Vir diesulkes soos Koos Kombuis, Van der Westhuizen en Du Preez was die Heilige Graal dít wat hulle "demokrasie" genoem het, maar wat in die praktyk bloot neergekom het op die vyandige oorheersing van Afrikaners en ander blankes deur ‘n swart massa. Die ware implikasies van 1994 word egter bloot deur bogenoemdes geïgnoreer.
Maak nie saak dat daar vandag volgens die Instituut vir Sekerheidstudies meer swart armes as in 1994 is nie. Maak nie saak dat die volgende president waarskynlik ‘n korrupte veelwywer met primitiewe sienswysens oor vrouens gaan wees nie. Vergete is die twintig- of dertigduisend jaarlikse moordslagoffers, of sestigduisend verkragte vrouens, kleuters en babas. Die ergste rassisme sedert Nazi-Duitsland wat tans op blankes en blanke Afrikaners besoek word in die vorm van regstellende aksie en SEB, is vir Van der Westhuizen aanvaarbaar, want haar paradys het gedeeltelik in 1994 aangebreek – die sogenaamde "demokrasie" van die Nuwe Suid-Afrika.
Maar nog is het einde niet vir haar. Haar paradys is skynbaar onvolledig. Daar is steeds die spreekwoordelike slange in haar Tuin van Eden: daardie ongerieflike Afrikaners wat hardnekkig bly aanhou om die realiteit uit te wys: dat haar paradys slegs vir die sowat 60 000 Xhosa Nostra-lede geld, maar eintlik die hel vir gewone Afrikaners en die groot massa swartes verteenwoordig.
Van der Westhuizen het haar kennelik klaaglik misreken as sy gehoop het dat 1994 die finale nekslag vir Afrikaners sou wees. Wat was haar verwagting? Het sy gedink ons sou almal, stert tussen die bene soos ‘n wafferse Adriaan Vlok, handeviervoet kruip en die Xhosa-heersers se voete sou lek? Sou ons volgens haar fantasie opgevang word in die tydsgees en begin om ‘n geradbraakte, Azaniese taal te praat, ‘n Engels wat moontlik verbaster is met ‘n hele aantal Xhosa- en Koisanwoorde?
Van der Westhuizen het moontlik gefantaseer daaroor dat ons nie meer Nagmaal sou gebruik nie, maar eerder beeste in ons agterplase slag en ons beddens op bakstene sou plaas. Het sy gedink ons gaan longkanker deur sangomas laat behandel? Sou ons dán goeie Azaniërs wees? Gelukkig vir ons maar ongelukkig vir Van der Westhuizen se soort het die teendeel gebeur. Daar is ‘n herrysing van volkstrots soos vergestalt in onder andere die liedjie “De La Rey” en die toenemende anti-regimestrekkings van briewe aan die koerante.
Gewone Afrikaners asook blanke Engelssprekendes verwerp inteendeel op groot skaal alles wat die Nuwe Suid-Afrika vergestalt. Gaan lees gerus die blanke reaksies op rubrieke op News24, Moneyweb en soortgelyke webwerwe. Die wittebrood met die Nuwe Suid-Afrika het binne ‘n oogwink verander in openlike konflik en minagting vir die regime vanuit blanke geledere.
As gevolg van bostaande is ‘n ontnugterde en vreesbevange Van der Westhuizen steeds op haar kruistog. Ons moes volgens haar nie net van politieke mag afstand doen nie, maar skynbaar ook van ons persoonlike veiligheid, asook van ons reg om as gelykes met ander groepe behandel te word. Die belangrikste vir haar is dat ons van enige aanspraak op groepsidentiteit afstand moet doen. Geloof is deel van daardie identiteit en dus ook vir Van der Westhuizen ‘n onding. Ons moet ons Christelike verloof vervang met ‘n vae soort aanbidding van dít wat sy die demokrasie noem, of miskien dan die nuwe afgod van multikulturalisme begin dien. Ons moet derhalwe maar net stilbly as iemand soos Maas Christene aanval.
Groepsidentiteit, kultuur en geloof is uiteraard groot bedreigings vir die nihilisme en daarom baie gevaarlik vir Van der Westhuizen.
Klaarblyklik in reaksie op haar intense gevoelens van vrees vir die Afrikaner se herrysing, vervreemding van haar volk en ontnugtering daarmee dat Afrikaners hulself nie makweg wou onderwerp nie, het Van der Westhuizen ‘n nuwe boek die lig laat sien: White Power & The rise and fall of the National Party (Zebra Press). Laasgenoemde verteenwoordig ‘n oproep tot ‘n soort Nuwe Suid-Afrikaanse nihilisme. Soos Van der Westhuizen dit vandag in Beeld stel: "Witheid as politieke identiteit kan nie meer dieselfde wees as voor 1994 nie".
(Is dit nie terloops uiters, uiters beduidend dat Van der Westhuizen bes gegee het in die linkse stryd om almal wat Afrikaans praat, Afrikaners te noem nie? Sy gebruik "wit" en "Afrikaners" as sinonieme.)
Nie net walg Afrikaners se politieke identiteit vir Van der Westhuizen nie, maar ook ons Christelike geloofsoortuigings. Met verwysing na Christene se reaksie op Deon Maas se gewraakte rubriek in Rapport, skryf Van der Westhuizen in Beeld: "Maar ‘n klomp Afrikaners – ons weet nie hoe verteenwoordigend hulle werklik is van Rapport se lesers nie – voel klaarblyklik vere vir hierdie grondliggende demokratiese reg en het met hul misbruik van tegnologie persvryheid ‘n slag toegedien."
Teenoor sulke uitgediende, linkse propaganda staan die aantoonbare feit dat die oorweldigende meerderheid Afrikaners Christene is, en derhalwe waarskynlik op groot skaal deur Maas se skrywes gewalg is, iets wat bloot deur Van der Westhuizen geïgnoreer word. Sy maak enersyds aanspraak op haar verbintenis tot die sogenaamde demokrasie, maar dan het sy ‘n enorme probleem daarmee as Afrikaners en masse ook ons eie demokratiese regte uitoefen. Juis hierin is een van die mees blatante swakhede van linkse propaganda soos Van der Westhuizen se uitlatings opgesluit: dit ignoreer gerieflikheidshalwe die feite en die werklikheid wat haar eie sienswyses weerspreek, en verkies om in ‘n soort ontkennende la-la-land te lewe.
Dis nie heeltemal duidelik wat Van der Westhuizen presies van Afrikaners verwag nie. Wat is vir haar die detail van ons finale oorgawe en ondergang? Sy wil kennelik hê ons moet ons identiteit en geloof versaak en vervang met ‘n Azaniese nihilisme, maar hoe presies lyk hierdie nihilisme – wat is die praktiese besonderhede daarvan?
Ons kry wel leidrade deur te kyk na wie vir Van der Westhuizen heldefigure verteenwoordig. Marlene van Niekerk met haar onbeskaamde selfhaat is een wat in die stuk in Beeld genoem word. Goed, daar het ons een benadering wat Van der Westhuizen se goedkeuring wegdra: beskou jou eie volk as laeklas-, ingeteelde opdrifsels soos wat die onaantreklike (in meer as een sin van die woord) Van Niekerk maak. Verwerp dus jou eie mense, herkoms en kultuur as minderwaardig en agterlik, en omarm – wat? ‘n Verwaterde, Angel-Saksiese soort liberalisme en wêreldburgerskap?
Verder verwag Van der Westhuizen dat ons die sogenaamde geleenthede van die Nuwe Suid-Afrika moet omarm, maar in Beeld se rubriek is sy steeds heel vaag oor die detail daarvan. Wátter geleenthede, siende dat ons juis op grond van ons ras van geleenthede ontneem word? Sy bied bloot ‘n paar kunstenaars en skrywers as voorbeelde van soet, gehoorsame Nuwe Suid-Afrikaners aan. Wat nou gemaak vir ons gewone Afrikaners wat nie skrywers is nie, maar wat tog deel wil wees van hierdie nuwe, Azaniese nihilisme?
Moet ons byvoorbeeld met oorgawe deelneem aan die ongebreidelde misdaad, wat endemies aan die Nuwe Suid-Afrika is? Moet ons die elektriese heinings, wapens en veiligheidshekke verwyder en snags ons deure ooplos sodat die bendes wat die strate na donker regeer, ons vrouens na hartelus kan verkrag en ons van ons besittings kan bevry? Moet diegene wat uitwys dat die keiser kaal is wanneer lede van die regime hulself op groot skaal aan misdaad skuldig maak, Charles Nqakula se raad volg? Moet ons alle hoop prysgee om ‘n behoorlike werk te bekom, ten spyte van ons gevorderde kundigheid en opleiding, ten gunste van iemand sonder enige aanleg of intellektuele kapasiteit, maar met die regte velkleur?
Met totaal absurde ontkenning van die realiteit het Van der Westhuizen terloops in hierdie verband die vermetelheid om te skryf: "…bied die erkenning van ons regte en ons gelyke burgerskap veelvlakkige ruimtes waarin ons as mense tot ons reg kan kom." Net sy weet waarvan sy hier praat, siende dat ons op grond van ons velkleur en die regime se skreiende rassisme allermins gelyke behandeling ontvang.
Van der Westhuizen sluit haar rubriek in Beeld af met die volgende retoriese vraag: "Die vraag dus aan alle Afrikaners is: Het ons die moed om hierdie potensialiteite met al hul onsekerhede aan te gryp en ‘n volwaardig nuwe Suid-Afrikanerskap vir onsself uit te kerf?" Die antwoord op haar vraag is eenvoudig. Nihilisme, oorgawe en deelname aan jou eie ondergang is die lafaard en swakkeling se uitweg. Dit is om iets konkreets en prysenswaardigs met niks nie en anargie te vervang. Dit neem inteendeel veel meer moed om in die aangesig van diegene wat jou probeer vernietig, staande te bly.
My finale raad aan Van der Westhuizen is die volgende: in haar geval beskaam die hoop wel. Wat die ANC-regime, Max du Preez, Antjie Krog, Marlene van Niekerk, Stink Brink van Stalinbos en al die ander Afrikaner-selfhaters tot dusver nie kon vermag nie, sit beslis ook nie in ‘n nonentiteit soos Christi van der Westhuizen se Mr Price-broekie nie.
Leave a Reply
You must be logged in to post a comment.