Dan Roodt, Author at praag.co.za

China key to DRC reconstruction

President Joseph Kabila used a state of the nation address Thursday to hail cooperation with China in industries such as mining as key to the reconstruction of the Democratic Republic of Congo.

"For the first time in our history, the Congolese people can at last see that their cobalt, nickel and copper is being used to good effect," Kabila said in his first such address since taking office last year.

Kabila, 36, said similar accords with other partners would see the successful completion of his five-year plan to overhaul the country’s creaking infrastructure, including roads, airports, schools, hospitals and ports.

China signed a deal in September to loan the mineral-rich Democratic Republic of Congo five billion dollars (3.6 billion euros) to build up its infrastructure and develop its mining industry.

Three billion dollars went towards the building of thousands of miles of railways and roads as well as hospitals, universities and housing, while the rest went into mining and creating joint Chinese-Congolese firms.

Also in September, Chinese Exim Bank agreed to provide some 8.5 billion dollars in financing to build up infrastructure and develop the DR Congo’s mining industry.

The following month Kinshasa signed loan accords — whose value was not given — with the China Development Bank.

China is keen to get its hands on raw materials from around the world to feed its fast-growing economy, and in recent years has been on a diplomatic offensive to secure what it needs. A major focus has been on Africa.

Top Chinese officials including President Hu Jintao have toured the continent, and in November last year Beijing invited scores of African leaders to a summit where it pledged to double aid and offer billions of dollars in loans.

With its huge but largely untapped natural resources, Congo is a key prize.

It has 34 percent of the world’s known cobalt reserves, 10 percent of its copper, vast forests full of timber and a treasure trove of gold and diamonds.

But after years of inter-ethnic wars drawing in its neighbours and leaving millions dead, Congolese infrastructure is practically nonexistent. Its 65 million people are desperately poor even by African standards.

China’s interest in Africa has attracted criticism, however, for ignoring African countries’ sometimes dubious human rights records — in oil-rich Sudan, for example — and for low environmental standards.

детский велосипед

Farmers face dangerous holiday season

A dangerous festive season lies ahead for farmers and those living on farms, the agricultural union TAU SA warned on Monday.

The number of farm attacks in November in the northern regions of South Africa had exceeded the total for the first six months of this year, it said in a statement.

"The levels of physical abuse, and [the] cold-bloodedness of the attackers, seems to be unique to cases involving farm dwellers; this indicates increased intolerance and revenge," said TAU SA president Paul van der Walt.

He called on farmers to get actively involved in security efforts to protect lives and property in rural areas.

паркет деревянный topcargo

Risk of food riots rising

The risks of food riots and malnutrition will surge in the next two years as the global supply of grain comes under more pressure than at any time in 50 years, one of the world’s leading agricultural researchers said.

Recent pasta protests in Italy, tortilla rallies in Mexico and onion demonstrations in India are just the start of the social instability to come unless there is a fundamental shift to boost production of staple foods, Joachim von Braun, the head of the International Food Policy Research Institute, warned in an interview with the Guardian.

The growing appetite of China and other fast-developing nations has combined with the expansion of biofuel programs in the US and Europe to transform the global food situation.

After decades of expanding crop yields and falling food prices, the past year has seen a sharp rise in the cost of wheat, rice, corn, soya and dairy products.

"Demand is running away. The world has been consuming more than it produces for five years now. Stocks of grain and of rice, wheat and maize are down at levels not seen since the early 80s," said von Braun, whose organization is the world’s largest alliance of agricultural researchers, economists and policy experts.

So far, crises have been averted because states have eaten into national stocks, but this could be set to change because China, in particular, has run down its supplies.

"Over the next 12 to 24 months we are in a fairly risky situation. Large consuming nations, particularly China, will feel pressed to enter international markets to bid up prices to unusual levels," von Braun warned ahead of a speech on Tuesday to the institute’s annual general meeting in Beijing.

Thanks to its manufacturing prowess, China has huge foreign exchange reserves and could buy the global food crop several times over. But its consumers are already feeling the cost of food inflation. Three shoppers died last month in a stampede at a supermarket in Chongqing that was offering cheap rapeseed oil. The threat of instability has prompted Chinese Premier Wen Jiabao (溫家寶) to make the fight against food price rises one of his government’s priorities. So far it seems a losing battle.

Economic growth — estimated at 11.5 percent in the first nine months of the year — has made Chinese consumers wealthier, while urbanization and globalization has changed their diet. In October the government announced pork prices were up more than 50 percent, vegetables 30 percent and cooking oil 34 percent compared with the year before.

The knock-on is felt across the world. In rich nations it means a few more cents for breakfast cereal in the short term and a slightly higher cost for toys, clothes and other China-made goods. But for the world’s poorest communities the rises will have a potentially devastating effect.

Bangladesh has had to ask for half a million tonnes of food aid — a severe blow to the pride of a country that had been trying to wean itself off international assistance. Bangladeshi officials say the price of cooking oil, of which it imports 1.2 million tonnes a year, has almost tripled in the past two years because it is now valued as an alternative to diesel oil. More worryingly, their main staple of rice is hard to buy at any price because India, Vietnam and Ukraine have cut exports.

Added to this is pressure from global warming, which has been blamed for droughts that damaged crops in Australia this year.

The social tensions caused by rising food prices are already evident, von Braun said.

"The first sign was the tortilla riot in Mexico city, where 70,000 took to the streets. I think that was only the beginning — there will be more," von Braun said. "For a year or two countries can stabilize with stocks. But the risk comes in the next 12 to 24 months. The countries that cannot afford to buy will be the losers, while those with huge foreign exchange reserves will bid up the world market."

Von Braun called on Europe to reconsider biofuel policies, provide more aid to poor nations, keep markets open and boost production.

Landbankkorrupsie vir eers toegesmeer

Kabinetsministers het van plan verander en die forensiese verslag oor die Landbank nie na die Suid-Afrikaanse Polisiediens (SAPD) verwys nie. Dit volg op teëstribbeling deur direksielede en senior amptenare van die bank wat sekere van die bevindings in die verslag bevraagteken. “Die kabinet het ooreengekom dat hierdie besluit (om die verslag na die polisie te verwys) gekanselleer sal word en dat daar ’n verdere interne ondersoek deur die Departement van Landbou en Grondsake sal plaasvind,” aldus Themba Maseko, woordvoerder van die kabinet.

Maseko het verduidelik dat volgens die verslag sekere besluite oor leningsaansoeke deur bankamptenare geneem is, sonder dat die direksie geraadpleeg is. Die direksie en amptenare beweer egter nou dat hierdie aansoeke wel voor die direksie gedien het. “Al hierdie kwessies sal opgevolg word en so doeltreffend moontlik afgehandel word,” het Maseko gister gesê. “Indien daar steeds bevind word dat bedrog plaasgevind het, sal die saak aan die polisie oorhandig word.” Hy wou egter nie sê wie die direksielede en amptenare is wat nou met nuwe inligting vorendag gekom het nie.

Die forensiese verslag, wat deur Deloitte opgestel is, beweer dat Landbank-amptenare meer as R2 miljard wat vir boere bestem was, gebruik het om vriende se ondernemings mee te finansier. Die geld is onder andere aangewend vir luukse gholflandgoedere, die bou van ’n suikermeule en die ontwikkeling van wooneenhede. Die verslag is in November deur Lulu Xingwana, minister van landbou en grondsake, aan die kabinet oorhandig.

Die kabinet het aanvanklik daarop aangedring dat die Landbank-direksie afgedank moet word en dat kriminele klagtes teen die topbestuur aanhangig gemaak word. Dié besluit is egter nou herroep.

Die Landbank was vroeër jare ’n winsgewende instelling, maar die afgelope drie jaar reeds kry die bank slae van die ouditeure. In Maart vanjaar het die kabinet R700 miljoen beskikbaar gestel om die bank weer op die been te kry. Die bank se reserwekapitaalfondse was op daardie stadium maar 5%, in vergelyking met die 15%-21% wat as die norm beskou word. Sonder die staatsinspuiting sou die bank waarskynlik ondergegaan het. Vele van die bank se ervare amptenare het hulle intussen by die land se groot handelsbanke aangesluit, wat die Landbank se kanse op sukses ’n verdere knou toegedien het.

Фильчаков прокурор

Politieke partye het volkstaatidee gekelder

ŉ Onderhoud deur Buks van Rensburg met dr. Johann Wingard, die voormalige voorsitter van die Volkstaatraad.

BvR: Dr. Wingard, as voorsitter van die Volkstaatraad was u betrokke by ŉ interessante en miskien ietwat ongelukkige periode vir Afrikaners. Ek wil graag ŉ paar vrae oor die Volkstaatraad vra. Wat is die oorsprong van die Raad?

JW: Miskien is die vier jaar voor die stigting van die VSR eintlik die mees ongelukkige tydperk in die geskiedenis van die moderne Afrikaner. Die NP het daarin geslaag om behoudende Afrikaners te demoniseer en te isoleer. Die grondslag is toe gelê vir die huidige anti-volksentiment wat Afrikaners hul selfidentiteit ontneem het en wat van baie Afrikaners materiële kosmopolitaanse zombies gemaak het. Dit was binne hierdie inploffende sosiale omgewing waarin die VSR sy taak moes verrig. Die Raad moes ondersoek instel na en aanbevelings maak oor die wenslikheid van ŉ Afrikanervolkstaat en moes aanbevelings doen vir die toepassing daarvan binne die begrensing van die tussentydse grondwet.

Johann Wingard

Op 23 Desember 1993 het ŉ afvaardiging bestaande uit Genl Constand Viljoen, bygestaan deur enkele vooraanstaande “regse” politici, ŉ akkoord met die ANC gesluit. Die akkoord het ten doel gehad om aan etniese Afrikaners, wat geweier het om hul soewereiniteit as volk prys te gee, die gaping te bied om deur middel van ŉ konstitusionele weg ŉ manier te vind om hul selfseggenskap te behou, hetsy deur middel van territoriale of korporatiewe strukture.

In ruil vir hierdie toegewing aan die kant van die ANC, sou etniese Afrikaners die magsoorgawe aanvaar en aan die komende verkiesing deelneem. Almal is daarmee bekend dat die Volksfront toe geskeur het en die Vryheidsfront en die KP as aparte entiteite ontstaan het. Die VF het aan die verkiesing deelgeneem en die KP het dit geboikot. Terloops, die onderhandelaars aan ANC-kant was die einste Thabo Mbeki en Jacob Zuma wat die media tans oorheers.

Die Volkstaatraad was ŉ sogenaamde grondwetlike instrument waartoe die twee partye ooreengekom het. Die Raad sou uit twintig benoemde lede bestaan en moes ŉ wye spektrum van kundigheid dek. Die raad was nie ŉ gesagsliggaam nie en het oor geen gedelegeerde magte beskik nie. Dit was dus slegs ŉ forum wat wetenskaplike navorsingsverslae en aanbevelings aan die staat asook die Vryheidsfront moes maak. Die Vryheidsfront sou die politieke dryfveer wees om die raad se aanbevelings geïmplementeer te kry en die voorwaardes van die 1993-akkoord af te dwing. Oningeligte Afrikanerskeptici het die naïewe mening gehuldig dat die Raad ŉ Volkstaat tot stand moes bring en klaaglik in hul missie gefaal het…

In werklikheid moes die VSR alle gebiede ondersoek waar Afrikaners hul selfbeskikking kon uitoefen, gesien binne die demografiese werklikheid van die nuwe Suid-Afrika met sy liberaal-demokratiese grondwet van een mens, een stem en reg op vrye beweging. Die VSR het hierdie taak besonder deeglik en professioneel gedoen en het ŉ groot aantal verslae en aanbevelings gedoen. Maar die aanbevelings het nie noodwendig gestrook met die sienings van sy politieke enjin nie en weens onderlinge verdeeldheid op politieke terrein kon dinge nie van die grond kom nie.

BvR: Het die raad wye steun onder Afrikaners gehad?

JW: Nee. Eers nadat ek by die VSR weg is, het ek besef waarom nie. Op voetsoolvlak was daar totale onkunde oor die taak en roeping van die VSR en was min Afrikaners ingelig, ten spyte van verskeie TV-debatte. KP- en HNP-ondersteuners het VSR-lede as verraaiers vir die volksaak beskou en graag na Piet Retief as voorbeeld verwys van iemand wat bereid was om met swartes ŉ ooreenkoms aan te gaan.

NP-ondersteuners wat toe nog in die die euforie van hul suksesvolle magsoorgawe gegloei het, het die Raad as ŉ jammerlike fenomeen beskou en ŉ lastige uitvloeisel van die onderhandelingspolitiek. Slegs ŉ handjievol Afrikaners – ek skat daar was minder as tweehonderduisend van hulle – kon as ondersteuners van die VSR-gedagte beskou word. Daarteenoor was daar maklik tien keer soveel teenstaanders vanuit beide die NP-kant, asook aan die KP-kant.

Ondersteuners van die VSR was weer onderling verdeeld oor die ligging van ŉ volkstaat. Elkeen wou ŉ volkstaat in sy agterplaas gehad het. Sommige ondersteuners wou weer niks met territoriale selfbeskikking te make hê nie en wou ŉ statutêre Afrikanerraad met gedelegeerde magte en eie begroting hê. Die onderlinge verdeeldheid het deurgespoel na die Vryheidsfront en was duidelik waarneembaar met sy swak vertoning by die stembus tydens die 1998-verkiesing toe die party byna sewentig persent van sy steun verloor het.

BvR: Wat was die voorstelle wat die Raad na die regering geneem het?

JW: Daar was verskeie. In breë trekke kom dit daarop neer dat die Raad aanbeveel het dat ŉ tiende provinsie verklaar word. Dit sou bestaan uit ŉ gebied aan die Ooste en Suide van Pretoria, wat aansluit met Oosrandse en Wesrandse dorpe, en waar volgens rekenaarontledings van die 1996-sensus, meer as twee derdes van die inwoners Afrikaners was.

Verder het die Raad aanbeveel dat ŉ gebied rondom Orania as bestemde gebied deur Afrikaners ontwikkel moes word vir die uiteindelike totstandkoming van ŉ volkstaat.

Laastens het die Raad die totstandkoming van ŉ verkose Afrikanerraad aanbeveel wat na die Afrikaners wat buite hierdie gebiede woon, se belange asook hul kulturele ontwikkeling, sou omsien. Konsepwetgewing daarvoor is deur ons voorberei, maar geen party het daarin belang gestel om dit aan die Parlement voor te lê nie.

BvR: Hoe het die ANC-regering gereageer op u voorstelle?

JW: Soos dikwels in die verlede was regsgesinde Afrikaners se voorspellings weer in die kol.

Lank na die uitfasering van die VSR bring ek eendag ŉ besoek aan adj.-pres. Jacob Zuma toe hy nog in Overvaal in Pretoria gewoon het. Daar was toe sprake van ŉ korrupsieklag teen Shabir Shaik in die lug. Hy het my gul ontvang en ons het op die stoep gesit en gesels. Op ŉ ander geleentheid kan ons weer oor my besoeke aan hom praat. Ek herhaal my vraag aan Zuma binne die verband van jou vraag hierbo:

“As you know, there is still some unfinished business between Afrikaners and the ANC.”

Hy het met sy kop geknik en ernstig geantwoord: “I know that. Many in the ANC considered the Volkstaatraad as a political tactic to have a successful election. But I am still personally bound by the terms of the accord. When I become President, we should look at the unfinished business again.”

Laat ons maar eerlik wees. Hoewel ek tydens my drie jaar by die VSR geweldig baie geleer het oor die minderheidspolitiek regdeur die wêreld, was dit vir my ŉ vrugtelose politieke oefening.

Die ANC was hoegenaamd nie geïnteresseerd in die VSR se verslae nie. Alle onderhandelings daaromheen is gewoonlik met blanke liberalistiese tussengangers gevoer, veral met die Oostenrykse makelaar Jűrgen Kögel en genl. Viljoen se tweelingbroer, emiritusprof. Braam Viljoen.

Die ANC is ook onder die indruk gebring (waarskynlik deur die tussengangers) dat die VF die VSR se denke en doen en late bestuur het, wat nie die geval was nie.

Enkele kere kon ons direk met die ANC-mense praat soos byvoorbeeld tydens ŉ groot sessie in die Kaap toe ons aanbevelings van ŉ tiende provinsie gemaak het. Essop Pahad, wat die ANC se afvaardiging gelei het, het met groot fanfare uit die saal gestap en die VF toegesnou dat hulle in kwade trou onderhandel. Aangesien ons toe nog nie die VF se voorkeuropsie van die Noordkaap as langtermynplan voorgestel het nie, kon ons ook geen ondersteuning van hulle verwag nie. Sonder oorspronklike magte, of politieke ondersteuning, was die VSR tot niks verder in staat nie.

Genl. Viljoen en ek was saam tydens die oorhandiging van ons tussentydse verslag aan Mandela in Tuynhuis. Ek wou oor die verslag se inhoud gesels, maar Mandela wou oor ŉ boereprojek in Mosambiek gesels. Ons kon nie ŉ enkele woord oor die verslag gepraat kry nie. Die mediabeampte roep ons toe om met die televisiemense te gesels, en was ons gesprek afgehandel. Ons gaan staan buite op Tuynhuis se trappe met Genl. Viljoen en ek weerskante van Mandela. Hy is ŉ ongelooflike charismatiese mens en verklaar met groot oortuiging aan die wêreldmedia dat die ANC die verslag baie goed sal bestudeer en dat Afrikaners na alles nie sulke slegte ouens is nie. Ek vermoed daardie verslag is steeds onoopgemaak in Tuynhuis se biblioteek. Die VSR het ander verslae uitgebring nadat ek daar weg is en ek het niks gehoor wat my anders laat dink dat die ANC geen ag geslaan het op die VSR se verslae nie.

BvR: Het u steun uit ander oorde gekry, of was die Raad en sy lede geïsoleerd? Het u enigsens ondersteuning uit die Vryheidsfront gekry, en was die destydse Nuwe Nasionale Party en Demokratiese Alliansie toegeneë, ongeïnteresseerd, of afwysend?

JW: Soos ek hierbo genoem het, het die Vryheidsfront ŉ beleidsvakuum ondervind. Baie van sy invloedryke lede was nie volkstaters nie en wou die volkstaatgedagte nie te hard stoot nie, uit vrees dat dit sy kiesers sou vervreem. Hulle wou liewer belangepolitiek bedryf.

ŉ Klein groepie entoesiastiese volkstaters was besield met die gedagte om ŉ nuwe gebied te ontwikkel en het hand aan die ploeg geslaan om hul ideaal te verwesenlik. Hulle het derhalwe beheer van die VF se beleid oorgeneem op ŉ kritieke punt in die ontwikkeling van die party. In die 1994-verkiesing het die VF ongeveer 460,000 ondersteuners by die stembus getrek, maar na die debakel oor volkstaatbeleid het sy steun na ongeveer 120,000 gedaal. Die VF was dus geen faktor om die VSR te ondersteun nie.

Die Nasionale Party (die NNP het toe nog nie bestaan nie) was snaaks genoeg nie afwysend nie en het moontlik gevoel dat ons met ŉ vreedsame en konstruktiewe proses besig was. Een belangrike lid van die NP het my versoek om die kwessie van ŉ statutêre raad (hul sogenaamde korporatiewe selfbeskikkingsmodel) ernstig te ondersoek. Maar hierdie was nie die NP se geveg nie – dit was tussen Viljoen se mense en die ANC.

Tony Leon se party was ideologies afwysend teenoor die volkstaatgedagte, maar het hulle ook gedistansieer van die Afrikanervolksentiment en alles daaromheen.

Die Raad was dus geïsoleer en slegs op sy eie beperkte begrotinkie en wetlike status aangewese.

BvR: Glo u steeds dat daar ŉ moontlikheid is dat die Raad se voorstelle in een of ander vorm gebruik kan word om Afrikanerselfbeskikking te verkry? Of dink u dat die idee van territoriale selfbeskikking vir Afrikaners dood is?

JW: Die een voorstel van die Raad wat binne ons bereik is, is die stigting van ŉ statutêre Afrikanerraad. Daarvoor het ons geen ondersteuning van die ANC nodig nie, slegs die instemming van leidende Afrikanerorganisasies.

Ek het nog altyd geglo dat ŉ eie geloofwaardige struktuur wat internasionale legitimiteit geniet, die logiese instrument sal wees om die Afrikaners weer na selfregering te lei, hetsy op territoriale basis of deur beheer oor ŉ deel van die nasionale fiskus te verkry om eie skole en universiteite mee te finansier.

Ongelukkig voel sekere instansies dat die behoefte aan so ŉ statutêre liggaam reeds deur ŉ organisasie soos Afriforum/Solidariteit gevul word. Laasgenoemde organisasie tree meer soos ŉ privaatsektoraktiviste-organisasie op en kan hoegenaamd nie die statutêre rol van ŉ Afrikanerraad speel om deel van die staatsbegroting te beheer nie, om staatshefbome amptelik te gebruik sodat hy sy gedelegeerde magte kan uitoefen, of om nuwe landswette te debatteer en wysigings voor te stel voordat dit deur die president gesertifiseer word, of om sy eie wetgewing voor te berei nie. Die eerste stap is om die Raad gestig te kry, waarna die drukproses vir wyer magte sal toeneem.

Ek dink dat die gedagte van territoriale selfbeskikking tans nie werkbaar is nie, maar dinge kan dalk vorentoe verander.

BvR: Daar is vandag onder baie Afrikaners ŉ ervaring van persoonlike onveiligheid en onsekerheid. Is daar rede vir die onsekerheid, en sal Afrikaners ooit weer veilig in Suid Afrika kan leef?

JW: Die land se liberaal-demokratiese grondwet het misdaad as onvermydelike gevolg omdat misdadigers wat deur hul vergrype uit die grondwet kontrakteer nog deur dieselfde grondwet beskerm word. Ek glo dat iemand wat buite die grondwet optree, outomaties afstand doen van enige grondwetlike beskerming.

Afrikaners het dus rede vir hul gevoel van persoonlike onveiligheid.

Totdat die grondwet hersien word, sal daardie gevoel by hulle bly. Dalk kan ons ŉ verandering verwag met Zuma as President. Natuurlik dra Mugabe se uitgewekenes ook by tot die misdaadprobleem. Dus, met Mugabe uit die kussings en met die nodige grondwetlike wysigings kan die land weer veilig gemaak word. Daarsonder, bly ons maar in ŉ onveilige plek.

BvR: Sal Afrikaanse instellings oor die langtermyn oorleef? Na u mening, wat is die langtermyntoekoms van Afrikaners in Suid Afrika?

JW: As jy verwys na kultuurverenigings, vakunies, kerke of geslote verenigings, dan sien ek geen rede waarom hulle nie sal oorleef of selfs kan groei nie.

Instellings soos skole en universiteite word stelselmatig van hul Afrikaansheid ontneem en ek kan nie sien hoe hulle oor die lang termyn hul etniese karakter in die afwesigheid van ŉ statutêre Afrikanerraad sal kan behou nie.

Oor die lang termyn sien ek ŉ goeie toekoms vir Afrikaners. Die persoon wat die grootste skade aan ons beeld as gelyke volksgenote aangerig het, is natuurlik Thabo Mbeki wat ŉ psigose by swartmense laat posvat het dat ons settlers is en nie hier hoort nie. Daardie beeld kan weer verander word as Zuma sy doktrine uitleef dat die land nie sonder Afrikaners kan voortbestaan nie.

Verder het duisende Afrikaners reeds na ander Afrikalande geëmigreer en waar honderde klein maar georganiseerde gemeenskappe besig is om te ontstaan.

BvR: Dink u dat daar steeds ŉ latente steun vir territoriale selfbeskikking onder Afrikaners is, of is die idee heeltemal gediskrediteer in die moderne politieke klimaat?

JW: Benewens die drang na selfseggenskap oor eie sake was daar nooit werklik ŉ algemene latente steun vir territoriale selfbeskikking onder moderne Afrikaners nie.

Klein groepies entoesiaste sal daar altyd wees. Afrikaners verpes egter die gedagte dat hulle geen seggenskap het oor selfs hul eie dorpsake nie. Dit is ŉ sweer wat vroeër of later tot uitbarsting sal kom. Of dit as steun vir territoriale selfbeskikking vertolk kan word, is egter ŉ ander saak.

BvR: Baie dankie vir u bydraes tot die Praagwebwerf, ons waardeer dit.

пескоструй на керхер

France’s national suicide

Last week, saw another battle in the near-civil war that is going on between French police and so-called immigrant "youths" who burned everything in sight, including schools, libraries and, of course, automobiles. These rioters must be aiming for a new record in 2007 after having set fire to 45,588 cars in 2005 and 44,157 in 2006.

Low-intensity conflict in the streets, with rioters shooting at policemen and members of the fire brigade as in France, is probably one definition of multicultural utopia. Ever since the Berlin Wall came down, most of those on the left have forsaken communism in favor of another social dream: the multicultural society. Communism was "the god that failed," as Koestler called it, but Multiculti will bring us heaven on earth.

Of all the countries in Europe, France has invested the most in this ideal. One of the most shocking aspects of French policy, at least to Christians, is that it is forbidden for the French state to support Christianity or churches financially. But at the same time various municipalities in the Paris region have been heavily subsidizing the construction of mosques. In fact, I have had it on good authority that France has paid for making Dakar, Senegal, the center of the Islamic Educational, Scientific and Cultural Organization’s activities for 2007 after the Senegalese government had spent the original budget provided by Arab countries on more necessary consumables!

Not only is religion actively being promoted by the government, but a high percentage of France’s 10 to 15 million immigrants from North and West Africa actually live in some form of government housing referred to as HLMs. They also receive all sorts of welfare-state goodies such as free medical care and education, cash allowances for having children and so on. Given this welcome mat laid out in crisp new euro notes, one would think the average Muslim would be wearing a permanent smile of gratitude while singing the French national anthem, the Marseillaise, all day long.

To the surprise of the French authorities, exactly the opposite has happened. At recent soccer matches the Marseillaise has actually been booed by immigrants, notwithstanding the regular outbreaks of riots in the banlieues.

Last week’s riots started in the Parisian suburb of Villiers-le-Bel when two immigrant youths on a motorbike crashed into a police car. The accident set of a chain of violence, leaving 100 policemen wounded. A crude explosive device made up of a gas cylinder with nails taped to it was also discovered in a trashcan. In the bland language of a police statement, "The rioters have turned away from material to human targets."

A famous Frenchman, Auguste Comte, once said: "Demography is destiny." To grasp what is happening in France now, one must understand the country’s demographics. The indigenous French population is aging while the immigrant population is a lot younger. Officially, there are 4.9 million foreign-born immigrants living in France, with another 6.7 million who possess the French nationality but "with foreign origins." Add these two numbers together and one arrives at a figure of 11.2 million immigrants living in France.

Although this fact is hardly ever commented on, France enjoys the highest birth rate of all European states. While the indigenous French population has stagnated at around 45 million since World War II, another 15 million people have been added to the French population, either through immigration or through immigrant births in France.

This is where the picture gets cloudy. In 2006, there were 796,800 live births in France, but how many were foreigners of African origin and how many were French? It may be supposed that the immigrant birthrate is significantly higher than the French one, which would explain the large numbers of disaffected so-called "youths" currently shooting at policemen and randomly lashing out at French lives and property.

The reason why the Paris region, called Ile de France, has been at the forefront of the current ethnic clashes is that almost half of all immigrants live in that area. Since the Middle Ages, Paris has been one of the largest and most important economic and cultural centers in Europe. Millions of non-European, Muslim people have now permanently settled around Paris. Therefore, a Third World beachhead already exists in the heart of Europe, with Paris and its restive banlieues already a theatre of civilizational clash.

The cultural consequences of the African invasion of France were more or less summed up by Time magazine in a recent edition with the following words on the cover: "The Death of French Culture." According to the Time reporter, Don Morrison, "France has become a multiethnic bazaar of art, music and writing from the banlieues and disparate corners of the nonwhite world."

The magazine looks forward to a fundamental change in French culture where "the country’s angry, ambitious minorities" will dominate and "a sharper, more poetic version of American rap" by Congolese rappers will be regarded as the exemplar of French taste.

However, not even Time with its predictable obeisance to multiculturalism can deny that France has become an ethnic battleground, with potentially dire consequences for Europe and the West as a whole.

Some people are predicting that France will become the first Muslim country in Europe. Given the rapid pace of French demographic change, such a prediction is not far-fetched. While President Sarkozy has been verbally abusing the "thugs" who commit violence and arson, there has been no rethink on the viability of multiculturalism in France.

Sarkozy has also publicly stated that his government "will not reward violence with money." However, after having spent billions of euros to Islamicize France for so long, a few riots will hardly push the country off its course of national suicide.

This column was also published on WorldNetDaily.

SA hou EU aan ‘n lyntjie

Suid-Afrika het gister bekend gemaak dat die land nie ’n nuwe handelsooreenkoms met die Europese Unie (EU) sal onderteken voor die Suid-Afrikaanse regering nie oortuig is dat so ’n nuwe verdrag geen “nadelige gevolge” vir Afrika sal hê nie. “Suid-Afrika is sterk gekant teen die insluiting van sekere klousules oor handel en die dienssektor soos deur die EU in die nuwe ooreenkoms bepaal,” het Gert Grobler gister gesê. Grobler is ’n adjunk-direkteur binne die Departement van Buitelandse Sake. “Ons het daarteen beswaar aangeteken omdat ons gemeen het die impak op Afrika nadelig sou wees.”

Die Europese Kommissie sukkel tans om nuwe handelsooreenkomste te finaliseer met die 78 lande van die sogenaamde ACP-groep (lande van Afrika, die Karibbiese streek en die Stille Oseaan). Huidige handelsbepalings verstryk aan die einde van hierdie maand. Ingevolge die bepalings van die nuwe ooreenkomste sal ACP-lande hulle markte geleidelik moet oopstel vir Europese goedere in ruil vir vrye toegang tot Europese markte. Rys en suiker is egter uitgesluit van hierdie ooreenkomste. Die huidige verdrae gee voorkeur marktoegang aan die EU se voormalige kolonies. Dit moet egter aan die einde van 2007 verander word, aangesien die Wêreldhandelsorganisasie dit as ’n onwettige praktyk uitgewys het. “Die EU verwag te veel van Afrika-lande en ons voel dit gaan ’n vernietigende effek op Afrika hê,” meen Grobler. Hy verwag dat die kwessie by volgende naweek se EU-Afrikaberaad in Lissabon ter sprake gaan kom. “Die EU het met ’n aantal streeksorganisasies, soos die Suider-Afrika Ontwikkelingsgemeenskap (SAOG), onderhandel om ’n ooreenkoms te bereik,” het Grobler vervolg. ’n Tydelike ooreenkoms is laat in November deur slegs vier van die SAOG-lede onderteken, naamlik Botswana, Lesotho, Swaziland en Mosambiek.

“Suid-Afrika het nie geteken nie. Die onderhandelingsproses gaan voort. Oplossings sal gevind moet word oor hoe ons die proses kan laat vorder. Dit is ’n gekompliseerde en komplekse saak,” het Grobler gesê. Indien nuwe handelsooreenkomste nie teen Januarie aanstaande jaar in plek is nie, sal ryker Afrika-lande soos Kenia, Suid-Afrika en Nigerië outomaties onderwerp word aan ’n spesiale stel handelstariewe soos deur die Wêreldhandelsorganisasie bepaal.

Ons enigste Heimat is Orania

Welkom in die NSA, Vlad. Ek het nou al drie briewe geskryf op PRAAG in dieselfde trant oor die afgelope jaar of so. Ek probeer om mense te laat insien dat Afrikaners regtig nie meer enige bedingingsmag oor het nie. Ons kennishefboom is eenvoudig nie genoeg om die politieke kragte teë te werk nie. Afrikaners maak bohaai oor Afrikaans op die SABC, kla oor pleknaamverandering, kla oor regstellende aksie en diskriminasie, kla oor skole en universiteite wat verengels. Dis te laat. Ons het ons kanse verbrou. Ons is irrelevant. Dis een minnuut oor twaalf. Die demografie het ons ingesluk.

Hoe hanteer ons die werklikheid? Die eerste belangrike stap is om ons situasie te begryp. Eers as die diagnose gemaak is, kan ons die kwaal dokter. Die meeste Afrikaners steek hulle koppe in die sand en glo op een of ander manier sal dinge regkom. Hier op PRAAG word daar gepraat van woonbuurtes en elektroniese verkiesings, van protesoptogte en boikotte en hoe om die swart gemeenskappe te manipuleer om nog steeds hulle arbeid te benut terwyl ons 'n streek rondom Pretoria beding vir onsself. Dis natuurlik alles bog. Dit dui op 'n grootheidswaan. Die beste wat dit tot gevolg kan hê, is tydelike beveiliging in woonbuurtes. Ons kan die opmars van swart Afrika nie meer keer nie. Dis nou ná twaalf.

Die tweede stap is om na ons opsies te kyk. Emigrasie gaan ons nageslag uitwis en is dus net 'n individuele oorlewingstrategie. Daar is eenvoudig net een oplossing. Ons moet 'n Heimat ontwikkel. Daar is net een so 'n plek op dié stadium en dit is Orania. Ek was nooit 'n voorstander van die Orania-opsie nie, want die woestyn en gevolglike afstande het dit ekonomies geknou. Tog as jy besef dat ons werklik niks meer het nie en aanvaar dat ons rondom Pretoria en die Oos-Transvaalgebied niks meer kan vermag nie, dan begin jy besef dat die woestyn en die gepaardgaande afstande ons vriend is en nie ons vyand nie. Die demografiese monster wat ons volk verslind het, gaan ons nie in die woestyn in volg op die kort duur nie. Dit gee ons genoeg tyd om ons Heimat te vestig om dan die demografie aan te spreek waneer dit nodig sal wees. En ek vermoed soos 'n volkstaat gedy, gaan die monster al nader beweeg.

Dis belangrik om te begryp dat soos vir Israel, al die Afrikaners nie noodwendig binne in die Heimat geografies gebonde hoef te wees nie. Die wêreld is nou ons speelplek. Ons Heimat is ons oorlewingsmeganisme.

Daar is geen ander opsie nie. As daar is, laat weet my asseblief.

Johan Botha, ‘n triomf in Wene

Johan Botha

Die Weense Staatsopera het pas begin met ’n grootse poging om Richard Wagner se Der Ring des Nibelungen oor ’n periode van twee jaar op te voer. Die première van Die Walküre het die afgelope naweek plaasgevind. Nog selde was daar soveel spanning en afwagting voor die première van ’n opera opvoering. Franz Welser-Möst was die dirigent en Sven-Eric Bechtolf verantwoordelik vir die regie. Johan Botha, wat die hoofrol van Siegfried gesing het, is Saterdagaand staande toegejuig.

Kanselier Gusenbauer en die Weense elite het almal Saterdag se opvoering bygewoon. Der Ring des Nibelungen is een van die grootste uitdagings wat ’n operahuis kan onderneem. Nina Stemme (Sieglinde), Eva Johansson (Brünnhilde) en Juha Uusitalo (Wotan) het saam met Botha gesing.

Saterdag se première het wonderlik begin. Johan Botha en Nina Stemme het hulleself in die eerste bedryf oortref en is albei tydens die eerste pouse minute lank staande toegejuig.

Daar was egter ook onverwagte drama toe Juha Uusitalo, wat die rol van Wotan gesing het, se stem in die tweede bedryf begin verdwyn het. Hy het al sagter gesing en die gehoor het hom begin uitjou. Voor die begin van die derde bedryf het Holender, direkteur van die Staatsoperahuis, en dirigent Welser-Möst op die verhoog verskyn en om verskoning gevra. Uusitalo se stemprobleme is aan ’n slegte verkoue toegeskryf. “Sangers, dokters – en ook operadirekteure – is maar net mense,” het Holender verskonend afgesluit.

Die opera het voortgegaan. Intussen is die Duitse sanger, Oskar Hillebrandt, wat besig was om ’n pizza elders in Wene te eet, inderhaas op sy selfoon gekontak en gevra om vir die stomme Uusitalo in te staan. Uusitalo was steeds op die toneel en het gemaak of hy sing, maar in die orkesruimte het Hillebrandt in sy aandpak die res van die aand al die sangwerk gedoen.

Volgens regisseur Bechtolff is die konflikte wat in Der Ring uitgebeeld word argetipiese menslike konflikte en dus nie ver verwyderd van ons kontemporêre wêreld nie. “Dit is die verhaal van die mensdom: wie is ons, hoe moet ons lewe en waarheen is ons op pad?”

Dit is die sesde keer dat die Weense Staatsoperahuis Wagner se hele Ring opvoer. Die Walküre is vir die eerste maal in 1877 daar opgevoer. In 1879 het hulle die siklus afgesluit met die Götterdämmerung.

Johan Botha, wat in 1965 in Rustenburg gebore is, het al op die ouderdom van 13 begin sing. Hy het in 1990 vir die eerste keer in die buiteland opgetree en het in Februarie 1996 sy debuut in die Weense Staatsoperahuis gemaak. In Junie 2003 het hy die jongste Kammersänger ooit geword. Hy tree oral in Europa en die VSA op. Hy beskik oor ’n geweldige repertoire en het al saam met die beroemdste dirigente in die wêreld opgetree.

смеси

Een minuut oor twaalf

In 1982 het ek vir my ouers gesê dat ons die land moes verlaat en na Australië moes trek. In daardie dae was dit net PFP-gesindes wat vies was vir die apartheidsregering wat padgegee het, hoewel ’n kleiner groepie Afrikaners toe reeds die skrif aan die muur gesien het en begin het om die land te verlaat. My pa, ’n mediese chirurg, en my ma, wat onderhoof van ’n laerskool was, sou maklik tot Australië toegelaat word. Ons het menige aand hieroor gestry. Wanneer my ouers moeg geraak het vir my hardkoppigheid was die antwoord gewoonlik: “Die Bantoes gaan nie vannag oorneem nie; gaan slaap nou liewers.”

Hulle het my konstante gesanik oor Australië maar as die kinderlike obsessie van ’n 14-jarige gesien. Ek is uiteindelik gepaai met ’n pragtige panoramiese prent van die Sydney-operahuis wat in my kamer opgehang is. Dit was egter net olie op my vuur.

Hoewel ek hulle toe al gewaarsku het dat ’n swart regering binne tien jaar sou oorneem (ek was so 2 jaar uit met my berekening) en dat so ’n regering ons nie goedgesind sou wees nie, het hulle, soos meeste Afrikaners in daardie dae, geglo dat so iets onmoontlik was. Ek blameer nie vandag my ouers nie, want hulle was soos die meeste mense nie werklik polities ingestel nie. Soos baie Afrikanermans was my pa meer versot op sy geliefde sport rugby en my ma was op haar beurt baie doenig met haar werk en lewendige sosiale kring.

In die dae van PW Botha se ryk het die Afrikanerdom onoorwinbaar voorgekom. Enigiemand wat net beweer het dat die land eendag ’n swart president sou kry, is summier uitgelag, as kommunis bestempel of as effe van lotjie getik beskou.

Toe ek teësinnig begin deelneem het aan kadette is ek erg deur ons onderwyser betig: “Wat is fout met jou?” wou hy weet. “Nee, daar is nie fout nie,” het ek geantwoord. “Ek gaan Australië toe, en daar is nie Bantoes en dus ook nie kadette nie.” Hy was verbysterd.

My mede-leerlinge, in een van daardie gesogte Paarlse skole, het my menige kere uitgelag, en sommige onderwysers het gedink ek is ’n kommunis of selfs ’n AWB-fanatikus. Wat hulle nie verstaan het nie, was dat ek die land se toekoms en ons oorlewing hier werklik gevrees het. Dat anders as hulle, ek ’n donker wolk uit die noorde sien aankom het. Vir my was dit egter duidelik dat die lewe vir hulle net om die onmiddellike gegaan het. Hulle kon nie verder as die volgende rugbywedstryd sien nie. Ironies genoeg woon daardie slimmes wat die lekkerste gelag het en intussen dokters geword het, vandag in yskoue Kanada.

Selfs toe die verraaier De Klerk op Rooi Vrydag sy nou reeds beroemde aankondiging gemaak het, was daar miskien onder Afrikaners ’n mate van ongemaklikheid, maar is daar gou weer berusting gevind in die wete dat die NP die land nooit aan die swart massa sou oorgee nie.

’n Jaar gelede het Suid-Afrikaanse koerante die mening uitgespreek dat die Zimbabwiese ekonomie (wat toe reeds ’n inflasiekoers van 1000% had) op die rand van ’n ineenstorting was. My reaksie was dat die ineenstorting reeds plaasgevind het en dat hulle nou bloot d.m.v. onwettige immigrante in SA op ons ekonomie parasiteer. Zimbabwe se “ekonomie” is dus net ’n patetiese verlengstuk van ons eie. Ek lees so twee weke gelede in die befaamde Business Day dat die inflasiekoers in ons buurland nou op 15 000% staan, “op die rand van induiestort.” Daaroor kan mens net jou kop skud.

Hierdie week emigreer my broer, ’n mediese doktor van Kaapstad (daardie laaste hoopvolle vesting van blankedom in Suid Afrika) na Australië. Die verhuisingsmaatskappy vertel hom dat hulle (en dit is net een maatskappy) per maand 30 gesinne van Kaapstad buiteland toe verskuif. ‘n Vriendin verlaat Pretoria vir die Verenigde Koninkryk en haar verhuisingsdiens vertel weer dat hulle gemiddeld 120 gesinne per maand buiteland toe verskuif. Gister het ek my rekenmeester in Pretoria besoek. Hy het erg bekommerd gelyk. Ek vind toe uit dat dit nie my finansies is wat hom kwel nie, maar die feit dat soveel van sy kliënte die land verlaat dat hy ongemaklik oor die toekoms van sy besigheid begin voel. ’n Ander aspek wat hom pla, is dat so baie van sy kliënte ten duurste SEB-vennote in diens moet neem. Hierdie vennote voeg egter geen waarde toe en die een besigheid na die ander maak toe weens die parasiet wat die gasheer leeg suig.

Op pad huis toe vanaf die rekenmeester in Pretoria sien ek gistermiddag hoe swart massabehuising in die noord-ooste van Pretoria verrys. Op die snelweg val die aantal swartes agter die stuurwiele van BMW’s, Mercedese, Audis en ander eksklusiewe motors my op. Daarna draai ek op die Albertina Sisulu-hoofweg (wat op aarde het Mama Sisulu van siviele ingenieurswese verstaan?) om verby die OR Tambo-lughawe suidwaarts huis toe te ry. Ek neem toe die agterpaadjies via Boksburg na Germiston en ry daarna verby nimmereindigende plakkerskampe (van meesal onwettiges) wat drie jaar gelede nie daar was nie. Uiteindelik kom ek by die huis aan om deur my pragtige Prinsevlag, wat teen die fasade wapper, begroet te word. Vir ’n oomblik het ek asem geskep, maar terselfdertyd ook besef dat die koeël deur die kerk is.

Gereeld sê ons vir mekaar dat ons nou vinnig iets moet doen “want daar is min tyd oor.” Ek meen egter dat die tyd reeds verby is … Daar is eenvoudig nie meer tyd oor om Afrikaners op te roep om op een of ander vorm van outonomie aan te dring nie. In 1994 was hier ongeveer 5,5, miljoen blankes in SA. Ons is nou maar ongeveer 3,8 miljoen. Intussen het die swartes met ongeveer 12 miljoen toegeneem. Ons stede is deurweek met swart plakkerskampe en laermiddelklas swart behuisingsprojekte.

Die kans is verspeel en ons het hierdie rondte verloor. In sy wêreld van luukse winkelsentrums, sy viertrekvoertuig, DSTV, Supersport en rugby, sit die Afrikaner onbewus daarvan dat sy tyd verby is. Die horlosie het oorgeslaan. Dit is nou een minuut na twaalf.

My ma vertel dikwels hoe, toe sy nog ’n kind was, hulle op die Bolandse dorp waar sy grootgeword het noodoefeninge moes doen. Almal moes ’n sekere tyd in die aand ligte afskakel. Klaarblyklik is daar gevrees dat indien die veldslae van die Geallieerdes in Noord-Afrika sou misluk, die Axis-magte dan Suid Afrika sou teiken, soos wat die Japannese met Darwin, Australië, gedoen het. Haar pa (my oupa), wat ’n Duitse simpatiseerder was (hy het Berlyn in 1932 besoek en verlief geraak op die stad), was uiters depressief toe die berig per draadloos kom dat Unter den Linden platgeskiet is. My ma wou in haar kinderlike naïwiteit weet: “Waarom is Pa so ontsteld daaroor? Dis immers die vyand.” My oupa het geantwoord: “My kind, wat vandag vernietig is, is ’n enorme verlies vir die ganse wêreld.”

Maar Oupa, wat ’n denkende mens was, het ook oor ander sake depressief geraak. My ma vertel dat hy af en toe onder die veranda gaan sit het en dan voor hom uitgetuur het … My ma (die ewige optimis) sou dan vra: “Waarom is Pappa so neerslagtig?” Waarop Oupa sou antwoord: “My kind, ek is baie bekommerd oor julle en jul kinders se toekoms in hierdie land. Die swartes gaan nog ’n groot probleem in julle toekoms word. Daar is ’n vloedgolf op pad na ons stede en daarmee saam gaan enorme probleme kom.” Te verstane was my oupa verheug toe dr. Verwoerd aan bewind gekom het. Oplaas iemand met insig en ’n plan! Die sluipmoord op Verwoerd het hom egter so ontstel dat hy ’n week later aan ’n beroerte oorlede is.

Ek het nooit my oupa geken nie, maar voorwaar glo ek dat hy insig in ons situasie gehad het. Ek probeer nie hiermee te kenne gee dat ek Oupa se insig oorgeërf het nie, maar soos ek verstaan was hy ’n belese man wat homself op hoogte van gebeure gehou het. Ek glo dit is elkeen se plig om dit ook te doen. Tog weet ons dat slegs ’n klein persentasie van ons hiervan werk maak. Dit moet hier egter nie net om die kommunikasiemedia (boeke, TV, Internet, ens.) gaan nie; ons moet ook die wêreld om ons “lees” en interpreteer.

Wat sê die werklikheid vir jou?

Vandag meen my ouers: “Het ons maar net vroeg in die tagtigs na jou geluister…” My antwoord aan hulle is wat ek glo ons almal nou moet begin begryp: Ons gaan die massa materialistiese Afrikaners nie wakkermaak nie, hulle gaan waarskynlik op tragiese en dalk katastrofale wyse wakkergeskok word, maar ons wat die werklikheid begryp, wat besef dat ideologiese beïnvloeding van die Afrikaner ’n verlore saak is, moet nou kyk na wat te redde is en hoe dit gedoen kan word. Nóú moet ons die realiteit in die gesig staar en ophou droom.

Maar meer hieroor volgende week.

справки