Vyf, ses jaar gelede het ek in Rapport geskryf dat Suid-Afrika op ʼn Zimbabwe afstuur. Destyds is sulke kommentaar honend deur Suid-Afrika se koor aartsoptimiste begroet wat my gewys het op “die beste grondwet ter wêreld”, die groeiende ekonomie, “goeie rasseverhoudinge” en dergelike meer. Toentertyd het ek soos ʼn pretbederwer gevoel deur mense te wys op die onontwykbare realiteite van transformasie en die anti-blanke ideologie wat daarmee saamhang.Waarskynlik het Eskom die grootste bydrae tot hierdie ommeswaai gemaak, want as die ligte afgaan is dit moeilik om jou te verbeel dat die land steeds goed bestuur word deur die trop bannelingpolitici wat FW de Klerk onder druk van Brittanje en Amerika agtien jaar gelede hier op ons losgelaat het.
Die redakteur van Rapport, Tim du Plessis, het sedert verlede jaar insgelyks ʼn nuwe noot ingesit en sien nou al hoe meer probleme op die horison. Aan die een kant is dit goed dat Afrikaners en ook ʼn massasirkulasiekoerant soos Rapport begin om ons Afrikawerklikheid in die oë te kyk. Aan die ander kant bestaan die gevaar dat die publiek sonder die nodige perspektief in so ʼn terminale depressie mag verval dat die kommerwekkende stroom emigrante na Australië en ander plekke net groter gaan word.
Net gister was ek by ʼn aanbieding oor die komende nasionale begroting deur die ekonoom, Dawie Roodt. Sy siening is dat die huidige fiskale beleid onhoudbaar is, want Suid-Afrika bestee reeds die maksimum aan maatskaplike toelaes, maar niks aan infrastruktuur nie. Die elektrisiteitskrisis, maar ook paaie wat verkrummel en staatsdiensgeboue wat as ongeskik vir menslike gebruik verklaar word, gaan een of ander tyd druk op die nasionale begroting plaas. Volgens Dawie Roodt, kan Suid-Afrika eenvoudig nie die kombinasie van infrastruktuurbesteding en uitgawes op allerlei toelaes wat reeds aan 12 miljoen mense betaal word, bekostig nie.
Trevor Manuel se veelgeroemde begrotingsoorskot gaan dan soos mis voor die son verdwyn.
Die feit dat ekonome soos Dawie Roodt en Mike Schüssler, wat insgelyks die aanbieding bygewoon het, deesdae die donker wolke op die horison begin raaksien, is tekenend van die verskuiwing wat tans besig is om plaas te vind. Dit sou daarom rampspoedig wees indien hierdie nuwe werklikheidsbesef wat onder ʼn uiteenlopende groep Afrikaners plaasvind, net uitloop op ʼn nuwe vorm van oorgawe, hetsy deur emigrasie, hetsy deur die passiewe aanvaarding van die huidige omstandighede.
Die magsoorname deur die ANC was nóg onafwendbaar nóg permanent. Die krisisse wat tans in die land voelbaar raak, illustreer juis die onvermoë van die groep buitelandse bannelinge onder Mbeki, binnekort onder Zuma, om ʼn verwikkelde nywerheidstaat soos Suid-Afrika te regeer.
Deel van daardie onvermoë is ook die gebrek aan beheer oor die staat en al sy magsinstrumente. Eintlik beskik die ANC oor geen werklike mag nie, behalwe dit wat op ʼn skinkbord in 1994 aan hom gebied is, wat al die regeringsposisies, asook beheer oor die SAUK en ander propagandamiddele, insluit. Indien die Afrikanervolk hergroepeer en die gedeeltelike steun van die Engelse blankes, asook goedgesinde bruinmense, Indiërs en swartes monster, kan ons die ANC ontsetel en uiteindelik vernietig soos wat hy tans poog om ons te vernietig. Solank as wat daar nog twee of drie miljoen Afrikaners in die land oorbly, sal ons altyd oor daardie potensiaal beskik.
Hoe groter die huidige krisis rondom kragvoorsiening, veiligheid, grond, onderwys en ander kwessies word, hoe meer behoort ons te beplan vir wat na die ANC en sy ongewenste magsmonopolie kom.