Kategorie: Hoofartikels

Daar is min twyfel oor die vraag of dit moord was in terme van internasionale reg en die wette van die oorlog, nadat Leon Panetta, hoof van die CIA, Dinsdag erken het dat Osama nie gewapen was nie en dat Pakistan nie geweet het van die aanval nie.

Kort vóór die aanval is terloops bekend gemaak dat Panetta deur genl. Petraeus vervang gaan word. Petraeus, hoofaanvoerder van Amerikaanse magte in Afghanistan, is ook Navo se bevelvoerder. Een van sy besondere kwaliteite tot dusver was sy aandrang dat die VSA se sukkelende veldtog in Afghanistan ‘n sukses is.

Sy vertrek beteken waarskynlik dat die VSA gaan onttrek uit Afghanistan en dat hulle Bin Laden se dood as verskoning gaan gebruik om oorlogsuitgawes daar te besnoei.

Die ongewilde Amerikaanse president Barack Obama kry bitter min geleenthede om ‘n oorwinning aan te kondig. Dit is dus geen wonder dat hy luisterryke woorde gekies het vir sy TV-verskyning nie: “Geregtigheid het geskied,” het hy gesê na afloop van die aanval.

Vir die families van die slagoffers van die 9 / 11-aanvalle, en vir patriotiese Amerikaners wat ‘n bende internasionale misdadigers moet trotseer, kan die antwoord eenvoudig wees. Maar vir internasionale regskundiges, wat reeds sukkel met die kwessie van die wettige status van die VSA se oorlog teen terreur, is Obama se triomfantelike woorde toenemend problematies.

Claus Kress, ‘n internasionale regsgeleerde aan die Universiteit van Keulen, sê  moeilik soos wat dit mag wees, word geregtigheid “nie bereik deur middel van summiere teregstellings nie, maar deur straf aan die einde van ‘n verhoor”. Kress sê die normale manier van hantering van ‘n man wat wêreldwyd gesoek word vir moord sou wees om hom te arresteer, hom voor ‘n regbank te bring en uiteindelik te vonnis. In die konteks van die internasionale reg, kan militêre geweld gebruik word in die arrestasie van ‘n verdagte, maar moord uit weerwraak is nie ‘n opsie nie.

In der waarheid, is dit nie heeltemal so eenvoudig nie. En nie alles wat die Verenigde State verklaar as ‘n oorlog, is werklik so nie. Daar was al “oorlog” teen misdaad, dwelms, drankmisbruik, tienerswangerskappe en wat nog. Regskundiges soos Kress sê dit is ‘n “ope vraag of die VSA nog steeds kan aanspraak maak om betrokke te wees in ‘n gewapende konflik met al-Kaida”.

Dit was dalk oorlog toe Bush die inval van Afghanistan in 2001 gelas het. Operasie Enduring Freedom het die Taliban geteiken, asook Osama bin Laden se terroriste-organisasie wat dit ondersteun. Tans het al-Kaida wel basisse en oefenkampe in Afghanistan – net soos ‘n strydende party – maar sommiges meen die beheer van die dwelmnetwerk daar speel ‘n groter rol as die stryd teen terreur.

Die oorlog teen terreur was ‘n “asimmetriese oorlog.” Dit beteken dat nie-regerings soldate, mits hulle regtig vegters is wat in eenhede georganiseer word met ‘n militêre karakter, óf as gewapende vegters dien, instruksies van ‘n leier neem.

Osama bin Laden was, sonder twyfel, ‘n vegter volgens die laasgenoemde definisie. Baie terreurkundiges huiwer egter vandag of die toepassing steeds geldig is. Kress sê dit word sterk betwyfel of die netwerkstrukture in die Pakistanse grensgebiede nog gefunksioneer het met Osama as hoof. “Dit was werklik lankal reeds nie meer duidelik of Bin Laden steeds opdrag gegee het as hoof van ‘n kwasi-militêre organisasie nie.”

As Bin Laden nie meer ‘n leier was nie, sou dit nie meer toelaatbaar wees om hom te behandel soos ‘n vyand of vegter nie, sê Kress, omdat die wette van oorlogvoering dit verbied.

Kress en die oorgrote meerderheid van ander kundiges op die wette van gewapende konflik, vind hierdie siening nie aanvaarbaar nie. “Die teater van ‘n asimmetriese konflik is gereeld beperk tot die gebied van die land waar nie-regeringsorganisasies se akteurs optree op kwasi-militêre wyse,” sê Kress.

“Enigiets anders sou lei tot die onberekenbare eskalasie van geweld.” Die vraag word dus of die sogenaamde asimmetriese oorlog wat woed op die Pakistanse grondgebied vandag, teen al-Kaida of teen die regering daar gemik is? Waar laat dit Afghanistan, waar die konflik afgekondig is? Wat is die rol van die Taliban in hierdie konflik? Waar pas Bin Laden in?

“Dit is op geen manier duidelik dat Bin Laden, ten tye van sy dood, ‘n organisasie bedryf het wat besig was met ‘n gewapende konflik vanuit Pakistan nie,” sê Kress.

Obama het Sondag verklaar dat bin Laden se dood ‘n “getuigskrif aan die grootsheid van ons land is”. Maar was Sondag ‘n goeie dag vir geregtigheid? As die Verenigde State die massamoordenaar Osama bin Laden in die beskuldigdebank van ‘n internasionale hof geplaas het, sou ‘n mens die Amerikaanse president geglo het.

Wanneer is dit FW de Klerk se beurt om homself te gaan verduidelik voor ‘n internasionale gehoor?

гостиная с камином в загородном домеФільчаков Олександр Васильович

Dit is dalk waarom Bin Laden skielik op Werkersdag – ‘n vakansiedag wat wêreldwyd gevier word, terloops – volgens nuusberigte aan sy einde gekom het en waarom die VSA oor nuwe aanvalle ná die mees gehate terroris se dood bekommer. Die wyse waarop Bin Laden deur spesmagte van die Amerikaanse vloot gedood is, asook die feit dat sy lyk in die see gestort word wat alle tasbare getuienis gaan vernietig, laat talle vrae ontstaan. Is Bin Laden nie reeds vroeër tereggestel en word die aankondiging bloot nou op Werkersdag vir propaganda-doeleindes gemaak nie? Aan die ander kant: hoe het Bin Laden daarin geslaag om vir tien jaar vir die Amerikaners weg te kruip? Die geheimsinnige dood en seebegrafnis van Bin Laden gaan sekerlik die vele samesweringsteorieë rondom 11 September 2001 weereens laat opvlam.

Wat eintlik aangaan, op ‘n meer strategiese vlak, is dat die Verenigde State besig is om sy gedagte oor die Amerikaanse onttrekking te verander. ‘n Uiters onstabiele situasie heers in die streek, en die Verenigde State is bang dat die voltooiing van die onttrekking die onstabiliteit sal laat toeneem.

Die Amerikaanse kommer, natuurlik, het te doen met Iran wat regstaan om die magsvakuum wat ‘n Amerikaanse onttrekking in Irak beteken, te vul. Maar ook met Saoedi-Arabië. Die enigste land wat moontlik Iran se invloed in Irak kan kelder, is Saoedi-Arabië.

Dié land se nasionale strategie was altyd om ongemaklik staat te maak op die Verenigde State. Die openbare mening is fel gekant teen die VSA en Bin Laden was immers self ‘n Saoediër wat groot gewildheid in sy geboorteland geniet het. Maar die leiers weet waar hulle beskerming vandaan kom. As die Verenigde State gesien word as onbetroubaar, het die koningshuis net twee opsies. Een daarvan is om hul posisie te behou en te hoop vir die beste. En dit kan beteken om massa-opstande te trotseer. Die ander is om uit te reik na ‘n immer sterkerwordende Iran.

Die druk van Iran is besig om tasbaar te groei. Al die Arabiese lande voel dit aan, en ongeag hul gevoelens oor die Perse, is die werklikhede van mag nie weg te redeneer nie. Dit is nie duidelik of die Verenigde State ‘n vreedsame oplossing het nie, want die koste van vrede – of beter gestel, hul militêre betrokkenheid – is astronomies. Selfs al bly hulle in Irak aan, sal dit op ‘n klein skaal wees. Daar word gepraat van 20 000 troepe. Die koste van die 170 000 soldate wat daar was, is kennelik nie meer binne die Pentagon se begroting nie.

Bin Laden se dood is ‘n waarskuwing aan die Moslemwêreld dat die VSA ernstig oor sy olietoevoer is. Die vraag is egter of Amerika dit steeds kan bekostig om ernstig te wees. Bin Laden se dood dra dus insgelyks oor dat die VSA nie langer VN-resolusies en formele militêre besettings gaan gebruik nie, maar regstreeks teen verdagte Moslem- of Arabiese leiers sal optree. Ook hul onlangse handeling teen Moeammar Ghaddafi van die insgelyks olieryke Libië waardeur die VSA en Brittanje gepoog het om hom vanuit die lug met bomme om te bring, getuig van die nuwe strategie om “die koppe” van Arabiese lande of terreurbewegings “af te sny”.

пиджак для мальчика под джинсы купитьлобановский александр фото

Geheime Britse memorandums het die skakel tussen die oliemaatskappye en die inval in Irak ontbloot.

Planne om Irak se oliereserwes te ontgin, is deur Britse regeringsministers en die wêreld se grootste oliemaatskappye bespreek in die jaar voordat Brittanje ‘n leidende rol in die aanval op Irak geneem het  het regeringsdokumente getoon.

Irak se ontluikende olie-industrie het nuwe vrae oor Brittanje se betrokkenheid by die oorlog laat opduik. Slegs nadat Tony Blair beweer het Saddam Hussein beskik oor wapens van massavernietiging, het die eers trae Britse parlementtot die inval ingestem.

Die notule van ‘n reeks vergaderings tussen die ministers en senior oliebestuurders is in stryd met openbare ontkennings dat die eiebelang van oliemaatskappye en Westerse regerings ‘n rol gespeel het.

In Maart 2003, het Shell bewerings dat hulle gesprekke met Downingstraat oor Irakse olie voer, as “hoogs onakkuraat” afgemaak. BP het ontken dat hulle ‘n “strategiese belang” in Irak het, terwyl Tony Blair sulke bewerings as “die oliesamesweringsteorie” en “die mees absurde storie” verwerp het.

Maar dokumente van Oktober en November die vorige jaar skilder ‘n heel ander prentjie.

Vyf maande voor die Maart 2003-inval, het Barones Symons, die destydse Britse minister van handel, aan BP gesê die regering glo Britse energiemaatskappye moet ‘n deel van Irak se enorme olie- en gasreserwes ontvang as beloning vir Tony Blair se militêre verbintenis tot Amerikaanse planne vir “regeringsverandering” (regime change).

Die dokumente wys dat Lady Symons ooreengekom het om die Bush-administrasie te lobby op BP se rekening omdat die oliereus bang was om uitgelaat te word uit ooreenkomste wat Washington met die Amerikaanse, Franse en Russiese regerings en hul energiefirmas onderhandel het.

Die notule van ‘n vergadering met BP, Shell en BG (voorheen British Gas) op 31 Oktober 2002 lees: “Barones Symons het ooreengekom dat ‘n regverdiging moeilik sou wees as Britse maatskappye verloor in Irak aangesien die Verenigde Koninkryk ‘n opvallende ondersteuner van die Amerikaanse regering gedurende die hele krisis was”.

Die Foreign Office het BP op 6 November 2002 uitgenooi om te praat oor geleenthede in Irak, “post-regimeverandering”. Die notule lui: “Irak is die groot olievooruitsig en BP is desperaat om daar te wees en angstig dat politieke onderhandelinge hulle nie die geleentheid moet ontsê nie.”

Ná nog ‘n vergadering, hierdie een in Oktober 2002, het die Foreign Office se destydse direkteur vir die Midde-Ooste, Edward Chaplin, opgemerk: “Shell en BP kon nie bekostig om nie ‘n aandeel in [Irak] ter wille van hul langtermyntoekoms te hê nie… Ons was vasbeslote om ‘n billike deel van die aksie vir die Britse maatskappye in ‘n post-Saddam-Irak te verkry. “

In die openbaar het BP aangedring dat hy “geen strategiese belang” in Irak het nie en agter geslote deure vertel Irak was “belangriker as enigiets wat ons in ‘n lang tyd gesien het”.

BP was bekommerd dat indien Washington TotalFinaElf se bestaande kontak met Saddam Hussein beskerm het, sou dit die Franse konglomeraat die wêreld se voorste oliemaatskappy gemaak het. BP het aan die Britse regering gesê hulle is bereid om “groot risiko’s” te neem om ‘n deel van die Irakse reserwes in die hande te kry, die tweede grootste ter wêreld.

Lady Symons, 59, het later ‘n adviserende pos opgeneem by ‘n Britse bank wat ryk rekonstruksiekontrakte in  die na-oorlogse Irak losgeslaan het. Verlede maand het sy skielik as ‘n onbetaalde adviseur by Libië se Nasionale Ekonomiese Ontwikkelingsraad bedank. BP en Shell het geweier om op haar bedanking kommentaar te lewer.

зарядное устройствоДанильченко Юрий отзывы

Maar daar is ook Platbakkies, Agtertang, Spoegrivier, Hotazel, Breekkerrie, Pampoenpoort, Tietiesbaai en die veelbesproke Tweebuffelsmeteenskootmorsdoodgeskietfontein! Dit getuig weer van ‘n fyn sin vir humor.

Dan is daar die meer rustige en positiewe Blyderivier, Volksrust, Hoopstad, Vredendal, Vryheid, Rust te Winter en Nuweland.

Beskrywende name wat getuig van fyn waarneming is gans te veel om op te noem, maar hier is ‘n paar: Bloubergstrand, Tweeling, Teebuskoppie, Klipriviervallei, Leliehoek, Vallei van ‘n Duisend Heuwels en soos die bekende liedjie lui: omtrent sestien Rietfonteine.

Diere van enige grootte en soort is vernoem, soos Aasvoëlberg, Eendekuil, Buffelspoort, Elandsberge, Kraairivier, Leeudoringstad, Springbok, Olifantshoek, Pofadder en Mier.

Stigters van dorpe en ander rolspelers in die geskiedenis se name is ook vasgevang in plekke soos Tulbagh, Viljoenskroon, Verwoerdburg, Louis Trichardt, Pretoria, Potgietersrus, Van Stadensrus, Theunissen en nog letterlik honderde ander.

‘n Hunkering na lande van herkoms leef in Bethlehem, Parys, Heidelberg, Amersfoort en Weenen.

Daar is name met stories en vraagtekens, soos Heksriviervallei, wat glo sy naam gekry het nadat ‘n jonge dame haar aanstaande tot die dood uitgedaag het, om vir haar ‘n blom bo ‘n krans te gaan pluk en toe self beswyk het. Nou spook sy daar in die omgewing!

Koekenaap was moontlik ‘n verdraaiing van ‘n Duitster se uitroep wat beteken het “Kyk hieraf” – “Guck hinab”.

Die stories van Blesmanspos, Blousyfer en Verneukpan laat ons vir ‘n ander dag.

Die punt is, (met apologie aan dr Dirk Hermann), ons voetspore lê in Afrika. Ons het die land bewoon en bewerk en die getuienis van dit wat gebeur het, ons aard en karakter, ons leefwyse en drome, die kern van ons bestaan het ons vasgevang in die name van plekke.

Om ‘n naamsverandering op ‘n volk soos die Boerevolk af te dwing, is soos ‘n messteek in die hart.

‘n Klakkelose naprating van die naamsveranderings kom in wese neer op ‘n soort selfmoord. Dit is net ons, hierdie generasie, die mense wat nou leef en praat en boeke skryf, wat kan keer dat so baie van ons geskiedenis en ons siel in die sand wegsyfer.

Kom ons vier ons kosbare erfenis deur ons eie name vir ons plekke te gebruik wanneer ons praat, skryf en ons kinders leer.

Van Toorkop tot Pniel (gaan kyk maar op wat dit beteken) is alles deel van wie ons is.

палатка купитьОлександр Васильович Фільчаков

Maar terwyl Malema en sy vriende boere wil skiet, beskerm hy homself met ‘n ongekende veiligheidsnetwerk. By die hof het die vertoon van mag deur sekuriteit en wapens so hinderlik geword dat selfs die regter dit opgemerk het en beslis het dat geen wapens in sy hof teenwoordig mag wees nie. Drie deursoekingspunte is al in werking voordat die hof waarin die Malema-saak dien, binnegegaan kan word. Die belaglike sekuriteitsbewustheid het daartoe gelei dat die hof skoon oor etenstyd gesluit is en advokate kon nie eens in die hof kom om hulle voor te berei en reg te kry vir die verrigtinge wat aanstons weer moet begin nie.

Dit is tipies van ‘n man wat sê “Skiet die Boere” en dan wegkruip agter hordes lyfwagte en SAPD-lede wat met outomatiese gewere buite die hof waghou. Tydens ‘n video-insetsel wat TLU SA laat speel het, was dit heel duidelik dat Malema op ‘n stadium sy gewone self verbygesteek het, en die skare voor wie hy opgetree het, opgesweep het met die stelling: “Skiet om dood te skiet”. Self sorg hy egter dat hy nie maklik iets kan oorkom nie, en die ergste van alles is dat die polisielede wat hom oppas, uit ons belastinggeld betaal word. Ons moet dus betaal sodat iemand beskerm kan word om mense aan te moedig om ons te skiet. Wat ‘n absurde situasie.

Tydens die hofsaak probeer die ANC se regspan baie klem lê op die feit dat verskillende gemeenskappe verskillende terme verskillend interpreteer. Baie debat is gevoer met die Afriforum-getuie oor wat die term Boer beteken, en die ANC probeer ‘n saak uitmaak dat in hulle gemeenskappe dit nie noodwendig verwys na landbouers of lede van die Boerevolk nie, maar dat dit volgens hulle kultuurraamwerk verwys na polisielede en bewaarders.

Ons is nuuskierig om te verneem watter betekenis hulle heg aan die betekenis van die woord “skiet”. Malema het op die TLU-video ook gesing van “Kiss the Boer, kiss the farmer”, as ‘n tong in die kies aanpassing van sy voorganger Mokaba se “Kill the Boer, kill the farmer”-liedjie. Almal weet dat om te skiet beteken nie om te soen nie. Of die teiken nou landbouers, Boere, polisielede of bewaarders is, maak uiteindelik geen verskil nie, want skiet is skiet, en as hy die massas beveel om te skiet om dood te skiet, is dit duidelik dat hy nie praat van ‘n papiertjieskieter wat kinders op skool gebruik nie. Om dus die teiken te probeer verander, behoort geen invloed te hê nie: die ANC staan die skiet, die doodmaak van mense, voor.

Intussen gaan sy haatspraak voort deur sy intimiderende massas sommer daar by die hof. Maar dis nie waar die haat teen die blankes ophou nie: die Jeugliga het sopas weer eens herhaal dat hy hom beywer vir nasionalisering sonder vergoeding van myne en plase veral. Dit is hierdie instellings wat hoofsaaklik deur blankes besit word.

Tog is daar dalk ‘n bietjie lig in die hele gebeure. Aan die een kant is dit duidelik dat die haat, en gevolglik gepaardgaande haatspraak nie gaan ophou nie. Aan die ander kant erken die ANC deur middel van sy regsverteenwoordiger dat verskillende gemeenskappe en kulture verskillende betekenisse heg aan woorde, dus ook aan beginsels.

Die oplossing wat wêreldwyd al beproef en werkbaar bewys is, is juis om daardie botsende standpunte en interpretasies uitmekaar te hou, deur elkeen bloot sy eie te gun in sy eie omgewing. Dan word die konflik outomaties uitmekaar gehou. Daar is eenvoudig geen ander oplossing nie.

типы парусных судовФільчаков Олександр Васильович

Die diplomatieke chaos wat gevolg het op Tony Blair en George W. Bush in 2002-03 het waarskynlik ‘n nuwe tydperk van Amerikaanse isolasionisme ingelei, bloot omdat daar skielik te veel anti-Amerikaanse vure ontbrand het om dood te slaan.

Barack Obama is in 2008 op ‘n golf van anti-oorlog sentiment ingestem, terwyl David Cameron Downing Street 10 verlede jaar betree het deur aan te dring daarop dat die Weste “nie demokrasie vanaf 40.000 m kan laat val nie”. Cameron het natuurlik daarmee bedoel dat Amerikaanse lugaanvalle nie die antwoord op alles kan wees nie.

Tog het die afgelope drie weke bewys – hierdie keer met minder medialawaai  en allerlei beloftes oor ‘n “beter wêreld” – dat die Anglo-Amerikaanse beleid van kragdadigheid weer uit die dode opgewek is.

Beide resolusie 1973 oor Libië en resolusie 1975 oor die Ivoorkus gee aan eksterne magte die gesag om “al die nodige” maatreëls te neem om “burgerlikes te beskerm teen geweld”. Vir alle praktiese doeleindes, is die Veiligheidsraadbesluit  ‘n blanko tjek vir ingryping in die werkinge van ‘n soewereine staat. Waar dit die wil van die kiesers laat, is tans ‘n ope vraag.

Westerse diplomate konsentreer op die “bedreiging wat ‘n humanitêre katastrofe inhou”. Die gesprekke in die gange van die VN lui dat mense nie wil wag vir ‘n bloedbad soos in Rwanda nie.

Alhoewel daar gemeen word dat die kragdadige optrede van die VSA, Brittanje en Frankryk voortvloei uit die “Verantwoordelikheid om te beskerm”-doktrine wat in 2006 aanvaar is deur die VN-lidlande, dien sulke optrede vanselfsprekend die om belange van die VSA en sy bondgenote te beskerm.

“Humanitêre” aksie is deur die onderskeie plaaslike owerhede ondersteun. In Libië, het die Arabiese Liga die groenlig gegee en in die Ivoorkus, was dit Ecowas en die Afrika-Unie.

Rusland of China kon kwalik “nee” sê nadat die Arabiere en die Afrikane self vir die Anglo-Amerikaanse intervensie gestem het. Daar sal egter ‘n prys later wees om te betaal vir die Britte en die Franse, aangesien lande soos Indië erg gekant is teen sulke ingryping.

мембранный напорный бакЛобановский Харьков

Toe Blair in 1997 ‘n “etiese buitelandse beleid”, in teenstelling met wat vermoedelik die onetiese een van John Major of Thatcher was, belowe het, het niemand seker Brittanje se grotesk onetiese gedrag in Irak en nou Libië kon voorspel nie.

Soos met baie dinge wat Blair kwytgeraak het, klink die woorde pragtig, maar is die werklikheid van Britse skynheiligheid en die gevolge daarvan, een wat die wêreld toenemend na die rand van ‘n afgrond lei.

Die vroeë pogings van die Blair-regering om sy “etiese” buitelandse beleid met baie min omstredenheid te implementeer ten spyte van min etiese besluite, was om die Ierse Republikeinse Leër te snoeker.

Hierdie ooreenkoms is wyd beskou as een van die min ware prestasies van die heer Blair en niemand kan ontken dat Ierse terrorisme, indien nie verdwyn nie, iets van ‘n rariteit geword het. Dié ooreenkoms het meegebring dat Sinn Féin en die IRL nooit verplig gaan wees om baie van hul donker geheime te openbaar nie. Maar dis die prys van vrede, sê algar.

Blair se ander pogings om aan die uitvoering van ‘n “etiese” buitelandse beleid gestalte te gee, het egter met die Irakese inval vasgeval. Maar diegene wat Irak onthou, vergeet Suid-Afrika, Kosowo, Sierra Leone en Oos-Timor. Die DA, by monde van ‘n histeriese Helen Zille en Beeld se opiniestukke, herinner ons daagliks aan die Britse fout om die ANC aan die stuur van sake te plaas. Asof sy en haar party mbv die Britte nie instrumenteel was in die magsoorname nie.

Nee, die Britse strategie om “etiese” redes voor te hou om ‘n ander land binne te val ten einde dit te “bevry van tirannie” is nie met die inval in Irak uitgedink nie. Die Britte was al doenig van voor 1994 om wit Afrikaanse en Zoeloe-mededingers  in Suid-Afrika uit te skakel. Trouens, die bloudruk vir die hele oefening in Libië is feitlik volkome op die “val van apartheid” geskoei en het in Washington voorkeur- buitelandse beleid onder die vaandel van “regime change” geword.

So lank as wat die betrokke lande klein en goedgelowig is, is die intervensies beperk en die plaaslike bevolking grotendeels vriendelik teenoor die Angelsaksiese “bevryders”, maar hierdie beginsel is ernstig uitgedaag deur Saddam Hussein se Irak wat bewys het die “maklikes” is dikwels te veel om te hanteer.

Blair moes oplaas duisende Irakse lewens opoffer om van Saddam Hoessein ontslae te raak en die doelwit van “demokrasieskepping” is die vlammetjie wat die Midde-Ooste waarskynlik heelhuids gaan laat ontbrand.

In Sirië is Assad besig om geen lewe te spaar om sy leierskap te bestendig nie, maar dis ‘n vriend van die VSA. Geen vliegspersone of “humanitêre” aanvalle teen Sirië dus nie…

Al die leuens oor Irak se wapens van massavernietiging, wat lankal reeds  as onsin ontbloot is, is vergete, terwyl die Britte voortstoom om hulle vriend die kolonel die loef af te steek.

Die opsie om tirannie in Libië te ondersteun het natuurlik daartoe gelei dat wapens deur Brittanje aan Libië verskaf is, asof die Britte nooit sou kon raai dat Ghadafi dit teen sy eie mense sou gebruik nie. Dit is al te waarskynlik dat die  Britse wapens handig te pas gekom het vir die Libiese veiligheidsmagte om ‘n paar van die 400-plus betogers te vermoor.

‘n Etiese buitelandse beleid, miskien soos ‘n wêreld sonder armoede, is ‘n utopiese idee. En die wêreld het reeds duur betaal vir utopiese drome.

Die vraag in Libië is nie of die VSA genoeg wapens het om elke Ghadafi-ondersteuner dood te maak nie. Hulle het meer as genoeg. Die vraag is nou of die Britte en hul Amerikaanse vriende nog kan aanhou wegkruip agter mooiklinkende frases soos “etiese buitelandse beleid” en “regime-verandering” sonder om baie onopreg te klink.

As die antwoord “nee” is, is die vet in die vuur…

детский велосипедАлександр Фильчаков прокурор

Maar agter hierdie oënskynlike kulinêre voorspoed lê stygende voedselonsekerheid. Voedsel-verwante inflasie in Indië was reeds bo 18 persent in Desember, wat straatprotes oor hoë uiepryse laat ontvlam het.

Selfs beskeie prysstygings het ‘n vernietigende impak op die inkomste en voortbestaan van miljoene. Indië se kleinboere gaan gebuk onder skuld en watertekorte. Reeds 200.000 van hulle het selfmoord gepleeg oor die afgelope 13 jaar.

Indië is nie alleen nie. Net ‘n paar jaar verwyder van die 2007-2008 globale voedselkrisis, is die wêreld weer op die rand van akute voedselonsekerheid: stygende pryse van beide voedsel en olie, lae landbou opbrengste, wispelturige weer en onblusbare vraag. Die gevolge kan gesien word in Bolivia, waar top regeringsamptenare kos in hulle huise berg, of die Midde-Ooste, waar die stygende koste van basiese voedselsoorte ‘n strydkreet vir rewolusie word.

Tog is die krisis anders as die vorige een. Kenners beweer dat hierdie tekort gekoppel is aan die etanol-industrie. Met koringpryse – en dié van suiker en voedselolie – al stygende, dui die geskiedenis daarop dat inflasie in koringpryse binnekort gaan volg.

Die impak van ‘n nuwe globale voedselnood gaan waarskynlik erger as dié van die vorige een wees, Daar is 75 miljoen meer ondervoede mense vandag as wat daar was in 2008.

Mees ontstellende is egter die wanbalans tussen vraag en aanbod. Die wêreld se bevolking sal na verwagting nagenoeg 40 persent groei oor die volgende vier dekades, en voedselproduksie sal moet uitbrei met 70 persent teen 2050.

Indië se minister van Landbou het onlangs erken dat massiewe hoeveelhede voedsel wat geproduseer word, vermors word, omdat slegs 2 persent van die land se kos verwerk word.

Grondhervormingsaktiviste in Suid-Afrika het nog nie hiervan melding gemaak nie. Ook nie van die verslegtende infrastruktuur wat verspreiding belemmer nie.

кукольный домик купитьОлександр Васильович Фільчаков

In ‘n post-revolusionêre Egipte, waar hoop en verwarring daagliks in botsing is om ‘n nuwe samelewing te bou, het godsdiens as ‘n kragtige politieke krag na vore getree.

Die opstand van Tahrirplein wat deur sekulêre ideale ontbrand het, en gespog het met moderne tegnologiese onderskraging deur Twitter en Facebook, is deur ‘n baie ou godsdiens gekaap. Die Moslem-broederskap, ‘n eertydse verbode Islamitiese groep  is aan die voorpunt daarvan, in stilswyende vennootskap met die militêre regering.

Dit is ook duidelik dat die jong, opgevoede sekulêre aktiviste wat aanvanklik die rewolusie gedryf het nie langer enige invloed uitoefen nie.

As die besgeorganiseerde en mees omvattende opposisiebeweging in Egipte, moes die Moslem-broederskap onvermydelik ‘n voorsprong in die stryd om invloed hê.

“Die Broederskap is ‘n adres waarheen jy kan gaan om 100.000 mense van die straat af te kry,” sê Elijah Zarwan,’ n senior ontleder by die International Crisis Group. Dit is waarom die weermag noue bande met die organisasie wat hulle eers verwerp het, gesmee het, meen Zarwan.

“Ons is almal bekommerd,” sê Amr Koura, 55, ‘n televisie-regisseur, wat die menings van die sekulêre minderheid huldig. “Die jong mense het geen beheer oor die rewolusie meer nie. Dit was duidelik in die laaste paar weke dat baie bebaarde mense beheer geneem het. Die jeug is weg.”

In die vroeë stadiums van die rewolusie, was die Broederskap huiwerig om oproepe vir betogings te maak. Dit was slegs nadat dit duidelik geraak het dat die protesbeweging momentum kry dat hulle ingeklim het. Die Broederskap hou ‘n lae profiel, as ‘n oorlewingsinstink geslyp gedurende dekades van onderdrukking deur die staat.

Die vraag was of die Broederskap beheer sal neem met sy superieure organisatoriese struktuur. Dit blyk nou dit het.

Toe die nuwe premier, Essam Sharaf, die skare in Tahrir-plein dié maand toegespreek het, was Mohamed el-Beltagi, ‘n prominente Broederskaplid aan sy sy. Nog ‘n lid is aangestel op die komitee wat wysigings aan die Grondwet voorstel.

In Egipte vrees inwoners dat hulle land sekulêr sal word. In ‘n onlangse referendum het hulle oorweldigend “ja” gestem om ‘n Moslemland te wees. Daar is groeiende getuienis van die Broederskap se opkoms en die oorweldigende mag van Islam.

Die ironie kan niemand ontgaan nie.

светильник купитьпрокурор Фильчаков

Netanyahu, wat reeds agv ‘n politieke krisis probeer om sy brose koalisieregering bymekaar te hou, staar nou ‘n ernstige dilemma in die gesig. Daar was sterk aanduidings dat Netanyahu ‘n vergadering met die Palestynse president Mahmoud Abbas in Moskou sou hê om die vredesproses te weer aan die gang te kry en nog ‘n militêre veldtog in die Palestynse gebiede te verhoed, maar daardie plan is nou effektief ontspoor.

Alhoewel die presiese terreurdaders en hul ondersteuners onduidelik bly, is daar blykbaar ‘n Palestynse faksie of faksies wat doelbewus die krisis wil eskaleer en sodoende die potensiaal vir militêre ingryping deur Israel in die Palestynse gebiede wil bewerkstellig.

Aanvalle in Jerusalem, alhoewel skaars, laat Israel bekommerd dat ‘n meer militante teenwoordigheid in die Fatah-beheerde Wes-Oewer aan die opbou is bykomend tot die Hamas-beheerde Gazastrook.

Selfs voor die busaanval in Jerusalem, het die Israeliese adjunk-eerste minister Silvan Shalom gesê Israel sal dalk na Gaza moet terugkeer ten spyte van die plofbaarheid van militêre ingryping. Die afgelope paar jaar van Palestynse geweld teen Israel is meestal gekenmerk deur vuurpylaanvalle uit Gaza, sowel as ‘n vlaag aanvalle in 2008 waarin militantes stootskrapers gebruik het om teikens in Jerusalem aan te val. Hoewel verskeie eise en ontkennings uitgereik is vir baie van die voorvalle, bly die daders van hierdie aanvalle – waarskynlik doelbewus – gesigloos.

Die breër plaaslike konteks is relevant is vir Israel en die Palestynse gebiede. Iran is duidelik besig met ‘n geheime destabilisasieveldtog in die Persiese Golfstreek om sy Soennie-mededingers te ondermyn, veral in Bahrein en Saoedi-Arabië. Die Saoedies is nou betrokke is by ‘n verskeidenheid van maatreëls om te probeer om Sjiïtiese onrus te onderdruk binne die koninkryk self.

Die vrees bly egter dat Iran ‘n aantal geheime bates in die streek besit wat hulle te eniger tyd kan aktiveer. Indien Iran ‘n front met behulp van sy reeds goedgevestigde skakels met Hezbollah in Libanon, Hamas en ander spelers in die Gaza en West -Oewer opbou, gaan Israel moet optree. En gouer as later.

дом игрушек киевФильчаков Харьков

Die toestand in Jemen lyk kommerwekkend met  veiligheidsmagte in die hoofstad van Sanaa wat in ‘n stryd met president Ali Abdullah Saleh se magte gewikkel is. Die president beweer, net soos Libië se Gadhafi, dat die “meerderheid van die Jemeense mense” hom ondersteun.

Terwyl die militêre ingryping in Libië oorheers in die nuus, is die krisis in Jemen en die implikasies daarvan vir die Persiese Golf se stabiliteit ‘n groter strategiese kopseer vir die VSA.

Saoedi-Arabië het reeds met die bedreiging van ‘n Iranse destabilisasie veldtog ingegryp deur magte te ontplooi in Bahrein. Dit is duidelik ‘n poging  deur die Weste se olieverskaffer om te verhoed dat Sjiïtiese onrus versprei. Maar ‘n tweede front dreig nou om die Saoedi-greep te breek in Jemen.

Die keerpunt in Jemen het gekom ná 18 Maart se Vrydaggebede, toe tienduisende betogers in die strate ingevaar het om te eis dat Saleh uitgeskop word. Die opstand is swaar onderdruk met 46 mense dood en honderde gewond.

Alhoewel Jemen op ‘n laer strategiese vlak as Bahrein, Saoedi-Arabië of Koeweit is, is die land ook nie immuun teen Iran se agenda nie.

Daar is boonop gemengde seine van die Saoedi-koninkryk in die hantering van die huidige krisis. Een van die president se sterk opponente, Brig. Gen. Ali Mohsen al-Ahmar, is anti-Westers en is ‘n gunsteling van die koningshuis.

осушители сжатого воздуха промышленныеданильченко юрій броніславович компромат

Die knou wat die wêreldekonomie weg het, het die aandag gou weggevoer van hierdie luukse. Maar nie voor belangrike Europese politici van die media as die vierde, nie-amptelike been van die demokrasie verwys het nie. Ironies, was die “vader” van hierdie gedagte, Yves Leterne, kort hierna self die slagoffer toe die media ‘n misstap aan die groot klok gehang het.

Met ontrafeling van die fiskale krisis het die media ‘n ontsaglike belangrike rol gespeel om van die oorsake – soos die matelose inhaligheid van vele aan die bokant van die korporatiewe leer – aan die kaak te stel.

Veral toe ‘n groot Amerikaanse firma wat staatshulp gekry het om uit die verknorsing te kom, dadelik ‘n groot hap hiervan gebruik om rojale bonusse aan die topbestuur toe te ken, het die media dit goed aan die kaak gestel, sodat die stap omgekeer moes word.

In Ysland het die ysterhand-bankiers nog argaïese wetgewing gebruik om hul konkelwerk te verdoesel, toe die media daaroor rol, en Ysland nuwe wetgewing instel wat dit aan die voorpunt van mediavryheid geplaas het.

In Suid-Afrika was daar veral twee bastions wat weens hul Zuma-bande onaantasbaar geblyk te wees het – Shabir Shaik en Paul Ngobeni. Laasgenoemde was een van die strategiese ontwerpers van pres,. Zuma se verweer in die hofsaak wat met Shaik verband hou. Hy is ‘n voortvlugtige uit die VSA waar ‘n lasbrief vir sy inhegtenisname in Massachusetts steeds geld.

In Suid-Afrika is hy onder meer as die minister van Verdediging, Lindiwe Sisulu, se regsadviseur aangestel. Alle deure om vas te stel hoe hy in die eerste plek aangestel kon wees, en verder, hoe hy daarin kon slaag om ‘n veiligheidsklaring te kry, is skynbaar toegeklap.

Die media het egter aanhou vrae vra oor Shaik se opspraakwekkende parool, en oor Ngobeni se doen en late. Hierdeur is opposisiepartye wat ook gekrap het, vlerke gegee.

Skielik is Shaik in aanhouding en word sy sake skynbaar nou in alle erns ondersoek. Ngbeni is met volle salaris geskors hangende ‘n moontlike afdanking. Formeel word Ngobeni se kop geëis oor ‘n aanval op minister Trevor Manuel.

Sinies, maar meer waarskynlik, hou dit verband met ‘n verslag oor Ngobeni se sake wat binne twee weke van die Openbare Beskermer verwag word.

Die huidige Openbare Beskermer het gou gewys dat sy geen regeringsmarionet is nie, en die bevinding teen onder meer nog een van Zuma se getrouste kornuite, die nasionale polisiekommissaris Bheki Cele, onderstreep dit. Haar bevinding het sleg op Zuma se beeld gereflekteer. Shaik het die politieke reddingsboei wat hy gekry het duidelik, en tot verleentheid van Zuma misbruik. En die beskikbare feite oor Ngobeni laat ‘n gunstige verslag deur die Openbare Beskermer na wensdenkery klink.

Die media se rol om ‘n persepsie te versterk dat Zuma een ding oor korrupsie sê, maar ‘n ander toepas veral as dit by lojaliste kom, is skynbaar besig om sy tol te eis.

для баниФильчаков прокурор

Waar kruip die president weg? Terwyl Amerikaanse kenners die Japannese regering daarvan beskuldig dat hulle nie die volle omvang van die kernramp aan hulle inwoners kommunikeer nie, en dat die gevaar wat dreig heelwat ernstiger is as wat voorheen vermoed is, heers ‘n dawerende stilte in die Withuis.

Oor Libië raak die State Department al hoe meer onsamehangend. Geen senior politieke kommentator het meer ‘n idee wat die VSA se standpunt oor Libië is nie.

Die veelvuldige krisisse wat die president nou in die gesig staar, is soortgelyk aan die rampe wat Richard Nixon in sy eerste termyn 1969-1972 begroet het. Toe, soos nou, was die wêreld aan die brand. Oorloë het uitgebreek tussen China en die Sowjet-Unie, Indië en Pakistan, selfs El Salvador en Honduras.

Jordanië was byna oorgeneem van binne deur die Palestynse Bevrydingsorganisasie. Daar was humanitêre rampe in Biafra (die gevolg van burgeroorlog), Bangladesj (as gevolg van oorstromings) en Nicaragua (dodelike aardbewing).

Daar was groot kopsere – insluitend ‘n oorlog wat hy geërf het in Vietnam, net soos Obama die oorloë in Irak en Afghanistan geërf het.

Maar in skrille kontras met Nixon en Kissinger egter, is daar nie tans ‘n samehangende Amerikaanse buitelandse beleid nie. Demokratisering, Bush se gewilde slagspreuk, is besig om Amerikaanse mag sienderoë af te takel.

Dat sulke tye leierskap vra, is gewis. Maar Barack Obama wat sy gemengde rasstatus met groot fanfare ‘n wêreldkwessie gemaak het, is kennelik nie opgewasse vir enige krisis wat ware leierskap, en nie ‘n goedkoop rassekaart, vereis nie.

Hoe leiers optree in tye van onverwagte krisisse is natuurlik die toets. Wat hulle dan doen, hoe hulle dan optree, definieer hulle onvermydelik. En Obama, wat 24/7 ‘n mikrofoon tot sy beskikking het om met die wêreld te praat, het Woensdag verkies om sportvoorspellings te maak en die een en ander oor onderwyswetgewing te mompel.

Obama definieer homself tans op ‘n manier wat hom as leiersfiguur finaal vernietig. En dit dra gevolge.

Een daarvan gaan ongetwyfeld wees dat aanhangers van “nie-rassigeheid”, die ideologie by verstek vir die eerste swart Amerikaanse leier, ontneem gaan word van ‘n belangrike ondersteuningspilaar, bloot deur sy totale afwesigheid om rigting te gee in tye van ontstuimigheid.

бак вФильчаков

Ingevolge daardie wet sal boere uitgesonder word om permanente huisvesting te verskaf aan mense wat op plase woon, ongeag of hulle arbeiders is of nie. Daar word in die nuwe wetswysigings skielik baie meer klem gelê op plaasbewoners as op plaasarbeiders. As ‘n werker behuising op ‘n plaas kry, kry hy dan die reg om sy hele familie by hom te laat bly, hulle kry die reg om vee te laat wei en die landbouwerkgewer, die boer, word ook gedwing om ‘n stuk van sy grond beskikbaar te stel sodat hulle daarop kan plant.

Sou die werker dan uiteindelik aftree of nie meer daar werk nie, word die plaaswerker dan ‘n plaasbewoner en moet hy daar aanbly. As die boer ‘n nuwe werker wil aanstel, moet hy maar eenvoudig ‘n nuwe huis bou, en daardie nuwe werker ook reg gee om sy beeste te laat loop, te plant en sy familie daar te vestig.

Vir enige redelike persoon klink hierdie voorstelle tog te verregaande om waar te wees. Op die wyse sal boere nie meer genoeg grond hê om kommersieel te boer nie en sal hongersnood die langtermyngevolg wees. Aan die ander kant sal boere om te kan oorleef, moet kyk na alternatiewe om die werk gedoen te kry, soos om te meganiseer. Dit sal ‘n streep trek deur die ANC-bewind se pogings om werk te skep.

Die saak wat egter uistaan is dat hier van boere verwag word om juis dit te doen wat die staat se verantwoordelikheid is, en waarvoor hy nou skynbaar self nie kans sien nie. In die voorlegging wat TLU SA vandag aan die portefeuljekomitee maak, stel dié landbou-unie dit onomwonde dat die ANC huise belowe in sy verkiesingsmanifes, daarom moet hy maar self sy beloftes nakom en nie van boere verwag om dit namens hom te doen nie.

TLU SA vra ook waarom boere uitgesonder word vir hierdie proses. In enige ekonomie is dit tog so dat werkers hulle eie behuising het en vir hulle eie dienste en vervoer betaal. Waar huisvesting verleen word, is dit deel van ‘n vergoedingspakket en as die werker nie meer in diens is nie, moet hy die huis ook ontruim. Maar landbouwerkgewers word nou verplig om hulle en hulle nageslagte in lengte van dae te akkommodeer. TLU SA wys daarop dat dit direk in stryd is met Artikel 9 van die Grondwet van die land en dat daar onredelik gediskrimineer word teen boere.

Ons is egter bevrees dat dit uiteindelik nie by die landbou gaan eindig nie. Die boere is ‘n relatiewe klein deel van die bevolking en word gesien as die sogenaamde rykes, wie se rykdom herverdeel moet word. Sou hierdie wet suksesvol deurgevoer word en hulle word tot hierdie drakoniese maatreëls gedwing, gaan dit nie te lank duur voordat dieselfde beginsel van toepassing gemaak gaan word op stedelike werknemers wat inwoon by hulle werkgewers nie. Dit beteken groot gemeenskappe in die buitekamer wat vir ‘n enkele werknemer bedoel is.

Daarom is voorkoming steeds beter as genesing. Waar volksvreemde arbeid nog nie in geheel uitgeskakel kan word nie, moet in ieder geval verhoed word dat hulle op die werkgewer se eiendom bly. Hulle mag dalk net nooit weer daarvandaan verwyder word nie en ook permanente verblyfreg kry, soos nou gepoog word op op die boere af te forseer. Ook daarom moet die landbougemeenskap ondersteun word in hulle stryd, want dit gaan waarskynlik nie daar bly nie.

гольфыалександр лобановский класс