Etiket: Rubrieke

W??r soek ons die pad na vryheid?

ImageTerwyl ander in hierdie land nog net praat oor die onbeheerde misdaadtoestand, die kragvoorsieningskrisis, werkloosheid, brandstoftekort, behuisingsnood, inflasie en menige ander krisisse wat nog op pad is, beplan sommige van ons lank reeds die vryheidspad van die blanke in Suid-Afrika, en meer spesifiek die ontknegting van ons Afrikanervolk.  Omdat dit geen eenvoudige taak is nie, sal sukses afhang van die deeglike omvattendheid van hierdie beplanning.  Nie alleen sal elke tree noukeurig uitgestip moet word nie, maar moet daar ook nou dringend aandag gegee word aan een van die heel belangrikste aspekte, naamlik hoe om hierdie Godgegewe stukkie aarde te bly behou, en dit nooit, maar nooit weer, te moet afstaan aan ons volksvyande nie.

As ons wil praat oor hoe die Afrikanervolk sy vryheid moet herwin in ʼn land wat besig is om totaal ineen te stort, moet ons besef dat daar verskeie fasette van belang is.  Nie alleen het ons te doen met ʼn ekonomiese ineenstorting op ons hande nie, maar vorm die kulturele en godsdienstige aspekte binne die politiese situasie ʼn integrale deel van die pad na vryheid. 

Vir die meeste Afrikaners is dit ondenkbaar om selfs net te glo dat daar ʼn uitgelegde pad na vryheid bestaan.  Die meerderheid vrees dit wat met hulle sal gebeur indien hul weerstand bied teen die verknegting onder die barbarisme van ʼn swart regering, en daardie vrees is nog groter as die nood waarin hul tans verkeer.

Dit is ook te verstane dat ʼn verslane volk so verslae is dat hul nie weet waar om die pad na vryheid te begin soek nie. En die magteloosheid neem toe as die minister van Veiligheid en Sekuriteit, Charles Nqakula in die Parlement sê “As julle wil kla, gaan uit die land uit; of bly stil”.  Daarom word daar in stilte gely en het selfs die hoop vir beter omstandighede hulle verlaat.  En vir dié wat nie wil of kan vertrek nie, is daar ander beplanning gedoen. Derduisende is reeds vermoor.  Vir die res is daar óók voorsiening gemaak:  goed-opgeleide en belese Afrikaners maak nou die meerderheid uit van die meer as drie miljoen werklose blankes terwyl die amptelike syfer in 2006 nog maar 900 000 was.  Tans is daar ongeveer 430 000 wat te arm is om in tradisionele blanke woonbuurtes te woon, en probeer hulle oorleef in plakkerskampe en tente.  Ander is gelukkiger om dalk in ʼn tydelike toevlugsoord herberg te vind soos in Westfort, wes van Pretoria waar daar die afgelope paar maande weer 1 250 gesinne ingeneem is.  Sommige slaap binne die baddens daar, ander op planke en sonder beddegoed, en van noodsaaklike lewensbehoeftes is daar nie sprake nie.

Soos wat daar in die Sunday Standard vanuit Gabarone, oor Suid-Afrika berig word, so is die hele swart Afrika van mening dat die witman nie in Afrika hoort nie. In ʼn rubriek onder die naam Loose Canon, skryf ʼn swarte soos volg:

 

“The whites can leave.  Nobody invited them in the first place. Some of the whites are now so poor they have resorted to begging at traffic lights.  The sight of white beggars gives me so much joy.  Let them taste the feeling. They should count themselves lucky they were not shot on the day of liberation. Perhaps it’s not too late to hang a few whites at the local stadium just to remind them who is in charge.

 

“Why didn’t the blacks in South-Africa divide white women amongest themselves? But it’s not too late. Whites never stop complaining.  They whinge about crime.  They say the country is the most violent in the world.

 

“I like Zuma. When he was vice president he realised they were not paying him enough.  He became friends with a chap who bought him clothes and gave him money. Some jealous blacks and their white friends called that corruption!

 

“The people love Zuma. I can’t wait for him to take over.  I want him to distribute white women among the long suffering black chaps in South-Africa.  He must first choose which white woman he wants.  He can even have two.  That done he must then distribute to his loyal supporters. And if there is a surplus he should distribute to his supporters in tiny neighbouring states.  I am one of his supporters.  I look forward to the reign of President Jacob Zuma.”

 

 

Hierdie was net ʼn paar voorbeelde van wat met die Afrikanervolk gebeur het en nog gáán gebeur onder die verraderlike beplanning van die ANC-regime.  Van “onbevoegdheid” behoort daar nie eers gepraat te word nie want dit was van die begin af hulle plan om blank Suid-Afrika af te breek, van die witman se onwelkome kultuur, politiek, godsdiens en welvarende ekonomie ontslae te raak, om sodoende hulle eie Afrikakultuur, Afrikapolitiek, voorvadergeeste en armoede te verwelkom.  Dit het Mandela reeds jare gelede in feitlik soveel woorde gesê, en in ʼn relatiewe kort tyd na swart oorname het hulle bykans daarin geslaag. 

Die breinspoeling het volmaak gewerk, die verwoesting is groot, die Afrikanermoed min, maar net soos die Skepper en Onderhouer van ons volk ons telkens teruggelei het op die pad na vryheid, sal Hy dit ook hierdie keer doen, op sy voorwaardes, en volgens sy beloftes.  En Hy wag dat ons daardie voorwaardes ernstig bejeën. 

Oor wat daardie voorwaardes is, hoef daar geen twyfel te wees nie. En dat ons dit eers sal moet nakom voordat Hy sy beloftes vir ons sal waar maak, is net so seker. Daarvoor het Hy aan ons sy Skrif gegee om te bestudeer.  As ons ophou om die krag daarvan in twyfel te trek en ons opnuut met die kennis daarin verryk, sal ons die moed kry om op te staan uit hierdie verslae toestand.  As ons dan weet om dáár ons pad na vryheid te gaan soek, sal ons oë groot genoeg oopgaan om dit te vind en te volg.

Wanneer ons Vader ons aansê om klaar te maak en op te trek om ons land terug te neem, soos Hy vir Jakob beveel het om Bet-el te kon terugkry, dan moet ons ook ons vreemde gode verwyder, onsself reinig en ander klere aantrek, en dan bedóél om met mening hierdie altaar vir Hom te bou. Daardeur sal ons ʼn menigte binne ons eie volk word, met konings uit ons lendene en hierdie land wat ons weer eens op ʼn skinkbord  weggegee het, sal aan ons en ons nageslag teruggegee word. Hieroor bestaan geen twyfel nie!  Hierdie belofte word nog ʼn keer bevestig wanneer Hy ons in Matthéüs 6:33 beveel: “Maar soek eers die koninkryk van God en sy geregtigheid, en al hierdie dinge sal vir julle bygevoeg word.”  God wil so vreeslik graag ons land genees, maar ons sal dit eers moet toelaat.

As ons hierdie raad uit Sy Woord, in geloof, maar ook getrou met ons werke nakom, sál ons weer die pad van vryheid vind!  En as ons nie weer hierdie pad verlaat nie, dan sál ons hierdie land vir al ons nageslagte behou, en nie nodig hê om weer hierlangs te stap nie.

Mag u en ek die moed, krag, wysheid en deursettingsvermoë daartoe ontvang, maar veral daarnatoe werk!

мойка оборудованияtopcargo отзывы сотрудников

Die nuwe pessimisme

ImageVyf, ses jaar gelede het ek in Rapport geskryf dat Suid-Afrika op ʼn Zimbabwe afstuur. Destyds is sulke kommentaar honend deur Suid-Afrika se koor aartsoptimiste begroet wat my gewys het op “die beste grondwet ter wêreld”, die groeiende ekonomie, “goeie rasseverhoudinge” en dergelike meer. Toentertyd het ek soos ʼn pretbederwer gevoel deur mense te wys op die onontwykbare realiteite van transformasie en die anti-blanke ideologie wat daarmee saamhang.

Tans beleef ons ʼn sentimentrevolusie in Suid-Afrika. Diegene wat vyf jaar gelede nog popelend positief was oor die wonderlike ANC-regering en Trevor Manuel se onoortreflike finansiële bestuur, is besig om al hoe meer swartgallig te raak.

Waarskynlik het Eskom die grootste bydrae tot hierdie ommeswaai gemaak, want as die ligte afgaan is dit moeilik om jou te verbeel dat die land steeds goed bestuur word deur die trop bannelingpolitici wat FW de Klerk onder druk van Brittanje en Amerika agtien jaar gelede hier op ons losgelaat het.

Die redakteur van Rapport, Tim du Plessis, het sedert verlede jaar insgelyks ʼn nuwe noot ingesit en sien nou al hoe meer probleme op die horison. Aan die een kant is dit goed dat Afrikaners en ook ʼn massasirkulasiekoerant soos Rapport begin om ons Afrikawerklikheid in die oë te kyk. Aan die ander kant bestaan die gevaar dat die publiek sonder die nodige perspektief in so ʼn terminale depressie mag verval dat die kommerwekkende stroom emigrante na Australië en ander plekke net groter gaan word.

Net gister was ek by ʼn aanbieding oor die komende nasionale begroting deur die ekonoom, Dawie Roodt. Sy siening is dat die huidige fiskale beleid onhoudbaar is, want Suid-Afrika bestee reeds die maksimum aan maatskaplike toelaes, maar niks aan infrastruktuur nie. Die elektrisiteitskrisis, maar ook paaie wat verkrummel en staatsdiensgeboue wat as ongeskik vir menslike gebruik verklaar word, gaan een of ander tyd druk op die nasionale begroting plaas. Volgens Dawie Roodt, kan Suid-Afrika eenvoudig nie die kombinasie van infrastruktuurbesteding en uitgawes op allerlei toelaes wat reeds aan 12 miljoen mense betaal word, bekostig nie.

Trevor Manuel se veelgeroemde begrotingsoorskot gaan dan soos mis voor die son verdwyn.

Die feit dat ekonome soos Dawie Roodt en Mike Schüssler, wat insgelyks die aanbieding bygewoon het, deesdae die donker wolke op die horison begin raaksien, is tekenend van die verskuiwing wat tans besig is om plaas te vind. Dit sou daarom rampspoedig wees indien hierdie nuwe werklikheidsbesef wat onder ʼn uiteenlopende groep Afrikaners plaasvind, net uitloop op ʼn nuwe vorm van oorgawe, hetsy deur emigrasie, hetsy deur die passiewe aanvaarding van die huidige omstandighede.

Die magsoorname deur die ANC was nóg onafwendbaar nóg permanent. Die krisisse wat tans in die land voelbaar raak, illustreer juis die onvermoë van die groep buitelandse bannelinge onder Mbeki, binnekort onder Zuma, om ʼn verwikkelde nywerheidstaat soos Suid-Afrika te regeer.

Deel van daardie onvermoë is ook die gebrek aan beheer oor die staat en al sy magsinstrumente. Eintlik beskik die ANC oor geen werklike mag nie, behalwe dit wat op ʼn skinkbord in 1994 aan hom gebied is, wat al die regeringsposisies, asook beheer oor die SAUK en ander propagandamiddele, insluit. Indien die Afrikanervolk hergroepeer en die gedeeltelike steun van die Engelse blankes, asook goedgesinde bruinmense, Indiërs en swartes monster, kan ons die ANC ontsetel en uiteindelik vernietig soos wat hy tans poog om ons te vernietig. Solank as wat daar nog twee of drie miljoen Afrikaners in die land oorbly, sal ons altyd oor daardie potensiaal beskik.

Hoe groter die huidige krisis rondom kragvoorsiening, veiligheid, grond, onderwys en ander kwessies word, hoe meer behoort ons te beplan vir wat na die ANC en sy ongewenste magsmonopolie kom.

вопросы полиграфа в фсбФільчаков Олександр Васильович прокурор

ANC-eed eer terroriste soos Mahlangu

ImageDie ANC regime se gewraakte eed vir skoolkinders, wat pas deur die onderwysminister bekend gestel is, het nie diegene wat die ergste verwag het, teleurgestel nie. Dit het baie duidelik ten doel om blankes opnuut op ons plek te sit, om ons opnuut attent te maak op die “onregte” wat blankes glo aan swartmense in die verlede gedoen het. Ek haal aan: “Recognising the injustices of our past.”

Gegewe die onlangse geskiedenis is dit voorts duidelik na wie die volgende sinsnede uit die eed verwys: “those who have suffered and sacrificed for justice and freedom.” Wenk: dit is juis nié blanke dienspligtiges wat aan die grens gesneuwel het nie. Nee, dit is veel  eerder dieselfde, eksklusiewe groepie wat in die ANC se “Vryheidspark” in Pretoria vereer word, daardie selfde park waarin blanke dienspligtiges onwelkom is.

Dit sluit illustere figure in soos die Kubane, Mhkonto we Sizwe, halssnoermoordenaars en terroriste.

Een van hulle is die lafhartige sogenaamde vryheidsvegter, Solomon Mahlangu, wat welverdiend aan sy einde gekom het, al wurgende aan ʼn tou in Pretoria-Sentraal as straf vir sy aandeel in die dood van ongewapende burgerlikes.

As die instelling van so ʼn eed nie so ʼn blatante poging was om kwesbare blanke kinders te indoktrineer nie, sou die siniese tydsberekening daarvan eintlik lagwekkend gewees het. Dit kom op ʼn tyd wanneer die president se politieke loopbaan bykans tot ʼn vernederende einde gekom het. As gevolg van die regime se volslae onvermoë om die land te bestuur, gekoppel aan die etniese reiniging van bekwame blankes uit die staatsdiens, sit miljoene Suid-Afrikaners baie dae vir ure lank sonder elektrisiteit.

Om die elektriese analogie ʼn bietjie verder te voer, kan mens die tydsberekening van die eed nie in isolasie van die bedenklike toestand van die land sien nie. Dit is ʼn deursigtige weerligafleier, sinies bereken om die vernederende kalklig van die regime se grootskeepse mislukkings af te trek. Dit is juis blankes wat uitwys hoe rampspoedig die regime se rassewetgewing vir dienslewering was, en hier word blankes geteiken. Hoe toevallig kan dit wees?

Luidens mediaberigte veins Minister Pandor verbasing dat enige iemand ʼn probleem met hierdie eed kan hê. “Hoe kan mens dan teen die grondwet wil wees?” vra sy. Weer eens is hierdie amper ʼn lagwekkend deursigtige stuk sinisme, omdat selfs die mees intellektueel-gestremde ANC-kader sal besef dat die bewoording en gees van die eed gewaarborg is om blanke gevoelens op te sweep en blanke weestand te ontketen.

Benewens sy rol as ʼn weerligafleier, is die eed myns insiens ook ontwerp om swart haat teen blankes op te sweep. ʼn Onlangse meningspeiling het getoon dat die ANC se gewildheid insgelyks onder swartes aan die taan is, juis as gevolg van swak dienslewering. Omdat die ANC al te goed besef dat blankes uiters negatief gaan reageer, gaan dit baie maklik wees om weer eens vir die swart bevolking te sê: “Daar is jou vyand – daardie dislojales wat die land ondermyn en nie die eed wil aflê nie.” Sodoende hoop die regime waarskynlik om sy eie gewildheid weer te laat styg, soos swartmense se goeie, betroubare rassesolidariteit  weer eens te voorskyn kom. Verwag gerus ʼn styging in plaasaanvalle na dese.

Ek sou nie verbaas wees as die ANC wel die bewoording gaan verander nie, maar die skade sal dan reeds gedaan wees en sy propagandadoelwitte sal reeds bereik wees. Al verander die bewoording na ʼn meer neutrale een, moet ons as blankes onsself nietemin afvra of ons wil toelaat dat ons kinders trou sweer aan ʼn regime en ʼn land waar daar teen ons taal, kultuur en velkleur gediskrimineer word. Oor my dooie liggaam sal my kind enige ANC-eed aflê.

Geen eed vir tweedeklasburgers nie!

брюки зимние для мальчика купитьлобановский супермаркет класс

SA het nuwe politieke model nodig

ImageOud-minister Pik Botha het verlede jaar op 14 Julie 2007 ʼn debat ontketen met sy stelling dat “die ANC vir ons gelieg het” tydens die Kemptonpark-onderhandelinge in die vroeë negentigerjare. Ook mnr. F.W. de Klerk het op dieselfde tydstip ʼn verklaring uitgereik waarin hy meen dat “die huidige toepassing van regstellende aksie strydig is met dit waarop destyds in die grondwetlike onderhandelings ooreengekom is”.

In reaksie op die huidige elektrisiteitskrisis, het mnr. Pik Botha verlede week in Rapport sy kritiek op die huidige bedeling verhewig deur te beweer dat ons land “op die Zimbabwe-pad” is.

Die logiese stap wat nou behoort te volg, is dat sowel oud-president FW de Klerk as sy destydse onderhandelaar, Roelf Meyer, mnr. Botha se verklaring behoort te beaam en die grondwet van 1996 behoort te verwerp.

Vir sommige mense klink dit miskien radikaal. Maar ons moet onthou dat daar na twaalf jaar van die nuwe grondwet geen teken is dat dit ewewigtig toegepas word nie. Nie net is byna elke reg wat daarin vervat is, soos eiendomsreg, die reg op ʼn eie taal en kultuur, asook die gelykheidsklousule, subtiel gekwalifiseer om blankes uit te sluit nie, maar selfs ons oorblywende papierregte word elke dag vertrap deur misdaadbendes, asook die regering en die staatsdiens self.

Een van die skokkendste gebeure onlangs was die onderwysdepartement onder Naledi Pandor se besluit om die Hoërskool Ermelo te dwing om Engelse leerlinge in te neem – ondanks ʼn ander skoolgebou op Ermelo wat leegstaan! Die hoof, mnr. Koos Kruger, is summier geskors en word tans aan ʼn dissiplinêre verhoor onderwerp omdat hy gepoog het om die Afrikaanse taalbeleid van sy skool te handhaaf.

Die Ermelo-geval het ook gedemonstreer dat ons regbank nie meer onafhanklik is nie, want ná ʼn aanvanklike uitspraak deur ʼn blanke regter ten gunste van die skool se taalbeleid, is ʼn nuwe regbank bestaande uit twee swart regters en ʼn Indiër inderhaas aangestel. Dieselfde saak is weer verhoor met die “gewenste” uitspraak vir die onderwysdepartement, naamlik dat dat ʼn skool se beheerliggaam, asook die taalgemeenskap wat dit verteenwoordig, voortaan ondergeskik sal wees aan ʼn toenemend totalitêre en inmengerige ANC-staat.

Voeg hierby Zuma se klinkende oorwinning in Desember met al hoe meer linkse of sosialistiese geluide wat uit sy kamp kom en ons staan op die vooraand van moontlike radikale verandering in die land en die verdieping van die sogenaamde “nasionale demokratiese revolusie”.

Soos ek al vele kere geargumenteer het, druis die teenwoordigheid van die Afrikaner, asook die Engelse blankes, in ons land in teen die gang van die Afrikageskiedenis oor die afgelope sestig jaar. In sowel Engels- as Franssprekende Afrika is Westerse minderhede uit feitlik elke staat verdryf, dikwels tydens revolusies, burgeroorloë of gevalle van openbare oproer. Die 500-jarige teenwoordigheid van die Portugese in Angola het nie die MPLA-bewind daarvan weerhou om daardie gemeenskap uit hul land te sit nie.

Ongelukkig het die NP in die vroeë negentigerjare dié historiese feit verontagsaam en ʼn naïewe Anglo-Amerikaanse model van multikulturele konstitusionalisme as die wondermiddel vir Suid-Afrika se probleme aangegryp. Dat die Kemptonparkgeslag vroeër of later ontnugter sou word deur transformasie en die ligte wat kort-kort afgaan, spreek byna vanself.

Suid-Afrika kort ʼn nuwe model wat nóg ʼn terugkeer na apartheid, nóg die voortsetting van die lekkergeloof in Afrikademokrasie behels. Ongelukkig gaan Pik Botha se gedagte van ʼn blote gesprek met die ANC niks doen om ons magteloosheid aan te spreek nie. In Afrika word daar gepraat totdat die perde horings kry, maar min oplossings gevind. Die ANC beskik reeds oor die staatsmag; deur transformasie is hy besig om ook die ekonomiese mag in sy hande te konsentreer. Ons beskik oor geen hefboom soos getalle of eksterne bondgenote om hom te stuit in sy sug na meer en meer mag wat uiteindelik die infrastruktuur en die ekonomie van die land gaan verteer na die voorbeeld van Zimbabwe nie.

Kom ons erken dit maar, saam met mnr. Pik Botha en mnr. F.W. de Klerk: ons situasie is haglik. Maar alles is nie verlore nie, want ons beskik steeds oor een wapen wat met vrug gebruik kan word en dit is om die legitimiteit van die huidige stelsel af te takel. Net soos wat die UDF, die Anglikaanse Kerk en die Marxistiese Engelse akademici in die tagtigerjare die legitimiteit van P.W. Botha se driekamerparlement afgetakel het. Onlangs het ons in Kenia gesien hoe blote meerderheidsregering deur ʼn “heerserstam” soos die Kikoejoe nie meer genoeg is om die internasionale gemeenskap tevrede te stel nie. Sowel Amerika as die VN eis nou magsdeling tussen etniese groepe in Kenia.

Waarom kan dieselfde nie ook in Suid-Afrika geld nie? Waarom moet die heerserstam van Ngunigroepe soos die Xhosas en Zoeloes ons land bly regeer totdat daar niks van oorbly nie? Die hele wêreld – selfs ons historiese vyand, Groot Brittanje – erken die Afrikaner as ʼn inheemse volk of nasionale minderheid in dié streek. Indien ons die 1994-bestel op kritiese, denkende wyse verwerp omdat dit lei tot omgekeerde diskriminasie, asook die verval van ons staat en sy infrastruktuur, sal daar wel internasionale druk op die ANC kom om die ontevrede minderheid in sy midde tegemoet te kom.

Tydens toekomstige onderhandelinge met die ANC, moet ons sowel magsdeling as ʼn eie grondgebied eis. Vele mense skram weg van territoriale outonomie vir die Afrikaner, maar op die duur verteenwoordig dit ons enigste langtermynversekering vir voortbestaan op hierdie genadelose kontinent waar die mens vir die mens so dikwels ʼn wolf is.

Waarskynlik het mnre. Pik Botha en F.W. de Klerk reeds die bal aan die rol gesit met hul uitsprake oor die wanpersepsies wat daar in 1994 aan beide kante gegeld het. Voortaan moet die 1994-bestel aan verdere en grondige kritiek onderwerp word totdat die VSA, die EU en die VN daarvan kennis neem dat ons iets beters vir die land en vir onsself as heerserstamdiktatuur wil hê.

Hierdie rubriek het in effens gewysigde vorm in Rapport verskyn op 10 Februarie 2008. 

купить латки камерные круглыеалександр лобановский харьков

Belydenis van ‘n volksverraaier

ImageMet al sy foute is die nuwe Suid-Afrika ‘n veel beter plek as wat dit sou gewees het indien ons aan die mag vasgeklou het. – F.W de Klerk

So sê die laaste blanke president van Suid-Afrika.

Ek kan nie help om te dink wat deur sy gedagtes moes gegaan het toe hy hierdie uitspraak gemaak het nie. Nie net is hy besig om ’n bespotting te maak van sy eie vermoëns om as leier te fungeer nie, maar as leier in ’n Afrikaland vertoon sulke uitsprake ’n swakheid wat ’n mens duur te staan kan kom. De Klerk adverteer homself as swak, ruggraatloos en selfs genocidaire jeens sy eie volk.

As die skok en verbystering van so ’n uitspraak nou eenmaal weggesak het, kan ’n mens weer probeer om die nugterheid van hierdie stelling te ontleed. Het De Klerk werklik so ’n lae dunk van sy eie leierskapsvermoë, of van dié van sy volk, of weet hy iets wat ons nie weet nie?

Dit is in elk geval verstommend om te sien hoe iemand wat so woedend was in Oslo oor Mandela se haatlike uitsprake teen sy regering tydens die Nobelprysdinee so maklik verkneg is deur sy nuwe meesters. Ek dink so ’n uitspraak mag selfs swartes met ongeloof vervul om te sien hoe die groot, gevreesde NP-regering eintlik uit sulke papbroekerige wesens bestaan. Dis nou duidelik dat die destydse “Bullying, militant hierarchy” – om Jeremy Cronin se woorde te leen – niks meer as ’n papiertier was nie.  

De Klerk se uitspraak dui moontlik op ’n vrees dat as die oorgawe nie plaasgevind het nie sou Suid-Afrika in ’n oorlogstoestand verval het na die ineenstorting van die Berlynse Muur. Ná die val van Kommunisme in die Oosbloklande was daar oënskynlik geen morele regverdiging meer gewees vir Suid-Afrika se segregasiepolitiek nie. Om egter so ’n uitspraak te maak nadat diktator Mugabe die blankes van sy land verdryf het en glad nie omgee dat hy sy hele ekonomie verongeluk het nie, maak De Klerk se uitspraak behoorlik wêreldvreemd. Dit lei die res van die wêreld wat na hom luister ook op ’n dwaalspoor oor die ware gesig van (Suid-)Afrika.

Toegegee. Die belangrikste rede waarom apartheid ongedaan gemaak is, was nie soseer moraliteit of druk van buite nie, maar vanweë demografie. In die periode 1900 – 1960 het die blanke volksdeel ’n goeie 20% van die bevolking uitgemaak. Onder sulke omstandighede is dit nog moontlik vir so ’n klein bevolking om soveel swartes te administreer. Daarna het die aantal swartes die blankes vinnig ingehaal en vandag vorm die blankes net minder as 10% van die bevolking, volgens die CIA se World Factbook. Vanweë die toevloei van onwettige immigrante is hierdie syfer moontlik oorskat.

Die Nederlandse joernalis Willem Oltmans het in die vroeë negentigerjare met PW Botha gekorrespondeer oor die verwikkelinge in FW se kabinet, en as reaksie op Oltmans se brief antwoord Botha dat hy saamstem met Oltmans se ontleding dat De Klerk besig is om Suid-Afrika op ’n ramp te laat afstuur. Later sou Botha aan Cliff Saunders verklap dat Mandela vir Botha gevra het om terug te keer na die politiek in De Klerk se plek. Mandela, die groot vredessimbool, het kennelik meer tyd gehad vir die Groot Krokodil as vir De Klerk.  

De Klerk meen verder dat dit ’n valse vergelyking is om die voordele van vóór 1994 te vergelyk met dit wat sleg is ná 1994. Met ander woorde die babaverkragtings, volksmoord op die boere, misdaad, kennisdiaspora, onwettige immigrasie, kragonderbrekings en algemene maatskaplike verval is veel beter as dompaswette, daaglikse brood, lae werkloosheid- en misdaadsyfers, asook algemene wetlikheid en orde. Die ANC het gelyk gehad om met terreur, halssnoermoorde, intimidasie, verwoesting en derglike praktyke aan die mag te kom. As die outeurs van die Kerkstraatbom byvoorbeeld stel dat hulle spyt was oor die burgerlike lewens wat vernietig is deur hul daad, maar die beweging nou eenmaal vereis het dat sulke gruwelhede moes plaasvind, dan spreek dit volgens De Klerk van ’n hoër vorm van moraliteit as om hierdie dade te probeer voorkom.

Af en toe dryf daar argumente rond wat voorhou dat apartheid in wese goed, maar die toepassing daarvan verkeerd was. Dis dikwels die somtotaal van introspektiewe denke oor Suid-Afrika se verlede. Niemand betwyfel egter die manier waarop die ANC hul magsbasis gekonsolideer het nie. Dit is in wese geoorloof om swart skoolkinders te mobiliseer teen blanke magshebbers, hul skole en ouerlike gesag te verwerp en chaos te saai pleks van die voordele wat hulle gehad het te benut en hul lewensstandaard te verbeter. Iets wat nie baie bekend is nie, is dat selfs die aangename, innemende Desmond Tutu swart bediendes opgeroep het om hul blanke werkgewers te vergiftig. Het Tutu ooit die hand in eie boesem gesteek hieroor toe hy die WVK gelei het? Met hierdie wete in gedagte, vind hy dit vreemd dat so baie blankes nie wou “transformeer” nie?

Terwyl al hierdie dade van terreur plaasgevind het, het die ANC nog nie eens 2% van die swart bevolking agter hulle gehad nie. Die sluwe magshebbers aan die linkerkant van die politiek het hul Machiavelliaanse les baie goed geleer, naamlik dis beter om gevrees as gelief te word. Immers, as jy gevrees word, gaan mense jou oor die algemeen vriendlik behandel; gaan vra maar gerus vir Kim Jong-Il. As rewolusionêre organisasie het die ANC maar bitter min tyd vir praatjies oor samewerking, kompromisse sluit, onderhandel, eindelose debatte en derglike. Hulle is nie geïnteresseerd om ander se belange op die hart te dra nie, net so af en toe om die skyn te wek dat hulle wel omgee.

Noudat blank Suid-Afrika “so magteloos soos Jode in (Nazi-)Duitsland is”, om NP van Wyk Louw se uitdrukking te leen, probeer De Klerk aan ons voorhou dat dinge nou beter gaan. ’n Mens wonder of De Klerk bewus is van die feit dat die linkses nog steeds in die nasleep van kommunistiese ideale verkeer wat meen dat apartheid en Sionisme misdade teen die mensdom is. Streng gesproke beteken dit dat Afrikaners en Jode nie oor hul eie soort mag regeer nie, anders word hulle gehoon as verkrampte rassiste wat ’n ernstige misdryf begaan. Hulle moet blykbaar versink tot magtelose minderhede, onderworpe aan volksvreemde leiers wat nie gunstig gestem is oor hulle belange nie. 

Afrikaners en Jode (of beter gestel: Israëli’s) is hardwerkende, Westersgesinde minderheidsgroepe wat die nadeel het dat hulle hulself te midde van ’n groot aantal nomadiese volke bevind. Nomadiese volke swerf na waar ook al hulle die meeste hulpbronne kan vind en hul kanse op oorlewing die beste is, en swerf weer verder sodra die hulpbronne uitgeput is. Westerse volke werk hard, dink vooruit en probeer die gebied waarin hulle woon om te skep na hul hand. Dit kos baie moeite, risiko en inspanning, maar uiteindelik het dit ’n positiewe effek op die algemene welsyn.

Is die situasie nou werklik beter, soos FW beweer? In nomadiese volkere, waar kompetisie om skaars hulpbronne aan die orde van die dag is, is lidmaatskap van ’n bepaalde groep van lewensbelang. Dit maak dat al die groepslede onderling hul vaardighede, voedsel en derglike gelyk onder mekaar verdeel, en lidmaatskap word streng gekontroleer. Enige vorm van afwyking word swaar gestraf omdat die hele groep daaronder kan ly. Dit beteken ook dat vreemdelinge wat nie tot die groep behoort nie gewantrou moet word. Hulle is nie daar om te deel met die groep nie, maar om te kompeteer. Die voedselskaarste wat Suid-Afrika tans ondergaan, gaan hierdie tendens hoogs waarskynlik versterk … en die blankes verder in gevaar stel.

Ek hoop FW hou rekening hiermee as hy beweer dat dinge nou beter gaan word. Swart volkere se kultuur en leefwyse het ontstaan in toestande van konstante ontberings waar mededinging om skaars middele aan die orde van die dag is. Gevolglik is hulle beter aangepas in omgewings waar armoede, wantroue en onsekerheid heers. Blankes daarenteen steur hulself meer aan kragonderbrekings, vervallende infrastruktuur en derglike Westerse aangeleenthede. Miskien is die huidige skaarste wat gekweek word juis ’n manier om swartes en blankes saam te verenig in ellende, soos in die geval van Distrik Ses destyds.

Hoe dit ook al sy, dink ek nie De Klerk het baie Afrikaanse aanhangers nie … en ook nie veel swart aanhangers nie. Miskien is dit wat hy eintlik bedoel met “beter”.

детски игФильчаков прокурор харькова

Ermelo ? ‘n misdaad teen die mensdom?

ImageDie optrede deur die onderwysdepartement teen Ermelo Hoërskool en sy hoof, mnr. Koos Kruger, verteenwoordig ʼn ernstige skending van die volkereg, spesifiek die internasionale konvensies wat deur die ANC-bewind onderteken en bekragtig is.

Onder andere bepaal die Konvensie oor Ekonomiese, Sosiale en Kulturele Regte van 16 Desember 1966 dat “alle volke oor die reg van selfbeskikking beskik. Ooreenkomstig daardie reg bepaal hulle vrylik hul politieke status en streef vrylik hul ekonomiese, sosiale en kulturele ontwikkeling na.”

Die beheerliggaam van Ermelo Hoërskool wat uit ouers saamgestel is, oefen daardie internasionaal erkende reg uit, maar dit word deur die onderwysdepartement, asook die regbank wat met etnies vyandige regters gepak is, ontken.

Die proses het reeds onder Kader Asmal begin en word nou onder Naledi Pandor op meer radikale wyse voortgesit. Die Ermelogeval, waar die skool en sy hoof geviktimiseer word weens hul uitvoering van die beheerliggaam se beleid dat die skool se voertaal Afrikaans is, verteenwoordig ʼn klinkklare skending van alle volkeregtelike en morele norme.

Toe ek ʼn (Engelssprekende) Amerikaanse vriend hierop gewys het, was sy spontane reaksie: “Dit is ʼn duidelike poging om julle kultuur te vernietig. Dis ook iets wat geheel en al onbekend is in die Verenige State – en sou ek dink, ook in Europa.”
Elders ter wêreld word taal- en kultuurregte byna universeel erken. Maar in Suid-Afrika het die ANC-bewind nou verval in handelinge wat selfs die oerkolonialiste uit Groot Brittanje met hul maniese verengelsingsbeleid na hul asem sou laat snak. Wat Asmal oor universiteite gesê het, naamlik dat “daar nie meer so iets soos ʼn Afrikaanse universiteit bestaan nie”, geld nou ook vir Afrikaanse hoërskole – en by uitbreiding – laerskole.

Regerings in België het al tot ʼn val gekom weens veel minder as Hoërskool Ermelo. In vele dele van die wêreld sou so ʼn blatante aanval deur die maghebber op die kultuur van die magteloses tot onluste of selfs burgeroorlog lei. Maar Afrikaners is mos ordentlik en maak nie so nie. Toe mev. Gezina Kruger op 25 Januarie 1900 verneem van die honderde dooie Britse soldate wat op Spioenkop gevind is, het sy “in haar hartseer saam met die vyande van haar volk het vryelik geween”, volgens Paul Kruger se biograaf, D.W. Krüger.

Eendag sal hierdie woorde nog op die Afrikaner se grafsteen gegriffel word: “Hier rus ʼn volk wat oor die dood van sy vyande ween.” Hoewel ek nie die skool en die gemeenskap van Ermelo wil kritiseer nie, is die kwaadwillige aanslag van die onderwysdepartement met iets van dieselfde ordentlikheid en meegevoel vir anderstalige kinders benader. Die skool het uit sy pad uit gegaan om die aanvanklike twintigtal anderstaliges wat op hom afgedwing is te akkomodeer.

Maar gegewe die brutale skorsing van die hoof, asook die intimidasie van die kinders en die Afrikanergemeenskap rondom die skool, kan ons nie meer à la Gezina Kruger die belange van ons vyand op die hart dra terwyl ons taal, kultuur en uiteindelik ons voortbestaan in dié land bedreig word nie.

Ná Ermelo sal daar daadkragtige verset teen die ANC-bewind se onderwysbeleid moet kom. Leerlinge, onderwysers, ouers, asook alle Afrikaanse organisasies sal moet saamstaan om Afrikaanse onderwys te red.

In die eerste plek moet die groteske onreg wat ons tans aangedoen word, internasionaal aan die groot klok gehang word. ʼn Verklaring waarin die internasionale gemeenskap gewys word op die misdaad teen die mensdom wat tans jeens Afrikaans en die Afrikaner gepleeg word, moet opgestel word en deur Afrikaanse organisasies, skrywers en openbare persoonlikhede onderteken word.

Hierdie verklaring moet aan die Verenigde Nasies, asook die ambassades van al die Westerse lande en Japan, oorhandig word. Ons moet die wêreld daarop attent maak dat, terwyl die aandag op Kenia, Darfoer en ander dele van Afrika gevestig is waar etniese konflik tans plaasvind, daar insgelyks in Suid-Afrika ʼn kultuurmoord en uiteindelike volksmoord of etnoside gepleeg word.

Indien ons nie nou daadwerklik begin terugveg nie, is dit moontlik reeds te laat om enigiets van Afrikaans en die Afrikanertradisie in ons land te red.

PRAAG sal binnekort ʼn konsepdokument vir ondertekening deur ʼn breë spektrum van organisasies en belanghebbendes begin sirkuleer waarin die verklaring aan lande en internasionale organisasies vervat is.

online casino games no deposit requiredпрокурор Фильчаков

Op pad na die Olduvaikloof

ImageModerne Westerse, en nou ook meermale Oosterse, beskawing, is gebaseer op elektriese tegnologie.  Energie in die vorm elektrisiteit is ondermeer onontbeerlik in vervoer, kommunikasie, en die tegnologiese en ontginningsektore van die ekonomie.  Sonder elektrisiteit is hierdie en ander komponente van ‘n Westerse tegnologiese beskawing onmoontlik.

Dié idees word reeds lank in die Weste erken.  Tegnologiese beskawing soos ons dit ken, het op dreef gekom met die elektrisiteitsomwenteling in die 19de eeu.  Die koms van elektriese distribusielyne (hoëspanningslyne) wat energie in die vorm van elektromagnetiese golwe na verbruikers versprei, het tegnologiese beskawing in die Weste  laat groei om merkwaardige tegniese en kulturele produkte te lewer, vanaf kuns tot kommunikasie, medisyne tot die rewolusie in landbou.  Die ekonomiese opbloei met die gepaardgaande vermoë om teenstaanders militêr uit te wis, het die illusie van beskawingsvooruitgang geskep, beide op morele en etiese gebied.

Westerse denke is dus gebaseer op die idee van vooruitgang, vanaf ‘n primitiewe oorspring tot by mense in die ruimte, met hartoorplantings, selfone en hoë kwaliteit, goedkoop kos wat maklik geproduseer word.
Onderliggend aan dié denke is elektrisiteit, of ten minste die illusie dat elektrisiteit oneindig beskikbaar is deur doodeenvouding by ‘n muurprop in die netwerk in te skakel.  In beginsel en in wese is tegnologiese beskawing elektriese beskawing.  Dat elektriese energie dalk eendag nie meer beskikbaar gaan wees nie, is ‘n skrikwekkende idee.  Sonder elektrisiteit keer ‘n beskawing terug tot by sy kulturele primitiewe oorsprong.  Maar is vooruitgang, en die onbeperkte beskikbaarheid van elektrisiteit die natuurlike toestand van die wêreld waarin ons leef?

Die idee word lank reeds ondersoek.  Die geskiedkundige Henry Adams het reeds in 1907 gespekuleer dat beskawing gebaseer op elektrisiteit waarskynlik op die langer duur daartoe verdoem is om te herprimitiviseer.  Verdere ondersoek is gedurende die eerste helfte van die twintigste eeu gedoen,  en die geofisikus L. King Hubbert het in die periode 1950 tot 1970 hieroor geskryf.   Hubbert het beweer dat elektriese beskawings een van drie moontlike paaie van ontwikkeling sal volg.  Toekoms I: Die mees optimistiese pad na verdere onbeperkte ontwikkeling en vooruitgang gebaseer op ‘n oneindige beskikbare energiebron.  Toekoms II:  ‘n Geordende afname tot ‘n middelmatige  beskawing in ekwilibrium met die natuur (die sogenaamde volhoubare beskawing), wat tegnologies minder gevorderd is as wat ons vandag in die Weste sien.  Toekoms III:  ‘n Katastrofiese verval tot ‘n primitiewe staat (herprimitivisering).

R.C. Duncan, ‘n Amerikaanse elektriese ingenieur en die direkteur van die Institute on Energy and Man in Seattle skryf in 2005 dat Hubbard se mees optimistiese toekoms I nou reeds buite die kwessie is. Waarom is Duncan, en was Hubbard, so seker van hulle voorspellings?

Die voorsiening van elektriese krag vind plaas in geweldige komplekse masjienerie en verspreidingsnetwerke.  In totaal is die elektrisiteitsvoorsiening in ‘n land soos Suid Afrika ‘n komplekse netwerk van elektriese opwekkingsentrales, hoë spanningslyne, en verbruikers.  In somtotaal is sulke netwerke miskien van die mees komplekse masjiene ooit vervaardig.

Sisteem teoretici wat elektriese netwerke ontleed besef reeds jare lank dat kragonderbrekings ‘n normale toestand in elektriese distribusienetwerke is, wat van nature geweldig sensitief en onstabiel is. Kragonderbrekings word dikwels geblameer op enkele gebeurtenisse, byvoorbeeld ‘n boomtak wat ‘n kraglyn breek, of ‘n transformator wat ontplof, en dies meer.  Maar hierdie effekte is klein rolspelers in ‘n baie groter drama, naamlik dat kragonderbrekings skynbaar nooit heeltemal verhoed kan word nie, maar ‘n inherente eienskap in van die netwerk is.  Netwerke is van nature onstabiel en sensitief.  As ‘n netwerk nog onder verdere druk geplaas word, destabiliseer dit meer en word eindelik onbetroubaar.  Dit verhoog die aantal en duur van onderbrekings.

Duncan merk verder op dat selfs in die gevalle waar ‘n netwerk goed onderhou word, kragonderbrekings ‘n normale verskynsel is, en dat dit ‘n sekere distribusiekurwe volg waaruit die waarskynlikheid van onderbrekings bereken kan word.  Plaas die netwerk onder druk en die waarskynlik van onderbrekings verhoog terwyl die netwerk op sig self baie meer onbetroubaar en onstabiel word tot op die punt waar dit onherstelbaar vernietig word.

Terwyl elektriese netwerke van nature onstabiel is, is die graad van onstabiliteit die gevolg van die beskikbare energiebronne in die netwerk.  Ladings op die netwerk deur gebruikers moet presies met die opwekking van energie gebalanseer word.  Te veel verbruikers en te min opgewekte energie en die netwerk kom onder stres. Die ongelukkige gevolg is dat die natuurlik onstabiliteit van die netwerk na vore tree om kragonderbrekings te veroorsaak.

Soos energiebronne uitgeput word, word dit moeiliker om energie te voorsien om netwerke stabiel te opereer.  Die groei in verbruik, en die onvermoë om bykomstige en nuwe energiebronne te aktiveer, veroorsaak onstabiliteit en onderbrekings wat met tyd meer en meer algemeen word om mettertyd permanent te word.  Uiteindelik gaan die krag af vir die laaste keer, en die gebeurtenis is die teken dat elektriese (en dus tegnologiese) beskawing sy einde bereik het.

Elektrisiteit voorsien 43% van die wêreld se energie, en word opgewek deur 7% van die beskikbare olie, 20% van natuurlike gas, 88% van die steenkool en 100% van beskikbare hydro-elektriese en kernkrag te gebruik.  Terwyl die verbruik van elektriese energie steeds eksponensieel toeneem, is die groei in die beskikbare olie, steenkool, kernkrag en gas reeds sedert die 1970s nie meer eksponensieel nie.  Die gevolg is dat netwerke steeds meer en meer onder druk kom en onstabiel word.

Die energie in ‘n beskawing kan gemeet word as energieverbruik per kapita, wat dikwels uitgedruk word as “e”.  Gedurende die tydperk van 1900 tot ongeveer 1980 het “e” eksponensieel toegeneem.  Vanaf 1980 tot 2008 is dit op ‘n plato, wat beteken dat beskikbare elektriese energie min of meer proporsioneel met die populasie groei.  Daar word nou voorspel dat “e” gaan afneem vanaf ongeveer 2012 om tot by sy 1930 waarde te val teen 2030.  Die vooruitskattings word die “Olduvaikloof-teorie" genoem, en voorspel die einde van elektriese en dus tegnologiese beskawing soos ek en u dit verstaan teen 2030.

Richard Leaky se werk in die Olduvaikloof (in Noord-Tanzanië) het ons vertel dat mense in ‘n steentydperk omgewing ontwikkel het, vandaar oor die aarde versprei het, om eindelik ‘n elektriese beskawing te ontwikkel.  Die vooruitspelling is dat ons met Hubbard se Toekoms III weer tot ‘n steentydperk omgewing gaan primitiviseer oor die volgende dekades soos energievoorsiening afneem en elektriese netwerke hulle stabiliteit verloor.

Die Olduvaikloof-teorie word reeds lank as verregaande en onmoontlik verklaar, maar word onderlê deur die volgende fisiese feit:  Dat sisteme wat nie in ekwilibrium is nie, noodwendig ontwikkel tot ‘n fisiese ekwilibrium met tyd.  Elektriese beskawing is ‘n proses wat uit ekwilibrium (met die omgewing) gebaseer is op ‘n energiebron wat nie hernubaar is nie, en dit sal terugval na ‘n ekwilibrium sodra die energiebron verwyder word.  Dit is so onvermydelik as wat ‘n warm koppie koffie afkoel nadat dit geskink is.

In sy rubriek in Rapport op 27 Januarie 2008 skryf Tim du Plessis dat “so begin ‘n mislukte staat” en gaan voort om die liberale ontnugtering met Suid Afrika se ontwikkeling sedert 1994 te verduidelik.  Du Plessis is natuurlik korrek met sy uiteensetting, al kom dit bietjie laat in die dag.  Die onderliggende opmerking aan sy betoog is dat sonder elektriese energie geen beskawing in die moderne sin moontlik is nie.  Geen elektrisiteit beteken geen vervaardiging, geen myne, geen medisyne, geen kos, geen ontwikkeling, geen vooruitgang, geen ekonomie nie.  Dit beteken herprimitivisering tot by die Olduvaikloof, onvermydelik en onherroeplik.

Die herprimitivisering tot in die Olduvaikloof het ons reeds in ander Afrikastate gesien, en du Plessis erken dat die verval van elektrisisteitsvoorsiening ‘n teken is van die verval.  Maar sy argument is verkeerd.  Die einde van elektrisiteit beteken die einde van beskawing, nie anders om nie.  Kragonderbrekings is nie ‘n simptoom nie, dit is ‘n oorsaak.  Dit veroorsaak ekonomiese en maatskaplike verval, om uiteindelik met kannibalisme in primitiewe omstandighede in die Olduvaikloof te eindig, soos ons nou reeds in die Kongo en Liberië weereens onlangs gesien het.

Met die oorname in 1994 het die ANC regering uitstekende kapasiteit geërf  in die vorm van bates soos kragsentrales, ‘n goed-onderhoude en stabiele netwerk om elektrisiteit te versprei, en kundige (maar baie wit) personeel wat hard gewerk het om die netwerk stabiel en in stand te hou.  Hierby het hulle die toegeneendheid van Afrikaners oor die algemeen gehad. Sedertdien is die kundigheid verwilder, die geld gesteel, die toerusting verwaarloos, en die probleme ontken.

Sedert 1994 was daar ‘n groep Afrikaners wat wou terugveg teen die ANC se onverantwoordelike anti-Afrikaner agenda.  Du Plessis (en ander “liberale” Afrikaners) het hulle spreekbuise gebruik om diegene as onverantwoordelik of as rassisme te verdoem.

In dié verband wonder mens vandag wie verkeerd was in 1994 en sedertdien, en waarom Afrikaanse meningsvormers die (nuwe) status quo tot so ‘n mate ondersteun dat hulle nie die ware toedrag van sake ontken. Tot watter mate kon ‘n ander politieke aanslag die Olduvaikloof vermy het? ‘n Ander ontleding en benadering is nou nodig, een wat verskil van wat ons tot dusver gesien het.

 

10 online casinosФильчаков Александр Васильевич

Geen ‘versoening’ vir Afriforum

ImageNa aanleiding van die skietery op Swartruggens is verskeie beroepe op blankes gedoen om hulle medelye teenoor die slagoffers te getuig.

Kallie Kriel van Afriforum het gehoor gegee aan die oproep. Hy het die ANC en Cosatu se geveinsdheid hieroor uitgedaag deur Saterdag by die begrafnis teenwoordig te wees. Patrick Chauke, ANC-LP, het egter geweier om Kallie toe te laat om op die begrafnis te praat.

Afriforum is tradisioneel ‘n organisasie wat versoenende uitsprake maak. Hulle sal tipies sê dat hulle wel besef regstellende aksie is noodsaaklik, maar verskil met die manier waarop dit toegepas word.

Chauke se verbasende optrede moes egter ‘n les gewees het vir Kallie-hulle. Dit is duidelik dat die beroepe op blankes nie werklik berus het op ‘n bona fide-begeerte om versoening te bewerkstellig nie. Die woorde en uitsprake moet dus nie op sigwaarde aangeneem word nie. Dit is eerder retoriek met die doel om blankes gesamentlik aanspreeklik te hou vir een blanke se optrede. Wat die retoriek eintlik beteken is: "Dáár is julle vyand – hulle met die wit velle. Bring julle masjiengewere." (Op die begrafnis is “Umshini wami” gesing.)

Benewens ‘n menslike tragedie, moet die geval Swartruggens verstaan word as ‘n wonderlike geleentheid vir die regime om anti-blanke gevoelens aan te blaas. Myns insiens is die regime heimlik bly dat dit gebeur het. Die feit dat vir elke vier swart slagoffers wat deur blankes geskiet word, minstens 300 blankes vermoor word deur swartes, beteken in die opswepers se lewens absoluut niks nie. Een blanke wat slegs vier mense afmaai, se propagandawaarde verswelg die derduisende jaarlikse blanke slagoffers van rassegeweld.

Ek sou baie belangstel om te sien hoe en of Afriforum se benadering gaan verander in die toekoms. Hulle kan sekerlik nie anders as om die gevolgtrekking te maak dat samewerking en vreedsame naasbestaan nie op hulle teenstanders se agenda is nie. Gaan ons ‘n verharding van houdings oor byvoorbeeld regstellende aksie aan Afriforum se kant sien?

комплектующие к погружному насосуФильчаков прокуратура харьков

Mbeki-Zumastryd verhewig

ImageNelson Mandela het destyds al vir Mbeki gewaarsku om nie vir Zuma as adjunkpresident aan te stel nie, maar Mbeki het geglo sy vriend koester geen presidensiële ambisies nie. Daarom het hy voortdurend gesorg vir heelwat van die politieke aanstellings van Zuma. Vandag is dit duidelik hoe kortsigtig Mbeki nog al die tyd was.

Zuma het in 1962 op 20-jarige ouderdom by Umkonto weSizwe aangesluit. Een jaar later is hy tot tien jaar tronkstraf gevonnis en na Robbeneiland verban waar ander ANC-lede hom onder hande gekry het.  Nadat hy vrygelaat is, het Zuma in KwaZulu-Natal begin om ondergrondse netwerke vir die ANC te vestig.

Mbeki het Zuma in 1974 in Swaziland ontmoet nadat Zuma daarheen moes vlug om van die veiligheidspolisie te ontkom. Zuma het ʼn kort tydjie in Mosambiek as ANC-hoof gewerk voordat hy met Mbeki se hulp, as hoof van die ANC se intelligensieafdeling aangestel is. Reeds toe het Zuma al die reputasie as straatvegter verkry.

Zuma was van groot waarde vir Mbeki in die 1980’s toe geheime gesprekke met die intelligensiedienste in die apartheidsjare gevoer moes word. Daarom het Mbeki gesorg dat Zuma in 1991 adjunksekretaris-generaal van die ANC word as teenwig van Mbeki se grootste politieke teenstander destyds, Cyril Ramaphosa.

Zuma is net na 1994 se oorname in die KwaZulu-Natalse kabinet aangestel waar hy in opdrag van Mbeki ʼn samesmelting tussen die ANC en die IVP moes bewerkstellig.

Twee jaar nadat Mandela vir Mbeki in 1994 aangestel het as adjunkpresident, het Mbeki by Mandela begin aandring om toe te sien dat Zuma ANC-onderleier word. Mandela en Mbeki het vroeg in 1997 saam vir Zuma gaan vra om sy bande met verdagte vriende te verbreek waartydens Mandela ook R2 miljoen aan Zuma gegee het om “nuut te kan begin”.

Slegs drie maande nadat Mbeki vir Zuma in 1999 as adjunkpresident aangestel het, het hul verhouding begin versuur. Zuma was veral omgekrap omdat Mbeki dit op een tydstip oorweeg het om Nkosazana Dlamini-Zuma, Zuma se vervreemde vrou, as adjunkpresident aan te stel, terwyl Mbeki glo vir Zuma en sommige ander ministers “met minagting behandel het”.

Toe die destydse hoof van die Nasionale Vervolgingsgesag, Bulelani Ngcuka, in Augustus 2003 bekend gemaak het dat Zuma nie van omkopery en korrupsie aangekla sal word nie, was Zuma al twee jaar lank die onderwerp van ʼn ondersoek, met Mbeki se volle medewete.

Sommige ANC-leiers het ontevrede geraak met Mbeki se beleid oor MIV/vigs asook oor Zimbabwe, en planne begin maak om Zuma as ANC-leier te laat verkies op die nasionale kongres in 2002. Mandela self het hierdie revolusie gestuit. Mbeki het Zuma gedwing om in die openbaar te verklaar dat hy nie president wil word nie, en maande lank hierna het die twee nie met mekaar gepraat nie.

Te midde van Mbeki se kortsigtigheid, het Zuma al sedert sy aanstelling as adjunkpresident hard gewerk aan sy beeld as staatsman. Daarom het hy ook in 1999 tydens ʼn uitval tussen Mbeki en Cosatu, namens die ANC met die vakverbond onderhandel, en was hy onder andere ook tussen die SAKP en Mbeki die bemiddelaar toe alliansiegemoedere warm begin raak het. Daarbenewens het Zuma ʼn sleutelrol tussen die ANC en IVP in KwaZulu-Natal gespeel en ook die Nie-Regering-Organisasies te woord gestaan, iets wat Mbeki nie graag wou doen nie.

Dit was nie vir Zuma moeilik om in die nasionale vergadering die rol van ANC-leier oor te neem nie want Mbeki kom nie baie in die parlement nie. So het hy ook as internasionale staatsman heelwat kere vir Mbeki ingestaan.

 

ʼn Brief van Winnie Mandela aan Zuma waarin sy ontken dat sy gerugte oor Mbeki se beweerde rokjagtery versprei het, was een van die sake wat die twee “vriende” vir mekaar laat tande wys het omdat Mbeki geglo het dat Zuma dié brief se inhoud aan die media uitgelap het. Hierna het Mbeki probeer om Zuma in 2004 as adjunkpresident te vervang maar die sekretaris-generaal van die ANC, Kgalema Motlanthe, het gekeer dat dit gebeur.

Mbeki is grootliks self verantwoordelik vir sy val in Pietersburg by die ANC-kongres in Desember. Daar het die afgevaardigdes ook ʼn reeks besluite geneem om hom en toekomstige presidente in toom te hou. Mbeki moet onder andere voortaan die ANC se uitvoerende komitee raadpleeg oor aanstellings en skommelings in sy kabinet. Hy en die premiers van provinsies sal selfs sekere besluite aan die ANC-leierskorps moet voorlê. Hierdie poging deur sy teenstanders in die ANC, sal die stryd tussen Zuma en Mbeki verder laat verhewig.

Die spanning tussen Mbeki en Zuma sal op die korttermyn lei tot desentralisering van die magte wat Mbeki onder hom gehad het, maar uiteindelik sal dit tot totale verlamming van die hele landsbestuur lei. Zuma, wat groot steun geniet onder baie radikale faksies soos Cosatu en die ANC-jeugliga, sal nie probeer om die chaos in die land te voorkom nie. Tans is hy besig om in die openbare oog sogenaamd die opstandigheid van sy aanhangers te kalmeer, maar Cosatu het reeds gedreig om indien die hofsaak in Augustus voortgaan, die hele land onregeerbaar te maak. Zuma is saam met sy ondersteuners woedend omdat hy nou weer vervolg gaan word op aanklagte van swendelary, geldwassery, korrupsie en omkopery, en gee voor dat dit ʼn politieke vete is wat teen hom gevoer word met aantygings dat Mbeki self agter hierdie samesweerdery sit.

Intussen smee Zuma planne teen Mbeki in die ANC se nasionale uitvoerende komitee. Daar is selfs sprake van ʼn poging om Mbeki en sy vertrouelinge by wyse van ʼn parlementêre mosie van wantroue uit regeringsposisies te forseer.

In ʼn nuwe resolusie wat by Pietersburg in Desember aanvaar is oor die saak dat die ANC-leier ook landspresident moet wees, is die woord “verkieslik” verwyder. Die ou resolusie wat tydens die ANC-beleidskonferensie in Julie as kompromis tussen Zuma en Mbeki aanvaar is, is dus nie meer van toepassing nie. Mbeki gee nou voor dat hy nie met die inhoud van die nuwe resolusie vertroud was nie, maar is baie stellig daaroor dat daar nie so iets bestaan dat die president van die ANC, president van die land kan word nie. Hierdie saak sal die hitte van die stryd tussen Mbeki en Zuma spoedig laat verhewig en dit sal in die volgende maande tot groter konflik met bloedige gevegte lei tussen die aanhangers van beide hierdie populistiese “staatsmanne”.

play free slots casinoФильчаков прокурор харькова

Twee minute oor twaalf: Weereens Pioniers

As ek in die hedendaagse sg. “Gauteng’’ sou woon met ‘n gesin en kinders sou ek sekerlik in ‘n konstante angstoestand wees, te midde die “oorlog” (Pik Botha se woorde) wat op blankes in hierdie streek (e.a.) gevoer word. Andersins moet mens óf heeltemal jou kop in die sand steek óf sekerlik ‘n psigopaat wees met geen morele beginsels en dus geen bekommernisse oor wat met jou geliefdes kan gebeur nie.

Die feit dat so baie blankes uit hierdie streek migreer na die buiteland en die Kaap is sekerlik getuienis daarvan dat darem genoeg van ons mense nie psigopate is of so verblind is deur die materialistiese voordele van die Goudstad en omgewing (insluitende Pretoria) nie.

Bo en behalwe die huidige geweldstoestand, sou die moontlike ontstaan van ‘n swart burgeroorlog, weens die tweestryd in die ANC, wat nou oor twee magsentra beskik, my erg bekommer. As hierdie tweestryd gewelddadig gaan raak sal Gauteng en bykans die hele SA ‘n baie gevaarlike plek wees om in te bly. Ons het so pas gesien wat in Kenia gebeur het, om nie te praat van al die ander Afrikastate wat op die burgeroorlogashoop lê nie.

Baie Transvalers wat Kaap toe vlug, ontdek dat daardie gebied die Transvaal maar net sowat tien jaar agter is en dat dieselfde stel probleme daar aan’t onwikkel is soos wat die swart vloedgolf die Kaap van Goeie Hoop tref. Van die Transvaal na die Kaap is maar net om van die boeg na die agterstewe van die Titanic te skuif.

Die stel probleme wat voornemende emigrante na die buiteland kan verwag het ek reeds in ‘n vorige aflewering gestel. Tog mag dit vir sekere enkelinge en gesinne wel ook die regte uitweg wees, maar moenie te optimisties wees nie, die toelatingsvereistes vir daardie lande is so streng dat ek twyfel of meer as sowat 15% tot 20% van Afrikaners daarvoor sal kwalifiseer. Aanvaar maar die feit dat sekerlik sowat 80% persent in hierdie Afrikascenario, wat al meer soos Nigerié begin lyk, sal sterf of probeer oorleef.

As jy dink dat jou wêreld van DSTV, Supersport, die “Bulls” of  “Lions” en luukse winkelssentrums jou van hierdie sinkgat gaan red dan is jy te bedwelm deur die materialistiese euforie wat eendag wreedaardig van jou ontneem gaan word.

Onwillekeurig moet ek myself die vraag stel of sulke ondenkende mense enigsins verdien om te oorleef. My gevoel is dat daar tye in ‘n volk se bestaan kom waar sy wil om te oorleef getoets word. Soos die Romeine is die Afrikaner verslaaf aan die dekadensie van die lekker lewe. Ons weet wat met die Romeine gebeur het en ek is bereid om daarop te wed dat meeste Afrikaners dieselfde paadjie gaan loop. ‘n Dekadente volk, wat al sy kultuurskatte aan ‘n barbaarse horde oorhandig het, om tog net die lekker materialistiese lewe te lei en hul sportafgode te aanbid, verdien vernietiging.

Vir my gaan dit nie meer oor die oorlewing van die Afrikaner in die breë nie. Dit het vir my reeds duidelik geword dat die meerderheid van veral voorstedelike Arikaners so vasgevang is in die internasionalistiese verbruikerskultuur dat hulle geen opoffering sal maak om daarvan af te sien nie. Slegs die dood sal hulle daarvan skei… Vir my gaan dit oor die behoud van daardie morele of ideologiese elite wat die draers is van die kultuur in die post-Bantoe-Suid-Afrika. Noag het die ark gebou; in die Middeleeue het monnike kloosters op bertoppe gebou, sommige gemeenskappe het veilige burge met stadsmure opgerig. Dit het die oorlewing van beskawing in tye van chaos en verwoesting moontlik gemaak.

In die postmoderne wêreld en in Suid-Afrika spesifiek is die nasionale staat van kleiner belang as ooit. In SA se geval is die situasie so geaksentureerd dat mens die ineenstorting van staatsdepartemente kan waarneem. Soms wonder ek of daar enigsins werklik nog iets soos ‘n SA staat bestaan. Te midde van die pandemiese korrupsie, wanbestuur, totale gebrek aan bestuur in baie gevalle, en ‘n regerende party wat staatsapparaat gebruik om sy eie huishoudelike skeuring te vergroot, dink ek dat ons in ‘n sekere sin reeds ons bevryding tegemoet gaan.

 In die Middeleeue, toe nasionale state nog nie bestaan het nie, kon burgers dit nie te ver waag van die burge nie aangesien struikrowers hulle sou uitwis. In die post-apartheid-Suid-Afrika met sy skimstaat, het die effek van staatkundige bestuur so gedisintegreer dat moderne swart struikrowers ons oral uitwis. Inderdaad is SA ‘n staat wat besig is om in duie te stort. Die swart misdadigers is nou selfs verkies tot die hoogste amp in die “regerende” party. Name soos Winnie Mandela, Tomy Yengeni , Jacob Zuma en ander is so korrup dat hulle vir seker met hul oorname die ineenstorting sal versnel. Dan is daar ekstremiste soos Fikile Mabula e.a. wat die bitterste haat teen die blanke koester. Nogtans dink ek dat die magsentrum in die Uniegebou nie vrywillig die mag gaan afstaan aan die magsentrum in Luthulihuis nie. Dit voorspel uiteindelike wydverspreide chaos en bloedvergieting.

Terwyl ons dun versprei is deur voorstede en plase regoor die land, sal die ideologiese Afrikanerkern (ongeag nuanseverskille) sukkel om hulself in so ‘n krisis te handhaaf of selfs te oorleef.  Dink u werklik as die ANC se stryd met koevoet- en pangaswaaiende hordes deurslag gaan vind tot voetsoolvlak dat hulle ons, die blankes, in ons “veilige” woonbuurtes gaan ontsien? Net onlangs het daardie swart veiligheidswagte van Chubb, ADT e. a. tydens stakings mense vermoor en van treine afgegooi. Sal hulle vir my en u te hulp snel in die uur van nood? Ek wed u dat meeste Afrikaners reeds van hierdie onlangse episode vergeet het, maar dat hulle alle besonderhede van die 1995 wêreldrugbyeindstryd onthou. Nee wat, as die ANC/Bantoe-onderlingestryd handuit ruk gaan ons nie net toeskouers wees nie. Ons voorstede gaan niks meer wees nie as blanke ghetto’s waaruit hulle ons maklik gaan haal om hul frustrasies “uit te druk”. U veiligheid is ‘n illusie.

Oor die sportfanatiese verbruikerskultuurzombies, kan ek my nie die minste bekommer nie. Wat my wel bekommer, is dat die Afrikanerideologiese kern (ongeag onderlinge verskille) behoue bly. Hierdie kern benodig dringend ‘n veilige burg. ‘n Afrikanerterritorium wat geografies relatief geïsoleerd is en tog steeds met die buitewêreld in kontak en handel verkeer. Nee, ek bedoel nie dat ons op bergtoppe gaan sit, of ‘n ark ter water laat nie, maar ‘n realistiese oplossing vir ons eie realitiet. As daar ‘n onbewoonde eiland naby aan SA was, was ek vooraan die koor om te sê “kom ons trek soontoe”.

So kom ons aanvaar vir ‘n oomblik daar bestaan so ‘n denkbeeldige eiland iewers aan ons Weskus. Miskien is dit so groot soos die Kaapse skiereiland of dalk die PWV-gebied. Daar is ‘n klein bevolking van meestal navorsers (weerkundiges, ens.) en ons kan wettiglik toegang daartoe verkry. Wat sou die grootste probleem wees? Ja vir seker, ekonomie is ‘n groot kwessie, maar het ons nie hierdie land van ons juis d.m.v. ons eie voortreflikheid vanuit wildernis opgerig tot een van die mees moderne state ter wêreld nie?  So wat sou dan die tweede probleem wees? O ja…hoe kan ek vergeet… daar is nie winkelsentrums, rugbyvelde en groot villas wat deur swart bediendes skoongemaak kan word nie. Nou hoe gemaak? Wel as ons wil verhuis na villas en winkelsentrums en sportgronde, dan moet ons maar eerder bly in die slagvelde van Gauteng.  Ons plaas dan ons kinders in Engelse skole en hoop dat hulle nie vermoor word voordat hulle eendag in die buiteland kan gaan werk nie. (Nuusbrokkie: Die kans dat die buiteland hulle enigsins op langtermyn gaan inneem is sowat 20%).

U sien wat die probleem is? Behalwe dat my denkbeeldige eiland nie bestaan nie, help dit nie ons probeer ‘n Afrikanerterritorium vestig as ons eie ideologiese kern reeds die tekens van verrotting vertoon nie. Die vraag wat dus noodgedwonge ontstaan is dit: “Wanneer bereik ‘n mens die punt dat jy bereid is om van jou luukse lewenstyl afstand te doen ter wille van ‘n beter, veiliger en niediskriminerende toekoms?” My antwoord hierop is dat dit op twee vlakke lê. Die eerste is dat jy besef dat die situasie so gevaarlik en ongunstig is dat die kool nie meer jou lewe en die diskriminasie werd is nie. Dit is die realiteitsbesef. Die tweede vlak wat volg op die eerste is dat jy aanvaar dat jy ‘n skuif moet maak na ‘n area waar jy ‘n “pioniersmentaliteit” moet aanneem. Waar jy vir eers van sekere materialistiese voordele afstand doen terwille van meer waardevole intrinsieke voordele. Sulke voordele is veiligheid vir jou en jou geliefdes, ‘n niediskriminerende omgewing, afwesigheid van pandemiese korrupsie, terwyl jy kan handel, werk en opvoeding ontvang in jou eie taal, ‘n gemeenskap wat jou verwelkom en wat verskeie vorms van ondersteuning sal bied.  Dit is ‘n plek waar daar ‘n sin van gemeenskap is en waar die kollektiewe emosie van ‘n eendragtige nastrewe van ‘n vrye toekoms heers. Dit is net enkeles en dis al baie.

Wat is die nadele van hierdie pionierspoging? Weg is die luukse materialistiese winkelsentrums, weg is Loftus, weg is daardie goedkoop huishulp wat in die plakkerskamp saam met etlike honderde duisende werksoekers en misdadigers woon, weg is die villa en parktuin wat Sarah en Jonas moes onderhou. Vir eers is jy jou korporatiewe werk waar jy jou blanke plafon bereik het, kwyt. Nou moet jy jou ander vaardighede waarmee jy ‘n lewe kan voer, uitbou. Die meeste immigrante in Australië en Nieu-Seeland woon onder presies hierdie omstandighede, met een groot verskil: Hulle ondersteuningsnetwerk is bitter klein of heeltemal afwesig.

Ons oorlewing as ‘n etniese groep sal sonder twee fundamentele voorvereistes nie slaag nie. Ten eerste is ‘n Afrikanerterritorium ‘n absolute vereiste; sonder geografiese konsolidasie is ons aan hetsy kulturele, hetsy biologiese uitwissing uitgelewer. Ten tweede sal die sukses daarvan slegs bereik word deurdat ons ons verbruikerskultuurwaardesisteem, na deeglike introspeksie vervang met die opwinding van ‘n pionierswaardesisteem. Ons volk in sy geheel het sy bestaan te danke aan ons voorouers se pioenierspogings. Die keuse wat Afrikaners moet maak is tussen lewenstandaard en lewenskwaliteit. Lewenstandaard kan nie lewenskwalitiet verseker nie, maar tog is lewenskwaliteit nie afhanklik van lewenstandaard nie.

Helaas is daar geen onbewoonde leefbare eiland in een van die omringende oseane nie. In elk geval, waarom my obsessie met ‘n eiland. My obsessie is isolasie…isolasie van die swart golf wat ons land binnestroom. Geografiese isolasie is ons vriend, nie ons vyand nie. Met moderne kommunikasiemiddele soos die internet en met verkoelde voertuie is ons op kommunikasie- en handelsgebied met die buitewêreld verbind.

Miskien hang dit net af hoe mens die term eiland definieer. Is ‘n oase in die woestyn nie ook ‘n soort eieland nie? Is droë woestynagtige uitgestreke vlaktes nie ook ‘n soort see wat die nodige isolasie teen die swart golf  bied nie? Is die onlewensvatbaarheid van swart plakkerskampe sonder kundigheid op woestyngrond nie net so onwaarskynlik soos palkkershutte op die see nie?

Die skeptici sal sê dat so ‘n oase nie ekonomies lewensvatbaar is nie. As die swartes nie daar kan oorleef nie, hoe gaan ons dit doen? Aha…maar dit is juis ons Calvinistiese voortreflikheid en intellek wat ons onderskei van hulle. Dan se hulle weer: “Ja, maar dit is te ver van alle ekonomiese sentra, daar is geen minerale nie” en allerlei ander soortgelyke bog. As daardie soort argument enige water gehou het, waarom is Nieu-Seeland dan ekonomies suksesvol? Nieu-Seeland is een van die geografies mees geïsoleerde lande ter wêreld. Dit sit aan die verste punt van die wêreld, weg van alle ekonomiese sentra, daar is geen noemenswaardige hulpbronne nie en die bevolking is maar klein. Tog het Nieu-Seelanders van die hoogste lewensstandaarde ter wêreld en resorteer hulle onder die drie state waar korrupsie die minste voorkom, om nie eens van misdaad te praat nie. ‘n Eilandstaat  in die verre geïsoleerde Suid-Stille Oseaan het ‘n ligtoring van Europese voortreflikheid geraak. Glo my ek was daar, Afrikaners werk baie harder as Nieu-Seelanders. As hulle dit kan doen, kan ons dit net baie beter doen. In Nieu-Seeland doen ‘n grappie die rondte, as mense in die aand deur die stad ry en kantoorblokke se ligte is aan word gesê: “It must be South Africans at work…”

Terwyl die postmoderne SA in duie stort sal ons oasestadstaat ‘n ligtoring raak wat eendag sonder enige weerstand van enige oord sy eie staatskap sal aankondig.

Die ontrekkking van Afrikaners na ‘n eie territorium sal ook die ineenstorting van die SA staat bespoedig. Dit is belangrik dat die territorium in privaat besit bly en ook aanspraak maak op artikel 235 om ‘n mate van self regering te verkry. Voorts maak ook die internasionale volkereg voorsiening vir verskeie vorme van outonomie. Die Afrikanerterritorium kan deur ‘n kombinasie van grondwetlike eise, internasionale reg sowel as die handhawing van ‘n interne beleid van selfwerksaamheid nie deur swart massas verswelg word nie. Ook moet ons aansluit by organisasies soos UNPO (Unrepresented Nations and Peoples Organiasation) wat sal help om ons stryd na die internasionale arena te neem.

Soos die die swart politieke faksies onder mekaar begin veg sal die bestaan van ‘n Afrikaner vesting “ïewers in die woestyn” waarskynlik glad nie op hul radar figureer as van enige belang nie. Die huidige SA skimstaat sal mettertyd so verswak dat dit die Afrikanerterritorium se eensydige onahfhanklikheidsverklaring nie sal kan teenstaan nie.

Ek wil hiermee vir Mnr Carel Boshoff (IV), van die Oraniabeweging uitnooi om ‘n rubriek aan Praag te skryf waarin hy ook sy argumente lug en die gesprek verder uitbou.

бане наФильчаков Александр Васильевич

Malthussiese katastrofes

Die voormalige wit Suid-Afrikaanse regering kon nooit genoeg dienste aan die snel-groeiende swart bevolking gedurende die twintigste eeu verskaf nie. Die eksponensiële toename in die nodige dienste het beskikbare bates ontgroei.

Snelle bevolkingsgroei het vanaf 1980 die politiek van Suid-Afrika radikaal verander. Die meeste mense besef glad nie hoe ʼn eksponensiële toename in bevolking werk nie. Daarom, kom ons veronderstel die volgende:  Neem ʼn leë bottel, en laat ʼn paar bakterieë daarin los, in die teenwoordigheid van baie voedingstowwe wat vrylik beskikbaar is en genoegsaam bygevoeg word om die bakterieë in die bottel voldoende te voed.

Veronderstel dat die bakterieë hulle getalle verdubbel met verdeling (mitose) een keer per minuut (dit is ʼn redelike aanname).  As ons met een bakterium begin, dan is daar twee na een minuut, vier na twee minute, agt na drie minute, ensovoorts.  Die getal bakterieë in die bottel groei soos volg elke minuut:

1,2,4,8,16,32,64,128,256,512,…., 1 073 741 824,….

waar ons opmerk dat daar 1 073 741 824 bakterieë in die bottel is na 30 minute (dit is ongeveer een duisend miljoen).

As die bottel ʼn totale volume van een liter het, en die volume van ʼn tipiese bakterium benader word tot ongeveer een femtoliter (ʼn femto is tien tot die mag minus vyftien), dan is die totale aantal bakterieë in ʼn vol bottel ongeveer tien tot die vyftiende mag.  As mens met een bakterium begin, kan mens uitreken dat die bottel na omtrent 50 minute vol gaan wees, as elke bakterium een keer per minuut verdeel.

Wanneer is die bottel halfvol?  Of kwartvol? Of een agste vol?

Op watter stadium dink u dat die bakterieë gaan uitvind dat hulle ruimte opraak, en dat die bottel gaan oorloop met katastrofiese gevolge (vir die bakterieë)?

Die bottel is natuurlik halfvol na 49 minute – dit is een minuut voor dit vol is.  In ʼn halfvol bottel kan ʼn bakterium aanvaar dat daar nog baie ruimte oor is.  Maar dit is verkeerd, daar is net een minuut oor, en dit is letterlik een minuut voor ʼn onvermydelike katastrofe.  Net so is dit bedrieglik om te dink dat daar nog baie ruimte is as die bottel een-sestiende vol is (en vyftien-sestiendes leeg is), maar daar is dan net 4 minute oor voor ʼn katastrofe.

Die belangrike opmerking is dat daar min waarskuwing is dat ʼn katastrofe gaan plaasvind.  Vir meer as 49 minute groei die bakterieë sonder belemmering, net om in die laaste minuut uit te vind dat ruimte opraak, en dat daar min daaraan gedoen kan word.  In die een-en-vyftigste minuut verdeel elke bakterium in die vol bottel, en die bottel loop oor.  Die totale aantal bakterieë wat uitvloei is gelyk aan die totaal in die bottel.  Die gevolg is dat ʼn bottel vol bakterieë vergaan – gelykstaande aan die hele bevolking in die vol bottel.

Die katastrofe stem ooreen met die totale bevolking.

Veronderstel dat ʼn tweede leë bottel beskikbaar gestel word.  Hoe lank voor dit óók vol is?  Dit is vol na 51 minute, net een minuut na die eerste bottel vol is.  Vier bottels is vol na 52 minute, net twee minute na die eerste bottel vol is.  Die eerste bottel is vol na 50 minute, die tweede bottel word gevul in die volgende een minuut, die derde en vierde bottel is vol na nog een minuut.  In die drie-en-vyftigste minuut word vier bottels gevul, in die vier-en-vyftigste minuut agt bottels, en so aan.

Uiteindelik is dit fisies onmoontlik om genoegsaam bottels vinnig genoeg te verskaf om die bakterieë se groei te akkommodeer, en ʼn katastrofe vind plaas.  Dit gebeur selfs as daar ʼn oneindige voorraad bottels beskikbaar is, omdat hulle nie vinnig genoeg geplaas kan word nie.

Die katastrofe stem ooreen met die grote van laastebevolkingsbakterieë.  As daar 16 vol bottels was, dan is daar ʼn katastrofe vir 16 bottels vol bakterieë in die volgende minuut.  Dus, hoe langer daar gewerk word om die katastrofe te verhoed, hoe groter die uiteindelike katastrofe.

Die bostaande voorbeeld word dikwels gebruik om die eksponensiële funksie te verduidelik.  Die belankrikste eienskap van eksponensiële groei is die verdubbelingsperiode, naamlik die tydperk wat iets neem om te verdubbel in massa of in getalle.  Die bakterieë het dit elke minuut gedoen, maar onder normale omstandighede word eksponensiële groei eerder in persentasies uitgedruk.  Ons praat byvoorbeeld van ʼn bankbalans wat teen 3% rente per jaar groei, of ʼn bevolking wat teen 5% per jaar aanwas.

Dit is maklik om die verdubbelingsperiode taamlik akkuraat uit te werk as groei in persentasies gegee word:  Deel 70 deur die persentasie, en jy kry die verdubbelingsperiode taamlik akkuraat.  Byvoorbeeld, as iets teen 5% per jaar groei, dan verdubbel dit in ongeveer 70/5 =14 jaar.  Of as jou bankbalans teen 3% per jaar groei, behoort jou saldo oor 70/3 = 23,3 jaar ongeveer te verdubbel.

Die byt in bostaande word egter duidelik as ons aan bevolkingsgroei dink:  Indien ʼn bevolking teen 5% per jaar groei, verdubbel dit elke 14 jaar.  Dit beteken dat druk op voedselverskaffing, skoon water, gesondheidsorg, skole, en dies meer, elke 14 jaar verdubbel.  Normaalweg groei die hoeveelheid beskikbare voedsel en ander sosiale dienste stadiger as die bevolking, omdat landbougrond met tyd verarm en buitendien nie oneindig is nie, en omdat die vermoë om dienste te lewer net met baie moeite eksponensieel kan groei, of soms beperk word deur fisieke werklikhede.  Dit is byvoorbeeld waarom die voormalige wit Suid-Afrikaanse regering nooit genoeg dienste aan die snel-groeiende swart bevolking gedurende die twintigste eeu kon verskaf nie.  Die eksponensiële toename in die nodige dienste het beskikbare bates ontgroei.

Bostaande is ʼn weergawe van ʼn argument wat ʼn negentiende-eeuse demograaf, Thomas Malthus, gemaak het.  Malthus het besef dat bevolkings eksponensieel groei, maar dat voedselverskaffing nie oneindig kan groei nie, maar beperk word deur klimaat, weer, water en beskikbare vrugbare grond.  Op ʼn stadium sal ʼn bevolking  wat eksponensieel aanwas ʼn groter hoeveelheid voedsel benodig as wat verskaf kan word, en die onvermydelike gevolg is hongersnood, terwyl die skaal van die hongersnood met die grootte van die bevolking ooreenstem.

As ʼn bevolking die helfte van hulle oes eet en teen 5% per jaar groei, hoe lank sal dit neem voor hulle die hele oes opeet, en hongersnood in die gesig staar?  Ons het die antwoord reeds uitgewerk – dit is veertien jaar, nie eers een geslag nie, en dit moet ʼn groot verrassing wees, omdat dit net veertien jaar gelede gelyk het of daar uitbundige voorrade voedsel beskikbaar is.  Soos die bakterieë in die bottel kan ʼn bevolking eeue lank elke veertien jaar in getalle verdubbel, maar hulle sal net in die laaste veertien jaar uitvind dat kosvoorrade onvoldoende gaan word.

Dit is die wese van Malthussiese demografie, en is ʼn siening wat dikwels onder hewige kritiek deurgeloop het.  Tog is daar ʼn knaende onsekerheid wat dit moeilik maak om dit summier te verwerp.  Dit is wel die geval dat Malthussiese demografie nie die verrassende landbourewolusie voorspel het nie.  Mensgemaakte kunsmis en veral gifstowwe wat landbougewasse teen peste beskerm, het voedselverskaffing geweldig laat toeneem oor die laaste eeu, en die wêreld se bevolking het in ooreenstemming hiermee gegroei tot meer as ses miljard.  Dit lyk steeds of voedsel uitbundig beskikbaar is.

Daar is egter ʼn paar donderwolke op die horison:  Eerstens merk ons op dat kunsmis uit aardgas en olie vervaardig word, en hierdie grondstowwe is besig om skaars te raak.  Landboupeste is besig om weerstand teen gifstowwe op te bou.  Die genetiese rewolusie om beter gewasse te teel, bring ten beste marginale verbetering in produksie, vergeleke met die uitstekende resultate wat kunsmis en pesbeheer gebring het.  Verder is vrugbare grond (die boonste paar duim van landbougrond) besig om uitgeput te raak in groot dele van die wêreld, en word baie gewasse gebruik om biodiesel en etanol te vervaardig (eerder as voedsel) om ʼn groeiende olietekort te verlig.

Dit begin dus lyk asof daar ʼn plafon in voedselverskaffing bereik word.  As bevolkings nie stabiliseer nie, is daar ʼn klassieke Malthussiese nagmerrie aan die kom:  ʼn eksponensieel groeiende bevolking wat hulle bottel figuurlik vul en laat oorloop, en wat op die koop toe ook bitter min waarskuwing gaan kry dat iets besig is om verkeerd te loop.

Dit lyk reeds asof politieke en sosiale onrus in sekere wêrelddele terug te voer is na Malthussiese katastrofes – dele van Wes-Afrika (die Ivoorkus) en Suid-Amerika, Haïti, Zimbabwe,  Fiji, en nog ander gevalle, waar eens taamlik vooruitstrewende lande of streke meteens (sonder waarskuwing) in anargie en onluste verval het, en waar die basiese eienskappe van die ellende voedseltekorte, anargie, omgewingsverval, en veral die onvermoë van die regering om genoegsame sosiale dienste te verskaf om ʼn groeiende bevolking te dien, opvallend is.

Daar bestaan deesdae neo-Malthussiese denke wat bevolking en ekonomie met politieke verandering en onluste korreleer.  In dié opsig is Suid-Afrika ʼn voorbeeld waar oneweredige bevolkingsgroei tussen verskillende bevolkingsgroepe politieke gevolge gehad het, en dit is opmerklik dat sterk bevolkingsgroei in die swart bevolking waarskynlik die gevolg is van die wit Suid-Afrikaanse verskaffing van voedsel en mediese dienste.

In die 1980s het James Goldstone en David Lempert ʼn Malthussiese model voorgestel om politieke en ekonomiese toestande in Mauritius te bestudeer, en Lempert het selfs na die Russiese rewolusie en Stalin se regering uit dié oogpunt gekyk.  Politieke onluste in Palestina en die mensemoord in Rwanda en die Kongo (wat die wêreld se snelgroeiendste bevolking het) is soortgelyk skynbaar die gevolg van ʼn Malthussiese spanning tussen bevolkingsgroei en beskikbare hoeveelhede voedsel en vars water.

Malthus is reeds in 1834 oorlede, en van sy idees het polieke denke in veral Engeland en die Weste baie beinvloed.  Charles Darwin, asook die Britse koloniale owerhede, het beide baie aandag aan sy idees gegee, maar ander het sy teorieë erg veroordeel, en veral marxiste het nie veel erg aan hom nie.

Die mees onrusbarende idee wat ons by Malthus vind, is die opmerking dat daar feitlik omtrent nooit genoegsame waarskuwing is dat iets verkeerd loop nie.  Onluste in Kenia is skielik en skynbaar onverhoedbaar, en kon nie voorspel word nie.  Suid-Afrika het 70 jaar lank in relatiewe stabiliteit bestaan tot 1980 voor onluste en ʼn vinnig groeiende swart bevolking die land in net 10 jaar totaal verander het. Min mense het in 1980 geglo dat die land binne net vyftien jaar met ʼn ANC-regering sou sit.

Onderliggend aan die skielike omverwerping van die status quo in Suid-Afrika is eksponensiële bevolkingsgroei en die verhouding daarvan tot beskikbare bates.  Dat eersgenoemde laasgenoemde skielik en fataal verbysteek, is Malthus se mees onstellende insig.free slots cleopatra no downloadsданильченко юрий брониславович прокурор

Kenia: Afrika se volgende demokrasie

ImageGedurende die onlangse Keniaanse verkiesings is daar 600 mense dood. In Afrika waar miljoene mense soms omkom in etniese oorloë, volksmoord of hongersnood, is dit nie ʼn getal wat vir ʼn lang tyd onthou gaan word nie. Nogtans bevat die Keniaanse verkiesings wat met groot fanfare aangekondig is en ook deur waarnemers van die EU bygewoon is vir ons vele lesse.

Die eerste les is dat die vasteland van Afrika altyd “ʼn volgende demokrasie” oplewer. Op ʼn stadium was dit die Ivoorkus wat aan almal voorgehou is as “model” vir die res van die kontinent, met ʼn stabiele regering, ekonomiese voorspoed en beduidende getalle blankes wat tegniese poste in die land beklee het. Maar die Ivoriaanse demokrasie het sedert 1998 toenemend in etniese konflik en uiteindelike burgeroorlog verval met Laurent Gbagbo wat tans die septer swaai. Intussen het buitelanders, veral blanke Franse, die land uit gevlug en die ekonomie het grotendeels in duie gestort.

Wat vir die Ivoorkus geld, geld ook vir die sogenaamde Demokratiese Republiek van die Kongo wat omtrent so “demokraties” is soos die voormalige Duitse Demokratiese Republiek. Slegs enkele maande gelede het die EU die eerste verkiesing in 40 jaar in dié land ten bedrae van 500 miljoen euro geborg. Enkele weke lank was die Kongo Afrika se “volgende demokrasie” totdat burgeroorlog in die strate van die hoofstad, Kinshasa, uitgebreek het. Die stamgeweld wat reeds vier miljoen lewens geëis het, duur onverpoos voort.

Dit word dikwels gesê dat Afrikane nie toekomsgerig leef nie. Mense op die kontinent bestaan van dag tot dag, daar vind nie veel beplanning plaas nie, vervoerstelsels word nie onderhou nie, boerdery word verwaarloos en vroeër of later breek daar ʼn krisis uit. Dan is dit tyd vir die VN en Westerse hulporganisasies om in te gryp.

In 1980 was Zimbabwe Afrika se “volgende demokrasie”. Britse kommentators het lofprysinge aan Robert Mugabe geskryf en die historikus Thomas Pakenham het die land in die laat negentigerjare nog as ʼn model vir die wêreld voorgehou deur te verwys na Mugabe se “verdraagsaamheid teenoor etniese en rasseminderhede”. Sedertdien het Mugabe in ʼn diktator ontaard wat etniese minderhede soos die Matabeles (hy behoort self tot die Sjona-stam) vervolg het, alle blankes uit sy land verdryf, hul eiendom gekonfiskeer en sy land se ekonomie vernietig het.

Desnieteenstaande is Mugabe ʼn maand gelede met volle eerbewys deur die EU te Lissabon by ʼn spitsberaad ontvang en word daar deur wyd gespekuleer oor Zimbabwe se “terugkeer na demokrasie” – asof daar ooit werklik demokrasie in daardie land geheers het. Maar in Afrika is daar altyd ʼn volgende demokrasie; hetsy die Ivoorkus, hetsy Kenia, hetsy die Kongo, hetsy Zimbabwe.

Ook Suid-Afrika, die mees ontwikkelde land in Afrika, is in die vroeë negentigerjare voorgehou as die kontinent se volgende demokrasie. Mandela, ʼn eertydse kommunis en ʼn middelmatige prokureur wat tot die Xhosastam behoort, is deur die wêreld opgehemel as die grootste leier sedert John F. Kennedy, Charles de Gaulle of selfs Julius Caesar.

Tans verkeer Suid-Afrika in die vroeë fase van ʼn etniese magstryd tussen die magtige Xhosas en hul historiese mededingers, die Zoeloes, wat angstig deur die Afrikaners en die res van die land se blanke bevolking dopgehou word. Die kanse dat Suid-Afrika binne die afsienbare toekoms dieselfde paadjie as Zimbabwe gaan loop, is meer as vyftig persent.

Stamgebondenheid, asook ʼn tradisionele waardestelsel wat haas onversoenbaar met Westerse demokrasie is, verteenwoordig ʼn gegewe in Afrika. Nogtans sien bemoeisieke Westerse waarnemers, wat op die vasteland met sonbrandroom en muskietweerder toesak, telkens ʼn volgende demokrasie raak en is bereid om miljoene euro daarop te verwed.

Sedert die einde van die Koue Oorlog het demokrasie, asook verkiesings wat met buitelandse geld gefinansier word, een van die vernaamste oorsake van oorloë en stamgeweld in Afrika geword. Niks gaan egter die Westerse safarigangers met hul verkykers en veldgidse keer om demokrasie aan die naturelle te bring nie.

детскии игрушкилобановский александр дочь

Matriekuitslae: kul jou hier, kul jou daar…

ImageIn vandag se Sunday Times verskyn daar ʼn berig oor die matriekuitslae wat so pas vrygestel is. Volgens die koerant sien die topskole in die Gautengprovinsie so daar uit: Holy Trinity Secondary School, Ivory Park Secondary, Hoërskool Vanderbijlpark, Hoërskool Riebeeckrand en Afrikaanse Hoër Meisieskool.

Wag ʼn bietjie: Wie het al van Holy Trinity Secondary School gehoor? ʼn Internetsoektog laat ʼn skool met daardie naam in die Winterveldplakkerskamp uitspring. En ja, Ivory Park is insgelyks ʼn “informele buurt”.

Dus, as mens nou die Gautengse LUR vir onderwys, Angie Motshekga, kan glo, skop hoërskole in die plakkerskampe met uitsluitlik swart leerlinge deesdae stof in die oë van die top-Afrikaanse skole soos Afrikaanse Hoër Seuns, Waterkloof, Menlopark, Linden of Randburg in Johannesburg, asook Florida en Monument aan die Wesrand, om maar enkeles te noem. Net in Pretoria bestaan daar 36 groot Afrikaanse hoërskole met byna uitsluitlik middelklas- Afrikanerleerlinge. Aan die Rand en in die Vaaldriehoek moet daar ten minste nog soveel Afrikaanse hoërskole wees; wat het van hulle almal geword? Het hulle matriekslaagsyfers skielik gedaal tot onder 94,9 persent, wat blykbaar Ivory Park se wonderbaarlike slaagsyfer is?

In die goeie ou dae, voordat die ANC op ons losgelaat is met uitkomsgebaseerde onderwys en ander klugtige programme, het ons Afrikaanse skole jaar ʼn gemiddelde slaagsyfer in die matriekeindeksamen van 98% gehandhaaf. Jaar in, jaar uit. Dit was so te sê ʼn wêreldrekord!

In ʼn Eerstewêreldland soos Frankryk is die matriekslaagsyfer (Baccalauréat) maar 80%. In Engeland, die wonderlike Engeland waarvandaan die ANC-narre soos Mary Metcalfe, Kader Asmal en die ewe Britsklinkende Naledi Pandor al hul metodes en foefies invoer, was die matriekslaagsyfer op die sogenaamde “AS-vlak” vanjaar maar 86,5%. Daarteenoor het die Britse slaagsyfer op die A-vlak wat universiteitstoelating verskaf – en dus uit uitgesoekte studente bestaan – vanjaar met ʼn onverwagte 4,5% vanaf 89,8% tot 94,3% gestyg. Vele Britte glo dat die A-vlak se standaard gedaal het, vergeleke met 1990, toe dit maar 77% was.

Maar in Suid-Afrika se plakkerskampe waar onderwysers staak, die boeke dikwels in die middel van die jaar eers uitgedeel word en mens in skooltyd leerlinge in uniform in die strate kan sien ronddwaal, gaan dit klopdisselboom met onderwys! Toe Kader Asmal oorgeneem het en al die vorige onderwysdepartemente tot een saamgesmelt is, was die matriekslaagsyfer 43% wat vir ʼn land soos Suid-Afrika met Derdewêreldtoestande in sogenaamde “agtergeblewe” skole min of meer realisties was. Maar toe begin die goëlery met syfers.

In die eerste instansie het die ANC se rasseideologie bepaal dat daar 5% by die wiskundepunte van alle swartes gevoeg moet word in ʼn kunsmatige poging om die haglike slaagsyfer onder swartes sover dit dié sleutelvak betref, op te pomp. Volgens ʼn berig in Beeld oor die afgelope paar dae, is tot 10% by die matriekgemiddeld van leerlinge gevoeg tydens ʼn proses van “normering” wat glo gedoen word om jaar-tot-jaarvariasies in die punte uit te stryk. In weerwil van vanjaar se langdurige staking en amok by verskeie “agtergeblewe” skole, het die algehele slaagsyfer dus net effens gedaal tot 68,3% van verlede jaar se 70,7%.

Die vraag is uiteindelik of ʼn matrieksertifikaat nog enigiets beteken, in die lig van die feit dat die ANC daarvan ʼn minderwaardige kwalifikasie gemaak het? Universiteitsdosente kla steen en been dat die materiaal wat hulle deesdae vanaf die skoolbanke ontvang, nie behoorlik kan skryf of spel nie. Maar die goëlery met slaagsyfers duur voort.

Onder die omstandighede is dit verblydend dat die meerderheid Afrikaanse skole steeds iets van ons tradisionele standaarde handhaaf. Die hoof van ʼn bekende hoërskool in Pretoria het blykbaar vanjaar voor ʼn vergadering van ouers en leerlinge in die skoolsaal prontuit gesê: “Aan hierdie skool steur ons ons nie veel aan wat die minister van onderwys sê nie.” Dit is die regte gees!

Ongelukkig weet ons dat die ANC in sy maniese nivellering en vernielsug gaan aanhou om Afrikaanse skole te teiken en te probeer afbreek. Die Sunday Times, asook die ANC self, is reeds hoog in hul noppies met die soort onderwys wat in Ivory Park geskied en wil sien dat daardie onderwys ook na die oorblywende Afrikaanse hoër- en laerskole uitgevoer word.

Die honderde duisende funksioneel ongeletterdes en ongesyferdes wat jaarliks danksy Pandor en kie. se kulkunsies matrieksertifikate ontvang, beland op die arbeidsmark waar hulle in die globale ekonomie veral met gedissiplineerde Oosterlinge moet meeding.

Terwyl dit ʼn riem onder die hart is dat soveel Afrikaanse leerlinge aan ons hoërskole steeds pragtige prestasies en ongelooflike getalle onderskeidings aanteken, moet ons besef dat eenoog in die land van die blindes koning is.

Toenemend sal Afrikaanse skole hul eie standaarde moet stel en hul nie te veel moet steur aan die klug wat die verpolitiseerde matriekeindeksamen geword het nie. Strenger interne toetse en eksamens moet deur skole gebruik word om die prestasie van hul leerlinge te meet.

?5 free bet no depositФильчаков прокурор

Einde van ANC-hegemonie?

Die hoofrede hoekom ek Mnr. Zuma geluk sou wens met sy beslissende oorwinning, is nie omdat ek dink hy ʼn goeie president vir die land sal wees nie, ook nie omdat hy die Afrikaner sg. “goedgesind” is nie, maar om ʼn geheel ander rede. Soos ek reeds in my vorige rubriek oor hierdie kwessie, Zuma-Mbeki-tweestryd kan tot konflik lei verduidelik het, hou die Mbeki-Zuma-tweestryd niks goeds in vir die ANC nie.

Vir my was Mbeki se nederlaag so soet soos die Skuimbokke, ag jammer Springbokke, se wêreldbekeroorwinning vir baie Suid-Afrikaners was. Vir ewig is daardie afgerekte depressiewe gesig van Mbeki, asof die planeet se swaartekrag ewe skielik verdriebubbel het, in my verstand ingeëts. Vir Zuma gee ek egter nie ʼn duit om nie en stellig dink ek net so min van hom as van Mbeki. Hy is beslis ʼn korrupte mens  wat  waarskynlik die beginsels van demokrasie nog swakker begryp as Mbeki. Sy poltieke denke volg waarskynlik tradisionele Afrikadenke, in die trant van: die sterkste man vat alles.

Hy is ʼn charismatiese en opportunistiese politikus. Die man het geen beleidsbeginsels nie. Hy praat met almal en elkeen wat bereid is om na hom te luister. Sy bedmaats is kommuniste, die swart vakbondwese en die ekstremistiese ANCYL. Geen van hierdie partye is die Afrikaner goedgesind nie…inteendeel. Behalwe vir sy enorme etniese Zulu magsbasis het Cosatu, ANCYL en die SAKP gesamentlik hom van ʼn ietwat breër etniese magsbasis voorsien.

Selfs die verlinkse prof. Willie Esterhuyse het reeds voor Zuma se verkiesing vermeld dat Suid-Afrika beslis nou ʼn nuwe fase betree. Toegegee Esterhuyse is ʼn Mbeki-sikofant, maar Zuma het implisiet  aan sy vakbond- en kommunistiese vennote belowe om die tweede fase van die rewolusie te voltrek. Die Sowjetplan vir SA was nog altyd die tweefaserewolusie. Dit is waar die SAKP, wat die Zuma kamp se “dinkskrum” is, hul ideologie ontwikkel het.

Ten eerste was daar die Nasionaal Demokratiese Rewolusie (NDR) wat later deur die Sosialistiese Rewolusie (SR) gevolg moet word. Die NDR is dít wat sedert 1994 tot op hede plaasgevind het, naamlik bevryding van die wit “onderdrukker’’ met die gepaardgaande instandhouding van ʼn kapitalistiese ekonomie en die aftakeling van alle magstrukture van die onderdrukker (Afrikaner). Wanneer dit voltrek is (en dit is voltrek), volg die SR. Mbeki het hom onwillig getoon om tot hierdie tweede fase voort te gaan.

Die SAKP, ANCYL en Cosatu, wat Zuma heelwat bearbei en ondersteun het, sien hom as die man wat ons na die tweede fase gaan neem. Die SR is die fase waarin die nasionalisering van die ekonomie veronderstel is om plaas te vind en waar die blankes van die meeste van (of al) hul bates ontneem gaan word. Persoonlik dink ek dat Zuma hoogstens sal probeer om die SR ten dele uit te voer, bloot om sy kommunistiese bedmaats tevrede te hou. Hy sal nie potensiële vennote in Groot Besigheid wil vervreem nie; boonop verstaan hy die voordeel, finansieel en andersins, wat hierdie vennote vir homself en die ekonomie inhou. Die SR sal eerder, so glo ek, gereserveer word vir die blanke middelklas, boere, ens. Vinniger plaasonteienings, verregaande boedelbelastings of selfs boedelonteienings, die onteiening van persoonlike addisionele eiedomme soos ʼn tweede huis, nasionalisering van privaatskole ens., is waarskynlik wat mens kan verwag. Groot Besigheid, wat in so ʼn geval die meeste van hul persoonlike bates buiteland toe sal verskuif, sal hom waarskynlik nie hierin teenstaan nie.

Zuma se agenda is egter geensins ideologies, soos dié van die SAKP of Cosatu nie. Zuma se agenda is sy eie politieke ambisies en aspirasies. Deel daarvan is om RSA-president te word en ʼn aansienlike onderdeel daarvan sal beslis wees om die Mbeki-kamp van alle mag te stroop en selfs op persoonlike vlak te ruïneer.

Zuma se opportunistise en charismatiese aard is wat maak dat hy bereid is om beloftes aan almal vanaf die “regse” Afrikaner tot die SAKP te maak. Nogtans gaan dit oor homself. Hy tree in gesprek met almal wat siek en sat vir Mbeki is. Hy mog onlangs met ʼn  “hand van vriendskap” na die Afrikaner uitgereik het, maar ek sal geen hoop daarop plaas nie. Net ongeveer twee weke gelede het hy in ʼn onderhoud met ʼn Rapportjoernalis homself hierin weerspreek deur te sê dat onder sy administrasie daar nie meer Afrikanerskole of -universiteite sal wees nie. Nee, ek dink nie Zuma is ons hoop op outonomie of een of ander vorm van bevryding nie.

Die hoop wat Zuma aan die Afrikaner verleen, is dat hy die ANC verdeel het en gevolglik vorentoe die organisasie net gaan verswak, al glo hy dat hy die beweging gaan konsolideer en onder homself gaan versterk. Sy oorwinningseuforie en gebrekkige intellek sal hom nie die teendeel laat insien nie.

Met Zuma as ANC-president moet die hooghartige pseudointellektuele Mbeki, wat beleidskepping as sy alleenreg beskou, nou gehoor aan die nuwe partyleier gee. Die ANC-struktuur en grondwet vereis dat Mbeki geen beleid op sy eie meer kan maak nie. Waar Luthulihuis in die verlede Mbeki se instruksies gevolg het, keer die rol nou om. Mbeki se hande is vasgebind en hy kan niks doen as Zuma dit nie goedkeur of selfs as hy direkte instruksies aan Mbeki gee nie. Mbeki bevind homself nou in ʼn onhoudbare dilemma. Ek glo nie Mbeki het die sielkundige samestelling om dit te kan hanteer nie. Konflik tussen die Uniegebou en Luthulihuis is nou onvermydelik.

Kort voor Zuma se verkiesing as ANC-president het Cosatu en die ekstremistiese ANCYL beloof dat hulle geen rede sien waarom Mbeki nie sy oorblywende agtien maande as Republiekspresident kan uitdien nie. Hierdie stelling was egter blote goedkoop politiekery. ʼn Gedeelte van Zuma se ondersteuningsbasis, ʼn groepie Xhosas, die Sotho’s e.a., is swaaistemmers. Baie van hulle het ʼn lojaliteitsgevoel teenoor Mbeki, maar Zuma spreek tot hul basiese politieke behoeftes. Met die “kennis” dat Mbeki beloon word met sy regmatige en wettige uitdiening van sy termyn kon hulle hul gewete sus en dus in onskuld vir Zuma as ANC-president stem. Het hulle enige vooraf bevestiging of vermoede gehad dat daar ʼn kans is dat Mbeki uit die Uniegebou gedruk gaan word, sou hulle waarskynlik vir Mbeki gestem het. Dan was Zuma se kanse om te wen heelwat skraler en sou die SAKP, Cosatu en ANCYL se hoop op die sosialistiese rewolusie (SR) verskraal.

Die verdeling wat egter reeds in die ANC bestaan, is myns insiens onoorkombaar. Met Pietersburg is die paleisrewolusie teen Mbeki bykans voltrek. Die samewerking tussen Luthulihuis en die Uniegebou gaan op sy beste uiters problematies wees. Die radikaliste in die Zuma-kamp (waarvan daar baie is), om nie te praat van sy die nuwe NUK-lede met hul eie kabinetsambisies nie, sal die saak begin opper dat Mbeki en sy kabinet geen politieke mandaat meer het om die land te regeer nie. Druk gaan toeneem om die Uniegebou oor te neem reeds voor Mbeki en sy kabinet se wettige termyn verstryk.

Die ANC-kohesie is tot onlangs deur verekeie faktore in stand gehou. Een so ʼn uiters belangrike samebindingsfaktor tot kort na 1994 was blanke mag in staatstrukture. Die blanke hou egter geen meer bedreiging in nie en is effektief ontmagtig. Daardie kohesiebouende faktor het dus verdwyn. Mens sou dit kon vergelyk met die Gorbatsjoftydvak waarin die Koue Oorlog deur onderhandelinge tot ʼn einde gebring is. Die Weste was nie meer ʼn bedreiging nie. Toe die interne leierskrisis ontstaan, was daar nie meer die gemeenskaplike vyand om Sowjeteenheid te handhaaf nie; die magtigste moondheid ter wêreld het oornag uitmekaar gespat. Etniese faktore het ook vir die eerste maal ʼn rol begin speel. Die ANC-party en staat kan nou ʼn soortgelyke paadjie loop.

ʼn Moontlike scenario is dat hierdie ongeduld gaan deurslag vind by die voetsoolondersteuningsbasis van Zuma. Die Zuma-kamp sou dan met hul ongeduldige meerderheid beide die druk aanvoel en die selfvertroue begin ontwikkel om die Mbeki-regering te vra om te ontbind. Spanning gaan verhoog. Zuma sou selfs kon begin om van Mbeki se ministers met sy eie apparatsjieks te vervang. Dit kan die eerste poging wees om Mbeki reeds binne die regering te isoleer. Mbeki gaan dit beslis probeer teenstaan sou dit ter sprake kom.

In die geval van so ʼn scenario kan konflik verskeie vorme aanneem en Mbeki mog dit nodig ag om homself te wend tot die veiligheidsmagte om sy bewind in plek te hou. (Met die verhoogde spanning is daar die kans dat Mbeki uit vrees vir weerwraak (Afrika-styl) na afhandeling van sy wettige termyn dalk glad nie sy pos sou wou ontruim nie.) Tog dink ek dat die krisis voor die einde van die verstryking van Mbeki se presidensiële terwyn tot so ʼn hoogtepunt gedryf sou kon word dat die ANC in twee sou skeur met sekere faksies wat selfs heeltemal kon wegbreek. Mens praat dan eerder van ʼn verbrokkeling. Die krisis sou ook kon neerslag vind binne die veiligheidsmagte.

Indien so ʼn scenario sou uitspeel, sou die ANC se mag as party gebreek wees en die regering self sal sukkel om orde te handhaaf. Dit sou onvermydelik gewelddadig wees vir Suid-Afrika. ʼn Magsvakuum en wanorde sou noodwendig volg.поршневой компрессорпрокурор харьковской области