Gustav Venter misken die HNP

U skryfstyl laat mens wonder of u doelbewus daarop uit is om reaksie te ontlok.  Hierdie kort antwoord is egter nie daarop gebaseer nie, maar slegs om u bewus te maak van die feit dat u groter skade as Max du Preez kan aanrig aan die Afrikanervolk, ’n volk waarvan u vermoedelik ’n lid is.

Dit is duidelik dat u die optrede van ’n sogenaamde boerseun, ‘Mad Max’, soos u hom tereg noem, nie goedkeur nie.  Dit is derhalwe noodsaaklik om sulke sake aan die lig te bring, selfs al neem dit u 7 240 woorde om die “pratende Max” aan te kla oor hoe hy sy woorde “rangskik en uitmarsjeer in ’n enkellinie”.

Wat u moontlik nie begryp nie, is dat u skrywe getuig van ’n gebrek aan politieke insig. U tirade oor die “verstokte wit NP, die mees verstokte organisasie in die geskiedenis van verstokte grotbewonerorganisasies”, mag dalk korrek wees aangesien daardie “verstokte” organisasie deur sy eie toedoen ’n verdiende dood gesterf het. Oor die KP, die AWB en die Volksfront sal die geskiedenis ook oordeel.

U stelling oor die HNP word egter met die minagting wat dit verdien, verwerp. Miskien behoort u eerder waardering te hê vir ’n party wat na 38 jaar steeds bestaan en in daardie tydperk alles in sy vermoë gedoen het om die verraad van die NP aan die kaak te stel en die huidige onwettige regime aan te val oor elke moontlike saak. En terloops, die HNP is springlewendig en beleef tans ’n ongekende groei en vooruitgang.  Ek wil u dus aanraai om u eerder te vergewis van die feite voordat u weer so ’n ondeurdagte stelling maak.  U stelling “maar wie onthou nou die HNP (die Ha en Pee)”, getuig nie net van u swak oordeel en insig nie, maar aan ’n tekort aan kennis van huidige gebeure rondom u.

Dit is duidelik dat u nie met die huidige politieke gebeure tred hou wanneer u  laat blyk dat u nie bewus daarvan is dat Afrikaners tans in hierdie land probeer om hande te vat ter eendragtige verset teen ons vyande nie.  Indien u dit wel besef, is u tans besig met doelbewuste kwaadstigting tussen volksgenote, en sal u uiteindelik daaroor moet rekenskap gee.

U beskuldig Max van die misbruik van “die magtige wapen”, sy pen.  U moet nie nog groter skade met dieselfde wapen aan die Afrikanervolk aanrig nie.uslugi-poligraf.comФильчаков прокурор харькова

Amateur-antropoloë en opposisiepolitiek

ImageIn hierdie rubriek reageer ek op die debat oor die opposisie-politiek wat na aanleiding van Jan-Jan Joubert se artikel in die Johannesburgse dagblad Beeld ontstaan het. Ten eerste word gehandel met die “antropologiese” perspektief op die ANC as ‘n Afrika-beweging wat nie vir adversatiewe politiek vatbaar is nie. In die tweede plaas word die posisie van die opposisie behandel teen die agtergrond van die strukturele probleem wat deur Suid-Afrika se sentralistiese grondwet teweeg gebring is.

Die ANC

In die beste tradisie van adversatiewe politiek en in gemaklike geselskap met enige Engelse of Amerikaanse hofpraktisyn het Bulelani Ngcuka se regsverteenwoordiger, advokaat Morame met aggressiewe en vyandige kruisverhoor korte mette met Mac Maharaj en Mo Shaik voor die Hefer-kommissie gemaak.

Die Hefer-kommissie self bied ‘n sprekende aanskouingsles van hoe Thabo Mbeki hoogs doeltreffend en met die minimum van kritiek wat hy vir homself op die hals haal, sy opponente binne die ANC uitoorlê. Dit bied ‘n handboekgeval van doeltreffende politieke (en militêre) strategie, van hoe om met die minste moontlike energie-besteding en risiko jou opponent te elimineer. (Onthou dit gaan eintlik oor Jacob Zuma, wat, soos beplan, ná Hefer behoorlik aan Ngcuka – een van Mbeki se vertrouelinge – uitgelewer sal wees.)

Oor die afgelope dekade het die ANC met Mbeki aan die voorpunt sy Kommunistiese Party- en Cosatu- bondgenote onder andere deur ‘n mengsel van openbare vernedering en private afknouery gedissiplineer en behoorlik onder die duim van die party gebring. Die twee liggame – blote skadu’s van wat hulle eens was – het as gevolg daarvan grootliks hulle politieke relevansie verloor.

Die ANC het in 1994 die IVP met ‘n ooreenkoms onder andere oor beloofde federalisme, groter magte vir die Zoeloe-koningshuis, ens., tot deelname aan die verkiesing oorreed. Die IVP en Mangosuthu Buthelezi by name is op velerlei wyses daarna deur die ANC-leierskap verneder. Buthelezi, onder die bedreiging van hernieude geweld in Kwazulu-Natal, in die aangesig van aggressiewe adversatiewe politiek in Kwazulu-Natal onder die leierskap van Mbele, en ten spyte van die feit dat die federalisme-oorenkoms verbreek is, het in weerwil van sy klaarblyklike onvermoë om ‘n beduidende invloed op die breë gang van die politiek uit te oefen, het geen keuse nie as om steeds deel van die regering te bly.

Die NNP het ‘n ooreenkoms met die ANC bereik, wat aldus die NNP moes help om beter vir die minderhede te beding. Adriaan van Niekerk, taalombudsman van die party, moes toekyk hoe die verengelsingsbeleid in die openbare sektor onder die aanvoering van die ANC onverpoos voortgaan, ondanks aanhoudende klagtes daaroor. Van die voldoening aan die belange van die minderhede wat die NNP deur sy ooreenkoms sou bewerkstellig het, kom duidelik niks tereg nie.

Die Vryheidsfront het op die vooraand van die 1994-verkising ‘n ooreenkoms met die ANC bereik, wat in beginsel die deur vir ‘n volkstaat oopmaak. Die grondwet is te dien effekte gewysig. Elke keer as die Vryheidsfront met die regering praat, bevestig laasgenoemde by navraag dat die ooreenkoms wat na die volkstaat moet lei, steeds van krag is. Toe Orania se munisipale status twee jaar gelede ter sprake gekom het, het die regering die kwessie vermy en moes dit met hoë koste vir Orania (en die Vryheidsfront) in die hof verder gevoer word. Orania is steeds sonder munisipale status en die regering vermy dit om hierdie by uitnemend politieke kwessie in die gees van die ooreenkoms wat hy met die Vryheidsfront het, te hanteer.

Solidariteit het aanvanklik by monde van die voorsitter van die parlementêre arbeidskomitee, Salie Manie, gunstige seine van die ANC gekry oor die beoogde gelykheidsakkoord. Sedertdien hou die ANC Solidariteit nou reeds bykans twee jaar aan ‘n lyntjie oor die saak. Ons is tans net so ver weg van ‘n gelykheidsakkoord as toe die gedagte die eerste keer genoem is,

Hierdie voorbeelde (en nog ander kan genoem word) dui oorweldigend daarop dat ons in die ANC ‘n politieke beweging het met ‘n deurtrapte vermoë om sy doelwitte te bereik en om in die proses sy opponente met afdreiging, intimidasie, delegitimering, koöptasie, misleiding, onbepaalde uitstel van die hantering van vraagstukke, verontagsaming van ooreenkomste ens. te neutraliseer.

In hierdie opsigte onderskei die ANC hom nie as ‘n tipiese Afrika-beweging, of Westerse beweging of Kommunistiese beweging of regse of linkse beweging nie. Hy plaas hom bloot in die kategorie van tipiese politieke beweging wat soos die talle ander oor die eeue heen in Afrika, Europa, of waar ook al die vermoë om mag te maksimaliseer en opponente te neutraliseer, verfyn het.

Laat ons dus tog maar gerus die amateur-antropologie laat vaar dat ons eintlik die ANC as ‘n besonderse Afrika-verskynsel moet hanteer en dus noodwendig in terme van ‘n anti-konflikmodel versigtig en deurlopend vriendelik moet benader. Die ANC se rekord van politiek beoefen demonstreer duidelik dat daar geen rede is om die ANC as ‘n beweging van swartes te tipeer nie, maar juis as by uitstek as ‘n beweging wat stewig onderlê is in die logika en die strategie van magsmaksimalisering. Onderliggend aan die antropologiese kategorieë wat die afgelope paar dae die rondte gedoen het, is boonop ‘n verbysterend onrealistiese aanname dat die ANC in tradisionalistiese Afrikaterme vertolk moet word. ‘n Meer ongegronde lees van die ANC is nouliks denkbaar. Die ANC is ‘n tipies modernistiese beweging, wat hom bowendien konsekwent van Westerse denkbeelde bedien het. Die Freedom Charter is ‘n tipies Westerse dokument waarin die waardes van die moderne Westerse liberale staat omhels is. Die ANC het hom daarna in die grondwetlike onderhandelings met al die wesenskenmerke van die liberale staat vereenselwig: ‘n grondwet met fundamentele regte, ‘n konstitusionele hof, sekularisme, skeiding tussen kerk en staat, ens. Trouens, die ANC is waarskynlik in vele opsigte sterker met Westerse denkbeelde vereenselwig as sommige van die Westerlinge self wat die ANC Afrikanisties lees. In dié verband is dit noodsaaklik om daarop te let dat die gedagte van Afro-nasionalisme self (in terme waarvan ek die ANC vertolk) nié tradisionalisties nie, maar juis modernisties is aangesien dit ‘n nasionalistiese politieke denkbeeld verteenwoordig, soortgelyk aan die nasionalismes van negentiende-eeuse en twintigste-eeuse Europa wat rasioneel bedink is.

Die opposisie en die wentelbaan-verskynsel van eenparty-dominasie

Die opposisiepolitiek bevind sigself klaarblyklik toenemend in ‘n krisis. Bowendien word die krisis al hoe meer as sodanig beleef. Waar Peet Kruger byvoorbeeld drie jaar gelede bykans leedvermakerig gevra het watter haas vriend Tony uit die hoed gaan pluk om die ANC te troef, het Jan-Jan Joubert, ofskoon daar natuurlik van hom verskil kan word, sekere van die onderliggende probleme van die opposisiepolitiek en van die gevare wat dit vir demokrasie in Suid-Afrika inhou, aangespreek.

Die onderliggende probleem van die opposisie in Suid-Afrika is struktureel van aard. Meer spesifiek behels dit ‘n grondwetlike probleem wat al hoe duideliker voelbaar raak in die toenemende krisis van die opposisie. Dis ‘n saak wat trouens al herhaalde kere deur myself en ander opgehaal is. Juis daarom vind ek dit jammer dat deelnemers aan die debat na aanleiding van Joubert se artikel hulle geredelik tot oppervlakkighede gewend het soos om Tony Leon van arrogansie te beskuldig, of die DA van opportunisme ens. ens. Dit mag inderdaad so wees dat Leon arrogant is en dat die DA nie vry van opportunisme is nie. Dit sou egter ‘n heel maklike taak wees om in soortgelyke persoonlike terme ander partye en hulle leiers van arrogansie, opportunisme, geïntimideerdheid, oppervlakkigheid, kruiperigheid, ruggraatloosheid ens. ens te beskuldig. Die DA het nie ‘n patent op dié soort dinge nie. Dis egter nie ter sake nie.

Wat wel ter sake is, is dat Suid-Afrika ‘n sentralistiese grondwet het, en dat die ANC weens die rasseaard van ons politiek en met die swart steun waarop hy kan reken, van beheer oor dié magsentrum verseker is. Ál die opposisie-partye én die ANC deel dit tans met mekaar dat hulle òf nie die strukturele posisie as ‘n probleem beskou nie, òf verkies om dit nie aan te spreek nie, hetsy omdat hulle nie weet hóé nie, hetsy te lugtig is om dit te doen omdat die ANC dalk sal aanstoot neem en die toegang tot die president as gevolg daarvan in gevaar gestel sal word.

Die DA is weliswaar histories federaal gesind en het in die afgelope tyd weer enkele kere federale geluide gemaak. Tog sien die party skynaar nie die sentralistiese situasie as ‘n baie ernstige probleem nie en meen dat dit mettertyd genoeg steun sal kan monster om die ANC te verslaan. Die DA beskou die Suid-Afrikaanse politiek dus as basies bipolêr met die ANC as die een pool teenoor die DA (en moontlike bondgenote) as die ander pool. Aangesien hy homself as die teenpool van die ANC en as ‘n potensieel alternatiewe regering beskou, is sy optrede uitgesproke en selfstandig. Met die ANC as sy teenpool gee hy min om wat die ANC van hom dink. Trouens, wat die ANC en die regering van hom dink is nie vir hom ‘n faktor nie. Hy is per slot van sake ‘n selfstandige pool. (In dié opsig is die DA se optrede in pas met die optrede van sy voorgangers teenoor die Nasionale Party gedurende die vorige bedeling, asook soortgelyk aan die optrede van die groot Duitse, Britse of Franse partye teenoor mekaar. Let op dat die optrede nie bepaal word deur die vraag of die stelsel oor ‘n Westminster- of ‘n proporsionele aard beskik nie. Die optrede van die partye is in beginsel bedingend en mededingend.)

Die NNP en die VF Plus ens. het egter aanvaar dat die ANC se oorheersing van die politieke orde gekom het om te bly en beskou hulself derhalwe nie as selfstandige pole binne ‘n bipolêre of ‘n multipolêre politieke orde nie. Hulle beskou die politiek dus as unipolêr anders as die DA se bipolêre siening. Dienooreenkomstig word die verhouding met die blywende magsentrum – die ANC – as van deurslaggewende belang gesien. Dit word as ‘n nodelose oefening beskou om met die ANC mee te ding omdat sodanige mededinging per slot van sake nie die uitwerking kan hê om die ANC as enigste (dominante) pool van die politieke orde te ontsetel nie. Maar nog veel meer as dit, is dit bowendien uiters riskant om met die ANC te beding omdat die ANC kan aanstoot neem en alle moontlikhede om iets te bewerkstellig tot die voordeel van die belange wat die partye graag wil dien daarmee in gevaar gestel word. Die verhouding met die ANC kán derhalwe nie mededingend met dié wees nie omdat die partye net heeltemal te swak in vergelyking met die ANC is. Bowendien durf dit ook nie bedingend wees nie omdat dit die vriendelike verhouding in gevaar stel op grond waarvan die belange wat daardie partye verteenwoordig, bepleit word.

Die sentrale verskil tussen die DA en die gemelde opposisie-partye is dus dan die locus van oriëntasie. Die DA is sy eie oriëntasie-locus. Hy wentel as’t ware rondom homself want hy voorsien dat hy moontlik nog kan regeer. (Hoe realisties dit is, is natuurlik ‘n ander saak.)

Die ander partye se oriëntasie-locus is die ANC, want hulle sien die ANC as die permanente regeerder en gevolglik bepaal die ANC hoe hierdie partye hulle hulself moet oriënteer, naamlik in die gunstigste moontlike verhouding met die ANC om op ‘n vriendelike wyse die ANC om ‘n gunstige kopknik te mag vra. Hierdie partye oriënteer hulleself in ‘n wentelbaan rondom die ANC-sentrum. Dit beteken nie dal hulle die ANC ondersteun nie, maar wel dit hulle van die ANC afhanklik is en hulle eie posisie in terme van die ANC se verwagte reaksies inrig.

Laasgenoemde partye bevind hulle in ‘n dilemma in die volste sin van die woord. Hulle het moontlik strategiese doelwitte wat hulle graag wil bevorder. Dit kan hulle egter nie doen nie omdat dit hulle in spanning met die ANC kan bring en hul noodsaaklike nabye verhouding met die ANC kan bedreig. Hulle word dus in ‘n keuse ingedwing om óf hulle eintlike doelwitte te laat vaar, óf die noodsaaklike verhouding met die ANC op te offer. As hulle die strategiese doelwit ‘n hoë profiel gee, is die noue verhouding met die ANC daarmee heen en kan hulle hoegenaamd niks bepleit nie. Aan die ander kant, beteken die aanknoop en kultivering van die noue verhouding met die ANC, wat noodsaaklik is om minstens iets te bepleit, dat die strategiese doelwitte daarmee heen is. Dit leef moontlik as vae en swak geartikuleerde sentimente voort maar verskyn nie meer op die politieke agenda nie.

Die noodsaaklik noue verhouding met die ANC het tegelyk ‘n regstreekse uitwerking op die verhouding jeens die aspirerende teenpool, naamlik die DA. Die ANC het ‘n hewige renons in die DA, nie omdat die ANC so ‘n Afrika-organisasie is nie, maar omdat hy met afsku vervul is teen diegene wat hom voortdurend aanval. Dit word natuurlik vererger deur die feit dat die ANC as die prima morele agent plaaslik en in die buiteland lank daaraan gewoond was om op die hande gedra te word en geensins daarvan hou om voor stok gekry te word nie. Diegene wat dus naby die ANC wil bly en oortuig is dat hulle die oor van die president moet hê, moet gevolglik hulle bona fides bewys, deur die ANC se afkeur in die DA te deel en te artikuleer. Gevolglik vind ons toenemend die verskynsel dat die nie-DA-opposisiepartye in hulle afkeur in die DA verenig is en saamstem oor die DA se beweerde arrogansie, kritieklewering ter wille van kritiek, opportunisme en dat die DA met al hierdie dinge tog niks regkry nie. Eersgenoemde aantygings is soos reeds gesê irrelevant. Laasgenoemde dat die DA niks regkry nie, (behalwe natuurlik om ‘n eenpartystaat te verhoed) is moontlik grootliks korrek. Dit doen egter nie afbreuk aan die feit dat die nie-DA-opposisiepartye op hierdie manier onbedoeld saam met die ANC teen die DA verenig, in plaas van wat die DA graag sou wou hê, naamlik dat die opposisie teen die regering moet verenig. Die effek van hierdie vereniging téén die DA in omstandighede waar ons reeds ‘n sterk eenpartydominante stelsel het, is dat die konsep van opposisie as sodanig verdag gemaak word met die gevolg dat die bestaande eenparty-oorheersing slegs verder verskans word.

Wanneer die posisie van die opposisiepolitiek aan die bod kom, is dit noodsaaklik dat ons die onderliggende strukturele oorsake van die krisis van die opposisie, die penarie vir minderhede en die gevaarligte vir demokrasie blootlê. Die bylê van die probleem is natuurlik ‘n taak en ‘n half (om die minste te sê.) Maar laat ons minstens ooreenkom om nie agteruit te boer met oppervlakkige persoonlike beskuldigings en verdagte “volkekunde” nie.

free games no download no registration slotsалександр лобановский класс

Is parlement?re opposisie “ongesond”?

ImageDie stof wil nog nie gaan lê oor mev. Helen Zille se verkiesing as leier van die DA nie. Pleks van ’n intellektuele of politieke debat oor Zille se toekomstige beleidsrigtings, gaan dit egter oor ’n taamlik onsmaaklike sms wat mnr. Pat Hill na bewering rondgestuur het en waarin daar verwys word na Zille as “die laaste spyker in die Afrikanerdoodskis”.

Veral die politieke korrespondent van Die Burger en Beeld, Jan-Jan Joubert, tree op as selfaangestelde openbarebetrekkingekonsultant vir Pat Hill, Robin Carlisle en sommer elke ander geriatriese Prog wat nog droom van die dae toe mens spreekwoordelik “Prog gepraat het, VP gestem het en God gedank het dat die NP aan bewind was”.

Gerugte wil dit hê dat mnr. Tony Leon deur Zille uit die party gewerk is. Indien Leon nie bedank het nie, sou hy in elk geval sy leierskapspos kwyt gewees het, want Zille het ’n paleisrevolusie teen hom beplan. Hoe waar dit is, weet ’n mens nie.

Toevallig verskyn daar vandag ’n interessante artikel in Die Burger waarin die redakteur ’n sug van verligting slaak dat Leon nie meer leier is nie. Ons lees die volgende:

“Dat ’n regering en die opposisie verskillend oor sake dink, is vanselfsprekend en selfs gesond. Dat hulle ’n robuuste politieke debat voer, eweneens.

Tog is daar ’n grens wat liefs nie oorskry moet word nie. Te veel polarisasie is ongesond.

[…]

Mbeki en Leon pas albei in die Angel-Saksiese politieke kultuur, waar verskille op die spits gedryf en die politieke debat by wyse van spreke met die skerpte van die swaard gevoer word. Dit in teenstelling met die vastelandse Europese politieke kultuur, waar die ergste venynigheid vermy en daar makliker na konsensus gesoek word.

Tiperend van die Suid-Afrikaanse situasie is die feit dat Mbeki en Leon mekaar eers reg aan die einde van laasgenoemde se leierskap van die DA onder vier oë gespreek het. In die meeste demokrasieë is dergelike gesprekke gereeld op die agenda.

Daarom is dit verblydend dat Mbeki en Leon se opvolger, me. Helen Zille, reeds onmiddellik ná haar verkiesing ’n afspraak wil reël. Dis soos dit hoort.”

Behalwe dat die skrywer hiervan hom gruwelik misgis met die hewige woordgevegte wat daar op die Europese vasteland woed, die vele hofsake en venynige opmerkings wat daar oor en weer in Nederland, België, Frankryk, Duitsland en Italië gemaak word, om nie van die sluipmoord op Pim Fortuyn te vergeet nie, kan ons sien waarom Die Burger so baie van Helen Zille hou.

Zille soek konsensus, nie polarisasie nie. Hoor ons iewers die klokkies van ’n eenpartystaat lui? Jan-Jan Joubert het self enkele jare gelede ’n taamlike debat aan die gang gesit oor die verskil tussen die DA en die Vryheidsfront. Op daardie stadium het Pieter Mulder gepraat van “samewerkende opposisie” en dat sy party min of meer aanvaar dat die ANC vir altyd aan bewind gaan wees. Hierop het Koos Malan ’n insiggewende repliek gelewer wat destyds op die Praagwebwerf gepubliseer is. Dit word vandag geherpubliseer omdat hierdie kwessie nog steeds met ons is. Sekere mense in die land, veral diegene wat dweep met “demokrasie”, hou nie van demokratiese opposisie nie en wil eintlik hê dat ons in ’n soort eenpartystaat met ’n “mak” opposisie of sónder enige opposisie moet verval.

Dit bring my nou by ’n gesprek wat ek enkele jare gelede met Tony Leon gehad het by die Hyatt-hotel in Rosebank op die stadium toe die DA uitmekaar gespat en die NNP weer sy eie paadjie begin loop het omdat hy met die ANC wou saamwerk. Volgens Leon het hy eintlik destyds ’n goeie verhouding met Marthinus van Schalkwyk gehad, maar iewers het “groter magte” in die vorm van FW de Klerk en die base van Naspers besluit dat ’n sterker opposisie die ANC net verder gaan antagoniseer en die land gaan “polariseer”.

Vandag lees ons dit weer in Die Burger waar Helen Zille gelukgewens word met haar “sagte styl” van opposisie. Wat sê dit vir ons? Tony Leon moes padgee omdat hy wou opponeer en nie wou saamwerk nie.

Dus is die hele debat rondom die aard en funksie van parlementêre opposisie in ’n eenpartydominante staat soos Suid-Afrika nog lank nie uitgeput nie.

Hoe lyk die Suid-Afrika waarvoor Helen Zille haar beywer? wil ’n mens vra. In ’n onlangse radio-onderhoud op RSG se “Praat saam” het mnr. Jaco Mulder van die Vryheidsfront Plus haar die volgende vraag gevra:

Wat is u standpunt oor die DA se verhouding met ander opposisiepartye, gaan die DA homself/haarself beywer vir samewerkende opposisie of gaan die DA voort met sy "DA alleen"-opposisiestyl, inaggenome die feit dat Suid Afrika nie ’n homogene land is nie, maar wel ’n diverse land.

Hierop het Zille geantwoord:

"My posisie teenoor ander opposisiepartye is dit: Die DA is in koalisie met die VF Plus in Kaapstad, ons het vir mnr. Dirk Smit as Speaker en dit werk goed, baie goed. Mnr. Smit staan my by in woord en daad met baie goeie raad.

Die DA staan vir ’n opegeleentheid-gedrewe samelewing. Ons moet weg beweeg van identiteitspolitiek na ’n rigting van die politiek van aangeleenthede, knelpunte en issues. My boodskap aan alle minderhede is dat ons deel kan wees van iets baie groots, nie van ons klein groepies of laertjies nie.

My rol is ook nie om ander opposisiepartye te ondermyn nie, maar om met hulle saam te werk. Ek is baie in my skik oor hoe die VF Plus met my in Kaapstad saamwerk.”

Jacob Zuma se woorde aan ons Afrikaners by die onlangse braaivleis wat ons saam bygewoon het, was: “die Afrikaner is nie net nog ’n minderheid nie”. Wil Helen Zille die Afrikaner, sy taal, geskiedenis, identiteit, die totale geestelike bouwerk wat oor 350 jaar in dié land tot stand gekom het, reduseer tot ’n “klein groepie” of “laertjie”? Ek hoop nie so nie.

Wat sommige geskiedskrywers die “imperiale mistiek” noem, loop soos ’n goue draad deur die Engelse politiek in Suid-Afrika. Die gedagte om ’n groot ryk (“iets baie groots” in Zille se woorde) tot stand te bring met miljoene mense wat maar alte graag van hul identiteit sal afstand doen om hul lojaliteit teenoor die ryksideaal te bevestig, is nog altyd as byna vanselfsprekend geag.

Daarenteen verstaan die ANC egter baie goed hoe om etniese antagonismes en veral rassegevoelens te gebruik om sy kiesers by die stembus te kry. Deur etnisiteit as ’n politieke faktor in Suid-Afrika te ontken, ontneem die DA hom van ’n belangrike wapen in sy arsenaal as opposisieparty. Indien daar ’n land in Afrika bestaan waar etnisiteit geen rol in die politiek speel nie, sou ek graag die naam van daardie land wou verneem.

Aan die ander kant lyk dit, as mens kyk na die onlangse uitsprake van mnre. Pat Hill en Robin Carlisle, asof daar in die DA tóg plek vir die meer negatiewe aspekte van etnisiteit soos dit in Boerehaat manifesteer, sou wees…

аппарат для мойкиФільчаков Олександр Васильович

A Shining Light Goes Out in Africa

On Saturday, May 5, Anthony Mitchell died in the crash of Kenyan Airways Flight 507, which killed all 114 people on board. Based in Nairobi, he was an Associated Press reporter who had recently broken a story on secret prisons in Ethiopia and the U.S. involvement in the detention and interrogation of prisoners there. The world has lost another journalist, one who was taking the necessary risks to get at the heart of the complex and often ignored story of Africa.

Most Americans know of Somalia as the setting for the feature film “Black Hawk Down.” This film depicted the failed 1993 U.S. military assault on Mogadishu. Eighteen U.S. soldiers died. Less well known is that more than 1,000 Somalis also were killed. Somalia, which had been mostly ignored by the U.S. media, was briefly in the news as the U.S.-backed Ethiopian military overthrew the Islamic Courts Union, which had been controlling most of Somalia.

Mitchell’s exposé detailed the fate of some of the hundreds of thousands of refugees. They were fleeing war, but to the United States they were possible al-Qaida operatives who had found a safe haven in Somalia. According to Mitchell, dozens of refugees were “transferred secretly and illegally in recent months from Kenya and Somalia to Ethiopia, where they are kept without charge or access to lawyers and families.”

In his groundbreaking report, Mitchell wrote, “CIA and FBI agents hunting for al-Qaida militants in the Horn of Africa have been interrogating terrorism suspects from 19 countries held at secret prisons in Ethiopia, which is notorious for torture and abuse.”

The U.S. State Department documented Ethiopia’s use of torture, and the FBI admitted to Mitchell that it was interrogating prisoners there.

Several prisoners have since been released, including 17-year-old Safia Benaouda, a Swedish citizen. She was the first to report that uniformed U.S. military personnel arrested her and directed the Kenyan soldiers who took her captive. Amir Mohamed Meshal is also being held there. The 24-year-old U.S. citizen is from Tinton Falls, N.J. His family’s lawyer, Jonathan Hafetz of the Brennan Center for Justice at NYU School of Law, told me: “The U.S. admits that the FBI has interrogated him. The Red Cross and family have been denied access. We can’t get a lawyer to see him because we don’t know where he’s being held. It has been over two months, with no charge. We are calling for congressional hearings.”

Salim Lone, a columnist with the Daily Nation in Kenya, knows about terrorism. He was the U.N. spokesman in Iraq when the U.N. compound there was bombed in 2003. After the U.S. launched airstrikes against Somalia last January, Lone told me, “The world does want to help the U.S. end terror, but the way the U.S. repeatedly is doing it, from Iraq and Afghanistan to now in Somalia, this will increase the amount of terrorism that exists in the world.”

Make no mistake about it, the Horn of Africa is in the cross hairs of the United States. There is oil in Sudan, Somalia and Ethiopia. The New York Times reported that after the U.S.-backed Ethiopian invasion of Somalia, the U.S. allowed Ethiopia to buy arms from North Korea even though the U.S. had just won tough U.N. sanctions against North Korea.

The Pentagon recently announced the formation of Africom, the “new unified, combatant command” for Africa. Columnist Salim Lone’s response? “It’s the last thing Africa needs. … It’s going to militarize Africa; it’s going to inflame conflict. There is so much anger against the United States, especially if it’s in the Horn of Africa, which is primarily Muslim.”

Marc Lacey covered Africa for The New York Times from 2001 to 2006: “Africa correspondents spend a lot of time in the air, often on old planes. I think crashes are in the back of every reporter’s mind. Anthony Mitchell was a fearless reporter. He understood the complexity of the continent and cared.”

Our exchange with Africa must involve more than oil, guns and secret prisons. Once people know, they care. Shining a light, journalists provide understanding. We need more coverage of Africa, from African journalists and from reporters like Anthony Mitchell.


игрушки фішер прайсФильчаков прокурор харьков

ESSA?s sal uiteindelik soos Rhodesi?rs verdryf word

Die huidige penarie waarin die DA verkeer, nadat dit op die lappe gekom het dat daar ’n aktiewe anti-Afrikanerstrategie binne die party gevoer word, is veelseggend. Hierdie skandaal wat slegs enkele dae na die verkiesing van die party se nuwe leier uitgelek het, kan die party se doodskoot beteken, tensy die party se spindokters dit suksesvol kan toesmeer, soos wat tans gepoog word. Die party beweer nou dat die sms ’n eksterne smeerveldtog is en dat forensiese ondersoeke gedoen word “om die oorsprong te vind”. Mens wonder onwillekeuring of die “forensiese getuienis” ooit aan die publiek bekend gemaak gaan word.

Selfs al word bo alle twyfel bevind dat dit ’n eksterne veldtog is (wat te betwyfel is), dan verander dit nog nie die wesentlike anti-Afrikanersentimente binne die DA-bestuur nie. Ongeag dat meeste Afrikaners vandag  die volksverraaier, Kortbroek, verag, was hy reeds die eerste slagoffer van die DA se anti-Afrikanerkultuur. Die rede waarom Van Schalkwyk van die  “Alliansie” weggebreek het, was weens die uitlek van Tony Leon en die Engelsprekende Ryan Coetzee (Leon se spindokter), se komplot om Van Schalkwyk (’n Afrikaner), na die NP/DP-huwelik, “uit te werk”.

Gegewe dat die DA deur oud-Progge, almal Engelssprekendes, en hul jonger rekrute oorheers word, is dit te verstane dat die party ’n anti-Afrikanerkultuur sou hê. Heelwat kommentators het al beweer dat Engelssprekende Suid Afrikaners (ESSA’s) se afkeur in apartheid nie gegaan het oor werklike morele oortuigings nie, maar dat dit eerder gemotiveer is deur hul haat vir die Afrikaner.

Die feit dat daar nog steeds so ’n haat binne die ESSA-gemeenskap teenoor Afrikaners bestaan, wys daarop dat die samesyn van die twee groepe binne die DA ’n kunsmatige situasie is. Hierdie situasie het noodgedwonge tot stand gekom wees ’n desperate poging deur albei groepe om swart dominansie af te weer. Die DA , as mikro-politieke party, is daartoe verdoem om nooit enige noemenswaardige invloed op die ANC-regering se politieke rigting uit te oefen nie. Slegs deur ’n onstabiele alliansie met ’n paar bedenklike nano-partytjies in Kaapstad te vorm, kon die DA op daardie lae owerheidsvlak en in daardie geïsoleerde geval, ’n vorm van statutêre beheer verkry. Alhoewel die party in daardie geval “beheer” het, is dit minimaal aangesien dit met drie magsbeperkende faktore te make het:

§         Plaaslike owerhede het betreklik min mag en word deur die provinsiale regerings (almal ANC-beheerd), sowel as deur die ANC se sentrale regering oorheers.

§         Aangesien hulle die stadsregering kan maak of breek, is die nano-partytjies in die DA-koalisie tot groot mate die stert wat dikwels die hond swaai.

§         Weens die Kaapse Metropool se swart bevolkingsontploffing, wat uit die Oos-Kaap gevoed word, sal die DA in die volgende verkiesing nie hond haar af maak nie. Dus, as hulle wil aanbly, sal die DA-“beheerde” stadsregering, terwille van swart steun, ’n ANC-tipe beleid moet voorop stel. Die DA se beleid sal dus deur ’n ANC-gesinde bevolking se belange bepaal word.

Veral lg. punt verteenwoordig vir die DA ’n landwye probleem. Vir die DA om uit sy mikro-partydop te breek na iets groters, sal dit ’n deurbraak onder die swart kieserspubliek moet maak. Die toestand van fragmentasie, tussen “Boer en Brit”, wat reeds in die party heers, is dus op die punt om met rasse skrede te kompliseer. Die party se verklaarde beleid om ’n breëbasisparty te word, beteken dat swart verteenwoordigers voortaan voorkeur sal moet kry (soos Zille reeds bevestig het) en dat swart prioriteite die beleid sal bepaal. In die NSA is politieke verteenwoordiging na gelang van ras verdeel, deels weens inherente afkeur tussen rasse, maar ook omdat die rasse se belange so radikaal verskil. Die belangeverskille vloei voort uit ’n verskeidenheid faktore waarvan onder andere kultuur, taal en sosio-ekonomiese klas belangrike aspekte is.

Dit sou dus prakties gesproke onmoontlik wees om binne dieselde politieke party die belange van alle groepe te huisves, omdat sulke belange meermale bots. D.w.s., indien die DA daarna wil streef om ’n hoofstroomparty te raak, dit effektief blanke belange sal moet versaak of ten minste afskaal. Weens die blanke se minderheidstatus in SA sal sy belange dus nooit op die  nasionale agenda geplaas word nie. Die blanke se voorland is dus agteruitgang en verval. Die DA se fantasie om ’n veelrassige party te word, is dus gedoem om te faal. Die party sal óf wit bly óf swart word. In ieder geval bly die blanke buite die hoofstroompolitiek. 

Die blanke se toekoms in die NSA lyk dus nie rooskleurig nie. Nogtans is die situasie vir die Engelssprekendes, hoewel hul minder deur die regime geviktimiseer word, op lang termyn baie slegter as vir die Afrikaner, wat tans die ergste die onderspit moet delf. Die  ESSA’s bestaan uit ’n geroesemoes van versaakte afstammelinge van eens magtige Europese ryke en ander laatkommers. Lg. “groep” het dus geen vorm van groepsbewussyn nie. Andersyds is die Afrikaner merendeels ’n homogene volk met ’n sterk etniese identiteit en bewussyn wat boonop tans aan die herleef is. Afrikaner-nasionalisme was dan ook die eerste suksesvolle nasionalisme op die Afrikakontinent. Die ESSA’s beskik egter oor geen saambindende faktor behalwe hul jaloesie teenoor die Afrikaner nie.

Met die huidige herlewing van Afrikanernasionalisme, tesame met die verval van die NSA, beweeg Afrikanernasionalisme onvermydelik in die rigting van een of ander vorm van geografiese selfbeskikking. Die ESSA’s, wat met die totstandkoming van ’n Afrikanerrepubliek in die NSA (as dit nog sal bestaan) agtergelaat sou word, sal dus dieselfde voorland hê as die eens selfversekerde Rhodesiërs in vandag se Zimbabwe. Die enigste kans op menswaardige oorlewing vir ESSA’s is om nou reeds te begin verafrikaneriseer en te hoop dat die Afrikaners bereid sal wees om hulle te assimileer. 

игрушка лунтикФильчаков прокурор харькова

Sarkozy se vakansietjie

Nadat Sarkozy Maandag aangekondig het dat hy ‘n paar dae vakansie gaan neem om uit te rus vir die groot taak wat voorlê, het hordes fotograwe na Korsika gereis. Die nuutverkose president het verklaar dat hy op Napoleon se geboorteplek gaan uitspan om voor te berei vir die omvattende hervormings wat hy vir Frankryk in gedagte het.
 
Uitgepak, opgestel en ingegrawe moes die persmense egter na hul aankoms op die eiland verneem dat hulle om die bos gelei is want Sarkozy, sy vrou Cécelia en hul seun Louis is Maandag per Falcon 900 EX-privaatstraler na Malta. Ontnugterde joernaliste het nou vasgestel dat die straler aan Vincent Bolloré, Franse industriële magnaat, behoort wat die vliegtuig aan die president beskikbaar gestel het. Die reeksnommer by die vluginskrywing is met die eienaar verbind.

In Malta het ‘n 60m luukse jag gereed gestaan om die vakansie in te lui. Dié jag behoort ook aan Bolloré. Dit het dus nie te lank geneem vir ‘n span nuushonde om die vasmeerplek en kaptein op te spoor nie. Die Sarkozys hou op die oomblik vakansie op die jag in die Middelandse See met ‘n helikopter wat danksy die onverpoosde mediagesnuffel oor die vaartuig hang.

Wat die prominente gesin die graagste wou vermy, het hulle nou getref: ‘n vloed vakansiefoto’s gisteroggend op die voorblaaie van Franse poniekoerante. Sarko, soos die Franse na hom verwys, is op die foto’s te siene op die dek van die Paloma in ‘n donkerblou t-hemp en oranje swembroek geklee. ‘n Weeklange verblyf op die skip, moes Franse daarna uitvind, kos ongeveer 200 000 Euro.

Lesers het behoorlik na hul asems gesnak vir dié rojale spandabelheid. Vergete is die vrae oor die samestelling van die kabinet en wie die beste Eerste Minister sal wees. Hulle wonder tans waarom die oordadige vrygewigheid nodig sou wees. Ségolène Royal se segsman, Vincent Peillon, beskryf Sarko se vakansie as ‘n "belediging vir Franse wat vroeg opstaan".

François Fillion, moontlike kandidaat vir Eerste Minister, het gou gister na die kleurvolle voorbladverslae tot Sarko se redding gekom: "Hy het ‘n vreeslike stresvolle veldtog agter die rug. Ek dink dat hy ‘n bietjie rus, privaatheid en vrede verdien het." Die Paryse media-eggo moes selfs tot by die Middelandse See getrek het want Woensdagoggend het Sarko sy drafroetine onderbreek om aan ‘n groot Franse radiostasie, Europe 1, sy vakansie te regverdig. Hy het onder meer gesê dat hy homself nie hoef te "versteek of te lieg of te verontskuldig" nie.

"Ek ken my gasheer Vincent Bolloré al 20 jaar lank en my vakansie kos die belastingbetaler nie ‘n sent nie," het hy bygevoeg. "Ek het ‘n klein pouse nodig wat ek saam met my gesin wou deurbring. More vroeg is ek weer terug op kantoor."

 
‘n Paar Sosialiste het intussen aangedui dat Sarkozy ‘n ware "staatsman" is en dat hulle hom sal ondersteun. Daar is egter meer kandidate as poste vir die sentrum. Jacques Attali, eertydse raadgewer van Mitterand, het aan Le Monde gesê dat Sarkozy erken het dat hy regse politici uit sy eie kamp haat.

для банитопкарго развод

De la Rey-debat op 15 Mei 2007: Eloff, Roodt, Matshikiza, Van Graan, Zoid

Moenie die Mail & Guardian se groot debatsaand oor "The meaning of ‘De la Rey’ misloop nie! Met Theuns Eloff van die PUK, Dan Roodt van PRAAG, John Matshikiza van M&G, Mike van Graan (regisseur) en Karen Zoid (sangeres). Klik hieronder vir meer besonderhede en laat weet ons by inlig@praag.org sodat u naam op die gastelys kan verskyn.

 

PROGRAMME OF EVENTS FOR THE CRITICAL THINKING FORUM

THE ATLAS STUDIOS

JOHANNESBURG

h/v  Frost & Owl

Milpark

Johannesburg 

15 MAY 2007

 

            18h00 for 18h30           Guests arrive

                                       Welcome drinks to be served

 

          18h30                     Guests are ushered main ballroom  

 

          18h35                     Video of the Bok van Blerk’s – de la Rey

 

18h35                    Welcome by ABSA

 

18h40           ABSA introduces John Perlman (Speaker from ABSA to set the tone for the evening)

                            

18h45                    John Perlman – Moderator

 

(John introduces the Panel for the evening)

 

19h00           Debate in progress            Rebuttal – Questions and answers

 

19h30           Vote of thanks by Jason Zeelie – Managing Director of M&G Media Limited

 

19h45                     Cocktails served

 

 

          21h00                             Guests depart at leisure

автоподъемник Олександр Васильович Фільчаков

Tweede DA-politikus neerhalend oor Afrikaners

Image

Robin Carlisle

Terwyl die Boerehaatherrie rondom mnr. Pat Hill van die DA wat eerste hier op Praag bekendgemaak is, vandag opslae in die nasionale pers maak, blyk dit dat nog ’n party-hoë, mnr. Robin Carlisle, insgelyks neerhalende aanmerkings oor Afrikaans en Afrikaners op ’n vlug van Kaapstad na Johannesburg gemaak het.

Carlisle is ’n veteraanpolitikus van Kaapstad, Engelssprekend en behoort in sy eie woorde “saam met Tony Leon, James Selfe en Ryan Coetzee tot die binnekring van die party”. Volgens ’n Johannesburgse sakevrou wat om professionele redes nie haar naam bekend wil maak nie, het Carlisle haar tydens ’n gesprek, wat die hele vlug geduur het, vertel dat “baie Afrikaners in die DA, waaronder die Kaapse leier, mnr. Theuns Botha, ’n identiteitsprobleem het as gevolg van hul magsverlies in die vorige bedeling”.

Hul gesprek het ook oor die taalkwessie gehandel. Volgens Carlisle verkeer die Afrikaanse taal “glad nie in gevaar nie en word dit tans verryk deur Engelse woorde en die ‘kleurvolle patois’ wat Kaapse bruinmense praat”.

Hy is ook glad nie bekommerd oor die agteruitgang van Afrikaans aan universiteite en ander tersiêre inrigtings nie, “want, kom ons wees nou maar eerlik, die handboeke was nog altyd in Engels en Afrikaans het nooit regtig akademiese status geniet nie”.

Carlisle het teenoor die Johannesburgse sakevrou erken dat “daar spanning tussen Afrikaans- en Engelssprekendes in die party heers”. Tans dien Carlisle onder die leierskap van Theuns Botha in die Wes-Kaapse provinsiale parlement.

с освещениемтопкарго отзыв

Zim opposition splits

The last couple of years have been exceedingly tough for the Movement for Democratic Change, the only opposition political party of any note in authoritarian Zimbabwe. Party officials have been beaten with stones and logs; their cars have been hijacked; their posters have been methodically stripped from street poles. In one memorable instance, thugs tried to toss the party’s director of security down a sixth-floor stairwell at its headquarters.

And those are just the attacks they have endured from their own members.

Even more than the Zimbabwean government’s frequently brutal abductions and assaults on members of the M.D.C., the internecine brawls are evidence that all is not well inside Zimbabwe’s political opposition, the force on which the West has pinned its hopes for democratic change.

As President Robert G. Mugabe’s 27-year rule enters what many analysts call a terminal phase, the selfproclaimed democratic opposition is near its nadir.

The Movement for Democratic Change is split into two bitterly opposed factions, at war over ideology, power and prestige. Each has called the other a tool of Mr. Mugabe’s spy service, the Central Intelligence Organization, and each has accused the other of betraying the party’s democratic ideals.

Now, with a crucial national election looming, the question is whether they can reform their tactics and patch up their differences long enough to mount a serious challenge to Mr. Mugabe — and if they do, whether ordinary people will care.

Some Zimbabweans are skeptical. “They don’t seriously challenge the regime,” said Mike Davies, who leads a civic group, the Combined Harare Residents Association. “You ask young people here what they want, and their No. 1 answer is ‘I want to get the hell out of Zimbabwe.’ They don’t buy into the M.D.C.”

Another expert, a political analyst in Harare, the capital, who spoke on condition of anonymity out of fear of expulsion by the government, was dismissive. “As a political party,” he said, “they haven’t cut the mustard.”

An unlikely amalgam of whites and blacks, trade unionists and intellectuals, the Movement for Democratic Change nearly won control of Parliament in 2000, just a year after its founding, and nearly beat Mr. Mugabe in the 2002 presidential contest.

But by the end of 2006, repeated miscalculations and sometimes violent infighting had divided the party into two feuding camps, both almost irrelevant.

They might still be, had Mr. Mugabe’s riot police not severely beaten dozens of opposition members during a protest on March 11, including Morgan Tsvangirai, the popular figure who now heads the party’s largest faction.

Although Mr. Tsvangirai and his loyalists presided over the party’s decline — and not a little of the violence — his photogenic head wound and swollen eye instantly elevated the party’s profile in the world press, turning him into a symbol of democratic change in Zimbabwe.

For the M.D.C., Mr. Tsvangirai’s drubbing could be a godsend. Though the economy is in ruins, millions of citizens have fled the country and most of those who remain resent Mr. Mugabe, the president, now 83, who has declared his intention to seek a new term in elections next March.

Zimbabwe’s neighbors, belatedly alarmed at the unraveling next door, have appointed President Thabo Mbeki of South Africa to mediate guarantees of a free and fair election.

Most political analysts say Mr. Mugabe has already begun his campaign, in his own way. In February his agents began a wave of kidnappings and beatings of hundreds of Movement for Democratic Change leaders — a crusade, critics say, to destroy the opposition’s will to contest another election.

Faced with that crusade, the two M.D.C. factions have declared a temporary truce and pledged to wage a single campaign against Mr. Mugabe. But with 11 months left before the vote, they have yet to choose a presidential candidate or a parliamentary slate, much less a campaign plan.

Brian Raftopoulos, a Zimbabwean political scientist at the Institute for Justice and Reconciliation in Cape Town, says the clock is ticking. “They have to agree at the very minimum on a common election strategy and a common nominee for president,” he said. “I think they’ve got very little time to do that.”

In interviews, Mr. Tsvangirai and Welshman Ncube, the general secretary of the opposing M.D.C. faction, said they were in serious talks to put aside their rivalry and refocus their energies on defeating Mr. Mugabe.

That will be a tall order, for as Mr. Ncube says, the two sides split over bedrock issues about how a democratic opposition should function.

Divisions began to fester early this decade, after Mr. Tsvangirai was lured into a government sting operation that videotaped him talking of Mr. Mugabe’s “elimination” and relishing the prospect of his own party’s ascension to power. Mr. Tsvangirai’s subsequent arrest and trial on treason charges becalmed the M.D.C. for more than a year, crippled his control of party affairs and raised questions about his competence.

Since he was acquitted in 2004, the party’s internal feuds have blossomed publicly. While political analysts say the party fell apart for many reasons, violence seems to have been the trigger.

In mid-2004, vigilantes loyal to Mr. Tsvangirai began attacking members who were mostly loyal to Mr. Ncube, climaxing in a September raid on the party’s Harare headquarters in which the security director was nearly thrown to his death.

An internal party inquiry later established that aides to Mr. Tsvangirai had tolerated, if not endorsed, the violence. One of them, Isaac Matongo, later became the chairman of Mr. Tsvangirai’s wing of the party. Mr. Matongo died in his sleep in Harare last Wednesday.

Divisive as the violence was, it was a debate over the rule of law that set off the party’s final breakup in November 2005. As Senate elections approached, Mr. Ncube’s supporters argued that the M.D.C. should field a slate of candidates; Mr. Tsvangirai’s argued for a boycott.

When party leaders voted on the issue, Mr. Ncube’s side narrowly won, but Mr. Tsvangirai declared that as president of the party he was not bound by the majority’s decision.

In the ensuing divorce, each side accused the other of treason, and each said the other had been infiltrated by Mr. Mugabe’s spies, a charge that was probably true for both. But in the 18 months since then, the two factions’ differences have persisted — as has the violence, albeit sporadically.

Unquestionably, the scattered violence within the party pales next to the systematic beatings and torture that human rights advocates say have become the Mugabe government’s policy.

According to a new Human Rights Watch report, “hundreds of opposition members and supporters, and civil society activists have been arrested, abducted or tortured, and scores have gone into hiding” since the March 11 rally.

Mr. Tsvangirai and Mr. Ncube have publicly deplored the violence within the opposition’s ranks. Mr. Tsvangirai said the split in the opposition was “sad and tragic,” but added that the “petty squabbles” between the factions were now “water under the bridge.”

But in a party founded on the nonviolent principles of Gandhi and King, the image of disarray and, to some critics, hypocrisy, has taken its toll in support from civic groups and the press.

Roy Bennett, a Zimbabwean in exile who is the treasurer of Mr. Tsvangirai’s wing of the party, says those who bemoan the state of the Movement for Democratic Change are missing the point.

“Is the opposition the problem in Zimbabwe?” asked Mr. Bennett, who now lives in South Africa. “The problem is Robert Mugabe and ZANUPF” — Mr. Mugabe’s party, the Zimbabwe African National Union-Patriotic Front.

Mr. Ncube says he agrees, which is why the two sides are trying to present a common front in the 2008 elections. But he and others find a disturbing precedent in Zimbabwe’s original liberation movement, the one that in the 1970s defeated the government of the white autocrat Ian Smith in what was then Rhodesia.

That movement, too, was split — between Mr. Mugabe’s Zimbabwe African National Union and the rival Zimbabwe African People’s Union, or ZAPU. They put aside their differences until after liberation was a reality.

The result was an internecine war. It claimed tens of thousands of lives, perpetuated Zimbabwe’s long history of political violence and produced the nation’s current autocracy

насосы и насосное оборудованиеданильченко юрій броніславович компромат

DA: Ope brief aan Fred Nel

Image

Fred Nel

Ek en my vrou het met ’n gevoel van ambivalensie in die vorige nasionale verkiesing in 2004 vir die eerste keer sedert 1994 gekies om deel te neem aan die demokratiese proses. Bloot weens die gebrek aan beter opsie, soos derduisende ander Afrikaners, het ons ons kruisies by die DA gaan trek. Nou is ons egter spyt en finaal ontnugter, enersyds danksy ‘n sekere SMS wat ons ’n blik op die ware binnewerke van die DA bied en andersyds u respons daarop. Ons moet sekerlik dankbaar wees dat u die rede vir ons huidige onsekerheid geopenbaar het.

Laat my toe om aan te haal uit u reaksie met betrekking tot die “laaste spyker in die Afrikaner se doodskis”-sms deur u kollega: Pat Hill van die DA.

“Dit is waar dat daar onverklaarbaar deur Afrikaners na ’n identiteit of leierskap gesoek word soos onlangs bewys is deur die Delarey debat. Hierdie soeke is egter nie ’n soeke na kulturele identiteit nie maar wel politieke identiteit. Vanuit die voorafgaande stellings is dit duidelik dat daar niks skort met Afrikaners op kulturele- en besigheidsvlak nie. Wat politieke identiteit betref sal die Afrikaner nooit weer ’n noemenswaardige invloed kan uitoefen indien hy probeer om ’n ekslusiewe politieke beweging te steun nie. Afrikaners is versprei oor die politieke spektrum en is ook in leierskapsposisies in alle groot politieke partye verteenwoordig. Dit blyk ook uit die feit dat ’n multikulturele party soos die DA meer Afrikaners verteenwoordig as enige ander party in Suid-Afrika.”

Ek wil postuleer dat die rede hoekom u die soeke na leierskap en identiteit onder Afrikaners as “onverklaarbaar” beleef, juis die kern van die hele saak is. Te veel meningsvormers in die nasionale pers spreek daagliks hul opinies uit oor wat en wie die Afrikaners nou eintlik is en was, wat hulle veronderstel is om te wees en wat hulle behoort te dink en hoe om te handel, joernaliste wat soos u, die Afrikaners as etniese groep se bewussyn en gedagtegang ook “onverklaarbaar” vind. Laat my toe om aan u die onverklaarbare te verklaar.

Die leierskapsgedeelte van u kwessie is heel eenvoudig: slegs ’n Afrikanerleier of leiers met ’n sterk Calvinistiese, Protestantse onderbou as geloofsbasis, sal aanvaar word as ’n Afrikanerleier of -leiers onder die meerderheid Afrikaners en ek nooi u uit om hierdie stelling van my in historiese konteks te gaan toets. Die identiteitsgedeelte van u kwessie is weereens ‘n historiese kwelpunt wat sy oorsprong in ons geskiedenis het met die draai van die vorige eeu net na die ABO. U kollega se SMS het betrekking want die vergelyking tussen wat hy openbaar gemaak het, en die taktiek van die Britse imperialistiese magte teen die Afrikanervolk in daardie tye, is onmiskenbaar eenders.

Met betrekking tot u stelling dat daar niks skort met die Afrikaner se “besigheidsvlak” (soos u dit stel) nie, daag ek u uit om u politieke party se syfers openbaar te maak omtrent die werkloosheidsvlak onder Afrikaners in Suid Afrika vandag. ’n Vergelyking met die persentasie werkloosheid onder Afrikaners 15 jaar gelede sal vir u ’n duidelike aanduiding gee van hoe Afrikaners in die laaste 15 jaar verarm het. Eenvoudige veralgemenings en postulasies wat op u persoonlike persepsies gebaseer is, is eenvoudig nie meer bevredigend vir die gemiddelde deursnit-Afrikaner wat u as ’n kieser wil behou nie. Verder kan ek byvoeg dat die vernaamste redes hoekom derduisende Afrikaners hulle heenkome in die buiteland gaan soek, juis as gevolg van hierdie kwessie is, met die gepaardgaande heersende misdaadvlakke natuurlik.

Maar dit is als herkoude politieke speelkaarte. Ek weet u is bewus van die ware stand van sake en die ware situasie waarin die Afrikanervolk homself bevind, dus gaan ek ook nie meer verder doekies met u omdraai nie.

Ek wil aan u uitwys dat daar nie te gemaklik in u party omgegaan moet word met vleiende stellings soos dat die meerderheid Afrikaners vir julle gestem het in die vorige nasionale verkiesing nie. Die meerderheid Afrikaners het nie deelgeneem aan die verkiesings nie. Reken die effek van die openbare doodsdreigement van u Engelse kollega by die powere stukkie politieke breinbeheer van u kant af in, en die kopteller-demokrate sal ‘n nuwe som hê om te maak.

U sal agterkom dat ons as Afrikaners nie daarvan hou as politici vir ons voorskryf en dreig met woorde soos “nooit” en “moet” nie! Veral nie nadat ’n SMS die lig gesien het uit die Engelse kant van die DA wat lui: "This will be the final nail in the afrikaner  coffin, we’ll get (rid) of them after the confrce.Vote right!” (om sy presiese skrywe aan te haal) nie!

My Bybel sê: “Daarom verloor die wet sy krag, en die reg kom nooit weer te voorskyn nie; want die goddelose omsingel die regverdige, daarom kom die reg verdraaid te voorskyn. Aanskou onder die nasies en merk op, en staan verstom; want Ek gaan iets in julle dae doen wat julle nie sal glo as dit vertel word nie.”

Die meerderheid Afrikaners is geduldige, vredeliewende, Godvresende mense (in kontras met die populêre propaganda), maar moet ons nie met gelaaide woorde voorskryf en sê dat ons moet aanhou aanpas by veranderende omstandighede nie, en ons terselfdertyd met die dood dreig nie. Dit kan dalk net die eerste spyker in die DA se doodskis beteken.

Dit het dalk tyd geword vir die res van Suid Afrika om te begin aanpas by die veranderende Afrikanersentiment.

и сауныОлександр Фільчаков прокурор

Police using armored vehicles

After six people were shot in the city’s Homewood neighborhood in less than 24 hours, Pittsburgh police rolled in with a 20-ton armored truck with a blast-resistant body, armored rotating roof hatch and gunports.

No guns or drugs were seized and no arrests made during the sweep in the $250,000 armored vehicle, paid for with Homeland Security money. But the show of force sent a message. Whether it was the right message is a matter of debate.

With scores of police agencies large and small, from Lexington, Ky., to Austin, Texas, buying armored vehicles at Homeland Security expense, some criminal justice experts warn that their use in fighting everyday crime could do more harm than good and represents a post-9/11, militaristic turn away from the more cooperative community-policing approach promoted in the 1990s.

When the armored truck moved through the Homewood neighborhood late last year, residents came out of their homes to take a look. Some were offended.

"This is really the containment of crime, not the elimination, because to eliminate it you have to address some of the social problems," complained Rashad Byrdsong, a community activist.

Law enforcement agencies say the growing use of the vehicles, a practice that also has its defenders in the academic field of criminal justice, helps ensure police have the tools they need to deal with hostage situations, heavy gunfire and acts of terrorism.

But police are also putting the equipment to more routine use, such as the delivering to warrants to suspects believed to be armed.

"We live on being prepared for `what if?’" said Pittsburgh Sgt. Barry Budd, a memer of the SWAT team.

Critics say that the appearance of armored vehicles in high-crime neighborhoods may only increase tensions by making residents feel as if they are under siege.

Most departments do not have "a credible, justifiable reason for buying these kinds of vehicles," but find them appealing because they "tap into that subculture within policing that finds the whole military special-operations model culturally intoxicating," said Peter Kraska, a professor at Eastern Kentucky University and an expert on police militarization. The military-style approach "runs a high risk of being very counterproductive."

Peter Moskos, a criminologist at the John Jay College of Criminal Justice in New York, said police departments would be better off hiring people with different language skills if the goal is to root out terrorism.

"It does worry me when cops try to be more military-like because an armored car is not going to stop a terrorist," he said.

In Pittsburgh, a city of about 370,000 with pockets of mostly drug- or gang-related crime, the armored truck made by Lenco Industries Inc. of Pittsfield, Mass., has been used about four times a month, Budd said.

He said the Lenco B.E.A.R., or Ballistic Engineered Armored Response and Rescue vehicle, was bought primarily to be used in hostage situations and when officers are wounded. On Sunday, the truck was deployed when Pittsburgh’s SWAT team responded to a report of an armed man holed up in a home. The standoff ended peacefully.

Since the Sept. 11 attacks, police in Lexington, Ky., a city of about 280,000, have obtained two armored vehicles, including a Lenco B.E.A.R. paid for with Homeland Security money, and two military helicopters acquired from the Pentagon.

Police Chief Anthany Beatty said the equipment is used mostly to fight daily crime but is also meant to protect the area’s "significant military assets" from terrorists. Lexington’s SWAT team takes its armored truck out on every call, including the serving of warrants to heavily armed suspects.

Police in Austin — home to about 720,000 — bought Lenco’s smaller armored vehicle, the BearCat, with a $250,000 Homeland Security grant. Lt. Vic White, who heads the department’s tactical operations, said it is deployed every time the SWAT team is called out, including instances in which officers need to be taken into an area where armed suspects could be holed up.

Robert J. Castelli, chairman of criminal justice at Iona College in New Rochelle, N.Y., said if he were a police chief of a force with an armored vehicle, he would order it sent out on every SWAT call.

"Things can go pretty bad pretty quick in police work," said Castelli, a former member of the New York State Police.

Castelli said armored vehicles can send a positive message — that police are in control of the situation — and make police better prepared to deal with more heavily armed criminals, as well as terrorists.

Lenco Industries president Len Light said Homeland Security grants have significantly boosted sales but would not provide precise figures. He said the company has sold hundreds of armored vehicles to police nationwide, and has annual sales of about $40 million.

The Homeland Security Department has said it may have been too free in giving out money.

Until recently, little scrutiny was given to whether grants served a national purpose, said Larry Orluskie, a Homeland Security spokesman. In March, grant-giving was handed over to the Federal Emergency Management Agency.

"Now, states have to propose a plan and how the money will be used to support Homeland Security missions," he said.

online casino gamblingФільчаков Олександр Васильович прокурор

Iran accepts compromise

Iran on Tuesday accepted a compromise for the agenda of a global meeting on how to fix the troubled nuclear Non-Proliferation Treaty, averting a collapse of the session after a week of deadlock. 

Tehran had blocked consensus for the programme over a phrase "reaffirming the need for full compliance" with the NPT, calling this a blank cheque for Western powers to bully it over its nuclear activity to the exclusion of other treaty issues. 

Iran, which denies Western charges of noncompliance with NPT safeguards but has been hit with U.N. sanctions, agreed to a footnote in the agenda text stipulating that "compliance" meant "with all provisions" of the treaty. 

The 130 NPT member states at the meeting then adopted the agenda by consensus, prompting relieved applause in the chamber. 

The footnote was tailored to assure Iran that debate would also push industrialised nations with atomic arsenals to do more to heed NPT commitments to do away with them. 

The Islamic Republic rejects as unfounded Western suspicions that it is trying to build atom bombs behind the facade of a civilian uranium enrichment project. But it has not fully cooperated with a U.N. nuclear watchdog probe of its programme. 

Iran’s acceptance of the compromise meant that the two-week gathering, due to run until Friday, could start substantive debate on setting priorities for follow-up meetings leading to the next decision-making NPT Review Conference in 2010. 

The NPT binds members without nuclear bombs not to acquire them, guarantees the right of all members to nuclear energy for peaceful ends, and obligates the original five nuclear powers from the post-World War Two era to dismantle arsenals in stages. 

Iran’s envoy Ali Asghar Soltanieh said Tehran accepted South Africa’s proposal as "a display of good will and flexibility" 

The U.S. delegation chief said "Iran’s obstruction" had cut seriously into time needed for meaningful discussions. 

"Nevertheless we are pleased this point has finally arrived and that in the face of pressure from a united international community, Iran has backed down in return for a restatement of what has been obvious all along," Christopher Ford said. 

Some diplomats and analysts said Iran’s delay dismayed many fellow members in the Non-Aligned Movement of developing nations and that it relented under their prodding. 

"NAM want to raise pressure on nuclear weapons states but worried that Iran’s (agenda) shenanigans could prevent that, weaken respect for the NPT and play into the hands of the anti-multilateralist faction in Washington," said Rebecca Johnson of the London-based Acronym Institute, which monitors the NPT’s performance. 

Disarmament campaigners say Iran, as well as North Korea which bolted from the NPT in 2003 and detonated a nuclear device last year, pose serious threats to the treaty’s integrity. 

But they say plans by nuclear-armed states to upgrade their weapons, even if that means reducing their overall number, and keep them as symbols of strength have eroded respect for the NPT and may spur some nations in unstable regions to circumvent it. 

Iran’s Foreign Minister Manouchehr Mottaki, speaking in Oslo, said Tehran did not see the need for nuclear arms. 

"This is our experience, this is our background, and the countries who are the first users of nuclear weapons and who are testing now the latest innovation of nuclear weapons are claiming that Iran should not have nuclear weapons," he said.

липецк жгутыДанильченко Юрий Брониславович компромат

Force ‘cannot solve Afghanistan’

Nato head Jaap de Hoop Scheffer has said he believes there is no military solution to the Afghan situation.

 
Mr Scheffer was speaking during talks in Pakistan on ways of containing the Taleban insurgency on the Pakistan-Afghan border.

Violence in Afghanistan has returned to levels not seen since the Taleban were ousted in 2001.

More than 4,000 people were killed last year in fighting between militants and international-led forces.

"It is my strong opinion that the final answer in Afghanistan will not be a military one and cannot be a military one," the Nato secretary general told a joint news conference after talks with President Pervez Musharraf in Islamabad.

"The final answer in Afghanistan is called reconstruction, development and nation-building."

Pakistan’s Foreign Minister, Khurshid Kasuri, said his country had deployed more troops and suffered more casualties than international forces in its attempts to secure the border.

"The onus for border control cannot be placed on Pakistan alone," he told the news conference.

"We expect a matching response from Afghanistan as each side must play its due role to combat the menace of terrorism."

Pakistan has suggested fencing and mining parts of the border to stop militants crossing.

However, the Afghan government opposes this on the grounds that it will divide families within the Pashtun tribal belt.

It and Western military commanders have accused Pakistan of allowing pro-Taleban militants to operate in its border tribal regions.

Mr Scheffer’s visit is seen as part of a wider effort to ensure Pakistan’s support in the conflict in Afghanistan against the Taleban and the wider "war on terror".

комплектующие к погружному насосуФильчаков прокуратура харьков

Boerehaat en die DA

MEDIAVERKLARING DEUR PRAAG (PRO-AFRRIKAANSE AKSIEGROEP) OP 7 MEI 2007

Die sms wat deur ‘n Kaapse metroraadslid van die DA, mnr. Pat Hill, rondgestuur is waarin hy stemme vir mev. Helen Zille gewerf het en dit as ‘n “spyker in die Afrikanerdoodskis” beskryf het, val vreemd op. Dit beklemtoon die geweldige etniese spanninge wat daar agter die fasade van liberale wellewendheid in die DA heers.

In die aanloop tot mev. Zille se verkiesing as leidster van dié party is daar berig oor die konflik tussen haar en mnr. Theuns Botha wat die Wes-Kaapse leier is en steun onder Afrikaners en Afrikaanse bruinmense geniet. In die lig van Hill se sms, wil dit voorkom asof dié geskil nie bloot persoonlikhede betrek nie, maar spruit uit dieper taal- en etniese verdelings binne die party.
Dit is algemene kennis dat die Demokratiese Alliansie onder Engelse beheer staan. Tewens, in die pas afgelope leiersverkiesing het nie een Afrikaanse kandidaat hom beskikbaar gestel nie. Kandidaatlyste, asook die partybestuur, word deur Engelssprekendes oorheers.

Nietemin het die uitgaande leier, mnr. Tony Leon, in ‘n onderhoud op KykNET erken dat die meerderheid DA-kiesers Afrikaners is. In ‘n hoë mate verteenwoordig die DA dus die Afrikaner se politieke aspirasies.

Dit laat voorwaar ‘n wrang smaak in die mond as die DA bereid is om sulke openlike anti-Afrikaanse gevoelens in sy geledere te duld.

‘n Meer grondliggende vraag is of Afrikanersteun langer geregverdig sou wees vir ‘n party waarvan die etos, beheer en teenwoordigheid van Boerehatende ryksarende soos Pat Hill allermins met Afrikanerskap strook.

Daar sal indringend oor die Afrikaner se politieke toekoms besin moet word en of daar hoegenaamd nog plek vir hom binne die DA onder mev. Zille is.

светильник оптикалобановский александр компромат