Rubrieke – Bladsy 18

Die eerste re?l van oorlewing: Doen jou deel

Ons leef in 'n weergawe van die ou Amerikaanse Wilde Weste – en die sheriff is lamlendig, onbelangstellend of hy is die een wat sy gesig agter 'n nekdoek wegsteek.

Net soos in die Ongetemdheid (die "Frontier") is wetstoepassing by ons ook yl teenwoordig. En ons word net so geteister deur menssoortige aasdiere wat gedy in die kompos van wetteloosheid.

Die groot verskil is natuurlik dat die Amerikaanse Ongetemdheidsburgers aanvaar het dat die staat nie by hulle misdaadkrisis gaan ingryp nie. Hoewel die beeld van die skrefiesoogcowboy, met die langlooppistole laag teen sy been vasgegespe, natuurlik gruwelik verromantiseer is, wás die gewone burger goed bewapen en – belangriker – die skietgoed was altyd byderhand. En – ook anders as in die Hollywood-weergawe – was die gemiddelde dorpenaar nie maar net 'n hardwerkende dog verbeeldinglose, ontruggrate lam ter slagting nie. Wanneer hulle deur rampokkers bedreig is, en niemand anders kon help nie… het hulle nie 'n telegram vir die A-Team gestuur nie – nee! – hulle het self die probleem laat weggaan.

Hulle het, byvoorbeeld, die gewelddadige James Younger-bende laat weggaan. Nadat die moorddadige Jesse James sonder noemenswaardige sukses deur die Amerikaanse regering, 'n kohort wetstoepassers en selfs die befaamde Pinkertonspeuragentskap van bakboord na stuurboord gejaag is, het die bende hulleself te pletter geloop teen die gemeenskap van die dorpie Northfield in Minnesota. Hulle het een bank te veel probeer roof. Die inwoners het hulleself vir die spul vererg, diverse pistole, Winchesters en haelgewere uitgeryg en die bende sat geskiet.

As jy getrou jou Louis L'Amour gelees het, sal jy weet dat 'n ordentlike, wetsgehoorsame man met 'n pistool 'n indrukwekkende mag van geregtigheid is. In ons land is dit al deeglik gedemonstreer. Toe die APLA-moordenaars die St. James-kerkdiens onderbreek het, AK en granaat in die hand, het 'n enkele moedige en wyse jongman, Charl van Wyk, vuur beantwoord met sy handwapen. Die rowers se veglus is deur hulle vlugdrang verplaas en hulle het hakke gekap om weg te kom.

Daar is niks wat 'n geweldenaar se moed so uit sy lyf pluk soos 'n ontstelde landsburger met donkerbek in die hand nie. Israel is 'n tyd lank gestriem deur aanvalle van terroriste wat verwoed tussen hulpelose skares ongewapende mense ingevuur het. Dié terroristestyl het skielik einde gekry – toe die Israeliregering gewone burgers nie net gemagtig het om wapens by hulle te dra nie, maar hulle inderdaad aangemoedig het om dit te doen. 'n Terroris se korttermyntoekoms is maar aan die grys kant as verwoede burgers uit alle oorde begin terug losbrand. Moslemterroriste het nie vir aanvalle waartydens slagoffers terugveg ingeskryf nie, so nou wend hulle hulle maar tot bomaanvalle.

Indië, daarenteen, het in 'n politieke slappolsoomblik burgerlikes net omtrent verbied om vuurwapens te besit of nog erger – o die afgryslikheid – by hulle te dra. In die pas afgelope Moembaai-slagting het die terroriste doodluiters rondgestap en magasyn na magasyn in die samedrommende burgers leeggeskiet. As Charl van Wyk daar was met sy getroue handwapen, sou die koerantopskrifte anders gelyk het.

'n Fotograaf, Sebastian D'Souza, het 'n opspraakwekkende foto van een van die terroriste geneem wat ronddrentel op die uitkyk vir net nog slagoffers. "Ek wens ek het 'n geweer in plaas van 'n kamera gehad!" skryf D'Souza agterna. As hy 'n geweer gehad het, kon hy 'n erekerfie in die kolf gemaak het want daar sou een terrie goed foersies gewees het. Die terroris was so houtgerus dat hy nie eers 'n magasyn in sy Kalasjnikof gehad het nie! (Die Indiese polisie het nie dié geleentheid aangegryp nie maar het in patetiese hopies agter skuilings gelê en probeer maak of hulle nie daar is nie, selfs nádat D'Souza by hulle gepleit het om tog net te begin skiet.)

Ons het nie (op die oomblik) ('n georganiseerde) terreurprobleem in Suid-Afrika nie. Maar ons het 'n geweldsmisdaadprobleem wat meer lewens op afgrysliker wyse stroop as die normale terrorismevlaag. Ons polisie is te min, te swak betaal, te beteuterd opgelei en te korrup om ons te beskerm. (Nie ál die polisielede is korrup nie maar die helfte wat eerbaar is, moet te veel tyd afstaan om die ander dop te hou en kan sodoende nie hulle volle aandag aan misdaadbekamping wy nie.)

So, dis die Wilde Weste hier – met een deurslaggewende verskil: Die gewone burger in die Ongetemdheid het sy Colt .45 "Vredemaker" aan hom gedra waar almal dit kan sien. En in die saalskede was daar 'n Winchester .45-70 wat kragtig genoeg is om enige misdadiger in sy spore om te dop.

Daar kan nou gevra word of ek bepleit dat elke wetsgehoorsame burger tot die tande toe gewapen Pick 'n Pay toe sal gaan? Hmm. Wel. Dis 'n goeie begin, is dit nie? Maar dis bietjie min, bietjie onduidelik vir my. Ek wil hê die regering moet erns maak met misdaad, en hier is hoe:

Rus elke wetsgehoorsame burger met 'n R4-stormgeweer toe en dwing hulle wetgewend om nooit op straat sonder dit te verskyn nie. As 'n persoon nie vir 'n wapen kwalifiseer nie, moet hy te alle tye 'n amptelike vryskelding by hom dra. En dan wys jy vir my die rower wat doodluiters in die Kolonnade sal instap om dit te roof terwyl daar driehonderd keelvol manne en vroue hulle inkopies met R4 oor die skouer of in die winkeltrollie doen.

Voorts moet die regering 'n nuwe "skiet-eers-en-vra-dan"-wet deurvoer. Daarvolgens moet enige huiseienaar die reg – nee, die plig! – hê om enige ongenooide besoeker of oortreder in die gesig te skiet. Ek was op die grens en glo my, enige iemand wat 'n R4-koeël gesluk het, se moorddadige entoesiasme word net daar en dan gedemp.

By Praag spook ons jare lank al om 'n vreedsame, werkbare politieke uitweg vir die Afrikaner se toekoms te bewerkstellig. Ons sou graag die vrede en veiligheid van elke mens in hierdie land – wit, swart of tussenin – wou waarborg. Dít kan ons nie. Maar as ons Afrikaners saamstaan sal ons nie te lank van nou af veilig en voorspoedig in 'n land woon waar gewapende, wetsgehoorsame burgers die polisie en die weermag met woord, daad en 5,56mm-rondtes bystaan om misdaad uitgeroei te hou.

Nie soos in hierdie land, hierdie bloedbesmette Nuwe Suid-Afrika nie. Hier erken die regering hulle is nie opgewasse om misdaad hoegenaamd te bestry nie, al is hierdie belydenis net opsigtelik in 'n televisieadvertensie wat maan dat die stryd teen misdaad "by jou begin".

Nee, dit begin nie by my nie. Dit begin by die regering en sy veiligheidsmagte wat 'n heilige, Bybelse plig het om die "swaard teen die boosdoener te dra".

Maar goed. Dít gaan nie gebeur nie. Ek het 'n groot 9mm-pistool. Ek weet hoe om hom te gebruik. Ek het ook 'n span lawaaierige honde. En as 'n misdadiger my huis betree, gaan my honde alarm maak. Ek gaan my pistool opneem.

En dan gaan ek voortgaan om my deel te doen.

Vertel die mense van die volksmoord

Baie van ons wil nog nie eintlik weet wat in Suid-Afrika aangaan nie. Ons kop-in-die-gat soos volstruise en hoop al hierdie onaangename dinge, veral die plaasmoorde, is nie eintlik waar nie. Ons hoop iemand toor dit net weg.

Ongelukkig werk toorstokkies, soos baie ander dinge, nie in die Nuwe Suid-Afrika nie. Al wat kan werk, is dat elkeen van ons die werklikheid in die gesig kyk, hoe naar en sleg en grillerig en bloederig dit ook al is.

Nou kan jy dalk vra: "Maar wat kan ék, 'n enkeling, doen?" Jy is nie so magteloos as wat jy dink nie. As jy 'n mond het, kan jy praat. As jy 'n rekenaar, 'n Internet-verbinding en vyf vingers het, kan jy met die wêreld praat. Jy kan die wêreld vertel wat hier aangaan sodat hulle nie later kan sê nie: "Maar ons het nie geweet nie …"

Ek doen hiermee 'n beroep op elkeen wat hierdie artikel lees om die volgende webwerwe te besoek om jouself te vergewis van wat onder jou neus aan die gang is. Bring dan asseblief hierdie webwerwe onder die aandag van elkeen op jou e-poslys:

www.stopdiemoorde.co.za

www.plaasaanvalle.co.za

www.plaasmoorde.com

www.farmmurders.com

Vra hulle om hierdie adresse na almal op húl poslyste te versprei sodat die nuus om die wêreld trek – volksmoord vind in Suid-Afrika plaas. Vra jou buitelandse kontakte om die mense daar in te lig en briewe aan die media te skryf.

Basuin dit uit op elke forum en praatgat op die Net. Een klein stem kan 'n magtige koor word.

Op die webwerf www.stopdiemoorde.co.za verskyn die volgende brief van 'n Nederlandse vrou:

Renate – 21 November 2006

Met afschuw en verbazing nam ik – Nederlandse vrouw – kennis van uw website. Deze informatie bereikt Europa en Nederland nauwelijks. Wij dachten dat dit alleen in Zimbabwe gebeurde. Ik wens u trotse Afrikaanders heel veel sterkte en kracht toe om uw prachtige land te behoeden voor toenemend geweld.

Renate en al haar liberalistiese volksgenote wat so heftig vinger geswaai en die voortou geneem het met boikotaksies teen blankbeheerde Suid-Afrika – lig veral húlle in oor die grusame besonderhede van die nuwe "bevryde" Suid-Afrika.

Op www.plaasaanvalle.co.za (ook op www.farmmurders.com) kan jy 'n videogreep sien van ons vorige president, gentleman-god Nelson Mandela, waar hy saam met sy kamerade sing: "We the members of MK have pledged to kill them – the ama-Bhulu (witmense)."

'n Mens het nie veel verstand nodig om twee en twee bymekaar te tel en te besef dat die uitmoor van boere en blankes wel met die stilswyende goedkeuring van die ANC-regering geskied nie. Het hulle dan nie 'n "grondhervormingsplan" waarvolgens 'n groot persentasie van die "piepel" teen 'n sekere datum (blanke) grond gaan besit nie?

Die boere wat (nog) nie uitgemoor is nie, word geteister (ook met die stilswyende goedkeuring van die regering) deur veediefstalle, verminking van diere, onwettige plakkers en die afbrand van oeste en weivelde.

Die grootskeepse emigrasie van blankes vanweë die misdaadtsunami en agteruitstellende aksie pas ook so reg in die kraam van die dubbeltong-ANC. Hulle wil Suid-Afrika (eintlik die hele Afrika) tot elke prys "suiwer" van die gehate blanke waarvan hulle so afhanklik is, al dompel hulle die hele land en hul eie mense in die uiterste ellende. Dáár is nou vir jou rassehaat.

Moet asseblief nie skaam wees om mense lastig te val met die ware en nare feite van jou land nie. Jou lewe is op die spel.

Moet jou ook nie te veel steur aan die gebreinspoelde en naïewe slapsiele wat glo aan "transformasie", "gelykberegtiging", "demokrasie", "vrede", "vryheid" en sulke klas van Orwelliaanse Nineteen Eighty-Four doublespeak en newspeak nie. Hul oomblik van transformerende insig sal kom wanneer hulle (of hul geliefdes) die koeël of die mes of die kookwater of die wurgtou of die vlamme of die skoppe of die verkragting aan eie lyf voel.

Ns: George Orwell se Nineteen Eighty-Four, asook Animal Farm, behoort verpligte leesstof vir elke liberalis te wees.

модули подготовки

Hippasus en die WNNR

Ons is gelukkig om in die moderne tyd te leef, nie waar nie? Ons is immers vry van bygelowe en belaglike vrese. Dit was nie altyd so nie. In antieke Griekeland was ene Hippasus die eerste om die bestaan van irrasionele getalle (byvoorbeeld pi of die vierkantswortel van 2) te bewys. Luidens die legende het Pythagoras-hulle egter dié kennis as so gevaarlik beskou dat hulle die arme Hippasus glo oorboord gegooi het en hom laat verdrink het.

Gelukkig is ons vandag nie meer so primitief nie, is ons? Ons beskou kennis of idees nie meer as gevaarlik nie.

Moenie glo nie.

In “moderne”, “gevorderde” Europese lande, is die blote bevraagtekening van die moord in die openbaar op Jode deur die Nazi's met tronkstraf strafbaar. Jy kan tronk toe gestuur word as jy 'n brief aan ‘n koerant skryf wat meen dat die Nazi’s nie 6 miljoen Jode vermoor het nie.

In die Suid-Afrika van 2008 is sekere idees ook te gevaarlik vir openbaarmaking. 'n Wetenskaplike in diens van die WNNR, dr Anthony Turton, is geskors omdat hy hierdie referaat by ‘n kongres wou lewer.

Ek het gisteraand die moeite gedoen en die hele referaat gelees. Dit is na my mening nie 'n vreeslik samehangende of goed-gestruktureerde stuk nie. Dit dwaal van waterkwaliteit na 'n tekort aan ingenieurs na die geskiedenis van Suid-Afrika na 'n pleidooi vir nog befondsing vir die WNNR. Daar is egter iets in die referaat wat die WNNR se bestuur só bang gemaak het, dat hulle dr Turton geskors het en hom verhoed het om sy referaat te lewer.

Ek spekuleer nou, maar die volgende is moontlik deel van die idees wat die WNNR as te gevaarlik vir openbare kennisname beskou:

“…the ethnic cleansing in the 1820’s and 1830’s of many non-Zulu tribes during the Mfecane that laid the hinterland of the country waste, creating the vacuum into which the Trekboers moved during the Great Trek (Edgecombe, 1986; Turton et al., 2004; Welsh, 2000)…”

Jan Publiek mag skynbaar nie bewus gemaak word van die geskatte 500 000 swartes wat deur die Zoeloes vermoor is tydens die Mfekane nie. Jy en ek mag nie weet dat die Voortrekkers bykans niemand in die binneland aangetref het nie. Miskien pas dit nie in by die WNNR se bestuur se persepsie van die heersende ANC-regime se ideologie nie.

Voorts kan hierdie ook 'n feit wees wat te gevaarlik is om rugbaar te maak:

“The propensity to resort to mass violence when expectations exceed the capacity of the government to deliver.”

Dr Turton het hierdie foto in sy referaat gepubliseer ter stawing van sy stelling. Jy en ek mag dit skynbaar nie te siene kry nie.

Die WNNR is niks anders as die moderne ekwivalent van Pythagoras-hulle nie, wat mense wil doodmaak omdat hulle gevaarlike gedagtes verkondig.

люстру припотолочную топкарго кидалы

Wat help ‘n ‘vrye Zimbabwe’ sonder blankes?

09:05:20 Vandag begin die soveelste rondte "onderhandelings" tussen die Zimbabwiese opposisie en regering in Suid-Afrika. Vanuit die buiteland en veral die VSA het die druk op Mugabe om toegewings aan Morgan Tsvangirai se Beweging vir Demokratiese Verandering te maak, toegeneem.

Weens die afsetting van Mbeki, het Mugabe 'n belangrike bondgenoot verloor en is Suid-Afrika besig om die Amerikaanse en Britse oproepe vir Mugabe om afstand van die mag te doen, te ondersteun. Enersyds gaan dit vir die Zuma-faksie van die ANC daaroor om hom duidelik van Mbeki te onderskei en andersyds soek die Zuma-faksie ook toenadering tot die VSA en Brittanje wat hom nie goedgesind is nie en meer van Mbeki gehou het.

Amerika is besig om sowel oud-president Carter as uitgaande president George W. Bush in die media te gebruik in 'n laaste desperate poging om Mugabe tot 'n val te bring. Bush het so pas tydens 'n spitsberaad in Lima, Peru 'n beroep gedoen op 'n "einde aan die Mugabe-bewind se brutale onderdrukking van basiese vryhede en die vorming van 'n legitieme regering wat die wil van die mense verteenwoordig soos dit tydens die verkiesing van Maart 2008 uitgedruk is".

Die kwessie wat almal egter uit die oog verloor, is die volgende: die ekonomiese – en tans sogenaamde "humanitêre" – krisis in Zimbabwe is nie deur 'n gebrek aan demokrasie veroorsaak nie. Daar bestaan vele nie-demokratiese lande wat ekonomies uitermate suksesvol is of was. Sowel Singapoer as China het 'n ongekende ekonomiese opbloei beleef onder regerings wat allerweë in die Weste as ondemokraties of selfs totalitêr gekritiseer word.

Suid-Afrika onder Verwoerd in die vroeë sestigerjare is 'n ander voorbeeld van 'n land met volle indiensneming, vrede en 'n hoë ekonomiese groeikoers waar die begrip "een mens, een stem" juis nié toegepas is nie. Die mees liberale koerant destyds in Suid-Afrika, die Rand Daily Mail, het die toestand in die land as 'n "oorvloed van voorspoed" beskryf.

Kom ons wees vir eens eerlik oor Zimbabwe: die ineenstorting van die land se ekonomie is deur sogenaamde "grondhervorming" en die verdrywing van die blanke bevolking veroorsaak. Dit lei tot die logiese vraag: hoe sou Zimbabwe baat by demokrasie, behalwe dat 'n nuwe politieke bestel in die land 'n invloei van korttermynhulp vanuit die Weste gaan veroorsaak?

Die eertydse, welvarende Zimbabwe het saam met Suid-Afrika en Namibië die voorspoedige suide van die Afrikakontinent uitgemaak. Dit is ook die deel waar blanke vestiging sy hoogtepunt op ons vasteland bereik het.

Die treurige waarheid is dat die ou Zimbabwe – of moet ons eerder sê die oud-Rhodesië? – vir altyd verby is. Die land is permanent geknak en tensy daar 'n revolusie in Suider-Afrika plaasvind met Verwoerd en Ian Smith wat uit die dode opstaan, gaan die welvaart van weleer nooit weer terugkeer nie.

Hulpgeld het nêrens in Afrika voorspoed vir die swart massas gebring nie. Die een miljard pond wat Brittanje belowe indien Mugabe sou uittree, gaan weinig, indien enige, verligting bring. Die hulpgeld sal bloot in die sakke van die amptenary, asook die "deugdelike engele" – soos die Amerikaanse skrywer Paul Theroux met bytende sarkasme die horde Westerse hulpwerkers in Afrika beskryf – beland. Kortom, Oxfam en die meer as veertig ministers in die Zimbabwe-kabinet gaan by die "beloning vir demokrasie" baat, nie die gewone Zimbabwiërs nie.

Amerikaanse "demokrasie" met die koekversierings van verkiesings en meer as een faksie wat oënskynlik met mekaar verkeer sonder om die panga of AK-47 uit te haal, bring geen reële verbetering in Afrika nie. Net so min as wat Afrika gebaat het by die kommunistiese najaag van gelykheid en die vorming van volksrepublieke, baat die vasteland tans by demokrasie. Daarvoor is die ontwikkelingsprobleme van ons vasteland eenvoudig te groot. Demokrasie is ook 'n stelsel wat vreemd is vir Afrikane met hul sin vir lojaliteit aan 'n hoofman en die begunstiging wat hulle van hom verwag.

Of daar dus vandag of aanstaande week of selfs aanstaande jaar 'n sogenaamde "politieke oplossing" in Zimbabwe gevind word, is eintlik irrelevant.

Die werklike oorsaak van die land se probleme is die verdrywing van die blanke minderheid wat 'n sleutelrol in die ekonomie gespeel het. Nóg die wêreldmedia, nóg die VSA wat binnekort 'n swartman in die Ovaalkantoor gaan hê, is bereid om dié eenvoudige waarheid in die oë te kyk.

хамам в квартире

Draai rugby nekom en kry klaar

07:15:40 Tussen die politici en SARU het SA se rugby-establishment die kuns vervolmaak om 'n wensituasie betroubaar in 'n nederlaag te omskep. Rugby steier van krisis na krisis.

Die Springbokke is wêreldkampioene, maar die euforie van Oktober 2007 was te goed om waar te wees. 'n Derderangse afrigter is spoedig in Jake White se plek aangestel, verkies bó die beste kandidaat, bloot omdat laasgenoemde blank was. Eersgenoemde word kort hierna glo in 'n kompromitterende posisie in 'n parkeerterrein gefotografeer, maar op misterieuse wyse byt 'n jong blanke amptenaar die spit af vir dié debakel.

Tans is daar opnuut die mees belaglike omstredenheid oor die voortbestaan van die Springbokembleem en oor ander beuselagtighede. Daar word intense debatte gevoer oor waar die Springbokembleem geplaas moet word op die truie – links of regs. Blanke toeskouers word doelbewus verneder deur Nazi-agtige anti-rassistiese sterre op spelers se truie aan te bring, na aanleiding van 'n verbeelde insident van sogenaamde rassisme op Ellispark wat nie een van die ander 55 000 toeskouers gesien het nie. Vreemd.

Onlangs het Butana Komphela en mede ANC-kader Cedric Frolick opnuut 'n aanslag op die spel geloods, dié keer oor die eienaarskap van die Vrystaatstadion en Kingspark. Rugby is glo 'n spel vir misdadigers. Ek buig my neer voor u kundigheid in hierdie saak, menere Komphela en Frolick, synde kaders van die mees misdadige bewind op aarde: die enorme, wanordelike kleptokrasie bekend as die ANC.

Beeld het kort daarná, met geweldige fanfare, uitgebasuin dat die twee stadions veilig is. Die ANC het 'n dekreet uitgevaardig dat Komphela buite orde was. Verskoon my as ek nie die grote ANC se voete soen, oorstelp met dankbaarheid soos 'n wafferse Vlok nie.

Moontlik is diegene reg wat meen die aanslag op rugby is 'n rookskerm bedoel om Suid-Afrika se patetiese gebrek aan prestasie by die Olimpiese Spele te vermom. Is wraaksug en nyd jeens Afrikaners ook 'n faktor? Daar kan ook ander motiewe wees. Transformasie is dikwels 'n kodewoord vir plundery, en bes moontlik wil Komphela ook 'n Smuts Ngonyama word, wat homself dik wil vreet by rugby se trog.

Die optrede van die ANC is egter voorspelbaar en geen verrassing nie. Sy vasberadenheid om alles wat blank en veral Afrikaners s'n is etnies te reinig, is geen geheim nie. Die groter verrassing is dat ons as Afrikaners toelaat dat ons deur hierdie snert gyselaar gehou word.

Dat absurde manewales oor 'n embleem voorbladnuus kan wees terwyl die internasionale ekonomie in duie stort, professor Kader Asmal erken dat daar teen 2014 'n waterkrisis sal wees en terwyl moord, verkragtings en plundery hoogty vier, spreek boekdele oor Afrikaners se prioriteite.

Dit sou nie vergesog wees om te sê dat die kapitulasie by Kodesa Afrikaners se vryheid, ekonomiese belange en persoonlike veiligheid vir 'n einde aan die internasionale rugbyboikot verruil het nie. Ek kan nie aan veel ander voordele vir Afrikaners verbonde aan die Nuwe Suid-Afrika dink nie. 'n Miljoen emigrante sedert 1994 dui daarop dat baie met my saamstem en met hulle voete gestem het.

Nes die fiasko by Eskom kan Komphela en die ANC se Machiavelliaanse transformasieplanne een, en slegs een uiteinde tot gevolg hê: dit sal rugby vernietig. Dis reeds besig om te gebeur; die Springbokke se vertonings hierdie jaar was nou nie juis wonderlik nie, en die kans is goed dat Engeland op Saterdag 22 November die Springbokke se tjank kan aftrap op Twickenham. Peter de Villiers se spelers het duidelik geen vertroue in hom nie.

Myns insiens sal die ineenstorting van Suid-Afrikaanse rugby weliswaar 'n tragiese metafoor wees vir die ANC-bewind se breë en totale onbevoegdheid, asook vir die vernietigende aard van die bewind se obsessie met rassistiese transformasie. Dit sal egter nie heeltemal 'n negatiewe uitwerking op Afrikaners hê nie.

Skielik sal ons sewe dae per week met die neerdrukkende realiteite van Suid-Afrika gekonfronteer word, en sal daar nie meer Saterdae ontvlugting wees voor die kassie of op die pawiljoen nie. Miskien sal meer Afrikaners hulself die vraag begin afvra: was die pot lensiesop – internasionale rugby – ons erflating werd? As daardie besluit deurdring, gaan ons dan stappe neem om onsself te bevry van die plaag van die ANC?

Gaan dus gerus maar voort met u vernietigingswerk, menere Komphela en Frolick, iets waarvoor die ANC 'n uitsonderlike talent het. Stel asseblief kwotas in by die hekke van Loftus: een blanke toeskouer vir elke tien swartes. Dis immers demografies-verteenwoordigend. Kies dertien swart spelers in elke span.

Vernietig rugby en kry klaar.

drive multiplier mayhem

Professor Jonathan Jansen: Ons eie Joseph Goebbels

Tot my groot verbasing was hierdie geagte professor gasspreker by die jaarlikse Hans Brenninkmeijer Gedenklesing in Johannesburg die afgelope Julie, en hy het ’n belangrike boodskap vir sy gehoor oorgedra. Vir die weldenkende, deursnit Calvinisties-opgevoede Afrikaner is hierdie boodskap ook uitermate belangrik om hier kennis van te neem, veral die jeugdige variant van hierdie etniese groep. Hulle vorm naamlik ’n gevaar vir die samelewing, en hulle is nie vatbaar vir verandering nie.

As sulke woorde gebesig word deur die dekaan van Opvoedkunde aan die Universiteit van Pretoria behoort dit, om die minste te sê, ’n paar wenkbroue te lig. Na my mening behoort ’n dekaan van opvoedkunde juis soveel moontlik van sy tyd en energie te spandeer om jong mense die kans te gee tot ’n ordentlike opvoeding. Dit lyk nie asof hierdie hooggeleerde homself werklik op daardie terrein besig hou nie, altans nie op ’n wetenskaplike manier nie. Soos soveel politiek-korrektes investeer hy eerder in ideologiese vraagstukke as om homself besig te hou met wesentlike probleme op voetsoolvlak.

Jong Afrikaners is gevaarlik. Hulle is boos en het baie rigiede opvattings oor swartes. Hulle wat ná die vrylating van one eie Afrika-Heiland, Nelson Mandela gebore is, dra die sade van bitter kennis wat nog nie verander het nie, en is maklik vatbaar vir uitermate bose rassistiese aanvalle. As voorbeeld noem hy die Waterkloof Vier, die Reitzkoshuisontgroenings (wat ook deesdae as rassistiese aanvalle getipeer kan word) en natuurlik die Skielik-insident.

En wat sou die oorsaak wees van hierdie insidente? Die plaasmoorde miskien, wat volgens Dr. Gregory Stanton iewers tussen fases 6 en 7 (uit 8) verkeer in terme van algehele volksmoord, waarin hoofsaaklik wit boere geteiken word? Of dalk regstellende aksie, wat bekwame mense land uit stuur en die res van die bevolking in armoede agterlaat? Wat van die eindelose siklus van geweld en ontwrigtende gevolge van post-traumatiese stres wat hieruit ontstaan? Of moontlik die feit dat jy nie weet of jy jou gesin weer sal sien as jy gewoon oppad werk toe ry nie, dis nou te sê as jou werkgewer nie oornag besluit het om jou te ontslaan nie?

Nee! Dit is alles die gevolge van ’n slegte opvoeding wat hierdie jeugdiges van hul rassistiese ouers gekry het. Jeugdige blankes moet leer dat daar geen verskil is tussen wit en swart nie. As William Kekana sy moord en verkragting van ’n kleuter en twee vroue regverdig deur na hul wit velkleur te verwys, moet die blankes nie kwaad word nie, maar hierdie insident beskou as ’n uitvloeisel van politieke ongelykheid.

Swartes mag maar moor, roof en verkrag soos wat hulle wil, maar Afrikaners moet leer om uit hul gemaksones te stap en swartes te omhels, en nie net te tolereer nie. Ek dink egter dat van die sowat 30 000 blankes wat vermoor is sedert Mandela se vrylating het ’n groot deel van hulle gesoebat om nie vermoor te word nie.

Dit is oorduidelik dat Jansen besig is met drogredenasies en propaganda van die ergste aard. Die geleerdes op hierdie terrein praat maklik van vrees wat oorslaan na haat, soos by die Skielik-insident. Wat my egter meer kwel is wanneer hooggeplaaste persone, met ’n groot maatskaplike verantwoordelikheid, en wie se woorde van nasionale belang is, dieselfde tendense begin toon, soos in Jansen se geval.

Wat Jansen predik is eintlik dat blankes, puur op grond van hul etniese afkoms, ’n stigma met hulle saamdra. Dit maak in feite nie saak hoe hulle daarmee omgaan nie, want daardie stigma sal nie sommer net weggaan nie.

Stigmatisering behels die ontmensliking van ’n bepaalde persoon of groep. Dit beteken in feite dat elke handeling wat ’n lid van daardie groep uitvoer verklaar kan word in terme van daardie persoon se skaamtemerk. Die rede waarom stigmatisering plaasvind is hoofsaaklik om die huidige status quo van die samelewing in stand te hou.

Met ander woorde, hoekom word Afrikaners so ongelooflik venynig afgekraak oor insidente wat ’n mens op een hand kan tel, terwyl die sowat twintigduisend babaverkragtings (as dit nie meer is nie) as minder laakbaar geag word deur die nuwe heersers? Die antwoord is omdat dit bepaalde belange dien van diegene wat in magsposisies verkeer. Die aard en doelstellings van ’n regering bepaal wie gestigmatiseer word. Die filosoof Jean-Paul Sartre het hierdie neiging goed geïllustreer in sy opstel Anti-Semiet en Jood, waarin hy stel dat antisemitisme die Jood voortgebring het en nie andersom nie, aangesien Jodehaat het ’n bepaalde doel gedien vir die magshebbers.

Enkele jare gelede het ’n ondersoek aangetoon dat minder as ’n derde van die swart bevolking vind dat Afrikaners onbehoorlik op voorregte aandring, en meer as 70% van Afrikaners vind dat alle tale net soveel bygestaan moet word om ewe belangrik te word as Afrikaans en Engels. Nou onlangs het Lawrence Schlemmer in ’n publikasie bekend gemaak dat die persentasie Afrikaners wat ontevrede is met die ANC regering sedert 2004 met 9% gestyg het, terwyl in dieselfde periode het die persentasie ontevrede swartes met 31% gestyg. Wit Engelse Suid-Afrikaners se onvrede het met 23% toegeneem. Blykbaar skeel hierdie gegewens Jansen maar min.

Waar dit feitlik op neerkom is dat Jansen geen rekening hou met die werklike tendense en verwikkelinge in Suid-Afrika nie. Al wat vir hom tel is die ongetransformeerde Afrikaner jeug wat ’n gevaar vorm vir Suid-Afrika se voortbestaan.

Dit is duidelik dat Jansen se aanval op Afrikaners uit onopregte motiewe spruit en slegs ’n laaghartige poging is om die huidige Afrofascistiese elite se opvattings te versterk dat Afrikaners ’n bedreiging sou vorm. Afrikaners vorm so ongeveer 7,5% van die algehele Suid-Afrikaanse bevolking, waarvan een derde in ’n ernstige vorm van armoede verkeer. Daarbenewens is Afrikaners oor die hele land versprei en vorm nêrens ’n beduidende meerderheidsgroep nie. Die opvatting dat die Afrikanerjeug (wat persentasiegewys ’n breukdeel van hierdie 7,5% is) ’n bedreiging vorm, berus dus op ’n volkome absurditeit.

Hoe dit ook al sy, is die woorde van Van Wyk Louw bewaarheid. Afrikaners is tans so magteloos soos Jode in Nazi-Duitsland. Jansen se staaltjie Nazi-propaganda teen Afrikaners is die soveelste bevestiging van hierdie stelling, vandaar dat ek dink dat hy die ANC se ere-Goebbels toekenning mag ontvang, ’n verwysing na die Nazi-minister van propaganda. Die volgende toespraak wat Jansen gaan hou sal seker ’n eerste stap wees in die rigting van ’n Endlösung, met ’n soort stappeplan om Suid-Afrika finaal van sy Afrikaners te bevry. Of dalk sinspeel hy op ’n herlewing van die massa-sosialisasie soos wat plaasgevind het onder Stalin, deur kinders in weeshuise te plaas om hulle ideologies korrek op te voed.

new young fashon

VSA se oorgang na swart regering?

12:01:40 Die Amerikaanse presidensiële verkiesing van 2008 herinner mens aan nog 'n stemmery wat 16 jaar gelede in Suid-Afrika plaasgevind het: die referendum waarin blankes gestem het om die mag aan swartes te oorhandig. Hoewel dit reeds lankal oorskadu word deur die 1994-verkiesing wat die ANC aan die mag gebring het, was dit die referendum op 17 Maart 1992 wat blanke regering beëindig het.

Teen 1992 het president F.W. de Klerk en sy Nasionale Partyregering reeds alle tersaaklike apartheidswette herroep. Die verbod op die ANC is opgehef en mnr. De Klerk het samesprekings met mnr. Mandela begin oor 'n nuwe grondwet wat die stemreg na swartes sou uitbrei en tot "magsdeling" sou lei.

Andries Treurnicht en sy Konserwatiewe Party het die opposisie jeens die onderhandelings gelei en gesê dat die president oor geen mandaat beskik het om 'n nuwe grondwet te onderhandel nie. Mnr. De Klerk het besluit om die vraag aan die kieserspubliek te stel. Indien hy die referendum sou wen, sou hy voortgaan met sy nuwe grondwet; indien hy verloor, sou hy bedank en 'n nuwe algemene verkiesing uitroep.

Die referendum het die volgende vraag gestel: "Ondersteun u die voortsetting van die hervormingsproses wat deur die staatspresident op 2 Februarie 1990 begin is en wat gemik is op 'n nuwe grondwet deur onderhandeling?" (Dit was op 2 Februarie 1990 dat mnr. De Klerk die opheffing van die verbod op die ANC en mnr. Mandela sy vrylating uit die tronk aangekondig het.)

Die Nasionale Party – die tradisionele party van die Afrikaners – het 'n massiewe veldtog ten gunste van die "ja"-stem gevoer en gewaarsku dat 'n "nee"-stem meer internasionale sanksies en swart geweld sou beteken. Een van die NP se referendumplakkate het 'n gewapende lid van die Afrikanerweerstandsbeweging – 'n militante blanke organisasie – vertoon met die slagspreuk: "U kan dié man keer! Stem JA." Met ander woorde, die werklike bedreiging vir Suid-Afrika was 'n blanke man met 'n vuurwapen.

Die Konserwatiewe Party, wat hom vir 'n "nee"-stem beywyer het, het gewaarsku dat "magsdeling" net 'n ander woord vir swart regering was en dat blankes oor die reg en plig beskik het om hulself te regeer.

Hoe het die volk van die Groot Trek, die Slag van Bloedrivier en die Tweede Vryheidsoorlog gestem? Hulle het internasionale isolasie meer as swart regering gevrees; blankes het met 68 teen 31 persent vir die "voortsetting van die hervormingsposes" gestem. Dit was ook nie 'n besluit wat op Afrikaners deur Engelssprekendes afgedwing is nie. Hoewel sekere militante groepe die referendum geboikot het, stem alle verkiesingsontleders saam dat 'n meerderheid Afrikaners "ja" gestem het, en sommige glo selfs dat daar meer ondersteuning onder Afrikaners as Britse Suid-Afrikaners was. Blankes het dus die geleentheid gehad om hul land te behou, maar het dit weggegee. Daar die stem het die ANC se oorwinning in 1994 verseker en alles wat sedertdien gevolg het.

Amerikaanse blankes is nie heeltemal so gretig soos die Suid-Afrikaners was nie. In die verkiesing op 4 November het 43 persent ten gunste van swart regering – verskoning, Barack Obama – gestem. Vyf-en-vyftig persent van blankes wou John McCain as hul president gehad het, maar dit was die swartes en gekleurde Spaanssprekendes wat die president gekry het wat hulle wou gehad het, nie die blankes nie. Elke jaar, soos wat die aantal nie-blankes toeneem, gaan blankes minder van 'n sê hê oor wie hulle regeer.

Heeltemal afgesien van politiek of kwessies rondom bekwaamheid of ervaring, verteenwoordig die verkiesing van 'n president wat die meeste blankes nie wou hê nie 'n aardskuddende simbool van verlore outonomie. Indien hul getalle voortgaan om te daal, gaan blankes nie die skole, die woonbuurte, die kultuur – en uiteindelik, die land – ontvang wat hulle wil hê nie.

Dalk is dit omdat blankes 'n verlaagde status oor hulself gebring het dat daar van ons verwag word om trots daarop te wees eerder as wat ons behoort te veg om dit om te keer. Soos Paul Krugman baie sinvol in die New York Times verduidelik het: "Indien die verkiesing van ons eerste Afro-Amerikaanse president jou nie ontroer het nie, as dit jou nie met trane in jou oë en trots op jou land gelaat het nie, dan is daar iets fout met jou." Dit beteken dat daar iets fout is met minstens 55 persent van blankes, maar só sê die New York Times al jare lank.

Mnr. Krugman se blydskap oor mnr. Obama se oorwinning is deur blankes regoor die wêreld gedeel. "Ons het veel hoop dat ons op die vooraand van 'n nuwe tydvak verkeer," het die Noorweegse dagblad Aftenposten geskryf. "'n Groot sprong vir die mensdom" het die voorblad van England se Sun-koerant gelui. 'n Hoofopskrif van die Londense Telegraph-webwerf het verklaar: "Barack Obama-oorwinning laat Brittanje weer van Amerika hou." The Times het sy verkiesingsberig redelik beskeie getitel: "Die nuwe wêreld." Die eerste minister van Kanada, Stephen Harper, het verwys na mnr. Obama se "geweldige, historiese" oorwinning en die Toronto Sun het het dit genoem: "'n geskiedkundige mylpaal soos geen ander". Le Monde in Parys het opgemerk dat "van Links na Regs, het Franse politici met mekaar meegeding vir oortreffende naamwoorde waarmee die verkiesing van Barack Obama beskryf kon word." Milaan se Corriere della Sera het geskryf dat "mnr. Obama die man is wat Amerika van ineenstorting kan red".

Die koor van blydskap vertoon 'n grillige ooreenkoms met die manier waarop die wêreld se blankes swart regering in Suid-Afrika verwelkom het. In 1993 het mnr. Mandela en mnr. De Klerk die Nobelprys vir vrede gedeel vir hul nuwe "magsdelende" grondwet. Mary McGregory van die Washington Post het effens meer as die meeste rubriekskrywers geswymel toe sy op 12 Mei 1994 in haar rubriek geskryf het: "Nelson Mandela het dít gewen wat die (Washington) Post 'een van die geskiedenis se soetse oorwinnings oor rasseoorheersing' genoem het en hy gaan dit skoon en pragtig hou sodat koerantlesers sou dink dat hulle skrifgedeeltes lees as hulle berigte uit Suid-Afrika lees wat mens nie sonder trane in jou oë kan lees nie."

Veertien jaar later – net 14 jaar later – is enigeen besig om te heroorweeg? Onder blanke regering het Suid-Afrika konstant geklim in die VN se Menslikeontwikkelingsindeks. Tydens die eerste jaar van swart regering het die land omgeswaai en het sedertdien gedaal. Suid-Afrika is nie meer in staat om akkurate misdaadstatistieke by te hou nie, maar dit is sonder twyfel een van die gevaarlikste plekke op aarde. Elkeen wat kan, woon in 'n privaatfort en motorkapings is so algemeen dat dit as onbedagsaam beskou word om ná donker by 'n verkeerslig stil te hou. Amazon.com beperk versending na Suid-Afrika omdat poskantoorwerkers soveel pakkies steel. Interpol berig dat Suid-Afrika oor die hoogste verkragtingsyfer ter wêreld beskik – en die hoogste Vigskoers. Omtrent 'n vyfde van Suid-Afrikaanse mans erken dat hulle al 'n vrou verkrag het en 'n beraamde 35 persent van die weermag ly aan Vigs. Rassevoorkeur vir swartes is so meedoënloos dat omtrent 50 persent van blanke mans vir hulself werk en byna 'n miljoen blanke geëmigreer het, met die meeste wat misdaad en rassevoorkeur daarvoor blameer.

Waarskynlik sou selfs Mary McGregory nie dink dat dit soos die Boek van Mattheus klink nie. En wat van mnr. De Klerk? Sou hy nie 'n honderd Nobelvredespryse verruil vir 'n land waarin sy kleinkinders veilig en trots kon wees nie?

Natuurlik is ons verkiesing anders as die Suid-Afrikaanse referendum maar die uitwerking is dieselfde: Blankes plaas hul lot in die hande van ander. Die Suid-Afrikaners het dit skielik gedoen; ons doen dit geleidelik.

Laat ons hoop dat blankes regoor die wêreld hul koerante van 5 November 2008 sal bewaar, met hul buitensporige opskrifte en vergesogte verwagtinge. Laat hulle daardie koerante 10 tot 15 jaar van nou af weer lees – en laat hulle aan Suid-Afrika dink.

Jared Taylor is redakteur van American Renaissance en 'n kampvegter vir blanke belange in die VSA.

Pretoria is ons Thermoypylae, Masada of Alamo

10:41:10 Hoede af en 'n erkentlike kopknik gerig aan die Vryheidsfront Plus se Willie Spies, 'n skrander man, duidelik van inbors, koel onder vuur en met 'n Westerse vertroue in logika, feite, statistieke en redelikheid. 'n Week of wat terug, het hy die Afrikaner se saak deeglik, kalm en beslis verdedig op Freek Robinson se "Fokus"-program. Daar, om die Bantoe se aanslag op die Afrikaner se kultuurgoedere in die vorm van Pretoria se naam te verdedig, was 'n klein, donker, skuiweroogswartmannetjie met die naam van Console Tleane (ja dit klink vir my ook soos 'n stukkie ergonomiese meublement in 'n Koreaanse middelklasmotor).

Spies het die debat met 'n seemyl op punte gewen – en geen hond haaraf gemaak nie.

Dit is tyd dat ons die aard van die gesprek verander. Ons moet ophou om vir Bantoes te verduidelik hoekom ons reg en hulle onredelik is. Dit is tyd dat ons ophou om vir hulle te sê wat aanvaarbaar is binne die raamwerk van die grondwet wat húlle opgetrek het. Dis tyd om vir hulle te sê wat ons sal toelaat en wat ons nooit, ooit – binne, buite of wydsbeen oor die grondwet – sal duld nie.

Vir hulle is die naamsverandering 'n blote rondpouery, 'n demonstrasie dat hulle kán. Die Afrikaner het 'n baie groter reg wat betrek word in die twis: Die reg op oorlewing. Afrikaners wat vir behoud van die naam swoeg, maak hulleself nie met 'n blote etiketoefening moeg nie, roei nie bloot teen die Shakesperiaanse "wat is in 'n naam"-stroom op nie, maar stry vir die daadwerklike voortbestaan van die volk.

'n Volk word geanker aan die vasmeerpunte van sy kultuur. Die naam van 'n stad wat sentraal staan in die Afrikaner se ontstaan, oorlewing en welvaart, is 'n vername element in sy voortbestaan. Verweer hierdie ankertoue, of word hulle goedsmoeds geknip, verloor die volk aanraking met sy identiteit en nasionale wese. Hy dryf weg – of, meer toepaslik in die stralerera – hy sweef weg Perth of Auckland of Toronto toe.

Die eenvoudige waarheid is: As Pretoria se naam van ons vervreem word, gaan die Afrikanervolk verdwyn.

Dis hier waar ons die streep op die grond trek. Die suksesvolle generaal is een wat die terrein van die naderende veldslag kies. Laat Pretoria dit vir ons wees. Laat ons die vyande van die volk hier trotseer, stuit en verdryf. Ons het hier die kans om te versamel, op die voorvoet te kom en die onheiliges uitmekaar te dryf.

Pretoria is ons laaste slagstelling. Dis ons Masada, ons Thermopylae, ons Alamo.

By Thermopylae het 'n handjievol ontembare Spartane honderde duisende Persiërs lank genoeg gestuit om die Westerse beskawing te red. By Masada het rateltaai Joodse opstandelinge hulle verset teen Romeinse onderdrukking. By die Alamo was 'n beleërde groepie Texane die doring wat uitgesweer het in die vlees van Meksikaanse ekspansionisme en dit uiteindelik algeheel verteer het.

Maar die Spartane is verslaan by Thermopylae, die Joodse selote het massaselfmoord gepleeg op die hoogte van Masada en die Texas-helde is verdelg in die vesting van die Alamo.

Maar ons – ons sal die Slag van Pretoria nie verloor nie.

Want ons mág nie.

сауны фото лобановский депутат

Afrikanerraadsamestelling

Sedert die totstandkoming van die Afrikaanse Taalraad is daar berig dat ‘n aparte Kultuurraad ook benodig word om te keer dat Afrikaners en boere die prooi van menigtes word.

Die prooistatus is reeds in volle swang en loopbaandeskundiges doen steeds aanbevelings aan internasionale instansies om kreatiewe personeel in SA te werf. Die resultaat is reeds verby die magiese omkeerpunt soos gesien in emigrasie van ongeveer ’n miljoen geskoolde Afrikaners.

Die behoefte aan die Afrikanerraad word dus eksponensieël erger by die dag agv die politieke situasie. Om mense te kry om op hierdie raad te sit sal egter nie moeilik wees nie omdat emigrasie nie beperkend hierteenoor is nie. Die probleem is dat die persoonlikheids- en ondervindingsvermoëns van hierdie individue deur ons algemene mense identifiseer en voorgestel moet word want na alles, sal die raad deur ons „verteenwoordigers“ hanteer word.

Net om mense se gedagtes te terg, sou mens na ander voorbeelde kon kyk, soos byvoorbeeld:

• Die weermag: Hoogs taakgeorienteerde mense met spesialisopleiding in die gevegskuns is nodig. Bygevoeg hierby kan die Sweedse weermag as voorbeeld geneem word waar „leierskaps“-ontwikkeling en -toetsing ook baie sterk is. Verdere geskiedkundige ontwikkelling het ook gelei tot mense wat projekbestuur geformaliseer het. Vir kultuur het mens egter ’n meer filosofies-sosiale persoonlikheid nodig wat nie so taak ge-orienteerd is nie. Verder met minder projekbestuur omdat die doelwit nooit finaal sal wees nie en meer leierskap waar balans, passie en emosionele volwassenheid sterk verteenwoordig moet wees.
• Die Sjinese regering: Sjina word deur ’n Politburo beheer soos in die kommunistiese bestel. Hulle is uiters outokraties en sal riglyne beheer waar beroepe aan vaste vergoedingskale onderworpe is. So is daar bv ‘n riglyn dat ingenieurs die minste betaal word soos vergelyk met joernaliste, onderwysers, dokters, politieke verteenwoordigers (meeste), politieke werkers en fabriekswerkers. Die snaakse is egter in die „moderne“ Sjinese tyd dat elkeen van die Politburo individue ingenieurs is. Dit verklaar die „droom“ van Sjina en die ontstellende groei van 10% per jaar vir 20 jaar. As jy ’n land wil bou, kry vir jou ’n ingenieur.

Met bogenoemde in gedagte kyk mens dus na die doel wat bereik moet word met die Afrikanerraad. Dit is onteenseglik nie militaristies of opbouend van aard nie. Dus is militêre wysgere en ingenieurs (enige tegniese beroep insl dokters) uitgesluit. Filosowe is dalk te tegnies korrek en sakemense te kortsigtig. Dalk moet mens begn kyk na sosiologiese en eksterne betrekkinge mense wat goeie kommunikasie vaardighede het. Kyk bv hoe goed Obama met McCain gekompeteer het. Op hierdie stadium sou die sosiologiese – eksterne betrekkinge aspek dalk belangriker wees maar sodra ’n basis gevorm is sal kommunikasie meer belangrik word.

Individue wat oor hierdie vermoëns besit, al bly hulle in die buiteland, kan gerus hulle voelers uitsteek en hulle gedagtes vir ons neerpen. Want ons het ’n goue geleendheid om op kulturele vlak met die Sjinese saam te werk.фото моторных яхт

Prooi van menigtes

Onlangs haal Tim du Plessis van Rapport vir dr. Xolela Mangcu van Wits en Harvard as volg aan met ‘n sinnetjie: Ras + nasionalisme + staatsmag = tragedie. Die geskiedenis het die waarheid van hierdie matriks wêreldwyd as geldig bewys.

Soos bogenoemde matriks, bestaan daar ook ander bewese waarhede soos byvoorbeeld: multikulturele bevolkings + demokrasie + groepsregte = vrede en voorspoed, soos byv. in die Europese Unie. Die keersy hiervan is: multikulturele bevolkings + demokrasie  groepsregte = tragedie, wat ten beste in Afrika se geskiedenis weerspieël word.

In artikel 185 maak Suid-Afrika se Grondwet voorsiening vir bevolkingsgroepe om hulself binne nasionale rade te orden. Daardeur kan hulle op internasionaal aanvaarde groepsregte binne die grondwet aanspraak maak. ‘n Regering kan egter nie groepsregte aan gemeenskappe toeken en beskerm as ‘n minderheid nie as omlynbare entiteit bestaan en daarop aanspraak maak nie.

Sommige Afrikaanse kultuurleiers verkies om te glo dat daar ‘n soomlose gemeenskap van Afrikaanses behoort te bestaan; ‘n veelrassige gemeenskap wat Afrikaans as taal deel. Hulle verwerp en veroordeel dus enige pogings om hierdie Afrikaanssprekende gemeenskappe as verskillende etniese entiteite met verskillende behoeftes te erken.

Pogings om ‘n verteenwoordigende Afrikanerraad op te rig word as gevaarlike etniese mobilisering bekryf. Dit sal, volgens hulle, aan die bruin gemeenskap aanstoot gee. ‘n Soomlose taalgemeenskap is reeds ‘n werklikheid in die vermaaklikheidswêreld, die koerantwese, godsdiensbeoefening en op literêre gebied. Dit vorm die basis vir die omlyning van die gemeenskap van Afrikaanses.

Die Afrikaanse Taalraad wat in Meimaand vanjaar op Wellington gestig is, het waarskynlik ‘n onuitgesproke doel om ‘n soomlose Afrikaanstalige gemeenskap as ‘n sosio-politieke entiteit korporatief saam te snoer.

Alet Rademeyer berig op 27 Julie in Beeld dat ’n leesbevorderingsprojek, gesprekke met die regering oor die nasionale taalwet wat nog nie in werking getree het nie en stappe om iets te doen aan die verminderde subsidie vir die werksaamhede om die Woordeboek van die Afrikaanse Taal (WAT) as projekte te begin. Dit wil dus voorkom dat die nuwe taalraad se hoofdoel sal wees om die mark vir Afrikaanse gedrukte media uit te brei.

In sy Praagartikel, “Afrikaans, die Grondwet en jy,” (2006) hanteer Prof F.I.J. van Rensburg maniere hoe elke landsburger sy taalregte deur die bestaande kanale kan beskerm. Sy artikel wentel grootliks daarom dat Afrikaners hul taalregte amptelik kan opeis. Maar hoe doen Afrikaners dit as ‘n groep enkelinge? Met ‘n gepaste en konflikterende organisasiekultuur sal die nuwe Taalraad waarskynlik daardie rol kon vervul, maar sy samestelling sal hom waarskynlik verhoed om die staat plaaslik en internasionaal in die howe aan te vat.

Kan ‘n literêre organisasie dus ooit die plek inneem van ‘n verkose etniese kultuurraad wat deur die regering as outentieke verteenwoordigende raad vir ‘n volksgroep erken word? Hoe beskerm Afrikaners hul straatname, dorpsname, kultuurerfenisse, moedertaalonderrig op sekondêre en tersiêre vlakke? Kan aktiviste-organisasies dit vir hulle doen?

Aktivisme word beskryf as doelbewuste aksies wat op politieke of maatskaplike verandering gerig is. Hierdie aksies ondersteun of opponeer een kant van ‘n omstrede standpunt en word gewoonlik geassosieer met protes. Dit manifesteer in verskillende gedaantes soos straatoptogte, briewe in koerante en aan politici, ekonomiese veldtogte deur sekere besighede te boikot of selektief te steun en sluit selfs musieksaamtrekke en kunsfeeste in. ‘n Voorbeeld hiervan is Afriforum se beplande musiekfees by die Voortrekkermonument op 15 November.

Aksionisme is die oormatige beklemtoning van aksie, bedrywigheid en verandering en hou verband daarmee. Aktivisme en aksionisme wil dus die status quo verander en is nie op soek na stabiliteit en langdurige bestendigheid nie.

Vakunies en nie-regeringsorganisasies is tipiese aktivistegroepe wat deesdae gereeld in die nuus is. Onthou u die onlangse optogte gelei deur Steve Hofmeyer en amptenare van die vakunie Solidariteit en sy burgerregte arm Afriforum, na Oom Paul se standbeeld? Dit was ‘n tipiese voorbeeld van ‘n goed georkestreerde aktivisteveldtog.

Aktiviste-organisasies speel ‘n uiters belangrike rol in die bewusmaking van die owerhede om aandag op bepaalde knelpunte te vestig. Hulle is egter nie statutêre organisasies nie en word ook nie as amptelike verteenwoordigers van ‘n volksgroep beskou nie. Ten beste verteenwoordig sulke organisasies hul opbetaalde lede se belange. Hulle sal wel omstrede sake, wat in hul lede se belang geag word, in die howe verdedig. Aktiviste organisasies se aksies is dus daarop gemik om sy ledetal uit te brei sodat sy kontantvloeistroom jaarliks sal versterk. Die aksies moet dus baie sigbaar wees en die televisie speel ‘n groot rol daarin.

In ‘n land soos Suid-Afrika, met sy uiteenlopende etniese groeperings. is daar egter ander behoeftes ook. Die land se liberale grondwet reël die verhouding tussen individu en staat, en tussen individue. Aangesien Suid-Afrika, wat allerweë as ‘n kommunitêre land beskou word, ook die behoefte het om die verhouding tussen die staat en kultuurgroepe te reguleer, is die sogenaamde Artikel 185 Kommissie in 2002 gepromulgeer. Die doel van die Kommissie is om die regte van godsdienstige, taal en kultuurgroepe te beskerm en uit te bou.

Die onlangs gestigte Afrikaanse Taalraad, waarvan ek vroeër melding gemaak het, kan dus by die 185 Kommissie om amptelike erkenning registreer. Maar aangesien Afrikaanssprekendes uit verskillende kultuurgroepe bestaan, en aangesien taal maar slegs een aspek van mens se kultuurbelewenis is, kan die Afrikaanse Taalraad nooit ‘n verkose Griekwaraad of Verkose Sanraad of Verteenwoordigende Boereraad vervang nie.

Daardie rade is reeds op soek na erkenning deur die staat asook die internasionale gemeenskap. Hulle eis die status van inheemse kultuuretniese volksgroepe, wat op die internasionale beskerming van hul minderheidsregte geregtig is. Sulke regte val op die gebied van internasionale ooreenkomste en samewerking. Suid-Afrika, as ‘n mede-ondertekenaar van daardie ooreenkomste en protokols, is ook daardeur gebonde.

‘n Nasionale Griekwaraad bestaan reeds. Die Griekwas is die Afrikaners reeds strate vooruit met betrekking tot beskeming van hul groepsbelange en om die moontlikhede te ontgin wat binne die grondwet bestaan. Die Sangemeenskap wil volgens berigte nou die Kalahari as historiese en tradisionele grondgebied opeis vir territoriale selfbeskikking.

Intussen verlaat Afrikaners hulle hoofsaaklik op aktiviste-organisasies om hul kultuurerfenisse in die plaaslike howe te beskerm. Erfenisse soos plekname, monumente, straatname, moedertaal onderrig, skool kurrikulering, amptelike diskriminasie in die werkplek, ens. is almal internasionaal beskermde minderheidsregte. ‘n Amptelike Afrikanerraad daarenteen, sou hom direk op die internasionale gemeenskap kon beroep en die onwettige optrede van die RSA regering aan die kaak stel, iets wat burgerregte-aktiviste nie suksesvol kan doen nie.

Solank daar dus nie so ‘n amptelike raad bestaan nie, word die gaping vir die staat gelaat om met sy etniese suiweringsveldtog na hartelus voort te gaan. Dan word dit nie as regte beskou wat aan ‘n minderheidsvolk behoort nie, maar bloot as herskryf van die geskiedenis wat ‘n interne beleidsmaatreël is. Dit wil dus blyk dat slegs internasionaal erkende en omlynde minderheidsvolke, wat deur die staat erken word, se groepsregte deur die internasionale protokols beskerm word.

Amptelike erkenning deur die 185-Kommissie asook deur die internasionale gemeenskap sal outomaties volg. Daar is tans ongeveer vyftig aktiviste- en kultuurorganisasies wat hulself vir Afrikaners se belange beywer. Hulle kan op ‘n konfederale grondslag by die raad affilieer, elk met behoud van sy eie grondwet, visie, doelstellings, leierskap en agenda, maar wat op nasionale vlak vergader om brandpunte te ondersoek.

Soos die Swazi’s, Zoeloes, Ndebeles, Sjangaans en Xosas almal Nguni’s is, is al die Nguni’s nie Zoeloes nie. Netso is die Boere, en ander wit Afrikaanssprekendes almal Afrikaners, maar alle Afrikaners is nie Boere nie. Die deel van die Afrikanergemeenskap wat die sterkste kultuuretniese gevoel besit, is die groep wat hulself die Boere noem. Hulle sal waarskynlik saam met die Griekwa — en Sanrade ook een van die eerste erkende minderheidsvolke wees.

Intussen verseg Afrikaners se kultuurleiers met hul politiek korrekte beheptheid om die totstandkoming van ‘n Afrikanerraad te ondersteun. Hulle verkies ‘n strategiese alliansie met die bruin volke, ‘n strategie wat byna twintig jaar gelede deur die Afrikaner Broederbond geformuleer was.

Hulle besef klaarblyklik nie dat ‘n strategiese alliansie tussen Afrikaners en die Bruin gemeenskap baie minder politieke en finansiële wins vir die Bruin gemeenskap inhou as laasgenoemde se huidige “voorheen benadeelde” politieke status.

Wat het Afrikaners vir die ‘kleurlinge’ gedoen om hul menswaardigheid en sosiale status op te hef? Bitter min. Dit was die swart oorheersde ANC-regering wat sportkwotas opdwing, wat agt bruin spelers in die nasionale krieketspan laat kies het, wat hul sport-, akademiese en beroepsleiers op die hoogste vlakke laat aanstel en wat bruin studente vir studiebeurse laat keur. Wat kan maglose Afrikaners hulle bied as hulle reeds die mag besit om hulself polities, maatskaplik en ekonomies doeltreffend te bevoordeel?

Om dus na Tim se matriks terug te keer: Ras + nasionalisme + mag = tragedie. Afrikaners is egter ‘n magtelose kultuurgemeenskap. Binne die ANC se Afrosentriese omgewing, het hulle derhalwe geen alternatief as om hulself korporatief te orden sodat hulle doeltreffend na hul groepsbelange kan omsien deur die internasionale magshefbome tot hul voordeel in te span nie.

Die alternatief is ‘n stille aanvaarding van hul lot as prooi van die menigtes.

набор полицейского Фильчаков

Die ideale w?reld

Eerstens sou my kinders die erfgename van so ‘n ontsaglike boedel wees dat daar nie eers een sou wees nie, want ek betaal nie belasting nie en het nie ’n paspoort nie. As my dogter sou trou, sal haar massiewe bruidskat en bruilof deur organisasies en Trusts betaal word waarna hulle enige plek in die wêreld kan besoek sonder om klere in te pak, kaartjies te bespreek of in toue te staan.

Maar natuurlik moet hulle verstaan hoe dit alles werk, so hulle sal gedurende hulle wilde stadium (tussen 20 en 30), van allerlei „gebruike“ leer soos verkeersreëls, bestuurslisensies, regeringsvlakke, landsgrense, tradisies, genetiese veranderinge, sosiale siklusse en natuurlik, organisasies.

Om die waarheid te sê, hulle sal voor die ouderdom van 5 leer wat is reg en verkeerd, en dis nou nie Aristoteles se weergawe nie. Hulle sal van die wêreld sal leer tot op 18 jaar. Daarna sal hulle wetenskaplike aanwendings leer gevolg deur stelsel- en optimiseringsleer, wat beteken dat hulle teen 30 jarige ouderdom deur hulle wilde stadium sal wees, verstaan hoe dit alles werk en weet om dit te optimiseer vir ons familiedoelwitte.

Na 30 kom die moeilike gedeelte van bepaling en handhawing van die maat van gebeure – amper soos die maat van musiek, waarvoor geduld nodig is. Dit is nodig omdat kulture nie op en af gaan op bevel nie, maar dat ritme wel gebruik kan word om voordeel daaruit te trek soos wat dit aangepas word oor tyd. Vat nou maar die arme klompie Boere daar onder in Afrika – hulle kultuur was baie handig om die goudmyne vir ons te beveilig maar toe hulle „onafhanklik“ begin raak was hulle ook min genoeg om van ontslae te raak. Nou ja, hulle was op die langer duur so effens irriterend, toe moes ons maar van demografiese verskuiwings gebruik maak om hulle eens en vir altyd in ’n boksie toe te maak.

In dieselfde asem is ons nou ook besig om die Amerikaners vas te vat op 'n eenderse manier. Hulle is so vasgevang deur hulle media dat hulle omtrent nie meer kan dink sonder die een of ander „poll“ nie. Die ondervinding wat ons opgedoen het met Mandela as ’n swart Christusfiguur, was werklik opspraakwekkend suksesvol en werk op die oomblik ook fantasties met Barack Obama, veral omdat hy ’n Moslemagtergrond het.

Sodra Obama aan bewind kom sal die demokratiese „handvatsel“ op Amerika vir ewig verstewig word deur stemreg aan alle kriminele en immigrante te gee want daar is nou regtig nie tyd om te wag vir die geleidelike oorname soos wat die Arabiese Europeërs nog steeds probeer nie. Die aarde se bevolking begin nou uit sy nate bars en groei moet beheer word. Die Chinese het ’n gawe eksperiment uitgevoer met hulle enkelkindbeleid en daarmee hoë groeisyfers behaal. As die Europeërs nie alreeds so min kinders gehad het nie, sou ek ook iets daaromtrent moes doen. Maar ek is nou eers besig om Afrika en Indië in my ideale projek te behartig.

Een van die foute wat my voorvaders gemaak het was om die „boomer“ generasie toe te laat. Wat ’n gemors het dit nie veroorsaak nie! Hulle het werklik gedink dat hulle self kon besluit oor hoe om sake te doen. Gelukkig het oupa die Kennedygespuis uitgesorteer en oor tyd kon ons deur middel van „produktiwiteit“ die Amerikaners se fokus terugbring na werk toe. Hulle moet aan die werk spring, nie drome droom en snaakse besluite neem nie. En hulle verdien nog steeds te veel en is nog te gemaklik. Janee, hulle moet soos daardie Israelies begin werk, dan sal ons tevrede wees. Daarom hou ek 'n swaard oor hulle koppe, dan presteer hulle – dit is mos my grond dan nie?

Ons familie wil kompetisie graag uitskakel. Neem nou maar daardie Eerste Minister van Australië en Prinses Diana wat gedink het hulle kan self besluite neem, foeitog. Ons will ook nie regtig goeie skole onderhou nie maar dit is nogtans lekker om ’n „beheerde“ middelklas te hê wat goedjies vir ons kan maak – amper soos daar in Magdeburg (Pruise) waar my voorvaders gaan jag het, deur die jagters te vra om kleinbokkies te bring sodat lekker vars niertjies geslag kon word.

Die klomp jongmense wat so niks het om te doen nie, skep nogal ’n lekker mark vir musiek en massaprodukte soos verdowingsmiddels, drank, voorbehoedpille, aborsies, ens. Dit verkort ook hulle lewens, veroorsaak minder voortplanting wat daartoe lei dat pensioenfondse minder hoef te sukkel. Dit is natuurlik ’n doring in my vlees, maar op die stadium werk die beursidee goed genoeg agv pensioendeelname waar geld (in my geval waarde) letterlik vir my gemaak word, in elk geval. Soros help my nogal baie daar, moet ek sê.

Ek moet dit seker maar erken, maar ek hou nie van onafhanklike mense nie. Dis hoekom my Pa die handelsverdragkonsep begin het. Dan het ek nie nodig om ’n sogenaamde leier te vra of ek sy minerale kan kry nie, hy moet dit verskaf teen betaling wat internasionaal beheer word – klaar.

My ideale wêreld is dus ’n aardbol waar die mensies hard werk, nie veel voortplant nie en waar ek en my familie in rus en vrede kan gaan waar ons wil sonder om iets te betaal of te wag of te doen, behalwe om die gang van dinge te beheer, soos nou.

Dis net die son wat nou warmer en warmer begin raak. Ek wonder nog daaroor.

Springbokke se skandster

09:21:28 Die Springbokke (as dit is wat die span nog teen daardie tyd gaan heet) gaan op hulle toer na die Britse Eilande sogenaamde sterre teen rassisme op hulle truie moet dra.

Sowat van 'n naakte klap in die gesig moes blankes lanklaas verduur, nieteenstaande Beeld se afstootlike paaiery oor die aangeleentheid in sy hoofartikel nie. Dit ly geen twyfel dat rugby ‘n oorweldigend blanke sport is nie, veral in die noordelike provinsies van die land.

Rugby en slegs rugby word geteiken deur hierdie veldtog. Dit is uiters insiggewend dat geen sokkerspan – nóg die hopelose Bafana-Bafana nóg klubspanne soos Orlando Pirates – aan soortgelyke vernedering onderworpe is nie.

Dít, ten spyte van die feit dat minstens 3000 blankes elke jaar vermoor word, nie deur ander blankes nie, maar meestal deur lede van ander rassegroepe, ook dié wat sokker ondersteun. Blankes is aan die ontvangkant van staatsrassisme soos regstellende aksie wat deur die swart ANC-regime gepleeg word. Blankes se kultuur en geskiedenis word stelselmatig deur die regime uitgewis, met die jongste voorbeeld die Pretoriase straatnaamsveranderings.

Na regte behoort elke sportspan in Suid-Afrika 'n swart armband te dra as 'n teken van rou oor die etniese reiniging wat teen blankes, hulle kultuur, taal en geskiedenis gepleeg word, maar dit gebeur uiteraard nie. 'n Skedel en beendere op sokkertruie sou baie van pas gewees het, gegewe die geweldsituasie in Suid-Afrika. Dit is egter slegs een baie spesifieke sportsoort – en laat ons eerlik wees, grootliks ‘n blanke sport – asook sy ondersteuners wat geteiken word.

'n Groot ironie is dat die sogenaamde rassistiese voorval wat onlangs tot die eerste anti-rassistiese simbole op provinsiale truie gelei het, dié by Ellispark, later geblyk het 'n volslae leuen te gewees het. Die sogenaamde slagoffer, 'n swart vrou, het SARU verneder deur nie by hulle propagandageleentheidperskonferensie op te daag nie. Daar was 55 000 toeskouers, maar ten spyte hiervan en 'n R10 000-beloning, kon geen skuldiges nog geïdentifiseer word nie.

In die Derde Reich het die Nazi’s Jode geel sterre op hulle truie laat vasstik. Dit het Jode maklik herkenbaar gemaak as ‘n gerieflike sondebok vir alles wat in die samelewing verkeerd was. Insgelyks is die sogenaamde anti-rassismester op Springboktruie die presiese ekwivalent van die Juden-sterre wat die Jode in die 1930s en 1940s moes dra.

Dis 'n skandster; wat een etniese groep uitsonder, met die doel om hulle – en slegs hulle – as die pleërs van rassisme uit te wys. Die land se infrastruktuur stort in duie, anargie vier hoogty, en wie se skuld is dit, te oordeel aan die sterre op die truie? Die vraag is waarom enige blanke nog enigsins die moeite doen om 'n sport te ondersteun wie se bestuur sulke blatante, Nazi-agtige propaganda teen sy eie ondersteuners besig. Dis asof Jode die Derde Reich entoesiasties sou befonds.

Ek doen 'n beroep op alle blankes: Stem asseblief met u voete. Moet onder geen omstandighede weer 'n kaartjie vir 'n Springboktoets koop nie, totdat SARU aan blankes om verskoning vra vir sy verregaabde verkondiging van etniese haat jeens ons.

best way to promote instagram топкарго

Oorklassifisering lei tot verdeeldheid

08:59:59 Ek dink die probleem met baie Boerevolkers – net soos sekerlik met sommige Afrikanervolkers – is 'n behoefte om die "volk" te oorklassifiseer en of selfs te kategoriseer. Terwyl etniese klassifikasie van waarde is om ons eie identiteit te verstaan, moet ons sekerlik ruimte laat vir die vloeibaarheid van volksidentiteit. Die kategorieë Boer en Afrikaner dui op tydsgrepe in ons volk se proses van evolusionêre ontwikkeling.

Net soos Johann Wingard my verkeerdelik as voormalige Broederbonder, FAK- of Afriforumlid wil kategoriseer, doen hy sy eie volk onreg aan deur 'n te enge definisie. Hoewel ek met sommige aspekte van Wingard se historiese analise saamstem, het ek 'n probleem met sy behoefte om soos meeste "ou regses" die Afrikaner die Boer se mindere te maak. Of die Afrikaner met die ingryping van die NP tot stand gekom het, is werklik nie van belang nie (in elk geval is daardie argument 'n oorvereenvoudiging). Wat van belang is, is die ontstaan van daardie nasionalisme as 'n historiese werklikheid. Dit het 'n histories bepalende rol vir ons hedendaagse werklikheid en selfdefinisie.

Wingard, soos die meeste Boerevolkers, probeer ons volksevolusie omdraai deur ons terug te definieer tot in die 19de eeu. Sy neerhalende en ekslusiewe verwysing na die "Cape Dutch" is simptomaties van hierdie retrospektiewe volksdefiniëring. Dit is dan ook hier waar die Afrikanervolk 'n meer inklusiewe term is wat, anders as die "Boerevolk", voksgenote buite die Transvaal insluit eerder as om hul te vervreem. M.E.R. het mos gesê: "Paul Kruger is dan ook in die Kaap gebore!"

Net soos die Burghers van die twee republieke en die Kaapkolonie 'n gedeelde en afsonderlike verlede had, bestaan die werklikheid dat verskeie invloede (uniewording, nasionalisme, ens.) hul in die 20ste eeu in een volk saamsnoer. Bloot omdat individue die "eksperiment" of metode wat dit tot stand gebring het afkeur, maak nie daardie ontwikkeling ongedaan nie. Die Burghers ("Boere") was 'n werklikheid, net soos die Afrikaner 'n werklikheid geword het. Dis wel so dat Afrikanervolksidentiteit weens die afgang van die Afrikanerstaat skade gelei het, maar die magte van Westerse modernisering het waarskynlik net soveel en dalk selfs meer daarmee te make. Die belangrikste feit is dat die volksevolusie voortgaan.

Skoolkinders se vertoon van die Vierkleur, die Republiekvlag by sportbyeenkomste, nuutgevonde belangstelling in Afrikaner- en Boeregeskiedenis, Afrikaanse musiek, en so meer, is alles verblydende ontwikkelinge. Nogtans beteken dit nie die herrysing van die "Boerevolk" nie. Laasgenoemde is doodeenvoudig nie moontlik nie want die Boerevolk – net soos die Afrikanervolk van die Verwoerdera – is in tyd en ruimte beperk. Doodgewoon, daardie sosiaal-politieke verskynsels kan nie herleef nie. Ons etniese wese en die omstandighede is net te geheel anders. Ons etniese voorgangers is wel belangrike motiveerders vir die mobilisiering en herontwaking van ons volksnasionalisme. In die huidige konteks is die groeiende behoefte aan volksidentiteit waarskynlik 'n respons op die swart verdrukking van die Afrikanervolk. Dit maak dit geensins minder geldig nie.

Wingard kan nie deur die terugroep van die skelwoord, "Cape Dutch", die skoolseun in Caledon, Orania of Bellville wat die Vierkleur, Rebellevlag of Prinsevlag op sy tas geverf het uit ons volksbestaan definieer nie. Die Boerevolkers kan nie die horlosie tot die jaar 1900 terugdraai nie. Die proses gaan voort en 'n volk kan nie in 'n histories beperkende kategorie geplaas word nie.

Ongeag of Afrikaners die uitstekende "Ons vir jou" in hul duisende bywoon, is ons nie weer "Boere" (Burghers) nie. Ons hedendaagse politieke, kulturele en ekonomiese wêreld is net te ver verwyderd daarvan. Nogtans kan dit as waardevolle instrument dien om volksnasionalsme aan te wakker. Meeste volke oor die ganse wêreld lyk vandag radikaal anders as 'n eeu gelede. Die wese en aard van 'n volk is nóg staties nóg permanent.

Hoe dit ook al sy, in Kaapstad, Pretoria, Bloemfontein of waar ook al: ons volksnasionalisme is besig om te herontwaak. Net soos die Boerevolkers ons nie in die verlede kan laat leef nie, kan die linkses ons nie in 'n vae en gedeëtnifiseerde omskrywing (Afrikaanses) druk nie. 'n Volk se wese en strekking is nie uitgelewer aan ideoloë nie. Hul manipulasie is gewoonlik beperk tot dít wat die volk as aanvaarbaar beskou.

Of ons onsself Boere of Afrikaners noem, is minder relevant as die feit dat ons deur 'n grootse bestaanskrisis gekonfronteer word. Hierdie is ons krisis, in ons ruimte en tydsgewrig. Ons s'n verskil radikaal van ons voorouers se ervaring. Die hede bly iewers tussen die verlede en die toekoms. Ter wille van ons oorlewing as etniese en rasseminderheid mag ons nie onself intern kompartementaliseer nie. Ons moet die verlede respekteer, maar ons kan nie daarin leef nie.

Dringend gesoek: Skelnaam vir Afrikaners

09:01:21 Sinvolle gesprekke rasselangs is onmoontlik in Suid-Afrika en een van die onverwagse redes het as’t ware oorgroot skoene, 'n woer-woerstrikdas en 'n rooi neus aan: Die algehele, lamlendige onvermoë van ander rasse en selfs ander blanke taalgroepe om 'n goeie, standhoudende skelnaam vir die Afrikaner uit te dink. Daar was al pogings, ja, maar niks waaruit die gif nie verdamp het nie.

Die naam “Boer” was selfs eers 'n kwetswoord. Die Xhosas, byvoorbeeld, het die woord gevat, hom liederlik gebuig en vir ons as “mamparra” teruggegee. (Die Sunday Times het heel selfvoldaan die kat lustig aan die stert rondgeswaai… en 'n komieklike padda aangebring by hulle “Mamparra van die Week”-rubriek.) Die woord “Boer” het aanvanklik 'n veel venyniger inhoud as bloot akkerbouer of vee-eienaar bevat.

Dit was gelaai met die betekenis van stuurse, dikwels ongeletterde, nougesette rowweling. Dit was 'n nuttige brandnetel om die sogenaamdes mee te looi… as hulle net wou saamwerk. Maar hulle het nie teruggedeins van die benaming of hulle hande histeries ten hemele gegooi nie. Hulle het die naam eerder aangegryp, hulleself daarmee beskryf en toe voortgegaan om die naam in te kleur met veelbenyde eienskappe soos trots, dapperheid, skranderheid, uithouvermoë, medemenslikheid en hartlikheid – kenmerke wat deesdae met die Afrikaner vereenselwig word.

Daarmee het die Boer 'n koeëlvaste waarheid bevestig: Dis nie die naam wat die persoon vorm nie maar die persoon wat betekenis aan die naam gee. In die weermag het ek 'n Afrikanertroep gesien wat homself voorgestel het as 'n Plank (“Plenk” soos die Souties dit uitgespreek het, was hulle gunstelingskelnaam vir 'n Afrikaner wat hulle tradisioneel as dof, verstar en met bekrompe horisonne gesien het.) Maar daarna het hy, stroopsoet, voortgegaan om hulle menings te probeer uitlok oor sulke obskure onderwerpe soos die Brahms-Wagner-omstredenheid, die nasciturus-fiksie in moderne regspraak, Hamlet se worstelinge as dapperheid of lafhartigheid, die vyf punte van Calvinisme, wie John Galt werklik is en Decartes se “cognito ergo sum”-stelreël… sonder sukses.

Die feit dat hy nie net elke redenaars- en vasvrakompetisie daarna gewen het en as soort van 'n wandelende ensiklopedie, mediese handleiding, regsbiblioteek en berader opgetree het nie, maar ook opgeruimd onder druk gebly het en later in Angola kalm gereageer het onder vuur, het die Souties nie verhoed om na hom as 'n Plank te verwys nie. Maar dit was nou 'n woord wat hulle met 'n sekere besitterstrots aangewend het. Hulle het, kortom, gespog met “hulle” Plank en wee die buitestaander wat neerhalend oor hom sou wees. Hierdie troep het vir ewig die manier hoe hulle na Afrikaners – Planks – gekyk het, verander.

Hierdie beginsel – dat 'n mens betekenis aan die naam gee en nie andersom nie – is nie een wat posgevat het onder liberale blankes of onder die swart bevolking nie. Moord, verkragting of bloedskande is nie misdade wat hoegenaamd dieselfde gebelgdheid ontlok as die gebruik of selfs net verwysing na die woord “kaffer” nie.

'n Eeu gelede was hierdie 'n neutrale woord; bloot 'n naam vir die swart ras. Mohandas Ghandi, die hoogste god in al wat 'n wimperfladderende liberalis se Pantheon is, het in 1904 nog bitter in die pers gemor oor die “Kaffirs.”

Later het die woord egter blykbaar 'n betekenisverskuiwing ondergaan en dui nou, in die gemoed van swartmense, nie meer bloot hulle ras aan nie. Dit het nou die inhoud van iets soos “onnosel, lui, dierlike barbaar deurtrek met basiese welluste". Beskryf dit alle swartmense of selfs swartmense oor die algemeen? Natuurlik nie! Maar dit beskryf Idi Amin, byvoorbeeld.

Dit word toenemend moeilik om 'n naam, enige naam, te mag gebruik om swartmense se ras te identifiseer. Ander name waarvan die temperatuur geneem en wat as te koorsig beskou is, sluit “Inboorlinge,” “Bantoes,” “Naturelle” en die lompspeelse “Plurale” in. Tim du Plessis, Rapport se ontgogelde liberale redakteur, kou juis verlede Sondag sy binnewang oor die krisis of ons van “swartmense” mag praat of eerder “swart mense” moet sê.

Hy was nie die enigste rubriekskrywer wat dié naweek oor rassisme en “nie-rassigheid” getob het nie. Chris McEvoy is een van daardie selfvoldane liberalistiese Engelse meningskrywers wat nog nie besef dat sy wit vel soos 'n neonlig buite die laer skyn nie. (Hy maak byvoorbeeld protes oor misdaad af as die “lugaanvaltipe, neulerige gekerm” van wit stedelinge.) In 'n hele rubriek oor die woord “kaffer,” skryf hy nie een keer die woord uit nie. Hy dui dit nie eers aan as die gebruiklike, saggiesknor “k-woord” of “k****r” aan nie; hy praat van die “K-bom".

Dit, skryf hy, is ontwerp om swartmense “uit te haal” terwyl dit “die geboue wat hulle gemaak het, ongeskonde laat". Nee, ek speel nie. N24 het dié lawwe trapsel op hulle webwerf gepubliseer.

Dit kan nie wees dat hy besef het hoe breingevries dié stukkie filosofie van hom is nie, anders sou hy dit bloot uitgevee het. Nadat hy egter in die rondte gebrom het soos 'n vlieg in 'n Oros-plassie, en wasemrig gefantaseer het oor sulke eklektiese gedagtes soos dwelms, kodewoorde, troglodiete en die vreugde daarvan om 'n seksimplement vir 'n bejaarde grootmoeder vir haar verjaarsdag te gee, flerts hy teen die stroom van sy eie argument in. Nou is die woord nie meer ontwerp om “swartes” mee “uit te haal nie". Die ontstaansdoel is nou nie meer ter sprake nie. Dit maak nie saak waarvoor iets ontwerp is nie, beduie hy. Wat belangrik is, is waarvoor dit aangewend word. 'n Krieketkolf is gemaak om 'n “klein leerbal oor 'n oorgroot veld rond te klits” maar bloot as gevolg daarvan is dit nie aanvaarbaar om iemand daarmee oor die kop te klits nie, redeneer hy.

Ai. Dit is nie witmense wat die aanwending van die woord verander het nie. Hulle het dit deurgaans bloot gebruik om die swart ras aan te dui. Dit was swartmense wat van die woord “kaffer” as’t ware die krieketkolf gemaak het waarvan McEvoy praat en dit is húlle wat die kop hou om daarmee geslaan te word.

McEvoy reken die woord verval toenemend in onbruik maar dis net omdat hy homself toegespin het in sy eie snoesige wêreld; as’t ware sy motorvenster teen die waarheid opgerol het soos hy maak om straatbedelaars te ontmoedig. Hierdie woord is besig om veld te wen, toenemend en vinnig. Die rede daarvoor is te vind in die wortel van swartmense se beswaar teen die benaming en dit is: Minagting.

In 1994, en omtrent dwarsdeur die Mandela-era en selfs daarna, het blankes nog die nuwe gedagte van swart voortreflikheid ondersteun en het die woord “kaffer” sy weg na die argief begin vind. Maar deesdae, met 'n hernude besef van presies hoe lamlendig, onnosel, vraatsig en verroestend swartmense met die stuur van die land in hulle hande te werk gegaan het, is daar nuwe skeptisisme oor die bekwaamheid van swartmense en 'n hernude agterdog oor hulle motiewe. En die woord “kaffer", helaas, is besig om nuwe asem te skep.

MvEvoy stel darem 'n daadwerklike oplossing voor, nie een van daardie newelrige, edelagtige maar onhaalbare skimidees so geliefd onder linkse hoepels nie, maar iets prakties en haalbaar. Dit is 'n voorstel wat hy, helaas, blykbaar nie die ghoene voor het om tot die logiese einde daarvan aan te beveel nie.

Swartmense, sê hy, moet die angel uit die woord “kaffer” trek deur dit self te gebruik. Hy demonstreer dit aan hand van die voorbeeld van die swart Amerikaanse komediant, Richard Pryor, wat die skelwoord “nigger” as deel van sy komediesketse begin gebruik het. Deesdae is dit 'n alledaagse woord in die ghettolewe van swart Amerika en spoel selfs oor in die hoofstroom in.

McEvoy laat egter na om te noem dat dieselfde swartmense wat in die dwelmbendekultuur van mekaar as “niggers" praat, hulle ma’s en vrouens “tewe” noem en hulle vriende “moederbeslapers". (Laasgenoemde woord preuts en met 'n kopknik in Anton Prinsloo se rigting vertaal.) Voorts weet hy blykbaar nie dat die woord “kaffer” wel 'n verbruikerslewe onder township-swartes het nie. Voetbalbaas Irvin Khoza het dit hoeka vroeër vanjaar teenoor 'n swart joernalis gebruik en ons weet hoe dít vir hom uitgewerk het.

Maar McEvoy is nie verkeerd nie. As swartmense begin om die woord self te gebruik, en nie net in hulle eie monde te neem nie maar om aan te dring dat ander rasse ook so na hulle verwys, is die krieketknuppel uit hulle teenstanders se hande geneem.

As hulle sou voortgaan en dié naam met onderskeiding, prestasie, produksie, trots en passie vul, sal “kaffer” 'n naam wees wat met trots gedra word en waarna ander rasse en nasies aspireer.

Presies soos die naam “Boer".

Intussen, kan iemand asseblief 'n standhoudende, diepstekende skelnaam vir blanke Afrikaners uitdink? Dis darem nie regverdig dat 'n eenvoudige woord wat met 'n “k” begin vir swartmense alleenreg gee op soveel hoogheilige verontwaardiging nie.

magic bomb slot