Die Europese Unie probeer nou sy begroting van 1,8 triljoen euro goedkeur, maar met die politieke slenter daarin opgesluit dat lidstate ‘n minimum aantal vlugtelinge moet aanvaar. Net Pole en Hongarye weier om daardie voorwaarde te aanvaar en word nou boonop gedreig dat hulle nie die “rule of law” in hulle onderskeie lande handhaaf as hulle nie hierdie voorwaarde as deel van die packet wil aanvaar nie. Voor in die koor van die dreigers is die Nuwe Wêreldorde-dissipel, Angela Merkel, iemand wat globalisme reeds volledig omarm het.
Soos William Endahl, bekende onafhanklike internasionale politieke ontleder dit stel:
“However when we look more closely at various EU laws, it becomes clear that the phrase [“rule of law”] is used as yet another neuro-linguistic manipulation, much as the earlier “Responsibility to Protect” that was used by the Obama Administration to bomb Libya to the stone age.”
Die Poolse eerste minister, Mateus Morawiecki en Viktor Orbán, eerste minister van Hongarye het ‘n gesamentlike perskonferensie gehou en gaan poog om hierdie stap te veto en sal die begroting alleen goedkeur as hierdie bepaling uitgehaal word.
Dis gewoon skreiend dat ‘n staat se soewereiniteit op so ‘n wyse aangeval word en dit onder die dekmantel van die “rule of law”.
Orban se opmerking in hierdie verband is veelseggend:
“The proposal remains on the table, which would tie crisis funds to rule of law criteria, and this is not legal, but political in nature; and this proposal, from Hungary’s position, is not acceptable.”
Wat Orban (en Morawiecki) inderdaad doen is om hulle lande se soewereiniteit te beskerm, iets wat globaliste wêreldwyd verag.
Die gebruik van die term “rule of law” deur die Europese Kommissie in Brussels is ‘n gevaarlike manipulasie van dit wat van die soewereiniteit van die lidtstate oorgebly het toe hulle die Europese Unie betree het. So sal ‘n globalistiese organisasie nou kan besluit hoe die samestelling van ‘n “volkstaat” sal lyk – wat net teen ding kan beteken – volledige integrasie.
Uiteraard het links-liberale professors onmiddellik in die anti-Orban koor geval soos wat die Central European University, ‘n universiteit gefinansier deur die berugte Hongaarse Jood, George Soros met sy Open Society Foundations. In April 2016 reeds het ‘n artikel getiteld, “An EU Mechanism on Democracy, the Rule of Law and Fundamental Rights” uit die pen van Dimitry Kochenov en Petra Bard verskyn wat Pole en Hongarye aangeval het as sou hulle die “rule of law” negeer met die aanklag van “Rule of Law backsliding,” so uit George Orwell se boek. Die tafel was toe al gedek om Pole en Hongarye te teiken. Soros propageer openlik “oop grense vir elke staat. Orban het ‘n referendum daaroor in Hongarye gehou en met ‘n groot meerderheid is integrasie verwerp, iets wat die globaliste nie kon sluk nie.
Soros gebruik ander om sy vuilwerk te doen en aanvalle op Hongarye te loods, dit terwyl Orban telkens op demokratiese wyse die wil van sy mense toets oor sake van wesetlike belang – stappe wat daarop dui dat hy die soewereiniteit van sy volk hoog ag, iets wat globaliste verwerp en verag.
Op 18 November 2020 het Soros ‘n skerp aanval op Orban geloods:
“The EU can’t afford to compromise on the rule-of-law provisions. How it responds to the challenge posed by Orbán and Kaczyński will determine whether it survives as an open society true to the values upon which it was founded…The question is whether the EU, with German Chancellor Angela Merkel perhaps leading the way, can muster the political will.”
Soros beskuldig Orban ook van korrupsie maar kan geen bewyse lewer daarvoor nie. Hy speel ook die Joodse slagoffer-kaart:
“Being of Hungarian Jewish origin, I am particularly concerned with the situation in Hungary…”
Wat Soros nalaat om te sê is dat hy self erken het dat tydens die Tweede Wêreldoorlog vals dokumentasie gebruik het en hom as nie-Jood voorgedoen het en Joodse families uitgewys het om in konsentrasie kampe te laat gaan werk, iets wat hy self moes erken. Die VSA-program 60 Minutes het in 2006 berig:
“While hundreds of thousands of Hungarian Jews were being shipped off to the death camps, George Soros accompanied his phony godfather on his appointed rounds, confiscating property from the Jews.”
Orban staan nie ‘n tree vir Soros terug nie en het soos volg op Soros se tirade gereageer:
“The Soros network, which has woven itself through Europe’s bureaucracy and its political elite, has for years been working to make Europe an immigrant continent. [They] promote a global open society and seeks to abolish national frameworks, [and] is the greatest threat faced by the states of the European Union. The goals of the network are obvious: to create multi-ethnic, multicultural open societies by accelerating migration, and to dismantle national decision-making, placing it in the hands of the global elite.”
Orban is duidelik ‘n nasionalis wat hom verset teen die globale “empire” wat globaliste daar wil stel. So stel hy dan ook dat Soros ‘n institusionele sisteem daar wil stel wat:
“…under the aegis of the open society, seeks to force a unified way of thinking, a unified culture and a unified social model on Europe’s free and independent nations. They seek to rescind the right of every people to decide its own destiny. This is also the purpose of their “rule of law” proposal – which does not, in fact, recognize the rule of law, but of strength. It would be more honest to call it the “rule of the majority.”
Die kruks van die saak is dat die sogenaamde “rule of law” nou die “rule of the majority” geword het, soos wat ons in hierdie land dit beleef sedert 1994. Met tragiese gevolge vir die soewereiniteit van volkere. Dit is niks anders nie as ‘n totalitêre wêreldorde wat afgedwing word – ‘n misdaad teen volkere se soewereiniteit om self te kan besluit oor hulle toekoms. Dit terwyl state (soos Hongarye) se interne referendums eenvoudig afgemaak word. Soos Engdahl dit stel:
“The term Rule of Law is one of those slippery terms that can be used to hide a multitude of crimes. There is nothing we can call “Law” like the US Bill of Rights that have been accepted by all member states. Which law has Orban violated in exercising the allowed veto? Hungary and Poland have offered to approve the budget if the EU separates the political demand for Rule of Law from the package, something Merkel refuses”.
Dit is ‘n aanslag wat nie ligtelik opgeneem moet word nie. Dat ander state klaarblyklik geen probleem het om “vlugtelinge” in te neem nie is bewys dat intergrasie reeds geen probleem is vir daardie state nie en dat hulle nie meer as volkstate geken wil word nie. Of dalk is die leiers van daardie state reeds ingekoop in die Nuwe Wêreldorde en steur hulle hulle nie meer aan die inwoners van daardie state se wense nie.
As ‘n volk sy soewereiniteit prysgee, sal hy verdwyn van die aarde se bodem, of soos dit hier by ons die geval is, deur bloed en sweet en trane moet terugveg om dit weer te bekom!
Madeleine Albright (gebore in 1937) is die eerste vrou wat as Amerikaanse minister van buitelandse sake – “State Department” genoem – gedien het (1997-2001). Sy is deur Bill Clinton aangestel nadat sy die Amerikaanse ambassadeur by die Verenigde Nasies was (1993-1997). Ons lewe in ‘n tyd waarin daar graag gewag gemaak word van die eerste vrou wat dít vermag het of die eerste swarte wat dát geword het. Lank gelede het vroue vir twee eerstes gesorg, te wete die oudste beroep (prostitusie) en die tweede oudste beroep (moederskap). Albright se aanstelling kan kwalik as ‘n deurbraak vir vroulikheid beskou word omdat haar voorkoms so onelegant soos dié van ‘n dubbeldeur-vrieskas is, waarmee ek ontleen aan hoe ‘n naamgenoot, die Afrikaanse skryfster Madeleine van Biljon (1928-2010), haarself beskryf het. Albright is sedert 1982 ‘n geskeide vrou.
Albright het reeds ses boeke gepubliseer, maar nie sonder uitgebreide hulp van haar navorsers nie. Haar jongste boek is Fascism: A warning (London: William Collins, 2017, 283p; Amazon Kindle $17,24). Soos van Albright as linkse Jodin verwag kon word, is dit eintlik ‘n anti-Donald Trump boek. As onder meer vurige feminis was sy ‘n ondersteuner van Hillary Clinton, Trump se teenstander in 2016 se Amerikaanse presidentsverkiesing. Die gevaar bestaan dat die lesers van hierdie boek onbewus kan wees van die oorlogsugtigheid waaraan Albright haar skuldig gemaak het. Voordat ek oor fascisme skryf (hopelik volgende keer), ag ek dit dus nodig om te verduidelik waarom ek besware teen Albright het. Daar is by uitstek een saak, Kosovo, waaroor ek Albright en twee staatshoofde, Bill Clinton (Amerikaanse president 1993-2001) en Tony Blair (Britse eerste minister 1997-2007), verkwalik. Wat ek my deurgaans afgevra het, is of die blanke bewind in Suid-Afrika nie op ‘n manier soortgelyk aan Kosovo en Slobodan Milosevic deur buitelandse (veral Westerse) regerings, by name hulle staatshoofde, ministers en diplomate, ondergrawe is nie.
Kaart van die Balkanstate waarna in dié artikel verwys word.
In 732 het Karel Martel die indringing van Moslems uit die suide van Europa (Iberiese skiereiland) by Tours in Frankryk gestuit. Die inval van Moslem uit die ooste van Europa is in 1529 en 1683 by Wene afgeweer. Danksy hierdie drie veldslae was Wes- en Sentraal-Europa tot in die 20ste eeu redelik vry van Moslems. Die afgelope dekades het vermurwing ingetree weens Moslems wat hulle op groot skaal eers as gasarbeiders en daarna as onwettige immigrante en (ekonomiese) vlugtelinge in Europa gevestig het. ‘n Mens sou verwag dat Albright, wat weens naziïsme uit Europa (haar geboorteland Tsjeggië) gevlug het, respek vir Europese of Westerse kultuur sou hê deur kant vir Judaïsme en die christelike godsdiens teen Islam te kies.
Sy het die teenoorgestelde gedoen. “Although too much bureaucracy can be annoying, there is an even larger threat to intra-European solidarity. That danger comes from the outside, from the dread that immigration – whether legal or illegal – will swamp countries, drown them economically, and further dilute people’s sense of who they are. The premise of the EU is that individuals should conceive of themselves less as French, Czech, Slovenian, or whatever their etnicity might be and instead subscribe to the idea that they are just plain European … the faces peering back from European mirrors become more diverse” (Kindle 2504). “Since 1975, Europe’s Muslim population has more than tripled; France alone has nearly six million – 9 percent of its people” (2509). “Today, nearly two-thirds of the citizens in EU countries believe immigration has a harmful impact on their societies. Cosmopolitanism, once considered a virtue, is less in vogue than nativism. In 2015, immigration became the paramount political issue in Europe … in the United Kingdom … wariness toward migrants almost certainly spelled the difference between success and failure for the 2016 Brexit referendum, an exercise in economic masochism[!] that Britons will long regret” (2514). Masochisme is ‘n soort sadisme wat seksuele genot uit lyding put.
Hierteenoor is daar Viktor Orbán, die Hongaarse eerste minister, se standpunt: Die doel met Moslem immigrasie is “reshaping the religious and cultural landscape of Europe, and to reengineer its ethnic foundations” (2563). Orbán sê: “We are who we were, and we shall be what we are” (2607). Dit herinner aan die volgende woorde: “‘Hulle het nou alles,’ sê Bart, ‘Net my het hulle nog nie … My kry hulle nooit … Ek is Bart Nel van toe af, en ek is nog hy'” (J van Melle, Bart Nel, Kaapstad: 2004, p 162-163). Afrikaners behoort trots te wees op wat hulle is. Hulle moet hulle nie laat mislei deur prestasieloses wat daarop aandring dat Afrikaners hulle behoort te skaam nie.
Daar is ‘n subjektiewe rede waarom Albright ten gunste van massa-immigrasie in Europa is: “I am a refugee” (2575). Sy wil nasiestate en nasionalisme afbreek en van mense wêreldburgers maak. Van beweerde parogiale, kleinburgerlike agterlikheid moet ons tot kosmopolitisme vorder. Kultuur en identiteit moet afgewater word totdat almal sover moontlik eenders is. Daarom hou polities linkses soos Albright van internasionalisering soos vergestalt in die Europese Unie (EU), Noord-Atlantiese Verdragsorganisasie (NAVO), Verenigde Nasies (VN) en Internasionale Strafhof. Brexit en Trumpisme was twee groot terugslae vir hierdie progressiewes.
Groot dele van die Balkanstate in Suidoos-Europa is bergagtig. “Balkan” is die Turkse woord vir berg (Dennis P Hupchick, The Balkans from Constantinople to Communism, New York: Palgrave, 2002, p 2). In hierdie boek is daar ‘n dosyn landkaarte wat inligting oor die geskiedenis, landsgrense, etnisiteite, tipografie, ens, van die Balkanstreek duidelik uitbeeld. Ek fokus hier op veral vier van die Balkanlande wat voorheen as Joego-Slawië (of Suid-Slawië) bekend gestaan het, maar van 1991 af polities onafhanklik geword het, naamlik Bosnië-Herzegowina (Bosnië in die noorde en Herzegowina in die suide), Kosovo (sy onafhanklikheid word deur veral Serwië en Rusland betwis), Serwië en Montenegro. Laasgenoemde twee is die enigste lande wat in die federasie van Joego-Slawië oorgebly het.
Die ander lande wat voorheen deel van Joego-Slawië was, is Slovenië, Kroasië en Masedonië. ‘n Buurland, Albanië, kom hier ook dikwels ter sprake. Nie-Joego-Slawiese Balkanlande is Roemenië, Bulgarye en Griekeland. “The great ethnic diversity resulting from successive waves of invasion has made the Balkans a byword for political dissension, and the 1990s saw the break-up of Yugoslavia along ethnic lines. To ‘Balkanize’ is to divide into small warring states” ( Collins World Encyclopedia, 2003, p 79). “I travelled through a land green as our own [England], with oaks and beeches and fern, and everywhere the print of war was upon it” (Durham, 1904-boek – kyk volgende paragraaf – Kindle 2287). Maar “it seems … unreasonable to expect the Balkan peoples to be the ones to set an example to the rest of the world by dropping all international jealousies and national aspirations” (3709).
Daar is reisverhale wat dit ‘n aangename ondervinding maak om die Balkanstreek van weleer te leer ken. Mary Edith Durham (1863-1944) het van 1900 tot 1920 daar besoeke afgelê en sewe reisboeke oor haar indrukke geskryf. Haar bekendste boeke is: Through the lands of the Serb (1904; Amazon Kindle $2,29), The burden of the Balkans (1905; Amazon Kindle $5,74) en High Albania (1909; Amazon Kindle $3,45). In my teks verwys ek net na Durham se 1904-boek. Wat opval, is dat sy aanvanklik pro-Serwies (ortodoks-christelik) gesind was maar later haar mening verander het en sterk pro-Albanies (Moslem) geword het. Dit het onder meer beteken dat sy teen die Serwiese bewind in Kosovo was.
Die bekendste reisboek oor Joego-Slawië is Rebecca West (1892-1983) se Black lamb and grey falcon: A journey through Yugoslavia (1941; Amazon Kindle $17,24), wat 1 326 bladsye beslaan. Ek wil hierdie beroemde boek nog lees voordat ek saliger word. Die kern van West se betoog is: “The past has made the present.” Sy het van 1936 tot 1938 daar gereis. Haar gesindheid was sterk pro-Serwies, wat haar in konflik met Durham gebring het. Hoewel West se algemene politieke oriëntasie linksgesind was (sy het die Britse Arbeidersparty ondersteun) het sy sowel fascisme as kommunisme (veral dié van Stalin en Tito) as outoritêre stelsels verwerp, maar sy het die Republikeine in die Spaanse Burgeroorlog teen Franco se fasciste gesteun. In 1960 het sy Suid-Afrika besoek en artikels oor apartheid in die Britse Sunday Times gepubliseer.
Robert D Kaplan haal ‘n Joego-Slawiër soos volg aan: “We would have been even greater than the Italians, were it not for the Turks [Muslims]” (Balkan ghosts: A journey through history, London: Papermac, 1994, p 32). West stem hiermee saam: “The Turks ruined the Balkans, with a ruin so great that it has not yet been repaired” (32). Durham skryf: “Those who love him [the Turk] best do not pretend that he has ever attempted to civilise, cultivate, or in any way improve the conditions of, his subject races. Under the Turk all development is arrested” (1904-boek 859). “The Servians have done more in fifty years for the improvement of the place and the conditions of life than the Turk did in four centuries … a journey from Servia into Turkey is like stepping off the pavement into the sewer” (2221).
Turkye is sedert 1952 ‘n lid van NAVO. Turkye begeer reeds dekades lank om lid van die EU te word. Daar is gesonde weerstand daarteen, maar al hoe meer druk word uitgeoefen. Durham het in 1904 geskryf: “I never cross his (the Ottoman Empire’s) frontier without hoping soon to be able to witness his departure from Europe” (1048). “For centuries ‘government’ in Servia meant ‘the Turk’ and was a thing to be resisted or at least evaded” (2236). In Serwië was Durham beïndruk met “how little it requires to make life worth living, provided there are no Turks about” (2920). “As long as the Turk is permitted to ‘govern’ Christian peoples, so long will there be trouble in the Balkans” (3714).
Weens die Ottomanryk se destydse oorheersing van groot dele van Oos-Europa het die Balkanstaat Bosnia-Herzegowina se bevolking met politieke onafhanklikheid in 1992 uit 44% Moslems, 33% ortodoks-christelike Serwiërs (amptelik pro-Rusland en kommunisties gesind) en 17% Rooms-Katolieke Kroate (histories pro-Nazi-Duitsland gesind) bestaan. Albright beweer valslik dat die Moslems toe reeds in die meerderheid was (1395). In die Balkanlande is ras vloeibaar* maar etnisiteit in die sin van veral godsdiens blyk dikwels ‘n onoorkomelike hekkie te wees. “The state has to protect the interests of the nation, and in the Balkans a nation means one particular ethnic group. Keeping the peace in this region means that every minority has to be completely assimilated into the majority” (Kaplan 215). [* “The race question in the Balkans is so exceedingly complicated that I cannot attempt to unravel it” (Durham 2211). “The whole notion of pure blood is laughable, but that does not stop tribal instincts and their accompanying national mythologies from exercising a powerful sway over behavior” (Albright 2470).]
Die Bosniese burgeroorlog het van 1992 tot 1995 gewoed, waarin die Kroate hulle mettertyd by die Moslems geskaar het. Hierdie soort samewerking dateer ver terug: “Both Mohammedan and Roman Catholic were ready to make common cause against the Christians of the Eastern Church” (Durham 888). Die Kroate “embraced the Albanians [Muslims] the way northern white American liberals in the 60s embraced the safely distant southern blacks” (Brian Hall, The impossible country: A journey through the last days of Yugoslavia, London: Minerva, 1996, p 339). NAVO het in 1995 kant teen die Serwiërs gekies en hulle stellings gebombardeer en sodoende hierdie burgeroorlog tot ‘n einde gebring. Albright was toe die Amerikaanse ambassadeur by die VN. Moslems maak sedertdien die meerderheid van die Bosniese bevolking uit. “The military balance in Bosnia has shifted since the end of the war in favour of the Muslim-Croat Federation, thanks in part to America’s $400m ‘training and equip’ programme” ( The Economist, 13.03.1999, p 39).
In die nabygeleë Kosovo het die Moslemse Kosovo Bevrydingsleër (Kosovo Liberation Army – KLA) sedert 1991 terreurdade teen die Joego-Slawiese owerheid (die federasie van Serwië en Montenegro) gepleeg en (soos die ANC destyds) enigeen in eie geledere wat met die owerheid saamgewerk het, probeer uitmoor. In die Kosovo-oorlog (1998-1999), toe Albright die Amerikaanse minister van buitelande sake was, het NAVO weer die kant van die Moslems gekies en Serwië en Montenegro gebombardeer. Albanië (59% Moslem) het met soldate en wapens die opstandige Moslems in sy buurland Kosovo ondersteun. Voor die oorlog het baie ortodoks-christelike Serwiërs en Montenegryne in Kosovo gewoon. Teen 2011 was die Kosovo-bevolking egter 95,6% Moslem. Wat in Bosnië-Herzegowina en Kosovo weens Westerse militêre ingryping gebeur het, het ‘n hupstoot aan die Islamisering van Europa gegee terwyl dit algemeen bekend is dat Moslems wesenlik onassimileerbaar in die Europese kultuur is.
In ‘n Moslem-gedig staan: “The mosques are our barracks, the domes our helmets, the minarets our bayonets, and the faithful our soldiers” (Albright 1889). Oor die bedreiging wat militante Moslems vir die Westerse kultuur inhou, moet daar liefs nie illusies wees nie. Tydens die Suid-Afrikaanse “bevrydingstryd” is moskees en (Engelse) kerke deur die NP-regering en sy veiligheidsmagte verkeerdelik as heilige plekke getakseer en gevolglik nie deursoek nie, terwyl dit bekend is dat sommige van hulle terroriste en hulle moordtuie gehuisves het. Vir ‘n terroris is daar seker niks wat heilig is nie.
Tim Marshall
Tim Marshall het ‘n verslag oor die gebeure in Kosovo en Serwië geskryf: Shadowplay: The inside story of the overthrow of Slobodan Milosevic (London: Bookbaby, 2002, 225p; Amazon Kindle $5,74). As joernalis het Marshall baie van die gebeure eerstehands meegemaak, veral van die kant van die Serwiërs af. Hy dink die Serwiërs moet in groter mate as die Moslems en die Kroate die skuld vir die gebeure dra. Hy het dit veral teen die Serwiese staatshoof, Slobodan Milosevic (1989-2000). Marshall verskaf waardevolle inligting oor die rol wat sowel Albright as buitelandse diplomate in Kosovo en die val van Milosevic gespeel het.
“Kosovo, with its Albanian ethnic majority (at least 80 percent), was conquered by the Serbs in the First Balkan War (1912). Serbian nationalists mythologized the region as the ‘cradle’ of medieval Orthodox Serbia – home of the first Serbian Orthodox Peć Patriarchate and numerous monasteries sporting the best extant works of medieval art and literature and the site of the 1389 battle representing medieval Serbia’s martyrdom. Serbs considered it unthinkable that such a nationalistically important region should be an Albanian ethnic preserve. After acquiring the region, the Serbs consistently conducted anti-Albanian policies in Kosovo – language discrimination, land confiscations, police brutality, and Serb colonization – to either Serbianize the Albanians or make their lives so unbearable that they would leave. Over 100 000 Kosovar Albanians fled to northern Albania, while others carried out persistent anti-Serb guerrilla attacks” (Hupchick 351).
Kenmerkend van die Serwiërs is hulle “fierce … sense of culture, history, and identity” (Marshall Kindle 1841). “Kosovo was where the Serbs had first settled, over a thousand years before. It was where their oldest churches were, it was considered as … a part of Serbia” (2147). Dit is hulle “sacred homeland” (1044). “Kosovo is their Jerusalem” (Hall 312, ook 374). Kosovo is vir die Serwiërs heilige grond, onder meer omdat hulle hulle in die Slag van Kosovo Polje in 1389 by Vidovdan teen die Moslem-invallers verset het. Die Serwiërs het naelskraap die onderspit gedelf (Marshall 200), maar anders as wat FW de Klerk mandaatloos namens die blankes gedoen het, het hulle nooit oorgegee nie. Eers in 1878 sou Serwië sy onafhanklikheid terugkry (203). By die Serwiërs was daar ‘n verstaanbare vasbeslotenheid dat hulle nie Kosovo aan die KLA-terreurbendes kan afstaan nie; net so min as wat Afrikaners Suid-Afrika op ‘n skinkbord aan die ANC wou gee. “In Washington … not everyone was on board for supporting the KLA and getting tough with Belgrade [Serbia’s capital], but central [!] to ensuring it became policy was Madeleine Albright” (716).
Bill Clinton was polities te oorkorrek om hierdie ouer dame kort te vat. “Albright was an interventionist, but the Clinton policy was not to endanger US soldiers” (723). Albright “had been behind the UN’s grand declaration of ‘safe areas’ for Bosnian Muslims” (720). “The joke in the canteens … was that the Americans felt so strongly that ‘they were prepared to defend Bosnia to the last European'” (726). In werklikheid is egter niks gedoen om Bosniese Moslems teen aanvalle te beskerm nie. “The policy should never have been declared without being able to back it up. Srebrenica was made a UN Safe Zone, and 7 000 [Muslim] men and boys were killed [by Bosnian Serbs]” (729). Albright stel hierdie getal op 7 800 (1410). Sy behoort aandadig aan hierdie sterftes te voel.
Dit is waarskynlik Albright se skuldgevoelens oor Srebrenica wat as grondslag vir haar beleid oor Kosovo gedien het, “After the debacle in Bosnia, Albright was determined that the ‘threat of force’, be a policy priority in Yugoslavia. She is on record as saying she felt Kosovo was an opportunity to right historical wrongs” (Marshall 736). “Albright wanted action … she was willing to go out ahead of official policy, with bold statements, sometimes in public. The intention was to thereby influence opinion, leading to her getting her way … It worked, and by October [1998] NATO was ready to bomb” (740). “Albright’s policy was creating facts on the ground. The CIA [Central Intelligence Agency] was training and partially supplying the rebel KLA fighters” (743). “With the US engaged, Albright pressed on. The idea of getting rid of ‘the problem’ [Serbian/Milosevic’s rule in Kosovo] began to gain credence in Washington. Between December 1998, and March 24th 1999 when the bombing began, there is little evidence to suggest that the US State Department, and eventually the Clinton Administration, had any intention other than to get rid of Milosevic” (743).
“On the 24th [December 1998] the KLA announced that the ceasefire was over and that they intended to liberate Kosovo from Serbian rule. Ceasefires were no good to them. They wanted the whole thing: independence” (799). Dit is soortgelyk aan die ANC se gedrag. Daar is ooreengekom dat ANC-geweld opgeskort sou word, maar die geweld is voortgesit omdat ‘n enkele doel nagestreef is: Om die politieke mag in Suid-Afrika te bekom. Daar is talle ooreenkomste tussen Suid-Afrika en Kosovo, asook die ANC en KLA. “From the KLA’s perspective, it is legitimate, and moral, to take up arms against ‘the oppressor’. There was no other choice. It follows, in their minds, that taking up arms includes not just hit and run attacks on the Serb police and army, but also, murdering postmen of either ethnic group, on the grounds that they were helping ‘the oppressor’. All government officials were ‘fair game’. And, if it came to it, Serb farmers or other civilians might have to be kidnapped and murdered.This is what happens when nationalism turns into fanaticism … The KLA behaved appallingly. So did many Serbian units” (803). “The guerrilla war in Kosovo in 1998, while terrible, was low level in comparison to Bosnia” (830). “As late as the spring of 2002, I have heard the Serbs described on national British radio as a ‘pariah people'” (856). Dit klink bekend. Blank Suid-Afrika was glo dié muishondland. Na bewering stink dié land sedert 1994 glad nie meer nie.
In Suid-Afrika is die Boipatong-slagting (17/18.06.1992) in ANC-propaganda op so ‘n manier geplooi dat die Nasionale Party se onderhandelaars daarna deurgaans op die verdediging was. Oor Boipatong skryf Willie Esterhuyse: “Die ANC-leierskap, soos selfs vandag nog, het dit nie moontlik gevind om van die redes vir swart-teen-swart geweld ook in die magswellus van die swart politiek self te soek nie … Dis van dié datum dat die bedingingsmag van De Klerk en sy regering sigbaar op ‘n glybaan beland” (Eindstryd, Kaapstad: Tafelberg, 2012, p 294). Met Nelson Mandela aan die spits is daar doelbewus gelieg dat die veiligheidsmagte van die blanke regering medeverantwoordelik vir die dood van die 45 Biopatong-slagoffers is terwyl daar nooit enige bewyse vir hierdie aantyging gevind is nie. Maar hierdie leuen was die beginpunt van politieke magsoorgawe, dus die ondergang van die blanke bewind.
In Kosovo het die Racak-slagting in Januarie 1999 ‘n soortgelyke frontverandering bewerkstellig. Daar was 54 lyke, nege in KLA-uniforms en die res in burgerlike drag, waaronder twee vroue. “There were more bodies on the ground than spent bullet casings” (Marshall 892). Volgens een van die vertolkings “the KLA came back during the night, removed the uniforms from their dead comrades and re-dressed them in civilian clothes” (895). Dit is nie ‘n nuwe idee nie. Toe die Katyn-massamoord van Poolse soldate, wat in 1940 deur die Russe gepleeg is, in 1943 bekend geword het, “the Russians immediately put out the counter-claim that the atrocity was actually a German one – suggesting, among other novelties, that the bodies were actually those of murdered Jews, dressed in Polish uniforms. To their shame, the American and British governments accepted the Russian version” (Praag 22.01.2017).
In die Suid-Afrikaanse “bevrydingstryd” het dit dikwels gebeur dat die ANC polisie- en weermaguniforms misbruik het om die dade van misdadigers in eie geledere te kamoefleer. In 1999 het die Westerse moondhede eerder die KLA geglo omdat hulle wou. Hulle, veral Albright, het na ‘n rede gesoek om drasties teen Serwië op te tree. Die Racak-insident is as aanleiding misbruik, hoewel van die bekendste Franse en Duitse koerante die KLA se weergawe gewantrou het (895). “It is possible that the KLA set up the situation to bring in NATO” (899). Milosevic “claimed that Racak had been staged” (905).
“Members of a western delegation drew up a proposed partition of Kosovo that would have given most of it to the Albanians. Albright prohibited it from being presented to the Serbs for fear they would accept it” (1051). “Albright was basically trying to find a pretext for bombing” (1051). Haar vertolking van die Racak-insident, dat die Serwiërs Moslem burgerlikes vermoor, was manna vir haar. Die voorstelle wat aan die Serwiërs voorgelê is, het op hulle oorgawe (“a surrender”) neergekom (1041) en was boonop “non-negotiable” (1054). “The Americans were stunned when the Kosovar delegation [KLA] also refused to sign the agreement … The KLA delegates were insisting on a guarantee of a referendum on independence within three years” (1068) – soortgelyk aan die ANC wat bereid was om met FW de Klerk te onderhandel oor die oordrag van die politieke mag; nie of die ANC die mag gaan inpalm nie, maar bloot hoe dit gedoen gaan word.
“Eventually the Americans spelt it out. If the Kosovars signed, the Serbs would be blamed and bombing could commence” (1071). Die boodskap aan Milosevic was: “Look there IS going to be a war, the Russians are now onside and they are not going to save you” (1081). Milosevic het herhaaldelik gesê: “Fuck them all” (1084). Albright kon nou haar ideaal van NAVO-optrede teen Serwië verwesenlik. “Her view won the day. Once the US administration was on board, the British reluctantly signed up to it, bring with them extra leverage inside NATO and the European Union” (905). “Milosevic appears to have known that NATO would eventually bomb from about the same time as Madeleine Albright made up her mind” (942, ook 1065). Hierdie oorlog word soms “Maddy’s War” genoem (945).
NAVO se bombardering het op 24 Maart 1999 begin. “Milosevic expelled the Kosovar Albanians from Kosovo” (1832). “In early April [1999] British Foreign Minister Robin Cook, and US State Department Spokesman James Rubin were making farcical claims of tens of thousands of dead, and 100 000 missing men. Rubin even said that the stadium in Pristina [Kosovo’s capital] contained 20 000 prisoners. His source for this far-fetched idea was the KLA commander Hashim Thaci” (1172). Die KLA het dus met dieselfde oorgawe as die ANC gelieg en Westerse regerings het verkies om die leuens te glo. “The Serbs quickly allowed a TV camera into the empty stadium. By April 19th the State Department went even further, announcing that 500 000 Albanian Kosovars were missing, feared dead … The final death toll will never be known, but the estimates … now suggest that the Serb forces murdered between 3 000 and 6 000 people” (1175).
Die oorlog wat NAVO teen Serwië en Montenegro gevoer het, het 78 dae geduur (1884, 2344). Dit het bombardering uit vliegtuie en die lansering van missiele van skepe in die Adriatiese See behels (1904). “The latest generation of pilotless drone aircraft can fire missiles” (2251). Die KLA het met Westerse hulp as die grondmagte gefunksioneer.
Buitelandse druk, bv sanksies (407), en ondergrawing deur buitelandse diplomate het ‘n deurslaggewende rol in die ondergang van die Milosevic-bewind gespeel. Ek het my telkens afgevra of iets soortgelyks nie ook in Suid-Afrika gebeur het nie, al is daar nog nie omvattend daaroor geskryf nie. Byvoorbeeld, die destydse Britse ambassadeur in Suid-Afrika, Robin Renwick (Praag 6.05.2018), roem daarop dat hy die anti-apartheidskoerant, Mail & Guardian, finansieel ondersteun het (How to steal a country, Auckland Park: Jacana, 2018, p 181). In Belgrado het die Britse ambassadeur ‘n radiostasie, wat teen die Milosevic-bewind gekant was, met bv geld en gesofistikeerde toerusting, wat in diplomatieke possakke ontvang is, ondersteun (Marshall 424, 431). In Serwië het diplomate op dieselfde manier as Renwick te werk gegaan. “The talent spotting took three forms. Which media to back, which opposition politicians to support, and who inside the régime would co-operate” (2617). In Suid-Afrika se geval het by uitstek vier politici, naamlik FW de Klerk, Roelf Meyer, Leon Wessels en Dawie de Villiers, die oorgawe aan swart mag bewerkstellig.
“When the Americans came calling, it wasn’t seen as ‘foreign interference’ but as ‘democratic assistance'” (2787). Bemoeisieke regerings, soos dié van Amerika en Brittanje, hou daarvan om “waarnemers” na ander lande te stuur om die situasie daar te “monitor”. Wat het in Kosovo gebeur? “A hundred elite British military personnel were on their way to Kosovo, wearing civilian clothes and carrying diplomatic passports” (500). Britse soldate is terselfdertyd in die buurland Masedonië ontplooi (568), sodat indien nodig vinnig in Kosovo toegeslaan kon word. Die Amerikaanse CIA het ook “waarnemers” in Kosovo ontplooi (666). “They had a wide interpretation of the task: ‘They weren’t just monitoring. The Americans were doing a bit of low-level training of the KLA and were giving them equipment'” (703). Dít terwyl Amerika self die KLA as terroriste beskou het (397). “There are links running from the KLA to Al Qaeda” (2435).
“Training, money, equipment, and connections to dissidents inside the régime, would all be provided to the opposition” (2623), veral in Belgrado, want die doel was nie net om Kosovo aan die Albaniese Moslems te oorhandig nie, maar ook om van Milosevic as Serwiese staatshoof ontslae te raak. Maar wie sou hom opvolg? Marshall kom dan met hierdie opmerking: “There was no Nelson Mandela or Vaclav Havel – no one person who stood head and shoulders above any other pretender to the throne” (2747). Havel was die Tsjeggiese president van 1993 tot 2003. Mettertyd is Vojislav Kostunica as Milosevic se opvolger geïdentifiseer (2941).
Milosevic se opponente is aktief gesteun. “At least twenty satellite phones arrived through a variety of routes including the diplomatic bags of the embassy of a Scandinavian country. The sat phones had the advantage of being difficult to monitor thus allowing them to be used for sensitive conversations. Dozens of mobile phones were purchased for the young activists … along with desktop and laptop computers” (2968). “The Americans and British would play the major concerted role while the EU and the German government would help with funding” (2626).
Die Duitse regering was uitermate by die ondergrawing van Milosevic betrokke omdat die Duitsers hulle tradisionele bondgenote, die Kroate, teen hulle aartsvyande, die Serwiërs, wou beskerm. “The opposition politicians continued to receive training in campaign techniques and economic practice from the American, British and German specialists” (2852) – soortgelyk aan die hulp wat die ANC voor en tydens die grondwetlike onderhandelinge en 1994-verkiesing in Suid-Afrika ontvang het. Die CIA was by politieke samekomste (3041, 3153) en ander gekonkel teen Milosevic betrokke (3057). Soos destyds in Suid-Afrika was daar in Serwië “a series of high profile and unexplained murders” (2852).
Dit is bekend dat die Amerikaanse regering tydens die blanke bewind die hele Suid-Afrika sistematies uit die lug gefotografeer het. In Kosovo is iets soortgelyks gedoen: “photographic reconnaissance over Kosovo by unmanned ‘drone’ aircraft” (775). “Spy satellites” is ook gebruik (1515). “The KLA were being trained by the Americans, partially equipped by them, and virtually handed territory sitting in the very trenches the Serbs were. They were sitting in the very trenches the Serbs had been forced to pull back from” (796) – ten einde internasionale “monitering” moontlik te maak. “The US agenda was clear. When the time was right they were going to use the KLA to provide the solution to the political problem” (709). In 1999, toe NAVO Serwië en Montenegro gebomdardeer het, is gesê: “NATO was the ‘KLA’s Air Force'” (706).
Wat was die resultaat van Albright en NAVO se bemoeiing? “Kosovo would soon belong to the Albanians” (2150). Op ‘n soortgelyke manier, dus weens kolossale buitelandse druk en FW de Klerk wat graag internasionale aansien wou geniet, het Afrikaners hulle vaderland verloor. “The Serb civilians weren’t waiting for the Kosovars to return … and so tens of thousands were preparing to leave and hundreds were already on their way” (2211). “Some Serbs willfully destroyed their own homes” (2221). “Within weeks the returning Kosovars would fall upon the remaining Serb civilians, shooting some, burning others’ houses, and dynamiting their churches” (2237). “Kosovo’s Serbs were being ‘ethnically cleansed’ by the returning Kosovar Albanians. Now it was the Serbs turn to have their villages looted and burnt, women raped, and men kidnapped, tortured, and shot” (2531). Dit herinner aan die vlaag moorde op blankes en andere op plase en elders in Suid-Afrika.
“The Roma [Jipsies] weren’t spared during the orgy of violence … Kosovar Albanians forcibly expelled 5 000 Roma from the southern part of the town of Kosovska Mitrovica. The KLA had also begun to blow up every church, and every symbol of Serbia it could get to. It wasn’t just trying to remove all the Serbs; it was attempting to obliterate every trace of them from the landscape” (2531). In Suid-Afrika herinner dit aan die verskuiwing en vernietiging van Afrikanerstandbeelde, die verandering van plekname, die herskrywing en vervalsing van die geskiedenis, die miskenning en afskaling van Afrikaans, ens. “NATO had said it bombed Yugoslavia to prevent ethnic cleansing. Now, even with 50 000 troops in the province, it couldn’t stem the murderous wave of criminality which fell upon the Serb civilians causing them to flee” (2534). Op ‘n soortgelyke manier het na bewering meer as ‘n miljoen blankes sedert 1994 Suid-Afrika verlaat, meesal permanent.
Milosevic se gal is soos volg deur Amerikaanse diplomate gewerk. “Tell Slobo not to worry about The Hague War Crime indictment. We’ll make sure that they don’t come after him, but if he doesn’t want to play ball then we’ll keep pushing. All he has to do is call an election [in Serbia], lose it, and then retire gracefully. He can even keep some of the money, but he has to understand that it’s over” (2832). Milosevic het buitelandse inmenging in Serwië se interne sake deurgaans verwerp.”On May 27th [1999] the President [Milosevic] was indicted by the UN War Crimes Tribunal for alleged crimes against humanity” (1990). Suid-Afrika se apartheidsbeleid is destyds ook hoogs oordrewe deur die VN tot misdaad teen die mensdom verklaar.
Op 24 September 2000 is ‘n presidents- en algemene verkiesing in Serwië gehou. Kostunica het 58,67% van die stemme gekry teenoor Milosevic se 33,59%. Die opposisie het ook geseëvier met 52,54% van die stemme (3084). “The outside world called on Milosevic to accept defeat and the British Foreign secretary Robin Cook went so far as to remind Belgrade that the West had a ‘continuing and significant military presence’ near Yugoslavia” (3129) in Masedonië. “The opposition was not about to participate in a second round [of elections] and prepared a campaign of demontrations and civil disobedience” (3132). “Even the Chinese, who had become Milosevic’s closest foreign allies, failed to support him” (3139).
Uiteindelik het Milosevic ook die steun van die Serwiese weermag verloor en het die opposisie op 7 Oktober 2000 die politieke beheer oorgeneem. ‘n Vorige Britse ambassadeur het gesê: “The Milosevic regime imploded. Our help was just useful lubrication and it provided encouragement to people who may not have made the decisions they did” (3360). ‘n Ander Brit, Durham, het egter reeds in 1904 geskryf: “The apathy of England towards the suffering of the Balkan Christians is a bitter thing to all the Serb peoples” (3030). Aan die nuwe Serwiese bewind het die Amerikaners hierdie ultimatum gestel: “Co-operate with The Hague War Crimes Tribunal by the 31st [March 2001] or we will suspend fifty million dollars in aid” (Marshall 3430). Milosevic is op 3 Maart 2001 in die gevangenis in Belgrado toegesluit (3447) en daarna aan die Internasionale Strafhof in Den Haag uitgelewer, waar hy voor die uitspraak op 11 Maart 2006 aan ‘n hartaanval oorlede is. In 2007 en 2016 het hierdie hof bevind dat Serwië en Milosevic nie skuldig aan volksmoord in die Bosniese burgeroorlog is nie. In 2010 het dieselfde hof bevind dat Kosovo se onafhanklikheidsverklaring nie die internasionale reg skend nie. Die Moslems het dus met ‘n eensydige onafhanklikheidsverklaring weggekom – iets wat nie vir die blanke bewind in Rhodesië gegun is nie.
Marshall se gevolgtrekking is: “Albright had not been a great success at the State Department nor as US ambassador to the UN” (716).
Madeleine Albright
Vervolgens skenk ek aandag aan wat Albright oor haar eie gedrag te sê het. Toe sy die Amerikaanse VN-ambassadeur was (1993-1997), het sy in die Koatiese stad Vukovar meer as 200 lyke van Koate gesien wat deur Serwiërs vermoor is. “I met with local Serb leaders. They made no effort to deny that the mass killing had taken place … Didn’t I understand the influence of the past?” (Albright, 2017-boek genoem in tweede paragraaf hier bo, 1377). Die voortgesette invloed van die verlede is ook deur Rebecca West (kyk hier bo) beklemtoon. Albright pak die skuld vir die Bosniese Burgeroorlog uitsluitlik op die Serwiërs. Sy noem voorbeelde van die dood en verwoesting wat die Serwiërs gesaai het, maar swyg oor soortgelyke dade deur die Moslems en Kroate. “Muslim victims accused Bosnian Serbs of ethnic cleansing and genocide, the worst war crimes in Europe since the Fascist atrocities of World War II” (1416).
“Given their earlier crimes, the provocation [Srebrenica – see above] was sufficient that two days later, more than five dozen NATO aircraft, flying from bases in Italy and the Adriatic, pounded Serb positions around Sarajevo [the Bosnian capital]. French and British artillery joined in. It was, to that time, the largest NATO combat operation in history” (1410). “Until NATO finally acted, the years of inept diplomacy made me think of Europe’s inglorious and unavailing attempt to appease Hitler prior to the invasion of Czechoslovakia. On one point only was there consensus. With the fighting finally over, and more than 100 000 killed, we should never again allow the Balkans to be riven by sectarian violence” (1421).
Toe Albright die Amerikaanse minister van buitelandse sake was (1997-2001), het die Kosovo-krisis breekpunt bereik. “The local Serbs … complained of religious discrimination and of being crowded out of their ancestral home by Muslims, with their high birth rate. Milosevic, when he came to power in 1989, revoked the privileges granted to the Albanians, pleasing the Serbs. That, in turn, caused militant Albanians to organize the Kosovo Liberation Army (KLA), a band of resistance fighters who demanded full independence” (1438). Net soos apartheid die skuld vir ANC-terreurdade gegee word, word die KLA se terrorisme aan Milosevic se optrede toegeskryf. Albright noem die KLA-vegters “guerrillas” (1438).
Oor Milosevic skryf Albright: “He exploited the anger born of past defeats at the hands of the Ottoman Turks and Nazis and called for vigilance against such imagined [!] present-day foes as die CIA, Germany, and the Vatican” (1389). Na die Racak-slagting Albright “pressed the Serbian leader to find a peaceful way out of the crisis. For leverage, I warned that, as in Bosnia, NATO was prepared to conduct air strikes to protect civilians. Under the plan we developed, Kosovo would be entitled to autonomy, but the KLA would be required to disarm, and its demand for independence put on hold” (1443). Albright verswyg heeltemal die alternatiewe plan, die verdeling van Kosovo, wat sy nie aan die Serwiërs wou voorlê nie (kyk Marshall hier bo). “The KLA had promised to put down its arms, provided an international force was deployed to prevent further massacres” (1459) – dalk met net so min opregtheid as die ANC wat onderneem het om sy geweld op te skort en toe volstoom daarmee voortgegaan het.
Albright het aan Milosevic gesê: “This is a deal you should be willing to take. Solving Kosovo will end Serbia’s international isolation and allow you to concentrate on expanding your economy and moving closer to Europe” (1459). Dit klink soos Westerse lande se aanbod aan die blanke regering in Suid-Afrika: Onderhandel met die ANC. Sanksies sal opgehef word. Meerderheidsregering sal ekonomiese voorspoed (en nie rommelstatus nie) meebring. Suid-Afrika sal weer deel van die internasionale gemeenskap word, ens. Wat van blanke en Afrikanerbelange sou word, was van geen belang nie.
“Milosevic assured me of his desire for reconciliation and of his allegiance to cultural diversity. He valued pluralism so much, he said, that he couldn’t possibly sign on to an agreement that would leave Albanian Muslims with the upper hand in Kosovo. I noted [exaggerated]* that Muslims made up 90 percent of the population and that the plan we had in mind would protect the Serb minority” (1439) – seker met dieselfde ondoeltreffendheid as die beskerming van Moslems in Bosnia. “Milosevic, however, was in love with an alternative set of facts. He insisted that half or more of the people in Kosovo were not Albanian … and asked if I expected him to stand by and watch the Albanians force them from their homes. Kosovo, he said, had been defending the Christian West against Islam for five hundred years” (1465) – net soos die blanke regering destyds tevergeefs beweer het dat Suid-Afrika ‘n beskaafde, christelike land is wat hom deurgaans by die Weste skaar. [* Volgens die 1991-sensus was die Serwiërs (194 190) in die meerderheid, maar die Moslems het toe (soos die ANC/UDF voorheen in Suid-Afrika) die sensus in groot mate geboikot. Volgens die 2011-sensus was die bevolking 92,9% Albanies met net 1,5% Serwiërs (25 532) (Wikipedia). Ek hoop Albright is trots hierop.]
Milosevic het nie aan Albright se eise en dreigemente toegegee nie en met ‘n voorspringaksie begin. Albright verwoord dit soos volg: “Without warning, he ordered his security forces into Kosovo to burn houses, arrest political leaders and journalists, and sow panic. His goal was to drive Albanians out of the country so that they would no longer be the majority in Kosovo. Within weeks, hundreds of thousands had been compelled to leave” (1470). “As we had threatened, NATO initiated air strikes to force the Serbs to back down. After two and a half months of fighting, the alliance prevailed, Milosevic gave in, the refugees returned, and, with international help, the Kosovars set up their own government” (1475). Albright skryf nie ‘n woord oor die lot van die Serwiërs en ander nie-Moslem minderheidsgroepe in Kosovo nie. Haar boek is myns insiens onder meer ‘n poging om haar gewete te probeer skoonskryf.
“The Nuremberg trials established the principle that neither ‘obeying the law’ nor ‘following orders’ is a sufficient legal defense for those accused of violating basic standards of civilization. In 1948, the Universal Declaration of Human Rights spelled out a framework for holding governments accountable, followed in three years by the Convention on the Prevention and Punishment of Genocide. In the 1970s and ’80s, international sanctions were lodged against racist [!] Rhodesia and South Africa, ultimately transforming [!] both countries” (1480) – geen woord oor die lot van blankes in Suider-Afrika nie. Oor die geskiedenis van menseregte- en volksmoordverklarings lees Praag 29.10.2016. Daarmee is die soewereiniteit van lande ingekort en aan internasionale instansies (soos die VN en Internasionale Strafhof) verkwansel – nie dat daar op hierdie manier maklik teen die groot moondhede opgetree sal word nie.
Madeleine Albright het derduisende dooies op haar gewete. Dieselfde geld vir die struggle-helde van die ANC. Sowel Albright as die ANC is moreel bankrot. Maar Albright komplimenteer haarself soos volg: “By opening the doors of NATO, we created an incentive for countries in Central Europe to strengthen their democracies and prevent the kind of sectarian strife that had made the region vulnerable to Fascism” (1497). “We … worked with African leaders to end wars caused by ethnic and religious differences” (1502). Hierdie bemoeisieke vrou skryf: “In my view, no country has the right to dictate to others how they should be governed; but we all have good reason to speak up on behalf of democratic values” (1625). Dit is ‘n klassieke voorbeeld van die valsheid inherent aan hierdie politikus wanneer sy haar aanmatig om in die interne sake van ander lande in te meng. Uiteindelik kom sy met die waarheid vorendag: “I tell my students that the fundamental purpose of foreign policy is elementary: to convince other countries to do what we would like them to do. To that end, there are various tools at our disposal, which range from making polite requests to sending in the Marines” (2779).
Die gewilde leier van Hongarye wat deur die hoofstroommedia in Engeland en Europa as “verregs” uitgekryt word, is deur Donald Trump na Washington genooi. Viktor Orbán word veral buite sy land gehoon omdat hy ‘n heining opgerig het om migrante uit Hongarye te hou.
Volgens ‘n onderhoud met Orbán wat aanlyn deur die Hongaarse sakekoerant Világgazdaság gepubliseer is, het Trump dit aan hom duidelik gemaak dat hy “‘n hoë dunk van Hongarye het”.
Orbán, wat ‘n referendum uitgeroep het om Hongarye te verhoed om in Oktober ‘n EU-kwota vlugtelinge te aanvaar, het in Julie gesê dat Trump se anti-immigrasiebeleid beter vir Europa en Hongarye sou wees.
Die regse leier het verlede jaar ‘n heining op Hongarye se suidelike grens laat bou om die instroming van migrante na Wes-Europa te stuit.
In die somer van 2015 het Hongarye die 4m-hoë heining langs sy grens van 175 km met die naburige Serwië opgerig om duisende onwettige immigrante te verhoed om die Europese Unie te bereik.
Met die Hongaars-Serwiese grens gesluit, het migrante gepoog om deur Kroasië in te dring, maar toe Kroasië die migrante na die Hongaarse grens lei, het Hongarye op 18 September 2015 met die oprigting van ‘n tweede heining op sy grens met Kroasië begin.
Orbán het Trump se oorwinning geloof, en is aangehaal dat hy meen dat Hongarye se posisie “grootliks sou verbeter” sodra Trump in die Withuis is.
Orbán het gesê: “Hy het my Washington toe genooi, ek het vir hom gesê dat ek baie lank laas daar was aangesien ek soos ‘n swartskaap behandel is, waarop hy laggend geantwoord het: ‘Ek ook.'”
“Ek dink Amerika beskik nou oor ‘n president wat nie ideologies beperk is nie,” het Orban bygevoeg. “Hy is ‘n oop persoon wat meer in sukses, doeltreffendheid en resultate belangstel as in politieke teorieë.”
Orbán het Trump se oorwinning as “uitstekende nuus” verwelkom wat die Westerse beskawing sou toelaat om tot “ware demokrasie en reguit, eerlike gesprek” terug te keer, bevry van die “verlammende beperking van politieke korrektheid”.
Die Londense Telegraph het berig dat Orbán se seun hom om 5 vm. op die dag van die Amerikaanse verkiesing gebel het om hom die nuus te vertel dat Clinton beslis verloor het. “Ek het gesê, ‘jy speel!'” herinner Orbán hom, “Ek het gedink ‘Wat ‘n dag!'”
In Europa is dinge aan die gons. Seker geen mens gesels nie iewers oor die migrantekrisis wat besig is om Europa te oorspoel nie, en soos die Nasionale Partyregering van oudsher, is Europeers diep verdeeld oor die plan van aanpak. In die oggende voordat ek werk toe gaan het ek ‘n nare gewoonte om net gou na CNN of Al-Jazeera te kyk, en wat my verbaas het – waarskynlik op ‘n ander manier as die meeste lede van die publiek – is die skokkende beeldmateriaal wat hulle tog maar besluit het om uit te saai oor die tragiese lot van Aylan Kurdi, die driejarige peuter wat dood aangespoel het op die Turkse kus. Dit is skokkend omdat ‘n lewe vernietig is onder tragiese omstandighede, maar my verbasing is waarom hierdie beeld uitgehef moet word bo die ander tientalle vlugtelinge wat elke week dood aanspoel iewers in die Middellandse See.
Ek vermoed dat hierdie kind ‘n Hector Petersen in die maak is, verwysend na die skoolkind-martelaar wat in Soweto in 1976 deur ‘n swart polisieagent gedood is en die simbool geword het van die “verdrukking van apartheid”. As Petersen maar net daardie dag besluit het om skool toe te gaan sou ons nooit van hom gehoor het nie. Laat staan nog die sosioloog dr. Melville Edelstein wat op dieselfde dag as Petersen bruut vermoor was deur swartes. Om sy nek het hulle ‘n bord gehang met die woord “Beware” daarop geskryf. Omdat Edelstein ‘n linksgesinde hulpverlener was en nie in die propagandaprentjie pas nie, moet ons maar raai wie hy was. Geen media of gedenksteen verkondig sy verhaal nie.
Soos gewoonlik probeer die hoofstroommedia om op die Europeers se gevoelens te bespeel om meer immigrante toe te laat, met hierdie tragiese dood as propagandaslenter oor die wanhoop waarin die vlutelinge verkeer. Dit is net ironies dat dieselfde media wat die oorlog teen Sirië aan ons verkoop het, nou op ons simpatieë teer om die skerwe op te raap wat hulle self veroorsaak het, so asof dit ons skuld is dat ons nie genoeg doen om hulle ellende op te ruim nie.
Wat die dood van hierdie kind nog tragieser maak is dat hy eintlik onnodig gesterf het. Hy en sy gesin was al drie jaar woonagtig in Turkye gewees toe hulle besluit het om die waagtog na Europa te onderneem. Sy pa was ‘n konstruksiewerker in die ooste van Turkye gewees, maar het besluit om na Europa te vlug omdat hy…sy krom tande wou laat regmaak. Turke is oor die algemeen goeie haarkappers, maar blykbaar geen goeie tandartse nie. Pa het sy hele gesin as gevolg van ‘n kosmetiese behandeling verloor, net hy het dit oorleef. Die feit dat hy sy gesin kon begrawe in hul Siriese tuisdorp laat ‘n mens nog vrae stel oor die ware aard van die konflik in daardie gebied. Net soos Petersen geskiet was deur ‘n swart polisieagent en wit verdrukking hiervoor die skuld gegee word, kan ons ook nou Turkse tandartse verwyt vir die vlugtelingestroom?
Kort daarna het Euronews beelde uitgesaai oor die harde optrede van die Hongaarse polisie, uiteraard bedoel om die regsgesinde president Viktor Orban as ‘n monster voor te stel. Wat Euronews egter versuim het om bekend te maak is hoe hierdie vlugtelinge op Hongaarse treine massaal waterbottels en voedselpakette weggegooi wat die polisie aangedra het, wat verraai dat hulle nie so desperaat is as wat ons veronderstel is om te glo nie.
Heelwat tragieser, en nog minder bekend is dat die Egiptiese vloot swart bootvlugtelinge op volle see bombardeer op pad na Europa toe, maar weereens word die Europeers verwyt dat hulle onopreg of arrogant is as hulle dit durf waag om meer vlugtelinge te weier. Ook het geen enkele Arabiese moontheid vlugtelinge asiel verleen nie, terwyl hulle met hul miljarde petrodollars sekerlik iets kon gedoen het.
Hierdie emosionele pleidooi vir Europeërs het maar een doel, en dit is om Europa te vernietig. Die ekonomie is nou nog steeds baie wankel en al hierdie vlugtelinge gaan net verder druk uitoefen op die Europese welsynstaat. Oor ‘n paar jaar sal hulle waarskynlik ook stemgeregtig word en natuurlik op linkse politieke partye stem wat hulle die son, maan en die sterre belowe het, en sodoende help om Europa volledig ekonomies, kultureel en spiritueel te vernietig.
Maar nog lank voordat dit so ver is, is die vlugtelingestroom ‘n Trojaanse Perd wat benewens die ware vlugtelinge, ook ‘n hele aantal radikale figure gaan toelaat met die doel om die Weste te vernietig. Om die waarheid te sê, begin hierdie vlugtelinge, wat sopas in Duitsland aangeland het, hul gasland te kommandeer oor wat hulle as gewens en ongewens beskou. So word Duitse skoolmeisies in Beiere deesdae verplig om hul skouers en bene te bedek om nie die Siriese vlugtelinge te ontstel nie, terwyl Frau Merkel in dieselfde week ander Eurolande onder druk gesit het om meer vlugtelinge toe te laat. Nog ‘n vreemde verskynsel is dat van die sowat twee duisend vlugtelinge wat onlangs uit die trein gestap het in München, is daar geen enkele vrou of kind te bekenne nie. Blykbaar vlug slegs mans weg uit oorlogsgebiede.
Met al hierdie gegewens in gedagte, is ons met meer vrae as antwoorde gelaat. Sonder om die ware aard van die krisis te geringskat behoort ons af te vra wat werklik hier afspeel.
Die globale elite het waarskynlik hierdie les geleer by Suid-Afrika. Soos die bekende spreuk van Auguste Comte lui is demografie ons noodlot. Die Europeers verwek minder kinders enersyds en laat derduisende nie-integreerbare maar uiters vrugbare minderhede toe in hul eie lande. Oor twee generasies sal Europa onherkenbaar getransformeer wees en sal die daaglikse vernedering van wit Europeers eerder die norm as uitsondering word. Aangesien die Europeer spiritueel breindood is, sal hulle nie besef dat hul eie nihilistiese lewensbeskouing ‘n steen des aanstoots is vir jong gelowiges nie, wat hul radikalisme bloot verder sal bevorder. Die feit dat die vlugtelinge hoofsaaklik jong mans is, gaan Europese vroue ook nie gemaklik stel nie. Soos Swede, sal die verkragtingsyfer ongetwyfeld toeneem in lande wat meer vlugtelinge toelaat.
En terwyl Europa oorspoel word, sit NAVO en oefen in die oostelike Eurolande teen ‘n moontlike Russiese invasie. Bid jou aan as die Christelike Rusland ewe skielik Europa sou binneval! Gelukkig hoef ons nie te vrees nie: Die heldhaftige Nederlanders sal ons beskerm soos wat hulle op die oefenterreine aanlê en “Pang pang!” roep soos ons laas gedoen het toe ons agt jaar oud was en Cowboys en Kroeks gespeel het. Daar is blykbaar geen geld vir koeëls nie maar wel miljarde om asielsoekers binne te laat om Europa verder te vernietig met hul radikale eise.
Die situasie het so kranksinnig geword dat ek dink Otto von Bismarck in sy graf sou gedraai het as hy sien hoe Frau Merkel ‘n bespotting maak van sy edele “Kulturkampf”.
Uiteindelik is dit al wat ons linkse vriende kan vermag. Die hele tyd kla oor die lamlendigheid van ander met die bedoeling om hul eie kultuur daarmee te vernietig sodat niemand meer gehelp kan word nie.
Die konserwatiewe denker Russel Kirk het perfek saamgestel waarom mense verkies om behoudend te wees: “The conservative is concerned, first of all, with the regeneration of the spirit and character—with the perennial problem of the inner order of the soul, the restoration of the ethical understanding, and the religious sanction upon which any life worth living is founded. This is conservatism at the highest.”
Eers as ons hierna kyk besef ons hoe ver Europa homself van die werklikheid vervreem het.
