Die Vrystaat het miskien nie so vreeslik baie buitelanders getrek soos die sokker se ander groot gasheerstede nie, maar darem ‘n sarsie of twee.
En tipies Afrikaner, sal die humorverhaaltjies ook nie uitbly nie.
By ‘n gastehuis is ‘n Japannese sokkertoeris erg opgetrek met die heerlike maaltyd wat hy pas weggeslaan het. “ What you say the food velly velly nice?” wil hy by die gasheer weet. Die gasheer dink op sy voete: “ You push plate forward, rub your belly and say ‘Kaka!’ “
Die gasvrou hoor dit, en byt op haar lippe om nie te lag nie, maar in die proses loop die trane van lag inhou.
“ Why you cly?” wil die gas besorg weet.
Die moeilikheid, met die superster, Kaka, in die toernooi, is dit ook nie ‘n woord wat dié beleefde Japannees gaan vergeet nie, en stellig by verskeie ander gastehuise gaan gebruik om sy waardering vir die kos te betoon.
Omtrent soos Koos wat jare gelede in Taiwan gedink het “Tsjou en Lai” is Chinees vir ontbyt in die bed.
Maar die taalding en buitelanders. Jare gelede, diep in die ou Suid-Afrika in, het ‘n Stellenbosse akademiese egpaar besoek aan die VSA gebring, en daar links en regs mense genooi: “ If ever you come to South Africa…”
Een aand laterig, lui die voordeurklokkie, en hulle gaan maak oop. Dis Mr. en Mrs. Black. Hulle is met die skip onderweg iewers heen, en toe die skip in Kaapstad anker gooi, sien hulle op ‘n kaart Stellenbosch is sommer naby, en hulle haal die taksie ( What a rip off!) en hier is hulle.
Die huismense slaan gou iets aanmekaar, en stop die gaste in die gastekamer. Met ‘n nota in die kombuis vir die bruin huishulp dat daar gaste is, en sal sy asseblief vir hulle koffie en ‘n ietsie in die bed neem?
Die volgende oggend hoor hulle daar word aan die gastekamer se deur geklop, en die klopper word na binne genooi. Die deur gaan oop, daar is ‘n vreeslike gil, ‘n skinkbord wat kletter en breekgoed wat…wel, breek. Die volgende oomblik storm die huishulp die hoofslaapkamer in: “Mastah, mêrrim, daar is twee voorheen benadeeldes in die kooigoed!” Net, sy het nie na voorheen benadeeldes verwys nie.
Deeglik onder die indruk dat verdere huishou nie goed in die huislike geledere sal afgaan nie, word die gaste na ‘n deftige landgoed-restaurant geneem. Herrie wil-wil van Lanzerac onthou, maar nou nie so sterk dat Herrie bereid sal wees om gepresedeer te word hieroor nie.
Vir die bruin kelner was dit destyds eens te erg. Die Suid-Afrikaanse gaste word beleef op gemoduleerde Engels bedien maar kom dit by die Amerikaners: “Wil djy êtjies hê?” ‘n Ruk later: “Rook djy?” Telkemale “vertaal” die gasheer maar erg generies om verleentheid te voorkom.
Die bekende prof. Boelie Wessels, Herrie se peetpa, wat legendaries met Romeinse Reg geword het, en een van die min mense wat die Latyn vlot kan gooi, was in ‘n stadium ‘n Oxford-student. Hy kán die rooitaal gooi. By daai einste restaurant gaan eet hy saam met Herrie se pa en ma, en die bruin kelner praat net Engels, en word net in Afrikaans aangespreek. Maar hy byt vas met die Engels. Oom Boelie vererg hom, en spreek hom in Oxford-Engels aan.
“Sal die mastah nie maar samblief Afrikaans praat nie?”
Leave a Reply
You must be logged in to post a comment.