Kategorie: Menings

Pas het die regering aangekondig dat ‘n omvattende ondersoek deur die Spesiale Ondersoekeenheid gedoen gaan word na miljarde rande in verskeie staatsdepartemente wat voete gekry het, of wanaangewend is. Dit haal wel die voorblaaie, hoewel baie van die media bloot op die deel fokus waar die polisie onder die vergrootglas geplaas word.

Maar … die media berig ook dat die ondersoek volg na kwaai druk deur Cosatu dat lippediens teen korrupsie in dade omgesit moet word.

Daar is van pres. Jacob Zuma se kant ook weinig tekens dat hy optree ooreenkomstig ‘n bevinding van die Openbare Beskermer dat die Minister van Kommunikasie, Siphwe Nyanda, minstens moreel aanspreeklik is vir tenders met Transnet waarby hy baat gevind het. In enige noemenswaardige demokrasie sou Nyanda minstens op ys geplaas gewees het terwyl ‘n ondersoek die kwessie tot op die been oopvlek.

Die regering se reaksie is egter om eerder ‘n mediatribunaal in die vooruitsig te stel, en wetgewing deur te voer wat die vrye vloei van inligting kan beperk.

Vandag kom die nuus dat die Open Society Foundation die regering maar 4,1 uit tien vir die verskaffing van inligting gee, en die publiek se toegang tot inligting 4,4 uit tien.

Na ‘n stadige wegspring by die wêreldmedia oor die jongste mediaverwikkelinge in Suid-Afrika, het die Internasionale Persinstituut nou ook sy stem dik gemaak. Onlangs het Freedom House Suid-Afrika reeds die land afgegradeer tot een waar die media net gedeeltelik vry is.

As die regering die regte dinge doen, en sy mediakommunikasie op ‘n aanvaarbare standaard bring, sal dit ook meer positiewe media-aandag geniet. Om die media volledig te reguleer soos wat Julius Malema se voortgesette revolusie vereis, gaan van Suid-Afrika ‘n muishondland maak.

сауна домаФильчаков прокуратура харьков

Belastingbetalers, ouers en beursinstansies dok baie op om studente by instansies van hoër onderwys vir die toekoms voor te berei. Tog is universiteite dikwels ook die broeiplek van allerlei vorme van gesagsuitdaging.

Baie lande, soos Spanje en Frankryk, het al met studente-onluste te kampe gehad. Suid-Afrika het ook reeds sy kwota gehad, en al te dikwels is dit ook wanneer die eksamenspook begin loop dat ook ander sake te kort en te lank raak, en die fokus weg van die akademie verskuif. Daar is al selfs na sogenaamde onlusteseisoene verwys.

Onder die mees drastiese uitrafelvorme was die Tupomaros wat revolusie in Uruguay gestook het, en veral kampusse as hul basisse ingerig het. Die Tupomaros was so sterk dat hulle as ‘n volwaardige lid van die destydse internasionale terrorismebeweging met karakters soos Carlos die Jakals en instansies soos die Japannese Rooi Leër en die Swart September gereken is.

Sosioloë verskaf talle redes, soos dat die jong mense vir die eerste keer buite die direkte omgewing van ouerlike gesag beweeg, en hul grense toets, en boonop aan nuwe denkrigtings blootgestel word, terwyl groepsdruk ook ‘n rol speel.

Die apartheidsbeleid van die vorige bedeling was destyds vir baie ‘n handige kapstok om legitimiteit vir wanorde te vind.

Tog dui die verwikkelinge by Kovsies daarop dat die probleem nie deur die verwydering van ‘n bestel, en selfs die gedwonge verplasing daarvan met iets anders, opgedroog het nie. Pas het Sasco op die bedanking van die rektor, prof. Jonathan Jansen, aangedring. Jansen word in geen onduidelike taal nie as ‘n pion van die ou bestel uitgeskel.

Dat Jansen die studente wat geskors is, kort voor hulle die intervarsity teen die Pukke begin ontwrig het self gewaarsku het, maak geen indruk op Sasco nie.

Tog sou dit ook belangrik wees dat Sasco begin kennis neem van hoe die saakmakende wêreld die situasie beoordeel. Enkele maande gelede het die Nederlandse koerant, Trouw, Jansen nog as die nuwe ikon van versoening in Suid-Afrika voorgehou. Sy hantering van die Reitz-4, ‘n situasie wat hy goed opgemors geërf het, het ‘n belangrike onderdeel uitgemaak.

Dat Jansen ‘n baie, baie moeilike taak het, is nie te betwis nie, en dat hy ook nie al die antwoorde op sy rekenaar kan opslaan nie, is ook so. Hy, soos enige ander mens, leer deur ondervinding.

Die kampussituasie staan ook nie in isolasie nie. Op die oorhoofse vlak is daar planne om die media – en dus die bevolking – se uitdrukkingsvryheid en reg om ingelig te wees in te kort. Dit is ‘n aanslag teen demokrasie. Die ANC se jeugleier, Julius Malema, het dit toegeskryf daaraan dat die media nie die saak van die volgehoue rewolusie steun nie. Ander ANC-woordvoerders speel openlik die rassekaart.

Dit is wanneer transformasiedoelwitte en ‘n voortgesette rewolusie gekruisde lyne begin opdoen, dat die situasie bykans onhoudbaar word. Dan is eise bloot rookskerms, en beteken toegewings gewoon dat die doelpale geskuif word. Dan is die einddoel in wese dat die universiteit ‘n fabriek moet word om produkte te lewer wat ooreenkomstig ‘n spesifieke politieke model toegerus is.

Dit druis in teen die mees basiese filosofie van hoër onderrig, waar opgeleide, denkende mense afgerond is, nie politieke rubberstempels nie.

Die opskorting van politieke bedrywighede onder studente is reeds ‘n duur prys, omdat politieke mondigheid ‘n onderbou van demokrasie is. Dit is duidelik dat van die oorkookgeweld op marionetoptrede dui, en daarom kortgevat moet word. Of dit reg was om ook die onskuldige politieke affiliasies onder dieselfde kam te skeer is ‘n ander vraag. So ook of die marionettemeesters sal toelaat dat Jansen hul toutjies knip, is nog ‘n vraag.

справка от физкультурыДанильченко Юрий Брониславович

Toe die land nie meer Mbeki se oordeel vertrou nie, het Selebi se doppie geklink.

Nou word berig dat ANC-parlementslede woedend is omdat SASKOK oorweeg om die vorige atletiekbaas, Leonard Chuene, en sy meelopers, strafregtelik en sivielregtelik te vervolg oor hoe hulle Suid-Afrikaanse atletiek bestuur het.

Voor in die koor is heel voorspelbaar die voorsitter van die parlementêre sportkomitee, Buthana Komphela.

Komphela se argument is dat Chuene, soos hy dit stel, nog nooit kans gehad het om sy kant van die saak te stel nie. Die teenargument is uiteraard dat toe Chuene wél die vloer gehad het, is so met die waarheid omgegaan dat die media en die meeste mense sy weergawe met ‘n stywe knippie sout sal neem.

Getuienis dat dokumentasie en elektroniese data inderhaas vernietig is en ‘n ondersoek genoodsaak het, weeg skynbaar nie swaar genoeg op dat ‘n gevalle comrade nie te hulp gesnel moet word nie.

Komphela se argument kry wel bietjie stukrag deurdat dit amptelik voorkom asof die Caster Semenya-sage dadels opgelewer het.

Die tweede kwessie wat aan die bod kom, is politieke inmenging in sport. Bykans alle internasionale sportliggame, soos die Internasionale Olimpiese Komitee, verbied politieke inmenging is sport en rassisme. Veral Fifa het ten opsigte van politieke inmenging ‘n streng beleid, en lande soos Iran, Griekeland en Kenia is al oor hierdie rede geskors. Selfs Brasilië is al by geleentheid op terme geplaas. Toe Nigerië so swak vaar in die afgelope Wêreldbekertoernooi in Suid-Afrika, en die Nigeriese regering sy eie span ‘n tyd lank internasionale deelname as straf ontsê, is dié land ‘n tweede keer op terme geplaas.

Tot dusver het die internasionale sportliggame egter ook dubbele standaarde toegepas, en Suid-Afrika is een van die lande wat telkemale ‘n lang lootjie getrek het. Komphela is nie al politikus wat oor hierdie kwessie op Avbob se stoep speel nie, en ook nie skroom om by herhaling die noodlot te tart nie.

Hoe lank Suid-Afrika se politici nog op sentimente van die verlede sal kan teer om straffeloos uitsprake te maak wat internasionale sportkodes oortree, sal die tyd leer. Komphlea se lawwe dreigement oor die terugtrek van die Springbokke se paspoorte wat hulle deelname aan die vorige Rugby-wêreldbeker sou ontsê, is immers nie minder politieke inmenging as wat Nigerië nou gedoen het nie, en Komphela het boonop die rassewa ingespan.

Wat Chuene betref: Die deursnee Suid-Afrikaner het veel meer vertroue in die Suid-Afrikaanse regstelsel as wat hulle in Chuene se onkreukbare integriteit het.

Is dit dan te veel gevra dat die gereg sy verloop moet neem? Of meen Komphela en meelopers dat Chuene hom, soos Selebi se broer dit uitgedruk het, uitgelewer kan bevind aan ‘n apartheidsregter en -regstelsel?

Of is Chuene, soos sommige ander Comrades, gewoon bo die reg verhewe?

стоимость зубовпрокурор Фильчаков

Die afgelope jaar het minder terreuraanvalle en terreursterftes as die afgelope vier jaar opgelewer, aldus die Amerikaanse Departement van Buitelandse Sake.

Altesaam 14 971 mense het omgekom in 10 999 aanslae.

Volgens die departement is Al Kaïda steeds die VSA se grootste bedreiging.

Of veel waarde aan hierdie afname geheg kan word, sal net die tyd leer. Verskillende instansies se syfers verskil tradisioneel skerp, en so ook tendense, onder meer omdat definisies van terreur verskil.

Vir Israel is die Palestyne wat hulle vanuit Gaza, en nou ook vanuit die Sinai met mortiere bestook, gewoon terroriste. Vir baie ander mense is hulle vryheidsvegters. Trouens, die lys is oneindig lank, soos die Tamil Tiere wat in Sri Lanka as terroriste voorgehou en beveg is, maar deur baie ander as vryheidsvegters beskou word.

Die probleem word vererger omdat die klassieke terroris die een of ander politieke doelwit nastreef. Terrorisme en politieke terrorisme word dus ook as sinonieme beskou. Die gevolg is dat lande en politici opportunisties die baadjie van fatsoenlikheid, deur terme soos guerrillas, gebruik en sodoende wettige maniere van oorlogvoering beledig.

Ook hierdie aspek is nie meer altyd so duidelik nie. Colombia en Mexiko loop nou erg onder dwelmverwante terreur deur, maar van hierdie kartelle het duidelik bande met terreurgroepe wat suiwer politiek-gemotiveerd is, soms aan die ander kant van die aarde.

Soms maak state van terreurgroepe gebruik om deur sogenaamde afstandbeheer, oorlog teen ‘n ander te maak. Trouens, die VSA het ‘n lys state wat dit as terreurstate beskou, wat nie verwar moet word met state wat van staatsterreur teen sy eie burgers gebruik maak nie.

Gewoonlik word ‘n daad as terreur beskou as die slagoffers nie-selektief onder skoot kom. Soms sal die terroris dié oogmerk probeer verdoesel, deur sy teiken versigtig te kies. Sy doel is byvoorbeeld om Durban se toeriste aan te val en so maksimale publisiteit te verkry, maar doen presies dit deur die bom voor ‘n militêre gebou op die strandfront te plaas. Hy kry die publisiteit, maar regverdig sy teiken deur voor te gee dat hy eintlik ‘n militêre teiken aangeval het.

Terreur is wreed, en daarom dikwels bloedig, want die doel is om aandag te trek, en om met so ‘n groot gehoor as moontlik te kommunikeer. Danksy tegnologie, kan sy wrede daad binne minute dwarsoor die wêreld via die TV in mense se sitkamers afspeel.

Tot verhouding van kriminele moorde, selfs volksmoorde, is die slagoffers van terreur min, maar die metodiek verseker dat die impak baie groter opgeblaas word.

Die terroris is die akteur, en die wêreld sy gehoor…en sy slagoffer.

как называется доска с парусомФільчаков прокурор

Met die begrip van die Afrika-renaissancedroom is daar stellig niks verkeerd nie, mits die visie op die regte pluspunte, naamlik ontwikkeling gefokus bly.

Afrika het immers die oudste Christenstaat ter wêreld – ‘n pluspunt wat Ethiopië blykbaar met Armenië deel. Die groot kerkleier, Augustinus, het ook uit Afrika gekom.

Lank hiervoor het die Kartagers ‘n florerende beskawing gehad, maar weliswaar ook menslike offers aan Baal gebring, en daarvoor die Egiptenare, met aanduidings van selfs nog ouer beskawings in die teenswoordige Soedan.

Die biblioteek in Alexandrië is skynbaar net deur dié van die Asteke oortref.

Die Afrika-renaissance wat oud-president Mbeki in gedagte gehad het, se fokus was egter anders – dit het in effek gehandel oor meganismes om Afrika – waarvan groot dele nie ‘n sigbare beskawingsvorm geken het nie – met die Weste te laat saamgesels, en so ver moontlik uit eie middele ekonomies onafhanklik van buite die kontinent te maak.

Dit het wel ook ‘n rasmotief ingesluit, soos die uitreik na Haïti, en wat daartoe gelei het dat die Suid-Afrikaanse belastingbetaler steeds rojaal vir die afgesette president Aristide moet pa en ma staan.

Nou blyk dit dat die belastingbetaler ruim moes opdok vir die droom. Dit waarin die fondse gedompel is laat veral die wenkbroue lig. Zimbabwe se hulp het hoofsaaklik na die landbou gegaan – vermoedelik na daardie deel van die bedryf wat weens grondgrype vernietig is. Die ironie is dat die Suid-Afrikaanse Grondeisekommissie kla dat dit onderbefonds word. Boonop is Zimbabwe se onderwysstelsel in ‘n beter toestand as dié van Suid-Afrika.

Volgens die berigte in nog geld onder meer aangewend om Guinee se hoofstad reg te ruk. Guinee gaan na verwagting binnekort by sy bure, Guinee-Bissau en Ekwatoriaal-Guinee kers vashou as olieprodusent.

Intussen verteer slaggate en ander verval bykans elke dorp en stad in Suid-Afrika.

Hulp aan Zimbabwe, in enige vorm, sal omstrede bly. Die Europese Unie se hulp word juis nie na die Zimbabwiese regering gekanaliseer nie, maar na nie-regeringsorganisasies om te probeer keer dat dit ook in ‘n bodemlose put beland. Suid-Afrika blyk egter daar te bereid te wees om Robert Mugabe se politieke lewe, en dus die ramp vir sy land, so lank as moontlik uit te rek.

Hierdie soort renaissance herinner aan Jackie Selebi se broer se kritiek op die hofsaak waarin die oud-polisiehoof tronk toe gestuur is. Die hof is as apartheidshof, met ‘n wit regter en ‘n wit regstelsel beskryf. Die werklikheid is dat die Romeins-Hollandse regstelsel en onafhanklike regbank ‘n reuse toevoeging tot enige inheemse beskawings se regstelsels is. Die volgende dag het ‘n gemeenskap vermeende kabeldiewe vasgetrek, voor ‘n boendoehof gedaag en die verdagtes saam met hul bakkie verbrand, ‘n onheilspellende proesel as die Romeins-Hollandse verdag gemaak word..

Net so, as die Afrika-renaissance verstaan word as die veer van die neste van despote wat hul lande leegstroop, of sit selfs net in daardie rigting ontaard is, is ‘n Afrika-renaissance iets waarsonder die kontinent, en beslis die Suid-Afrikaanse belastingbetaler, ruim kan klaarkom.

хамам картинкиДанильченко Юрий Брониславович

Die afloop van die hofsaak laat egter ook vrae ontstaan: Sou Selebi ooit tereggestaan het as hy uit die Mbeki-kamp na die Zuma-kamp gedros het?

Dit is reeds algemene kennis dat oud-pres. Thabo Mbeki besonder stram was om Selebi te laat vervolg, en trouens met bewyse in die hand steeds ontken het dat daar enige beduidende bewyse teen die destydse polisiehoof was.

Min of meer dieselfde taal word nou gebruik wanneer pres. Jacob Zuma sy gebrek aan optrede teen mense in die hoogste kringe verduidelik oor wie daar skynbaar verdoemende getuienis van tenderpreneurskap is.

Die afloop van hierdie saak bewys onomstootlik hoe belangrik die onafhanklikheid van nie net die regbank moet wees nie, maar ook die vervolgingsgesag.

Dit gaan egter verder, en demonstreer hoe belangrik dit is dat daar ‘n duidelike skeiding tussen die politieke ampsbekleërs en die amptenary moet wees. So ‘n siening frustreer uiteraard die beleid van kaderontplooiing. Met verloop van tyd het die praktyk om ‘n uitvoerende hoof, of te wel, rekenpligtige amptenaar na die keuse van die politieke hoof aan te stel ‘n baadjie van fatsoenlikheid verwerf. Hierna het ander top-amptenare gevolg, maar dit het die deur oopgelaat dat ook op ander vlakke kaderontplooiing kon plaasvind, met gevolge wat die land nie kan bekostig nie.

Selebi was nie die eerste kader wat in die gedrang gekom het nie. Hy is egter waarskynlik die mees prominente wat die verste en hardste geval het. Trouens, die regter het dit tydens vonnisoplossing duidelik gemaak dat Selebi ‘n verleentheid is vir die mense wat hom met daardie pos toevertrou het, en van waar hy ook tot hoof van Interpol verkies was.

Dié hoofstuk sal eers afgesluit wees wanneer die appèlsaak afgehandel is, maar ongelukkig laat dit die vraag ontstaan hoeveel hoofstukke nog wag, en meer kommerwekkend, hoeveel hoofstukke daar is waarvan die boeke nooit oopgemaak sal word nie.

Met nog ‘n wrede plaasmoord op dieselfde dag wat Selebi gevonnis is, het misdadigers die boodskap duidelik gemaak … hulle is nog nie oortuig daarvan dat misdaad gestraf sal word nie.

купить зимний комбинезон на мальчика леннелобановский александр харьков

Dié keer was dit senior blanke studente wat ontgroen word as deel van Kovsies se koshuisintegrasieprogram, en wat as Huiskomiteelede in ‘n tradisionele swart koshuis, Villa Bravado, opgeneem is.

Kovsies, wat lank reeds van die video geweet het, se aanvanklike reaksie was dat dit nie rassisties was nie omdat die ontgroeners self dieselfde ontgroening deurgemaak het. Boonop is die primarius van sy amp onthef, en word ‘n ondersoek na die optrede van die koshuisvader gedoen.

Op Kovsies wag nou die uitdaging om oortuigend te bewys dat nie-rassigheid nie beteken dat een ras meer gelyk as ‘n ander is nie.

Dié kwessie word bemoeilik deur die aanwesigheid van erge paternalisme en selfs negrofilisme in die Reitz-sage, in der mate dat die subjektiewe rasbewuste rubriekskrywer van Die Burger, Zelda Jongbloed, na afloop van die hofsaak onder meer geskryf het die skoonmakers was onbewus van die video wat gemaak is. Dit is verstommend dat Die Burger ‘n rubriek met sulke growwe feitefoute sou kon plaas – veral in die lig van die emosies rondom die raskwessie wat dit noodwendig sou veroorsaak. Dit het ook, gegewe die storm wat gister op verskeie webwerwe hieroor losgebars het.

Op die rektor, prof. Jonathan Jansen, wag nou ‘n moeilike tydjie om logies – regverdig op te tree. Hy het die Reitz-turksvy buite die howe, tot sy eie voordeel probeer rangeer. Hy het selfs Malema se hulp ingeroep oor die saak. Hiervoor het die Nederlandse Christelike koerant, Trouw, in ‘n ellelange artikel hom as die nuwe Suid-Afrikaanse ikoon van versoening beskryf.

Ongelukkig kom dit voor asof die Bloemfonteinse kantoor van die Menseregtekommissie die vlieg in die versoeningsalf is. Nou is die uitdaging dat dié kantoor ook ‘n bereidwilligheid tot konsekwentheid sal openbaar. Gegewe die geskiedenis van hierdie kantoor, soos die bykanse dekadelange gesloer oor die Vrystaatse nommerplaatkwessie en ander klagtes waar die verklaagdes swart is, is die uitdaging veral groot.

Die nommerplaatkwessie strek die Mensregtekommissie werklik nie tot eer nie. Pansat het reeds in 1998 beslis dat VS as alternatief vir FS op Vrystaatse nommerplate gebruik mag word. Die destydse LUR van Vervoer het dit op sogenaamde appèl na die menseregtekommissie geneem wat dit weer met ‘n verwysingsnommer na die Bloemfonteinse kantoor verwys het. Nou, meer as ‘n dekade, verskeie mediaberigte oor die gesloeredery en eise van politieke partye dat iets gebeur later is daar steeds ‘n doodstille swye aan die kant van die kantoor.

Nog ‘n bedenklike geval is waar die kommissie aangedui het dat hy die verklaagde nie kan opspoor nie, en daarom nie vordering kon maak nie. Dit het ‘n joernalis van Volksblad ongeveer tien minute geneem om die persoon, die voorsitter van die Vrystaatse Pleknamekomitee, op te spoor en ‘n telefoniese onderhoud te voer.

In die geval van die Reitz-vier het die kommissie baie laat betrokke geraak, maar toe dit eers wakkergeskrik het, is die saak met ‘n vasberadenheid tot vergelding gedryf wat nou ‘n groot las op gebalanseerdeheid plaas, noudat die Villa Bravado-video se bestaan aan die lig gekom het.

Vir Suid-Afrika om enige hoop te hê om as eenheidstaat te slaag, is dit gebiedend noodsaaklik dat die kommissie duidelik toon dat een rassegroep nie meer gelyk as ‘n ander is nie.

интернет магазин спортивнойпрокурор Фильчаков

Pas het ‘n nasionale beraad in Somerset-wes afgeloop waar Agri SA uitgestap het. Ook die strafsaak van die Reitz-4 het afgeloop. Beide is erg deur rassevooroordeel beïnvloed.

Agri SA het uitgestap nadat, volgens Agri SA, hul insette geïgnoreer is in die konsep-dokument wat veronderstel was om die produk te wees van nege provinsiale berade, waar Agri SA se filiale insette gelewer het. In plaas van die insette is die dokument deurspek van die geykte boere-“bashing” waaraan regeringswoordvoerders, vakbonde, NRO’s en selfs joernaliste soos Zelda Jongbloed hulle skuldig maak.

Die feite op die tafel is dat Agri SA by herhaling die bewyse vir wanpraktyke aanvra maar nie daarvan voorsien word nie. Enkele jare gelede het Agri Wes-Kaap, saam met die provinsiale departement van Landbou, destyds onder die minsiterskap van Kobus Dowrey, ‘n lang ondersoek gedoen. Meer as tagtig gevalle is gerapporteer en ondersoek, en twee boere is selfs strafregtelik aangekla en het in die hof verskyn. Na afloop van die proses is wedersyds erken dat al die bewerings vals was. Ook die destydse Vrystaatse Premier, Winky Direko, het ‘n peperduur openbare ondersoek laat doen, en groot getalle plaaswerkers is onder meer teen groot koste aangery. Dié verslag se bevinding is nooit bekend gemaak nie, maar volgens lekkasies kon ook niks bewys word nie.

Die feite ter hand beïnvloed egter nie die voed van persepsies nie.

Uiteraard is daar gevalle waar boere sleg met hul plaaswerkers werk. Maar om dit as norm voor te hou, is doodgewoon kwaadwillig.

Intussen is die Reitz-4 met R20 000 beboet en het ook ses maande gevangenisstraf, opgeskort, ontvang. Dié strawwe vonnis het gekom ten spyte daarvan dat die vier skuldig gepleit het op ‘n grondslag van verminderde aanspreeklikheid, naamlik dolus eventualis. Dit beteken in effek dat die oortreder kon voorsien het dat daar ‘n vae moontlikheid kan wees dat iets wat wettig gedoen word, ‘n onbedoelde onwettige newe-effek kon hê. Dié pleit is deur die staat aanvaar en onder meer is die aanklag dat in ‘n mengeldrankie geürineer is, onttrek. Die vier het uit die staanspoor laat blyk dat dit Oros is wat in die drankie geplaas is. Desnieteenstaande het die landdros by vonnisoplegging die urine-voorval as verswarend in die vonnis verklaar.

Die feit dat die slagoffers getraumatiseer is, hou grootliks daarmee verband dat dit deur ander mense en instansies wêreldwyd versprei is – dikwels in ‘n gedokterde vorm wat dit erger gemaak het,. Hieraan was die vier onaandadig. Hulle het bloot die video vir ‘n in-huis-funksie, en die metgeselle die aand, gemaak.

Die boetes is maar die oortjies van die seekoei vergeleke met die straf wat die vier reeds weg het. Trouens, daar is kollektiewe straf toegepas en die koshuis is gesluit. Boonop moet die vier nog voor die gelykheidshof verskyn. Ingevolge die gemeenregtelike beginsel, bekend as “double jeopary”, is dit ongehoord dat iemand twee maal vir dieselfde oortreding vervolg word. Weliswaar geld dit nie waar iemand voor ‘n strafhof teregstaan, en dan sivielregtelik aanspreeklik gehou word nie, maar die gelykheidshof is geen klassieke siviele hof nie.

Die les is dat die anti-wit rassesentiment herhaaldelik deur die ANC uitgebuit word, en dat dit die grondliggende beginsel van enige geregtigheid ondermyn. En dit gaan waarskynlik nie binnekort ten goede verander nie.

In die geval van landbou, het pogings tot samewerking, letterlik hordes dokumente deur die georganiseerde landou opgestel met voorstelle gebaseer op navorsing om knelpunte op te los, skynbaar nog nie ‘n aks indruk gemaak op persepsies nie. In die Reitz-geval moes ‘n vorige landdros reeds die media en politici maan om in hul veroordeling nie die skuldigbevinding vooruit te loop nie – wat vervolgens deur van die grootste Afrikaanse en ander koerante geïgnoreer is.

Noudat die “ons sal jul stem wees”-opsie van die oorlede NNP nie meer ‘n opsie is nie, die regstelsel toenemend deur rassevooroordeel verblind word en selfs die Afrikaanse media enige Afrikanersonde aangryp om verder by die maghebbers te kruip, sal Afrikaners nuwe planne moet bedink om hulself te laat geld.

Niemand gaan dit namens ons doen nie.

free games win money no depositпрокурор Фильчаков