Die ‘untouchables’

Die onlangse ontslag van Vusi Pikoli, Hoof van die NPA, deur die Staatspresident mag op die oog af voorkom as 'n heel normal aksie uitgeoefen vanuit die stoel van die hoogste gesag in die land. Tog is dit nie so eenvoudig nie en spreek dit boekdele.
Dit behoort ook alarms met flikkerende ligte in die buiteland en veral by ons eerstewêreldse beleggers te aktiveer omdat dit dui op oorverhitting van ons regsmasjien. Is hierdie nie 'n onbetwisbare vorm van 'n man wat sy gesag misbruik en 'n geordende en regverdige proses gruwelike kaap en sy eie ding doen nie?

Vanwaar die groot belangstelling in hierdie departement wat eintlik algehele outoriteit behoort te geniet en heel onafhanklik behoort te funksioneer om sukses te waarborg? Hulle moet nou egter in die skadu van die SAPS dien, wat die mees destruktiewe aksie ooit is. Met sulke belaglike verwagtinge binne ons regsstelsel het die Skerpioene absoluut geen doel nie en kan laasgenoemde maar ontbind word.
Vroeg in hierdie eenheid se leeftyd het sekere parlementariërs en ander gesigsloses die Skerpioene se outoriteit en jurisdiksie begin bevraagteken wat die uiteindelike ontslag van Regter Heath beteken het. Hierna het die rustelose jare voortgeduur en was blatante inmenging vanaf regeringskant so opsigtelik dat 'n blinde dit met sy stapstok kon aanvoel.
Ngucka het vinnig uitgevind hoe ongewild 'n persoon in sy pos kan raak as hy begin krap in die duistere sake van die verkose "rainbow" elite wat die soustrein lankal veruil het vir die straler. Daar word mildelik gevlieg en onthaal as mens net kyk na hoe sekere staatsdepartemente se reis-en onthaalkostes gestyg het.
Die DA is juis besig om vrae in dié verband te vra wat natuurlik weer 'n geliegery van die eerste water sal ontlok. Sheik en sy vriend Maharaj het alles in hulle vermoë gedoen om Ngucka as sogeaamde spioen van die vorige bestel uit te maak. Alles pogings om hom te sink sodat hy nie hulle skelmstreke kon blootlê nie. Sheik sit darem in die tronk, of sit hy nog? Laas wat ons gehoor het was hy besig om as 'n baie siek man – sy bors trek blykbaar toe in die tronk – by sy verpleegsters aan te lê.

Met Mbeki se afdanking van Pikoli wys dit weereens dat laasgenoemde op iemand se tone trap en die irritasie nie meer verduur kan word nie. Beatrice is blykbaar nie genoeg deur Pikoli geraadpleeg nie. Laat ons nou nie doekies omdraai nie. Ons almal weet wie Selebi se vriende is en wat sy pos is. Net twee weke terug het 'n kennis wat in die Polisie is en intens met gewapende rooftogte handel sy kommer teenoor my uitgespreek ten opsigte van hulle persoonlike veiligheid as gevolg van "impimpis" binne die mag.

As hulle 'n suksesvolle aksie wil loods en een verkeerde individu kom in besit van die inligting, is die operasie 'n ramp. Van die rowers is dan self polisiebeamptes en die vraag kan net gevra word wie is hulle "baas". Hoe kan 'n spesialis eenheid soos die Skerpioene aan die SAPS ondergeskik wees? In Amerika rapporteer die FBI nie aan die polisiëringseenheid (precinct) in die area waar die ondersoek plaasvind nie. So ons maak eintlik maar hier vir wolf die skaapwagter.

Nou as 'n man van ons president se statuur dit nie kan besef nie, dan dui dit op 'n groot brand in die enjinkamer. Ons skep 'n liggaam en gee hulle "magte" om te bevraagteken, ondersoek en te vervolg…..en dan trek ons hulle tande. Ek dink die wêreld lag vir ons, 'n sirkus met 'n klomp korrupte narre.

Die Selebi-ondersoek het klaarblyklik 'n gewisse dood gesterf, so ook die een na een van sy generaals, McBride. Hulle gee nuwe betekenis aan die terme "the untouchables". Wonder wie gaan nou aan die stuur gesit word aangesien dit lyk of hulle nog nooit 'n aanstelling gemaak het wat nie maklik manupileerbaar is nie. Dit sê iets oor hulle personeelafdeling

free slots no download no registration with bonustopcargo развод

Roelf Meyer en taalkundige totalitarisme

ImageEnkele jare gelede het ek en ’n klompie Praaglede ’n Roelf Meyer-partytjie bederf deur ’n aantal skerp vrae te vra tydens ’n toespraak van die Groot Uitverkoper aan die Potchefstroomse Universiteit. Wat my dié aand opgeval het – en ek meen ek het dit ook gesê – is dat Roelf Meyer verslaaf is aan Amerikaanse clichés. Trouens, sy Afrikaans is deurspek met sulke woorde. Dis asof die man iewers in ’n laboratorium geprogrammeer is met die korporatiewe jargon van Dilbert.

In suiwer juridiese terme het Meyer hoogverraad gepleeg deur op ’n kritieke stadium van die destydse onderhandelings oor te loop na die ANC toe. Vandag is hy wel ANC-lid. Vir seker is hy ook maar dom, soos die meeste lede van De Klerk se kabinet.

Maar die man se afhanklikheid van gemeenplase verraai sy intelllek – of gebrek daaraan. Terwyl hy destyds op Potchefstroom soos die “Bose Menslikehulpbronnedirekteur” in Dilbert geklink het, kom sy jongste resitasie aan die Vrystaatse Universiteit neer op die robotagtige herhaling van ANC-slagspreuke soos: “Transformasie moet versnel word.” Of: “Suid-Afrika het ’n Grondwet wat seker een van die modernste en mees liberale ter wêreld is. En: “Transformasie is ’n proses. ’n Voortdurende proses.”

Toevallig lees ek die jongste gepiep van Robot Roelf wat uit die ANC-liegfabriek ontsnap het ná ek ’n insiggewende artikel deur die taalkundige Jaco Alant op Litnet raakgeloop het. Alant spreek hom juis uit teen die manier waarop politieke korrekheid besig is om Afrikaans te vernietig. Ons praat en dink deesdae in vertaalde PK-Engels met terme soos “bemagtiging”, “voorheen benadeeldes”, “leerders”, “assesseerders”, “regstellende aksie”, “transformasie” en ander gedrogte wat ons denke inperk tot dié van die varke op George Orwell se plaas.

Alant gaan haal sy argument by die Franse filosowe van die sestiger- en sewentigerjare soos Foucault en Deleuze wat aangetoon het dat deur mense se taal te beheer, beheer jy insgelyks hul denke. Hulle het daarna verwys as die “diskoers”. In aansluiting hierby, meen Alant dat “magsverhoudinge… setel nie soseer in die ‘werklikheid’ nie (soos in die konkrete uitoefening van mag in die ekonomie en die politiek), maar in die manier waarop ons oor die werklikheid praat. Of eintlik: oor die werklikheid redeneer, wat behels hoe ons ons kennis van daardie werklikheid – juis dan veral dinge soos die politiek en die ekonomie, maar ook ander gebiede soos gesondheid, seksualiteit, die onderwys, ens – organiseer en gestalte gee deur middel van taal. Kortom, ons diskoers oor dinge.”

Destyds toe die Berlynse muur nog staande was, het Duitse taalkundiges insgelyks gewys op die groot verskille wat in die taal voorgekom het wat weerskante van die muur gepraat en geskryf is. Veral in Oos-Duitsland is die ganse realiteit vanuit ’n Marxistiese hoek beskou en ingeklee. Soos Jaco Alant dan ook geslaagd argumenteer, is PK-Engels besig om Afrikaans geheel en al te koloniseer en kan ons nie meer anders oor die politiek praat of dink as met die stelletjie gemeenplase waarmee die SABC en ANC Today ons gedurig breinspoel nie.

Iewers het Dirk Opperman mos ’n gedig oor “Man met flits geskryf” waarin hy praat van “In die klein wit kol / van my wete stol / bruin en skerp ’n klip / soos ’n bok wat skrik, / staan, vinnig weghol / uit die klein wit kol.”

Ek is bevrees dat mense soos Roelf Meyer en almal wat in PK-Engels verval het, soos daardie man is wat in die duister ronddwaal met slegs die klein wit kolletjie van hul beperkte en ingeperkte bewussyn wat nog vir die werklikheid rondom hulle vatbaar is. Die moord, onreg en verwoesting wat die huidige orde gebring het, word nie net deur Robot Roelf en se mede-“napraters, rugkrappers en gatkruipers” (soos Jaco Alant na hulle verwys) verswyg nie, dit gaan geheel en al by hulle verby.

Aan die ander kant moet ons erken dat die hele regse beweging in Afrikaans tot dusver gefaal het, juis omdat die verteenwoordigers daarvan nie skeppend genoeg met hul eie taal kon omgaan nie. In die proses het Afrikaans die knie gebuig voor PK-Engels en het ons, sowel taalkundig as polities, in ’n totalitêre doodloopstraat beland.

Iemand wat by al sy hebbelikhede en gebrek aan politieke konsekwentheid dikwels, nogal skeppende politieke terme in Afrikaans kon bedink, is die digter Breyten Breytenbach. Soos hy, behoort ons woorde soos “kripvreter”, “kruiper”, “Boereverneuker” as deel van ons politieke woordeskat te beskou. Iets wat Jaco Alant ook voorstel, is dat ons alle vertaalde PK-terme moet laat vaar en die ou Afrikaanse woorde moet terugbring, al val hulle bietjie kras op die oor.

Nie net moet ons onsself van figure soos Robot Roelf en sy trawante uit die ou Broederbond bevry, verkieslik deur hulle teen ’n muur te sit en dood te skiet nie, maar ons moet ook Afrikaans begin suiwer van die vertaalde Engelse uitskot wat die afgelope tien jaar ons vermoë om oor die politiek te praat en te dink belemmer het.

Woorde soos “bemagtiging”, “uitkoms”, “nierassig”, “versoening”, “nasiebou” en dergelike meer moet eintlik as die nuwe vloekwoorde gesien word. As iemand hulle in jou geselskap gebruik, vra die persoon beleefd om dadelik sy verskoning aan te teken. Indien hy weier, móér hom sommer net daar!

камера купитьлобановский харьков класс

Toetankamen was nie swart nie

Image

Toetankamen

Zahi Hawass, deskundige van Egiptiese oudhede en die Egiptiese beskawing, het Dinsdag in ’n verklaring benadruk dat Toetankamen nie swart was nie. Dit volg op beroepe deur swart aktiviste in die VSA dat die jong farao se swart kleur uiteindelik erken moet word.

“Toetankamen was nie swart nie, en die voorstelling van die antieke Egiptiese beskawing as swart is van alle waarheid ontbloot,” aldus Hawass. “Egiptenare is nie Arabiere nie en ook nie Afrikane nie, ten spyte van die feit dat Egipte in Afrika geleë is.” Hawass het verder gesê dat hy gevoel het hy moes reageer op onlangse betogings in Philadelphia, ná afloop van ’n lesing wat hy op 6 September aangebied het om sy teorie te verdedig.

Swart aktiviste het onder andere beweer dat afbeeldings van die farao Toetankamen verander is om hom met ’n ligter velkleur voor te stel tydens die reisende uitstalling getiteld “Toetankamen en die Goue Era van die Farao’s.” Hierdie uitstalling, wat in Junie 2005 in Los Angeles afgeskop het, het destyds al ’n beroering veroorsaak toe swart aktiviste daarop aangedring het dat die borsbeeld van Toetankamen verwyder word omdat hy met “blanke” gelaatstrekke voorgestel word.

Die gesig van die legendariese farao, wat sowat 3 300 jaar gelede op die ouderdom van 19 oorlede is, is in 2005 opgebou met behulp van skanderings van sy mummie.

Die verhaal van Toetankamen fassineer mense al sedert sy onbeskadigde praalgraaf in 1922 naby Luxor in die suide van Egipte ontdek is.

шорты для девочкиданильченко юрій Харків

Prepare for war

Allowing Iran to acquire nuclear weapons could destabilize the world and lead to war, French President Nicolas Sarkozy told the United Nations on Tuesday.

In his maiden speech to the U.N. General Assembly, Sarkozy said: "There will be no peace in the world if the international community falters in the face of nuclear arms proliferation."

Iran was entitled to nuclear power for civilian purposes, he said, "but if we allow Iran to acquire nuclear weapons, we would incur an unacceptable risk to stability in the region and in the world".

In a broader warning against the dangers of appeasement, the new French leader said: "Weakness and renunciation do not lead to peace. They lead to war."

Iran insists its nuclear program is for peaceful purposes, but the West suspects the Islamic Republic of enriching uranium to develop a nuclear weapons capability.

Underlining French support for tougher sanctions against Tehran, sought by the United States but opposed by Russia and China, Sarkozy said: "We can only resolve this crisis by combining firmness with dialogue."

In an interview with the New York Times published on Monday, Sarkozy said that if the U.N. Security Council was unable to agree on further financial sanctions, the European Union should take its own measures to raise pressure on Iran.

French Foreign Minister Bernard Kouchner caused an outcry last week by saying if diplomacy failed to stop Iran’s nuclear program, the world should prepare for the worst — war.

But Sarkozy appeared to deliver the same message in a coded form, without mentioning the possibility of military action to prevent Iran achieving a nuclear capability.

slot game onlineФильчаков Александр Васильевич

Die kuns van toustaan bemeester

Image

Die Britse kuns van toustaan

Buitelandse studente wat na die suide van Brittanje kom om Engels te leer, sal binnekort ‘n nuwe kursus moet byneem, naamlik hoe om tou te staan by bushaltes sodat die plaaslike inwoners nie verontrief word nie.

Die Southern Vectis-maatskappy wat die busdiens op die Isle of Wight bedryf, het Maandag aangekondig dat hulle die taalskole sal kontak in dié verband. Dit kom nadat die busdiens talle klagtes ontvang het ivm die gedrag van buitelanders.

March Morgan Huws, ‘n werknemer van Southern Vectis, het gesê dat die suide van Brittanje gewild is vanweë die taallesse wat aangebied word maar dat buitelanders nie gewoond is aan toustaan nie. Hulle storm op die bus af "in ‘n bondel" het hy voortgegaan. Die Britte staan tou terwyl die buitelanders skynbaar graag voor hulle indruk.

Die maatskappy wil graag saamwerk met die taalskole in die omgewing om lesse aan te bied om goeie maniere en toustaan aan die buitelandse studente te leer. Toustaan is glo deel van die Britse kultuur. Dit is onlangs weer geïllustreer deur die ordelike toue voor Northern Rock Bank se takke waar mense geduldig gewag het om hul geld te onttrek nadat kliënte gevrees het dat hulle hul deposito’s mag verloor.

As ‘n indringer die gewag wil vryspring en indruk is daar gewoonlik ‘n gebrom onder die toustaners, maar die meeste Britte is glo te welopgevoed om die oortreder direk te konfronteer. Blykbaar verkies Britse toustaners eerder om nader aanmekaar te beweeg om voornemende indrukkers te ontmoedig.

decorationsалександр лобановский класс

Regter se skandes

Image

Regter in sy Jaguar

Nkola Motata, ’n regter verbonde aan die Pretoriase hoër hof, sal vandag in die Johannesburgse landdroshof verskyn op ’n aanklag van dronkbestuur. Hy word verder ook aangekla van pogings om die gereg te fnuik.

Die regter is op 6 Januarie vanjaar gearresteer toe hy met sy Jaguar deur ’n muur in Hurlingham gejaag het. Hy het hom teëgesit toe polisie hom wou arresteer en moes uiteindelik deur vyf metropolisiebeamptes in ’n polisiemotor gelaai word. Die staat beweer Motata se bloedtoets het op meer as vier keer die toegelate alkoholinhoud gedui. Hy het verder die naam van sy werkgewer as “Transval Provincial Division” geskryf en gesukkel om sy eie telefoonnommer te onthou en neer te skryf.

Motata het hom ook skuldig gemaak aan beledigings van die vroulike polisiebeamptes wat hom aanvanklik op die ongelukstoneel wou arresteer. Volgens die staat het hy geskreeu “F.. julle, onnosel vroumensbeamptes, julle kan my nie arresteer nie,” “vroumense kan my nie arresteer nie,” “julle onnosel vroue kan my nie arresteer nie,” en “n vroumens kan nie arresteer nie, dit moet ’n man wees.”

Alhoewel niemand die ongeluk, wat in die vroeë oggendure van 6 Januarie plaasgevind het, gesien het nie, is die regter “deurmekaar” agter die stuur van sy motor aangetref, te midde van die chaos van die muur wat hy stukkend gery het. Hy het aan polisie op die toneel erken dat hy die aand ’n partytjie bygewoon het en wyn gedrink het. Die regter kon nie self regop staan nie. Hy en die motor het sterk na drank geruik. Verder het hy met ’n sleeptong gepraat. Hy het aggressief geword toe hy gevra is om in ’n pypie te blaas. Hy het ook polisiebeamptes gedreig dat hy hulle sou vervolg indien hulle hom arresteer.

Na afloop van die voorval het die regter hemel en aarde probeer beweeg om sy saak van die Johannesburgse magistraatshof na die Pretoriase hoër hof te skuif, omdat hy geglo het sy status is te belangrik vir ’n doodgewone magistraatshof, maar sy pogings het misluk. Hy sal dus vandag in die eenvoudige magistraatshof moet verskyn.

designer bridal headbandsлобановский александр отзывы

Volkleurbetoging teen SABC se ge-tshwane

Die foto van Steve Hofmeyr in Beeld voor die mikrofoon met sy donkerbril en ’n vierkleur in die agtergrond gee iets weer van ons betoging Maandag teen die gebruik van die woord “Tshwane” pleks van Pretoria op die SAUK-TV. Ongeveer tweehonderd Afrikaners van alle politieke oortuigings het daaraan deelgeneem. Daarom was die geroesemoes van kleur simbolies van hierdie spontane samekoms van belanghebbendes wat nie langer met die SAUK se ge-tshwane in nuusbulletins gediend is nie.

Image

Betogers voor SAUK-gebou

Die meeste betogers het uit Pretoria na Aucklandpark, Johannesburg, opgeruk, maar een afvaardiging onder leiding van Inga Gilfillan, het al die pad van Louis Trichardt gekom. Daar was vele vlae, ’n meerderheid vierkleure, twee of drie oranje-blanje-blou vlae maar as “Prinsevlae” sonder die vlaggies in die middel en dan iets interessants, die Brawolandvlag: ’n oranje vaandel met ’n blou en wit kruis op Skandinawiese wyse effens na die kant van die vlagpaal geplaas. Voeg daarby die oordaad van plakkate en baniere wat met groot moeite en sorg vooraf ontwerp, geverf, gedruk en geprakseer is en mens kom onder die indruk dat die Afrikaner in die NSA ’n betogende dier geword het!

Image

Tswhane is ‘n koei

Ons mense betoog egter nie soos ons toi-toiende landgenote met klippe en buitebande nie, maar met ’n vertoon van hul praktiese vindingrykheid as dit kom by die vervaardiging van plakkate en baniere, asook die pièce de résistance, ’n lewensgrootte standbeeld van ’n swart koei van veselglas agter op ’n bakkie met die woorde “Tshwane” en “Aikona” daarop geverf. Dié blink idee behoort aan André Alkema van die GHA (Genootskap vir die Handhawing van Afrikaans) wat ook ’n reuserol in die reëling van die byeenkoms gespeel het.

Tydens die toesprake voor die SAUK-gebou met die betogers in ’n halfmaan rondom ingang twee versamel, lê Theuns de Wet van die AKB (Afrikanerkultuurbond) die betekenis van die swart koei uit: “Kaptein Tswane” soos die Pretoriase stadsraad na hom verwys, is ’n mite. Daar bestaan ook geen woord soos “Tshwane” in inheemse tale nie, soos prof. Louis Louwrens, Afrikataalkenner van UNISA, bevestig het nie. Die enigste gedaante op deeske aarde wat ooit daardie naam in Noord-Sotho of Tswana gedra het, was die koei wat in reënmaakseremonies gebruik is. Tydens die seremonie het die toordokter moeti aan die bees gesmeer en oral waar sy mis, sou dit reën.

Is die huidige burgemeesteres van “City of Tshwane”, Gwen Ramakgopa, daarom ’n soort reënkoningin? Pleks van voggies vir voorstedelike tuine, laat reën sy egter net straatnaamveranderings, misdaad, swak dienste en korrupsie.

As ons verby die kantore van Beeld in Kingsway (ja, Kingsway, is dit nie ’n naam wat smeek om verander te word nie, maar hieronder meer daaroor) stap, skree die skare die slagspreuk: “Ons wil ’n Pretoria-Beeld hê!”, asook “Beeld verraai die volk!” Tog verbysterend hoe Naspers, die uitgewers van dié koerant met sy groot sirkulasie in Pretoria, aanhou om ’n “Tshwane-Beeld” te publiseer. Hopelik het iemand in die hermetiese verseëlde glaskantore van die grootste Afrikaanse dagblad in die Transvaal tog iets van die krete buite op straat kon hoor.

Mens word dors so in die warm son en oral sien mens halfliterwaterbotteltjies wat geledig word. Voor in die optog loop ek, Steve Hofmeyr, André Alkema, Wille Spies van die VF+, asook Henk van de Graaf van die Verkenners. En voor ons almal ry die heilige koei Tshwane op haar bakkie met ’n luidspreker waaruit die skare aangemoedig word om slagspreuke te skree, waaronder: “Pretoria is ’n stad, Tshwane is ’n koei!” Ons sing darem insgelyks die “Lied van jong Suid-Afrika”.

Tydens die oorhandiging van ons petisie met 95 000 name, ’n reusegetal as mens daaraan dink, heers daar ’n feestelike atmosfeer wat agterna so effens oorgaan in ’n vae aggressie teen die propagandamasjien van die verdrukker in sy betonbetoring wat, soos meer as een opmerk, “met Afrikanergeld gebou is”. Daar word TV-stelle wat die koei op haar reis vergesel het, moontlik vir vermaak in reënmaakland, op die sypaadjie voor die ingang afgelaai en mnr. Jaap Kelder van Kemptonpark poog om een met ’n stok van sy banier stukkend te slaan.

Die polisiekaptein of inspekteur of wat hulle ook al deesdae genoem word, kom kla by my dat dit “onaanvaarbaar” is.

Op pad terug na die parkeerterrein van waar ons begin het, sien ek ’n bordjie raak wat die onhoudbaarheid van ons situasie verder illustreer: “University of Johannesburg, Kingsway Campus”. Vir diegene wat nie weet nie, dis die voormalige RAU oftewel “Randse Afrikaanse Universiteit”. So het Afrikaans neffens die SAUK waar soveel Afrikaners eens gewerk en gewoon het, gesneuwel.

Image
 
Soos ek in my toespraak voor die SAUK gesê het, sal ons die vryheidsvlam moet hoog hou, anders gaan ons totalitêr getransformeer word tot ’n “Kingsway” waar die kwasi-Britse beeskultuur en sy Mugabe-agtige tirannie en naamsveranderings die septer gaan swaai.

100 лДанильченко Юрий Харьков

The new British empire?

Britain is preparing territorial claims on tens of thousands of square miles of the Atlantic Ocean floor around the Falklands, Ascension Island and Rockall in the hope of annexing potentially lucrative gas, mineral and oil fields, the Guardian has learned.

The UK claims, to be lodged at the UN Commission on the Limits of the Continental Shelf, exploit a novel legal approach that is transforming the international politics of underwater prospecting.

Britain is accelerating its process of submitting applications to the UN – which is fraught with diplomatic sensitivities, not least with Argentina – before an international deadline for registering interests.

Relying on detailed geological and geophysical surveys by scientists and hydrographers, any state can delineate a new "continental shelf outer limit" that can extend up to 350 miles from its shoreline. Data has been collected for most of Britain’s submissions and Chris Carleton, head of the law of the sea division at the UK Hydrographic Office and an international expert on the process, said preliminary talks on Rockall are being held in Reykjavik, Iceland, next week.

Mr Carleton believes the Falklands claim has the most potential for acrimonious political fallout. Britain and Argentina fought over the islands 25 years ago, and the value of the oil under the sea in the region is understood to be immense: seismic tests suggest there could be up to 60m barrels under the ocean floor.

Britain has been granted licences for exploratory drilling around the islands within the normal 200-mile exploration limit and any new claim to UNCLCS would extend territorial rights further into the Atlantic.

"It would be beyond the 200-mile limit but less than 350 miles," said Mr Carleton, who is involved in preparing the submission. "It effectively joins up the area around South Georgia to the Falklands. It’s a claim but how it’s handled has not been decided yet. The Argentinians will say it’s not ours to claim. It’s all a bit tricky."

Martin Pratt, director of research at Durham University’s international boundaries research unit, added: "The Russians may be claiming the Arctic but the UK is claiming a large chunk of the Atlantic. Some states might ask why a big power is entitled to huge stretches of the ocean’s resources thousands of miles away from its land, but that’s the way the law is."

Because of the sensitivities – earlier this year Buenos Aires scrapped a 1995 agreement with the UK to share any oil found in the adjacent waters – the first formal application from the UK is likely to centre on Ascension.

The volcanic island, 1,000 miles from the African mainland, sits just to one side of the mid-Atlantic ridge. No gas or oil is likely to be found below the surrounding waters but there could be significant mineral deposits on the ocean floor.

Talks have already begun between Ireland, Iceland and Denmark for the division of rights far out into the north Atlantic. It includes the island of Rockall and the sub-sea Hatton ridge. The competing claims are nowhere near final resolution although Ireland and the UK have agreed a common boundary.

Other countries that have submitted claims to the ocean floors around remote overseas dependencies have run into fierce resentment from neighbouring nations. France, which this summer registered its claim to thousands of square miles around New Caledonia, in the Pacific, has received protests from Vanuatu warning that the claim has "serious implications and ramifications on Vanuatu’s legal and traditional sovereignty". Russia was criticised this summer for making claims beneath the Arctic Ocean.

The UN body has been progressing slowly through its casework. The process of extending the normal 200-mile limit requires volumes of technical evidence of submarine soundings. According to the convention on the law of the sea, applicant states may register their rights by "establishing the foot of the continental slope, by meeting the requirements stated for the thickness of sedimentary rocks".

Once demarcated, the ocean floor may then be claimed up to 60 nautical miles from the bottom of the continental slope. When territorial rights have been obtained, states have the right to extract any minerals, natural gas or oil discovered in the annexed seabed.

There is a deadline of May 2009 for claims from the UK and other countries to be submitted, although states that ratified the treaty later have more time. "The amount of technical data required is massive," said Mr Pratt. "Australia recently submitted 80 volumes."

In the past, Greenpeace has described the process as a "land grab".

обувь для тенниса большогоАлександр Фильчаков Васильевич

International community backing away from Kosovo independence

The international community is backing away from a clear endorsement of independence for Kosovo. According to the top European negotiator, Kosovo is no longer being offered internationally-supervised independence from Serbia, in an apparent concession to Belgrade and Moscow that is likely to infuriate the disputed province’s ethnic Albanian majority.

The envoy, Wolfgang Ischinger, who is the German ambassador to the UK and will be involved in separate talks in London today and tomorrow with a Serbian and a Kosovo delegation, said that it was time to get away from "labels" in order to achieve a "realistic" solution for Kosovo which has been administered by the UN for the past eight years since Nato’s bombing campaign forced Serbia’s withdrawal from the province in 1999. The Kosovo delegation, whose leaders are threatening to unilaterally declare independence, wants the London talks to focus on "technical issues between two independent states," the Kosovo Prime Minister, Agim Ceku, said yesterday before leaving Pristina.

But Mr Ischinger said: "The label is worth nothing. Where are they going to get their income from? They would continue to rely on foreign aid."

Asked whether the ultimate outcome of the latest negotiations could be internationally-supervised independence, Mr Ischinger replied: "I would say that we will try to reach a status solution which will provide for an internationally-supervised status for Kosovo. I would leave open independence. I would rather talk about a strong supervised status."

However he added that talks so far with Serbia – which strongly rejects an outcome of self rule for Kosovo – and the ethnic Albanian delegation had "made some progress, drawing both parties away from the label. Independence versus autonomy is a gap which cannot be bridged if you look at the fine print. International supervision is accepted."

Mr Ischinger also indicated that his "troika" of negotiators, including a US and a Russian diplomat, had given further ground by agreeing to a Serbian demand that the plan drawn up by former Finnish president Marti Ahtisaari would not form the basis for the talks. "I would not insist on the Ahtisaari package, but it’s not off the table," he said.

Russia stymied US and European attempts to endorse Mr Ahtisaari’s plan, providing for de facto independence for Kosovo under EU supervision but guaranteeing the rights of the Serb minority, by threatening to veto the settlement at the UN and demanding further negotiations. The UN Security Council has set a deadline of 10 December for the "troika" to submit a final status report to the UN secretary general, Ban Ki-moon. The incentive for both sides to reach an agreement would be future membership of the European Union. Serbia is close to signing a stabilisation and association agreement with the EU marking its first step towards membership, but the move is conditional on Belgrade handing over the indicted suspect General Ratko Mladic to the UN war crimes tribunal.

расширительный бакtopcargo

US aided Kosovo guerilla army

American intelligence agents have admitted they helped to train the Kosovo Liberation Army before Nato’s bombing of Yugoslavia. The disclosure angered some European diplomats, who said this had undermined moves for a political solution to the conflict between Serbs and Albanians. 

Central Intelligence Agency officers were ceasefire monitors in Kosovo in 1998 and 1999, developing ties with the KLA and giving American military training manuals and field advice on fighting the Yugoslav army and Serbian police.

When the Organisation for Security and Co-operation in Europe (OSCE), which co-ordinated the monitoring, left Kosovo a week before airstrikes began a year ago, many of its satellite telephones and global positioning systems were secretly handed to the KLA, ensuring that guerrilla commanders could stay in touch with Nato and Washington. Several KLA leaders had the mobile phone number of General Wesley Clark, the Nato commander.

European diplomats then working for the OSCE claim it was betrayed by an American policy that made airstrikes inevitable. Some have questioned the motives and loyalties of William Walker, the American OSCE head of mission.

“The American agenda consisted of their diplomatic observers, aka the CIA, operating on completely different terms to the rest of Europe and the OSCE,” said a European envoy.

Several Americans who were directly involved in CIA activities or close to them have spoken to the makers of Moral Combat, a documentary to be broadcast on BBC2 tonight, and to The Sunday Times about their clandestine roles. Walker dismissed suggestions that he had wanted war in Kosovo, but admitted the CIA was almost certainly involved in the countdown to airstrikes.

Initially some “diplomatic observers” arrived, followed in October by a much larger group that was eventually swallowed up into the OSCE’s “Kosovo Verification Mission”.

Walker said: “Overnight we went from having a handful of people to 130 or more. Could the agency have put them in at that point? Sure they could. It’s their job. But nobody told me.”

Walker, who was nominated by Madeleine Albright, the American secretary of state, was intensely disliked by Belgrade. He had worked briefly for the United Nations in Croatia. Ten years earlier he was the American ambassador to El Salvador when Washington was helping the government there to suppress leftist rebels while supporting the contra guerrillas against the Sandinista government in Nicaragua.

Some European diplomats in Pristina, Kosovo’s capital, concluded from Walker’s background that he was inextricably linked with the CIA. The picture was muddied by the continued separation of American “diplomatic observers” from the mission. The CIA sources who have now broken their silence say the diplomatic observers were more closely connected to the agency.

“It was a CIA front, gathering intelligence on the KLA’s arms and leadership,” said one.

Another agent, who said he felt he had been “suckered in” by an organisation that has run amok in post-war Kosovo, said: “I’d tell them which hill to avoid, which wood to go behind, that sort of thing.”

The KLA has admitted its long-standing links with American and European intelligence organisations. Shaban Shala, a KLA commander now involved in attempts to destabilise majority Albanian villages beyond Kosovo’s border in Serbia proper, claimed he had met British, American and Swiss agents in northern Albania in 1996.

Belgrade has alleged the CIA also helped to arm the KLA, but this was denied by the guerrillas and agency sources.

“It was purely the Albanian diaspora helping their brothers,” said Florin Krasniqi, a New York builder and one of the KLA’s biggest financiers. He described how sniper rifles were exported from America using a loophole in federal law that allowed them to be shipped to “hunting clubs”. Armour-piercing Barratt rifles made their way to the KLA’s “hunting club” in Albania.

Agim Ceku, the KLA commander in the latter stages of the conflict, had established American contacts through his work in the Croatian army, which had been modernised with the help of Military Professional Resources Inc, an American company specialising in military training and procurement. This company’s personnel were in Kosovo, along with others from a similar company, Dyncorps, that helped in the American-backed programme for the Bosnian army.

free casino slotsДанильченко Юрий Брониславович