Dan Roodt – Bladsy 976

Arabic now Sydney’s No. 2 language

The face of immigration is changing. English and New Zealanders still make up the largest groups of overseas-born residents – but the new focus, especially in Sydney, is among people with Arabic-speaking and Chinese backgrounds.

In Sydney, the most common language spoken at home, after English, is now Arabic (3.9 per cent) followed by Cantonese (3 per cent) and Mandarin (2.3 per cent). Only then do Greek (1.9 per cent) and Italian (1.7 per cent) feature.

The president of the Australian Chinese Community Association, Lucilla Leung, said despite the economic revolution in China, "it can never feed all the Chinese people" and "no matter how open it has become, it is still a command economy".

Ms Leung, who came to Australia more than 40 years ago, said the networks of Chinese Australians already living here attracted new migrants. "Like the Italians and the Greeks, the Chinese have networks, so when they land they can ask [other Chinese] where they can get help," she said.

The association was set up in 1974 after a group of Chinese migrants saw the 1972 census results, realised how many of them were already here and grouped together to help one another.

Sydney’s ethnic mix is at odds with the rest of the country and reflects the preference of migrants to settle in Australia’s biggest city. It has significantly more overseas-born citizens and reflects the changing points of origin of Australian immigration. Almost one in three Sydneysiders (32 per cent) was born overseas, compared with the national average of 22 per cent, according to the 2006 census figures released by the Australian Bureau of Statistics yesterday.

The largest group of Australians born overseas is still English (19 per cent) followed by New Zealanders (8 per cent) but, in Sydney, they represent 11 per cent and 6 per cent respectively.

For the first time, Chinese (8.3 per cent) have overtaken the New Zealanders in Sydney to become the second largest overseas born group.

Nationally, the most commonly spoken languages after English are Italian, Greek and Cantonese but, of these, the Chinese dialect was the only one to increase its number of speakers, up 21 per cent, since 1996.

The census shows a continuing decline in the use of European languages at home. Greek and Italian usage fell but German suffered the biggest drop, 24 per cent.

In contrast, the numbers of Mandarin and Hindi speakers have doubled since 1996.

In Sydney, 29 per cent of households (1.2 million people) use a language other than English at home. In Hobart, only 5.1 per cent (10,000 people) speak another language at home.

воронеж подъемники

Breaker Morant: held of skurk?

Breaker Morant

Harry Harbord Morant is een van die berugste figure uit die tyd van die Anglo-Boereoorlog. Hy is in 1864 in Engeland gebore en het hom in 1883 in Queensland, Australië, gaan vestig. Daar word steeds bespiegel oor sy agtergrond. Sommige historici beweer dat hy nie die kind van gewone werkersklasouers was nie, maar wel die buite-egtelike seun van ’n Britse admiraal.

Morant het bekend gestaan as ’n gekultiveerde man en ’n dapper soldaat. Hy het egter ook ’n reputasie gehad as ’n roekelose leuenaar, dief, geharde drinker en aarts-chauvinis. Morant het daarvan gehou om toertjies voor gehore uit te voer en het ’n reputasie gehad dat hy perde vinnig kon inbreek, vandaar die naam “Breaker.” Kort ná sy aankoms in Australië het die jong Engelsman by ’n sirkus aangesluit en met ’n jong vrou genaamd Daisy Bates getrou. Sy het hom egter gou gelos, toe sy besef het dat hy nie vir die troue betaal het nie en boonop ’n klompie varke en ’n saal vasgelê het.

Vir die volgende vyftien jaar het Morant ’n raap-en-skraapbestaan in Queensland en New South Wales gevoer. Hy was gewild onder plattelandse inwoners danksy sy drinkgewoontes en toertjies wat hy met perde kon uitvoer. Gedurende hierdie periode het hy ook gedigte onder die skuilnaam The Breaker geskryf, waarvan sommige selfs gepubliseer is.

Die uitbreek van die Anglo-Boereoorlog het die deure geopen vir ’n nuwe avontuur en het hom in staat gestel om Australië en almal vir wie hy geld geskuld het, te verlaat. Hy het by die South Australian Mounted Rifles aangesluit. Meer as 2 000 Suid-Australiërs het hulle by die Britse magte aangesluit. Morant en sy kontingent het op 26 Januarie 1900 na Suid-Afrika vertrek.

In Suid-Afrika het Morant gou aandag getrek danksy sy ervaring met perde. Hy was in sy element, in hierdie land waar die landskappe en klimaat soveel met Australië ooreengestem het. Aanvanklik het hy as koerier opgetree vir die oorlogskorrespondent van die London Daily Telegraph. Nadat hy ’n klompie verpleegsters by die plaaslike hospitaal se harte gebreek het en ’n aantal onbetaalde rekeninge agtergelaat het, het hy teruggekeer na Engeland en daar aan die suster van een van sy vriende, kaptein Hunt, verloof geraak.

Met sy terugkeer na Suid-Afrika in April 1901 het hy by die gevreesde Bushveldt Carbineers aangesluit, wat in die Noord-Transvaal teen die Boere geveg het. Die regiment het uit 320 man bestaan en was in Pietersburg gebaseer. Amper die helfte van hulle was Australiërs, maar daar was ook ’n veertigtal Boere wat vroeër aan die Engelse oorgegee het. Die twee groepe het nie goed oor die weg gekom nie. Die regiment was moeilik om te beheer en daar was vele gevalle van ongedissiplineerde optrede, soos om buit toe te eien en alkohol te misbruik.

Op 5 Augustus 1901 het kaptein Hunt en 17 lede van die Carbineers ’n plaashuis bestorm en heelwat meer Boere daar aangetref as wat hulle verwag het. Onder die Britse manskappe het ’n aantal gewapende swartes getel. Volgens luitenant Witton se latere getuienis was dit praktyk vir die Engelse om swartes te gebruik en het hulle van ”die mees afgryslike dade“ tydens die oorlog gepleeg.

Gedurende die aanval is beide kaptein Hunt en ene sersant Eland gedood. Hunt is wreed vermoor en al sy klere verwyder. Die verminking wat die liggaam ondergaan het (Hunt se hakskeensenings is byvoorbeeld afgesny) dui dalk op swart betrokkenheid. ’n Woedende Morant het egter wraak geneem deur Visser, ’n Boer wat met Hunt se klere rondgeloop het, ’n paar dae later te skiet, asook nog agt Boeregevangenes en later weer ’n groepie van drie. Hy het verder ’n Duitse sendeling genaamd Hesse laat doodskiet, aangesien hy hom verdink het van simpatie met die Boeregevangenes.

Sewe Carbineers, waaronder luitenant Morant, is in Januarie 1902 van ’n oorlogsmisdaad aangekla. Morant het absolute minagting vir die regter getoon, sy dade ruiterlik erken en dit geregverdig deur te sê dat Lord Kitchener self beveel het dat geen gevangenes geneem moet word nie. Uiteindelik is Morant, Witton en Handcock skuldig bevind op aanklag van moord op die Boeregevangenes, maar onskuldig van die moord op Hesse. Morant en Handcock is ter dood veroordeel, maar Witton se doodstraf is in lewenslange gevangenisstraf verander.

Toe Morant kort voor sy teregstelling gevra is of hy ’n priester wou sien, was sy verontwaardigde antwoord: ”Nee, ek is ’n heiden!” Handcock wou toe weet: ”Wat is ’n heiden?“ Nadat dit aan hom verduidelik is, het hy trots verklaar: ”Ek is ook ’n heiden!”

Op 27 Februarie 1902 is Handcock en Morant in Pretoria tereggestel. Morant se laaste woorde was: ”Shoot straight you bastards! Don’t make a mess of it.” Hulle het geweier om voor die vuurpeloton geblinddoek te word.

Ná 28 maande in ’n Britse tronk is Witton vrygelaat. Lord Kitchener (wat self die doodsvonnisse geteken het) het later erken dat hy wel instruksies gegee het dat Boere wat in Britse uniforms betrap word, doodgeskiet moes word. Teen die einde van die oorlog was die Boere-soldate se klere meesal vodde en het hulle dikwels Britse klere gebuit – soms ook in ’n poging om Britse troepe te mislei.

In 1907 het Witton se boek, Scapegoats of the Empire, verskyn. Later het dit onmoontlik geword om ’n eksemplaar van hierdie boek in die hande te kry. Verhale het die rondte gedoen dat die Australiese regering ongemaklik gevoel het omdat Lord Kitchener se reputasie in die boek skade gely het en beslag gelê het op al die eksemplare wat hulle in die hande kon kry.

Tydens ’n besoek aan Australië in 1910 het Lord Kitchener geweier om ’n monument in Bathurst te onthul vir diegene wat tydens die ABO gesterf het, indien Handcock se naam nie verwyder word nie. Dit is toe gedoen, maar in 1964 is sy naam weer teruggevoeg op die monument. Die grafte van Morant en Handcock het ná die 1980-vrystelling van die film Breaker Morant gewild geword by besoekers. In Australië het Morant legendariese status verkry en vele anekdotes word steeds oor hom vertel.

Getuienis dui daarop dat Handcock, Witton en Morant deur hulle eie manskappe aangekla is, wat van hulle nie juis martelaars maak nie. Baie Australiërs wonder egter steeds hoekom die twee Britse offisiere, wat aanvanklik saam met die Australiese Carbineers aangekla is, bloot oneervol ontslaan is, terwyl daar baie strenger teen Morant, Handcock en Witton opgetree is.

Die Morant-geval het die Australiese regering laat besluit om nooit weer Australiese soldate aan Britse justisie uit te lewer nie.

Малыши до года Лобановский

Energiekonferensie in Botswana

Botswana, bekend vir sy diamante en wildlewe, wil graag beleggers oortuig dat aansienlike neerslae steenkool die streek van ‘n dreigende energiekrisis sal red. Sakelui van Indië, Australië, die VSA en Suid-Afrika is onder die 200 deelnemers by ‘n geleentheid wat die regering vir Donderdag en Vrydag in Gaberone gereël het.

Die Mmamabula-steenkoolveld is, behalwe die Waterberg-neerslag, die grootste onontginde veld in die Suid-Afrikaanse Ontwikkelingsgemeenskap. Dit bevat ‘n geraamde 3 miljard ton steenkool en daarvan is 1,29 miljard ton reeds gemeet en aangedui. ‘n Verdere veronderstelde 78 miljard ton word by die beskikbare neerslag gereken.

Die Toronto- asook Botswana-aandelebeursgenoteerde CIC Energy Corp sal die nuwe geïntegreerde aanleg en kragstasie ontwikkel saam met International Power plc. Aangesien die prys van die projek gestyg het vanweë die wêreldwye belangstelling in energie, moet bykomende beleggers gevind word om die enorme skuldlas te help dra.

Kgomotso Abi, regeringsamptenaar van Botswana meen dit is skandalig dat dié beskikbare grondstof so afgeskeep word en dat sy land net 1 miljoen ton per jaar lewer. Die Mmamabula-projek word as onontbeerlik vir die streek se ontwikkeling geag omdat elektrisiteitsvoorsiening reeds nie na wense geskied nie.

Nie net in Suid-Afrika is daar tekorte en moet Eskom die publiek daagliks aan besparing herinner nie. Die minister van Energiesake van Zambië het in April aangekondig dat sy land nie met die stygende aanvraag van 1 600 megawatt tans tot 4 500 megawatt in 2010 kan voorbly nie.

In Zimbabwe is toestande besonder sleg en die land moet 40% van sy elektrisiteit invoer van Zambië en die DRK. Net soos Zambië nie hul buurman langer van hulp sal kan wees nie, is die DRK ook nie in staat om elektrisiteit vir uitvoerdoeleindes te lewer nie omdat daar ‘n dringende energietekort aan die tuisfront dreig.

Suid-Afrika sal die grootste voordeel uit die nuwe Mmamabula-stasie trek van tussen 2 100 MW tot 2 400MW. Net die opbrengs van een van die 15 myne wat tans in Botswana ontgin word is voorts groot genoeg om na markte in China en Indië verskeep te word. Die Richardsbaaispoorlyn sal egter opgegradeer moet word om so ‘n vragtoename te kan hanteer.

Blessed Chitambira, ingenieur van die Mynwese-departement van Botswana, het benadruk dat sy land nie al hul rykdom aan buitelanders sal afstaan nie en dat omgewingsfaktore swaar sal weeg om te keer dat bronne oorbenut word. Omgewingskenners neem ook deel aan die konferensie op dieselfde vlak as beleggers en steenkoolmynspesialiste sodat die "geologiese omgewing van Botswana" nie uit die oog verloor word nie. Die myn sal uit ‘n oopgroef- sowel as ‘n ondergrondse deel bestaan.

Suid-Afrikaanse kennis is aangewend in die bestuur van die projek. Wynand Marais is as HUB aangestel. Ander bestuurders, veral ondergrondse mynspesialiste, wat met die hand uitgesoek is, is Jock Nel, Ronnie van Eeden, en Tegniese Direkteur Dr Jacob van der Merwe.

Alhoewel Botswana se groeikoers van 9% afgeneem het na 5%, is dit steeds ‘n prestasie vir ‘n Afrikaland. Dit is uitsluitlik natuurlik te danke aan toerisme en veral diamante wat verantwoordelik is vir 77% van uitvoerinkomste wat die staat inoes. Ten spyte van die ekonomiese welslae bly die werkloosheidkoers egter tussen 24% en 40%.

справку пнд

Vliegtuig van AAL verongeluk

Nog ‘n vliegongeluk

Ses mense het Donderdag die lewe gelaat in ‘n ongeluk nadat ‘n Boeing 737 van die nasionale lugredery van Angola, Angola Air Lines, ‘n noodlanding moes uitvoer. Die nuus is deur die Angolese persagentskap, Angop, bekend gemaak. Afrika spog reeds met die swakste lugvaartrekord ter wêreld en hierdie is die tweede noodlottige voorval wat die kontinent in Junie opgelewer het.

Aan die begin van die maand het ‘n Boeing 737 van Kenyan Airlines neergestort nadat dit van Kameroen se Douala-lughawe opgestyg het oppad na Nairobi. Die ongeluk het 114 lewens geëis. Dié lugredery het voorheen gespog met ‘n veilige diens aangesien Air France-KLM ‘n 26% aandeel besit.

Nigerië het die ergste rekord van alle tye opgestel so onlangs as tussen 2005 en 2006 toe 200 mense in lugongelukke omgekom het. Dit het IATA genoop om ‘n ‘Partnership for Safety’ program van stapel te stuur in samewerking met Pratt & Whitney asook Boeing aan die begin van 2007.

Die hoof van Angolese Inligting (TAAG), Mario Perreira, het bevestig dat ‘n vliegtuig verongeluk het, maar kon nie ‘n aanduiding gee van die aantal slagoffers of passasiers nie. In Luanda het ‘n Direkteur van ‘n maatskappy wat vir lughawe-onderhoud verantwoordelik is, Celso Rosa, egter gesê daar was 70 passasiers aanboord.

Die Angolese vliegtuig het blykbaar op die lughawe van Mbanza-Kongo ‘n noodlanding uitgevoer waarna dit in ‘n gebou gebots het en aan die brand geslaan het. Die gebou is in puin gelaat. Die lughawe is 480km noord vanaf die hoofstad geleë naby die grens van Gaboen en die Kongo. Die vlug het gister omstreek een-uur van Luanda opgestyg.

Meneer Rosa het ook aangedui dat daar "geen probleem met die toestand van die vliegtuig was wat die ongeluk kon veroorsaak nie". Die onderhoud was glo op datum. Angop beweer insgelyks in hul verklaring dat die loodse nie die vliegtuig na die landing onder beheer kon bring nie.

Daar heers ook nog geen eenstemmigheid oor die dodetal of die aantal reisigers nie. Volgens die Angolese staatsradiodiens is 4 mense oorlede en 66 van die 70 passasiers beseer. Angop maak melding van 78 passasiers waarvan 6 gedood is. Laasgenoemde bron beweer voorts dat ‘n Italiaanse priester, George Zulanelo, onder die oorledenes is.

Omdat daar geen gesondheids- of nooddienste in die noorde is nie, moes TAAG inderhaas ‘n Boeing na Mbanza-Kongo stuur om die beseerdes te gaan haal en na Luanda terug te bring vir mediese sorg. Dokters, verpleegsters en ‘n tegniese span was aan boord. ‘n Ondersoek na die oorsaak van die ongeluk is ondertussen gelas.

сауны своими Александр Фильчаков

Tradisionele genesers glimlag al die pad bank toe

Skatryk en gesog

Volgens die Vereniging van Tradisionele Genesers in Kwa-Zulu Natal het die huidige staking by staatshospitale tot ’n groot opbloei in hulle besigheid gelei. Sazi Mhlongo, voorsitter van die vereniging, verduidelik dat mense hulle toenemend na tradisionele genesers wend, aangesien dienste by staatshospitale in die provinsie so onbetroubaar is. “Sommige van ons lede word oorval met oproepe en versoeke van kliënte wat mediese krisisse beleef,” het hy gesê. Baie genesers moes hulle spreekure verleng om meer kliënte te woord te staan en kan kwalik voorbly.

Daar word geraam dat ten minste 60% van die plaaslike swart bevolking steeds glo aan tradisionele genesers en hulle gereeld besoek. Tradisionele genesers fokus op siektes in pasiënte wat op een of ander manier aan hulle voorouers verbind kan word. Hulle stel hulle daarop in om vas te stel wat die persoon siek maak en kyk nie net na fisiese simptome nie.

Medisyne word gemaak van plantprodukte en geen chemiese middels word bygevoeg nie. Volgens die wet word tradisionele genesers verbied om pasiënte te laat glo dat hulle vigs, kanker en ander dodelike siektes doeltreffend kan behandel, maar dit is ’n bekende feit dat mense dikwels genesers juis oor hierdie siektetoestande gaan sien.

Die vrees vir heksery is ook nog sterk aanwesig. Baie mense gaan tradisionele genesers sien omdat hulle oortuig is dat hulle deur iemand getoor is. Hekse kan ook die gedaante van diere aanneem en sodoende bose kragte in iemand se lewe instuur. Tradisionele genesers verskaf sekere gedroogde plantmateriaal wat mense om hulle nekke kan hang om die bose geeste af te weer. Hekse is dikwels mense in jou omgewing wat jaloers is op jou sukses.

Die voorouers se toorn word gesien as die rede waarom iemand siek word. Dié persoon het iets gedoen wat die voorouers omgekrap het en word gevolglik met siekte gestraf. As iemand tradisionele gebruike verontagsaam of ouer mense nie genoegsaam respekteer nie, gee dit dikwels aanleiding tot die voorsate se ergernis. Die goddelike wese gryp nie direk in mense se lewens in nie, maar werk deur sy “agente“, oftewel die genesers.

In Suider-Afrika is daar twee soorte tradisionele genesers: diegene wat plantmateriaal gebruik om mense gesond te maak (amaxhwele in Xhosa en izinyanga in Zoeloe) asook dié wat die toekoms voorspel (amagqirha in Xhosa en izangoma in Zoeloe). Laasgenoemde kategorie besluit nie of hulle genesers wil word nie, maar word deur die voorouers aangesê om dit te doen en het dus ’n roeping in hierdie verband. Die roeping manifesteer deur drome, angstoestande of selfs waansin wat deur die voorouers gestuur word om die voornemende geneser bewus te maak van sy roeping.

Ten einde hiervan ontslae te raak en die verskillende aspekte van sy loopbaan te leer, word so ’n persoon dan toegewys aan ’n ervare geneser wat as mentor vir die nuweling optree. Swartmense gaan sien dikwels so ’n voorspeller as hulle voel Westerse mediese behandeling het nie vir hulle gewerk nie of wanneer die ongeluk op hulle toeslaan. Hierdie soort geneser gebruik drome of gooi dolosse om uit te vind wat die voorvaders van ’n situasie dink. Hulle beskik oor dieselfde plantkennis as die kategorie genesers wat net plantaardige medisyne toedien en nie ’n mistieke roeping het nie.

Moetie of tradisionele medisyne kan rooi, swart of wit wees. Swart en rooi medisyne verdryf bose elemente en versterk die individu teen verdere “aanvalle.” Sogenaamde wit medisyne laat goeie gesondheid terugkeer. Die gebruik van hierdie drie soorte moetie verseker dat die individu weer in harmonie met sy omgewing verkeer.

Daar word geskat dat daar tans sowat 200 000 genesers in die land is. Die bedryf se omset word op R250 miljoen per jaar geskat.

купить пазл

Mans vaar beter…

Mans vaar beter in sekere dinge as vroue, dit is gewis. Die wêreld se beroemdste wetenskaplikes, kokke en modeontwerpers is almal manlik. Maar ‘n resies in Pole het onlangs vir ‘n nuwe verrassing gesorg.

Die Warskouse koerant, Zycie Warszawy, het Dinsdag berig dat die glanstydskrif Glamour jaarliks ‘n hoëhakresies organiseer. Die resies vereis dat 150m afgelê moet word met ‘n paar hakke wat ten minste sewe cm hoog staan. Slegs vroue, ouer as 18, mag inskryf vir die wedloop.

Die wenner vanjaar was egter geen "Agnieszka" nie maar ‘n "Piotr". Die vinnige kêrel is na afloop van sy sege oor die vroue ontmasker. Die organiseerders het snuf in die neus gekry en ‘n meer "deeglike" ondersoek as gewoonlik van stapel gestuur.

As rede vir sy moeite, het hy gesê dat hy "’n grap wou maak." Die Pool op polvye sou ‘n koopbewys van 10 000 zlotys (R25 000) ryker gewees het waarmee hy vroueklere sou kon aanskaf. Die prys is egter aan die naaswenner oorhandig.

Die naaswenner het maar bra bek-af gelyk want sy het ‘n hele 25 sekondes agter die voorloper oor die wenstreep gestrompel.

лобановский класс

Die ware parallel tussen Afrikaners en Nazi’s

Anderdag kyk ek in ’n oomblik van ledigheid ’n program op DSTV se History Channel, by name “The Secret Nazi Aircraft of WW2” of iets dergeliks. Getrou aan die sensasionele aard van baie TV-programme, begin dit met ’n denkbeeldige Duitse bomwerper wat ’n atoombom laat val op New York in 1946, tydens spitsuur. Die aanbieder intoneer dramaties dat die oorlog natuurlik, en gelukkig vir die pendelaars van Manhattan, in 1945 reeds ten einde geloop het.

Die res van die program is gewy aan die briljante uitvindsels van die Luftwaffe en sy privaatsektorkontrakteurs soos Ernst Heinkel en Willi Messerschmidt.

Die denkbeeldige bomwerper wat van Hamburg na Manhattan en terug kon vlieg om sy atoombom te laat val, lyk op ’n druppel water soos die Amerikaanse B2 bomwerper. Die ooreenkoms is nie toevallig nie; die Duitse B2 het in der waarheid bestaan. Die Duitse Horten-broers het so ’n vliegtuig ontwerp sowat vyftig jaar vóór die B2 se ontstaan. Die B2 is ’n direkte uitvloeisel van die Horten-broers se vlieënde vlerk. In die jare tagtig het Amerikaanse wetenskaplikes die Smithsonian museum gaan besoek om die enigste oorblywende voorbeeld van die Horten-broers se vliegtuig te besigtig. (Vir diegene wat terloops ooit die geleentheid kry om Washington DC te besoek: die Smithsonian is driedubbel die besoek werd, veral omdat dit gratis is.)

Die program het voortgegaan om te noem hoe Duitse ingenieurs op ’n legio maniere leiers op hul gebied was. Die Russiese Mig 15 van die Koreaanse oorlog was byvoorbeeld ’n kopie van ’n vegvliegtuig wat deur die Nazi’s teen die einde van die oorlog ontwerp is. Wernher von Braun was instrumenteel daarin om Amerikaners op die maan te plaas, vanweë sy ervaring met die V2-vuurpyl wat in Londen terreur gesaai het. Dit was Von Braun wat byvoorbeeld die bekende 10-9-8-7-6-5-4-3-2-1 aftelling by die lansering van vuurpyle bedink het.

Die Nazi’s se talente was egter nie beperk tot vuupyle en vliegtuie nie. Hitler se Autobahns bestaan vandag nog, ten minste in konsepvorm. Hitler se padontwerpers het beginsels wat vandag nog gebruik word, in hul Autobahns aangewend, byvoorbeeld ’n maksimum vertikale helling van 4%, iets wat die Weste se padontwerpers tien of twintig jaar vooruit was. Om vandag nog op ’n Autobahn te bestuur, is ’n voorreg en ’n loutere plesier, behalwe as mens soos die uwe slegs ’n huurvoertuig kan bekostig wat nie met die Duitsers se Mercedesse en Audi’s se 180 km/h in die vinnige baan kan meeding nie.

Vandag word die Nazi’s egter oral gedemoniseer. Om iemand ’n Nazi te noem, is ’n erge belediging. Vir die meeste mense is alles wat met Nazisme geassosieer word ’n vloekwoord. So ook apartheid. Apartheid is volgens die meeste ’n privatio boni; niks daarvan was goed nie. Apartheid en Nazisme word dikwels vergelyk, indien nie gelykgestel nie. Apartheid is glo ook ’n misdaad teen die mensdom.

Die realiteit is natuurlik anders, indien nie presies die teenoorgestelde nie. Geen selfrespekterende Nazi sou ooit, onder enige omstandighede, aan die Jode op Duitsers se onkoste ’n tuisland, hospitale, skole en onderrig verskaf nie. ’n Kil soort rekeningkunde van die dood is in konsentrasiekampe toegepas: ’n Jood of Russiese gevangene kon óf produktief werk, óf hy is tereggestel. Vir ’n Nazi was die oplossing vir die “Joodse vraagstuk” eenvoudig die uitwissing van die Jode, nie sosiale hulpverlening aan Jode nie. Afrikaners, daarenteen, het uit blote medemenslikheid aan ander volkere soos Xhosas, Zoeloes en Tswanas hul eie grondgebied, skole, hospitale en regeringsgeboue gegee, alles vir die Afrikaner se eie rekening. Geen swartmens is ooit onder apartheid op ekonomiese gronde van die gras af gemaak nie. ’n Lynregte teenstrydigheid met die meer ekstreme vorme van Nazisme, dus.

Waar die Afrikaners en Nazi’s wel ooreenstem, is Afrikaners se rol as bouers en innoveerders. Te oordeel aan hoe die res van Afrika verval, is Afrikaners ’n unieke Afrika-stam, een wat sy omgewing verbeter en nie vernietig nie. The Economist berig dat die hoofpad tussen Nairobi en Oeganda in 1965 ’n gawe, gladde teerpad was. Vandag is dit egter ’n vervalle stuk grondpad vol slaggate, met hier en daar ’n enkele stukkie teer. Kontrasteer dit met die N3 tussen Johannesburg en Durban in 1994, of selfs die meeste deurpaaie in Suid-Afrika vandag nog. Dís die ware nalatenskap van apartheid: Afrika se heel beste infrastruktuur, paaie, plase, kragstasies en les bes, rioolplase. Alles stelsels wat werk. Afrikaners is die enigste skeppers van infrastruktuur, as’t ware die enigste bouers van Autobahns op die kontinent. Afrikane, aan die ander kant, is skynbaar die vernietigers van rykdom, effektief die termiete wat die struktuur inmekaar laat tuimel.

Ja, Afrikaners is soos Nazi’s: die bouers van die Volkswagen Kewer, die Autobahns en die staatsdiens wat bykans onveranderd deur Konrad Adenauer se regering ná 1945 oorgeneem is. Nee, ons is nie soos die bouers van Auschwitz of Belsen nie; inteendeel. Ons is die enigste opheffers van ander mense op die kontinent.

bananas

The fire this time

Sara Mampane has been waiting for the African National Congress to fulfil its promise of a new home – what she calls a "proper house", where the only corrugated iron is on the roof and the walls are made of brick – since the party came to power with the collapse of apartheid 13 years ago.

The 43-year-old mother of three watched from her rickety two-room shack with no electricity in a squatter camp on the edge of Mamelodi township as others moved to one of the new box houses built by the government. She was content to wait her turn and be grateful for what did arrive, principally access to clean water and a health clinic for her children. But her patience snapped last month when men in red boiler suits came to demolish her home.

The feared "red ants" descended on the camp to remove the thousands of illegally built corrugated iron shacks that have spread out from the edge of the township in recent years. The residents were so incensed that they stoned one of the men to death and injured others, and set fire to four trucks.

"They promised me a house but they say wait, wait, wait," said Ms Mampane. "So I am waiting. But it is not right to come and knock down the house I have before they build me a new one. This is what we expected from apartheid, not from our own government. I think they have forgotten us."

Weeks of on and off rioting in Mamelodi over the demolitions and lack of services have rekindled memories of the township as a hotbed of protest against the apartheid regime two decades ago. Last week hundreds of angry protesters threw up barricades and burned tyres in clashes with police. Last month the residents set fire to local council offices.

The disturbances are not limited to Mamelodi. Hundreds of similar protests have spread across South Africa, fuelled by anger at the slow pace of change.

Thirteen years after the end of apartheid, the poverty gap in South Africa remains among the largest in the world – second only to Brazil by some measurements. More than 40% of South Africans live on less than eight rand (59p) a day. More than one third of the working-age population is unemployed.

But it is the evident wealth of others, mostly white but including a small newly enriched black elite, that has contributed to bitter divisions within the ANC over the government’s economic strategy. The issue is expected to dominate a party conference this week.

Time bomb

Some in the ANC are warning that the wealth gap is a time bomb for the country and the party, which is losing touch with the mass of its voters and "betraying the national democratic revolution" with too much focus on creating a liberal business climate.

Trade unions are leading the attack on economic priorities they say have principally benefited the emerging black elite, and the old white one, at the expense of the poor. "It’s like a doctor saying an operation has been successful when the patient is dead," Zwelinzima Vavi, secretary general of the Congress of South African Trade Unions, a partner in the ruling alliance with the ANC, told a rally in the Free State this month.

Few deny that the ANC has taken significant strides toward reducing poverty. According to figures released last week, the government has built more than 2m new homes since 1994, although the numbers of people living in squatter camps has risen by half over the same period.

About 85% of households have access to fresh water, up from 61% when the ANC came to power. More than 71% have inside toilets attached to the sewage system, up from about 50%. More than 4m homes have been connected to mains electricity over the same period, although the price of power has quadrupled and many people have been cut off because they cannot pay the bills.

South Africa’s minister of provincial and local government, Sydney Mufamadi, has said the protests reflect the government’s successes. "As we make progress in some municipalities, the residents in other municipalities become impatient: they expect their public representatives to deliver in the same way as progress is made in other municipalities," he told a UN news agency.

Unshared growth

The government’s latest strategy, the accelerated and shared growth initiative, seeks to halve poverty and unemployment by 2014 by continuing the significant economic growth of recent years and creating millions of new jobs.

Charles Meth, a respected researcher on poverty at Cape Town university, says the government is working on "over-optimistic" predictions, and that though economic growth is crucial it will take decades to eradicate endemic poverty. "The treasury is driving an agenda that says growth is going to rescue us," he says. "It’s nonsense.

"Within the state there’s a huge amount of tension over poverty policy. On the one hand you’ve got the minister of social development, Zola Skweyiya, very sensibly saying this is not going to be enough and we have to have some kind of basic grant for those people who are going to be left out by these anti-poverty policies and growth policies that you’re looking at. The cabinet rounds on him and says ‘bollocks’."

The government concedes that though poverty has decreased since 2000, the gap between rich and poor has not narrowed.

The poor can see it only too well. Where the fault line between the haves and the have nots once ran almost exclusively along racial lines, the ANC’s policy of black economic empowerment has created a new class of super-rich blacks driving the most expensive cars and living in mansions with servants and swimming pools. Many of the new elite have links to the ruling party.

The policy’s defenders say that it is forcing a shift in economic power to the black majority that will trickle down to the poor. Some of its critics say that all too often blacks have merely become the public face of white interests.

Smuts Ngonyama, a former spokesman for President Thabo Mbeki asked to explain why he received shares in a private company while working for the government, said he did not join the struggle against apartheid to remain poor. Tokyo Sexwale, one of the few ANC leaders to have declared he is running to succeed Mr Mbeki, has also been forced to defend his extraordinary accumulation of wealth.

The unions and ANC left have an uphill struggle to change the policy at this week’s party conference. The leadership wants an endorsement of a document that Johannesburg’s Centre for Policy Studies has described as so "bland, uncritical and vague" that it leaves the impression that the ANC "just doesn’t care for the poor and socially marginalised groups".

But Max Sisulu, one of the party’s economic policy strategists, says the ANC is not disturbed by the criticism.

"We are not worried about differences. We welcome them," he says. "We can only benefit from differences."

BEE bumbling: The rise of the new elite

The Black Economic Empowerment affirmative action policy to break the white stranglehold on the economy is either the fast track to addressing past wrongs or another get-rich-quick scheme in a country where a greed-is-good culture pervades.

BEE’s supporters say the shift in political power after apartheid is compromised by continued white control of the economy. Companies with a significant black stake control just 5% of the Johannesburg stock exchange. Empowerment laws require larger white-owned businesses to sell a 25% stake to black partners.

But BEE is also seen as just jobs for some of the ANC boys (and girls). Critics say the policy has encouraged black people to set up companies that serve no other purpose than to help white-owned firms meet their obligations. There have been a number of scandals, perhaps most notably that involving the woman known as the "Queen of BEE", Danisa Baloyi, who had to resign from more than a dozen company boards after two people were arrested on fraud allegations at one of the companies .

play casino without deposit

Turkye weer ?n tamelet

Die 27 Europese Unie (EU) lidlande het op 25 Junie in Brussel ooreengekom oor die wyse waarop daar nou met Turkye oor moontlike toetrede tot die EU onderhandel gaan word. Die samesprekings sal binne die kader van ’n gesprek oor “statistiek” en ”finansiële kontrole“ gevoer word. Turkye se gereedheid om by die EU aan te sluit, sal beoordeel word op hierdie twee kriteria.

Die Europese Kommissie het voorgestel dat ’n derde kriterium ook in die gesprek gebruik word, naamlik die meer bepalende ”ekonomiese en monetêre aansluiting.“ Dit sou Turkye gereed gemaak het vir aanvaarding van die euro-geldeenheid en die Turkse reserwebank deel gemaak het van die stelsel van Europese reserwebanke. Hierdie kriterium is egter stilletjies deur Angela Merkel se entourage van die agenda verwyder voor die naweek se samesprekings begin het.

Merkel wou sodoende ’n konfrontasie met die Franse president, Nicolas Sarkozy, afweer. Frankryk het Duitsland naamlik ’n paar weke gelede ingelig dat hulle hierdie spesifieke kriterium vir gesprekvoering sou veto, aangesien dit te veel probleme sou meebring. As Turkye nou al die euro as geldeenheid aanvaar, gaan dit feitlik onmoontlik wees om later in die proses te weier om die land as volwaardige EU-lid toe te laat. Teenkanting teen Turkye se aansluiting by die EU was een van die hoofredes waarom Franse kiesers in 2005 die EU-grondwet by die stembus verwerp het.

Frankryk was die enigste van die 27 EU-lande wat teen die invoer van die euro in Turkye gekant was, so Merkel se besluit om die besprekingspunt van die agenda te verwyder, word as ’n belangrike konsessie beskou. Tog heers daar ook verskille binne Merkel se regerende koalisie oor die Turkse kwessie, dus moes sy self verlig gewees het om die kontroversiële bespreking te vermy. Die Duitse kanselier staan slegs ”’n spesiale vennootskap“ tussen die EU en Turkye voor, terwyl haar SPD koalisie-vennote sterk ten gunste van gewone Turkse aansluiting by die EU is.

Frankryk se houding oor die Turkse kwessie is egter steeds ’n bietjie verwarrend – net soos dit was onder die presidentskap van Jacques Chirac. Nicolas Sarkozy is steeds gekant teen die insluiting van Turkye in die Europese gemeenskap, op grond van die feit dat die land hom in Asië bevind. Hy is wel nie gekant teen die voortsetting van samesprekings tussen die EU en Turkye nie. Tydens sy onlangse presidensiële veldtog het hy egter uitdagend beloof om die onderhandelingsproses te staak. Sarkozy glo nou dat dit beter sal wees om eers die kwessie van die nuwe EU-verdrag, wat die gewraakte grondwet gaan vervang waarteen die Nederlandse en Franse kiesers in 2005 gestem het, te finaliseer voor die Turkse tameletjie getakel word. Dan wil die Franse sorg dat debat binne die EU gevoer word oor waar presies die geografiese grense van die EU is, wat tot nuwe spanning kan lei tydens die EU-beraad van Desember 2007.

палатка цена

Die verskil tussen Vlok en PW

Die voorgenome vervolging van oud-minister Adriaan Vlok bied ‘n waardevolle les vir alle gatkruipers en meelopers. PW Botha het geweier om voor die bobbejaan in sy pers rok by die WVK te verskyn, en is dus in vrede gelaat. Gekonfronteer met ‘n bietjie vasberadenheid, sluip die regime stert tussen die bene weg. Vlok, daarenteen, gooi alle waardigheid oorboord en kruip letterlik voor die vyand, en word vir sy moeite beloon met vervolging.

Dieselfde met naamsveranderinge. Afrikanergroepe praat en soebat oor naamsveranderinge, maar Tshwane en Tlokwe bly. Inkatha blokkeer egter ‘n paar deurpaaie, en die regime skrik hom boeglam oor Durban se naamveranderinge. Skielik is die deure vir gesprekvoering in Durban weer oop.

Ek wonder hoe lank gaan die linkses en liberales nog neem om te verstaan dat Afrikane glad nie swakheid en kruiperigheid respekteer nie? Vir wie het die ANC die meeste respek, te oordeel aan sy optrede – Vlok of PW Botha?

Dis duidelik dat Afrikaners toenemend begin verstaan hoe om met die vyand te handel, terloops – vanoggend teem, skree en huil dit verskriklik op SAFM radio omdat "rassiste" glo ‘n klomp padtekens wat na die regime se "helde" vernoem is, in die Vaalrivier gaan gooi het, en ek lag my vrek vir die regime se hoogheilige gekerm. Tog snaaks hoe ferm optrede soos ‘n paar padtekens se verwydering kon regkry wat redelikheid, soebat en smeek nie kon nie, of hoe? Skielik is woordvoerders van Potchefstroom se stadsraad beskikbaar om oor die radio te praat, waar hulle in die verlede bloot op die verdrukking van die massas oor die minderheid in die naam van "demockracy" aanspraak gemaak het.

для шиномонтажа лобановский обыск

Internetgebruik in Suid-Afrika neem dramaties toe

Ten spyte van die hoë koste verbonde aan breëband was daar die afgelope twee jaar ’n toename van 120% in Internetgebruikers in Suid-Afrika. Die syfer het toegeneem van 1,8 miljoen in 2005 tot 3,9 miljoen gebruikers in 2007.

Volgens Matthew Buckland van die Aanlyn-uitgewersvereniging is die groei “fenomenaal.“ Engels word gebruik deur 52% van plaaslike gebruikers (2,10 miljoen), gevolg deur Afrikaans met 28% (1,11 miljoen). Sowat 36% van die Internetgebruikers is tussen 25 en 34 jaar oud, gevolg deur 35% tussen die ouderdomme van 35-49. 54% Van alle plaaslike gebruikers is mans, teenoor 45% vrouegebruikers.

Wat ook interessant is, is dat Suid-Afrika derde op die wêreldlys is van lande wat die Internet deur middel van hul selfone gebruik. Die Verenigde Koninkryk is eerste, gevolg deur die VSA, Suid-Afrika, Indië en Indonesië.

’n Kwart van Afrika se Internetgebruikers bevind hulle in Suid-Afrika. Telkom-landlyne verteenwoordig tans 39% van die totale telefoonverbindings op die vasteland.

топкарго отзывы

Kragte dreig om SA Staat te vernietig

Vir die eerste keer sedert 1994 wil dit voorkom asof die ANC se ‘permanente’ heerskappy oor Suid-Afrika dalk binne afsienbare tyd ten einde kan loop.

Die huidige stakings is in werklikheid ‘n sosiaal-politieke sindroom in die sin dat dit wel oor salarisverhogings gaan, maar terselfdertyd ook heelwat meer behels. Onlangs het Helen Zille, die ultra-linkse leier, in haar brief op die DA webwerf beweer dat die staking ook in groot mate die simptoom van die magstryd binne die regerende alliansie is.

Zille wat nie die rassedinamika van SA politiek verstaan nie, sukkel skynbaar nie om die ANC se interne politiek te verstaan nie. Dit is waarskynlik omdat sy ‘n ideologiese sielsgenoot van veral die sosialistiese faksie in die ANC alliansie is.

Dit is ‘n redelike en miskien ‘n ooglopende aanname dat Cosatu en die SAKP deur die staking probeer om hul mag aan die Mbeki-faksie (Kapitalistiese Afrikaniste) van die ANC te toon. In gister se Rapport lê Tim du Plessis ook die geweldige onenigheid en verdeeldheid binne die heersende party bloot.

Du Plessis, wat ‘n bewonderaar van die Suid-Afrikaanse ‘demokrasie’ is, het blykbaar oor die afgelope jaar ten minste ‘n gedeeltelike kentering rondom die regime beleef. Du Plessis se ontnugtering het meegebring dat hy oor die afgelope maande gereeld die ANC President skerp kritiseer.

In die afgelope Sondag se Rapport ontbloot hy die ANC in so ‘n mate dat ANC ondersteuners seker sal sê dat Du Plessis “galbraak”. Nogtans praat Du Plessis hierdie keer sin oor die ANC en is sy analise geregverdig.

In breë trekke lê hy bloot dat daar ‘n gebrek aan leierskap is, dat die party geen morele kern meer het nie (Volgens hierdie skrywer het dit natuurlik nooit so iets gehad nie) en dat die hebsug van ‘n elite groepie uitvoerende besluite sowel as die presidensiele opvolging sal bepaal.

Nouja, geen van hierdie punte is eintlik nuus nie, maar die punt waarop ek vir ‘n oomblik wil fokus is wanneer Du Plessis oor die ANC beweer: “ Sy organisasie en strukture op grondvlak is vervalle en disfunksioneel. Dit is nie ek wat so sê nie, sy eie ampsdraers erken dit in verslag op verslag”.

Tim du Plessis het verseker toegang tot meer inligting oor die heersende party as meeste van ons gewone burgers. Naspers handhaaf immers noue bande met die ANC. Dit maak ook dan geheel en al sin dat die ANC se takke in ‘n warboel verkeer.

As die landsadministrasie ‘n aanduiding is van die ANC se vermoë om te organiseer, dan kan die party beslis nie in ‘n beter toestand verkeer nie.Die logiese afleiding is dus dat die ANC nie meer in voeling het met sy ondersteuners is nie, want daarvoor het mens goeie organisasie op grondvlak nodig.

Weereens is ook dit ‘n ooglopende afleiding gegewe die ontevredenheid onder swartes oor dienslewering, wat veroorsaak dat onluste, plek-plek, soos vure uitslaan. Die massas is al moeg vir leë beloftes en die bevoordeling van die BEE-miljardêrs.

Wat egter interessant is oor die vorige punt is die mate waartoe dit deur die sosialiste en populiste uitgebuit word om hul invloed in die alliansie te versterk. Hiervan is die stakings ook getuienis. Massas staatsamptenare is in opstand teen die ANC-regime se aanbevole salarisverhogings vir die amptenary en Cosatu is die voorbrandorganisasie wat die ontevredenheid ingespan het in die vorm van landswye stakings.

Terwyl Cosatu poog om die ANC (soos ten tye van die party se kongres) verder na links te probeer druk, is dit ook ‘n tegniek om te wys dat hulle (Cosatu) die ‘people’ agter hulle het en dus kan bepaal wie die volgende president sal word.

Vir Cosatu – en vir die ANC – het hierdie magstryd egter nou ‘n kommerwekkende rigting ingeslaan, aangesien die stakers nou selfs Cosatu se eie onderhandelaars met die dood intimideer indien hulle verder sou afstaan aan die regime.

Die situasie sorg vir addisionele stagnasie in die onderhandelings en kan veroorsaak dat die staking nog lank kan uitrek. Wat egter insiggewend hieromtrent is, is dat net soos die ANC nie in voeling met die massa is nie, het Cosatu nie meer beheer oor die massa nie.

Intussen verdeel die magstryd in die ANC in verdere faksies sodat daar nou ‘n hele aantal aanspraakmakers op die presidensiële troon blyk te wees. Van binne word die ANC dus toenemend lamgelê deur faksionele binnegevegte. Verder het die organisasie dit te danke aan sy alliansie venoot ,Cosatu, dat die uitvoerende liggaam, nl. die staat , nou grotendeels staak sodat sekere belangrike staatsfunksies nie meer funksioneer nie. In elkgeval tot tyd en wyl die staking opgehef word.

Die situasie word vererger deur die sekuritietsmagte wat ook wil staak. Indien dit gebeur, het die ANC nie net beheer oor die betogende stakers verloor nie, maar ook alle beheer oor die land verloor. Indien die sekuriteitsmagte wel sou oorgaan tot ‘n staking sou die onluste weens ontevredenheid op gemeenskapsvlak ook in alle waarskynlikheid met rasse skrede toeneem.

Met Cosatu wat reeds nie die amptenary wat ‘n aansienlike deel van die swart middel en werkersklas behels, kan beheer nie, sou dit waarskynlik net so min beheer oor ‘n privaatsektorwerkersstaking kon uitoefen as dit eers uitbreek. Tans is daar sprake daarvan op die myne.

Ten beste sou die staking wel hierdie week tot einde kom en selfs dan lyk die situasie benard. Hordes ondergemiddelde, swak gekwalifiseerde amptenare moet dan terug om ‘n staatsdiens, wat reeds voor die staking sterk tekens van disfunksie getoon het, uit ‘n dieperwordende dilemma van agterstallige werk en ander verliese te lig. Laasgenoemde opsigself sal ‘n bomenslike taak wees.

Indien die staking egter nog 21 dae sou voortduur soos wat oorweeg word en indien die sekuriteitsmagte ook hulself daarby aansluit , te midde van groeiende ontvredenheid op gemeenskapsvlak, lyk die saak baie sleg vir die regime sowel as vir die land. In so ‘n onbeheerde situasie kan 21 dae net sowel 31 dae word ens.

Dan het SA slegs ‘n regering in naam en voldoen ook nie eintlik meer aan die vereistes om ‘n staat genoem te word nie. Die mate van wet en orde wat tans nog bestaan sal dan ook ten einde loop in ‘n samelewing wat oorloop van frustrasie weens armoede, ontevredenheid en onderliggende rassespanning.

Suid-Afrika kan dan waarlik ‘n gefaalde staat raak, want dit is te betwyfel of die ANC so ‘n chaos sou kon omkeer. So iets sal die ANC se Tsjernobil wees met ‘n totale afsmelting van die organisasie se mag en die baie sterk moontlikheid dat totale anargie sal losbars.

‘n Ontevrede etniese groep wat temidde van so ‘n magsvakuum voldoende georganiseer is sou baie maklik totaal onder die ANC se mag kon wegbreek en kon oorgaan tot een of ander vorm van selfregering. Dit sou ‘n blote saak van goeie tydsberekening en goeie organisasie wees.

you gamble

Mugabe se gulsigheid ken geen einde nie

Gulsige Bob

Die Zimbabwiese regering het gister ’n nuwe wetsontwerp voorgestel ingevolge waarvan swart Zimbabwiese burgers ’n 51% aandeel in openbare maatskappye sal bekom.

Dit is nog nie seker hoe privaat maatskappye geraak sal word nie. Buitelandse beleggers beheer tans verskeie Zimbabwiese firmas, veral in die mynbedryf. Die regering oorweeg hier skynbaar ’n ander vorm van bemagtiging. Verlede jaar het vele van die plaaslike mynbase gewaarsku dat hulle hul deure sal sluit indien Mugabe poog om die myne oor te neem.

Sommige van die firmas wat op beide die Zimbabwiese en Londense effektebeurse gelys is, sluit Hwange, NMB-bank en Ou Mutual in. Van die firmas wat waarskynlik deur die nuwe beleid geraak gaan word, sluit Barclays, Bindura Nickel Corporation en Rio Zim in.

Volgens die wetsontwerp word “inheemse Zimbabwiërs“ gedefinieer as persone wat voor 1980 “benadeel is deur onregverdige diskriminasie gebaseer op ras en sulke persone se nasate.” Die wetsontwerp maak dit duidelik dat geen nuwe belegging goedgekeur sal word indien “inheemse Zimbabwiërs” nie die beherende aandeel het nie. Regeringsdepartemente sal voortaan ook 51% van hulle aankope moet doen by besighede waarin Zimbabwiërs die botoon voer.

Met werkloosheid geskat op nagenoeg 80% en die inflasiekoers wat tans rondom 4 500% huiwer, gaan die nuutste aankondiging beslis net bydra tot die verdere agteruitgang van die Zimbabwiese ekonomie.

Pole se geskiedenisles aan die Duitsers

Jaroslaw Kaczynski

Pole het pas daarin geslaag om ’n toegewing oor die Europese Unie-verdrag af te dwing, maar ten koste van die land se verhouding met sommige van die EU-lede.

Leiers van die 27 EU-lidlande het op 23 Junie in Brussel uiteindelik daarin geslaag om eenstemmigheid te bereik oor die opstel van ’n nuwe verdrag wat die EU-grondwet sal vervang wat in 2005 deur beide Nederlandse en Franse kiesers by die stembusse verwerp is. Die nuwe verdrag sal teen die einde van 2007 gefinaliseer word.

EU-leiers, onder aanvoering van kanselier Angela Merkel, het ’n konsessie aan Pole gemaak deur te besluit om die huidige EU-verkiesingstelsel onveranderd te behou tot 2017. President Lech Kaczynski en sy tweelingbroer, die eerste minister Jaroslaw Kaczynski, het die besluit as ’n oorwinning vir Pole bestempel. Die Poolse eerste minister het ander EU-lande by die pas afgelope beraad geskok toe hy gesê het Pole is op groter stemregvoordele geregtig aangesien die land se bevolking nou veel meer as die huidige 38 miljoen sou beloop indien die Nazi’s nie miljoene Pole tydens die Tweede Wêreldoorlog vermoor het nie.

Die Italiaanse eerste minister, Romano Prodi, het in sy reaksie op die beraad gesê Europa het die gemeenskaplike wil om te vorder, verloor. Hy het Engeland veroordeel weens die land se “hardkoppige aandrang” om ’n Europese vlag en volkslied uitgesluit te kry van die EU-verdrag en het ook die houding van Pole gekritiseer. Die Duitse dagblad Bild, wat Angela Merkel ondersteun, meen dat dit beter sou gewees het as die samesprekings misluk het en glo nie dat die Kaczynski-broers met die konsessie van Brussel tevrede gaan wees nie.

Die Pole is in hulle skik met die feit dat hulle hul stempel op die beraad afgedruk het. Hulle is verder hoopvol dat hul land se verhouding met Frankryk en Duitsland gaan verbeter. Tydens Jacques Chirac se periode as president van Frankryk was die verhouding tussen Frankryk en Pole gespanne. Nicolas Sarkozy en Angela Merkel is egter albei jonger en verstaan die Poolse situasie beter. Sarkozy is van Hongaarse afkoms en Merkel het in Oos-Duitsland groot geword, wat beteken dat hulle beter begrip vir die situasie in Oos-Europa het.

uk slots