Kategorie: Menings

Ek het al bitter baie oor plaasmoorde en plaasaanvalle geskryf – selfs gedigte, en ‘n paar is gepubliseer. Plaasaanvalle het al dikwels naby aan my gekom. Ons kindertydse vakansiebuurseun by Kleinbrak is saam met sy swaer met masjiengewere afgemaai, my skoonma is al aangeval, en so ook my skoonpa se broer op die plaas langsaan en onder meer met ‘n mes gesteek. ‘n Kollega se pa is aangeval, en so ook my universiteitskoshuismaat se grootmaakpa.

Maar die afgelope dag of twee was daar tog ‘n nuutjie vir my.

As vryskutskrywer skryf ek onder meer nuusverklarings vir ‘n politieke party.

Moderne tegnologie maak dit moontlik dat ek die konsepverklaring in Bloemfontein kan skryf, en dit per e-pos na die partyleier in Pretoria kan stuur, en dan die finale soms baie gou terug te kry om landswyd uit te stuur.

Maar dié keer was dit anders. Nog voor die plaasaanval of plaasmoord se nuusverklaring reg was om uitgestuur te word, was daar weer ‘n plaasmoord of ‘n plaasaanval, en weer een en weer een.

Uiteindelik, so lyk dit, het ons neuse voorgekry en die verklaring uitgestuur. Kort daarna kom die nuus – die boer wat die laaste aangeval en gewond is, het aan sy kopwond beswyk.

En dan maar weer ‘n nota uitstuur.

Ironies is die laaste nuusverklaring juis uitgestuur met ‘n vorige, waarvan die ink nog skaars droog was, daaraan vasgeheg.

Môre, iewers na Nagmaal, moet ek weer op my voete wees om my weeklikse humorrubriek, Herrie se kerrie te skryf.

Dit gebeur dikwels dat ek dit weens die grusame aard van die nuus waarmee ek soms – dalk selfs dikwels – werk, soos hierdie naweek uitstel en uitstel aan die skryf van die rubriek.

Maar môre se rubriek …dit gaan swaar gaan.

Dit word nie makliker en minder ontstellend om oor plaasaanvalle te skryf nie. ‘n Stukkie van ‘n mens se siel sterf nie elke keer nie. Nee, die rou wond word net al pynliker en pynliker, soms kloppend pynlik soos wanneer Willemientjie en Anri kleintyd slagoffers van die wrede werklikheid word.

Anri, die kind wat die land geruk het om vir ‘n salfie teen die eina te vra. Nee, geen pleistertjie, geen salfie, help teen dié pyn nie.

Die syfer waarvan die tellertjie onverbiddelik aantik, word nooit net syfers nie. Agter elke syfer is ‘n hartverskeurde gesin, familie, geskokte bure, ‘n gedemoraliseerde gemeenskap, plaaswerkers sonder heenkome…

Die sielkundiges sê die omstandighede, die afgesonderdheid, magteloosheid …werk saam dat dit erger as trauma is – dit is viktiminlogie.

Dit help ook nie dat sommiges hof toe wil gaan om hul “reg” te verdedig om liedjies te sing oor hoe boere doodgemaak moet word nie.

Syfers, so erg soos dit mag wees, sal nooit die ingrepe vertel – die trauma van ‘n ou man wie se voetsole afgeskil word om te vertel waar sy kluis is wat nie bestaan nie.

Interpol se syfer van 300 boere per 100 000 per jaar wat in Suid-Afrika vermoor word, teenoor die land se gemiddeld van sowat 35 per 100 000 per jaar vertel ‘n kliniese, verdoemende syferverhaal. Maar dit kan nie die emosie vasvang van ‘n dogter wat bel en vertel hoe haar pa gemartel is nie.

Dit kan nie die rou hartseer tydens so ‘n begrafnisdiens uitdruk nie.

En dit word nie makliker om hieroor te skryf nie. Nooit nie.

Ons, wat darem op ‘n afstand staan – bid ons vir genoeg vir troos, vir bewaring?

Of is dit lekkerder ontsnapping om die “geestelike” sy “gevoed” te hou deur in briewekolomme of internet-geriewe ander Christene te veroordeel omdat hulle hul Christenskap effens anders beleef en uitleef?

как мыть саунуtopcargo кидалы

Oud-Kovsies, studente en dosente is skynbaar ewe verdwaas om te ontdek die UV se leuse is verander om God weg te laat. Die UV gee die versekering daar is wyd oorleg gepleeg, maar tot dusver het niemand skynbaar in die openbare media of op die internet na vore gekom en verklaar hy of sy is geraadpleeg nie. Toe die bugerregte-organisasie, Afriforum, ‘n peiling hou om die gevoel te probeer bepaal, het die studentedekaan na berig word uit sy kassie gespring en die betrokkenes glo selfs gedreig dat hulle toegesluit sal word as hulle met die media praat. Die peiling het bykans eenparige teenkanting teen die UV-besluit getoon.

Die wyse waarop die proses hanteer is het baie skade, ook aan onskuldige partye, aangerig. Selfs van die media wat min aandag aan die protes gegee het, is in die gerugte wat soos veldbrande geloop het van medepligtigheid, of agter die skerms inbinding beskuldig. Die internet-reaksie op Rapport se berig wat die storie na die oopte geruk het, dui daarop dat die kwessie hoogs emosioneel is. In privaat gesprekke gee dosente te kenne dat dit ‘n hoogs emosionele kwessie is, en dat hulle bang is om openlik standpunt in te neem.

Dit is ook vreemd dat dosente wie se name in die aanvanklike berig as ongelukkig oor die saak genoem word, onder andere die moderator van die NG Kerk, prof. Piet Strauss, sedertdien skynbaar stil oor die kwessie geraak het. Dit verhoog die persepsie van erge intimidasie.

Benewens Afriforum het die FAK ‘n sterk bewoorde, maar ellelange en akademies gelaaide “mediaverklaring” uitgereik, wat nie sonder baie harde skaafwerk en inkorting vir publikasie geskik sou wees nie. Nogtans, as die nuuswaarde gekoppel aan die FAK se statuur beoordeel word, is dit vreemd dat dit nie buite die internet beduidend die media in gehaal het nie. Die FAK is immers die sambreelliggaam vir instansies soos die ATKV, die Voortrekkers, die Afrikanerbond en vele meer. Die mediaverklaring het dus nie in ‘n lugleegte gestaan nie.

Ook ander instansies het by navraag laat blyk dat “die geveg nog gaan begin.”

Vandag plaas Volksblad ‘n lang artikel deur die afgetrede teoloog en Kovsie-dosent, prof. Johan Janse van Rensburg. In breë trekke wys hy daarop dat die redes wat die UV-owerhede voorhou vir die besluit, nie water hou nie. Hy vra ook die vraag oor hoe dit moontlik is dat die naam van God in die leuse problematies in ‘n moderne Suid-Afrika kan wees, terwyl dit in die grondwet, onder meer deur die sing van die Volkslied, nie aanstoot gee nie? Hy gebruik verskeie ander internasionale voorbeelde.

Is prof. Janse van Rensburg se artikel nou die vonk by die kruitvat?

Die vraag bly steeds hoe dit moontlik is dat so iets kon gebeur sonder dat daar ‘n groter storm was? Was dit die produk van knap strategiese kommunikasie aan die kant van die UV, of naakte intimidasie om ontevredenheid in die doofpot te hou.

Of…was Christene oor ander kwessies te op mekaar gekeer om behoorlik aandag aan ‘n gemeenskaplike probleem te skenk? Dit het immers saamgeval met die verskyning van die Trojaanse perd-boek, wat op sy beurt saamgeval het met die debatte rondom ‘n fundamentalistiese of gereformeerde benadering tot Skrifverstaan. Ander gewilde hoede wat Christene vir mekaar opsig is post-moderniste en perdebouers. Dit woed ook in die ander Afrikaanse susterkerke. Die tipe goed wat Christene in veral internetrubrieke oor ander Christene skryf, is skokkend skandalig. Van die koerante het internet-kommentare ontkoppel by briewe wat ‘n godsdiensstrekking het, ander het streng plasingskeuring toegepas, en Volksblad het twee keer in die gedrukte weergawe die debat gestaak.

Die geheelbeeld is een van opperste onverdraagsaamheid en veroordeling, en stoot die meeste mense af. Dan is dit nie so moeilik om ‘n werklik saakmakende saak stil-stil deur te voer nie, want selfs al word dit bemerk en aangeval, raak die kritiek onsigbaar en onhoorbaar teen die oorverdowende kritiek wat Christene op mekaar neerwerp.

справки 086-уОлександр Фільчаков прокурор

Tog meen die Wêreldgesondheidsorganisasie dat Suid-Afrika nou die vyfde plek ter wêreld beklee as dit kom by die inspan van tiermelk.

Afrika is een van die twee wêreldstreke waar die gebruik styg.

Suid-Afrikaners verorber elk jaarliks die ekwivalent van sowat tien liter skoon alkohol. As in gedagte gehou word dat sowat die helfte van die bevolking geen alkohol gebruik nie, en nog ‘n groot groep matig drink of geleentheidsdrinkers is, dan dui dit daarop dat sommige burgers hul alkohol behoorlik by die vat kafdraf. Alkoholgebruik verskil per provinsie, met die Wes-Kaap wat met die jongste beskikbare syfers die toon aangee, en die Noord-Kaap waar die grootste persentasie vroue te diep in die bottel loer.

Hierdie “prestasie” kom teen ‘n prys. Enkele jare gelede is bereken dat alkohol-misbruik die land minstens R9 miljard per jaar kos. Dit word oor ‘n wye spektrum soos ongelukke, gestremdheid as gevolg van ongelukke, hospitalisering, fetale alkoholsindroom en vele meer gemeet.

Bykans elke verslag wat oor die probleem handel, verwys ook daarop dat dié probleem MIV-positiewe mense gou-gou na die graf help. Ook in lande waar MIV – Vigs nie so ;n groot probleem nie hou die gemiddelde lewensverwagting in ‘n mate van die per capita alkoholgebruik verband.

Talle wesies het hul ouers verloor weens die feit dat die bestuurder van ‘n ander motor aangeklam agter die stuurwiel was.

Predikante en ander terapeute voer ‘n daaglikse stryd waar Oom Tas die derde party in huwelike geword het.

Alkohol is ook ‘n depressant – nogal misleidend omdat mense dit juis gebruik om vir ‘n kort tydjie beter te voel. Die probleem is dat daar elke keer dieper in die bottel gekyk moet word om die gevolglike depressie deur die kortstondige euforie te vervang.

Die CDP se munisipale raadslid in Pretoria, Richard Botha, vertel hoe die Tshwane-munisipaliteit probeer het om wanbetalers se krag te ontkoppel. Kort voor lank is hulle deur ‘n groot beskonke, dreigende skare omring wat hulle gedwing het om die ontkoppelde huishoudings weer op te koppel. Op die oog af – geld om aan Bacchus te offer is daar skynbaar wel, maar nie om vir gebruikte krag te betaal nie.

Kombineer die omvang van daggagebruik op straat met die tonne dagga wat die polisie gereeld vernietig, en ander dwelms soos Tik en Crack, gom en oor die toonbank medikasie wat misbruik word, en die prentjie is nie baie mooi nie.

Suid-Afrika is die verkragting-hoofsetel in die wêreld, en wat moordkoers betref, het Suid-Afrika volgens sommige aansprake ook dié titel onlangs bygevoeg.

Dit alles is ‘n swak advertensie vir ‘n land wat statisties een van die grootste persentasies selfverklaarde Christenbevolkings huisves. Die pastorale impak hiervan is so groot dat kerke en predikante baie tyd aan interne pastorale krisisse moet spandeer en die res van hul gemeentes ook nog regverdig moet bedien. Dit het tot gevolg het dat kerke nie altyd by hul profetiese roeping, veral die tot orde roep van die regering, uitkom nie.

игра для дівчаттопкарго развод

Kort na die ANC-jeugliga die Egiptiese opstand tot die suksesse van die peperduur en hoogs omstrede wêreldjeugfees verklaar het, en pres. Jacob Zuma aldus die ANC se uitleg gesê het die land onder ANC-bewind kan met die hemel vergelyk word, het mense hul lewens in protesoptredes verloor.

Op verskeie plekke woed diensleweringsproteste, en ‘n groep joernaliste het volgens berigte baie amper self in die slag gebly. Volgens berigte het die polisie in een geval skerppunt-ammunisie aangewend.

Dit sal binnekort blyk of dit die aanbreek van ‘n nuwe seisoen van stedelike onluste inlui, en of dit weer na groot dele van die land gaan uitbrei.

Boonop vind dit saam met die vervoerstaking plaas, wat ook nie oral ewe vreedsaam verloop nie.

Bykans onafhanklik hiervan word daar in sekere kringe ontleed wat die kanse is dat Suid-Afrika ‘n soortgelyke lot as Egipte te beurt sal val. In teorie is die kanse goed.

Dit is geen geheim nie dat die ANC deurlopend hemelhoë verwagtinge aanblaas. Trouens, kort-kort verskyn daar syfers, soos onlangs deur die Instituut vir Rassebetrekkinge, wat daarop dui dat daar inderdaad groot vordering gemaak is met water- en kragvoorsiening, asook spoel-toilette.

Dit is egter duidelik dat ‘n groot deel van die publiek nie dieselfde persepsies koester nie. En mense reageer op hul persepsies van die werklikheid eerder as die werklikheid self.

Maar wat is die werklikheid in elk geval.? Die ouditeur-generaal se verslae vertel jaar vir jaar ander verhale as die suksesverhale. Koerantberigte lig die publiek in oor sake soos babasterftes as gevolg van besoedelde water, rou riool wat weens die verwaarlosing of oorbelading van rioolstelsels in riviere beland, van munisipaliteite wat nie hul kragrekenings aan Eskom kan vereffen nie – ‘n bitter ironie omdat munisipaliteite die krag teen ‘n wins aan verbruikers verkoop. Of veronderstel is om dit te doen, en waar die armes gehelp word, las die staat daarvoor by.

Intussen is die strate die ene slaggate. Vullis word dae lank nie verwyder van die sypaadjies waar dit volgens ‘n skedule uitgeplaas is nie en nie ‘n woord oor probleme daarmee word aan die inwoners gekommunikeer nie.

Werkloosheid werk armoede en die onbekostigbaarheid van dienste in die hand. Tog, toe amptenare van ‘n metroraad krag van wanbetalers gaan ontkoppel het, is hulle deur ‘n groot skare gekonfronteer en gedwing om weer die opkoppelings te doen. Volgens die amptenare was so te sê die hele skare dronk. Geld vir drank het hulle, maar nie om krag te betaal nie.

Politieke sosioloë se modelle van relatiewe deprivasie word weer afgestof. Hiervolgens ontstaan daar ‘n rewolusionêre gees wanneer die gaping tussen verwagtinge en die werklikheid te groot word.

Wanneer die politici hul kiesers ‘n hemel op aarde beloof, maar hulle kry iets wat hulle hel op aarde gee, is die gaping tussen verwagtinge en die werklikheid groot.

Dan het konflik die potensiaal om soos ‘n veldbrand landswyd te versprei. Of dit nou oor dienslewering gaan, of dit gaan oor stakers wat woedend is vir ander wat nie staak nie, of dit woede vir onwettige immigrante is wat om skaars werksgeleenthede meeding met die buitelanders wat nie sulke hoë eise stel nie – enigiets deug om die vonk in die kruitvat te wees.

En dan is daar plaasaanvalle en plaasmoorde.

Daar is gewelddadige stedelike misdaad.

Daar is politici wat ‘n permissiewe voorbeeld op die morele terrein plaas.

Of dit die potensiaal het om die regering te laat val is waarskynlik ‘n vergesogte gedagte. Dit het wel die potensiaal om die regering nog wilder beloftes te laat maak, en beleggers oorsee koue rillings te gee. En dus nog minder middele om die beloofde hemel op aarde te skep.

Kyk ook na PRAAG se nuwe peiling op die tuisblad: 

Gaan swak dienslewering lei tot massa-opstande?торцевые головки,лобановский политик

Wanneer ‘n mediese dokter iets sê oor hoe hy ‘n operasie gaan uitvoer, sal die advokaat en die Telkom-tegnikus nie beter probeer weet nie.

Maar kom dit by ewe komplekse kwessies soos die joernalistiek en die politieke wetenskap, is elke Jan Rap en sy maat kundiges – probeer hulle voorskryf, weet hulle in hul eie oë meer. Veral in die staatsweë loop hierdie en ander vakkundiges hulle in hoofde vas wat niks van die ondergeskiktes se velde weet nie, maar met die gesag toebedeel is om opdragte te gee …dikwels met katastrofale gevolge.

So is dit ook met die grondkwessie. Om elke hoek en draai lewer die leek, die oningeligte, die politiek-bevooroordeelde uitsprake. Die probleem is dat van hierdie onkundiges en bevooroordeeldes oor mag beskik.

Een van die brandende kwessies is dat niemand presies weet hoe ‘n groot persentasie landbougrond in Suid-Afrika deur nie-wit boere besit word nie. Die enigste manier om dit behoorlik vas te stel, is deur ‘n grondoudit – iets wat voor die hand liggend is in ‘n land waar die regering sekere teikens stel. Intussen kan slegs van die mees betroubare beskikbare data gebruik gemaak word – en hiervolgens is dit selfs moontlik dat die 30 % doelwit reeds bereik is.

Dat totaal ander norme egter ingespan word is duidelik, en soms ook baie duidelik feitelik verkeerd. Verlede jaar nog het die Minister van Landbou ‘n artikel in Rapport geplaas waarin sy by die geykte 13 % in swart besit vassteek. Dit is, en was nog nooit die korrekte syfer nie. Dit is gebaseer op die persentasie grondgebied wat tussen die ou tuislande en die res van Suid-Afrika verdeel was. Teen 1994 het swart mense, onder andere in die vorm van stedelike erwe, reeds aansienlike grond buite die voormalige tuislande besit. Verder het ook bruin mense en Indiërs heelwat grond besit, en veral groot bruin landelike gebiede soos die Richtersveld, Mier en ander met baie groot oppervlaktes bestaan, weliswaar dikwels in betreklik droë en selfs baie droë gebiede. Tog maak die minister foutiewelik die stelling dat hierdie grond by die 13 % ingereken is.

Verder is dit laf, veral na 1994, om grond soos natuurgebiede, wildtuine, paaie en spooroppervlaktes, militêre gronde, en selfs staatsplase by die oppervlak te tel wat glo deur blanke grondbesitters besit sou wees.

Verlede jaar is ‘n grondoudit wat gehou gaan word, in ‘n stadium afgekondig.

Tog hou die politici en onkundiges vol om duidelik foutiewe syfers te gebruik. Vanoggend maak Johann Maarman, senior assistent-redakteur van die Burger, die stelling dat ons nog ver van die teiken van 30 % teen 2014 is en dat ‘n stywe drafstappie ingesit moet word. In dieselfde rubriek het hy dit oor misverstande.

So lank die werklike, aanvaarde feite nie op die tafel is nie, sal die grondkwessie, in Maarman se woorde, ‘n seer tand wees. Onder die probleme wat hy noem, tel onbevoegde grondkommissarisse. Dit is so, maar dit is die oortjies van die seekoei. Agri SA het onder meer ‘n saak na die Menseregtekommissie verwys waar boere minder aangebied en betaal is vir die grond as wat die departement se eie waardeerders bepaal het. Kort-kort was daar bewerings dat te veel vir ander grond betaal is dat ‘n wye reeks amptenare en ander belanghebbendes dan in die buit gedeel het.

By minstens een vergadering tussen boere en verteenwoordigers van die provinsie se kantoor van die Grondsake, is in die teenwoordigheid van die destydse adjunk-minister, wyle Dirk du Toit, ‘n resolusie aanvaar dat die betrokke kantoor voortaan korrespondensie van boere met wie onderhandel word sal beantwoord. By dieselfde vergadering het Du Toit gevra die boere moet ‘n versoek rig vir die vestiging van ‘n klagtedirektoraat in sy departement, want sy eie kantoor kan nie voorbly met klagtes nie.

Kort voor die verkiesing is dit dan ook te wagte dat populistiese retoriek sal deurslaan, wat die jongste voorgestelde wysigings aan die verblyfsekerheidswet hopelik is. Dit is so onrealisties geformuleer dat dit onmoontlik is om te dink dit is werklik iemand se erns om te implementeer, en daar is bepaald meer praktiese maniere om die lewensomstandighede van plaaswerkers te verbeter.

Onder die vrae wat gevra is oor die wetsontwerp se voorneme om plaaswerkers toe te laat om op hul werkgewer se grond kommersieel te boer en beeste sonder toestemming vee aan te hou, is die vraag of daardie plaaswerkers dan ook verplig gaan word om deel van die grondbelasting te betaal. Dit is immers ‘n logiese vraag as die boer dan, by wyse van spreke, op sy eie grond uitgeboer.

Dit sal eers na die verkiesing duidelik wees of die regering nou net verkiesingspraatjies maak. Na die verkiesing is nasionaliseringspraatjies en grondgrypstories hopelik in landsbelang in die doofpot – maar daar gaan weer verkiesings kom.

En so lank die regering met sy kaderontplooiingsbeleid volhou, so lank gaan basiese regeringspligte soos dienslewering erg gebrekkig wees – en sal weer na populisme teruggeval moet word om met vertroue stembus toe te kan opruk.

автоматическая насоснаяФильчаков прокурор харьков

Terwyl die regering nog kort-kort uitlatings maak oor die beskikbaarstelling van groot hoeveelhede kleinhoewes, sogenaamd om landelike armoede teen te werk, moet boere volgens die voorstelle in die wetsontwerp nou plaaswerkers toelaat om kommersieel op hul grond te boer.

Plaaswerkers kan dan ook beeste sonder die boer se toestemming aanhou.

Presies hoe groot moet die stukke grond wees wat elke plaaswerker kry om op kommersieel te kan boer? As die bedoeling is dat die plaaswerker daaruit ‘n inkomste gelykstaande aan die minumumloon te verdien, is die vereiste stuk grond in die meeste gevalle in die orde van sowat 300 hektaar. ‘n Boer wat tien plaaswerkers het, sal dus ‘n enorme plaas moet hê as hy self nog kommersieel daarop wil boer.

Dan is daar nog die gewese plaaswerkers en plakkers met hul vee waarmee ook rekening gehou moet word.

Sou die wetsontwerp so gefinaliseer word en die toets van grondwetlikheid deurstaan, is al manier om nog suksesvol besitreg op ‘n mens se eie grond te kan uitoefen ten einde ‘n kommersiële boerderybestaan daaruit te maak, om skuiwergate in die wet te soek. Dis ‘n hoogs onbevredigende situasie.

Die logiese is dus om voluit te kyk na waar die planne grondwetlike regte soos die reg op eiendom, en die vertolking wat die internasionale reg daaraan heg, te ondersoek. Hiermee saam die regte soos die reg op privaatheid, die reg om ‘n beroep te mag beoefen, die staat se plig om mense se menswaardigheid te handhaaf, selfs die reg op veiligheid.

Kommentare kan gestuur word na:

LandTenureSecurityBill@ruraldevelopment.gov.za

станции италияtopcargo кидалы

Hierteenoor het die e-boekwinkel, Bol.com, in een en ‘n half jaar sy verkope van elektroniese boeke met 300 % opgestoot.

Die opkoms van elektroniese kommunikasie is ook vir outoritêre regerings ‘n klip in die skoen. Die val van die Tunisiese en Egiptiese regerings word tot ‘n groot mate aan die omvang van kommunikasie op Twitter toegeskryf.

In Iran, waar die Groen-opposisie groot optogte beplan om die suksesvolle Egiptiese revolusie te vier, het die regering nie net die optog verbied nie, maar verskeie joernaliste en aktiviste aangekeer, en bloggers kla dat hul toegang tot verskeie webtuistes geblokkeer is. In reaksie hierop het die Amerikaanse regering ‘n Twitterrekening in Farsi – die amptelike taal van Iran, geopen om dit vir die Iraniërs moontlik te maak om te Twitter. Die Amerikaanse ministerie van Buitelandse Sake het reeds verskeie Farsi-Tweets uitgestuur waarin die Iranse regering die kop gewas word.

In Mianmar het die militêr-oorheersde regering die staatsmedia aangewend om die opposisieleier, Nobel-vredespryswenner Aung San Suu Kyi, blatant te dreig dat sy en haar ondersteuners “tragies aan hul einde kan kom” as hulle voortgaan om die sanksies teen die land te steun. Omdat die internet-kommunikasie in Mianmar nog nie tot volle potensiaal ontwikkel het nie, sal die bewindhebbers waarskynlik reeds veel vermag deur die ouer konvensionele media te beheer.

гидроаккумулятор купить минсклобановский александр фото

Sosiale netwerke het egter reeds ‘n impak op Suid-Afrika.

Waar die toutrekkery tussen behoudend en veranderingsgerigte lidmate en kerkleiers van die Afrikaanse susterkerke in die verlede byna uitsluitlik huishoudelik binne die betrokke kerke afgespeel het, word die grense tussen behoudendheid en veranderingsgerigtheid al hoe meer deur elemente van tussenkerklikheid gekenmerk.

Op die gevaar af van oorvereenvoudiging, lyk dit of Facebook, eerder as Twitter, die slagveld van die slagordes is. Die sosiale blaaie en besprekingsforums is weliswaar nog grootliks aan spesifieke kerkverbande gekoppel, maar op heelwat hiervan is daar reeds ‘n oor en weer gekuier van alliansievennote uit ander kerkverbande.

Op die Net is aan die behoudende kant van die susterkerke die sogenaamde perdebouers van die NG Kerk, na aanleiding van die onlangse boek oor die Trojaanse perd wat in die betrokke kerk los sou loop, die Steedshervormers van die Hervormde Kerk, en die Stoere Doppers van die Gereformeerde Kerke. Vanuit hul opponente se geledere word hulle ter wille van maklike identifikasie en om die ammunisie te vereenvoudig die fundamentaliste genoem.

In die loopgrawe aan die oorkant is die gereformeerdes en reformiste wat die term gereformeerdheid as ‘n immers onvoltooide proses beskou. Hul opponente trek vir hulle die baadjie van postmodernisme aan, en dit stel hulle in staat om sommer die Nuwe Hervormers so onder dieselfde kombers toe te maak en te looi.

En nie almal is ewe opgetrek met die benamings wat hulle vanuit die opponente se loopgrawe om die hals gehang word nie.

Onder die sosiale netwerke en besprekingsforums tel Kletskerk, die NG Kerk se sinodale Diversiteitsforum, die Hervormde Kerk se Facebook met sy alter ego, die Facebook van die Steedshervormers ook met die kerk se amptelike wapen versier, en die GKSA-gespreksforum. Voeg hierby “creation science”-webwerwe soos Glo die Bybel wat ten nouste met ‘n paar skrywers van die Trojaanse perd-boek (TP) geassosieer word, en die besprekingsgeriewe van dagblaaie en ‘n paar algemene woernale en ‘n idee word gevorm van die omvang van die slagveld.

Die interkerklike aard van die slagordes blyk daaruit dat die TP nie net op die Diversiteitsforum en ook Kletskerk, wat ook sterk NG-gerig is, onder die loep gekom het nie, maar ook op die GKSA-gespreksforum en die Facebook-profiele van die NH Kerk en van die Steedshervormers. Selfs die bespreking van die TP deur die oud-moderator van die NG Kerk se Noord-Transvaalse sinode, dr. Mike Smuts, is in die verskillende forums bespreek.

Nog ‘n kenmerk is hoe van die skrywers van die TP ook interkerklik betrokke raak. Die een skryfster lewer byvoorbeeld bydraes op die Facebook van die Steedshervormers, terwyl nog een van die skrywers as vriend geregistreer is.

Deurdat van die skrywers van die TP sterk met “creation science” geassosieer word – iets wat taamlik sterk in fundamentalistiese charismatiese kerke wortel geskiet het, word hierdie kwessie op ander webwerwe selfs nog meer interkerklik gevoer, en is agnostici en selfs ateïste wat deelneem nie ongewoon nie.

Vir die Afrikaanse susterkerke is die interessante verskynsel egter nou dat die kerkverbandgrense tussen die perdebouers, stoere Doppers en Steedshervormers al poreuser raak, terwyl dieselfde aan die kant van die sogenaamde postmodernisme van die kerkverbande gebeur.

детские велосипеды украинаФильчаков

In die VSA staan die toespraak eers sedert 1941 as die “State of the Nation” bekend. Pres. Franklyn D. Rooseveld het geweet oorlog is die Amerikaners se voorland, en Pearl Harbour het ‘n jaar later gevolg. Rooseveld wou die Amerikaners trots en verenig vir die oorlog voorberei. In hierdie toespraak het hy vier basiese vryhede aan die wêreld gewaarborg.

Sedertdien is ‘n staatsrede wat die tradisie gevolg het, een wat staatsmanskap aan die dag lê, eerder as een wat kiesers in die aanloop van ‘n verkiesing met yslike donkie-ore toerus. So hoog word die waarde van ‘n staatsrede internasionaal aangeslaan dat dit deur onder meer diplomate, wat hul regerings verteenwoordig, bygewoon word.

In Suid-Afrika, waar die “state of the nation” nou ook na “state of the province” en selfs “state of the city” uitgebrei is, is bykans al wat oorgebly het van die konvensie oor dié soort redes, die seremonies wat daarmee saamgaan.

Presies hoeveel eerbied word aan die buitelandse regerings betoon as hul verteenwoordigers na ‘n ellelange toespraak moet luister waarin 50 beloftes gemaak word wat sommer maar net so verbreek word?

Tipies is ‘n staatsrede strategies van aard, eerder as die inspan van verkiesingsfoefies. Trouens, die staatsrede is ‘n swak vertrekpunt vir goedkoop politieke praatjies omdat min toesprake so haarfyn deur Jan Publiek ontleed word soos juis die staatsrede. Teenstrydighede in die toespraak is dus ‘n ooglopende taboe, selfs vir ‘n politikus wat berug is daarvoor dat hy sy storie – en beloftes – by die spesifieke gehoor aanpas.

Dat pres. Jacob Zuma weer sal moet bontstaan is duidelik uit koerante se hoofopskrifte: Staatsrede het botsende boodskappe, Zuma loop wéér wye draaie, Wat Zuma nié gesê het nie, Zuma sit weer op die draad, R70 miljoen vir Zuma-hulle se wonings, Zuma se teologie het net een ewige heerser, Mangaung (waar vullissakke al weer dae lank op sypaadjies lê en gis) moet voor Woensdag R187 (aan Eskom) betaal, Nuwe bepalings kan boere verhinder om werk te skep, Senior aanklaer van Welkom in sy bed met byl oorval (terwyl Zuma groot gewag gemaak het daarvan dat sekere misdaadkategorieë daal, en uiteraard verswyg het dat handelsmisdaad, wat korrupsie insluit, met dubbelsyfers toeneem), Aanval laat man se hart ingee.

Opskrifte wat op positiewe aspekte van die toespraak dui is byna so skaars soos die spreekwoordelike hoendertande.

Uiteindelik kan die vraag gevra word: As die president met sy vorige staatsrede 50 beloftes gemaak het wat vlak voor ‘n verkiesing kluitjies blyk te wees, wat is die kanse dat die kiesers nou weer velle oor die oë getrek sal word waar die meting eers na die verkiesing gedoen gaan word?

Dit is tragies dat die internasionale konvensie wat oor ‘n paar eeue met staatsredes ontwikkel het, nou in ‘n paar jaar skynbaar tot die pleeg van verkiesingsfoefies gereduseer word.

Zuma het die skuld vir die gespartel, voorspelbaar, op apartheid geplaas. Sy sommetjies dat dit 16 jaar is sedert apartheid afgeskaf is, klop egter nie. Die laaste apartheidswet is 20 jaar gelede van die wetbboek geskrap, en van toe af het Suid-Afrika amptelik nie meer uit verskillende rasse bestaan nie. In elk geval nie tot die ANC ras weer tot allesoorheersende norm verhef het, gerugsteun deur drakoniese wetgewing wat pogings tot werkskepping saboteer, nie.

Maar die media het met ‘n opskrif dit reeds aangedui: Dit was ‘n staatsrede vol botsende boodskappe.

live gfreeлобановский александр интервью

Met plaasmoord 1 647, het die ANC so ver vasgestel kan word, vir die eerste keer dadelik ‘n verklaring uitgereik waarin die moord veroordeel word.

Terwyl daar van die regering se kant nog slegs periodieke veroordelings kom, en dan dikwels voor die regte gehore, is hierdie verklaring uitgereik soos wat baie van die opposisiepartye doen – om dadelik op ‘n plaasmoord te reageer en dit te veroordeel.

Om ‘n plaasmoord te veroordeel, verseker bykans vir ‘n politieke party mediadekking, en mediadekking is die lewensbloed van ‘n party.

Dit beteken nie dié partye veroordeel plaasmoorde ter wille van publisiteit nie – baie van hul leiers het reeds familie aan plaasmoorde afgestaan, of het familie en vriende wat enige dag die volgende slagoffer kan wees, en doen werklik baie moeite om die probleem behoorlik na te vors, om deurlopend oproepe op die regering te doen om landelike veiligheid op te skerp, en veral om te probeer verseker dat die regering konsekwent die boodskap duidelik maak – die land se landbouers is nie misdadigers se vrybuit nie.

Dit is nodig, want dit is nie die boodskap wat die aandrang om die liedjies te kan sing waarin mense aangehits word om boere dood te maak, uitstuur nie. Ministers se losbekkigheid oor plaastoestande dra ook nie die boodskap uit nie.

Om nou soos die agteros ook in die kraal te kom, sal noodwendig vrae laat ontstaan. Hoekom juis nou?

– Is dit omdat daar binnekort weer stembus toe gegaan word en die ANC nie veel meer as slaggate en foutiewe munisipale rekenings het om aan kiesers te bied nie?

– Moet daar nie nou skadebeheer toegepas word na pres. Zuma weer sy voet in godsdienskwessies gaan sit het en Christene oor ‘n wye front aanstoot gegee het nie?

– Het dit dalk iets daarmee te make dat die slagoffer die oom van die adjunkhoof van Solidariteit is, ‘n vakbond wat internasionale aansien geniet en wat ook oor die vermoë beskik om sake vir die regering witwarm te maak?

– Wil hy nou die opposisiepartye se donderweer in die media in die veroordeling van plaasmoorde steel? Voorlopig lyk dit of die ANC baie goed daarin geslaag het.

Die ANC vorm egter ook die kern van die regering – en die regering kan in die praktyk veel meer as opposisiepartye doen om die euwel hok te slaan. En uit daardie oord duur die algemene swye maar nog te gemaklik voort.

мультики про трансформерівлобановский александр игоревич класс

Baie onlangs nog is ‘n regeringsafvaardiging na Tunisië om nouer bande te smee met die regering wat nou uitgeskop is. Dit het omvattende nuusdekking op SABC-TV gekry, en is as ‘n groot prestasie voorgehou. Dat die ANC se eie jeugkornuite besig is om die regering se vriende tot ‘n val te help bring, word waarskynlik nie oral ewe lekker saam met duur ingevoerde Whisky afgesluk nie.

Boonop is duidelik halwe werk gedoen. Onder die afgevaardigdes was 242 jeugdiges uit Kuba wat op die Suid-Afrikaanse belastingbetalerskoste die fees bygewoon het. Kuba is veel meer onderdrukkend as die Mubarak-bewind in Egipte en beklee onder meer die 166ste posisie op Verslaggewers Sonder Grense se persvryheidsindeks, teenoor Egipte se 127de posisie. Trouens, volgens die lys sou verskeie van die lande wie afgevaardigdes as helde ontvang is, se lande nou kookpotte moes wees. Die Palestynse owerheid se posisie op die lys is 150ste, Libië 160ste, Sjina 171ste, met Soedan, Sirië, en Iran nog swakker, en Eritrea heel onderaan.

Die fees, volgens Lungisa se maatstawwe vir sukses, was dus ‘n reuse mislukking.

As gekyk word hoe die afgevaardigdes, wat meestal uit links-radikale groeperings in hul lande van herkoms getrek is, op die fees met mekaar haaks was, is dit moeilik om te sien hoe enige doelwit bereik is behalwe om te kyk hoeveel owerheidsfondse vir die minste kwaliteit dienslewering geblaas kon word. Die Marokkaanse en die Polisariofront se afgevaardigdes was onder meer haaks, en die Turkse afgevaardigdes het dit hotagter gekry van jong mense uit minderheidsgemeenskappe wat in Turkye onderdruk word.

Hoe gouer die agentskap afgeskaf word en deur ‘n meer verantwoordelike liggaam vervang word, hoe beter vir almal – ook die buiteland.

Op die oomblik dien dit as weinig meer as ‘n trok op die ANC se soustrein om rojale aan ANC-leugligaleiers te voorsien. Lungisa verdien R1,8 miljoen per jaar, meer selfs as ‘n minister. Of anders gestel, bloed word uit Suid-Afrikaanse belastingbetalers getap om ‘n twakprater ‘n peperduur spreekbeurt te gee. En hiervan het Suid-Afrika reeds ‘n ernstige oorskot.

the chaseФильчаков прокурор отзывы