Anton Barnard – Bladsy 21

Krag, kos en kitsbevrediging

Suid-Afrika is die afgelope week of wat geteister deur aanhoudende kragonderbrekings. ‘n Onafhanklike energiekonsultant, Mnr Andrew Kenny, is ‘n uitgesproke kritikus van die ANC-regime se gebrek aan toekomsvisie. Volgens mnr Kenny het hy al tien jaar gelede gewaarsku dat daar ‘n krisis met kragvoorsiening sou voorkom. Daardie waarskuwings is egter deur die regime geïgnoreer en vandag ly Suid-Afrikaners daaronder.

Een gevolg van die kragonderbrekings is byvoorbeeld dat rou riool in riviere gestort word. Die SAUK berig vanoggend dat die inwoners van ‘n gebied wat strek vanaf Hartbeesboort tot by Bronkhorstspruit menslike afval in hul drinkwater kan verwag, aangesien miljoene liter riool nie behandel kon word nie. Die waterwerke wat drinkwater aan bogenoemde gebiede verskaf, is stroomaf van die rioolwerke. As ek in Bronkhorstspruit gewoon het, was gebottelde water my voorland.

Andrew Kenny sê dat daar tans slegs een steenkoolsentrale in die Noord-Transvaal gebou word, wat eers teen 2011 voltooi sal word. Die beplande tweede kernkragsentrale in die Weskaap sal eers teen 2015 voltooi wees. Dit beteken dat die huidige vlaag kragonderbrekings minstens vir die volgende dekade met Suid-Afrikaners sal wees.

Die situasie met ontoereikende elektrisiteit is uiteraard geen nuwe verskynsel in Afrika nie. Die groot meerderheid Afrikalande het óf wispelturige elektrisiteitsvoorsiening, óf daar is glad nie elektrisiteit in baie gebiede nie. Selfs al word kragsentrales met buitelands hulpgeld in Afrika opgerig, is die verspreidingsnetwerke so ontoereikend dat die vasteland vir baie jare nog sonder behoorlike elektrisiteitsvoorsiening sal wees. Suid-Afrika se oormaat elektrisiteit was dus ‘n anomalie in Afrika, en is "veroorsaak" deur die vorige regering se vermoë om behoorlike toekomsbeplanning toe te pas.

Elektrisiteit is slegs een aspek van die onvermoë van die ANC-regime om te kan beplan. In ‘n verregaande skema wil die owerhede die Ben Schoeman-snelweg se regterkantste baan reserveer vir voertuie met drie of meer insittendes. Internasionale vervoerpraktyk is egter om dit eerder vir voertuie met twee insittendes te doen, en dit gebeur in lande met toereikende openbare vervoer wat aan pendelaars ‘n realistiese alternatief bied. Die internasionale ervaring toon ook dat die impak slegs klein is en dat daar sodoende slegs ‘n klein toename in die aantal saamryklubs plaasvind.

Hierdie skema is dus gewaarborg om die probleme op die Ben Schoeman te vererger. Die groot gros motors wat tans in drie bane ry, gaan in die toekoms in twee bane moet ry. Dis niks meer as ‘n desperate poging om iets te doen aan ‘n situasie wat insgelyks tien jaar gelede reeds aandag moes geniet het nie. Die enigste realistiese oplossing sou wees om nog deurpaaie te bou, maar dit neem baie jare, en weer eens moes daar reeds ‘n dekade gelede beplan gewees het hiervoor.

Die vraag kom onwillekeurig by mens op: waarom kan die regime en Afrikane oor die algemeen klaarblyklik nie beplan nie? Ek doen die volgende verklarings aan die hand:

1. Die ou verdagte van regstellende aksie. Hieroor hoef ek nie veel uit te wei nie. Derduisende blanke kundiges soos elektriese en siviele ingenieurs is as gevolg van die regime se rassisme etnies uit die staatsdiens gereinig. Hulle is vervang deur onkundiges – met voorspelbare gevolge.

2. ‘n Gebrek aan toerekeningsvatbaarheid, wat ‘n universele kwaal op die kontinent is. Enkele jare gelede is die Amerikaanse deelstaat Kalifornië ook geteister deur kragonderbrekings soortgelyk aan dié wat tans in Suid-Afrika plaasvind. Kalifornië is tradisioneel ‘n staat wat vir die Demokrate stem, maar wydverspreide ontevredenheid onder die kieserskorps oor die elektrisiteitstekort het daarvoor gesorg dat die Demokraat Gray Davis deur ‘n Republikein, Arnold Schwarzenegger, vervang is as die goewerneur van Kalifornië.

In Afrika werk dinge egter nie so nie. Daar is klaarblyklik in die Afrikakieser se verstand geen verband tussen sy stemreg en sy persoonlike situasie nie. Onbevoegde regerings soos dié van Zanu-PF en die ANC kan vir donkiejare aan bewind bly, sonder dat die gedagte by die kieserskorps opkom om bloot vir ‘n meer bekwame regering te stem. Veral in Suid-Afrika, waar verkiesings geen doel dien buiten as ‘n soort rassesensus nie, is dit voorspelbaar dat die ANC geen risiko loop om vervang te word deur ‘n regering met die vermoë om wel te beplan nie.

3. Myns insiens is die eersgenoemde twee faktore egter slegs simptome van die grondliggende oorsaak van die probleem. Die geskiedenis het reeds honderde jare vóór Edison getoon dat daar ‘n fundamentele probleem met toekomsbeplanning in Afrika bestaan. Die eerste aanduidings hiervan was te vinde in Afrikane se landboupraktyke wat oor derduisende jare strek.

Jared Diamond het in sy boek Guns, Germs and Steel die opmerking gemaak dat Afrikane geen diere inheems aan die kontinent kon makmaak nie, buiten vir tarentale in Wes-Afrika. Beeste het uit Indië en die Midde-Ooste na Afrika gekom. Ook was die verbouing van gewasse uiters beperk, en is koring byvoorbeeld ook iets wat relatief onlangs uit die Midde-Ooste ingevoer is. Diamond probeer vergeefs om die verskoning aan te bied dat daar nie geskikte diere in Afrika was om mak te maak nie, maar die wilde voorsate van beeste in Indië was sekerlik ook gevaarlike diere, nes Afrika se buffels.

Landbou in gematigde streke van die planeet met groot verskille tussen seisoene, vereis egter toekomsbeplanning. Mielies word in die somer gesaai en in die winter geoes. Oorbenutting van grond verswak die kwaliteit van toekomstige oeste. Boere moet dus beplan om hul gewasse te roteer. Landbou vereis ook meganisering om ‘n groot bevolking te kan ondersteun, al is dit eenvoudige implemente soos ‘n ploeg wat deur ‘n perd getrek word. Afrikane se model was egter bloot om te trek agter hul vee se weiding aan. Van meganisasering en gesaaides wat ‘n groot, permanente bevolking in Afrika kon onderhou, was daar bykans geen sprake nie.

Dit was egter nie nodig vir Afrikane om te kan beplan nie, omdat die trope nie noemenswaardige seisoene het nie, en voedsel die hele jaar deur maklik bekombaar was. Daar is diegene wat spekuleer dat die onbetwiste verskynsel van lae IK onder Afrikane juis hierdeur veroorsaak is. In streke met ‘n kouer klimaat sou dommer mense, wat nie toekomsvisie aan die dag gelê het nie, eenvoudig uitgesterf het.

Die landbourewolusie wat in die res van die wêreld plaasgevind het, het nooit in Afrika plaasgevind nie. Die gevolg hiervan was dat Afrika relatief yl bevolk was toe die Europese koloniseerders die binneland in is.

Vir my is dit duidelik dat daar enorme kulturele probleme in Afrika bestaan en, durf ek dit skryf, ook probleme met denkvermoëns, veral waar dit die toekoms aanbetref. Vir derduisende jare was Afrika se kultuur een van leef vir die onmiddellike. Is jy honger? Slag ‘n bees. Het jy nie beeste nie? Plunder jou bure s’n.

Om terug te keer na Suid-Afrika se krisis met infrastruktuur: die eerste reaksie van die ANC-regime ná 1994 was nie om saam met kundiges te gaan sit en dink oor die toekoms nie. Dit was eerder om die land se ekonomie te plunder deur eerstens die staatsdiens van blankes te reinig. Tweedens is die sakesektor afgepers om miljarde rande aan die elite te oorhandig.

Toe Asiatiese lande soos Suid-Korea gemoderniseer het, het hulle ‘n grootskeepse poging aangewend om hul bevolkings op te voed en syfervaardig te maak. Dit het uiteraard nie onmiddellike rykdom geskep nie, maar die impak oor ‘n paar dekades was dramaties. Suid-Korea was in 1960 net so arm soos Zambië, maar deesdae is daar ‘n enorme gaping in welvaart tussen die twee lande.

Kontrasteer die langtermynvisie van die Asiate met die ANC-regime s’n. Die Xhosa-elite het binne ‘n kort tyd ongekende rykdom bekom deur eenvoudig andere se bates te plunder. Binne ‘n dekade het Suid-Afrika die ontwikkelende wêreld se grootste welsynstaat geword, met twaalf miljoen parasiete wat op drie miljoen belastingbetalers teer. Andersyds boer die land se opvoedkundige standaarde agteruit. Singapoer kom dikwels bo-aan die internasionale lys van wiskundige prestasies onder sy skoliere, teenoor minder as 3000 uit 350 000 swartes in Suid-Afrika wat jaarliks matriekwiskunde op hoër graad slaag.

Hier sien ons weer eens die fokus op kitsbevrediging: die Asiate gee hul mense die gereedskap om hulself mettertyd mee op te hef, maar Afrikane wil nou dadelik ryk word, ongeag die toekomstige impak waarvan.

Vandag sit ons letterlik in die duister as gevolg van Afrikane se onvermoë om die verband tussen huidige optrede en toekomstige gevolge in te sien. Gegewe die oorweldigende getuienis vir hierdie verskynsel in Afrika se geskiedenis, is die enigste misterie hoekom ons vandag verbaas is wanneer die krag weer eens afgeskakel word.

blackjack strategy

Welkome terugslag vir hoof-Tshwene

Hoofman “Tshwene”

Welgedaan aan die VF+ en Afriforum wat daarin geslaag het om die Afro-fasciste van die Pretoriase stadsraad tydelik te stuit om Pretoria se naamborde te vervang met naamborde wat na ’n imaginêre stamhoof, ene Tshwane – iemand wat nooit bestaan het nie – verwys. Min Afrikaners is egter so naïef om ons te verbeel dat hierdie oorwinning enigsins meer is as ’n tydelike uitstel van die onvermydelike.

Te oordeel aan die uitsprake van die persoon in beheer van die stadsraad, burgemeesteres (of is dit hoof-Tshwene?) Gwen Ramokgopa, gáán die ANC egter sy kultuurmoord op Afrikaners pleeg, bloot omdat hy kan. Pretoria gaan uiteindelik Tshwane word. So ook gaan Louis Trichardt en Potchefstroom se name verander. Wat staan ons te doen, gegewe bogenoemde realiteite?

Die Amerikaanse wetenskaplike, Carl Sagan, het ’n stuk geskryf oor menslike gedrag en verhoudings met andere. Hoe behoort ons teenoor ander op te tree, het Sagan gevra. Sagan identifiseer ’n paar verskillende benaderings tot interpersoonlike verhoudings. Een is die goue reël, wat ook in die Bybelboek Mattheus opgeneem is: “doen aan andere soos jy aan jouself gedoen wil hê”.

’n Volgende een is die silwer reël: “moenie aan andere doen wat jy nie aan jouself gedoen wil hê nie.” Gandhi was ’n voorbeeld van iemand wat hierdie benadering gevolg het. Hy het sy volgelinge aangemoedig om nie geweld te gebruik nie, maar hulle terselfdertyd ook aangemoedig om nie aan die owerhede gehoor te gee nie.

Die brons reël sê: "beloon barmhartigheid met barmhartigheid, maar kwaad met geregtigheid." Dit kan gesien word as die goue reël gekombineer met “’n oog vir ’n oog”. As iemand jou ’n guns doen, beloon hom ook met ’n guns. As iemand jou benadeel, benadeel hom ook of straf sy optrede. Ons is nie onvergewensgesind nie, maar daar kan nie net oor ons geloop word nie, met ander woorde.

Die ysterreël is: doen met andere net wat jy wil, omdat jy kan, en alvorens hulle dit aan jou doen. Dit kan ook geformuleer word as: die een wat die mag het, maak die reëls en te duiwel met die ander.

Nes hul ideologiese voorgangers soos Marx, Lenin en veral Stalin, val die ANC-regime duidelik in laasgenoemde kamp. In die ANC se werklikheidsmodel is daar slegs die wil van die etniese swart massa, en natuurlik word daardie wil uitsluitlik deur die ANC geïnterpreteer en afgedwing (niemand is verras dat die ANC hom die alleenreg hierop toegeëien het nie). Omdat die ANC deur middel van die manipulasie van stedelike grense op ’n rassegrondslag politieke mag in Pretoria gekaap het, voel hy dat hy uit hoofde van die etniese diktatorskap van die massas, die reg het om van Pretoria Tshwane te maak.

Hoe behoort die meerderheid blankes wat die naamverandering teenstaan, te reageer op die ANC se ystervuis? Na Sagan se mening werk die goue reël slegs in ’n geïdealiseerde samelewing waar almal in volmaakte vrede saamleef. Dit werk met ander woorde nie in die praktyk nie, omdat menslike samelewings onvolmaak is. Die goue reël sou van Afrikaners verwag om bloot die ander wang te draai oor Pretoria, Potchefstroom en Louis Trichardt, iets wat ek persoonlik nie bereid is om te doen nie.

Gandhi se silwer benadering het ook geblyk om totaal oneffektief te wees teen die ANC, want Afrikaners het uit hoofde van hul ordentlikheid al baie probeer om in dialoog met die ANC te tree. Carl Sagan skryf dat Gandhi se benadering daarop gerig was om die harte van sy onderdrukkers week te maak. Die geskiedenis het egter geleer dat die ANC bloot ordentlikheid, onderhandelinge, redelikheid en oop gesprekvoering soos in Potchefstroom se geval vir swakheid aansien, en dan in ieder geval maak presies net soos hy wil. Selfs ’n oorwinning in ’n hofgeding gaan die ystervuis van die ANC slegs tydelik stuit.

Omdat politiek en mag in Suid-Afrika bykans uitsluitlik op ’n rasgrondslag bedryf en misbruik word, is die ysterreël as gevolg van die getalleoorwig nie vir Afrikaners beskore nie. Al wat dus oorbly, is die brons reël. Die ANC se naamsverandering van Pretoria is iets wat ontwerp is om blankes te na te kom, om hul geskiedenis te ontken en om sy mag op blankes af te dwing. Dit kom neer op naakte magsmisbruik gemik teen ’n ras- of etniese minderheid. Daar is ’n sterk saak daarvoor te maak dat blankes dus mag reageer op hierdie aanval, al is sulke optrede streng gesproke onwettig.

Wanneer die regime egter sy mag en die wet gebruik, veral op ’n rassistiese wyse, het hy en nie Afrikaners nie die deur oopgemaak vir vergeldende optrede. Die brons reël tree dan in werking. Sou die regime dus uiteindelik Tshwane se walglike bobbejaannaam op padtekens aanbring, sou Afrikaners heeltemal geregverdig wees om Pretoria se naam terug te plaas op padtekens met behulp van byvoorbeeld plakkers of verf. Ander verset is ook moontlik, byvoorbeeld vir Afrikaners om hul munisipale belasting te weerhou, of doelbewus laat te betaal. ’n Oog vir ’n oog, met ander woorde. Sou die regime dan sy les leer en sy posisie heroorweeg, kan Afrikaners hul optrede dan tydelik opskort.

Laat die verset begin.

воронеж тестеры

Transformasie word toenemend belaglik

Die ANC se beleid van rassistiese transformasie wat boonop die staatsreligie in Suid-Afrika geword het, was van meet af aan bestem om absurde gevolge te hê. Een voorbeeld hiervan is die perverse ekonomiese aansporings wat veroorsaak word deur swartekonomiesebemagtiging. Om veral staatskontrakte te bekom, moet firmas ’n swart aangesig na buite voorhou. Daarom word swartmense dikwels in posisies aangestel waarvoor hulle glad nie bekwaam is nie, ’n salaris betaal, ’n kantoor in die hoek gegee, maar dan heeltemal geïgnoreer in die gang van normale sakebedrywighede.

Niemand wen uit hierdie situasie nie. Die koste van goedere en dienste styg, omdat onproduktiewe swart passasiers die koste van sake in Suid-Afrika verhoog. Die passasiers wat vir dekoratiewe doeleindes aangestel word, doen self geen regte werk nie en verwerf geen bemarkbare ervaring nie. Hulle wéét hoekom hulle aangestel is en daarom moet hul selfvertroue noodwendig hieronder ly. Broodnodige internasionale beleggings in Suid-Afrika word ontmoedig omdat oorsese maatskappye geen doel daarin kan sien om groot bedrae geld aan mense te oorhandig wat nie ’n bydrae lewer nie. Suid-Afrika se ekonomie word minder mededingend en almal is uiteindelik slegter daaraan toe.

Dit is egter veral op sportgebied waar die beleid van transformasie toenemend omstrede en absurd raak. Daar is geweldige druk op tradisioneel blanke sportsoorte soos rugby om te transformeer. In die praktyk beteken dit dat minder talentvolle swart spelers bo ander spelers verkies word, bloot omdat hulle swart is. Daar is ’n groot uittog van blanke spelers na Europa, weliswaar omdat die besoldiging daar beter is, maar ook omdat blankes besef dat hul toekomsvooruitsigte beperk is, omdat dikwels minderwaardige swart spelers bo hulle verkies gaan word. Sodoende verlaag die standaard van rugby in Suid-Afrika. Die oorblywende spelers speel dan in kompetisies waar ras eerder as talent die bepalende faktor is. Die standaard van rugby word toenemend onmededingend teen lande waar die regerings nie so ’n obsessie met ras het nie en dit benadeel onder andere die swart spelers.

Spankeuses word verwring deur die perverse gevolge van transformasie, tot die regstreekse nadeel van die sportsoort. As gevolg van fisieke verskille tussen rasse, is daar heelwat meer swart of gekleurde vleuels as wat daar swart slotte is. Dit lei tot die belaglike situasie dat die Springbokke Wêreldbeker toe gaan met ’n oorvloed van vleuels in hul groep, omdat die regime se obsessie met ras die keurders dwing om soveel as moontlik swart spelers in te sluit. Daar is egter ’n groot probleem op losskakel in die Springbokspan, maar losskakels soos die Vrystaat se Willem de Waal word oor die hoof gesien, want hy is ’n blanke. Sterkte aan die Springbokke wat nie noodwendig pale toe kan skop of wie se klein, derderangse vleueltjies nie die All Blacks se venynige agterste driehoek kan stuit nie. Ons kan ons kennelik daaraan troos dat die span minstens getransformeerd is, en dis wat uiteindelik tel in die Orwelliaanse nagmerrie van die Nuwe Suid-Afrika, of hoe?

Die Proteas is na die Wes-Indiese eilande toe met swart spelers wat kwalik speelkans gekry het soos byvoorbeeld Loots Bosman, maar sonder ’n erkende draaibalbouler. Of, meer akkuraat, die gekleurde Robin Petersen is kwansuis ingesluit as ’n draaibalbouler, maar Graeme Smith, ’n kolwer, het so min vertroue in Petersen gehad dat Smith eerder self geboul het. Waarom was Bosman en Petersen daar, buiten vir die doeleindes van versiering om die politici gelukkig te hou? Waar het mens al ooit gehoor van ’n ander land wat nie in ’n Wêreldbeker gaan speel om te probeer wen nie, maar om een of ander politieke punt te maak?

In ’n besluit wat egter nuwe dieptes van die absurde peil, het die bestuur van Netbal Suid-Afrika besluit om getransformeerde spanne ’n voorgee te bied. As die verhouding van swart en blanke spelers in ’n netbalspan polities “reg” is, kry die getransformeerde span ’n voorgee van ses doele. By die aanhoor van hierdie belaglikheid moes ek eers seker maak dat die datum nie 1 April was nie, maar die netbalbestuur is klaarblyklik ernstig. Die redenasie agter die besluit is verbysterend, want dit is so goed as om te erken dat swart spelers nie op ’n gelyke voet met blankes kán meeding nie. Dis asof die bestuur van netbal diegene wat aanvoer dat swartes inherent minderwaardig aan blankes is, gelyk gegee het. (Die hoof van Netbal SA is terloops self ’n swart vrou.) Die vraag is dan of hierdie minderwaardigheid slegs tot netbal beperk is. Gaan ons in die toekoms ’n situasie sien waar swartes op alle gebiede ’n voorgee kry in die naam van transformasie?

Ek kan my maklik indink hoe swart mediese studente in die toekoms 40% in ’n eksamen gaan kry bloot omdat hulle opdaag en swart is, maar hul blanke eweknieë moet met nul begin. Sou Minister Tshabalala-Msimang toelaat dat ’n voorgeedokter haar leweroorplanting uitvoer, vra ek myself af? Sou ’n voorgee-advokaat vir Zuma verdedig? Gaan swart krieketspanne ’n voorgee van 100 lopies kry?

Een ding is duidelik. Die lande waarmee Suid-Afrika internasionaal moet meeding, of dit nou op sport-, akademiese of sakegebied is, het reeds ’n voorgee bó Suid-Afrika. Die voorgee wat ander lande geweldig bevoordeel en ’n albatros om Suid-Afrika se nek verteenwoordig, is die ANC-regime en sy waansinnige beleid van rassistiese transformasie.

Kolonialisme en apartheid: die groot welvaartskeppers vir swartmense

Suid-Afrika ly tans onder wydverspreide ontevredenheid oor swak dienslewering. Op byna ‘n daaglikse basis word paaie versper of buitebande aan die brand gesteek in protes teen die regime se onvermoë om die mees basiese dienste aan die bevolking te verskaf. Die oorsake hiervan is legio. Politieke boeties van die ANC word byvoorbeeld op grond van verbintenisse met die regime asook velkleur in poste aangestel wat ver bokant hul vuurmaakplek is. Nes baie van die ander lede van die ANC-regime blameer president Mbeki egter telkens apartheid of kolonialisme vir die bewind se eie onbekwaamheid. Só byvoorbeeld het hy weer die pas afgelope naweek apartheid geblameer vir agterstande in dienslewering.

Een van die syfers wat Mbeki telkens opper in sy pogings om welverdiende kritiek af te weer, is die sogenaamde 350 jaar van kolonialisme. Bostaande syfer word ook telkens in die pers aangehaal, en is vermoedelik afkomstig van die jaar van Van Riebeeck se aankoms in die Kaap, 1652. Die syfer van 350 jaar word bykans altyd in die konteks van veral swartmense se sogenaamde onderdrukking aangehaal. Ek wonder tog hoekom die redaksie van die hoofstroompers skynbaar te bang is om kritiese denke aan die dag te lê oor sienings soos bogaande. Hoekom skryf Tim du Plessis nie vir ‘n slag ‘n redaksionele stuk wat uitwys hoe foutief bostaande redenasie is nie?

Jan van Riebeeck het weliswaar 350 jaar gelede aan die Kaap geland, maar van 350 jaar van koloniale onderdrukking van spesifiek swartmense kan daar geen sprake wees, as mens historiese realiteite in ag neem nie. Let op dat dit veral swartmense is wat glo so geknel is deur "350 jaar" van kolonialisme en apartheid. Bruinmense, alhoewel hulle glo ook “voorheen benadeel” was, suig dikwels aan die agterspeen in die huidige bestel. Xhosas word byvoorbeeld bo bruines verkies wanneer dit by behuising kom, al woon die bruines baie langer as Xhosas in die buurt. Die kolonie aan die Kaap was eerstens aanvanklik klein en grootliks beperk tot die Kaapse Skiereiland, met latere uitbreiding na die Kaapse binneland en Suidkaapse kusstreek.

Tweedens was die plaaslike Khoikhoi, die Strandlopers en Hottentotte (let wel, nie swartmense nie), beide relatief laag in getalle asook ongeneë om handearbeid te verrig, wat die setlaars genoop het om arbeid uit plekke soos Maleisië in te voer. Enige "onderdrukking" van die plaaslike bevolking moes derhalwe van ‘n beperkte omvang gewees het. Of daar sprake kan wees van die grootskaalse onteiening van nomadiese mense soos die Strandlopers se grond, is debatteerbaar. Het ‘n Strandloper (let op die nomadiese strekking van die naam) ooit lank genoeg op ‘n bepaalde plek gebly om op eiendomsreg aanspraak te kan maak?

Daar was veral in die vroeë jare van die Kolonie min of geen impak op swartmense nie. Die Karoo het ‘n natuurlike grens gevorm wat verdere uitbreiding na die noorde en ooste beperk het. Dit het ook swartmense verhoed om die Weskaap binne te gaan. Tot relatief onlangs was daar eenvoudig min of geen swartmense in die Weskaap nie, en was die eerste kontak tussen die setlaars en swartmense dié met die Xhosas op die Oosgrens, sowat 800km van die oorspronklike nedersetting in Kaapstad. Die kontak het ook nie onmiddellik oorgegaan in die sogenaamde onderdrukking van swartmense nie, aangesien daar ‘n uitgerekte fase van konflik tussen die Xhosas en die setlaars was, ‘n soort skaakmatsituasie waartydens die Oosgrens aan die Visrivier redelik staties gebly het. Tot so laat as die twintigste eeu is die Xhosas in die Ooskaap in relatiewe vrede gelaat, met die totstandkoming van die Transkei- en Ciskeituislande. Die agterlikheid van bogenoemde gebiede, selfs vandag nog, spreek natuurlik boekdele oor hoe kolonialisme nie vir swart armoede geblameer kan word nie.

Die grootskaalse kolonisering van die binneland en kontak met swartmense het eers waarskynlik met die Groot Trek begin, wat nie 350 jaar gelede nie maar sowat 170 jaar gelede ’n aanvang geneem het, rondom 1835. Selfs die Groot Trek was egter iets wat vandag nie veel aandag sou trek nie. Daar is skattings dat die Groot Trek slegs 12000 deelnemers ingesluit het, oftewel soveel mense as wat in ‘n kleinerige dorpie soos Ventersburg woon. Ventersburg is ‘n dorpie waardeur mens binne een minuut kan ry op pad Kaapstad toe. Watter impak in terme van grootskeepse "onderdrukking" van die plaaslike bevolking twaalf duisend mense op ‘n gebied van driemiljoen vierkante kilometer (Suidelike Afrika) kon maak, is ook debatteerbaar.

Die prentjie wat egter deesdae voorgehou word van trekboere wat die plaaslike bevolking voor die voet uitgemoor het en brutaal hul grond by hulle afgeneem het, is eenvoudig onwaar. Die Voortrekkers het inteendeel dikwels grond bekom deur middel van onderhandelinge met die plaaslike bevolking. Piet Retief is byvoorbeeld vermoor juis tydens ‘n proses van onderhandeling met Dingaan oor grond. Die verhouding tussen die Voortrekkers was ook geensins altyd dié van verdrukker teenoor verdrukte nie. In Hermann Gilliomee se boek oor die Afrikaners, word daar selfs vertel van Voortrekkers wat verkies het om eerder onder die heerskappy van ‘n swart koning, Moshoeshoe, as onder die Britse vorstehuis te leef.

Daar was voorts dikwels geen plaaslike bevolking om mee te onderhandel oor grond nie – daar was met ander woorde groot gebiede wat bykans geen menslike bevolking gehad het nie. Die Hoëveldstreek was byvoorbeeld yl bevolk as gevolg van die volksmoord onder swartes bekend as die Mfekane, iets wat liefs deur die ANC verswyg word as synde die moorddadige uitwissing van swartes deur ander swartes. Volgens ANC-propaganda is swartes altyd die slagoffers en blankes die boosaards, maar die geskiedenis van die Mfekane vertel ‘n heel ander verhaal. Waar daar wel kontak was tussen Trekkers en die plaaslike bevolking, is die Trekkers se grond óf deur onderhandelinge óf deur ‘n gewapende stryd bekom, maar weer eens was gewapende konflik beperk tot ‘n handjievol insidente.

Die voor-die-handliggende vraag is egter wat sou gebeur het, was dit nie vir die kolonisering van die binneland nie. Wat die onbevoegde Mbeki en sy ewe onbevoegde kamerade in sy regime gerieflik ignoreer, is die realiteit van die beskawingspeil van die swartmense wat die Voortrekkers en ander setlaars teëgekom het . Daar is amper ‘n ongeskrewe aanvaarding van ‘n "feit" vanuit die Mbeki-koor, naamlik dat swartmense voor 1835 in een of ander idilliese toestand geleef het. As dit nie vir kolonialisme was nie sou hierdie mense vandag, nes die Suid-Koreane, ‘n internasionale mag wees om mee rekening te hou, lui hierdie drogredenasie. Dit is bloot kolonialisme en apartheid wat hulle “teruggehou” het. Bostaande is natuurlik snert en die teendeel is waar.

Gemeet aan Westerse norme, sou die lot van swartmense vandag sonder kolonialisme uiters haglik gewees het. Die lot van hedendaagse swartmense word dikwels aan Westerse norme gemeet, byvoorbeeld aan die hand van hul toegang tot Westerse uitvindsels soos spoelriolering, iets wat die Romeine reeds in Pompei gehad het. Die mense wat die Voortrekkers egter aangetref het, was grootliks primitiewe trekboere wat geen konsep van die wiel, die skarnier, die geskrewe woord of allopatiese medisyne gehad het nie. Was hierdie mense dus in moderne terme agterlik oftewel "onderdruk", as gevolg van kontak met die Voortrekkers, of ten spyte daarvan? Die antwoord is duidelik laasgenoemde.

In 1900 was daar slegs sowat 3 miljoen swartmense, onder andere omdat trekboerdery en die gebrek aan gesofistikeerde landboutegnieke nie ‘n groter bevolking kon ondersteun nie, en ook omdat ‘n volslae gebrek aan kennis oor effektiewe sanitasie en selfs die mees basiese mediese kennis geheel en al ontbreek het by die swart bevolking. Sonder kolonialisme en die beskawende invloed van kontak met Westerlinge sou hierdie mense vandag steeds in uiterste ellende geleef het, veral gemeet aan Westerse standaarde, bloot omdat hulle vir derduisende jare vóór 1652 geen teken getoon het dat hulle ‘n gevorderde, tegnologiese beskawing kon bou nie. Swartes was voor kontak met blankes uitgelewer aan siektes soos malaria asook onmagtig om hulself teen droogtes te verweer, omdat hulle geen kennis van besproeiing gehad het nie. Was dit nie vir sendelinge en koloniseerders nie, sou Suider-Afrika se swart bevolking waarskynlik vandag nog nie veel meer as drie miljoen gewees het nie. Die impak van beide kolonialisme en apartheid was weliswaar dramaties, maar in ‘n totaal ander sin as wat Mbeki en sy trawante probeer voorgee. Dit was dramaties positief vir die inheemse bevolking. Binne ‘n honderd jaar vanaf 1900 het die "onderdrukte" bevolking ontplof en vertiendubbel, tot op sy huidige vlak van meer as 35 miljoen.

Die ware nalatenskap van kolonialisme en apartheid, anders as wat die ANC-regime wil te kenne gee, was en is ‘n ongekende bevolkingsontploffing en ‘n enorme toename in welvaart vir swartmense, iets wat nooit moontlik sou gewees het sonder die hulp van Westerlinge soos die Voortrekkers nie.

Zimbabwe: binnekort in ‘n woonbuurt naby jou…

Zimbabwe is ‘n bron van nimmereindige spekulasie onder bekommerde Suid-Afrikaners. Wanneer gaan die ineenstorting sy finale stadium bereik? Hoekom weier Thabo Mbeki om effektiewe druk toe te pas? Hoe kry die Zanu PF dit reg om enige kiesers hoegenaamd oor te haal om vir hom te stem? Gaan die Zimbabwiese dollar aan die rand gekoppel word en Suid-Afrika se ekonomie ook oor die afgrond meesleur?

Uiteraard kan mens slegs spekuleer oor die ANC-regime se misterieuse ondersteuning vir die Mugabe regime, iets wat sekerlik ‘n enorme internasionale verleentheid vir die Suid-Afrikaanse owerhede moet wees. Daar is moontlik heelwat fasette hieraan. Een is dat enige kritiek op ‘n swart regering, al is dit ‘n despoot s’n, Thabo Mbeki se Afrosentrisme dwars in die krop steek. Moontlik is die onverklaarbare ondersteuning vir ‘n kranksinnige ou man, ten koste van sy eie ekonomie, verwant aan Mbeki se weiering om die skakel tussen MIV en vigs te erken. Kan dit wees dat Mbeki enige Westerse kritiek op ‘n swart staatshoof, al is laasgenoemde ‘n brutale diktator, as rassisme sien, nes hy enige sprake van vigs as rassistiese kritiek teen dierlike swart seksuele gewoontes ervaar?

Hoe dit ook al sy, sit die ANC met ‘n geweldige tamelêtjie sover dit Zimbabwe betref. Dit sou bitter maklik wees om Mugabe uit die kussings te lig. Mbeki hoef slegs ‘n foonoproep na Megawatt Park te maak om Zimbabwe se elektrisiteit af te sny, en dan is dit ‘n kwessie van tyd. Sodoende sal Mbeki egter teen ‘n ou bondgenoot draai, en die Weste gelyk gee oor iets wat Mbeki self, as ‘n intelligente man, reeds lankal besef het: Afrika se regerings en staatshoofde is fundamenteel geneig tot magsbeheptheid, wanbestuur en anargie.

Dit is reeds so dat miljoene Zimbabwiese burgers onwettig in Suid-Afrika is. Dat blanke belastingbetalers lank reeds as onvrywillige maar vrygewige gasheer vir gratis opvoeding aan derduisende Zimbabwiese skoolkinders optree, en goedgunstiglik vir swanger Zimbabwiese vrouens se bevallings betaal, is ‘n feit soos ‘n Nguni-koei. Wat blanke Suid-Afrikaners egter meer moet bekommer, is die nagevolge van die onvermydelike finale ineenstorting van Zimbabwe, iets wat sekerlik slegs ‘n paar maande weg is.

Die een en enigste ding wat Mugabe steeds aan bewind hou, is ‘n lojale polisie- en weermag. Mugabe se regime sorg eerstens vir sy veiligheidsmagte. Dis húlle wat die belaglike edik namens Mugabe afdwing, waarvolgens alle winkels hul pryse moes halveer. Selfs ‘n tienjarige kan voorspel wat sal gebeur as handelaars gedwing word om goedere onder kosprys te verkoop. Oorweeg egter vir ‘n oomblik die situasie teen Kersfees 2007, wanneer die ekonomie in Zimbabwe finaal ineengestort het. Mugabe kan nie meer sy veiligheidsmagte betaal nie. Hulle is egter gewoond aan ‘n lewenspeil wat ver bo die normale Zimbabwiër s’n verhewe is. Skielik sit hulle in dieselfde bootjie as hul ellendige mede-landsburgers. Wat gaan hierdie goed-bewapende en opgeleide soldate en polisielede doen?

Reg geraai: hulle gaan wettelose entrepreneurs word. Dit help natuurlik nie om onwettige "sakebedrywighede" in ‘n land met ‘n vernietigde ekonomie te bedryf nie, want alles is reeds daar geplunder. Anders as in Waterkloof en Bryanston. As ons gedink het die misdaadgolf van 2006/7 was erg, hoe gaan 2007/8 s’n lyk, wanneer derduisende desperate Zimbabwiese weermag- en polisielede met AK-47’s in die hand die poreuse Limpopogrens oorsteek?

Die agtste wonder van die w?reld

‘n Wêreldwye peiling is onlangs gehou om die sewe wonders van die hedendaagse wêreld te kies. Van die sewe wonders van die antieke wêreld bestaan daar slegs nog een, naamlik die groot piramide by Gizeh.

Die ander wonders het ingesluit die hangende tuine van Babel en die lighuis by Alexandrië. Bykans 100 miljoen mense het deelgeneem aan ‘n internasionale stemmery. Die sewe wonders van die moderne wêreld is as volg gekies: die Groot Muur van China, die Taj Mahal in Indië, die Colosseum in Rome, die Christusbeeld in Rio de Janeiro, die Inka’s se stad Machu Picchu in Peru, die ruïnes van Petra in Jordanië en die stad Chichén Itzá in Meksiko.

Asië het die verkiesing "gewen" met drie wonders, Europa het slegs ‘n (politiek korrekte?) een gehad, Suid-Amerika twee en Noord-Amerika een. Wat natuurlik skitter in sy afwesigheid is die wêreld se tweede grootste kontinent, Afrika. Afrika het weliswaar ‘n kandidaat gehad: die stad Timboektoe in Mali.

Ongelukkig vir Afrika het die deelnemers aan die kiesery waarskynlik besef dat die Islamitiese akademie aldaar bitter min met Afrika en inheemse denke te doen gehad het. Die intellektuele stukrag van die akademie was volledig van Arabiese oorsprong. Van die res van Afrika, en veral die lande buite die Arabiese invloedsfeer, was daar hoegenaamd geen melding gemaak nie.

Ek hoef nie uit te brei oor watter geskiedenislose vakuum en letterlike donkerte Afrika suid van die Sahara verteenwoordig nie. Hierdie was die kontinent wie se inwonders vir eeue na die see gestaar het sonder om daaraan te dink om ‘n skip te bou, die kontinent waar basiese uitvindsels soos die wiel, die geskrewe woord, skarniere, riolering en besproeiing onbekend was, laat staan nog telefone, buskruit of die differensiaalrekenkunde.

Vernederend, is dit nie, dat ‘n reusagtige kontinent so arm van gees kon wees dat ‘n blote skiereiland, Europa, nie minder nie as ses nominasies kon ontvang teenoor die embarrasserende een van Afrika nie, een wat boonop onder eksterne invloed opgerig is?

Tog is daar diegene, veral lede van die swart groepe van Amerika en akademici soos Martin Bernal, wat hardnekkig bly ontken dat Afrika ‘n enorme agterstand het. Hierdie mense kwalifiseer vir my as die agtste wonder van die wêreld.

Hulle is mense wat teen alle beskikbare getuienis in bly aanspraak maak daarop dat veral Westerse denke en beskawing grootliks hul oorsprong in Afrika gehad het, wat aanhou aanspraak maak daarop dat Afrikane en Inkas se beskawings op ‘n gelyke vlak was. Daar is selfs ‘n hele beweging wat probeer om hedendaagse geloofwaardigheid of relevansie aan primitiewe gebruike soos toordoktery te verleen onder die naam inheemse kennis ("indigenous knowledge").

Mens hoef egter nie so ver soos Bernal se instansie, Columbia Universiteit, te soek vir só ‘n wandelende wonder nie. Thabo Mbeki se Afrosentrisme steun sterk op werke soos Black Athena. Nader aan die huis het selfs Afrikaners een in eie geledere: Max du Preez. Max bly wonderbaarlik en hardnekkig ontken dat Afrika ‘n agtergeblewe kontinent is.

Hy is onbeheerbaar opgewonde oor ‘n sogenaamde metropool wat glo naby Johannesburg in antieke tye bestaan het, en oor enkele goue beeldjies wat in die Noord-Transvaal gevind is. Vreemd dat daar bitter min van Max se "metropool" oor was in 1886 toe goud op die Witwatersrand ontdek is, of hoe? Nee, darem nie regtig vreemd nie.

Die sogenaamde metropool was in der waarheid bloot ‘n versameling tydelike skuilings en vuurherde opgerig deur nomadiese trekboere, waarvan slegs enkele, onbeduidende oorblyfsels agtergelaat is. Van ‘n hoë beskawing (in teenstelling met ‘n kultuur) was daar egter geen sprake nie.

Afrosentriste soos Mbeki en Du Preez doen Afrikane kennelik ‘n enorme onreg aan. Dit is eers as mens jou eie probleme eerlik in die gesig kan staar, dat jy daadwerklike vordering kan toon. Asiate soos die inwoners van China en Japan het gesnap dat, hul geskiedenis van hoë beskawing ten spyt, hulle sou moes aanpas om by te hou in die moderne wêreld.

Vandag maak Taiwan, Japan en China veel beter en meer koste-effektiewe rekenaarskywe as enige Westerse land. Max du Preez, Martin Bernal en Thabo Mbeki se wonderbaarlike maar halstarrige weiering om die realiteit vierkantig in die oë te staar, gaan Afrikane nog duur te staan kom.

Die ware parallel tussen Afrikaners en Nazi’s

Anderdag kyk ek in ’n oomblik van ledigheid ’n program op DSTV se History Channel, by name “The Secret Nazi Aircraft of WW2” of iets dergeliks. Getrou aan die sensasionele aard van baie TV-programme, begin dit met ’n denkbeeldige Duitse bomwerper wat ’n atoombom laat val op New York in 1946, tydens spitsuur. Die aanbieder intoneer dramaties dat die oorlog natuurlik, en gelukkig vir die pendelaars van Manhattan, in 1945 reeds ten einde geloop het.

Die res van die program is gewy aan die briljante uitvindsels van die Luftwaffe en sy privaatsektorkontrakteurs soos Ernst Heinkel en Willi Messerschmidt.

Die denkbeeldige bomwerper wat van Hamburg na Manhattan en terug kon vlieg om sy atoombom te laat val, lyk op ’n druppel water soos die Amerikaanse B2 bomwerper. Die ooreenkoms is nie toevallig nie; die Duitse B2 het in der waarheid bestaan. Die Duitse Horten-broers het so ’n vliegtuig ontwerp sowat vyftig jaar vóór die B2 se ontstaan. Die B2 is ’n direkte uitvloeisel van die Horten-broers se vlieënde vlerk. In die jare tagtig het Amerikaanse wetenskaplikes die Smithsonian museum gaan besoek om die enigste oorblywende voorbeeld van die Horten-broers se vliegtuig te besigtig. (Vir diegene wat terloops ooit die geleentheid kry om Washington DC te besoek: die Smithsonian is driedubbel die besoek werd, veral omdat dit gratis is.)

Die program het voortgegaan om te noem hoe Duitse ingenieurs op ’n legio maniere leiers op hul gebied was. Die Russiese Mig 15 van die Koreaanse oorlog was byvoorbeeld ’n kopie van ’n vegvliegtuig wat deur die Nazi’s teen die einde van die oorlog ontwerp is. Wernher von Braun was instrumenteel daarin om Amerikaners op die maan te plaas, vanweë sy ervaring met die V2-vuurpyl wat in Londen terreur gesaai het. Dit was Von Braun wat byvoorbeeld die bekende 10-9-8-7-6-5-4-3-2-1 aftelling by die lansering van vuurpyle bedink het.

Die Nazi’s se talente was egter nie beperk tot vuupyle en vliegtuie nie. Hitler se Autobahns bestaan vandag nog, ten minste in konsepvorm. Hitler se padontwerpers het beginsels wat vandag nog gebruik word, in hul Autobahns aangewend, byvoorbeeld ’n maksimum vertikale helling van 4%, iets wat die Weste se padontwerpers tien of twintig jaar vooruit was. Om vandag nog op ’n Autobahn te bestuur, is ’n voorreg en ’n loutere plesier, behalwe as mens soos die uwe slegs ’n huurvoertuig kan bekostig wat nie met die Duitsers se Mercedesse en Audi’s se 180 km/h in die vinnige baan kan meeding nie.

Vandag word die Nazi’s egter oral gedemoniseer. Om iemand ’n Nazi te noem, is ’n erge belediging. Vir die meeste mense is alles wat met Nazisme geassosieer word ’n vloekwoord. So ook apartheid. Apartheid is volgens die meeste ’n privatio boni; niks daarvan was goed nie. Apartheid en Nazisme word dikwels vergelyk, indien nie gelykgestel nie. Apartheid is glo ook ’n misdaad teen die mensdom.

Die realiteit is natuurlik anders, indien nie presies die teenoorgestelde nie. Geen selfrespekterende Nazi sou ooit, onder enige omstandighede, aan die Jode op Duitsers se onkoste ’n tuisland, hospitale, skole en onderrig verskaf nie. ’n Kil soort rekeningkunde van die dood is in konsentrasiekampe toegepas: ’n Jood of Russiese gevangene kon óf produktief werk, óf hy is tereggestel. Vir ’n Nazi was die oplossing vir die “Joodse vraagstuk” eenvoudig die uitwissing van die Jode, nie sosiale hulpverlening aan Jode nie. Afrikaners, daarenteen, het uit blote medemenslikheid aan ander volkere soos Xhosas, Zoeloes en Tswanas hul eie grondgebied, skole, hospitale en regeringsgeboue gegee, alles vir die Afrikaner se eie rekening. Geen swartmens is ooit onder apartheid op ekonomiese gronde van die gras af gemaak nie. ’n Lynregte teenstrydigheid met die meer ekstreme vorme van Nazisme, dus.

Waar die Afrikaners en Nazi’s wel ooreenstem, is Afrikaners se rol as bouers en innoveerders. Te oordeel aan hoe die res van Afrika verval, is Afrikaners ’n unieke Afrika-stam, een wat sy omgewing verbeter en nie vernietig nie. The Economist berig dat die hoofpad tussen Nairobi en Oeganda in 1965 ’n gawe, gladde teerpad was. Vandag is dit egter ’n vervalle stuk grondpad vol slaggate, met hier en daar ’n enkele stukkie teer. Kontrasteer dit met die N3 tussen Johannesburg en Durban in 1994, of selfs die meeste deurpaaie in Suid-Afrika vandag nog. Dís die ware nalatenskap van apartheid: Afrika se heel beste infrastruktuur, paaie, plase, kragstasies en les bes, rioolplase. Alles stelsels wat werk. Afrikaners is die enigste skeppers van infrastruktuur, as’t ware die enigste bouers van Autobahns op die kontinent. Afrikane, aan die ander kant, is skynbaar die vernietigers van rykdom, effektief die termiete wat die struktuur inmekaar laat tuimel.

Ja, Afrikaners is soos Nazi’s: die bouers van die Volkswagen Kewer, die Autobahns en die staatsdiens wat bykans onveranderd deur Konrad Adenauer se regering ná 1945 oorgeneem is. Nee, ons is nie soos die bouers van Auschwitz of Belsen nie; inteendeel. Ons is die enigste opheffers van ander mense op die kontinent.

bananas

Die verskil tussen Vlok en PW

Die voorgenome vervolging van oud-minister Adriaan Vlok bied ‘n waardevolle les vir alle gatkruipers en meelopers. PW Botha het geweier om voor die bobbejaan in sy pers rok by die WVK te verskyn, en is dus in vrede gelaat. Gekonfronteer met ‘n bietjie vasberadenheid, sluip die regime stert tussen die bene weg. Vlok, daarenteen, gooi alle waardigheid oorboord en kruip letterlik voor die vyand, en word vir sy moeite beloon met vervolging.

Dieselfde met naamsveranderinge. Afrikanergroepe praat en soebat oor naamsveranderinge, maar Tshwane en Tlokwe bly. Inkatha blokkeer egter ‘n paar deurpaaie, en die regime skrik hom boeglam oor Durban se naamveranderinge. Skielik is die deure vir gesprekvoering in Durban weer oop.

Ek wonder hoe lank gaan die linkses en liberales nog neem om te verstaan dat Afrikane glad nie swakheid en kruiperigheid respekteer nie? Vir wie het die ANC die meeste respek, te oordeel aan sy optrede – Vlok of PW Botha?

Dis duidelik dat Afrikaners toenemend begin verstaan hoe om met die vyand te handel, terloops – vanoggend teem, skree en huil dit verskriklik op SAFM radio omdat "rassiste" glo ‘n klomp padtekens wat na die regime se "helde" vernoem is, in die Vaalrivier gaan gooi het, en ek lag my vrek vir die regime se hoogheilige gekerm. Tog snaaks hoe ferm optrede soos ‘n paar padtekens se verwydering kon regkry wat redelikheid, soebat en smeek nie kon nie, of hoe? Skielik is woordvoerders van Potchefstroom se stadsraad beskikbaar om oor die radio te praat, waar hulle in die verlede bloot op die verdrukking van die massas oor die minderheid in die naam van "demockracy" aanspraak gemaak het.

для шиномонтажа лобановский обыск

Die dekades van die lang messe

Die Mandela SMS-sage het blankes se saak waarskynlik ’n groot knou toegedien, omdat dit die voorwerp van hoon en spot in die media geword het. Dit het mense ook baie meer lugtig vir gerugte en waarskuwings gemaak, iets wat in die toekoms moontlik ’n duur prys mag hê. Die volgende waarskuwing mag op die werklikheid gegrond wees, maar gaan mense ag slaan daarop of gaan hulle ook dink dat dit ’n blote gerug is? Myns insiens spreek die vrees vir ’n sogenaamde nag van die lang messe, buiten die profetiese of religieuse aspekte daarvan, voorts nie van baie helder denke nie, en onderskat dit die ANC-regime se uitgeslapenheid.

In baie opsigte is die regime in politieke terme veel meer gesofistikeerd as waarvoor ons hulle krediet gee, en veral baie meer gesofistikeerd as die meeste blanke politici. Die afranseling wat die swaksinnige Roelf Meyers van die patetiese Nasionale Party by Kodesa op die lyf geloop het, is sprekend hiervan. Vir die regime om ’n kataklismiese, georganiseerde volksmoord teen blankes te pleeg of aan te spoor in ’n spreekwoordelike nag van die lang messe, sou ’n dom en kru strategie wees.

Dit sal dom wees omdat blankes hulself noodwendig militêr sal organiseer. Dit sal tot ’n burgeroorlog lei soortgelyk aan dié in Kosovo, een wat militêr gesproke vir die regime bitter moeilik sou wees om te beheer. Rewolusies soos dié wat deur die gerugte in die vooruitsig gestel word, het die neiging om hul skeppers te vernietig. Hoe weet die Xhosa-elite dat die moordenaars van blankes nie ook ryk swartes en hul eiendom sal begin teiken nie? Die SANW is in ’n toestand van terminale disintegrasie as gevolg van swak dissipline, ’n gebrek aan bestuur en MIV, met slegs 5% van sy troepe slaggereed. Moontlik sal die Verenigde Nasies moet ingryp om orde te herstel. Nadat orde herstel is of die burgeroorlog verby is, sal die oorblywende blankes waarskynlik vir hul eie veiligheid na ’n spesifieke gebied verskuif moet word, en sal veroorsaak dat ’n volkstaat tot stand kom, iets waaroor die regime geensins entoesiasties is nie.

Die land se ekonomie sal egter in die proses vernietig word, aangesien blanke oorlewendes op groot skaal sal vlug, tesame met hul kundigheid. Kyk mens na die naakte hebsug en kruipende nasionalisering waarmee die regime en sy Xhosa-binnekring blanke bates vir homself toe-eien, is dit allermins wat die Wabenzi sou wou hê. ’n Nag van die lang messe sal ook noodwendig tot die kansellasie van die 2010-sokkerwêreldbeker lei, iets wat ’n geweldige verleentheid vir die Afrosentriese bewind sou wees, om nie te praat van ’n enorme geldelike verlies vir die korrupte lede van die regime wat geldelik deur die toernooi bevoordeel gaan word nie.

Dit is weliswaar moontlik dat bendes lukraak en gewelddadig mag reageer op Mandela se dood, maar ’n kort, bloedige en grootskaalse nag van die lang messe wat deur die regime georganiseer word, is om bostaande redes myns insiens hoogs onwaarskynlik.

Andersyds is dit so dat die regime geen erg het aan die blanke setlaars op sy grondgebied nie. Die president praat van “setlaars wat nog nie vertrek het nie”. Minister Charles Nqakula beveel aan dat diegene wat kla oor misdaad, die land moet verlaat. Stel uself dus in die ANC-regime se posisie. U het twee doelwitte: U wil ontslae raak van ’n ongerieflike minderheid. Ten tweede wil u nie in die proses die gans wat die goue eiers lê en aan u obsene rykdom verskaf, nekom draai nie. Die beste scenario is een waarin die minderheid sélf besluit om landuit te verkas, sonder dat ’n bloedige en ekonomies vernietigende oorlog nodig is. Hoe doen mens dit?

• Blaas misdaad en laegraadse terreur in die geheim aan, maar weier om iets daadwerkliks aan die gevolglike misdaad te doen, sodat die minderheid in vrees en bewing lewe en gevangenes in hul eie huise word. Ontken dan dat die probleem bestaan as hulle daaroor kla en blameer dit op rassistiese persepsies.

• Maak dit duidelik dat statutêre rassediskriminasie teen die minderheid ad infinitum sal aanhou. Sodoende sal die minderheid die gevolgtrekking maak dat daar beroepsgewys bitter beperkte geleenthede vir hulle bestaan en vrywillig emigreer na lande met beter vooruitsigte.

• Wis die minderheid se kultuur, plekname en geskiedenis stelselmatig uit, sodat hulle toenemend ontuis in hul vaderland voel.

• Ontwapen die minderheid om enige moontlikheid van gewapende opstand te verwyder.

• Vervreem die minderheid deur aanhoudend al die land se probleme op die minderheid te blameer.

• Pas gedwonge integrasie toe, waarvolgens plakkers en armes aangemoedig word om op die minderheid se voorstoep te kom woon, selfs in rykmansbuurte en selfs in die enkele gebiede waar die onwelkomes die meerderheid is.

• Terwyl u al die bostaande doen, besig skynheilige praatjies van nasiebou en versoening teenoor die internasionale gemeenskap, sodat hulle nie onraad merk nie.

Die leser het waarskynlik reeds besef dat al die bostaande reeds in Suid-Afrika aan die gang is. Dit is dus heeltemal moontlik dat die regime klaar ’n veldtog van laegraadse etniese reiniging van stapel gestuur het, waarvolgens hy stelselmatig probeer om blankes te verwilder, maar op so ’n subtiele wyse dat hy hom nie internasionale veroordeling op die hals haal nie en nie die ekonomie in die proses totaal vernietig nie, of in ieder geval nie voor die Xhosa-elite hul Switserse bankrekenings volgestop het nie.

Die nag van die lang messe gaan myns insiens waarskynlik nie plaasvind nie, want ons bevind ons reeds in die dekades van die lang messe. Praatjies oor die nag van die lang messe dien slegs om ons aandag van dít wat reeds aan die gang is, af te lei.

shop games free

Die verdagte verband tussen misdaad en armoede

Buiten dat klagtes oor misdaad as rassisme afgemaak word, is een van die mees algemene clichés wat mens gereeld uit veral die monde van die ANC-regime hoor dat armoede tot misdaad lei. Daar is ooglopende foute in dié argument, byvoorbeeld dat armoede geensins die buitensporige vlakke van onnodige geweld waarmee misdaad in Suid-Afrika dikwels gepaard gaan, kan verklaar nie. Dit is onmoontlik om ’n verband te trek tussen armoede en die moord op onskuldige mense waarin dikwels slegs ’n selfoon gesteel word.

Ek het ter voorbereiding vir ’n toespraak by die bekendstelling van Praag se Genoeg!-veldtog teen misdaad ’n bietjie navorsing gaan doen oor die geografiese verband tussen armoede en misdaad. Die Suid-Afrikaanse Polisiedienste se webwerf publiseer statistieke oor misdaad per provinsie. Statistiek Suid-Afrika se webblad publiseer weer statistieke oor demografie per provinsie.

Ek het bogenoemde statistieke gekombineer en gekyk na die misdaadpatrone relatief tot die bevolking per provinsie. Mens kan nie sonder meer die misdaadsyfers tussen provinsies vergelyk nie, aangesien die bevolkings van provinsies heelwat in grootte verskil. Ek het dus die misdaadsyfers vir moord, verkragtings en huisbraak per capita bereken, deur die aantal voorvalle van verskillende soorte misdaad deur die bevolkingstalle van elke provinsie te deel.

As daar ’n sterk verband tussen armoede en misdaad was, sou ’n logiese verwagting wees dat die armer provinsies (Limpopo, Oos- en Noordkaap) se per capita-misdaadkoers hoër sou wees as die ryker provinsies s’n (Gauteng, Weskaap). Soos die tabel hieronder egter aantoon, geld hierdie verband klaarblyklik nie. Die armste provinsie in Suid-Afrika, Limpopo, het die laagste moord-, verkragting- en inbraakkoers! Dit lyk dus nie of misdaad sonder meer op armoede geblameer kan word nie. Die Ooskaap, ’n arm provinsie, is weliswaar bo-aan die lys van moorde per capita, maar dit word gevolg in die tweede plek deur die Weskaap, die tweede rykste provinsie.

Tabel 1: Misdaad- en bevolkingstatistieke per provinsie, 2006

Provinsie	Moor- de	Verkrag -tings	Huis- brake	Be- volking (mil- joen)	Moord per 1000 mense	Verkrag -ting per 1000 mense	Huis- braak per 1000 mense
Ooskaap	3732	8960	33508	6.9	0.54000	1.29855	4.85623
Vrystaat	872	3709	17507	2.9	0.30000	1.27897	6.03690
Noordwes	959	5007	18756	3.4	0.28000	1.47265	5.51647
Gauteng	3434	11562	72146	9.5	0.36000	1.21705	7.59432
Weskaap	2750	6145	41000	4.7	0.53000	1.30745	8.72340
Noordkaap	374	1405	5715	1.0	0.37400	1.40500	5.71500
KwaZulu-Natal	4847	9731	40470	9.9	0.49000	0.98293	4.08788
Mpumalanga	876	3991	20109	3.5	0.25000	1.14029	5.74543
Limpopo	701	4406	13324	5.6	0.12500	0.78679	2.3792

Ek het gesoek na korrelasies tussen misdaad en demografiese veranderlikes, byvoorbeeld die persentasies van elke rasgroep van die gebied teenoor die koerse van misdaad. ’n Baie interessante verskynsel is dat die persentasie swartmense in ’n provinsie en misdaad ’n omgekeerde korrelasie toon. Met ander woorde, hoe meer homogeen swart ’n provinsie is, hoe laer is die per capita misdaadkoers. Om te sê misdaad is endemies aan swart samelewings, is waarskynlik dus nie altyd akkuraat nie.

Dit lyk inteendeel of die vermenging van rasgroepe die probleem is. Hoe meer heterogeen die bevolking in terme van ras is (Oos- en Weskaap met heelwat kleurlinge, blankes en swartes), hoe hoër blyk die misdaadkoers te wees. Kan dit wees dat die tradisionele stam- en hoofmanstrukture van swart gemeenskappe soos dikwels nog in die Limpopoprovinsie aangetref word, ’n sterk beletsel teen misdaad is? Was die tuislandbeleid van die vorige regering, wat juis tradisionele leierskap en gebiede aangemoedig het, uit ’n oogpunt van misdaad gesien, dus nie miskien ’n baie beter een as die Nuwe Suid-Afrikaanse smeltkroes nie?

Misdaad het drie elemente nodig: ’n motief, ’n oortreder en ’n geleentheid. Daar is ’n goeie aanbod van die eersgenoemde twee faktore in menige samelewing, maar die geleentheidsfaktor blyk die deurslag te gee waar dit by misdaad teen eiendom kom. Die per capita huisbraakkoerse in die twee rykste provinsies, Gauteng en die Weskaap, is die hoogstes in die land, met die Weskaap die voorste provinsie in terme van huisbraak. Weer eens is die Limpopoprovinsie by verre die een met die laagste per capita koers. Daar is kennelik ’n element van verstedeliking hierby betrokke, waar armes uit landelike gebiede na ryker gebiede stroom, maar as die cliché dat mense steel omdat hulle arm is, waar was, moes Limpopo as die armste provinsie noodwendig die voorste provinsie gewees het in terme van misdaad teen eiendom.

Bostaande verklaar dan terloops ook pragtig die misterie hoekom lande noord van Suid-Afrika se grense se misdaadkoers laer as Suid-Afrika s’n is. Die geleentheid of dan versoeking om misdaad te pleeg, soos vergestalt in ander mense se welvaart, skyn die deurslaggewende factor te wees. Baie Afrikalande het ná die einde van kolonialisme ’n regressie getoon terug na ’n bestaansekonomie, waar mense net-net oorleef en slegs enkeles in die samelewing enige noemenswaardige bates besit. Zimbabwe is so ’n land. Dit sou baie interessant wees om te sien wat het gebeur met Zimbabwe se per capita misdaadkoers sedert 1980, want Zimbabwe is vinnig besig om tot ’n pre-koloniale toestand te verval.

Die tendens is duidelik: dit is dikwels ander se welvaart, en nie armoede nie, wat tot misdaad lei. Koppel hieraan die spreekwoordelike kultuur van materialisme wat onder sekere dele van die bevolking sedert 1994 posgevat het, en die simplistiese verklaring dat armoede tot misdaad lei, lyk toenemend verdag.

Wie sal tog die regses regsien?

In een van die beste dog onbedoeld komiese skrywes van die jaar, skryf ene Evelyn D die volgende juweel op die Litnet-blad: Wie sal tog die regses regsien?

Evelyn se vriendin het blykbaar ‘n draad oor De La Rey op die Kletskerk-forum raakgelees, en amper verstik aan haar tee toe sy sien hoeveel negatiwiteit daar oor die Nuwe Suid-Afrika bestaan. Ons moet almal seker dankbaar wees haar vriendin het nie per abuis die Praagwerf raakgelees nie, want ek is oortuig onse Evelyn sou gehospitaliseer moes word vir erge interne bloeding.

Evelyn se oplossing om die “regses reg te sien”, is om Johan Pienaar op hulle (ons?) los te laat. Om die onsterflike woorde van Denis Healy te gebruik, sou dit uiteraard wees soos om deur ‘n dooie skaap verskeur te word. Ek is seker die bydraers tot die Kletskerk-blad leef tans in vrees en bewing – vrees dat hulle ‘n breuk van die al die lag sal opdoen.

Dankie, Evelyn, jou stuk was ‘n wonderlike stukkie vermaak op ‘n saai Dinsdag. Tog voel ek dat dit my plig is om jou bietjie reg te help. In die geskiedenis was baie linkse rewolusies gemik daarop om die bewind van ‘n konings- of vorstehuis omver te werp. Dink aan die Franse Rewolusie (Lodewyk XVI), die Amerikaanse Rewolusie van 1776 (Britse koningshuis) of die Russiese Rewolusie van 1917 (die Romanofs). Die regses was gewoonlik diegene wat aan die kant van die koningshuise was, en die linkses die rewolusionêres.

Konings en vorste word meestal gekenmerk deur absolute mag. Geen opposisie word geduld nie, vandaar die noodsaaklikheid vir ‘n rewolusie. Is dit nie interessant dat Afrikaners tans oorheers word deur uitheemse adellikes nie, die Xhosas? Tot baie onlangs toe was Xhosas ‘n Ooskaapse stam, maar hulle het sedert 1990 die ganse Suid-Afrika blitsvinnig gekoloniseer, indien nie gekontamineer nie. Derduisende van hulle stroom die Weskaap elke maand binne. Nelson Rohihlala Mandela is ‘n Xhosa-edelman. So ook was wyle minister Stella Sigcau ‘n lid van ‘n koninklike Xhosa-familie.

‘n Ander kenmerk van konings is hul uitspattige lewenswyses. Naas Lodewyk XIV se oordadige paleis wes van Parys, is daar selfgemaakte Xhosa-prinse soos Tokyo Sexwale wie se vraatsugtigheid en skatte geen einde ken nie, terwyl die gepeupel op die strate krepeer.

Ironies genoeg het daardie argetipiese linkse, Vladimir Ilyich Lenin, die Boere van die Anglo-Boereoorlog as mede-stryders teen imperialisme beskou. Wie had die meeste met Ché Guevara in gemeen: vetsugtige Xhosa-trogvarke soos Smuts Ngonyama in hul Armani-pakke en onverdiende, obsene rykdom, of Generaal Koos de la Rey, hy by wie Guevara die lesse van guerilla-oorlog geleer het? Is die vermeende Boeremag, wat hulself glo van die nuwe Xhosa-adel wou bevry, links of regs, Evelyn?

Kortom, Evelyn, dis eintlik die linkses, die Afrikaners en/of Boere, wat jy wil “regsien”. Mag ek jou egter aanraai om Napoleon se raad te volg? God is aan die kant met die swaarste grofgeskut, het die kort mannetjie gesê. Vlieggewiggies soos Johan Pienaar gaan jou nie noodwendig van veel nut wees nie.

on slots free

Pallo Jordan se vreemde uitbarsting

Pallo Jordan se vreemde uitbarsting oor die liedjie De La Rey laat op die oog af meer vrae ontstaan as wat dit beantwoord. Totdat mens bietjie verder op die saak ingaan, bygesê. Dit is eerstens gewoon vir diktators soos Robert Mugabe of Kim Jong-Il om gedagtebeheer te wil toepas en stemme van kritiek stil te maak, maar vreemd dat ‘n regime in ‘n land wat glo “die beste grondwet op aarde het” hom genoop voel om hom amptelik uit te laat oor ‘n blote stuk musiek. Probeer minister Jordan ons dwing om “op die regte manier” na die liedjie te luister? Kan ons verwag dat hy vervolgens ook iets oor banale drek soos die groep Freshly Ground se liedjie “Doo bee doo bee doo” gaan kwytraak?

Tweedens handel De La Rey oor ‘n persoon wat lank reeds oorlede is, oor ‘n konflik van ‘n eeu of meer gelede wat niks met die huidige regime te make het nie. Dit sou in ‘n normale, demokratiese land moeilik gaan om mens in te dink dat ‘n regering blote lirieke enigsins as bedreigend kan ervaar, laat staan nog om hom te verwerdig om iets daaroor kwyt te raak. Sou ‘n regerende party in die VSA byvoorbeeld amptelik iets sê oor die liedjie The Battle Hymn of the Republic, wat ook oor ‘n oorlog van lank gelede handel.

Die enigste manier om die bisarre uitbarsting van die departement Kuns en Kultuur te verstaan, is om die gevolgtrekking te maak dat die regime hom bedreig voel deur ‘n bepaalde etniese groep as gevolg van ‘n skuldige gewete aan die regime se kant. Kan dit wees dat die regime uiteindelik begin verstaan dat hy te ver gegaan het met sy vertrapping van Afrikaners se taal-, gemeenskaps- en kultuurregte, en dat niks groter vrees by hom inboesem as die vooruitsig van breë rebelsheid en weerstand onder Afrikaners nie? Weerstand wat ironies genoeg deur die regime se eie optrede veroorsaak is.

Dieselfde minister Pallo Jordan sit tans byvoorbeeld met ‘n voorstel oor die naamsverandering van Pretoria voor hom, ‘n pragvoorbeeld van hoe daar doelbewus ‘n stryd teen Afrikaners, hul geskiedenis en taal gevoer word. Aanval is die beste vorm van verdediging, meen die minister waarskynlik, en dus word Afrikaners as “verregs” indien nie gewelddadige ondersteuners van die Boeremag gekarikaturiseer, terwyl die ANC se aanslag op die Afrikaner net in felheid toeneem.

(Die vermeende Boeremag, klein soos hy glo was, boesem terloops duidelik geweldige vrees en ontsag by die ANC regime in, en nie om dowe neute nie. Ek het die DA se segsman oor verdediging die anderdag op RSG hoor sê dat ‘n Zimbabwiese weermaglid al vir hom gesê het dat die MIV-deurdrenkte, getransformeerde, gedemoraliseerde SANW geen weerstand sou kon bied as die Zimbabwiese weermag sou besluit om van Beitbrug na Kaapstad op te ruk nie.)

Ek en die oorweldigende meerderheid Afrikaners (glo en vertrou ek) is egter nie voorstanders van geweld nie. Daar is ander, vreedsame maniere om ons ongelukkigheid te kenne te gee. Die hoogs effektiewe belastingboikotte wat Noord-Kaapse munisipaliteite onlangs verlam het, is een voorbeeld. Dit is daarom goed dat dr Jordan en hopelik die regime betyds wakker geskok is deur De la Rey. As die regime sy veldtog teen Afrikaners sou staak en gehoor gee aan sy eie grondwet, spesifiek die gedeeltes oor selfbeskikking, kan vreedsame verset waarskynlik vermy word.

topcargo

Steve en Kallie voer verkeerde stryd

As daar oor die afgelope paar maande een aanduiding was van presies hóé ’n groot leuen die mitiese reënboognasie is, moet dit die debakel rondom die ANC se Vryheidspark wees.

Die ANC-vryheidspark verteenwoordig ’n skandalig uitspattige en groteske vermorsing van belastingbetalersgeld in Pretoria, wat deur die ANC regime opgerig is ter nagedagtenis aan “helde” van die “vryheidstryd”. Oor die soort gespuis wat die ANC vir helde aansien hoef ek nie uit te wei nie – Tony Yengeni en Robert McBride is twee pragvoorbeelde.

Daar is uiteraard ook ’n fundamentele konflik tussen die konsep vryheid en dít waarvoor diegene wat in die Vryheidspark vereer word, baklei het. Díé wat tans in die park vereer word, het geveg en gesterf in die naam van kommunisme. Hulle het hulself beywer vir ’n nagmerrievisie van Stalinistiese onderdrukking wat tans besig is om in die Nuwe Suid-Afrika te realiseer.

Die voorsitter van die ANC-vryheidspark, Wally Serote, het dit verlede jaar onomwonde gestel dat blanke soldate wat aan die grens en elders in die stryd teen kommunisme gesneuwel het, se name onwelkom is by die monument, terwyl Kubaanse soldate wel vereer sal word. Daarmee is ek dit met hom roerend eens. As ’n voormalige dienspligtige beskou ek steeds diegene wat in die park vereer word, asook Serote en die regime as my vyande, en beskou ek dit as my plig om my en my volk te bevry van die onderdrukking wat ons aan die hand van die Marxistiese regime en vreemde volke ervaar.

Ek is baie dankbaar dat my mede-krygers van destyds se name nie aan die ANC se skandmuur verskyn nie, want ek wíl nie met lafhartige bomplanters en kriminele skuim vereenselwig word nie. Ek is dit voorts eens met die implikasies van Serote se uitlatings, dat daar geen gemene grond is tussen my volk en diegene wat die ANC verteenwoordig nie, en is eintlik baie dankbaar dat Serote dit op so ’n treffende wyse te kenne gegee het dat die gevoel wedersyds is.

Na my mening is beide Steve Hofmeyr en Kallie Kriel van Afriforum egter besig om hulself en ander Afrikaners te verneder deur daarop aan te dring dat ons soldate by die park ingesluit word, in die aangesig van die feit dat hulle en ander lede van hul volk duidelik onwelkom is.

Menere Hofmeyr en Kriel se mooi praatjies oor inklusiwiteit en nasiebou is totaal misplaas, en spreek van beide ’n ontkenning van die realiteit asook ’n soort kruiperige politieke korrektheid. Hulle ignoreer naamlik die onomwonde boodskap wat konstant uit die mond van die regime vloei, by monde van spreekbuise soos onder andere Serote. Daardie boodskap is dat die sogenaamde Nuwe Suid-Afrikaanse reënboog eenvormig swart is; dat daar geen plek is vir die Afrikanervolk nie; dat hy, sy geskiedenis, kultuur en taal eenvoudig onwelkom is in die mislukte piesangrepubliek wat die Nuwe Suid-Afrika is.

As ’n trotse lid van die Afrikanervolk doen ek ’n beroep op Steve Hofmeyr en Afriforum om op te hou om hulself te verneder, om op te hou om hulself neer te buig voor die vreemde volkere wat Afrikaners op ’n vyandige wyse onderdruk, om op te hou aandring om ingesluit te word dáár waar hulle nie welkom is nie. Menere Hofmeyr en Kriel: u tree waarskynlik met goeie bedoelings op, maar is besig om die verkeerde stryd te stry. Dit sou veel beter wees om kennis te neem van die skrif aan die muur. Die reënboognasie is dood. Dit was van meet af aan onwerkbaar en fundamenteel tot mislukking gedoem. U en ek as Afrikaners sal nooit in die swart reënboog welkom wees nie.

Mag ek voorstel dat u eerder u energie en invloed gebruik om ’n vreedsame oorgang na vryheid vir die Afrikaners te help bewerkstellig?

{mos_mb_discuss:13}

поильник для детей

Misdaadprobleem? Watter misdaadprobleem?

Besef u dat, vir minstens 70% van Suid-Afrika se bevolking, misdaad glad nie so ‘n groot probleem is as vir u nie? Dit is ú wat bykans alleen ‘n probleem het met misdaad, wat teen die hoofstroom van die openbare mening in Suid-Afrika probeer spartel. Hierdie mense het dit volledig binne hul bereik om die misdaadvlakke van die land binne die volgende drie jaar na normale vlakke te laat stabiliseer. Geen magiese kragte is nodig nie, geen ingryping deur die weermag nie, geen herinstelling van die doodstraf nie.

In ‘n sekere sin is diegene wat die opslae oor misdaad as ‘n vorm van blanke histerie beskou, heeltemal reg. Al wat nodig is om dit te verifieer, is om na inbelprogramme oor misdaad op radiostasies met ‘n beduidende swart luisteraarskap te luister. Die klaers is oorwegend blank. Die ontkenners wat, naas hul president, inbel en die kommer oor misdaad as ‘n oordrywing van die media afmaak, is oorwegend swart.

Dit is blankes wat in peiling na peiling sê dat misdaad die land se nommer een probleem is. Dit is blankes wat emigreer en sê dat hul hoofrede vir emigrasie misdaad was. Dit is die grootliks blanke ATKV wat hul tyd mors met nóg ‘n futiele SMS-petisie wat op dowe ore gaan val en inherent geen resultaat kan oplewer nie. Dit is blanke sangers wat buite die hof demonstreer teen verkragting. Die stilte uit meeste swart musici se monde is bykans oorverdowend. Dan en wan word ‘n verkragter deur ‘n boendoehof vermoor, maar die meerderheid lewe grootliks in ‘n toestand van apatie teenoor misdaad.

Die 70% van die bevolking waarna ek hierbo verwys het, is natuurlik die massa stemvee wat die ANC-regime telkens gehoorsaam terugstuur parlement toe met ‘n verhoogde meerderheid. Aangesien verkiesings in Suid-Afrika bloot reduseer tot ‘n neerdrukkende en sinnelose rassesensus, is hierdie 70% oorweldigend swart, met kleiner aantalle kleurlinge en Indiërs. As misdaad vir hulle wel ‘n probleem van dieselfde omvang as vir blankes was, kon hulle eenvoudig hul regter- of linkerhande gebruik by die volgende verkiesing, en die ANC-regime van die tafel vee.

Hulle alleen as ‘n groep, en nie kleurlinge, Indiërs of blankes nie, het die vermoë om op ‘n effektiewe wyse hul misnoeë met misdaad te kenne te gee. As hulle wou, kon hulle ‘n heilige vrees by die regering van die dag oor misdaad inboesem, deur eenvoudig te dreig om hom te vervang met een wat wel oor misdaad omgee. Hoe ‘n volgende regering sou maak om misdaad hok te slaan, sou blote taktiese oorwegings en detail wees, maar as diegene met die nodige demografiese mag werklik erns gehad het oor misdaad, sou enige regering wat aan bewind wou bly, verseker het dat misdadigers ‘n bedreigde spesie word.

Dit gebeur egter nie. Vir die meer as 70% ANC-kiesers is rresident Mbeki se sienings oor misdaad klaarblyklik reg: vir hulle bestaan daar nie ‘n misdaadkrisis nie, is die probleem oordrewe of is dit van mindere belang. Ek gee nie voor ek verstaan die swart psige nie, maar daar kan verskeie redes hiervoor wees. Een skokkende rede kan wees dat misdaad nie deur baie van die ANC se kiesers as verkeerd gesien word nie. Tony Yengeni se helde-ontvangs by sy vrylating spreek boekdele oor die dissonansie tussen wat u as blanke dink verkeerd is, en wat die ANC-regime en vermoedelik hul ondersteuners as verkeerd beskou.

Uit hoofde van bostaande het ek daarom min erg aan die geykte cliché dat misdaad swart én wit raak. Dit mag so wees, maar hoeveel simpatie ek vir diegene het wat die mag het om iets aan hul eie lot te doen, maar dit nie uitoefen nie, is debatteerbaar. Anders as blankes kan swart kiesers hulself bevry van misdadigers. Myns insiens spreek die ANC-kieser se hoogstens ambivalente houding teenoor misdaad net weereens van die diametries teenoorgestelde prioriteite en waarskynlik onoorkombare botsings van belange van die radikaal verskillende volke wat hierdie grondgebied moet deel.

{mos_mb_discuss:13}

хорватия апартаменты