Dan Roodt, Author at praag.co.za

Amanda Gouws se selfhaatpolitiek

Deel 1: Naspers se teringkuggie

Op 24 Mei 2007 gee Naspers se Afrikaanse koerantuitgewery toe ‘n kuggie, so ‘n slymerige een waarin jy die gesuis en knars kan hoor van mikroskopiese klontjies wat losspat uit geperforeerde bloedvate. Dis tering wat jy daar hoor, die laaste gehyg van ‘n eens fier, ferm, flink dier wat nog groot in gestalte, maar nou uitgeteer, spookbleek en bewerig, is. As ‘n mens so klink, moet die naasbestaandes ontbied word.

Enige iemand wat nog glo dat Naspers se Afrikaanse koerantbedryf nie terminaal siek is nie, het duidelik nie Amanda Gouws se rubriek, Ons beheptheid met Afrikanerskap daardie dag in Die Burger gelees nie. Dit is ‘n biopsiemonster wat die kwyning van Naspers se magtige Afrikaanse koerantuitgewery verduidelik. Nie net sien ons die onsamehangende Max du Preez-agtige beredenering daarin, die verkrummelde uitgangspunte en ek-is-‘n-teepot soort ontkenning van die werklikheid nie, dit is ook deurtrek aan die een kant met die kwylende selfbejammering van die tipiese eietydse Afrikaanse liberalis en andersyds die matelose arrogansie en aanmatiging van die huidige pluksel Stellenbosse intellektualiste.

Dit is onmoontlik om ‘n verklaring vir hierdie selfverheffing te gee. Die hedendaagse Afrikaner-liberaliste is ‘n verslonste ou troppie op die politieke vlaktes, ‘n verguiste spulletjie, uitgelag oor hulle verspotte, naïewe idees en bespot agter hulle rug vir hulle algemene gatkruiperigheid. Elkeen van hulle sosio-politieke ideekonstruksies het voor hulle oë in stof verander. En tog, die een eienskap wat die Afrikaner-linkse van ander sterwelinge onderskei, is hulle onwrikbare vertroue in die uitnemendheid van hulle eie gedagtes. Hulle voel hulleself so verhewe dat hulle reken enige krummel van hulle ideologiese tafel sal met gulsige kake deur verhongerde hondjies opgeraap word. Wát hulle sê, maak nie regtig saak nie, en ook nie hóé hulle dit sê nie. Wat belangrik is, is dat dit húlle is wat dit sê en laat die gepeupel koek eet.

Dit is wat my persoonlik die grootste hekel in Amanda Gouws se rubriek gee. Sy het geen ontsag vir haar lesers nie. Haar getranskribeerde klaagliedjie drup minagting in elke jota en tittel. Lesers is vir haar ‘n noodsaaklike ergernis. Sy vind hulle ‘n oorlas.

Geen skrywer mag ooit vergeet dat sonder haar daar nog altyd lesers sal wees maar dat sonder lesers daar geen skrywer sal wees nie. Dit staan in sterk kontras met die staaltjie van die onderwyser wat in sestiende-eeuse Duitsland gereeld met groot nederigheid voor sy leerlinge gebuig het omdat hy nie kon voorspel watter hoogtes een van hulle dalk mag bereik nie. Een van sy leerlinge was Martin Luther, die Groot Hervormer. Amanda Gouws se opvatting van haar lesers is duidelik dat hulle ‘n onnosele, hardvogtige, reaksionêre horde is en dat hulle dankbaar moet wees vir elke krieseltjie insig waarmee sy hulle bedien uit die hoogtes van die Universiteit van Stellenbosch wat in linkse mitologie verhef is tot die Parnassus van Afrikaner-denke.

Gouws se peiling van die Afrikaner-leser is dat hy nie ‘n goeddeurdagte, logiese, ontwikkelde politieke mening werd is nie, en ook nie behoorlike punktuasie, gepaste woordkeuses en basiese taalversorging nie. As ‘n sosiale betoog verander haar rubriek die koerantpapier waarop dit gedruk is in gepaste materiaal om ‘n maagkoorsige boeppensmarmot se kouvloer mee te bedek.

Natuurlik het sy bondgenote in hierdie walglike ongeërgdheid nodig, vernaamlik ‘n redakteur met ‘n gevoel van beroepsekuriteit wat niks met sy vaardighede te doen het nie. Henry Jeffreys is die nommerpas samesweerder. As dit nie vir sy Regstellende Aksie-vatbare vel was nie, sou hy nie die redaksie van die Grassy Park Nuwe Apostoliese Kerk se kwartaalbladjie gehaal het nie.

Die man het ‘n ronddonderende onvermoë om in enige redaksionele omgewing in te pas. Maar Naspers onderhou wél die sakrament van Regstellende Aksie en Jeffreys hét die regte blas velskakering. Nou is hy die redakteur van Die Burger, eens ‘n Afrikaner-koerant opgerig met Afrikaner-geld, bestuur met Afrikaner-skranderheid en volgens die Afrikaner se tipiese hoë redaksionele waardes. In ‘n nugter wêreld sou Jeffreys moes pa staan vir die Gouws-rubriekfiasko. Maar hoe kan hy verantwoordelik gehou word vir die eise van ‘n werk waarin niemand enige bevoegdheid van hom verwag nie?

Tog is daar waarde te vind in die produk van Amanda Gouws se veragting van haar eie volk en Henry Jeffreys se onbekwaamheid. Hulle rubriek is ‘n bloedspatsel komende uit die oopgekloofde polse van Naspers se Afrikaanse koerantuitgewery se verbete poging om selfmoord te pleeg. Derhalwe is dit noukeuriger ontleding werd.

Word vervolg

casino for free slots прокурор Фильчаков

China unleashes giant

There was no champagne, no music, and just a few young women in traditional dresses.

The low-key ceremony that marked the launch of China Investment Corp. this weekend could reflect the cautious manner in which Beijing intends to unleash the largest fund in history onto the world’s financial markets.

The much-anticipated corporation will be in charge of 200 billion dollars — nearly one-sixth the nation’s enormous forex reserves — but it will not flaunt its wealth, observers said.

"They’re going to be passive investors. They’re going to take minority shares. And the most important thing is going to be safety," said Chen Xingdong, Beijing-based chief economist at BNP Paribas.

China Investment Corp. is tasked with diversifying and maximising returns on part of the country’s huge forex reserves, topping 1.3 trillion dollars and growing by the second.

It is estimated that about 70 percent of this enormous amount is placed in US dollar assets, including Treasury bonds that are as low-yield as they are safe.

To do better than this, the company, headed by respected former vice finance minister Lou Jiwei, will not have to invest in a flamboyant manner.

Even so, the modesty that attended the inauguration of the company on Saturday could suggest a deliberate strategy to soothe concerns abroad.

The emergence of a 200-billion-dollar juggernaut has already set alarm bells ringing over the potential impact on world financial markets.

But exactly how the company is eventually perceived by the outside world will largely depend on the attitude management adopts, economists argue.

The worst thing China could do would be to sweep into, say, the world energy markets and make a series of high-profile acquisitions of oil companies or gas fields.

"If they do not end up controlling foreign companies, there wouldn’t be many political issues," said Sun Mingchun, a Hong Kong-based economist with Lehman Brothers.

"It’s a good idea to be low-profile and stress the business side of investment rather than the political side and let the outside world feel it is a business decision, not a political one."

If the company has indeed decided against the bull-in-a-china-shop approach, it may have got off to an uncharacteristic start.

In May, long before it had even been officially established, it invested three billion dollars in US private equity group Blackstone, triggering questions about just how aggressive this newcomer was going to be.

Analyst now said the Blackstone deal is not likely to be typical of the kind of investments the company will make.

The 10 percent exposure in the Blackstone deal is fairly risky, and analysts expect the company to prefer smaller-risk, one- or two-percent ownership in listed companies.

Even so, behind the intentionally cautious attitude, there is little doubt among observers that this is a creature with the power to rock world markets.

"The company will be a formidable force on the global financial market. The fund will be the largest of its kind in the world," said He Fan, an economist with the Chinese Academy of Social Sciences, a Beijing-based think tank.

The emergence of China Investment Corp., he said, was part of a tectonic inter-continental, inter-generational shift in the world economy.

The nations of the west are now becoming ageing societies, and have to sell out of some of the assets they have accumulated in the past.

This is where China is taking over, buying up assets for when it itself becomes an greying society, which, based on current demographic trends, will be in the not too distant future.

"It’s a win-win situation. If the issues is politicised, China may run into some troubles over this type of transactions, but economically it benefits both sides of the deal," said He.

Swiss poster ‘blatantly racist’

A political row has broken out in Switzerland over a campaign poster from the right-wing Swiss People’s Party, aimed at deporting foreigners – residents without Swiss citizenship – who commit crimes.

The poster, which shows three white sheep kicking a black sheep against a backdrop of the Swiss flag, can be seen all over the country ahead of general elections at the end of October.

Immigrant groups in Switzerland, left-wing parties and the United Nations complain that the poster is blatantly racist.

The Swiss People’s Party, currently the largest in parliament and leading in the opinion polls, is pushing for a new law which would authorise the expulsion of foreign families, should any family member be found guilty of violent crime, drugs offences or benefit fraud.

Over 20% of Switzerland’s population is foreign. Most have been in the country for many years, and around a third of them were born in Switzerland.

Swiss citizenship remains very difficult to come by, and being born in the country does not give the children or even grandchildren of immigrants the right to be Swiss.

The Swiss People’s Party claims that foreigners commit more crimes than the Swiss, and says this justifies deporting them and their families.

In fact, crime statistics are not at all clear, partly because not all Swiss regions count crime in the same way.

A recent study by the Federal Department for Foreigners found that while, at first glance, foreigners appear to be committing more crime than the Swiss, foreigners, especially young men, are also more likely to be charged – whereas young Swiss may be let off with a caution for the same offence.

The study also found that young foreigners living in Switzerland were more likely to be unemployed and living in socially deprived backgrounds, than the Swiss.

But despite the complex nature of the problem, the blunt approach has clearly struck a chord with many voters.

Matthias Mueller, spokesman for the party, says the campaign has attracted huge support.

"We’ve had an unbelievably positive response," he said. "It shows just how necessary our campaign is."

But now that the poster is visible all over Switzerland, there has been a storm of criticism too.

Swiss Jewish groups say the symbolism of the poster, and its use of colour, is frighteningly reminiscent of Nazi propaganda.

"I think it’s a disgusting way to conduct politics," said Alfred Donath, president of the Swiss Federation of Jewish Communities.

"It is entirely contrary to Switzerland’s humanitarian tradition, and really not the way we should do things."

Meanwhile the United Nations special rapporteur on racial discrimination, Doudou Diene from Senegal, has asked the Swiss government for an official explanation of the campaign.

The Swiss People’s Party, which wants to pull Switzerland out of the UN Convention against Racism, and abolish the country’s own Federal Commission on Racism, is dismissive of UN opinion.

"The UN should not be meddling in internal Swiss politics," said Matthias Mueller. "We have got freedom of speech in our country. Obviously [Mr Diene] has not understood our culture of democracy. I would suggest he reads up on it."

The Swiss People’s Party is used to criticism of its tactics, but this time there are signs it may have gone too far.

Another poster, showing veiled Muslim women accompanied by the question, "Where are we living, Baden or Baghdad?", is now the subject of an investigation to determine whether it violates Switzerland’s anti-racism laws.

Meanwhile, a campaign video showing what it is claimed are young hooded foreigners committing violent crimes was withdrawn after the Swiss youngsters who actually took part complained they had been told they were taking part in a crime-prevention video.

And across the country, hundreds of the black sheep posters have been defaced, many with a single word – "Shame".

Prinsevlag is ‘n wapen

Strategies is die Prinsevlag vir die Afrikaner die heel beste vlag. Tewens, dit is meer as ’n vlag: dit is ’n wapen.

Tydens die onlangse optog teen die SABC (die ANC se uitsaaier) se gebruik van die woord „Tshwane“ was die verskeidenheid van „Afrikaner/Boere“-vlae opmerklik. Hierdie verskeidenheid en die noodsaaklikheid vir ’n gemeenskaplike vlag het my laat nadink.

Die pragtige Vierkleur, met sy ryke geskiedenis, was soos gewoonlik sterk teenwoordig. Dan was daar aanpassings op die Vierkleur, waarvan een met ’n oranje baan bo in pleks van die gebruiklike rooi baan. Daar was ook ’n „Vierkleur“ (Vyfkleur?) met ’n vierde baan onder die blou baan en groen kolom. ’n Interessante verskynsel was die Skandinawiese-tipe Brawolandvlag met ’n oranje kruis. Ook was daar ’n enkele Kanadese-tipe vlag, maar in plaas van die Kanadese rooi kolomme het dit oranje kolomme bevat en in stede van ’n rooi esdoringblaar in die middel, het dit die Voortrekkermonument vertoon. Verder was daar natuurlik ook die Prinsevlag (oranje, blanje, blou, sonder die drie klein vlaggies op die wit baan).

Ek verneem ook dat ’n groepie Afrikaners selfs besig is om ’n geheel nuwe vlag vir die Afrikaner te ontwerp. Die vraag is natuurlik: waar gaan al hierdie ontwerpe en pogings eindig en met hoeveel vlae gaan ons op die einde sit? Selfs al doen ons op hierdie stadium ’n „inklusiewe“ ontwerp, moet Afrikanerpolitieke bevryding weereens problematies wees. Afrikaners wat tans nie deel van die stryd is nie gaan dan daarop aanspraak maak om ook ’n inset mbt vlagontwerp te lewer. Dan begin die hele oefening weer van voor af.

Elkeen van hierdie vlae se ondersteuners het vir seker goeie heraldiese, filosofiese, poltieke en selfs godsdienstige motiverings wat hulle ter ondersteuning van hul onderskeie vlae aanvoer. Self ondersteun ek die Prinsevlag. Ek kan aan sommer ’n hele rits geldige kulturele redes dink waarom die Prinsevlag juis die Afrikanervlag moet wees. Ek wil u egter nie daarmee verveel nie want ek kan u amper verseker dat op emosionele vlak my argumente net so goed soos al die ander se argumente gaan voorkom.

En dit is presies waar ons probleem lê. Ons redeneer emosioneel oor die vlagkwessie. U voel dalk, maar hoe dan anders: ’n vlag is ’n baie emosionele saak, en u is reg. ’n Vlag ís ’n baie emosionele saak, maar ons moet mooi gaan besin, wil ons die stryd teen die ANC met ons emosies of met rasionele strategieë aanpak? In die geval van ’n bevrydingstryd is dit belangrik dat simbole nie net tot jou eie emosies spreek nie, maar ook tot dié van jou vyand.

Die Vierkleur is vir seker die mees populêre vlag, sou mens bloot gaan op die vertoning daarvan. Dit is myns insiens ook die enigste ernstige mededinger vir die Prinsevlag. Bo en behalwe die feit dat die Vierkleur ’n baie ekslusiewe vlag is (wat nooit breë Afrikaner-geografiese aanhang sal geniet nie) het dit ’n ander enorme tekortkoming. Strategies het die vlag geen waarde meer nie. Wat bedoel ek met strategies? Hiermee verwys ek daarna dat ons nie die ANC gaan oorwin deur ons eie „sagte gevoelens“ oor vlae te streel nie. Ons gaan die simboliese aanslag alleen wen deur simbole te kies wat impak op die onderdrukker maak.

Met die beeldsending van die onwettige teregstelling van drie AWB-lede, langs ’n ou Mercedes-Benz het die ANC die Afrikaner sielkundig verslaan. Met die gefaalde en beskaamde Bophuthatswana-inval deur die AWB, het alle skynbare mag van die regse dampkring summier tot ’n einde gekom. Die Vierkleur is van die begin deur die AWB gekaap en vinnig het die stank van die AWB-driebeenswastika daaraan gekleef. Van toe af is die Vierkleur geheel en al gemarginaliseer tot die simbool van ’n groepie neo-Nazi’s wat vir ewig die vlag bevlek het.

Met die AWB-kapitulasie tydens hul misleide en patetiese Bophuthatswana-ekskursie het die Vierkleur ook gekapituleer. Net soos die ANC na die beeldsending van die Mercedes-Benz-teregstelling nie meer die Afrikaner as ’n bedreiging sou sien nie (met die komplimente van Eugene Terrre’Blanche en sy „generaals“), net so het alle simbole wat saam met daardie groepie gehang het, van daardie oomblik af, in die swart bewussyn, totaal en finaal trefkrag verloor. Dit is baie problematies vir die aanhangers van die Vierkleur want die simbool is, buiten vir eie emosionele bevrediging, van alle mag gestroop. Eintlik lag ANC-ondersteuners daarvoor.

Vir die res van die „interessante“ vlae is die saak selfs slegter. Hul obskuurheid maak dat dit selfs minder mag as die Vierkleur projekteer. Wat tot en met hierdie skrywe nie openbare kennis was nie, is dat ten tye van die SABC-optog die polisie Dan Roodt beveel het dat „die ‚ou landsvlae’ verwyder moet word“. „Waarvan praat julle?“ het hy gevra. Onmiddellik is die vinger na die Prinsevlag gewys. Nou begin ons van simboliese mag praat! Nadat dr. Roodt hulle daarop gewys het dat dit nie die „ou vlag“ is nie het hulle onmiddelik ’n polisieregsadviseur (nogal ’n blanke) geskakel wat vir hul daarop gewys het dat dit nie die „ou vlag“ is nie en dat die „ou vlag“ boonop slegs by rugby- en sokkerbyeenkomste onwettig is. Begin u sien dat ons hier iets beet het?

Myns insiens het hulle (die swart polisie) goed geweet die ou vlag nie oral verbode is nie. Wat hulle wel gehoop het, was om vir Dan Roodt te intimideer om die vlag te verwyder. Hul emosionele wrewel jeens die „ou vlag“ het die oorhand gekry en toe het hulle ’n fout begaan. Hulle het die Prinsevlag verwar met die „ou vlag“ en buite die reëls begin optree.

Die Prinsevlag vorm die basis vir die „ou vlag“; die enigste vlag waaronder alle Afrikaners ooit grootliks verenig was. Dit is heraldies sterk omdat dit die simbool is wat Van Riebeeck met sy aankoms op Afrikabodem geplant het. Maar ek wil u nie met hierdie emosionele redes oorreed ten gunste van hierdie vlag nie. Ek wil my rig tot u sin vir objektiewe logika. Want dit is ons rasionele en strategiese vermoëns wat ons die oorhand oor die Bantoe se ooraktiewe emosionele denkwyse gaan gee.

Indien die ooreenkoms van die Prinsevlag met die „ou vlag“ hul so ontstel, beteken dit dat hierdie simbool mag in ons hande plaas. Vir die indiwiduele ANC-polisie wat op 24 September 2007 vir dr. Roodt lastig geval het moes dit ’n sielkundige vernedering en ’n bron van wrewel wees dat hulle magteloos teenoor die Prinsevlag staan. Indien die ANC die „ou vlag“ oral onwettig verklaar (soos by krieketwedstryde), kan hulle steeds niks aan die Prinsevlag doen nie. Terwyl die „ou vlag“ die gewig van daardie „misdaad teen die mensdom“, nl. apartheid, dra is die Prinsevlag op die morele hoëgrond geplant. Vir die Bantoe is die ooreenkoms egter net te erg om te verduur. Vir hulle is die Prinsevlag en die „ou vlag“ een en dieselfde of ten minste heeltemaal te na aan mekaar. Dit ontstel hulle genoeg om doodgewoon onnosel op te tree.

Onthou wat Pallo Jordan gesê het toe ANC-lede by hom oor die sog. „versoeningsbeleid“ gekla het: „Versoening is bloot ons strategie om die vyand se beweegruimte te beperk.“ Wat ons moet besef, is dat polarisering ons beweegruimte verbreed; dit verswak die regime se beheer oor ons mense en hul denke. Die Prinsevlag is by uitstek die polariserende vlag, veel meer as die Vierkleur wat allerweë as ’n „kultuurvlag“ beskou word.

Trooswoorde vir Jaco Botha

Jacotjie, ou seun,

Oom kan sien die kalfie het sommer groot seer. Hoekom anders sal jy so lelik praat van mense wat beter en slimmer is as jy en jou gat aan die brand kan slaan net wanneer hulle wil? Kom, sê vir Oom, hoekom is jou hartjie so seer? Is dit omdat jy jou bed nog natgemaak het toe jy al op hoërskool was? Of het die groot seuns jou broek afgetrek en met jou tollie gespeel? Of is dit omdat jou sussie gesê het jy is nou groot en jy het ‘n werk en kry geld en alles en jy moet nou jou eie Barbie-pop koop?

Of praat jy so lelik omdat jy bang is? Dis goed. Want jy móét bang wees. Die Ooms praat nie met jou oor al die grootmensdinge nie, maar met Oom Bob wat al die wittetjies uit sy land gejaag het en ons eie Oom Thabo wat so baie met hom saamstem, wag daar lelike dinge vir jou en jou soort wat so kinderlik naïef is.

Oom weet jy wil só graag ‘n doodsdreigement kry. Jammer, maar hierdie is dit nie. ‘n Mens dreig nie ‘n peslike klein nikswerd soos jy met die dood nie. ‘n Mens was maar net sy mondjie met goeie ou Sunlight-seep uit.

En Oom weet hoe graag jy die Groot, Brawe Koerantseun wil wees en hoe jy elke aand op jou knieë vir die Liewe Tokkelos bid dat die Ooms jou gatjie moet kom slaan by jou kantoor. Dan kan almal mos sien watse belangrike koerantmannetjie jy is. Nog ‘n jammer. Jy is ‘n kefferbrakkie met ‘n seer keel. Jy blaf en blaf en blaf so vreeslik en jy klink so kwaai vir jouself. Maar niemand hoor die seun nie en as hulle hom hoor, vergeet hulle onmiddellik alles wat hy wou sê. Hulle het belangriker goed om aan te dink: Wit- of bruinsuiker op vanoggend se krummelpap?

Toe nou, toe nou. Droog die traantjies en vee af die snotjies. Oom is nie meer kwaad nie. Hierdie is mos die eerste keer wat jy vir die koerant geskryf het, nie waar nie? Of, as jy al ander geskryf het, het die Ooms dit al vergeet. En Oom weet jy praat maar net so lelik van dinge waarvan jy niks weet nie omdat jy seerhartjie het en vir niks of niemand enige iets beteken nie.

Groetnis, Seuna, en onthou om agter die oortjies en in die naeltjie ook te was en slaap liewers met jou hande bo die komberse.

Oom Gustav

Boere moet die volk red

Die Afrikanerboere en daarmee kan ek net sowel sê Boere, is myns insiens die etniese ruggraat van die Afrikanervolk. As daar enigsins ’n toekoms vir die Afrikanervolk in hierdie land voorlê, dan is dit van kardinale belang dat daardie ruggraat nou styf gemaak word.

Die stedelike Afrikaner is net ’n skadu van wat ons as volk eens was. Die proses van verstedeliking (hoewel onvermydelik) lei daartoe dat mense meer van diegene om hulle geïsoleerd raak. Die gevolg is die verval van wat Max Weber (‘n 19-eeuse Duitse sosioloog) na sou verwys as die „kollektiewe bewussyn“. Dit verklaar ten dele waarom dit so ’n geweldige gesukkel is om hierdie kategorie Afrikaners te mobiliseer.

Hierdie situasie sowel as die gepaardgaande internasionalisering van meestal hierdie groep stedelike Afrikaners het daartoe gelei dat baie van daardies wat nie reeds die land verlaat het nie „na binne geëmigreer“ het. Diesulkes wat nog probeer om hul Afrikaneridentiteit in die huidige situasie te verdedig en bevorder voer ’n frustrerende stryd, waar hulle in elk geval meestal aanklank by hul landelike volksgenote vind. Dan is daar die vinnig groeiende groep stedelike Afrikaners wie se stryd bloot gaan om liggaam en siel aanmekaar te hou. Vir hulle verteenwoordig enige etniese stryd ’n vergete luukse.

Die redding van die Afrikaner as volk in die huidige bestel gaan na my mening nie vanuit die stedelike Afrikaner gemobiliseeer word nie. Hiervoor moet nie gewag word nie. Inteendeel, stedelike Afrikaners sou hul hoop, waar daar nog so ’n bewussyn onder stedelinge bestaan, op die landelike Afrikaner kon plaas. Die landelike Afrikaner se etniese wil en dryfkrag is nog in stand. Hul band met die grond en hul gemeenskap maak hulle baie meer kragtig as hul getalryke stedelike volksgenote. „Die Boere sal die volk moet red.“ Die klein groepie hoopvolle stedelinge beskik egter oor ’n globale kennis (vaardighede, opleiding, ens.) wat die Boere sal versterk.

Voordat die Boere enigsins die volk kan red, sal hulle eers hul eie onmiddellike oorlewingstryd moet wen. Daar sal in harder terme met die regering gepraat moet word. Leierskap wat nie sielkundig of ideologies opgewasse is teen die ANC-regering nie moet heroorweeg word. Die ANC-bewind is op ’n ideologiese pad wat nie deur Chamberliaanse mooipraatjies gestuit gaan word nie. Slegs ’n ideologiese styl wat ewe kragdadig oorkom, aan die kant van die Boere, gaan die regering die aftog laat blaas. Boere sal, as deel hiervan, hulself ook vir verskeie scenario’s moet voorberei.

Die huidige benadering stuur SA boere op ’n Zimbabwe-agtige op-die-rug-lê-tipe oorgawe af waar hulle bloot eendag sal wakkerskrik en besef hulle is onkeerbaar onteien. Dan word hulle deel van daardie vinnig groeiende groep Afrikaner- stedelike bywoners, wat van die aalmoese van ‘n snel krimpende en gedemoraliseerde blanke/Afrikanermiddelklas afhanklik is. Dit sal die einde vir ons almal beteken.

Mozambique supports Mugabe

Mozambique will not attend the forthcoming European Union-African Union summit if Zimbabwean President Robert Mugabe is excluded, Radio Mozambique reported on Wednesday.

Eduardo Koloma, Mozambican Deputy Foreign Affairs Minister said the participation of Mozambique in the summit set for December in Portugal depended on the unconditional attendance of Mugabe.

Koloma’s remarks comes in the wake of similar threats by Zambian President Levy Mwanawasa — also Southern African Development Community (SADC) regional chairperson.

"Mozambique subscribes to the principles and decisions of SADC leaders and the position of the regional body was announced by the current chairperson.

"As current chairperson he [Mwanawasa] speaks for the region," said Koloma.

Participation of Mugabe at the meeting, which is expected to discuss cooperation between Europe and Africa, hangs in the balance after United Kingdom Prime Minister Gordon Brown threatened he would not attend if Mugabe was invited.

Mugabe is barred from travelling to most European countries in terms of sanctions imposed on the Southern African country.

This week Mugabe was quoted in the international media as having said United Kingdom and the United States should "stay out of his country’s business".

"Mr [George] Bush and Mr [Gordon] Brown have no role to play in our national affairs. They are outsiders and should therefore keep out." Mugabe was quoted as having said in a speech before the United Nations General Assembly in New York this week

topcargo отзывы

MIV-besmette kondome dood Afrikane

Besmet?

Francisco Chimoio, die Katolieke aartsbiskop van Maputo, het Westerse kondoomvervaardigers daarvan beskuldig dat hulle kondome met opset besmet met die MIV-virus en dit dan na Afrika stuur “om die Afrikane vinnig dood te maak.”

Hy het aan die BBC vertel dat hy oor buitengewone inligting beskik oor ’n sameswering om Afrikane uit te roei. “Ek weet dat daar twee lande in Europa is … wat opsetlik kondome met die virus produseer,” het hy beweer. Hy wou egter nie sê na watter lande hy verwys nie. “Hulle wil ons steeds koloniseer. As ons nie versigtig is nie, sal dit klaarpraat wees met ons binne ’n eeu.”

Volgens mediese kenners is sy uitsprake belaglik. Die MIV-virus kan glad nie binne ’n kondoom oorleef nie. Die aartsbiskop se bewerings kan egter die Mosambiekse regering se pogings om vigs te bestry in die wiele ry. Daar word beraam dat sowat een uit elke ses Mosambiekers die virus onder lede het en dat 500 mense daagliks aangesteek word. Mosambiek het ’n bevolking van 19 miljoen mense.

Die Katolieke kerk in Mosambiek is steeds sterk gekant teen die gebruik van kondome. Aartsbiskop Chimoio word as ’n gerespekteerde figuur in daardie land beskou, hoofsaaklik omdat hy ’n groot rol gespeel het om vrede tussen die strydende Mosambiekse faksies te bewerkstellig.

Soortgelyke skeptisisme oor die ware oorsprong van vigs is ook elders in Afrika aan te tref. Dit is welbekend dat president Thabo Mbeki die skakel tussen MIV en vigs betwyfel en glo dat antiretrovirale middels die liggaam vergiftig.

In Gambië verkondig die president, Yahya Jammeh, dat hy vigs-pasiënte kan genees deur ’n kruiemengsel aan hulle liggame te smeer. Die land se gesondheidsministerie verwys selfs pasiënte na die presidentskantoor. ’n Verenigde Nasies-beampte wat dit gewaag het om Jammeh se bewerings te bevraagteken, is onlangs summier uit die land geskop.

to start

America’s next air war

An invitation to visit "Checkmate", the US air force’s most important and secretive strategic planning group, was an offer that, as a veteran military analyst, I could not refuse. A few weeks earlier, I had written that the air force was the supreme instrument of America’s global power, likening it to the 19th-century Royal Navy. Were it not for the USAF’s 24-hour close air support, I said, US and British ground forces in Iraq and Afghanistan would be unable to defend their long, vulnerable supply lines, and might even face defeats like those suffered by imperial Britain at Kut and in the Afghan wars.

My column ricocheted around the Pentagon’s top brass and received a positive response from General Michael Moseley, the air force chief of staff. I was invited to the Pentagon to brief Checkmate’s senior officers on strategic developments in my speciality areas, the Middle East and South Asia. Soon after, I was in the Pentagon’s 17.1-mile maze of corridors amid 23,000 military and civilian personnel. The Checkmate group planned the devastating 1991 air force attack on Iraq, and the 2003 strike aimed at decapitating Iraq’s leadership. Its austere, high security offices are deep in the Pentagon’s prestigious inner rings, heavily shielded against electronic penetration. As I walked through each new section of Checkmate’s headquarters, a major preceded me, warning fellow officers to cover secret documents on their desks, and ensuring I did not stray into forbidden areas. I wryly recalled that security had not been this tight when I was the first western journalist invited into the Lubyanka, the KGB’s headquarters. Checkmate’s staff work close to the Pentagon’s Mount Olympus, the offices of the joints chiefs of staff. Brigadier General Lawrence Stutzriem, Checkmate’s brainy commander, reports directly to Moseley, who advises the president. In the Pentagon, reporting line can be more important than rank. Unlike other military bureaucracies, Checkmate has the ear of the gods of war. Its 20-30 young, high-energy officers have advanced academic and military degrees and are on the fast track to the top of America’s most forward-thinking, smartest service.

While the army and navy plan to re-fight America’s last wars, Checkmate is busy planning the next ones. Checkmate’s mission is to "think out of the box", develop new, often unorthodox ideas, outflank bureaucracy and ensure they remain "air warriors". Checkmate officers were eager to tell me about the fast-advancing decrepitude of their air fleet, whose average age is nearing 25 years. The air force has been in almost non-stop combat for 17 years. Many aircraft, such as the B-52 heavy bombers, America’s version of the Royal Navy’s Dreadnoughts, and tanker aircraft, are older than the pilots flying them.

I asked when the Bush administration’s widely expected air war against Iran would begin. This was not a subject my hosts cared to discuss. Smiles vanished. Dr Lani Kass, Checkmate’s formidable senior civilian official, a former Israeli military officer who had somehow morphed into a senior Pentagon advisor, dismissed my question, insisting no decision to attack Iran had been made. She called a possible air war "unlikely". But I was ready to bet plans to blitz Iran were being drawn up in an adjoining office. One could feel a buzz of excitement among Checkmate’s hard-eyed officers who wore combat flight suits and tensed up every time I mentioned Iran. Pentagon sources say the air force has selected 3,000-4,000 targets in Iran, and that some US and British special forces are already operating there. However, Washington sources also report strong opposition to war against Iran among the Pentagon’s brass, and high-ranking officials in the CIA, Treasury, and state department. They view war with Iran as unpredictable, unwise and dangerous at a time when US ground and air forces are stretched to breaking point in Iraq and Afghanistan. "We can defeat Iran," insisted Dr Kass, `but are Americans willing to pay the price?"

So far, apparently not. Congress has not been renewing the air force’s fleet and will baulk at the cost of a new war. Ironically, the air force is victim of its own success. The last time US ground forces came under enemy air attack was in 1953 during the Korean war. America’s air force fights and operates so efficiently the public and congress do not understand the enormous efforts and cost of keeping American domination of most of the world’s skies, space and cyberspace. Today, the air force has no real enemies left because it shot them all down. If the balloon goes up, Checkmate are likely to target the initial waves of devastating strikes against either Iran, or, as I was told, "the next enemy of America that sticks up its head".

Eric Margolis is contributing foreign editor of Sun National Media, Canada

play real slots online win real money Данильченео

Spaanse koerant stel Bush in swak lig

‘n Spaanse koerant het Woensdag geheime dokumente gepubliseer wat George W. Bush in ‘n slegte lig stel. Volgens die inhoud van die bekendmaking sou die Amerikaanse president roterende Veiligheidsraadlidlande afgedreig het om nie teen die Irakoorlog te stem nie.

Vertroulike aantekeninge wat tydens ‘n ontmoeting tussen Bush en die voormalige Spaanse president, José Maria Aznar, afgeneem is, is in die El País koerant blootgelê. Die byeenkoms waaroor berig word het in Februarie 2003 in die deelstaat Texas plaasgevind.

Bush het volgens die koerant by die geleentheid gesê dat lande soos Meksiko, Chile, Angola en Kameroen moet besef dat die veiligheid van die VSA op die spel is.

Hy het voorts gesê dat ‘n negatiewe houding van Chile teenoor die VSA die bekragtiging van die vryehandelsooreenkoms tussen die twee lande kan skaad omdat die Senaat dit mag afkeur. Wat Angola betref het die Amerikaanse president laat blyk dat noodsaaklike fondse teruggehou kan word.

Daarbenewens het Bush dit ook duidelik gemaak dat die VSA onafhanklik van die Veiligheidsraad van die VN sal besluit oor die wenslikheid van die inval in Irak. Dit het later geblyk dat die meerderheid internasionale stemme gekant was teen die inval.

Alan Greenspan, eminence grise van die Amerikaanse Federale Reserwebank, het onlangs erken dat die doel van die inval nie was om wapens van massavernietiging in Irak te vind nie, maar dat olie die dryfveer was.

topcargo