Kategorie: Menings

My ouers was staatspensionarisse gewees, my pa is intussen oorlede. Hulle het nie mediese fondse nie, en is afhanklik van staatsmedies. Dit beteken dat as jy ‘n dokter wil sien, jy al sesuur in die oggend in die ry moet staan buite die kliniek, maar dit is verstaanbaar.

In 2004 is my pa by Tygerberghospitaal vir ‘n hartomleiding ge-opereer. Die volgende dag is die ventilator afgehaal, te vroeg, en hy het in koma gegaan. Hy het ‘n eienaardige brandwond aan die bokant van sy voet opgedoen in die hospitaal, so groot soos R5 stuk, wat maande sou neem om te genees. Die hospitaal had geen verklaring.

7 Dae later was hy buite gevaar. Ons het opgelet dat die teenoorgestelde van waar die aar uitgehaal is, ook ‘n sny in gehad het, en hulle het verduidelik dit was omdat hulle aanvanklik die aar uit daardie been wou haal, maar dit nie geskik was nie. Ongelukkig het ons self later uitgevind dat hy nooit weer die volle gebruik van daardie been sou kry nie, en hy het meeste van die tyd daarna in rolstoel deurgebring.

Ten tye van sy verblyf het 2 verpleegsters hom gehelp stap, maar hom gelos om iets te gaan haal. Hy het gevra dat hulle hom bly steun, maar hulle het hom gelos, hy het geval en ‘n rugwerwel gekraak.

‘n Paar jaar later is hy weer opgeneem in Tygerberg, vir bloedverlies. Hy was so 69. Hoewel sy behandeling aanvaarbaar was, was die toestande ondenkbaar. Die trappe het ‘n swaar reuk van ou urine gehad, en bloedbevlekte ou pleisters was in die gange gestrooi hier en daar. Met ons besoek een aand was daar ‘n 16 jarige swartseun met ‘n bylbesering aan kop, wat aanhoudend vir water gevra het. My vrou het die suster aan diens gaan vra, en sy het geweier om te help, omdat die seun “altyd dors is”. My vrou het hom water gegee uit die wasbak in die saal, en hy het dit gedrink soos iemand wat jare laas water gehad het.

Dit was egter nie die ergste deel van ons besoek nie. Ergste was dat die bed oorkant my Pa, ‘n man se lyk bevat het. Die man is die oggend oorlede, en hulle het hom daar gelos, omdat daar glo nie plek in die lyksdeel was nie. My Pa het gekla oor hoe ongemaklik dit was, want die lyk het kort kort geroggel, agv wind wat opgebou het in die ingewande. Ons het aangedring dat hy in ‘n ander saal geplaas word.

In Mei verlede jaar 2011, het ons gehoor my Pa het breinkanker, maar dat dit ‘n nie-aggresiewe gewas was wat hom nie sou dood nie, en dat hy met die sou kon leef. In Julie het hy skielik bloed opgebring, en ons het hom deurgejaag Karl Bremer toe. Daar is uitgevind hy het ‘n bloeinde maagseer. Hy was wakker en het met my gesels in die saal. Hy is later morfien ingespuit vir pyn, en die volgende dag was hy ‘n zombie. Hy het op niks gereageer nie, en vlak asemgehaal.

Die dokter aan diens deel ons mee dat dit niks is om ons oor te bekommer nie, dis net die effek van sy medikasie, maar vra ons ook of ons enige spesifieke voorkeure het t.o.v begrafnisondernemer, “in geval iets sou gebeur wat mens nie kan voorspel nie”. Hy het ons ook gevra of ons wou gehad het hulle moes my pa probeer bybring in so ‘n geval, en aanbeveel dat ons dit nie doen nie, omdat my pa “te veel soul y”. Al is sy lewe volgens hulle buite gevaar? Op vraag oor hoekom hy nie in intensiewe sorg is nie, is ons meegedeel hy is te “oud”, en dat die beddens baie beperk is, en dat hulle verkies om dit te gee vir jonger pasiente wat nog ‘n lang lewe voor hulle het…

Nodeloos om te noem, my Pa is die volgende aan in my broer se arms oorlede tydens besoektyd, sonder enige verklaring. Tot vandag glo ek hy het ‘n oordosis morfien gehad. Soos wat hy sou wou gehad het, is hy ongelukkig veras en is daar nou geen manier om dit te bevestig nie. Maar wees gewaarsku.

прокурор Фильчаков

Ek is al lankal moeg vir Beeld se rubriekskrywers wat nie verstaan hoe mense voel nie en hoe die gewone man sukkel. Iemand soos Wilhelm Jordaan of Neels Jackson werk nie vir ‘n swart baas en ‘n swart bankbestuurder nie!

Myne is ‘n swart vrou en ek kan julle sê dis nie maklik nie.

Maar die ergste is dat Beeld weer vandag op die voorblad gratis advertensie maak vir ‘n Amerikaanse produk. Ek wil nie eers herhaal wat dit is nie, dit maak my so briesend!

My vrou het ‘n klein sake-onderneming begin wat heel goed vorder, maar om verder uit te brei moet sy adverteer. Dis ‘n duur storie want aan die begin sit ‘n mens al die profyt in bemarking.

Dan kom Beeld en gee vir een van die rykste, grootste multinasionale maatskappye gratis, volkleur voorbladadvertensie! Ons kleinsakemanne en -vroue moet honderdeduisende betaal vir dieselfde voorreg.

Natuurlik doen hulle dit asof dit nuus is, maar as ‘n mens die berig lees, is dit eintlik nonsens en die grootste deel van die berig gaan oor die “nuwe, verbeterde, beste, almal-wil-dit-hê” twak. Mense mors duisende rande op daardie produkte want daar is baie goedkoper modelle wat meer kan doen en beter gemaak is as dit wat Beeld skelm aan hulle lesers afsmeer.

Фильчаков прокурор харьков

Ons is nou by ‘n kruispad wat energievoorsiening aanbetref. Aan die begin van ons nuwe demokrasie kon Eskom twee keer meer krag opwek as wat die maksimumverbruik was.

Vandag is die opwekkingvermoë en verbruik in perfekte balans.

Die skuldige is natuurlik Verwoerd wat destyds te veel kragstasies laat bou het.

Nietemin stel die huidige situasie nuwe uitdagings aan die regeerders en beplanners.

Die opsies beperk. Hule kan steenkool kragstasies bou maar visioene van stede wat in die see verdwyn as die ys aanhou smelt, maak hulle huiwerig. Kernkragstasies hou ook bepaalde uitdagings in. Hoewel hulle heelwat makliker is om te bedryf as rioolplase en watersuiweringsaanlegte sluip daar soms menslike foutjies in wat nie voorsien kon word nie. Gelukkig word mense maklik hervestig indien daar ‘n herhaling van die Foekoesjima-insident sou plaasvind.

Die gasvelde van die Karoo is verbode terrein. Omgewingsaktiviste het klaar onomwonde vasgestel dat aaklige boortorings die horisonne onherkenbaar gaan vermink. Om nie te praat van die wildsbokkies wat ‘n afgryslike dood gaan sterf as hulle drinkwater besoedel word nie.

Daar is egter ‘n bron van energie wat onuitputlik is. Dit werk op die beginsel van die mees moderne tegnologie wat die mens tot dusver kon bemeester: Kernversmelting.

Kernversmelting is ook baie gevaarlik maar as ons die reaktor ver genoeg van ons af kan wegkry en net die energie wat ons wil gebruik na ons toe kan stuur, is ons heel veilig.

As ons in die oggende opkyk in die lug sal ons sien dat die Skepper alreeds vir ons so ‘n reaktor ontwerp het.

Ons moet net leer om dit te gebruik.

Александр Фильчаков Васильевич

Wat vind ons vandag? Die mode het posgevat om Suid-Afrika se verlede, wat in baie opsigte voortreflik was, as donker, beklaenswaardig, verfoeilik, ens, voor te stel. Van die etniese groep onder wie se leiding voortreflike werk gedoen is, word verwag om sonder ophou verskoning te vra vir wat hulle gedoen het. Hulle is glo siek en het heling nodig. Van Riebeeck-dag, wat ongetwyfeld Beskawingsdag genoem kan word, word nie meer gevier nie. In die nuwe Suid-Afrika het selfs die woord “beskawing” uit die openbare woordeskat verdwyn. “Regstelling”, “transformasie”, “bemagtiging”, ens, het die nuwe glanswoorde geword.

In die plek van Eurosentriese denke en Westerse ideale het ‘n Afrosentriese ingesteldheid gekom. Die inheemse mense van die agterlikste kontinent word as moreel meerderwaardig en as navolgenswaardig voorgestel. Die tradisionele bouers van Suid-Afrika het plek vir brekers gemaak, wat maar mag maai waar hulle nie gesaai het nie.

Dit word algemeen aanvaar dat die mens in Afrika ontstaan het. Daar heers ook ‘n groot mate van eenstemmigheid dat die briljantste (bv ondernemendste) mense oor baie eeue Afrika op ‘n deurlopende grondslag verlaat het. Hiervolgens het kultuur (dus mense se maniere van dink en doen) ongetwyfeld in Afrika ontstaan, maar beskawing (dus gesofistikeerde, ontwikkelde maniere van dink en doen) het buite Afrika ontwikkel. Sedert 1652 het die blankes eeue lank heroïes probeer om beskawing in Suider-Afrika te laat gedy. ‘n Roemlose, verradelike magsoorgawe het hieraan ‘n einde gemaak.

Ek het onlangs De Doorns besoek, die plek waar ek my skoolloopbaan deurgebring het. In die ou Suid-Afrika was dit ‘n pragtige Bolandse dorp, geleë in die natuurskone Hexvallei. Dit was ‘n netjiese omgewing waarin wit en bruin mense in harmonie saamgeleef het. In die nuwe Suid-Afrika is die dorp en omgewing ver-Afrika tot ‘n tuiste vir by uitstrek swartes uit bv die Oos-Kaap en Zimbabwe. Binne twee dekades is ‘n mooi dorp feitlik onherkenbaar getransformeer tot ‘n esteties afsigtelike plek; eerder tipies Afrika as trots Europees.

Die res van my jeug het ek in Kraaifontein, deesdae ‘n voorstad van Kaapstad, deurgebring. Toe was daar net wit en bruin inwoners en dit was ‘n netjiese plek. Mense het daar nie luuks nie maar in vrede en veiligheid gewoon. Vandeesweek het ek die plek weer besoek. Op straat sien ‘n mens hoofsaaklik hordes swartes. Maar volgens Helen Zille is dit weens apartheid dat daar so min swartes in die Wes-Kaap is. Binne twee dekades het daar grootskaalse agteruitgang ingetree. Die eens beskaafde en voorspoedige atmosfeer het plek vir verval en uitsigloosheid gemaak. Die pragtige NG-kerkgebou (waarin ek getroud is) en die eens statige ouetehuis (waar ek baie jare lank elke week familielede besoek het) is albei in hulle geheel met hoë staalpenne omhein. Wat beskaaf is, moet deesdae op eie koste teen onbeskaafde gedrag beskerm word. Wat mooi was, kon net behoue bly toe beskaafde standaarde gehandhaaf is.

Deur die regering en die massamedia word ons daagliks wysgemaak dat die nuwe Suid-Afrika stukke beter is as wat die ou Suid-Afrika was. In werklikheid word daar ‘n beleid van verskoeide aarde gevolg. Beskawing het plek vir die ANC se geweldskultuur gemaak. Ek is te oud en te arm om te emigreer. In my leeftyd sal dinge nie weer hier plaaslik op die pad van beskawing geplaas word nie. Daar word beweer dat ‘n mens nie na binne moet emigreer nie. In soverre ek my stem teen die dwaasheid van die hede verhef, emigreer ek nie na binne nie. Andersins vertroetel ek die dinge van die gees, dit was goed en mooi in ons verlede was en elders in die wêreld steeds so is en die grondslag vir enige sinvolle toekoms moet wees.

Фильчаков прокурор харькова

Die rykes en die armes is twee kante van dieselfde sistemiese muntstuk. Niks verduidelik dit beter as die situasie in Suid-Afrika in die eerste 70 jaar van die 20ste eeu toe blankes 20% van die totale bevolking was nie, maar meer as 70% van die totale inkomste ontvang het. Afrikaners was byna 70% van die bevolking, maar het daardie tyd minder as 20% van die totale inkomste ontvang. Dit kan toegeskryf word aan die polities-ekonomiese stelsel van wit Angelsaksiese politieke oorheersing en rasse-kapitalisme-korporatisme in Suid-Afrika in daardie tydperk. Die stelsel het Engelse blankes onverdiend verryk en swartes verarm.

In neoliberale lande waar die kapitalistiese korporatistiee sektor dominant is, is hierdie noue verhouding tussen die rykes en die armes veral duidelik. In alle neoliberale kapitalistiese lande het die armes armer geword sedert die vroeë 1980’s en die rykes baie ryker. Toe sosiaal-demokratiese kapitalisme in plek was in Westerse lande in die laaste deel van die 20ste eeu, was demokratiese regerings sterk genoeg om die kapitalistiese korporatistiese sektor in toom te hou en gelykheid van inkomste beter te waarborg. Maar toe sosiale demokrasie vervang word deur ‘n Angelsaksiese neoliberale kapitalisme in die vroeë 1980’s, is inkomste baie meer oneweredig versprei in alle Westerse lande.

In Suid-Afrika voor en na 1994, het die kapitalis-korporatis nog altyd die politieke sektor oorheers. Sulke stelsels was in plek van 1894 tot 1994, geïnstitusionaliseer deur die Britse Ryk en ondersteun deur Westerse regerings en korporasies namens van die twee blanke groepe. Die elitekompromie of die elite sameswering tussen die korporatiewe sektor en ‘n leierskapkern van die ANC voor 1994 is bereik wat wit korporasies en burgers van die rol wat hulle gespeel het in die uitbuiting en verwaarlosing van swartes vrygespreek het. Dit het ryk blankes in staat gestel om byna al hul opgehoopte rykdom oor te dra na ‘n byna ongeskonde nuwe Suid-Afrika.

Na ooreenkoms bereik is met die ANC-leierskap om ‘n beleid van swart elitevorming te implementeer, is dit egter van die krag ontneem om wit korporasies en burgers aanspreeklik te hou vir die sistemiese uitbuiting en die ontneming van swart mense tydens die “eeu van onreg” (1894-1994).

Die ANC-regering se swart elite is geskep deur die implementering van swart bemagtiging en regstellende aksie wat eerder twyfelagtige en bysiende maniere was om die plundering van die begroting roekeloos voort te sit. Die voortbestaan ​​van wit elitisme en wit korporatisme na 1994 en die skepping van swart elitisme oor die afgelope 18 jaar, was tot die nadeel van die armes en werkloses, en die vernaamste rede waarom inkomste sedert 1994 toenemend ongelyk is. Die rykste 10 miljoen Suid-Afrikaners in 2008 het byna 75% van die totale inkomste ontvang, terwyl die armste 25 miljoen minder as 8% ontvang.

Suid-Afrika het nog nooit ‘n polities-ekonomiese stelsel gehad waar die politieke kant sterk genoeg was om die kapitalistiese kant in toom te hou nie.

In plaas van die sosiale demokrasie en ‘n gelykmaking van inkomste sedert 1994, het Suid-Afrika, oor die afgelope 18 jaar, ‘n neoliberale oorgang beleef, gelei deur die Verenigde State, wat die kapitalis-korporatis in staat gestel het om selfs groter ongelykheid in huishoudelike inkomste te orkestreer.

Indiese ekonoom Amyarta Sen argumenteer dat die markpryse en die verspreiding van inkomste altyd staatmaak op omstandighede – sosiale, ekonomiese en politieke faktore. Die bemagtigende voorwaardes van kapitalisme is altyd so dat die pryse van goedere maklik aangepas kan word ten gunste van diegene in mag, met groot hoeveelhede van bemarkbare bates asook diegene met toegang tot die instrumente van politieke mag en propaganda.

Sen se argument is dat die inkomste word altyd minder eweredig is as kapitalisme aan sy eie lot oorgelaat word. Kapitaliste sal die asimmetriese eiendoms- en magsverhoudings vir hul eie verryking ontgin: Dit is dus altyd nodig vir regerings om omvattende herverdeling in kapitalistiese lande uit te voer.

Wanneer die regering se beleid vriendelik teenoor die kapitalistiese elite is, sal inkomste meer oneweredig versprei word. Wanneer die regering se beleid streef na die welsyn van die samelewing in die algemeen, sal inkomste meer gelykop verdeel word.

Volgens Britse joernalis joernalis George Monbiot, skryf in The Guardian dat rykes nie baie talent en intelligensie het nie, maar eerder die genadelose uitbuiting van ander nastreef omdat hulle per ongeluk gebore word om dit te doen.

In die Suid-Afrikaanse geval, is beide ryk wittes en ryk swartes skuldig hieraan. Miskien moet ons ‘n waarheids-en-versoeningskommissie hou om magsverhoudinge te ondersoek oor die afgelope 120 jaar met die nodige mate van nederigheid onder beide die ou wit elite en die nuwe swart elite. Dit is belangrik dat die rykes in Suid-Afrika ingelig moet word oor die sentrale rol wat skewe politieke en korporatiewe mag gespeel in die skep van hul weelde.

Solomon Johannes (Sampie) Terreblanche is ‘n emeritus professor in ekonomie aan die Universiteit van Stellenbosch en die skrywer van die geskiedenis van ongelykheid in Suid-Afrika, 1652 – 2002. Hierdie is ‘n geredigeerde uittreksel uit sy nuwe boek.

топкарго кидалы

Sodra ‘n mens die leerstelling aanvaar dat alle mense ewe begaaf is, dat almal die potensiaal het om in dieselfde mate te presteer mits hulle dieselfde geleenthede gebied word, kom jy by ‘n universiteit vir die gepeupel uit. Religieus kan ‘n mens in hierdie kwaad gesterk word deur te redeneer dat alle mense na die beeld van God geskape is. Almal kan dus maar tot die laagste gemene deler gereduseer word.

Ons ervaring van die werklikheid verskil egter hiervan. Daar is wel opsigte waarin mense eenders is, bv dat almal asemhaal, maar sulke ooreenkomste is dikwels op die liggaamlike vlak en ook daar kom groot verskille voor. ‘n Universiteit is egter op die gees (“mind”) van die mens ingestel en juis hier is daar groot variasies in bekwaamheid. Hoewel bv omgewingsfaktore ‘n rol speel, is dit deurslaggewend vanweë die geestelike vermoëns van mense dat sommige gebiede (bv lande, selfs ‘n kontinent) ontwikkeld en voorspoedig en ander agterlik en aalmoes-afhanklik is.

‘n Mens moet eerder die empiriese werklikheid ontvanklik in oënskou neem as om vas te klou aan ‘n onrealisties-idealistiese siening van mense. ‘n Universiteit is nie vir almal nie. Dit funksioneer op die derde/tersiêre (dus die hoogste) vlak van onderwys. Dit is veronderstel om net vir die beste van die bestes te wees, dus vir diegene wat reeds hulle geestelike uitnemendheid op die eerste en tweede onderwysvlak bewys het. ‘n Universiteit is nie veronderstel om ‘n instrument vir sosiale ingenieurswese ten behoewe van bv die regering te wees deur akademiese potensiaal (dus onbewese vermoëns) te soek nadat dit vir bykans twee dekades nog nie in kandidate na die oppervlak gekom het nie. Histories en inherent is ‘n universiteit nie veronderstel om regstellend ten behoewe van sosiale onvolmaakthede te funksioneer nie, maar eerder om bewese geestelike, spesifiek akademiese, bekwaamheid verder te ontwikkel.

Eintlik het die universiteit net twee funksies, naamlik onderrig en navorsing. Navorsingsresultate voed of onderskraag die onderrig. In die nuwe Suid-Afrika word ‘n derde funksie graag politiek-korrek beklemtoon, naamlik gemeenskapsdiens. Dit is egter iets wat die owerheid en vrywilligers behoort te onderneem. Dit is ‘n sosialisties/kommunistiese kenmerk om van universiteite gemeenskapsdiens te verwag. Die ANC-regering vereis op dieselfde ideologiese grondslag al hoe meer van afgestudeerde studente om vir ‘n jaar of langer verpligte gemeenskapsdiens te doen. Dit vloek natuurlik teen die veelgeroemde era van vryheid wat ons betree het. Maar dit is heeltemal in ooreenstemming met die kommunistiese leerstelling dat ons eintlik aan die staat behoort en dus die regering moet dien.

As UDF/ANC-aktivis is Botman meermale ingeperk. Dit het as springplank vir sy regstellende aanstelling as US-rektor gedien. Aan hom is in groot mate ‘n vrye hand in transformasie gegee. Anders as in die geval van sy blanke voorgangers, word hy politiek-korrek net ligweg gekritiseer, maar meesal glad nie. In sy akademiese pos kan hy dus sy politieke ideale uitleef, des te meer omdat hy vir ‘n tweede termyn van vyf jaar as rektor aangestel is, waaruit hy aflei dat hy volgens die universiteitsraad op die regte pad is: “My aanstelling vir ‘n tweede termyn deur die US-raad het die uitbou van transformasie as ‘n uitdruklike mandaat, wat ek gewis van plan is om te volbring.” Hier praat Botman die aktivis.

Omdat regstellende aanstellings nie suiwer op meriete geskied nie, bevind sodanige bevoordeeldes hulle op ‘n baie jonger ouderdom as voorheen (toe sulke betrekkings op meriete gevul is) in geil poste. Botman is klaarblyklik daarop uit om met radikale transformasie-inisiatiewe die ANC te beïndruk, sodat hy na sy uittrede as rektor aanspraak om ‘n geil pos in bv die politiek kan maak, al word hy etnies aan bande gelê deur die feit dat hy ‘n bruin-swarte en nie ‘n swart-swarte is nie.

Die rektor is veronderstel om die hoofakademikus van sy universiteit te wees; iemand na wie al die dosente en navorsers kan opsien vir akademiese leiding en voorbeeldstelling. As ‘n rektor egter om nie-akademiese redes en voordat hy hom daadwerklik akademies bewys het, jonk-jonk as rektor aangestel word, word hierdie tradisionele akademiese rol gesaboteer. Geen wonder dat so iemand hom dan eerder in sy spesialiteit, naamlik die politiek, uitleef nie. Die skuld hiervoor moet veral voor die deur van die universiteitsraad gelê word, wat sodanige aanstelling toegelaat het.

Die kanker loop dieper. Die rektor kan kwalik sy politieke oogmerke met ‘n universiteit bereik as hy nie steun uit die fakulteite ontvang nie. In die ou Suid-Afrika het die professore by die universiteitsraad aanbeveel wie as rektor aangestel moet word. Normaalweg is hierdie aanbeveling aanvaar. Die benoeming van dekane is deur die dosente in die betrokke fakulteit aanbeveel en die universiteitsraad het normaalweg daarmee akkoord gegaan. In albei gevalle (rektor en dekane) was die rol van die raad eintlik ‘n formaliteit. Op hierdie manier is gesorg dat sowel die rektor as die dekane gewoonlik deurwinterde akademici is wat hulle poste op grond van akademiese meriete beklee.

Die nuwe Suid-Afrika, wat voorgehou word as nie-rassisties en nie-seksisties, het die era van nie-meriete aanstellings ingelui. Die benoeming van die rektor en dekane is grootliks uit die hande van akademici geneem en aan die universiteitsrade toevertrou. Om te verseker dat hierdie rade volgens die wense van die ANC-regering handel, is hulle getransformeer deur bv daarop aan te dring dat hulle die demografie weerspieël, dus oorwegend swart moet wees, en die minister van hoër onderwys het hom aangematig om ‘n hele aantal raadslede te benoem wat dan volgens sy wense handel. Die akademiese kultuur aan universiteite word deesdae op hierdie manier deur ANC-politiek gerysmier.

Universiteitsonderrig is veronderstel om op die geestelike ontwikkeling van studente ingestel te wees. Met die oog hierop moet die akademiese klimaat aan die universiteit so min moontlik deur die regering van die oomblik versteur word. Hierdie “ivoortoringtydperk” van geestelike toewyding is absoluut noodsaaklik. Na afstudering kan sulke behoorlik ontwikkelde studente dan hulle kundigheid onder andere tot voordeel van die samelewing aanwend. Plaaslik word daar deesdae egter soveel moontlik politieke aktiviste in die kernposte aangestel; nie net in die geval van die rektor en die fakulteitsdekane nie, maar ook die studentedekaan.

Hierdie kernpersoneel verpolitiseer die hele akademiese opset, bv deur die universiteit as ‘n apologeet vir demokrasie te verklaar. In werklikheid is demokrasie (waarvan daar baie variasies is) net een van die politieke stelsels. Wat aan ‘n universiteit gedoen behoort te word, is om die verskillende soorte politieke stelsels na te vors, te bestudeer en te onderrig; nie om enigeen van hulle onkrities te propageer soos Botman doen nie.

Wat hy nie kan of wil begryp nie, is dat hy glad nie sy voorkeur vir demokrasie op sy universiteit moet projekteer nie. Die meerderheid weet nie noodwendig die beste nie, soos ‘n oomblik se nadenke duidelik uitwys, bv dat die meerderheid mense eens gefouteer het deur te dink dat die aarde plat is. Die universiteit is wesenlik ‘n hiërargiese en glad nie ‘n demokratiese inrigting nie. Die eerstejaarstudente is op ‘n laer vlak as die tweedejaars, ens. Die voorgraadse studente is op ‘n laer vlak as die nagraadse studente. Die amptenare in die administrasie is ten minste akademies op ‘n laer vlak as die akademiese personeel (dosente en navorsers). Voorheen was die dekane en die rektor akademies op ‘n hoër vlak as die ander akademiese personeel. Deesdae is die vergoeding van die dekane en rektor steeds hoër, maar weens die rol wat politiek speel, is hulle dikwels akademies minderwaardig. Die punt is: ‘n universiteit is nie ‘n gemeenskap van gelykes nie.

Weens sy oordrewe ingesteldheid op transformasie gaan dit vir Botman nie om die behoud van wat tradisioneel eie aan of kenmerkend van die US is (bv wittes, Afrikaans) nie, maar om die bevordering van wat vreemd is (nie-wittes, Engels). Onder die nie-wittes (sowel studente as dosente en ander personeel) is bruines by uitstek vir bevoordeling uitgesonder. Dit moet vir hom salig wees om sy eie mense so blatant te bevoordeel sonder om die wesenlike gevaar kan kritiek te loop, omdat enige beswaar as rassisties afgemaak kan word. Wat ook in Botman se gedrag opval, is dat hy baie traag is om te reageer as bv die afskaling van Afrikaans aangeroer of wittes benadeel word, maar dat hy dadelik en heftig reageer as daar die geringste sprake van “rassisme” ten koste van nie-wittes is.

Die primarius van een van die US-koshuise het onlangs op die oorspronklike gedagte gekom om soos ‘n Willie Jonker van weleer (namens alle NGK-lidmate) sonder ‘n mandaat sommer namens al die koshuisinwoners verskoning vir apartheid te vra. Die Burger was so beïndruk met hierdie meevallertjie dat hy verlede week ‘n berig daaroor op sy voorbladsy gepubliseer het. Dit was maklik voorspelbaar dat Botman dit as ‘n geleentheid sou aangryp om sy transformasie-agenda te bevorder; des te meer omdat hy op die internet kennis geneem het van ‘n ander misleide US-student wat om versnelde transformasie pleit. Hierdie twee gevalle toon myns insiens hoe doeltreffend die Botman-indoktrinasieveldtog op die kampus gevoer word. Dit het aanleiding gegee tot die Botman-artikel genoem in die eerste paragraaf hierbo, wat Die Burger met graagte gepubliseer het.

Wat doen Botman met hierdie gegewens? Hy loof hierdie “nuwe generasie studente” se insig en “denkleierskap”. Hy vind die apologie “verfrissend” maar “dat geen apologie vir apartheid die onregte van die verlede ongedaan sal maak nie”. Dus, die wittes bly skuldig en Botman, die UDF/ANC-aktivis, en soortgelykes bly onskuldig. Dit is seker ‘n toonbeeld van ware versoening. Dan kom hy behoorlik in rat met die ANC-woord “uitdagings”: “groter erkenning van die rol van die universiteit in die ongelykhede van die verlede”; ‘n geneul oor “die voortsetting van eksklusiwiteit”; ‘n gekla oor “die pyn van die verlede”; “groter toeganklikheid vir die verontregtes van apartheid” [al vier is teen die wittes gemik]; “diensbaarheid aan … alle mense in Suid-Afrika en die vasteland” [dus ‘n onderskrywing van die ANC se Afrika-beheptheid]; kortom: “totale transformasie” en “‘n onomkeerbare gees van verandering” [dus die diskreditering en uitwissing van alles wat met die US van weleer verband hou].

Botman beoog om die verswarting van die US “eksponensieel te versnel”. Hy opper ook die gedagte van “‘n eie herinneringstuin”, maar daarin sal die talle uitnemende wit US-akademici van weleer seker nie figureer nie. Dit is duidelik dat Botman in alle opsigte die ANC ter wille wil wees. Die enigste vlieg in die salf wat hy noem, is “die onlangse senior aanstellings van oorwegend wit mans”. Hy weet dit is ‘n doring in die vlees van die ANC, want Suid-Afrikaanse wit mans is saam met die Israelies bekend vir hulle doeltreffende uitroeiing van terroriste. Daarom word daar in die nuwe Suid-Afrika sover moontlik teen wit mans gediskrimineer. Botman troos hom egter daarmee dat “hierdie senior amptenare” moet “help om die transformasie pas te versnel”, dws hulle moet werk om hulleself uit hulle poste te kry.

Wat sê Botman oor Afrikaans as onderrigtaal aan die US? Hy verwys net indirek na hierdie lastigheid: “groter toeganklikheid vir die verontregtes van apartheid” en “groter toeganklikheid deur meertaligheid”. Die boodskap is myns insiens duidelik. Volgens die evangelie van Botman sal daar in die US-toekoms al hoe meer Engels en al hoe minder Afrikaans wees, totdat daar verkieslik geen Afrikaans oorbly nie; dus totale transformasie.

лобановский депутат