Rubrieke Archives - Page 142 of 214

Herrie se kerrie: Kasterolie vir kroekende stiefregters

Hoe gaan die pragtige liedjie nou weer?

“Don’t cry for me Maradonna.”

Of so iets.

Die sokker begin nou einde se kant toe staan, en so ook hopelik die vuvuzela-blasery hoër op oorkant die straat.

Herrie is net nie so seker of dit so ‘n wonderlike vooruitsig is om van Fifa se koloniale regering die afgelope paar weke ontslae te wees nie. Veral as dit sou beteken dat mense met ‘n W vir wiskunde, en ‘n H vir Houtwerk weer die land kom wysmaak hoe die land regeer moet word nie. En wie vir wie moet skiet nie.

Die afgelope paar weke was misdaad immers minder in die nuus … behalwe natuurlik toe Paris Hilton glo saam met ‘n vriendin met zolle betrap is.

Soveel bekendes was hier, dis eintlik snaaks Madonna het nie ook hier ‘n Vigswesie of twee kom aanneem, en dat Oprah nie nog ‘n skool kom open het nie.

Wat Herrie egter altyd sal bybly is dat sport ‘n element van sportmanskap moet bevat, anders kom die son nie weer op nie – of so voel dit.

Van die stiefregters wat in die toernooi opgetree het, herinner Herrie aan die Biskoppe en SACS se “skeidsregters” as ons kleintyd af van Stellenbosch af teen daai Kaapse spogskole gaan speel het. Vir daai skeidsregters was daar net een reël – ‘n strafskop as ‘n Afrikaanssprekende aan die bal durf vat. Dit was frustrasie op frustrasie, en daar was geen kyk-weer om die verneukspul te bewys nie.

(Nou moet Herrie darem erken, ‘n strafskop wat die uwe op die lyf geloop het was darem anders. Herrie, as flank, en SACS se heelagter het saam ‘n bal gejaag wat een van Herrie se spanmaats deurgeskop het. Was Herrie eerste daar, is dit ‘n drie. Maar daai Engelsman hou tree vir tree by. En dis toe dat Herrie se knie maar bietjie “swik” en met die reguitmaak kom Herrie se skouer onder die arme Engelsman se skouer op. Kyk, daai klomp sokkerspelers het nie een so lekker gevlieg soos dié Engelsman nie, maar hy het nog nie eens afgekom nie, toe word daai fluitjie geblaas dat ‘n vuvuzela na ‘n bekfluitjie sou klink.

Maar Herrie is bly om te sien die sokkermense neem lesse by die rugbymense. Al is dit nou ook ouerige reëls. Soos “hacking” (om die opponent se bene onder hom uit te skop). By rugby is dit al jare ‘n doodsonde, met Boer Coetzer wat seker al dertig jaar gelede, toe rugby nog nie die rooi kaart uitgevind het nie, afgejaag is omdat hy ‘n opponent gepootjie het.

Nou word op die sokkerveld “hacking” gedoen of dit uit die mode raak, maar, smaak dit Herrie, die skeidsregters is half teë daarop.

Nog iets wat sokker met rugby gemeen het, is onkantspel. Maar, moet Herrie bieg, daai sokker-onkant is vir Herrie Grieks en Hebreeus, want van die doele is geskop deur spelers wat in rugbyterme in ‘n oupa van ‘n onkantposisie was.

Van die sokkerspelers se toneeltalent het dit laat lyk of hulle onder ‘n ander ou rugbyreël, “stragging,” deurgeloop het. Dis nou om die opponent te wurg tot hy die bal los.

Maar, moet Herrie die sokkermense ter ere nagee, hulle vat ‘n loesing, al het die ref hoé gekroek, beter as baie rugbyspelers.

italiasvet прокурор Фильчаков

Ontologiese onsekerheid

Na aanleiding van Dan Roodt se artikel “Vir ‘n nuwe kultuurpolitiek” het die volgende gedagte by my ontstaan oor die toestand van die moderne Afrikaner.

Hierdie toestand is een wat al langer duur as slegs die laaste anderhalfdekade se ANC-terreurkampanje, maar onder die ANC het hierdie toestand ‘n eiesoortige kritieke massa bereik.

Die “toestand” waarna ek verwys kan die beste omskryf word met die term “ontologiese onsekerheid”; ‘n naam wat die eerste keer deur die radikale Skotse psigiater Ronald D. Laing gebruik is. Dit behels die onvermoë om ‘n ware identiteit te vorm, aangesien hierdie identiteit geen wesenlike vashouplek kan kry vanuit die omgewing nie. Wanneer iemand voortdurend verneder word op sy manier van oorkom, sy waardes, geloof en opvatting, gaan hierdie persoon sy “self” agter ‘n web van maskers en akteurwerk wegsteek om te sorg dat sy ware, innerlike identiteit nie verder geskaad kan word nie. In uiterste gevalle kan hierdie persoon selfs begin om ‘n walging te ontwikkel teen dit wat sy eie is en homself sodoende verder begewe in sy nagemaakte identiteit.

Ontologiese onsekerheid veroorsaak dat ‘n mens voel dat sy ware self geen bestaansreg het nie en iets ongewens is, en so iemand doen sy bes om hierdie self te beskerm, soos wat ‘n mens bakhand hou teen ‘n vlammetjie in die wind. As ‘n mens hierdie innerlike self egter te veel toeseël agter ‘n vals masker, kan hy verder kontak verloor met sy ware dryfvere, waardeur hy ‘n gevoel van leemte binne homself ervaar. Hierdie leemte gaan homself op sy beurt slegs verder stuur in die rigting van sy vals identiteit, ten einde lewendig te voel, nie-wetende dat dit hom juis verder gaan vervreem nie. Die resulterende leë gevoel laat iemand onseker agter met ‘n diepgewortelde gevoel van wanhoop en rigtingloosheid. Hierdie persoon sou Laing omskryf as ontologies onseker.

As voorbeeld van ontologiese onsekerheid het Laing op ‘n stadium beskryf hoe twee psigiatriese pasiënte in ‘n argument betrokke was, toe die een teen die ander uitvaar met: “Jy sê so omdat jy wil wen. Ek sê so om my bestaan te bevestig”. Op die oog af lyk dit asof hier sprake is van ‘n wanvoorstelling van ‘n malmens, maar is in werklikheid goed verstaanbaar in terme van sy patos: Om hierdie argument te verloor sal sy gevoel van self, van bestaan-in-die-wêreld dermate aantas dat hy gereduseer sal word tot niks meer as ‘n voorwerp van die ander se hoon nie.

Dit lyk aanneemlik dat hierdie proses wat binne die gedagtewêreld van een mens afspeel, ook van toepassing is op ‘n etniese volk as geheel. Enige vorm van kulturele ekspressie wat eie is aan ons kultuur is die onderwerp van verdagmakery, bespotting of karikaturisering, wat ‘n onmiskenbare element van vernedering bevat. En nou probeer ons volk as geheel ‘n manier te vind hoe ons die beste kan aanpas in hierdie vyandige omgewing. Sommige gryp ekstra hard terug na die kern van Afrikaneridentiteit en probeer die res van die volk op te voed met waardes wat kongruent is met ons ware identiteit. Ander het Afrikanerdom die rug toegekeer en probeer hul bes om alles wat hul voorouers opgebou het, af te breek, te bespot en as minderwaardig of skadelik te beskou. Nog ander probeer om waardes wat hulle van huis uit gekry het te versoen met die namaakidentiteit wat die ANC-lakeie wil hê ons moet dra.

Die alomteenwoordige persepsie is egter dat daar geen of nouliks ‘n kernidentiteit is wat Afrikanerdom identifiseer nie, en die gevaar wat hieruit kan ontstaan is verlamming en rigtingloosheid. Daar is geen maatstaf meer waarop gehandel kan word op ‘n manier wat bindend is vir ons kultuur nie. Die gevaar wat hierdie vervreemding inhou, is dat dit veral Afrikanerhaters kan aanhelp om verder afbreuk te doen aan hul eie kultuur – ek bedoel nou Afrikaners self wat Afrikanerhaters is. Hulle is diegene wie se namaakidentiteit bestaan uit ‘n minagting vir dit wat hul eie is, en hulle is diegene wat uit gebrek aan ‘n innerlike gevoel van integriteit die heersende regime se ideale slaafs naloop. Hul identiteit is juis ‘n paradoksale gebrek aan identiteit.

As ‘n volk eenmaal in so ‘n staat van verlamming verkeer, is protes onmoontlik. In hierdie toestand is daar sprake van ‘n suiwer vorm van verdrukking. Iets wat ‘n mens nie altyd besef nie is dat wanneer ‘n volk werklik verdruk word, kom hy nie in opstand nie. Sy lede is te verdeeld, het geen middele nie, geen geld en koordinasie nie, en ook geen energie nie. Hulle glo ook nie dat opstand of protes gaan help nie. Volke begin eers te protesteer as hulle meer eenvormigheid kry, as hulle energie en hulpbronne kry en as hulle dink hul protes gaan help. Opstand vind meestal plaas wanneer die verdrukkende elemente hul krag begin verloor en die opstandelinge sterker in hul skoene begin staan. Die Soweto-opstande, die Franse Rewolusie, die opkoms van Nasionaal Sosialisme en Fascisme in Europa het juis hul ontstaan gehad toe die ergste tye agter die rug was en dit gelyk het asof beter tye gaan aanbreek. Volgens die Nederlandse historikus Geert Mak het die Eerste Wêreldoorlog ook op so ‘n manier uitgebreek. Daar was te veel energie in Europa. Die sluipmoord op die Aartshertog Franz Ferdinand was slegs die laaste strooitjie wat die kameel se rug laat breek het.

Miskien is dit nou die tyd om die nuwe generasie Afrikaners op te voed met ‘n goeie dosis Afrikanernasionalisme – geskoei op die beginsel van leef en laat leef – noudat die ANC se magsblok skeure begin vertoon. Dit mag dalk sorg om ‘n einde te maak aan die rigtingloosheid en verdeeldheid van ons mense. As die omgewing ons geen ruimte bied om ons kultuur te beoefen nie, moet ons vanuit onsself begin en dit op ‘n diepsinnige manier begin terugvat. Ons begin by die onvervreembare fondamente van ons historiese erfenis en kyk of ons dan ons pad opwaarts kan werk.

En dis altyd ‘n goeie begin.

укладка фанеры цена

Bepleit Bekker ideëkolonialisme?

‘n Onlangse beriggie in Naspers het bykans ongesiens verbygegaan.

Koos Bekker, uitvoerende hoof van Naspers, het gewys na voordele van “sosiale media” asook die gevare en dat dit tot polarisasie kan lei. (Beriggie hieronder).

Hierdie kwessie word al lank en ruim deur talle instansies en individue onder die loep geneem. Die baken hiervan, uit die gedrukte media, was toe Tim du Plessis, destyds nog redakteur van Rapport, gewys het daarop dat hoofstroom media dwaas sal wees om nuus vir sekere doeleindes te manipuleer, omdat die werklike toedrag gewoon daaromheen sal vloei, soos deur die “alewige blogs.”

Bekker lys nou Facebook, Twitter en Myspace. Twitter het bekendheid verwerf toe dié netwerk intensief ingespan is om die ware toedrag van sake met die laaste Iranse presidentsverkiesing te versprei. Koerante oorsee het nie net geskrewe inligting gekry nie, maar foto’s en videomateriaal.

Trouens, met dié dat bykans amper elke mens nou ‘n wandelende joernalis is, en gereeld voor die dienende joernaliste op tonele soos ongelukke kan wees, wend verskeie media oorsee nou al lede van die publiek as “gemeenskapspers” aan om stories en foto’s uit alle uithoeke van die betrokke lande te verkry.

Die wetlike druk van die media hier om aan ras- en geslagskwotas te voldoen, slurp bedryfsgeldjies op en korrespondente, vryskutjoernaliste (tensy hulle goeie verbintenisse het) en gemeenskapsjoernaliste trek noustrop.

Internasionaal wil dit ook nog nie voorkom of adverteerders – enige media se lewensbloed – nog dieselfde premie op internetgedrewe media plaas as op die gedrukte, of die uitsaaimedia nie. Baie van die nuusblogs en woernale is dus nie kommersiële bedrywe nie. En hoewel die meeste slegs deur groot persoonlike opoffering bestaan en kwaliteit lewer, is die konvensionele media tog bekommerd. Dit ding wel om die advertensiekoek mee, en, soos Bekker dit stel, dit werk fragmentering aan die hand.

Uit die berig is dit nie duidelik of Bekker hier in wese erken dat die pers, en dan spesifiek sy groep, ‘n soort eenvormige gedagtekolonialisme beoefen nie. Dit is moeilik om enige ander afleiding te maak.

Trouens, onder die vorige redakteur het die Volksblad in ‘n hoofartikel, na kritiek oor partypolitieke bevooroordeeldheid tydens ‘n Kovsie-studenteverkiesing, sy eie beleidsbeginsels geplaas en daarby verklaar dat enige party wat hierdie beginsels onderskryf, die Volksblad se steun verdien. Dié beleidstelling was nie van dié van die DA te onderskei nie.

Met ‘n vorige poging om ‘n missie te stel, het ‘n briefskrywer opgemerk dat die woord “Christelik” ontbreek. Volksblad het gekursifiseerd onderaan die brief geantwoord dat dit vanselfsprekend inbegrepe was. Met die latere beleidstelling was “Christelik” weer afwesig en was daar nie ‘n beroering onder lesers nie. Onder dieselfde redakteur het Volksblad verklaar dat “aborsie nie meer deel van die openbare debat” was nie. Met die laaste rits openbare debatte oor gewysigde aborsiewetgewing, het Volksblad en sy gemeenskapskoerante, die openbare verhore totaal geïgnoreer. Ander gemeenskapskoerante vanuit Media 24 se stal in die Vrystaat het egter wel nuusdekking verleen. Na die betrokke redakteur afgetree het, het verskeie omvangryke artikels en gereëlde nuusdekking oor aborsie wél in Volksblad verskyn.

Die punt is, die nuus, en nie die redakteur of koerantgroep se ideologie nie, maak die nuus. As die nuus dan via ander “sosiale netwerke” rondom die tradisionele media beweeg, bevind hulle hulself in effektief dieselfde posisie as veral Arabiese lande se regerings wat streng perssensuur toepas, maar nie kan verhinder die dat die publiek goed ingelig is nie.

As koerante sy “saamtrekkende krag” (aldus Bekker) wil gebruik om by voorkeur mense uit die dampkring van Max du Preez (pas byna woordeliks nagepraat deur prof. Amanda Gouws), Henry Jeffreys, Zelda Jongbloed en ander te “kolonialiseer” is dit te wagte dat ‘n toenemende aantal denkende mense hulle tot alternatiewe sal wend.

Uit ‘n globale perspektief handhaaf hierdie mense (Max en kie) ‘n “politieke visie” wat reeds ongeveer dertig jaar uitgediend is. Verdien die publiek nie ‘n meer verteenwoordigende globale staatkundige en politieke perspektief nie? Lê die probleem van polarisasie nie eerder daarin dat baie mense nou net aan een van die perspektiewe blootgestel word nie en dan noodwendig elders na die geheelbeeld moet soek?

Om te argumenteer dat dit wat aan lesers in terme van politieke en staatkundige beïnvloeding voorgesit moet word, aan die kriteria van fatsoenlikheid moet voldoen, gaan gewoon nie op nie. Gebrek aan fatsoenlikheid kom nie net op een deel van die politieke spektrum voor nie. Dit sal byvoorbeeld bars gaan om Jeffreys se “Afrikaner-afvalliges” in enige dampkring ‘n baadjie van fatsoenlikheid aan te trek.

En kan politieke retoriek gebaseer op foutiewe inligting enigsins kwalifiseer om as “fatsoenlik” voorgesit te word?

‘Díe media kan tot fragmentering lei’

KAAPSTAD. – Daar is voordele aan sosiale media, maar dit kan tot die fragmentering van ons samelewing lei, het mnr. Koos Bekker, uitvoerende hoof van Naspers, gister gewaarsku in ‘n praatjie oor sosiale media in die Kiks.
Sosiale netwerke soos Facebook, Twitter en Myspace se rol in die samelewing het die naweek op Fortune, Time en CNN se Global Forum ter sprake gekom. Volgens Bekker word daar al hoe meer wegbeweeg van gestandaardiseerde media soos koerante en tydskrifte, en mense wat nog saam die 19:00 nuus kyk en die volgende dag kan saampraat oor wat in die wêreld aangaan. “Die sametrekkende krag van media (soos koerante) wat gebruik word, word verswak.”
Hy het gesê dit word al hoe makliker om in kleiner groepies bymekaar te kom, wat kan lei tot polarisasie. “En ons word so versterk in ons vooroordele.” – Alicestine October

how to promote Фильчаков Харьков

Vir ‘n nuwe kultuurpolitiek

Die Franse geskiedkundige Bernard Lugan, het onlangs op TV gesê dat ons land se nasionale kultuur uit “Marxistiese mistiek” bestaan. En dit is baie waar: sedert die revolusie van 1994 is daardie “Suid-Afrika” wat in Die Stem van C.J. Langenhoven besing word, vervang deur ‘n nuwe entiteit wat uit die Marxisme put. Sentraal by die denke van Karl Marx, Wladimir Lenin en ander staan die idee van: revolusie – of, soos dit hier genoem word – transformasie.

Die transformasie van Suid-Afrika het ‘n vernietigende uitwerking op die Afrikaner en Afrikaans gehad. Dis veel erger as sou ons ‘n oorlog verloor het. In oorloë staan volkere grondgebied of hulpbronne soos geld of grondstowwe af, maar in die huidige transformasieproses moet die Afrikaner sy taal, kultuur, identiteit, selfs sy menswaardigheid, prysgee. Uit plaasmoorde en ander geweldsvoorvalle is dit duidelik dat ons menswaardigheid ten diepste aangetas is en dat ons nie net as ongewens nie, maar as sub-menslik deur die heersende bestel behandel word. In my boek Scourge of the ANC het ek van plaasmoordenaars as die Einsatzgruppen van die ANC gepraat. Deel van elke volksmoord is verontmensliking, dít waaraan soveel Afrikaners daagliks blootgestel word.

Die skaal van die nederlaag wat ons in 1994 toegedien is, asook die oorname deur die ANC van alle staatsinstellings soos die weermag, polisie, SAUK, Reserwebank, Transnet, Eskom, ens., laat die Afrikaner in ‘n posisie van intense magteloosheid, nee, weerloosheid, jeens ‘n gewapende en magtige verdrukker. Blykbaar word die topstruktuur van die polisie beheer deur oudlede van Umkhonto we Sizwe wat van ons korrupte polisiediens as’t ware ‘n ANC-milisie gemaak het. Slegs ‘n briljante militêre en politieke strateeg wat die hele volk agter hom sou moet versamel, sou ons uit die kake van die ANC kon red. Maar natuurlik het ons nie so ‘n persoon nie en is ons mense vandag meer verdeeld as ooit, met die meeste wat ‘n wesentlik Engelse, mulitikulturele party, die DA, by die stembus ondersteun.

Dit wil voorkom asof die meerderheid Afrikaners, soos die Kapenaars in die negentiende eeu, hulself by oorheersing aangepas het. Erger, soos Roelf Meyer tydens die onderhandelings in die vroeë negentigerjare gesê het, verteenwoordig “die regses”, oftewel die Afrikaners met ‘n nasionale identiteit, die “gemeenskaplike vyand” van sowel die ANC as die meeloper-Afrikaners (of “-Afrikaanses”, want self het hulle opgehou om na hulself as “Afrikaners” te verwys). Dan het ons nog ‘n irrasionele klomp “Boere” vir wie die vyand nie soseer die ANC is nie, maar die Afrikaners wat hulle met behulp van Siener van Rensburg, hul Israelvisie en ander idees wil verketter. Diegene wat “die Boer” van die Afrikaner wil afsonder, pleeg Boeremistiek, in antwoord op die ANC se Marxistiese mistiek wat deur die term “reënboognasie” uitgedruk word.

Soos Huntington en ander gesê het, is die politiek van die een-en-twintigste eeu gelyk aan identiteitspolitiek. Dit is ‘n stryd tussen Christen en Mohammedaan, tussen modernis en tradisionalis, tussen Afrikaner en Afrikaan, tussen burger en wêreldburger. Dit gaan oor taal, kultuur, godsdiens, plekname en rassekwotas.

Die Afrikaner het nie op die slagveld verloor nie. Wel het hy die propagandaoorlog in die internasionale en plaaslike media verloor. Weens sy kolossale magsverlies word sy identiteit en menswaardigheid van dag tot dag in Suid-Afrika aangeval. Dis ‘n meedoënlose proses en gaan nie ophou totdat ons vernietig is en in wese óf geassimileer óf verdryf is nie.

In die ou dae is daar van “sielkundige oorlogvoering” gepraat. Die berig oor die Suidlanders wat op die voorblad van verlede Sondag se Rapport verskyn het, is ‘n voorbeeld van sielkundige oorlogvoering. Maak die vyand belaglik, sodat sy eie volgelinge hulle vir hom skaam. Breek sy selfvertroue en identiteit af totdat daar geen weerstand meer is nie. Die Amerikaners praat van “psyops”, oftewel “psigologiese operasies” en dit kan só omskryf word: “Psigologiese operasies is beplande operasies om bepaalde inligting en aanwysers aan vreemde gehore oor te dra sodat hul emosies, motiewe, objektiewe redenasievermoë en uiteindelik die gedrag van vreemde regerings, organisasies, groepe en individue beïnvloed word.” (Wikipedia)

Daar is geen militêre of selfs politieke respons teenoor sielkundige oorlogvoering of beplande identiteitsvernietiging nie. ‘n Mens beveg vuur met vuur. Net so moet ‘n mens die huidige aanslag met soortgelyke middele beantwoord.

Eintlik is dit ‘n proses wat al langer as twee eeue duur, vandat die tweede Britse besetting in 1806 begin het. Vele mense het al op die ooreenkomste tussen die swarte ommegang van 1811 en die ANC se waarheids- en versoeningskommissie van 1996 gewys. Albei was groteske oefeninge in laster, oordrywing en valse aanklagte.

Ná die Tweede Vryheidsoorlog, toe die Afrikanervolk sy noordelike republieke moes prysgee, het Hertzog, De Wet en ander vir kultuurpolitiek gekies en het die merkwaardige opbloei van Afrikaans en die Afrikaneridentiteit in die twintigste eeu gevolg. Die feit dat ons vandag nog hoegenaamd oor ‘n begrip van eie vryheid en onafhanklikheid beskik, is hieraan te wyte. In die Suid-Afrikaanse Marxistiese literatuur en geskiedskrywing, is “kultuurpolitiek” boonop ‘n vloekwoord, want dit verteenwoordig die hindernis wat die Marxistiese beweging in ons land soveel jare lank verhoed het om hul huidige hegemonie te bereik.

Wat is kultuurpolitiek? In ons geval gaan dit oor “die heel maak van die Afrikaner”. Soos ná 1902, is ons vandag ‘n stukkende volk. Ons is gerysmier en gebreek deur vyandelike “psi-ops”, verontmenslik deur geweld, verengels en gebreinspoel deur aanhoudende, slim propaganda wat met miljarde rande van ons eie belastinggeld teen ons gevoer word.

Kultuurpolitiek moet die Afrikaner weer ‘n wil en identiteit gee, soos dit in die eerste helfte van die twintigste eeu gedoen is. Toe het die Afrikaner uit die as opgestaan deur ‘n trots in sy eie taal, letterkunde, kultuur en geskiedenis te ontwikkel.

‘n Handjie vol intellektuele en leiers het daardie grootse kultuurbeweging geskep. Van Wyk Louw en sy mede-Dertigers het in die poësie en die letterkunde getoon dat die Afrikaanse taal tot dieselfde skoonheid en status as die groot Europese tale in staat is. Die Duitse filosoof Peter Sloterdijk het in sy belangwekkende lesing “Reël vir die mensepark” gesê: “Wat is moderne nasies anders as die werksame fiksies van lesende openbare liggame wat deur dieselfde geskrifte tot ‘n gelyksgestemde bond van vriende moet raak? Die algemene diensplig vir die manlike jeug en die algemene plig om die klassieke te lees vir jeugdiges van albei geslagte kenmerk die klassieke burgerlike periode…”

Vóór 1994 was dit ook by ons die geval: jong Afrikanermans, soos alle blanke jongmans, het diensplig verrig en op skool is al ons kinders blootgestel aan Celliers, Totius, Van Wyk Louw, Opperman, C.M. van den Heever, Van Melle, ens. In ‘n neutedop: militêre diensplig en poësie op skool was die basis van daardie vervloë Afrikaneridentiteit.

Die uitdaging is vandag om daardie verlore Afrikaanse wêreld ter herskep waarin ons almal, ongeag ons individuele identiteite, so geborge gevoel het. Slegs ‘n kultuurpolitieke beweging is tot so iets in staat. ‘n Kersvlammetjie wat lewend gehou word, kan uiteindelik die groot vuur word wat ons van oorheersing gaan bevry.

Danksy die internet en globale kommunikasie, het die Afrikaanse identiteit baie vloeibaar en selfs globaal geword. Terwyl die ANC-bewind die belangrikste tradisionele kommunikasiemiddele beheer en tot die uiterste vir eie propagandadoeleindes aanwend, het die internet die bron en die lokus van die nuwe Afrikanervryheidstrewe geword.

Die begeerte, die versugting na vryheid bestaan wel by die Afrikaner. Hoe verdeeld, verward en verslae ons mense ook al mag wees. Die grootste probleem is dat daar nie genoeg inhoud aan daardie begeerte na vryheid gegee word nie. Vra mense oor ‘n volkstaat, dan antwoord hulle “Orania”, terwyl daardie dorpsontwikkeling in die Noord-Kaap maar 700 siele tel wat in die praktyk volkome ondergeskik aan die ANC se brute magsoorheersing verkeer.

Die nuwe kultuurpolitieke beweging moet die volgende verrig:

Die volkstaatgedagte as ‘n intellektuele en politieke werklikheid beredeneer waarsonder Afrikanervoortbestaan inderdaad onmoontlik is. Pleks van huidige voorstellings – en hiermee vat ek niemand in die gesig nie, ek praat van ons vyande se voorstellings – waar ‘n klompie bejaarde, bebaarde mans op die haai vlakte ‘n verlepte vierkleur rondswaai, moet die volkstaat as ‘n toekomstige eerstewêreldstaat uitgebeeld word. Ook die staatkundige en filosofiese argumente rondom die volkstaat moet volgens internasionale norme aangebied word, sonder ‘n oorwig van Calvinistiese of Boeremistiek.
In ons letterkunde en filosofie moet die “ongemaklike” temas rondom ras, taal en identiteit met onverskrokkenheid aangepak word. Dit gaan moed verg om die multikultus as ‘n gruwelike, mislukte maatskaplike eksperiment aan die kaak te stel. Want nie net gaan ons deur die ANC se skoothondjiemedia verguis word nie, maar ook die akademiese en sake-elite sal die rug op ons keer, omdat hulle vir hul brood en botter van die staat of staatswelwillendheid afhanklik is. In die woorde van Roelf Meyer, sal ons as “die vyand” gereken word wat hul knusse akkomodasie teenoor die bestel bedreig.

Die gedagte dat ‘n klein groepie Afrikanermanne en -vroue met besielde en skeppende kultuurpolitiek ons totale omgewing in Afrikaans, maar ook in Suid-Afrika en selfs in die wêreld kan verander, is voorwaar opwindend. In baie opsigte word Suid-Afrika met ‘n arendsoog dopgehou omdat die “oplossing” vir ons probleem van etniese en kulturele naasbestaan, naamlik die smeltkroes, universeel as die panasee vir die huidige etniese en beskawingsbotsing in die wêreld voorgehou word. Die geleentheid bestaan dat ons ook aan die internasionale debat rondom hierdie kwessies kan deelneem, enersyds om die onhoudbaarheid van ons pseudodemokrasie te verduidelik, maar andersyds om aan die opkoms van alternatiewe vir die multikultus mee te doen.

Uiteindelik sal die gisting onder ‘n klein groepie Afrikaners met durf en insig wyer uitkring en die politiek in dié land onherroepelik verander. Die enigste rede waarom dit tot op hede nog nie gebeur het nie, is omdat die bestaande talent onder ons mense nie genoegsaam gemonster is nie en omdat ons te veel onder die indruk van tradisionele bemarking in die hoofstroommedia verkeer. Dit lê ons lam en veroorsaak dat ons nie ‘n denksprong buite hierdie afbrekende stelsel en ideologie kan neem nie.

Die Afrikaanse kultuur en politieke of intellektuele lewe is klein, selfs intiem. Indien tien mense oor die wil beskik om dit onherroepelik te verander, kan dit binne ‘n ommesientjie gedoen word.

As PRAAG enige bydrae hoegenaamd te lewer het, is dit juis om hierdie Afrikaanse omwenteling te vermag. Deur ons internetmedia en boekpublikasies moet ons die nuwe rigting skep en aandui. Die res sal agterna vanself volg.

ыгри для дивчат

Is ‘n Afrikaner Owerheid moontlik?

Na aanleiding van die hewige reaksie op die VAS nuusberig het ek aanvanklik gewonder of daar ooit enigiets van die te stigte AO sal kom.

Die onderlinge verskille is dan so groot en oënskynlik onoorbrugbaar.

Maar as mens die situasie ontleed, besef jy dat die kern van die saak misgekyk word.

Daar bestaan interne verskille en eksterne verskille. Soos in enige politieke huishouding sal daar altyd interne verskille wees wat gewoonlik deur ‘n taktvolle benadering bestuur kan word.

Maar as daar eksterne verskille sou opduik, dan is die saak gedoem, want dan beweeg die groep in die rigting van selfvernietiging. Dit is wanneer los kanonne op hul eie mense begin losbrand, en die vyand ignoreer.

Interne verskille soos godsdiens en die ligging van ‘n volkstaat kan egter sodanig uitkring dat dit naderhand eksterne verskille raak. Daar is juis mense wat probeer om die vernietiging van die vryheidsideaal as hul hoofsaak te dryf.

Dit is om hierdie rede waarom ek aan die hand wil doen dat godsdiens, die ligging van ‘n volkstaat asook die historiese belewenisse van die magsoorgawe van die NP aan die ANC, as interne verskille geklassifiseer sal word en dat ons slegs rondom een saak groepeer, naamlik om ons vryheid te herwin. Dit is in die eerste plek al wat op die lange duur werklik gaan saakmaak. Die interne verskille is verdelend en speel in die hande van ons vyande. Ons moet verenig wees in ons stryd vir Afrikanervryheid. Godsdiens, en ander huishoudelike verskille mag nie toegelaat word om ons te verdeel nie.

As ons daaroor eenstemmig is, dan is daar hoop. Maar as ons nie eers daarin konsensus kan bereik nie, is daar slegs wanhoop en sal ons, soos die Israeliete in Egipte, knegte en bywoners in ons eie land bly.

Persoonlik staan ek by my wawiel metafoor waar die Drie-Enige God die velling is om die wiel bymekaar te hou. Maar ek respekteer elkeen se eie siening oor die velling as sy eie saak.

Dit is waarskynlik so dat daar reeds verskeie insypelaars op die Praagwerf en ander woernale doenig is. Hulle buit juis hierdie interne verskille uit om verdeling te saai en word gewoonlik uitgeken aan hul hiperregse uitsprake en beledigings. Daardie mense is geplant en doen dit om hul posissie op die politieke spektrum te vestig en sodoende geloofwaardigheid te probeer verkry.

Deur ‘n uitlokkende styl probeer hulle om die intellektuele leiers onder verdenking te plaas en versamel hulle waardevolle propaganda inligting vir hul hanteerders om daarvoor vergoed te word. Aan die een kant beroep hierdie spesie hulle op hul spraakvryheid, maar gun die ander nie sy godsdiensvryheid nie. Kyk hoe woes het hulle op die Suiderlandgroep toegeslaan om hulle te vernietig. Dieselfde sal eersdaags met ander Afrikanergroerings gebeur.

Maar gelukkig is die deursnee Praagleser lankal reeds daarop bedag en maak hul eie afleidings. Praaglesers weet reeds wie die informante in hul midde is, want hulle word deur hul verdelende styl uitgeken.

My versoek is dus dat ons almal gefokus sal bly op ons gesamentlike vermoëns as ‘n volk eerder as om op individuele verskille te hamer. Stellings soos, “…ons soek nie sy soort in die volkstaat nie…” is bedoel om die vryheidsoekende groep kleiner en kleiner te maak, dws om ons te verdeel.

Met so ‘n benadering sal die krag in ons verskeidenheid ons vorentoe neem en die verdelers uitgeken word vir wat hulle werklik is, naamlik die werklike volksverraaiers.

Dan sal ons met groot vrug ‘n tussentydse AO kan stig wat deur die volksverkiesing van Meimaand aanstaande jaar met verkose leiers versterk en verder gelegitimeer sal word.

Dan sal die vryheidstryd in alle erns kan begin. Tot dan staar ons teen ons naeltjies vas en wonder ons waarom niks dan gebeur nie.

ик сушки

Herrie se kerrie: Oumagrootjie se móét troue

Met die kleinhuisie-moles in die Kaap kan Herrie nie verstaan hoekom die volkie saans vasgenael voor die TV sit en sepies kyk nie. Ja, sê Groot Herrie, die kleinhuisiemoles laat die k*k behoorlik spat … by wyse van spreke natuurlik.

Maar saans sit die nasie Sewende Laan en kyk, omtrent soos ‘n eietydse boekevat.

En van boekevat gepraat, daar was al ‘n paar gevalle waar inbrekers veel meer as boeke gevat het terwyl die huismense vasgenael sit en kyk wat aangaan “in die Laan.”

Volgens ‘n gewoonlik betroubare bron was daar nog nie ‘n enkele swangerskap in Sewende Laan wat nie buite die eg was nie. Tot Jan-Hendrik se eerste vrou se verwagting was in afwagting van ‘n ding met die boetie (vertel die bron).

Nou, so klink dit vir Herrie, ‘n beter naam vir Sewende Laan sou die Afrikaanse naam vir die reeks, Dallas, wees. Spyk*rkaskenades.

Maar dis nie van vandag af dat die volkie darem geweet het hoe om te vry dat die rook trek nie. Van Herrie maar kan onthou is gefluister van iemand wat in die ander tyd is, iemand, wat soos Worsie gesê het oor die tou geval het, moet troue, en vele meer. Dit lyk ook of die hompiekedompioes wat gebruik is, al jare lank van Indië af kom.

Die moet-troue die verste terug waarvan Herrie weet is ‘n vriend se oumagrootjie.

Vertel die vriend, hy was stom verbaas oor hoe dié oumagrootjie heel openlik gepraat het oor haar moet-troue. Na oumagrootjie al weggeval het, pla die ding hom nog, en hy vra sy pa daarna.

Sy pa lag. “Ja, jou oumagrootjie moes trou. Toe sy nog ‘n jong meisie was, het daar ‘n vryersklong gekom, waaroor sy nog nie seker was oor hoe sy voel nie. Op ‘n dag gaan ry hulle perd, en toe die jongetjie haar op die perd help, toe skuif haar rok bietjie op en hy sien haar kaal enkel.

“Toe moet ek maar met hom trou,” het ouma vertel.

Dié storie het naderhand ‘n tweede vers bygekry, wat oumagrootjie heelwat later in die geskiedenis plaas. Die tweede vers het sy oorsprong ‘n ‘n gepubliseerde storie, maar Herrie kan nou glad nie onthou in watter bundel en deur watter skrywer nie.

Die tweede vers lui dat die ouma se enkel gewys het toe die tweetjies op die plaas gaan stap het, en die jongetjie vir ouma deur die draad gehelp het.

Met hul vyftigste huweliksherdenking kry hulle lus om weer daai stap nostalgies te gaan stap. Die plaas is toe al lankal in ander hande, maar die kinders kry ‘n toestemming gereël.

Toe die twee oues by die draad kom, is dit ‘n blinknuwe draad. Deur moet hulle deur, ter wille van die besondere herinnering. Maar skaars is die tante nog in die proses, toe skop sy die oom se knieskyf dat dit heel skeef staan. Die tante vlieg op: “Nou wie het daai draad loop elektrifiseer?”

‘Jammer dat ons leef’

In sy rubriek Wanneer gaan die Afrikaner koers kry? noem Dan Roodt beslis interessanthede wat verdere bespreking verdien. Ek dink nie mens kan hedendaagse Afrikaner politiek verstaan as jy nie die politieke psige van vandag se Afrikaner begryp nie.

Dit is my mening dat die Afrikaner se gebrek aan politieke mobilisasie en die amper algehele onvermoë van Afrikanerleiers om hul volk se verbeelding aan te gryp baie meer kompleks as blote swak leierskap is. Die probleem hou eerder verband met die leierskap se wanbegrip van die oorsake rakende die gebrek aan politieke belangstelling deur Afrikaners.

Heelwat gewag is al gemaak van die konsep “wit skuld” en dat dit dan ‘n verlammende uitwerking op Afrikaners sou hê. Ek wil aanvoer dat “wit skuld” nog nooit by Afrikaners bestaan het nie; nie in die verlede nie en ook nie nou nie. Indien dit wel bestaan, is dit maar ‘n blote simptoom, ‘n blote oppervlakkige uitdrukking van ‘n dieperliggende probleem. Skuld is m.a.w. bloot ‘n manifestasie van ‘n baie sterker en onerkende emosie. Andersyds word “moedeloosheid” onder Afrikaners selfs meer dikwels as skuldgevoelens genoem, maar ook in hierdie geval is daar waarskynlik baie meer aan die werk as wat die oog kan sien. Modeloosheid en Skuld mag albei dieselfde grondoorsaak hê.

Om die Afrikaner se situasie te verstaan, baat dit om daardie pioniersveld in die sosiologie, nl Skaamteteorie te bestudeer. Gaan kyk mens wat die voorste van daardie kenners, Thomas Scheff oor Duitsland ná die eerste wêreldoorlog te se het, dan raak die verklaring vir ons situasie glashelder.

Weereens moet ek Dan Roodt krediet gee dat hy die een is wat die parallel tussen Kemptonpark en die Verdrag van Versailles getrek het. Soos die Duitsers is Afrikaners ná die gewraakte oorgawe akuut en chronies verneder. Hierdie is die sleutel vir ons huidige dilemma. Afrikaners word nie net gedurig bewus gemaak van die “verskriklike sonde” wat ons deur apartheid gepleeg het nie, maar veral deur Naspers word Afrikanerskap en enige vorm van Afrikaner politieke uitdrukking konstant as ‘n vorm van agterlikheid uitgebeeld. Vele Afrikaners neem dit ter harte. Die vernedering is niks anders as skaamte nie. Dit is die sleutel tot ons huidige problematiek en ek kan eerlik nie sien hoe ons enige vordering kan maak as ons nie hierdie dinamika verander nie. Ek wil so ver gaan om te sê dat hierdie begrip die “heilige graal” van Afrikanerbevryding is.

In die skaamte-woede-siklus, raak die slagoffer/onderdrukte kwaad omdat hy gedurig beskaam word. Dit is hierdie woede wat tot Duitse nasionalisme in aanloop tot die tweede wêreldoorlog gelei het. Ongelukkig vir die Duitsers het die bevryding wat uit hul skaamte-woede-siklus gevolg het weer tot ‘n oorwinning teen hulle gelei, maar dit hoef nie vir ons te geld nie. Eintlik het Afrikaners sedert die vernedering van die Anglo-Boereoorlog reeds deur hierdie siklus gegaan en anders as die ná-eerstewêreldoorlogse Duitsers het ons reeds langdurig met sukses die botoon gevoer.

Kom ons kyk meer in diepte na skaamdinamika. Die deeglike studie van Thomas Scheff, Helen Block Lewis en Suzanne Retzinger wys vir ons dat skaamte op een van twee maniere manifesteer: hetsy bedekte skaamte, hetsy openlike skaamte. Bedekte skaamte lei tot woede. Dit is waar die skaamtelyer die skaamte ontken deur dit eerder te laat omsit in woede. Volgens die skaamteteoretici sal sulke woede weer tot oortreding lei wat weer ‘n nuwe vlaag skaamte sal meebring. Trots is die teenpool van skaamte en kan nie herstel word voordat die skaamtesiklus nie verbreek word nie. Hoewel die Skaamteteoretici meen dat woede weer skaamte sal meebring en sodoende die siklus in stand hou, verskil ek daarmee. Ek reken egter dat waar ‘n onderdrukte volk sigself d.m.v. woede van onderdrukking bevry, daadwerklike trots sal volg. Dus die einde van die skaamtesiklus. Thomas Scheff, ‘n jood van Duitse afkoms, het self familie in die holocaust verloor en sou dus beswaarlik erkenning aan die bevrydende effek van woede gee.

Ek kan met sy familiegeskiedenis simpatiseer, maar moet verskil daarmee dat woede alleen verdere skaamte sal meebring. Dis juis langdurige woede ná die Anglo-Boereoorlog, wat tot Afrikanernasionalisme en die uiteindelike trotse totstandkoming van die 1961-republiek gelei het. Toegegee, sekeres sou argumenteer dat daardie nasionalisme tot apartheid (1948) en dus tot ons verdere beskaming sou lei (want volgens die Skaamteteorie kry die oortreder skaam weens sy oortreding). Dit sou dus ‘n argument teen die herontwaking van Afrikanernasionalisme kon wees. Die teenargument hiervoor sou wees dat, in ‘n volkstaat, sou ons nie teen minderhede diskrimineer nie en dus sou daar geen oortreding en dus geen skaamte wees nie.

Myns insiens lei die konstante beskaming waaraan Afrikaners blootgestel word, tans, tot openlike skaamte en in ons geval manifesteer openlike skaamte in verskeie gedragspatrone, waaronder die konstante soeke na versoening met die swart onderdrukker (sg “wit skuld”) tot en met algehele ontrekking van die politiek (sg. “moedeloosheid”). Ek glo die rede waarom die skaamte nooit in woede omsit, soos in ander historiese gevalle nie, is deels die gevolg daarvan dat alle vorme van Afrikanernasionalisme (wat opsigself die noodsaaklike voertuig vir woede is) as agterlik en “beskamingswaardig” voorgehou word. Tweedens word die opbou van woede, die stoom wat volksnasionalisme moet aanspoor, deur gesimuleerde groepsgebonde “konflikte” in die vorm van rugbywedstryde afgelaat.

Versoening met die oortreder (die swart regime) kan wel die skaamsiklus verbreek, maar dan moet dit werklike versoening wees en ek is oortuig daarvan dat die die kloof tussen wit en swart so diep is dat dit nooit bereik sal word nie. Boonop help dit nie die onderdrukte hou aan met sy versoeningspoging vol terwyl die onderdrukker konstant met sy oortreding voortgaan nie. Dit begin ooreenkomste met Stockholmsindroom toon en mag die onderdrukte/slagoffer se poging wees om sy eie trots te herstel uit hoop dat die onderdrukker iewers in die toekoms dalk met hom solidariteit sal toon. Versoening tussen wit en swart is wel kortstondig tydens die 1995-rugbywêreldbeker bereik, maar die diepe strukturele verdelings tussen wit en swart het dit nie-blywend gemaak.

Die werklikheid van skaamte is dat die lyer(s) (beide oortreder en slagoffer) na verlossing daarvan soek. Soos reeds gesê, lei dit onder Afrikaners, onder andere tot ontrekking van enige politieke uitdrukking. (Mens kan hierby toevoeg dat skaamte, binne die ANC, weens die regime se konstante oortreding moontlik bydra tot die groeiende rassehaat teen blankes soos deur Julius Malema versinnebeeld.)

Massabyeenkomste soos die saamtrekke na Angus Buchan se Mighty Men (die naam spreek ook tot skaamlyers) en rugbybyeenkomste bied wel ‘n geleentheid om op alternatiewe maniere trots te probeer herwin. Hierdie geleenthede skep ‘n gevoel van solidariteit en solidariteit herstel die sin van trots. Geen van hierdie geleenthede kan egter die wesenlike probleem van skaamte oplos nie, want nie een van hulle spreek die grondoorsaak, naamlik konstante vernedering in ondergeskiktheid aan ‘n vyandige onderdrukker, aan nie. Hoogstens bied dit tydelike simptomatiese verligting.

Vir Afrikaners om van die 1994-vernedering en die gevolglike aanhoudende beskaming te ontsnap, sal ons die volle skaamte-woede-siklus moet loop en dan op ‘n kritieke oomblik in die woedefase strategies moet optree sodat daadwerklike politieke bevryding verkry kan word. Die bevryding moet dan lei tot die herstel van trots.

Die omvang van ons skaamte is so verreikend dat selfs ons leiers skaam is. Organisasies wat weier om by die bevrydingsideaal betrokke te raak getuig hiervan. Selfs die Vryheidsfront is besmet met hierdie kwaal, soos gesien kan word uit die ontwykende houding wat die organisasie teenoor Afrikanerselfbeskikking het. Die volgende vertelling deur Dan Roodt dui ook hierop:

“Enkele dae gelede sê ‘n prominente lid van die party, dr. Conrad Beyers, egter vir my dat die party eerder sy Afrikanersentriese leuse moet laat vaar en ‘n party ‘vir alle konserwatiewe Suid-Afrikaners, ook swartes, moet word’. Hy is blykbaar skaam vir die ‘rassistiese beeld van die party’ as ‘n beweging vir blanke Afrikaners. Beyers is ‘n dosent aan die multikulturele Universiteit van Pretoria en in ‘n gesprek met ‘n Venda-student het hy ongemaklik begin voel om aan hom die Vryheidsfront Plus se beleid te verduidelik. Kennelik val “selfbeskikking vir Afrikaners in ‘n eie geografiese gebied of volkstaat” net nie mooi op die oor van ‘n Venda-student nie en daarom begin Beyers sterk aan die roeping van sy eie party te twyfel.”

Wanneer ons eie leierskap dus die gevangenes van skaamte is, is ons kans op bevryding amper nul.

Nêrens in Afrikanergeledere word die ideaal van bevryding juis so onbeskaamd verkondig as in PRAAG nie. Dit vertel vir ons geweldig baie van die ideologiese insig en ook die morele krag van Dan Roodt en diegene wat saam met hom werk. In ‘n volgende stuk sal ek meer hieroor sowel as die komende afsterwe van die VF+ skryf, maar laat ons nou eers fokus op Afrikanerbeskaming.

In een van die “demokratiese verkiesings” wat sedert 1994 gevoer is, het die DP ingetap op Afrikaners se begeerte om hul trots deur woede te herstel. Met die “Gatvol”-veldtog het die DP daarin geslaag om die Afrikanerkieser weg te rokkel van sy tradisionele partye. Die DP het die Afrikanerpsige beter verstaan as die “met die ANC versoenende” NP en VF. In Weimar-Duitsland het Adolf Hitler met massale sukses die Duitsers se begeerte om deur woede van skaamte te ontglip gebruik om ‘n politieke wending mee te bring. Die meer onlangse begrafnis van Eugène Terrreblanche het vir ons gewys dat Afrikaners meer as ryp is om deur woede gemobiliseer te word. En tog het ons ook gesien dat Afrikaners volwasse genoeg is om nie met daardie woede onverantwoordelik om te gaan nie. Dit was ‘n baie ordelike en effektiewe uitdrukking van volksnasionalisme.

Blote pogings om Afrikaners tot godsdienstige verootmoediging te roep, sal hulle teruglei tot die versoenende logika van ons geloof en dit sal weer lei tot vrugtelose pogings om met die swarte te versoen. Dit is waarmee Angus Buchan Afrikaners elke keer onskadelik stel. Rugbywedstryde is ‘n kragtige emosionele uitlaatklep, maar vir Afrikanerbevryding is dit skadelik. Die beweging wat Afrikaners uit sy huidige moeras van rigtingloosheid gaan lei, sal nie net Afrikanerselfbeskikking onbeskaamd verkondig nie, maar sal ook vreesloos Afrikanerwoede na die oppervlak probeer bring. Daardie woede sal dan soos op Ventersdorp verantwoordelik bestuur moet word, maar ook konstant lewendig gehou word. Hierdie organisasie sal die moed moet hê om binne die huidige “reënboognasie”-bestel ‘n hoogs kontroversiële en verdelende rol te speel. Dit sal emosionele manifestasies moet bied wat ten minste met die Mighty Men en rugby-uitlaatkleppe moet kan kompeteer, indien totale verplasing daarvan onmoontlik is. Soos op Ventersdorp moet dit die geleentheid bied vir Afrikaners om solidariteit binne ‘n etniese grondslag te beleef. ‘n Werklike gevoel van volksolidariteit sal hieruit vloei. Dit sal manifesteer as volksnasionalisme. Dinamiese volksnasionalisme is die vereiste voertuig vir bevryding.

Dus kan ten slotte gesê word dat deur die Afrikaner konstant in ‘n toestand van openlike skaamte te hou het die regime en die Afrikaanse pers die perfekte manier gevind om die Afrikanervolk uiteindelik tot sy verdwyning te beskaam. Die Mighty Men-fenomeen en georganiseerde sport, veral rugby, lei enige “ongewenste” woede en behoefte aan groepsolidariteit af. Die ET-begrafnis het vir ons gewys dat Afrikanerwoede reg is om verantwoordelik getap te word. Afrikanerleiers se eie skaamte maak dit vir hulle moeilik tot onmoontlik om Afrikaners tot die noodsaaklike woede aan te spoor. Verbeeldingryke leierskap wat nie bang is om die woede verantwoordelik aan te spoor nie en byeenkomste waar groepsolidariteit beleef kan word, sal Naspers en die ANC se houvas op die Afrikaner verbreek. Bevryding sal onvermydelik volg.

Nico Smith se ideale Azaniese Afrikaner

Een van die dinge wat my opval oor Naspers se bruin rubriekskrywers, is hul fassinasie (of is dit hul obsessie?) met Afrikaners. Alhoewel die bruin gemeenskap geweldige probleme van sy eie het – geweldsmisdaad, dwelms, ongehude swangerskappe ensovoorts – is Afrikaners telkens in onder andere Jonathan Jansen en Henry Jeffreys se loep. Wat die idee by bruin rubriekskrywers maak posvat het dat Afrikaners hul raad nodig het, weet slegs die skrywers self. Miskien het hulle moed opgegee oor die balk in hul eie oog en soek hulle splinters by die Afrikaners.

Henry Jeffries het vandag nietemin ‘n interessante rubriek geskryf oor verloopte Afrikaners. Verloopte is een byvoeglike naamwoord wat onder andere Max du Preez en Antjie Krog kan beskryf. Verraaiers en sikofante is eweneens toepaslike selfstandige naamwoorde wat ek kan bedink. Jeffries se rubriek fokus op een van die voorste ANC-sikofante van die afgelope paar jaar, wyle ds Nico Smith. Jeffries hou Smith voor as ‘n ware Azaniese held.

In sy rubriek kerm Jeffries egter oor die feit dat regdenkende Afrikaners vir Smith, Du Preez, Krog en ander mak ANC-werfbobbejane verguis. Jeffries teem byvoorbeeld oor ene Anton wat Sondag in kommentaar op Rapport se berig oor Smith se dood gewonder het of die ANC Smith ‘n staatsbegrafnis gaan gee. Dit was natuurlik die uwe wat daardie kommentaar op Rapport se blad geskryf het. Dit is vir my ‘n riem onder die hart dat selfs ‘n regstellende-aksierubriekskrywer soos Jeffries Rapport se kommentaar lees, en verstaan dat Smith en kie vir baie Afrikaners kwalik helde is; inteendeel.

Die ding wat ek wel interessant vind, is wat ANC-meelopers en kripvreters soos Jeffries en Smith se verwagting is van die ideale Azaniese Afrikaner, iemand wat Jeffries vir ‘n Afrikanerheld kan aansien. Smith is berug vir sy dreigemente dat, sou Afrikaners nie omrol en dood speel nie, volksmoord op ons wag. Enige kritiek op die NSA se endemiese korrupsie, misdaad, moord, staatsrassisme teen blankes en al die ander ondinge in Azanië, het Smith gewaarsku, sou lei tot die uitwissing van vier miljoen Afrikaners, sonder dat enige buitelandse skepe ons sal kom red. Ons durf nie die regime kritiseer nie, aldus Smith, omdat sodanige kritiek as rassisme ervaar sou word en ons met ons lewens daarvoor sou betaal.

Spreek laasgenoemde sinnetjie terloops nie van opperste rassisme aan Smith se kant nie? Dit lyk vir my al te veel of hy daarmee erken dat Afrikane allermins liberale demokrate is, wat ander sienswyses respekteer. Smith het duidelik verwag dat Afrikane op gewelddadige wyse sou reageer op enige Afrikaner-opposisie . Waar is die liberale demokrasie nou? Vreemd dat diegene soos Smith nie ook die Latino’s in Amerika waarsku dat bewegings soos La Raza sal lei tot volksmoord op Latino’s deur die blanke meerderheid in die VSA nie. Waarom die dubbele standaarde waaraan blanke Amerikaners en Afrikane gemeet word?

Smith en Jeffries se ideale Azaniese Afrikaner is klaarblyklik ‘n ruggraatlose jellievis, iemand wie se leitmotif “houd-den-bek” is, en wat stil en gedweë buk en selfs die pot petroleumjellie vir die NSA se swart heersers aangee. Bostaande is uiteraard ‘n fassinerende blik in die denkwêreld van die linkse, ook die Afrikanerlinkse. Is ons nie immers oor en oor vertel hoe ‘n eenvoudige een-man-een- stem benadering, sonder groepsregte, kwansuis tot almal in Suid-Afrika se voordeel sou strek nie? Uit Smith se waarskuwings blyk dit egter dat blankes nie slegs moes boedel oorgee by Kodesa nie, maar dat ons onsself inderdaad uit alle politiek en burgerlike opposisie moet onttrek. Is ‘n stem vir opposisiepartye soos die DA of VF+ dus ook implisiete rassisme wat eweneens tot volksmoord kan lei, vra ek myself af? Smith se askies-ek-leef kruiperigheid en Jeffries se mening dat Smith hieroor glo ‘n held sou wees, spreek veel meer van Afrikaners wat ons noodgedwonge moet neerbuig voor ons swart meesters, as wat dit van ‘n ware demokrasie spreek. Tog stem ek saam met Smith en Jeffries: In die praktyk is die NSA ‘n Afro-fascistiese diktatuur.

Selfs die mees agterlike rubriekskrywer van Naspers behoort egter vir homself te kan dink dat hierdie soort papbroekige onttrekking, askies-ek-leef benadering en boedeloorgawe nie juis iets is wat baie Afrikaners ‘n toepaslike lewensmodel sou vind nie. Diegene soos Smith wat kruiperige ANC-sikofansie aanhang, is dus slegs vir ‘n uiters beperkte aantal Afrikaners helde, en bots lynreg met die gees van die Boer wat nie geskroom het om die magtigste ryk op aarde in die ABO aan te vat nie.

Soos die Meksikaanse rewolusionêr, Emiliano Zapata, dit gestel het: “Ek sterf eerder op my voete as wat ek op my knieë leef.”

лобановский обыск

Herrie se kerrie: Smokkel met buitelanders se koppe

Die Vrystaat het miskien nie so vreeslik baie buitelanders getrek soos die sokker se ander groot gasheerstede nie, maar darem ‘n sarsie of twee.

En tipies Afrikaner, sal die humorverhaaltjies ook nie uitbly nie.

By ‘n gastehuis is ‘n Japannese sokkertoeris erg opgetrek met die heerlike maaltyd wat hy pas weggeslaan het. “ What you say the food velly velly nice?” wil hy by die gasheer weet. Die gasheer dink op sy voete: “ You push plate forward, rub your belly and say ‘Kaka!’ “

Die gasvrou hoor dit, en byt op haar lippe om nie te lag nie, maar in die proses loop die trane van lag inhou.

“ Why you cly?” wil die gas besorg weet.

Die moeilikheid, met die superster, Kaka, in die toernooi, is dit ook nie ‘n woord wat dié beleefde Japannees gaan vergeet nie, en stellig by verskeie ander gastehuise gaan gebruik om sy waardering vir die kos te betoon.

Omtrent soos Koos wat jare gelede in Taiwan gedink het “Tsjou en Lai” is Chinees vir ontbyt in die bed.

Maar die taalding en buitelanders. Jare gelede, diep in die ou Suid-Afrika in, het ‘n Stellenbosse akademiese egpaar besoek aan die VSA gebring, en daar links en regs mense genooi: “ If ever you come to South Africa…”

Een aand laterig, lui die voordeurklokkie, en hulle gaan maak oop. Dis Mr. en Mrs. Black. Hulle is met die skip onderweg iewers heen, en toe die skip in Kaapstad anker gooi, sien hulle op ‘n kaart Stellenbosch is sommer naby, en hulle haal die taksie ( What a rip off!) en hier is hulle.

Die huismense slaan gou iets aanmekaar, en stop die gaste in die gastekamer. Met ‘n nota in die kombuis vir die bruin huishulp dat daar gaste is, en sal sy asseblief vir hulle koffie en ‘n ietsie in die bed neem?

Die volgende oggend hoor hulle daar word aan die gastekamer se deur geklop, en die klopper word na binne genooi. Die deur gaan oop, daar is ‘n vreeslike gil, ‘n skinkbord wat kletter en breekgoed wat…wel, breek. Die volgende oomblik storm die huishulp die hoofslaapkamer in: “Mastah, mêrrim, daar is twee voorheen benadeeldes in die kooigoed!” Net, sy het nie na voorheen benadeeldes verwys nie.

Deeglik onder die indruk dat verdere huishou nie goed in die huislike geledere sal afgaan nie, word die gaste na ‘n deftige landgoed-restaurant geneem. Herrie wil-wil van Lanzerac onthou, maar nou nie so sterk dat Herrie bereid sal wees om gepresedeer te word hieroor nie.

Vir die bruin kelner was dit destyds eens te erg. Die Suid-Afrikaanse gaste word beleef op gemoduleerde Engels bedien maar kom dit by die Amerikaners: “Wil djy êtjies hê?” ‘n Ruk later: “Rook djy?” Telkemale “vertaal” die gasheer maar erg generies om verleentheid te voorkom.

Die bekende prof. Boelie Wessels, Herrie se peetpa, wat legendaries met Romeinse Reg geword het, en een van die min mense wat die Latyn vlot kan gooi, was in ‘n stadium ‘n Oxford-student. Hy kán die rooitaal gooi. By daai einste restaurant gaan eet hy saam met Herrie se pa en ma, en die bruin kelner praat net Engels, en word net in Afrikaans aangespreek. Maar hy byt vas met die Engels. Oom Boelie vererg hom, en spreek hom in Oxford-Engels aan.

“Sal die mastah nie maar samblief Afrikaans praat nie?”

topcargo отзыв

Hoe ‘n Afrikanerowerheid tot stand kan kom

In sy rubriek skryf dr Christo Landman dat ‘n kenmekaarkonferensie op 7 Augustus gehou gaan word. Die doel van die konferensie is onder andere dat Afrikanerbelange organisasies mekaar beter sal leer ken en, indien moontlik, om aansluitende samewerking met mekaar te vind met die doel tot die latere totstandkoming van ‘n Afrikaner Owerheid (AO), sou genoegsame toenaderingtussen die groeperings bereik kan word.

Mense vra hoe kan so ‘n AO tot stand kan kom as daar fundamentele verskille tussen rolspelers bestaan.

Hierdie verskille is hoofsaaklik tweërlei van aard:

‘n Volksraad word verkies in ‘n een-man-een-stem-verkiesing waar slegs geregistreerde kiesers hul stemme mag uitbring. Dit is die liberaal-demokratiese benadering.
‘n Afrikanerowerheid word saamgestel deur Afrikaanse organisasies. Dit is die konsosiatiewe benadering.

By die genoemde konferensie sal dr Landman asook mnr Paul Kruger die twee benaderings waarskynlik grondig bespreek en die voordele en nadele van elkeen uitwys.

Wat die voordele of nadele van die twee benaderings ook al mag wees, staan een kwessie soos ‘n paal bo water, naamlik dat daar slegs een verteenwoordigende liggaam namens Afrikaners op die binne – en internasionale terrein kan optree. Sou die Afrikaners op voetsoolvlak die AO nie as verteenwoordigend erken nie, dan besit so ‘n AO geen legitimiteit by sy eie mense en in internasionale fora nie. Insgelyks, sou Afrikanerorganisasies die volksverkose Volksraad nie erken nie, en as net nog ‘n splintergroep beskou, en sou hulle kan bewys dat hul gesamentlike ledetalle meer is as die getal Volksraadkiesers, dan het die Volksraad geen legitimiteit by bestaande organisasies nie.

Nou met watter een moet regerings dan amptelik skakel?

Omdat daar slegs een verteenwoordigende organisasie erken sal word, moet hierdie dilemma besweer word voordat die AO tot stand kom, en ek wil ‘n wenk of twee aan die hand doen om hierdie knelpunt te ontstrengel.

Eerstens, elkeen van die twee benaderings het sy eie voordele en nadele. Die kuns is altyd om die voordele te benut en die nadele uit te skakel.

Die oplossing wat ek aan die hand wou doen is dat albei roetes gevolg word. Volksmobilisasie word bereik deur die liberaal demokratiese benadering en herinnner Afrikaners op voetsoolvlak aan hul eie identiteit en volkskap. Dit is die groot voordeel van ‘n verkose volksraad, as ‘n paar honderdduisend kiesers aan so ‘n verkiesing sou deelneem.

Amptelike erkenning deur Afrikanerorganisasies verseker weer dat binnelandse sowel as buitelandse legitimiteit verkry word.

(‘n Verdere probleem duik egter op deurdat daar minstens twee registrasie-instansies bestaan wat kieserslyste saamstel en waar kiesers kan registreer, naamlik die VVK en die BVS (Boerevryheidstigting) wat reeds in 2005 ontstaan het. ’n Oplossing sou wees dat albei lyste geldig verklaar word vir die doeleindes van die verkiesing, maar dat kiesers slegs een stem mag uitbring as hulle op albei lyste geregistreer sou wees.)

My voorstel sou dus wees dat daar twee soorte afgevaardigdes moet wees, naamlik die verkose lede en die aangewese lede. Dit wil sê, die helfte van die volksraadslede moet deur kiesers verkies word en die ander helfte kan deur Afrikaners se belangeorganisasies aangewys word.

Gestel dat daar dus altesaam sestig raadslede sou wees, dan word dertig by ‘n amptelike verkiesing verkies. Die ander dertig word voor die verkiesing reeds aangewys, om amptelike erkenning aan die verkiesingsproses asook aan die daaruitspruitende AO te verleen.

Die feit dat organisasies slegs die helfte van die raadslede verteenwoordig, verhoed dat een of twee sterk organisasies die Raad nie sal kan kaap nie. Darenteen, sou ‘n politieke party besluit om sy bronne en takke te gebruik om sy partylede tot die Raad verkies te kry, kan die Raad sodoende ook nie deur ‘n politieke drukgroep oorheers word nie.

Dan is daar die probleem van makro- en mikro-organisasies. Die stemstelsel binne die AO kan seer sekerlik tog nie dieselfde gewig aan elke organisasie, groot of klein, gee nie. Daar is byvoorbeeld belange organisasies met meer as ‘n honderduisend lede, terwyl ander organisasies minder as tien lede het wat tussen hulle ‘n rekenaar of faksmasjien besit.

Nou hoe gaan ekwiteit tussen die organisasies bereik kan word? Hoe kan ‘n balans verkry word tussen groot en klein organisasies?

Een uitgangspunt is dat getalle alleen nie die waarde van ‘n organisasie as sulks bepaal nie. Daar is ander faktore, soos die strategiese belang wat gedien word, die gehalte van die leierskap, die geloofwaardigheid asook die relevansie van organisasies op nasionale vlak.

‘n Oplossing sou wees dat organisasies met minder as honderd ingeskrewe lede slegs een stem kan uitbring, terwyl organisasies met tussen ‘n honderd en ‘n duisend lede twee stemme kon uitbring. Dan sou organisasies met meer as ‘n duisend lede ‘n maksimum van drie stemme kon hê. Organisasies sou dan ook by ‘n neutrale instansie kon registreer deur hul ledelyste sowel as hul onderskeie grondwette en bedryfstate voor te lê om hul bona fides te bewys. Waar organisasies minder as byvoorbeeld vyftig lede het, kan hulle ‘n onderlinge assosiasie vorm om gesamentlik deur een afgevaardigde met ‘n sekundus verteenwoordig te word.

‘n Tussentydse grondwet en reglemente kan die hele struktuur logies uiteensit sodat kiesers sal weet waarvoor hulle op 31 Mei 2011 gaan stem.

Met hierdie uiteensetting wil ek dus nou die nasionale debat open vir die totstandkoming van ‘n legitieme Afrikanerowerheid.

Om die omvang van die probleem te besef, besoek gerus

http://www.radiopretoria.co.za/Volksorganisasies.html