar sal 'n fabriek in Suid-Afrika oprig as hy beter opgeleide Chinese arbeid vir 'n breukdeel van die koste van Suid-Afrika s'n kan bekom nie. Sjinese arbeiders staak nie so graag soos die vullisverwyderaars van Pretoria nie.

Die leuen dat apartheidsonderwys die swart bevolking teruggehou het, is ook ontbloot. In plaas daarvan om beter te begin doen, het swartmense al hoe slegter begin vaar op skool. Die getransformeerde onderwysdepartement was nie dieselfde as die vorige bedeling s'n nie. Dit was in der waarheid veel slegter, onbekwaam en ondoeltreffend. Terwyl miljoene ingenieurs jaarliks in Sjina en Indië kwalifiseer, sukkel swart matrikulante toenemend om wiskunde deur te kom. Die blote afskaffing van apartheid het toe misterieus nie 'n wiskundige wonderwerk veroorsaak nie – swart matrikulante het nie wonderbaarlik beter begin presteer omdat daar nie meer apartheid was nie.

Vir die armes in Alexandra is daar nie veel ligpunte nie. Ironies juis omdat 'n klein groepie swartes aangestel is in poste ver bokant hulle vuurmaakplek in die Johannesburgse stadsraad en Gautengse provinsiale regering, is goeie dienslewering, behuising en veral goeie onderwys, nie vir hulle beskore nie. Dr Goebbels se waarneming het die ANC ingehaal: dit kos 'n sterk staat om die leuen vol te hou, en die getransformeerde ANC-staat is uit en uit 'n falende staat. Iemand het vir hom gelieg, besef selfs die armste inwoner van Alexandra.

Tans word die swart bevolking se woede egter gefokus op gerieflike sondebokke: onwettiges wat glo behuising "steel". Die ware sondebok, die rampspoedige beleidsrigtings van die ANC, is skynbaar nog nie op 'n breë front in die kollig nie. Vroeër of later gaan ook die swart bevolking egter die regte gevolgtrekkings maak. Die resultate daarvan kan 'n baie interessante uitwerking op die Suid-Afrikaanse politieke landskap hê.

Александр Фильчаков

Is Alexandra die ANC se 16de Junie?

Vir die afgelope paar dae gaan die swart woongebied Alexandra, digby Sandton, gebuk onder sogenaamde xenofobie, en word buitelanders glo deur Suid-Afrikaners aangeval. Twee buitelanders is reeds dood.

Terwyl geweld geensins goedgepraat kan word nie, sou dit nietemin interessant wees om te verstaan wat die oorsake van die geweld is.

Minister Charles Nqakula skimp dat daar 'n "derde mag" betrokke sou wees, 'n aantyging wat herinner aan gerugte uit die vorige bedeling, wat dikwels gebruik is om politieke opponente as verraaiers te etiketteer. Luidens persberigte is inwoners van die kampongs glo betrokke by die geweld. Of dit so is, kan ek nie oordeel nie, maar kampongs is natuurlik 'n kodewoord vir Zoeloes. Die kampongs word dikwels deur trekarbeiders, ook uit Natal, bewoon.

Die geweld word deur die inwoners self op vaaghede geblameer. Buitelanders steel glo hulle werk, of kry glo huise wat na regte aan burgers moes gaan. Swak dienslewering, van 'n ongespesifiseerde aard, kry ook die skuld.

Weer eens, sonder om geweld in enige vorm goed te praat, kan mens gerus ag slaan op die inwoners se klagtes, en lyk dit op die oog af of daar geldige griewe teen buitelanders kan wees.

Skattings raam dat daar sowat 3 miljoen Zimbabwiërs reeds onwettig in die land is. Daar is dus meer Zimbabwiërs in Suid-Afrika as wat daar Afrikaners is! Hulle is sekerlik reeds een van die grootste etniese groepe in die land, naas Xhosas, Zoeloes en kleurlinge. Zimbabwiërs bevind hulle ook te midde van enige iets tussen sewe en twaalf miljoen ander onwettiges, uit Mosambiek, Malawi, Nigerië, die Kongo en talle ander lande op die kontinent.

Menseregte-organisasies hou vol dat onwettige immigrante nie burgers van werksgeleenthede ontneem nie, maar in 'n land met tussen 25% en 40% werkloosheid is dit 'n hoogs twyfelagtige siening. Die burgers wat werkloos is, is grootliks diegene sonder vaardighede. Hulle enigste hoop is om laaggeskoolde arbeid te verrig, en hulle kan ongetwyfeld strawwe mededinging te wagte wees van onwettiges wat bereid is om vir veel laer lone, harder as plaaslike burgers te werk. Onwettiges plaas ook 'n bykans ondraaglike las op infrastruktuur soos behuising.

Toegang tot voldoende dienslewering is insgelyks 'n geldige klagte vir elke Suid-Afrikaner. Die ganse Pretoria gaan byvoorbeeld al vir die afgelope twee weke gebuk onder 'n vulliskrisis, omdat die Tshwenes in Pretoria se stadsraad se rampspoedige beleidsrigtings tot 'n staking gelei het. Dele van Alexandra is 'n reusagtige plakkerskamp, sonder behoorlike behuising, lopende water of spoeltoilette.

Kennelik is dit maklik om, miskien verkeerdelik, die vinger te wys na onwettige immigrante as diegene wat die burgers se huise en dienste "steel". Hulle wat die onwettiges aanrand, is egter kwaad vir die verkeerd mense. Die ware sondebok is die ANC-regime.

Die onwettiges is eerstens in Suid-Afrika juis omdat die ANC weier om effektiewe grensbeheer toe te pas, tot op die punt waar onwettige immigrasie blykbaar die stilswyende goedkeuring van die regime wegdra. Tweedens kan die volslae ineenstorting van dienslewering regstreeks voor die deur van die ANC gelê word. Ek hoef nie uit te brei oor die rampspoedige gevolge wat die ANC se rassistiese etniese reiniging van bekwame blankes uit die diens van die regering veroorsaak het nie, en die korrupte, baantjies-vir-boeties-aanstellings van onbevoegdes in stadsrade is al bykans 'n standaardgrap in Suid-Afrika.

Op presies dieselfde wyse is die ineenstorting van onder andere gesondheidsorg en onderwys, probleme wat ook deur die armes in Alexandra ervaar word, regstreeks te blameer op die volslae onbevoegdheid van die ANC-regering.

Ek is kennelik 'n Westerling en verstaan waarskynlik nie die Afrikaan se psige nie, maar een vreedsame oplossing vir die probleme van die inwoners van Alexandra is nie so moeilik om te bedink nie. As hulle bloot net hulle gesamentlike mag by die stembus wil gebruik, kan hulle vir 'n party stem wat hulle beter dienslewering sal gee. Die ANC is so korrup, onbekwaam, maar ook so houtgerus dat dit maklik is om te veronderstel dat selfs die PAC 'n beter opsie vir 'n inwoner van Alexandra kan wees.

Die begin van die einde van die vorige bedeling was waarskynlik op 16 June 1976, toe die opstande in Soweto begin het. Is die 12de Mei die begin van die einde van die ANC-regime?

топкарго

Xolela Mangcu en die ‘meesterras’

Dr Xolela Mangcu is 'n akademikus verbonde aan die Fakulteit Geesteswetenskappe by die Universiteit van die Witwatersrand. Mangcu skryf rubrieke vir die Engelse sakeblad Business Day, stukke wat dikwels anti-blanke swart-bewussynspropaganda besig. Mangcu is duidelik 'n groot bewonderaar van Steve Biko, die swartbewussynsleier van die jare sewentig, wat in polisie-aanhouding dood is.

In hierdie naweek se Business Day Weekender–uitgawe, laat Mangcu blankes goed verstaan met watter minagting hy hulle bejeën. Voorheen het Mangcu so ver gegaan om blankes regstreeks met 'n rasse-oorlog te dreig in sy Business Day-rubrieke. Ek het tevergeefs ‘n brief aan die Business Day geskryf om beswaar te maak teen Mangcu se anti-blanke haatspraak en dreigemente van oorlog, maar nodeloos om te sê, is dit nie gepubliseer nie.Kennelik vind die Afro-Saksiese redaksie van Business Day Mangcu se anti-blanke uitsprake ewe normaal as Robert Mugabe se gereelde uitbarstings oor Britse kolonialisme.

Biko was 'n swart, politieke ekwivalent van James Dean. Dean, die akteur, het op 'n jeugdige ouderdom verongeluk. Sou hy ouer geword het, vermoed ek sou hy waarskynlik nie so 'n groot akteur geword het nie, maar nietemin het sy motorongeluk daarvoor gesord dat hy 'n legende en heldefiguur geword het, iets wat nie noodwendig met Dean se talent verband gehou het nie.

Biko se naam het insgelyks legendariese afmetings aangeneem, sonder dat die legende ooit met die realiteit kennis gemaak het. Of hy die Groot Swart Intellektueel en Bevryder was, bly dus steeds 'n ope vraag. Mangcu is egter oortuig dat Steve Biko 'n Messiaanse figuur was, waarskynlik bloot omdat Biko swart was. Dis eweneens onseker na welke beloofde land Biko die swart massas sou lei, maar Mangcu is duidelik oorweldig deur Biko en koester 'n fanatiese helde-verering vir die man.

Mangcu is besonder beswaard oor Suid-Afrikaanse blankes se vermeende aanspraak op meesterras-status. Hy maak telkens snedige aanmerkings in sy rubrieke in Business Day oor sogenaamde "blanke suprematisme" of baasskap, en uit sy uitlatings kan mens duidelik sien hy is 'n aanhanger van die gediskrediteerde gebroedsel van Black Athena-teorieë. Volgens laasgenoemde sou die hele Westerse intellektuele tradisie by Afrika gesteel gewees het.

Uiteraard is dit 'n belaglike en eintlik histeries-snaakse uitgangspunt, omdat dit veronderstel dat daar hoegenaamd 'n intellektuele tradisie in Afrika suid van die Sahara bestaan het, voordat Arabiese of Europese kontak plaasgevind het. 'n Eenvoudige vraag vernietig Mangcu se uitgangspunt egter binne sekondes: wat was die beskawingspeil van die Xhosas of Strandlopers wat die VOIC se afgevaardigdes soos Jan van Riebeeck aangetref het? Kon hulle lees en skryf? Het hulle imponerende, permanente strukture uit klip of baksteen gebou of bewoon? Het hulle in voertuie met wiele gery? Die ganse Black Athena-dwaling ignoreer gerieflik die uiterste gebrek aan intellektuele prestasie van swart Afrika, en maak aanspraak daarop dat die Egiptenare swart sou wees. Die blanke borsbeeld van Nefertiti in Berlyn spreek egter van iets heel anders. Ongelukkig vir Mangcu se Afro-fascisme was daar geen swart Shakespeare, Erasmus, Copernicus, Huygens, Euler of Goethe nie.

Gedurende die dae van Afrikanerregering in Suid-Afrika, was daar min sprake van meerderwaardige gevoelens teenoor ander, insluitende swart volkere. Ek het tydens die apartheidsjare grootgeword, maar ek kan geen aansprake op meesterrasstatus onthou nie. Ek herinner my geensins dat daar op skool of in die weermag aan my voorgehou is dat swartes mindere wesens was nie. Mangcu verwar kennelik in hierdie opsig veral die Afrikaner met die Nazi's. Ek kan wel onthou dat daar sprake was van denkrigtings soos "apart maar gelyk" of "parallelle ontwikkeling", iets wat baie beslis nie dui op meerderwaardigheid nie, maar veel eerder op gelykheid en ewewigtige behandeling.

Om die vorige bedeling se ideologie af te maak as 'n blote geloof in blanke meerderwaardigheid, sou 'n totale oorvereenvoudiging wees, met 'n bepaalde en hoogs verdagte propaganda-doelwit. Om uit 'n Afrikaner se oogpunt te praat, glo ek dat min van ons – selfs in die hoogty van die vorige bedeling – 'n gevoel van rasse-meerderwaardigheid teenoor ander volkere, insluitende die Engelse of die Zoeloes, gekoester het.

Ons het wel daarop aanspraak gemaak dat ons ánders en uniek is, iets wat selfs vir 'n die onsubtiele Mangcu duidelik moes wees, mits hy tot eerlikheid bereid sou wees. Insgelyks het ons voorsate die reg op selfbeskikking en menswaardigheid van ander volkere erken, nes ons op ons eie uniekheid aanspraak gemaak het. Om hospitale, universtiteite en administrasiegeboue vir ander volke op jou eie volk se rekening op te rig verteenwoordig 'n afwyking wat uniek aan Afrikaners is. Dit spreek uiteraard van 'n vrygewigheid en 'n grootsheid van denke wat beslis nie eie is aan 'n blote rassis nie.

Om andersheid te erken, impliseer dus nie dat ons dink ons is beter nie. Dit beteken wel dat daar 'n gevoel bestaan dat ons kultuur, taal en lewenswyse uniek en kosbaar is en was, en dat dit bewaar moet word. Ek hoor selfs vandag min blanke stemme opgaan wat volhou dat ons meerderwaardig teenoor swartes is. Dít terwyl ons gebuk gaan onder die uiterste provokasie van toenemende swart Afro-fascisme, geweld en rassime teenoor blankes, soos vergestalt deur die pseudo-intellektuele uitbarstings van 'n Mangcu en meer as 2000 plaasmoorde sedert 1994. Daar is eerder 'n beskeidenheid, 'n erkentenis dat die blanke politici ore aangesit is by Kodesa, dat ons patetiese onderhandelaars soos die bykans swaksinnige Roelf Meyer volledig uitoorlê is deur superieure politici soos, onder andere, Cyril Ramaphosa.

Andersyds bly die strewe na selfbeskikking steeds daar. Die feit dat ek Xhosas en Zoeloes se reg om oor 'n soewereine volk, Afrikaners, te heers met minagting verwerp, beteken nie dat ek Xhosas as minderwaardig beskou nie. Die Russe het eerste vir Joerie Gagarin in die ruimte geplaas, en Tolstoy het groot letterkundige werke geskryf. Ek respekteer daarom die Russe as volk weens hulle prestasies, maar dit beteken nie dat ek asAfrikaner aan Russiese dwingelandy onderwerp wil word nie.

Uniekheid en selfbeskikking, ja. Rassistiese verdrukking en dwingelandy, nee.

Die kragtige kreet van ‘rassisme!’

Rassisme is opnuut voorbladnuus in Suid-Afrika. Gister was Menseregtedag. Politieke partye aan die linkerkant van die spektrum het, soos verwag, te velde getrek teen die sogenaamde rassisme wat glo nog hoogty vier in Suid-Afrika. Die sogenaamde walgvideo word dikwels as ‘n voorbeeld genoem van rassisme. (Die VF+ het wel die ware rassisme wat in Suid-Afrika gepleeg word, SEB en RA, uitgelig.)

Rassisme beteken uiteraard verskillende goed vir verskillende mense. Vir my is die weglating van André Nel uit die Proteaspan ‘n voorbeeld van die mees naakte anti-blanke rassisme denkbaar, waarvolgens ‘n minder talentvolle speler, Charl Langeveldt, bó Nel verkies is, bloot omdat Nel ‘n wit vel het. Nel is dertig jaar oud. In 1994 was hy te jonk om ooit te gestem het vir enige sogenaamde apartheidsregering. Die staatsrassisme bekend as regstellende aksie en swart ekonomiese bemagtiging is vir my nog twee voorbeelde van die mees blatante swart-op-wit rassisme denkbaar.

Kennelik is my siening van rassisme ‘n uiters naïewe een, en een wat spreek van ‘n ontkenning van die politiek-korrekte siening. Luidens hierdie siening kan rassisme slegs van een kant af kom: blank teenoor swart. Of die feite en die realiteit op die grond dit weerspreek, is nie ter sake nie. Vir die liberale, die politiek-korrekte en veral vir die ANC regime is rassisme slegs moontlik wanneer dit vanuit wit geledere kom.

Swartes is immer en ewig die slagoffers van rassisme, die onderdruktes, diegene wat uitgebuit word. Weer eens: dit maak nie saak dat Patrice Motsepe, wat onverdiend miljarde rande se mynbou-bates op ‘n skinkbord ontvang het sonder enige noemenswaardige bydraes van sy kant af nie, op Forbes se onlangse voorblad verskyn as ‘n voorbeeld van ‘n nouveau-biljoenêr nie. Ook hy, Motsepe, is glo ‘n slagoffer van sogenaamde blanke rassisme.

Senator Barack Obama kan heel moontlik die volgende Amerikaanse president word. Soos verwag is swartes bykans eenparig agter Sen. Obama verenig. So ook, verbasend genoeg, jong, “opgevoede” blankes – ongetwyfeld diegene wie se denke gekontamineer is deur die Marxistiese professore aan Amerikaanse universiteite. Hulle wie se brein die begrip van wit skuld en swart skade hulle eie gemaak het.

Obama is egter nie sonder sy omstredenheid nie. Hy is al twintig jaar lid van ‘n swart kerk, met ‘n pastoor wat homself baie tuis sal voel in die Black Pantherbeweging. Pat Buchanan word op die blad American Renaissance aangehaal in ‘n striemende aanval op Senator Obama en sy pastoor.

Blankes moet volgens Obama se pastoor, Eerwaarde Jeremiah Wright, boete doen vir die onregte wat Amerikaanse swartes glo aangedoen is. Vir twintig jaar reeds luister Senator Obama na die volgende retoriek, sonder dat Obama tot dusver enige woord in protes geuiter het:

“The “white community” must invest more money in black schools and communities, enforce civil rights laws, ensure fairness in the criminal justice system and provide this generation of blacks with “ladders of opportunity” that were “unavailable” to Barack’s and the Rev. Wright’s generations.”

Obama is deur Wright in die huwelik bevestig, en sy kinders is deur Wright gedoop. Oordeel gerus self hoe erg Obama van Wright verskil.

Kom ons neem vir ‘n oomblik ‘n tree terug. Daar is hoegenaamd geen twyfel dat die dertig tot veertig miljoen Amerikaanse negers by verre die rykste en mees suksesvolle swart gemeenskap op aarde is nie. Swart Amerikaners se per capita-inkomste oortref blanke Suid-Afrikaners s’n met ‘n faktor van twee tot drie. Daar is geen perke aan die moontlikhede vir swartes nie. Generaal Colin Powell kon, as hy sou wou, vise-president gewees het, en moontlik president in 2009. Condoleezza Rice is die Amerikaanse minister van buitelandse sake. Beide is Republikeine, terwyl die Demokrate tradisioneel die swart steun kry. As dit so sleg gaan in die VSA, waarom emigreer Amerikaanse swartes nie bloot na swart paradyse soos Liberië of die Ivoorkus nie, vra ek myself af?

Weer eens: swart Amerikaners is ryker as blanke Suid-Afrikaners. Hulle kan generaals, presidente en ministers van buitelandse sake word. Nietemin bly die aandrang bykans onveranderd: gee, gee, gee! As blankes weier om op te offer, as hulle weier om te gee, is die kreet “rassis!” altyd ‘n kragtige manier om blanke skuldgevoelens te mobiliseer.

Soos Pat Buchanan dit egter stel: “Is white America really responsible for the fact that the crime and incarceration rates for African-Americans are seven times those of white America? Is it really white America’s fault that illegitimacy in the African-American community has hit 70 percent and the black dropout rate from high schools in some cities has reached 50 percent?

Is that the fault of white America or, first and foremost, a failure of the black community itself? ”

As mens die bostaande ekstrapoleer na Suid-Afrika, is dit skrikwekkend duidelik dat die blanke liberaal, die Max du Preez’s en Sampie Terreblanche'e van die lewe, se skuldgevoelens totaal en al misplaas is. Suid-Afrika se swartmense is by verre die rykstes op die kontinent. Hongersnood, ook onder swartes, is bykans onbekend in Suid-Afrika, terwyl dit ‘n wesentlike gevaar is in bykans enige ander swart land op die kontinent. Suid-Afrika se klaende swartes is in der waarheid by verre die rykste swartmense, buiten Amerikaanse negers, op die planeet.

As Suid-Afrika se swartes werklik so sleg daaraan toe is, hoe verduidelik mens dan die geweldige toestroming van een miljoen onwettiges wat die land jaarliks binneval? Is al daardie onwettige immigrante swart masochiste wat ‘n drang het om aan blanke rassisme onderworpe te wees, of is hulle ekonomiese realiste wat deeglik besef Suid-Afrika se swartmense kla met ‘n mond vol kos oor blankes se verbeelde rassisme?

Die aantyging dat Suid-Afrikaanse swartes sogenaamd gebuk gaan onder die nalatenskap van apartheid, kan insgelyks met die minagting wat dit verdien, verwerp word. Waar op dees aarde het dit al ooit gebeur dat ‘n swart volk hom oor ‘n blanke volk ontferm het, soos die vorige regering homself oor swart volke ontferm het? Die onlusstokers van 1976 het heelwat skole wat met die blanke se belastinggeld opgerig is, in ligte laaie gelaat. Ek daag egter enige linkse of liberaal uit om één skool te noem wat deur swartmense vir blankes opgerig is, enige plek op aarde. Ek kan wel aan die Oprah-akademie dink, maar dis ‘n skool op rassistiese wyse slegs vir swartes opgerig.

Aan diegene wat bly volhard in die geklike bestorming van windmeule, vra ek die volgende vraag: siende dat Suid-Afrikaanse blankes gemiddeld armer is en ‘n laer inkomste verdien as Amerikaanse swartes, maar laasgenoemde nog steeds ontevrede is oor hulle lot, watter moontlike doel dien dit om as blanke skuldgevoelens te koester?

Gaan dit enige doel dien vir blankes om al ons bates te verkoop – u huis, kar, meubels, rekenaar, versekeringspolisse – en dit aan swartes te oorhandig? Sal hulle dán tevrede wees?

Stilte oor 100 000 blanke slagoffers in SA

Dit is met toenemende ergenis dat ek die voortdurende lawaai oor die sogenaamde Reitzhuis-walgvideo bekyk. Die reaksie op beide die Reitzhuis-voorval asook die skietery op Skielik oorskry alle perke van redelikheid en proporsionaliteit.

Omdat vier blanke studente ‘n video gemaak het wat kennelik in swak smaak was, maar waaraan die sogenaamde slagoffers vrywillig deelgeneem het, geen skade gely het nie en ook geen klag gaan lê het nie, raak die linkse en liberale media totaal berserk. Die reaksie in die media oorskry alle normaliteit. ‘n Voorbeeld is Christi van der Westhuizen, welbekend vir haar intense haat vir haar eie volk, wat in hierdie rubriek vra of mens die rassisme uit Afrikaners kan haal.

(Op my beurt is my vraag of mens die onnoselheid uit me. Van der Westhuizen kan haal, synde iemand wie se een, enkele gedagtetjie blyk te wees om skril en aanhoudend "rassisme" te skree vir almal wat wil luister, en haar dan te verbeel sy is ‘n geloofwaardige joernalis. Moontlik moet mens simpatie met die arme siel hê, gegewe dat haar leermeester ene Max du Preez was, ook ‘n intellektueel bankrotte hater van Afrikaners wie se kop bly vashaak het in 1980 en wat deesdae glad niks konstruktief het om by te dra tot enige gesprek nie.)

Om terug te keer na die oorskryding van alle perke van redelikheid: as die Skielik-skietery dan rassisme sou wees, hoeveel te meer is die bykans tweeduisend plaasmoorde dan nie rassisme nie? In die oorweldigende meerderheid van gevalle is die booswigte swart en die

slagoffers blank. In ‘n groot persentasie van gevalle word die blanke slagoffers ook gemartel, soos die bejaarde egpaar van Nylstroom waarvan die vrou se vingers met ‘n snoeiskêr afgeknip is. Waarom het me. Van der Westhuizen en die ander sogenaamde joernaliste nie ook hieroor kop verloor en vir weke ná die voorval histeriese krete van rassisme geuiter, hulle klere geskeur en as oor hulle hoofde gestrooi nie?

Vier mense dood by Skielik. Tweeduisend blanke boere vermoor en dikwels gemartel. ‘n Onaardse geskree oor eersgenoemde, dawerende stilte oor laasgenoemde.

Een mens dood en nog een beseer tydens die Waterkloof-vier voorval, nog ŉ geval waaroor die media bykans ‘n epileptiese uitbarsting van anti-blanke woede beleef het. Sedert 1994 is daar waarskynlik 30 000 of meer blankes vermoor, en meer as 70 000 blanke vrouens verkrag. Die oorweldigende meerderheid van die aanvallers was swart. Waar is die geraas oor die 100 000 blanke slagoffers van die Nuwe Suid-Afrika se epidemie van swart-op-blanke rassegeweld?

Wat die sogenaamde vernedering van die skoonmakers by die UVS aanbetref, moet ek erken ek as blanke weet hoe voel hulle, indien hulle hoegenaamd verneder gevoel het. Weer eens weet ons nie of hulle wel verneder voel oor die video nie. Hulle het immers tussen September 2007 en vandag nie self enige woord daaroor gerep aan die media of aan die owerhede nie. Waarom word daar nie onderhoude in die media met hulle gevoer nie? Wat steek die media en die universiteit se owerhede vir ons weg?

Elke dag as ek die koerante se vakatures-blaaie oopslaan, of ek beskou webwerwe soos dié en ek lees "AA only", dan voel ek verneder en soos ‘n tweedeklasburger. As gevolg van my velkleur word daar teen my gediskrimineer.

Dit spreek dus van verregaande skynheiligheid en ‘n growwe oordrywing om Afrikaners op grond van vier studente se gedrag almal as rassiste te etiketteer terwyl ‘n swart regering elke liewe dag blatante rassisme toepas teenoor vier miljoen blankes.

Vier skoonmakers wat vrywillig deelgeneem het aan studentepret. Vier miljoen blankes wat elke dag rassisme ervaar. Waarom die stilte? Waarom is daar nie elke dag dawerende koerantopskrifte wat uitbasuin hoe rassisties die ANC-regime is nie?

Die antwoord op bostaande kan mens waarskynlik in Professor Danny Titus se onlangse rubriek in Beeld vind.

"Aan die ander kant moet ons hoor: ‘Wat onder die oppervlakte geborrel het, is opgekropte woede by wit Suid-Afrikaners dat ‘n groot bohaai ontstaan telkens as wittes die uitdelers van rassisme is, maar dat ras uitgeborsel word wanneer swartes die plegers en wittes die slagoffers is.’ Laasgenoemde is darem wragtig nie die punt nie."

Overgeset synde: dit maak slegs saak as swartes rassisme ervaar. Ons wil nie hoor van die 100 000 slagoffers van rassegeweld nie, of vier miljoen daaglikse slagoffers van staatsrassisme nie, want hulle is blank.

Vrugte van gedwonge integrasie

Die koerante en nuuswerwe is vol van die sogenaamde walgvideo, waarin studente in ‘n manskoshuis op Kovsies glo swartes vleis maak eet waarop daar geürineer is.

Die studente se manier van kommunikasie is weliswaar kru en ongevraagd, maar dit het tog hulle punt effektief oorgedra: integrasie stuit hulle teen die bors. Dis ‘n vorm van kommunikasie, byna nes die afbrand van ‘n paar treinwaens weliswaar ‘n oortreding van die wet is, maar wel die punt oordra dat pendelaars moeg is vir vertragings. Of wat van swart studente wat gereeld slaags raak met die polisie en kampusse verwoes? Dis ook ‘n vorm van kommunikasie met die owerhede.

("Ontheffing" is natuurlik ‘n welbekende ritueel in koshuise. Ek moes self walglike brousels eet en drink toe ek onthef is. Ek het vir dae lank moes skrop om die mengsel van olie en mercurochrome af te kry. Of ontheffing in dieselfde liga van kriminele gedrag val as die afbrand van ‘n treinwa of die verwoesting van ‘n kampus, is nie seker nie.)

Professor Fourie, die rektor, se hoogheilige weersin in die voorval word ook in die berig weergegee. Siestog. Ek het geen simpatie met die rektor nie. Die walglike beleid van gedwonge integrasie, waaraan Fourie regstreeks aandadig is, is die grondoorsaak van hierdie voorval. Was dit nie vir Fourie-hulle se Orwelliaanse agenda nie, waarin mense teen hulle sin gedwing word om te integreer, sou hierdie voorval nooit plaasgevind het nie.

As Professor Fourie enige integriteit van welke aard ook al gehad het, sou hy die eerbaarheid aan die dag gelê het om te bedank. Sy optrede en sy afstootlike beleid van gedwonge integrasie het regstreeks gelei tot hierdie voorval.

to promote прокурор Фильчаков

ANC-eed eer terroriste soos Mahlangu

Die ANC regime se gewraakte eed vir skoolkinders, wat pas deur die onderwysminister bekend gestel is, het nie diegene wat die ergste verwag het, teleurgestel nie. Dit het baie duidelik ten doel om blankes opnuut op ons plek te sit, om ons opnuut attent te maak op die “onregte” wat blankes glo aan swartmense in die verlede gedoen het. Ek haal aan: “Recognising the injustices of our past.”

Gegewe die onlangse geskiedenis is dit voorts duidelik na wie die volgende sinsnede uit die eed verwys: “those who have suffered and sacrificed for justice and freedom.” Wenk: dit is juis nié blanke dienspligtiges wat aan die grens gesneuwel het nie. Nee, dit is veel eerder dieselfde, eksklusiewe groepie wat in die ANC se “Vryheidspark” in Pretoria vereer word, daardie selfde park waarin blanke dienspligtiges onwelkom is.

Dit sluit illustere figure in soos die Kubane, Mhkonto we Sizwe, halssnoermoordenaars en terroriste.

Een van hulle is die lafhartige sogenaamde vryheidsvegter, Solomon Mahlangu, wat welverdiend aan sy einde gekom het, al wurgende aan ŉ tou in Pretoria-Sentraal as straf vir sy aandeel in die dood van ongewapende burgerlikes.

As die instelling van so ŉ eed nie so ŉ blatante poging was om kwesbare blanke kinders te indoktrineer nie, sou die siniese tydsberekening daarvan eintlik lagwekkend gewees het. Dit kom op ŉ tyd wanneer die president se politieke loopbaan bykans tot ŉ vernederende einde gekom het. As gevolg van die regime se volslae onvermoë om die land te bestuur, gekoppel aan die etniese reiniging van bekwame blankes uit die staatsdiens, sit miljoene Suid-Afrikaners baie dae vir ure lank sonder elektrisiteit.

Om die elektriese analogie ŉ bietjie verder te voer, kan mens die tydsberekening van die eed nie in isolasie van die bedenklike toestand van die land sien nie. Dit is ŉ deursigtige weerligafleier, sinies bereken om die vernederende kalklig van die regime se grootskeepse mislukkings af te trek. Dit is juis blankes wat uitwys hoe rampspoedig die regime se rassewetgewing vir dienslewering was, en hier word blankes geteiken. Hoe toevallig kan dit wees?

Luidens mediaberigte veins Minister Pandor verbasing dat enige iemand ŉ probleem met hierdie eed kan hê. “Hoe kan mens dan teen die grondwet wil wees?” vra sy. Weer eens is hierdie amper ŉ lagwekkend deursigtige stuk sinisme, omdat selfs die mees intellektueel-gestremde ANC-kader sal besef dat die bewoording en gees van die eed gewaarborg is om blanke gevoelens op te sweep en blanke weestand te ontketen.

Benewens sy rol as ŉ weerligafleier, is die eed myns insiens ook ontwerp om swart haat teen blankes op te sweep. ŉ Onlangse meningspeiling het getoon dat die ANC se gewildheid insgelyks onder swartes aan die taan is, juis as gevolg van swak dienslewering. Omdat die ANC al te goed besef dat blankes uiters negatief gaan reageer, gaan dit baie maklik wees om weer eens vir die swart bevolking te sê: “Daar is jou vyand – daardie dislojales wat die land ondermyn en nie die eed wil aflê nie.” Sodoende hoop die regime waarskynlik om sy eie gewildheid weer te laat styg, soos swartmense se goeie, betroubare rassesolidariteit weer eens te voorskyn kom. Verwag gerus ŉ styging in plaasaanvalle na dese.

Ek sou nie verbaas wees as die ANC wel die bewoording gaan verander nie, maar die skade sal dan reeds gedaan wees en sy propagandadoelwitte sal reeds bereik wees. Al verander die bewoording na ŉ meer neutrale een, moet ons as blankes onsself nietemin afvra of ons wil toelaat dat ons kinders trou sweer aan ŉ regime en ŉ land waar daar teen ons taal, kultuur en velkleur gediskrimineer word. Oor my dooie liggaam sal my kind enige ANC-eed aflê.

Geen eed vir tweedeklasburgers nie!

Christi van der Westhuizen se Azaniese nihilisme

Die omstrede Christi van der Westhuizen verdedig in vandag se Beeld onder die titel Jy kan Afrikaners uit apartheid haal…maar kan jy apartheid uit Afrikaners haal? vir Deon Maas en lewer ’n pleidooi dat Afrikaners behoort te verdwyn. Hier is Anton Barnard se repliek op haar artikel.

Christi van der Westhuizen is ‘n voormalige dissipel van daardie vêrlinkse, verloopte Afrikaner, Max du Preez. Saam met Du Preez was sy voorheen betrokke by Die Vrye Weekblad, wat ‘n hutspot van anti-Afrikanerpropaganda gebesig het, en geagiteer het vir die totstandkoming van die huidige geweld, anargie en rassisme.

Vir diesulkes soos Koos Kombuis, Van der Westhuizen en Du Preez was die Heilige Graal dít wat hulle "demokrasie" genoem het, maar wat in die praktyk bloot neergekom het op die vyandige oorheersing van Afrikaners en ander blankes deur ‘n swart massa. Die ware implikasies van 1994 word egter bloot deur bogenoemdes geïgnoreer.

Maak nie saak dat daar vandag volgens die Instituut vir Sekerheidstudies meer swart armes as in 1994 is nie. Maak nie saak dat die volgende president waarskynlik ‘n korrupte veelwywer met primitiewe sienswysens oor vrouens gaan wees nie. Vergete is die twintig- of dertigduisend jaarlikse moordslagoffers, of sestigduisend verkragte vrouens, kleuters en babas. Die ergste rassisme sedert Nazi-Duitsland wat tans op blankes en blanke Afrikaners besoek word in die vorm van regstellende aksie en SEB, is vir Van der Westhuizen aanvaarbaar, want haar paradys het gedeeltelik in 1994 aangebreek – die sogenaamde "demokrasie" van die Nuwe Suid-Afrika.

Maar nog is het einde niet vir haar. Haar paradys is skynbaar onvolledig. Daar is steeds die spreekwoordelike slange in haar Tuin van Eden: daardie ongerieflike Afrikaners wat hardnekkig bly aanhou om die realiteit uit te wys: dat haar paradys slegs vir die sowat 60 000 Xhosa Nostra-lede geld, maar eintlik die hel vir gewone Afrikaners en die groot massa swartes verteenwoordig.

Van der Westhuizen het haar kennelik klaaglik misreken as sy gehoop het dat 1994 die finale nekslag vir Afrikaners sou wees. Wat was haar verwagting? Het sy gedink ons sou almal, stert tussen die bene soos ‘n wafferse Adriaan Vlok, handeviervoet kruip en die Xhosa-heersers se voete sou lek? Sou ons volgens haar fantasie opgevang word in die tydsgees en begin om ‘n geradbraakte, Azaniese taal te praat, ‘n Engels wat moontlik verbaster is met ‘n hele aantal Xhosa- en Koisanwoorde?

Van der Westhuizen het moontlik gefantaseer daaroor dat ons nie meer Nagmaal sou gebruik nie, maar eerder beeste in ons agterplase slag en ons beddens op bakstene sou plaas. Het sy gedink ons gaan longkanker deur sangomas laat behandel? Sou ons dán goeie Azaniërs wees? Gelukkig vir ons maar ongelukkig vir Van der Westhuizen se soort het die teendeel gebeur. Daar is ‘n herrysing van volkstrots soos vergestalt in onder andere die liedjie “De La Rey” en die toenemende anti-regimestrekkings van briewe aan die koerante.

Gewone Afrikaners asook blanke Engelssprekendes verwerp inteendeel op groot skaal alles wat die Nuwe Suid-Afrika vergestalt. Gaan lees gerus die blanke reaksies op rubrieke op News24, Moneyweb en soortgelyke webwerwe. Die wittebrood met die Nuwe Suid-Afrika het binne ‘n oogwink verander in openlike konflik en minagting vir die regime vanuit blanke geledere.

As gevolg van bostaande is ‘n ontnugterde en vreesbevange Van der Westhuizen steeds op haar kruistog. Ons moes volgens haar nie net van politieke mag afstand doen nie, maar skynbaar ook van ons persoonlike veiligheid, asook van ons reg om as gelykes met ander groepe behandel te word. Die belangrikste vir haar is dat ons van enige aanspraak op groepsidentiteit afstand moet doen. Geloof is deel van daardie identiteit en dus ook vir Van der Westhuizen ‘n onding. Ons moet ons Christelike verloof vervang met ‘n vae soort aanbidding van dít wat sy die demokrasie noem, of miskien dan die nuwe afgod van multikulturalisme begin dien. Ons moet derhalwe maar net stilbly as iemand soos Maas Christene aanval.

Groepsidentiteit, kultuur en geloof is uiteraard groot bedreigings vir die nihilisme en daarom baie gevaarlik vir Van der Westhuizen.

Klaarblyklik in reaksie op haar intense gevoelens van vrees vir die Afrikaner se herrysing, vervreemding van haar volk en ontnugtering daarmee dat Afrikaners hulself nie makweg wou onderwerp nie, het Van der Westhuizen ‘n nuwe boek die lig laat sien: White Power & The rise and fall of the National Party (Zebra Press). Laasgenoemde verteenwoordig ‘n oproep tot ‘n soort Nuwe Suid-Afrikaanse nihilisme. Soos Van der Westhuizen dit vandag in Beeld stel: "Witheid as politieke identiteit kan nie meer dieselfde wees as voor 1994 nie".

(Is dit nie terloops uiters, uiters beduidend dat Van der Westhuizen bes gegee het in die linkse stryd om almal wat Afrikaans praat, Afrikaners te noem nie? Sy gebruik "wit" en "Afrikaners" as sinonieme.)

Nie net walg Afrikaners se politieke identiteit vir Van der Westhuizen nie, maar ook ons Christelike geloofsoortuigings. Met verwysing na Christene se reaksie op Deon Maas se gewraakte rubriek in Rapport, skryf Van der Westhuizen in Beeld: "Maar ‘n klomp Afrikaners – ons weet nie hoe verteenwoordigend hulle werklik is van Rapport se lesers nie – voel klaarblyklik vere vir hierdie grondliggende demokratiese reg en het met hul misbruik van tegnologie persvryheid ‘n slag toegedien."

Teenoor sulke uitgediende, linkse propaganda staan die aantoonbare feit dat die oorweldigende meerderheid Afrikaners Christene is, en derhalwe waarskynlik op groot skaal deur Maas se skrywes gewalg is, iets wat bloot deur Van der Westhuizen geïgnoreer word. Sy maak enersyds aanspraak op haar verbintenis tot die sogenaamde demokrasie, maar dan het sy ‘n enorme probleem daarmee as Afrikaners en masse ook ons eie demokratiese regte uitoefen. Juis hierin is een van die mees blatante swakhede van linkse propaganda soos Van der Westhuizen se uitlatings opgesluit: dit ignoreer gerieflikheidshalwe die feite en die werklikheid wat haar eie sienswyses weerspreek, en verkies om in ‘n soort ontkennende la-la-land te lewe.

Dis nie heeltemal duidelik wat Van der Westhuizen presies van Afrikaners verwag nie. Wat is vir haar die detail van ons finale oorgawe en ondergang? Sy wil kennelik hê ons moet ons identiteit en geloof versaak en vervang met ‘n Azaniese nihilisme, maar hoe presies lyk hierdie nihilisme – wat is die praktiese besonderhede daarvan?

Ons kry wel leidrade deur te kyk na wie vir Van der Westhuizen heldefigure verteenwoordig. Marlene van Niekerk met haar onbeskaamde selfhaat is een wat in die stuk in Beeld genoem word. Goed, daar het ons een benadering wat Van der Westhuizen se goedkeuring wegdra: beskou jou eie volk as laeklas-, ingeteelde opdrifsels soos wat die onaantreklike (in meer as een sin van die woord) Van Niekerk maak. Verwerp dus jou eie mense, herkoms en kultuur as minderwaardig en agterlik, en omarm – wat? ‘n Verwaterde, Angel-Saksiese soort liberalisme en wêreldburgerskap?

Verder verwag Van der Westhuizen dat ons die sogenaamde geleenthede van die Nuwe Suid-Afrika moet omarm, maar in Beeld se rubriek is sy steeds heel vaag oor die detail daarvan. Wátter geleenthede, siende dat ons juis op grond van ons ras van geleenthede ontneem word? Sy bied bloot ‘n paar kunstenaars en skrywers as voorbeelde van soet, gehoorsame Nuwe Suid-Afrikaners aan. Wat nou gemaak vir ons gewone Afrikaners wat nie skrywers is nie, maar wat tog deel wil wees van hierdie nuwe, Azaniese nihilisme?

Moet ons byvoorbeeld met oorgawe deelneem aan die ongebreidelde misdaad, wat endemies aan die Nuwe Suid-Afrika is? Moet ons die elektriese heinings, wapens en veiligheidshekke verwyder en snags ons deure ooplos sodat die bendes wat die strate na donker regeer, ons vrouens na hartelus kan verkrag en ons van ons besittings kan bevry? Moet diegene wat uitwys dat die keiser kaal is wanneer lede van die regime hulself op groot skaal aan misdaad skuldig maak, Charles Nqakula se raad volg? Moet ons alle hoop prysgee om ‘n behoorlike werk te bekom, ten spyte van ons gevorderde kundigheid en opleiding, ten gunste van iemand sonder enige aanleg of intellektuele kapasiteit, maar met die regte velkleur?

Met totaal absurde ontkenning van die realiteit het Van der Westhuizen terloops in hierdie verband die vermetelheid om te skryf: "…bied die erkenning van ons regte en ons gelyke burgerskap veelvlakkige ruimtes waarin ons as mense tot ons reg kan kom." Net sy weet waarvan sy hier praat, siende dat ons op grond van ons velkleur en die regime se skreiende rassisme allermins gelyke behandeling ontvang.

Van der Westhuizen sluit haar rubriek in Beeld af met die volgende retoriese vraag: "Die vraag dus aan alle Afrikaners is: Het ons die moed om hierdie potensialiteite met al hul onsekerhede aan te gryp en ‘n volwaardig nuwe Suid-Afrikanerskap vir onsself uit te kerf?" Die antwoord op haar vraag is eenvoudig. Nihilisme, oorgawe en deelname aan jou eie ondergang is die lafaard en swakkeling se uitweg. Dit is om iets konkreets en prysenswaardigs met niks nie en anargie te vervang. Dit neem inteendeel veel meer moed om in die aangesig van diegene wat jou probeer vernietig, staande te bly.

My finale raad aan Van der Westhuizen is die volgende: in haar geval beskaam die hoop wel. Wat die ANC-regime, Max du Preez, Antjie Krog, Marlene van Niekerk, Stink Brink van Stalinbos en al die ander Afrikaner-selfhaters tot dusver nie kon vermag nie, sit beslis ook nie in ‘n nonentiteit soos Christi van der Westhuizen se Mr Price-broekie nie.

Maas is ‘n ploert sonder talent

Tim du Plessis het vir Deon Maas die trekpas gegee nav sy omstrede "rubriek" oor Satanisme. In laasgenoemde verband vlei ek die snert wat Maas soos gewoonlik kwytgeraak het met die term rubriek. Goedkoop sensasiesoekery wat deur ‘n skooldogtertjie uitgedink kon wees, sou ‘n veel beter beskrywing wees van dit wat hy geskryf het.

Ongelukkig is bostaande besluit om die verkeerde redes geneem, naamlik omdat Du Plessis bang was vir die inkomste wat hy kon verloor agv die boikot waarmee Rapport gedreig is.

Die regte rede sou gewees het omdat Maas nooit daar moes gewees het nie. Hy is ‘n onbenullige dog verwaande klein ploert met hoegenaamd niks om te sê nie, ‘n persoon sonder enige opsigtelike talent. Sy skrywes skiet op bykans alle terreine tekort: ingeligtheid, pittigheid, insig en intelligensie.

Die ware skandaal is nie dat Maas goedkoop sensasie gesoek het met ‘n deursigtige poging om Christene te provokeer nie. Dit is eerder dat Naspers sy eie lesers so erg onderskat en minag deur Maas se soort op hulle los te laat.

Terwyl Du Plessis klaarblyklik op die oorlogspad is en besig is om van die dooie hout in sy publikasie ontslae te raak, stel ek voor hy lê die byl in met die ander onderpresteerders wie se gegriffel ons Sondag op Sondag verveel. Begin gerus met Heinrich Wyngaard, Jacob Rooi en die ander regstellende-aksie-aanstellings.

live cassino

Afrikaners se groen dwelm

Die romanskrywer Justin Cartwright skryf in die Britse Telegraph dat die 20ste Oktober die einde van ‘n soort wêreldse religie vir Afrikaners beteken, naamlik die religie van rugby. Cartwright skryf dat rugby veel meer as ‘n sportsoort vir Afrikaners is, en bygedra het tot die definisie van ons identiteit.

Ek is geneig om met hom saam te stem. Soos konvensionele godsdiens vir Marx die opium van die volk was, was rugby vir Afrikaners spesifiek in die aanloop tot 1994 en kort daarná ‘n soort dwelm. Die wortel van hertoelating tot internasionale sport het heelwat bygedra om ons Afrikanerdonkies se koppe te draai om nasionale selfmoord te pleeg in die referendum van die vroeë negentigerjare. In 1995 het baie Afrikaners vir ‘n wyle hooggerook rondgestap met valse illusies oor die bestaan van ‘n sogenaamde reënboognasie, ‘n mite wat sedertdien oortuigend begrawe is.

Vandag en môre bruis daar egter opnuut groen kokaïen in die are van Afrikaners. Maak nie saak hóé sleg dit vandag met Afrikaners gaan nie, is al wat vandag saak maak ‘n oorwinning teen die Engelse. Vergete is die afranseling wat die Springbokke in 2006 teen Australië op die lyf geloop het. Vergete is plaasmoorde, die onlangse skokkende moord op ‘n blanke vrou in Lynnwood Manor, regstellende aksie, naamsveranderinge en Afrikaners se status as tweedeklasburgers in ons eie land. Ons loop met ons groen truie rond en verbeel ons alles is in orde, net so gelukkig soos ‘n dwelmverslaafde met sy teelepel en spuitnaald.

Dis nie te sê dat ek nie wil hê hulle moet wen nie. Die Engelse moet pa staan vir baie onregte teenoor die Afrikaner, en ‘n oorwinning teen hulle sal ‘n abstrakte soort wraak verteenwoordig. Diegene wat kapsie maak teen Gustav Venter se artikel is reg dat baie van die spelers in die Springbokspan Afrikaners is. Daar is in der waarheid minder spelers wat nie Afrikaners is nie: Smit, Habana, Montgomery, James en enkele ander. Ja, natuurlik verteenwoordig hulle ook more die Afrikaners. Selfs die Franse is voorspelbaar agter die span (enige opponent van die Engelse sal Franse steun kry), en is dit ook so dat daar ‘n sterk Franse verbintenis is: Du Plessis, De Villiers en Du Preez.

Ongelukkig vir almal van ons wat wil hê die Bokke moet wen, gaan die groen dwelm binne enkele dae gemetaboliseer word en uit ons gestelle gewerk word. Die ANC-regime maak geen geheim daarvan dat die Springbokke in hul huidige vorm vierkantig in die regime se visier is ná more-aand se eindstryd nie. Maak nie saak dat die oorweldigende meerderheid van die ander volkere van Suid-Afrika hoegenaamd geen erg aan die sport rugby het nie, en veel meer omgee wat met Kaizer Chiefs gebeur nie. Maak nie saak dat die meeste Xhosas, kleurlinge en Zoeloes, met hul beduidende hoeveelheid Koisan-gene, fisies te klein is vir die moderne spel nie.

Rugby móét ten spyte van al die bogenoemde faktore getransformeer word. Afrikaners moet onder dwang van hul dwelm gespeen word. Daardie irriterende Afrikaners moet etnies gereinig word uit die Springbokspan en vervang word deur sesderangse gekleurde of swart spelers soos Eddie Andrews. Die Springbokembleem gaan binnekort "heroorweeg" word (lees: vervang word.) Soos Cartwright uitwys, is rugby só belangrik vir Afrikaners, en is die ANC regime só verbind tot die vernietiging van die Afrikaner, dat Dan Roodt se spreekwoordelike Xhosa-Indiërmag (Xim) wat onwettig in beheer van die land verkeer, nie anders kan as om die sport ten alle koste te wil vernietig nie. Nie net gaan die regime die Afrikaner se geskiedenis, kultuur, taal, ekonomiese geleenthede en persoonlike veiligheid vernietig nie, maar ook sy wêreldse godsdiens van hom wegneem, en sy dagga as’t ware konfiskeer.

Verwag dus dat die Hiënas (of hoe die Suid-Afrikaanse rugbyspan dan ook al gaan heet) die 2011 Wêreldbeker sal bybring met ‘n span wie se grootste voorspeler vyf voet elf gaan wees, maar darem die korrekte velkleur het. Verwag dat Georgië, Portugal of Japan ‘n realistiese kans sal geniet om in 2011 teen die Hiënas te wen. Verwag dat die spangroep van 30 spelers in 2011 minstens vyftien vleuels vanuit die Kaapse Vlakte sal insluit.

Anders as Gustav wil ek hê dat die Sprinbokke more moet wen, maar ek stem wel met Gustav saam dat dit bloot sal dien om die dwelmverslaafdheid van die Afrikaner te verleng. Sou die Springbokke more wen, sal my blydskap getemper wees met die wete dat die oorwinning eintlik ook ‘n begrafnis was.