Leeus – Bladsy 2 – praag.co.za

Kop op die Blok: Leeus doen dit weer aan die WP

Willem Alberts van die Leeus Hierdie is ‘n wedstryd wat die WP eerder sou wou oorslaan. Hulle het weinig om te wen en baie om te verloor. Rugby is ‘n spel waarin harde liggame teen hoë spoed teen mekaar bots, en dit is ‘n biologiese aksioma dat as jy dit halfhartig, selfs driekwarthartig doen, jy gou genoeg gaan seerkry. Die een ding wat enige Streeptrui nou nie wil hê nie, is om voor die uitspeelrondtes ‘n besering op te doen. Daar is geen kans dat hulle hierdie wedstryd met volle ywer gaan beding nie.

Die WP, wat al klaar besig is om Curriebekergloriehooftrekke in hulle koppe te skryf, gaan min genoeg hê om hulleself vandag mee te motiveer. Niemand onthou ná die seisoen wie die tippie van die punteleer uitgemaak het nie, en dit is al wat die WP het om deur ‘n oorwinning oor die Leeus te bekom.

Aan die anderkant van die middellyn is ‘n iesegrimmige Leeuspan, erg omgekrap dat hulle uit die eksklusiewe geselskap van halfeindrondtemededingers gesluit is. Hulle is lekker jannetjie op dié wat dit behaal het, en jaloesie is meestal ‘n kragtiger motiveerder as selfvoldaanheid. Daar was nog nooit Transvaalse liefde in die WP verlore nie en om te kan sê dat hulle die Strepiestruie twee keer in een seisoen afgeransel het, is nou weliswaar nie ‘n regte-egte trofee nie, maar vir ‘n span wat nie kan dink waar hulle volgende silwerware vandaan sal kom nie, is ‘n skrale troos skielik baie werd.

Transvaal is nou nie juis ‘n repositorium van supersterre nie. Môre sal hulle weereens die stryd sonder ‘n enkele Springbok moet beding. Maar laas week kon veertien Natalse toetsspelers hulle slegs met die punteverskil van ‘n enkele doelskop troef. Onbesonge mag hulle wees, maar daar is genoeg pyle in die Transvaalse koker om die WP swaar te kwes. Die eerstefasebesit behoort gelykop verdeel te word, wat die worsteling vir die losbal deurslaggewend sal maak. Die Leeus het die afgelope ruk ‘n, vir hulle teenstaanders, ontstellende manier ontwikkel om rondlêballe in te win. Baywatch Grobbelaar, Derick Minnie en Willem Alberts is op ‘n peil met Watson, Vermeulen en Louw, maar dis weereens ‘n vraagstuk van vasberadenheid. Transvaalse verbetenheid sal ook hier seëvier oor Kaapse vieserigheid.

Die WP het ‘n hele falanks snellers in die agterlyn – spoed net waar jy kyk. Hulle is die één span in die kompetisie wat die vermoë het om gereeld uit vastespel drieë te druk. Maar die beste span maak staat op gleuwe wat in die opponent se verdediging ontstaan. Ook dít is ‘n saak van vasberadenheid. Die Leeus se seisoen eindig more. Dit is altyd beter om op ‘n crescendo as ‘n gepieng te eindig. En dít is motivering genoeg.

Ek sit my kop op die blok: Al gaan die WP voort om vir vanjaar se Curriebeker mee te ding, behoort vandag aan die Transvalers.

Die Leeus wen met vyf of meer punte.

free online games

Haaie se mistroostige oorwinning

Die Haaie het gister op Kingspark in hulle wedstryd teen die Leeus baie aan hulle geliefde Indiese Oseaan herinner: Nie so woes, so groot of so koel nie, maar so vasberade soos branders om hulleself stukkend te loop teen rotse. Uiteindelik het hulle gewen met ‘n volle verdoelskop se punte tussen hulle en die Leeus.

Niks was meer veelseggend van die Leeus se vertoning as die glinstering in Stephan Terblanche se oë toe hy oor die WP se wedstryd aanstaande week teen Transvaal gespekuleer het nie. “Ek hoop hulle (die Leeus) daag op vir die partytjie.” Na tagtig minute se verbete, maar grootliks vrugtelose, worsteling teen die Leeus, is dit duidelik dat hy iets van Leeujoligheid weet.

Die Haaie, met veertien toetsspelers teen nul, het ‘n amperse monopolie op die bal gehad en het meer tyd in Leeugebied as ‘n onwettige Nigeriese immigrant in Sunnyside deurgebring. Hulle het beslag gelê op ‘n groot gros van die Leeus se lynstaanbal en het genoeg balle op die grond gewen. Hulle het strooptog na strooptog geloods, maar het nie veel meer uitgerig as ‘n soutwatergolf teen ‘n rots nie. En maak nie fout nie, op verdediging was die Leeus soos hoogs mobiele rotse. Onbesonge voorspelers soos Kevin Buys en Nico Luus het nie net teenstaanders raakgevat nie, maar hulle geplant. As Keegan Daniel, byvoorbeeld, ‘n boom was, het daar nou ‘n laning van hom op Kingspark gegroei.

Agterlangs kon Ruan Pienaar, Juan Hernandez en JP Pietersen geen gleuwe in die verdediging vind nie. Hulle enigste drie was ‘n Bismarck du Plessis-afronding van ‘n rolgemaal teen ‘n Leeuvoorpak wat met ‘n geelkaart uitgedun was.

Die Leeus het ook net een drie gedruk, maar dit was darem ‘n baie lustiger poging gewees, vroeg in die wedstryd toe Doppies le Grange die Haaie se agterlyn versplinter het om skrumskakel Chris Jonck om te stuur vir ‘n netjiese vyfpunter. Herkie Kruger het die doelskop gemis en dít was uiteindelik die twee punte wat die Leeus vir ‘n gelykopwedstryd nodig gehad het.

Vooraf het ek voorspel dat die Leeus kan wen as dit nie was dat hulle deur Earl Rose op heelagter belemmer sou wees nie. Maar Rose is soos ‘n basterbrakkie – dis net as jy iets van hom verwag dat hy hopeloos is. Gister het niemand enige verwagtinge van hom gehad nie en dié keer was hy voortreflik – dapper onder die hoë bal, netjies in posisie, geniepsig op die aanval.

‘n Ander speler wat aangenaam verras het, was Ruan Pienaar, meer spesifiek met sy skopwerk pale toe. Hy het skielik ritme gevind, was goed gebalanseer wanneer hy die bal tref en het nie net die bal oor die dwarslat gekry nie – hy het dit reg in die middel tussen die torings deurgeklits.

Twee Pienaar-strafskoppe en ‘n Hernandez-skepskop het gehelp om die Haaie met halftyd voor te kry met 16-11.

Die tweede helfte was vol aksie, maar het net 9 punte geproduseer waarvan die Leeus ses gekry het. Hulle het, om presies te wees, met vyftien minute om te gaan, 17-16 voorgeloop. Ruan Pienaar het daarna ‘n kosbare strafskop oorgekry, maar uiteindelik was dit die Haaie wat moes vasbyt om te wen.

Vanaand kou afrigter John Plumtree sy binnewang. Die Haaie was goed genoeg om die Leeus te klop, maar as hulle nie ‘n paar geheime wapens kry om te ontplooi nie, gaan hulle vasval, indien nie teen die WP nie, dan teen die span uit Pretoria. Hierdie jaar se tuiste van die Curriebeker lyk blou; nie die grysblou van die Indiese oseaan nie, maar Noord-Transvaalse ligblou.

games online

Kop op die blok: Leeuehart nie goed genoeg in Durban

Tussen die Haaie en die Leeus het hulle veertien toetsspelers wat die veld vanmiddag in Durban neem – en al veertien speel vir die Haaie. Nogtans sou ek my kop op ‘n blok gesit het dat die Leeus die oordonderende gunsteling vandag op hulle tuisveld sou klop.

Ek sou geredeneer het dat daar so iets is soos ‘n seisoenale bioritme vir spanne en dat die Leeus nog een goeie wedstryd in hulle oor het en die Haaie reg is om die draad van die verhaal te verloor. Verlede week het die Leeus teen ‘n werklik onindrukwekkende Boland gespeel, maar alles in die Rooibontmasjien het gekliek en hulle het die telbord met meer as 80 punte belas.

Die Haaie, daarteenoor, het nog net een wedstryd hierdie seisoen gehad waar hulle diep mos uithaal. Dit was teen die WP en hulle het soos nat toiletpapier gevou. Wanneer alles vir hulle werk, is hulle ‘n indrukwekkende span, maar as ‘n ander span húlle patroon op die Haaie afdruk, óf hulle spelpatroon ontwrig, is dit ‘n span wat maklik in 15 rigtings spat.

Ek kan ook daarop wys dat die Haaie reeds ‘n suksesvolle Doelwit Een – om die halfeindrondte te haal – agter die rug het en gevolglik sal sukkel om die stoomketels op volle druk te kry. Die Leeus, aan die ander kant, sal soos vasgekeerde katte veg vir die skrale kans op oorlewing in die kompetisie.

Al hierdie dinge is waar, en moenie uit die oog verloor word nie. Al hierdie dinge is uiteindelik ook van min belang. Die Leeus het vir Earl Rose op heelagter gekies – einde van die argument.

Die Haaie gaan met meer as tien punte wen.

Daaroor sit ek my kop op ‘n blok.

пупсы купить лобановский харьков

Wie gaan eer kry en wie gaan seerkry?

Dié naweek se rugby en wat die Blou Bulle en die Leeus aan mekaar gaan doen

Cobus Grobbelaar glo die Leeus gaan aansit vir blou biefstuk dié naweek. Hy’s oortuig sy trop gaan wen. Hy’s áltyd oortuig sy trop gaan wen. Dié keer kan hy reg wees, en dit nie in die minste mate omdat hy sy terugkeer maak na ‘n besering nie. Baywatch is een van daardie eerlike hardwerkende baljagters – hoewel die gedagte aan ‘n “eerlike baljagter” so oksimoronies blyk te wees as “eerlike dief” of doeltreffende ANK-staatsamptenaar. Hy is een van daardie amper-amper spelers wie se naam al in ‘n paar vroegseisoen skadu-Springbokspanne ingepotlood is. Hierdie jaar was dit weer so, en dit was net daardie natuurfrats van ‘n losbalmagneet, Heinrich Brüssouw, wat hom voorgespring het. So, Grobbelaar stort al sy hartstog in die Leeu-span in. En dis juis sy passie, en die desperaatheid van sy hele span wat my laat glo dat hulle gaan wen.

Die ideale span is een waarvan die breër spelmetodiek en bemanning so gevestig is dat die span selde, en net as hulle in ‘n onverwagse verknorsing is, in hulle emosionele voorraad gaan delf. Ander spanne, minder voortreflik bedeel in sekere afdelings, middelmatig om die minste te sê, kan net op passie reken om wedstryde te beklink. Die probleem is dat hartstog en durf sulke vervlugtende elemente is. Dit kan die een minuut daar wees, en die volgende oomblik het dit verdamp, en dan het hulle nie strukture, tegniek en krag om hulle deur te trek nie. Maar ‘n sielsgedrewe span kan vir die regte tagtig minute enige span se lewe versuur. Gewoonlik het so ‘n span net een so ‘n wedstryd per jaar in hulle. En ek reken hierdie Saterdag is dit die Leeus se wedstryd van die jaar. Hulle is net desperaat genoeg om die Bloues se bulkalfies plat te trek.

Die Blou Bulle se instaanspelers maak hulleself gaandeweg in die dodelike, doodsmoorpatroon waarvan bekersukses gemaak word. Maar dis te betwyfel of hulle genoeg geduld en teenwoordigheid van gees het om ‘n vasgekeerde Leeu vasgekeer te hou. Terwyl die voorpak, met ‘n bosbrekervoorry van Kruger, Kuun en Engels en Flip van der Merwe op slot, lyk al hoe meer soos die geestelike afstammelinge van die Noord-Transvalers van ouds en Dewald Potgieter gaan beslis vir Grobbelaar al die pad bal toe jaag.

Agterlangs is waar dit kan lol, met te min terugvalplanne vir rou spelers soos Burton Francis en Francois Hougaard om verbete teenaanvalle te smoor. En aangeval gaan hulle aangeval word, en dit nie net deur die nuwelingsenter Pieter Engelbrecht en buitesneller Hollenbach nie, maar deur die venynige Jano Vermaak en die rammelende Willem Alberts van agsteman af. Voorts kan die Bloues maar vra wie de joos is Earl Lewis. Die antwoord is dat hy nie die ander een, Earl Rose, is nie. Hierdie jaar kon die Leeus se opponente deurgaans staatmaak dat wanneer hulle in die knyp teen die rooibontes is, Rose iewers ‘n geskenk vir hulle sal opdiep. Maar Pieter de Villiers se gunsteling “X-faktorspeler,” Rose, is uit die laaste vesting verwilder en, hoe of wat Lewis ook al is, so totaal selfvernietigend soos Rose kan hy nie wees nie.

Die wedstryd word op die Stadion-Voorheen-As-Ellispark-Bekend beding en hoewel tuisvoordeel nie soveel vir die Leeus beteken nie, is dit darem stukke beter as die teendeel: Om die Blou Bulle tussen die horings te kyk op Fort Loftus.

Tuisveld, hartstog, desperaatheid en die afwesigheid van Earl Rose. Hierdie een is die Leeus s’n. Dis hulle Groot Wedstryd vir die jaar.

печи для

Ku?n en Hougaard in Blou-Bulspan

Derick Ku?n

Die afrigter van die Vodacom Blou Bulle Frans Ludeke het heelparty van sy groot kanonne insluitende Derick Kuün, Werner Kruger en Wilhelm Steenkamp vir Saterdag se wedstryd in Johannesburg teen die Leeus nadergetrek.

Kuün en Kruger gaan die skrum aan die sy van Jaco Engels anker met Steenkamp wat terug is in die tweede ry langs Flippie van der Merwe.

Ludeke het sy ervare lostrio onveranderd gelaat, maar agterlangs sal Marius Delport in die plek van die beseerde Akona Ndungane diens doen met Jaco Pretorius en Stefan Watermeyer wat hul kombinasie in die middelveld hervat.

Ludeke het besluit om vier voorspelers en drie agterspelers op die bank te kies maar hoewel daar nog ‘n bietjie twyfel oor die enkelbesering van Frik Kirsten is, is die afrigter sowel as Dr Org Strauss optimisties dat die groot stut betyds sal herstel.

Ludeke sê hy is redelik tevrede met hoe die Blou Bulle se seisoen in die eerste ronde verloop het, maar daar is steeds verskeie aspekte waarin hy wil hê die span moet verbeter.

“Ons moet in die tweede ronde in elke wedstryd vir die volle 80 minute speel en ek sal wil sien dat ons voortaan beter afrond.

“Ons moet ook al hoe meer driedruk-geleenthede skep en baie klem sal in ons vaste fasette gaan, want alles was nie honderd persent in dié afdeling van ons spel nie.”

Vodacom Blou Bulle: Zane Kirchner; Gerhard van den Heever, Jaco Pretorius, Stefan Watermeyer, Marius Delport; Burton Francis, Francois Hougaard; Dewald Potgieter , Pedrie Wannenburg, Deon Stegmann, Wilhelm Steenkamp, Flip van der Merwe, Werner Kruger, Derick Kuün (kaptein), Jaco Engels. Reserwes: Bandise Maku, Frik Kirsten/Dean Greyling, Fudge Mabeta, Jacques Burger, Heini Adams, Francois Brummer, Tiger Mangweni.

погружной для Фільчаков прокурор

Britse Leeus kom jag in SA

Die tyd is hier! Die groot jagtog van 2009 deur die Leeutrop uit die Britse en Ierse Eilande het in Afrika se suidpunt aangebreek.

Twaalf jaar vantevore het daar ‘n trop Leeus met geslypte tande, ‘n groot maanhaar in Martin Johnson as kaptein en ‘n ou wyse leeu, in breier Mcheechan, in Suid-Afrika aangekom en onverwags deur slim rugby, baie karakter en ‘n skepskop die Springbokke verslind.

Suid-Afrika was besig om ‘n span te bou ná die geskiedkundige Wêreldbekersege van 1995 in die nuwe Suid-Afrika. Maar enige toets wat die Springbokke verloor, word vir jare onthou. Soveel te meer ‘n neerlaag in ‘n toetsreeks.

Dit is dus juis daardie seer wat ‘n volbloed Suid-Afrikaner laat smag na die groot rugby-avontuur en geskiedenis wat die Britse en Ierse Leeus na Suid-Afrika bring. As mens dink aan die ongelooflike Leeuspan van 1974 onder leiding van die Ierse legende, Willie John McBride met die legendariese Walliesers soos JPR Williams, Gareth Edwards en Phil Bennett en dan aan die span van Martin Johnson in 1997 met groot spangees, dan kan mens nie help om daardeur meegevoer te raak nie! Die Leeus in Suid-Afrika is meer as spesiaal. Dit het ‘n ryker geskiedenis en bring ‘n unieke atmosfeer, wat nie vir Leeus-toere na Nieu-Seeland en Australië geld nie.

Vir die Suid-Afrikaanse spelers wat betrokke is in toerwedstryde teen die Leeus is dit ‘n eenmalige ervaring. Baie spelers kry nooit daardie besondere kans nie, want die Leeus kom een maal in 12 jaar in ons land kragte meet. Maar die grootste voorreg bly nog om vir die Springboktoetsspan gekies te word en nóg meer spesiaal is om teen die Leeus op ‘n volgepakte Suid-Afrikaanse rugbystadion te kan uitdraf.

Sommige van ons beste spelers het die pond en euro van die hand gewys, of teruggekeer uit die vreemde, net sodat hulle ‘n kans kan hê om in die Springbokspan teen die Leeus te speel. Ander spelers het operasies vir nou eers uitgestel tot ná die Leeus-toer, en speel met pyn en ongemak. Dit dien as bewys van hoe baie hulle bereid is om vir hierdie ongelooflike geleentheid op te offer.

Die Victor Matfields, John Smits, Habanas, Bakkies Bothas, Schalk Burgers, Fourie du Preez’s, Jean de Villierse en ander word gedryf en deur een ding aangevuur: om in ‘n toetsreeks teen die Leeus te speel en legendes in hul eie reg te word deur die reeks te wen!

Met drie wedstryde van die toer reeds gespeel en veral ná die eerste wedstryd in Rustenburg teen die Royal XV, was baie Britse rugbykenners ongelukkig oor die Britse Leeus se vertoning. Maar dit sal maar altyd ‘n moeilike begin wees vir ‘n span wat mekaar nog leer ken teen ‘n span met spelers wat weet dat dit die grootste wedstryd in hul rugbyloopbaan mag wees. Ná Woensdag se vertoning met ‘n heel nuwe span en meer gewoond aan die klimaat, het mens die akkuraatheid en formaat van die Leeus begin sien. Kom ons wees eerlik, die Goue Leeus verstaan nie verdedigingspatrone nie en is ook nie aangehelp deur die probleme by die unie van die veld af nie. Maar nietemin het ons gesien dat die Leeus goed afgerig is en besig is om hulle vir die toetse reg te kry. Die Vrystaat het ‘n verdedigingspatroon in plek maar sonder Juan Smith het die Cheetahs hulle leier en beste speler verloor en is hulle nie dieselfde span nie. Hulle verdediging en die briljante Heinrich Brussouw het egter gewys hoe belangrik druk en die tegniek in die kontakarea, gepaard met ‘n fisieke aanslag, is.

Elke Leeus-speler weet hoe om sy kans te gebruik. Daar is net ‘n handjie vol wedstryde voor die toetsspan gekies gaan word. Spelers wat my oog gevang het, was Tommy Bowe van Ierland wat alles en nog meer gedoen het op vleuel. Saam met die kombinasie van Brian O’Driscoll en Jamie Roberts in die senterposisies lyk hulle baie gevaarlik. Shane Williams op die ander vleuel sal heel waarskynlik die nommer 11 trui in die toets dra en Lee Byrne sal na my mening die heelagter wees.

Onder die voorspelers het die slotte my beïndruk en dit sal ‘n titaniese stryd wees vir plekke, maar ek vermoed dat Alun Wyn Jones in dié departement Paul O’Connel se vennoot sal wees. Victor Matfield, Bakkies, Danie Rossouw en Andries Bekker is van die heel beste slotte ter wêreld. Drie van hulle het ‘n wêreldbeker, asook twee Super-14-titels op hul kerfstok.

Die Britse voorrye is bekend vir hulle werk in die skrums, alhoewel Gethin Jenkins vir sy prestasie op die veld bekend is.

Dit gaan baie interessant wees om te sien wat Warren Gatland en Graham Rowntree daar gaan doen teen die tyd dat die toetse aanbreek. So ook die losvoorspelers. Gaan hulle ‘n ou en slim kalant soos Martyn Williams kies?

Die balans gaan belangrik wees om die beste lostrio in wêreldrugby hok te kan slaan. Pierre Spies is op dreef en gaan nog beter word, Juan Smith is die beste toekantflank en Schalk Burger is Schalk Burger. Al drie is ook lystaanopsies en die Leeus het spelers gekies wat in die lynstane kan meeding, maar die balans sal hulle moet handhaaf anders gaan hulle sukkel om vir die bal op die grond mee te ding.

Die Bokbestuur het die Bokgroep Maandag aangekondig en het nie veel verrassings gehad nie. Een insluiting verdien na my mening ‘n groot regmerkie en dit is dié van Morné Steyn wat vanjaar nog meer gegroei het en nou seker die mees volmaakte losskakel in Suid-Afrika is. En in die persoon van Ruan Pienaar wat nog bietjie meer in die rol moet ontwikkel, maar na my mening een van die bestes kan word, het ons goeie balans en mededinging in die span.

Earl Rose se insluiting laat my wonder. Ek voel dat hy nog baie moet ontwikkel en aan sy swakpunte moet werk Ek dink nie hy is reg vir toetsrugby nie, maar as sy insluiting bedoel is om hom meer ervaring tydens Springbokoefeninge te gee, dan het ek nie beswaar nie. Maar ek sal hom glad nie oorweeg vir die eerste twee toetse nie en ook nie die derde as die reeks gelyk is nie.

Dan is Conrad Jantjies beseer en moet daar ‘n nuwe heelagter gekies word. Zane Kirchner het ‘n baie goeie Super 14 gehad, so ook Stefan Terblanche. Jaque Fourie en JP Pietersen kan daar speel en verkeer in die groep, so ook François Steyn. Ek voel François Steyn moes, nadat Percy Montgomery uitgetree het, dadelik in dié posisie gekies gewees het. Hy kan ontwikkel in een van die beste heelagters wat ons nog gesien het. Hy is volgens my nog nie reg vir losskakel nie en ek dink sy beste posisie kan dalk die nommer-15-trui wees. Hy is ‘n goeie senter. Hy is uiteraard ‘n goeie rugbyspeler. Maar van heelagter af kan hy meer betrokke raak. Hy kan die lyn met verwoesting sny. Hy is solied onder die hoë bal, sy verdediging is sterk en sy skepskop is so lank dat hy kan doen wat Naas al die jare gedoen het: punte van die halflyn af vir die Bokke inryg!

Een verrassing was dat daar nie ‘n erkende plaasvervanger vir Schalk Burger in die groep is nie. Rugby word deesdae gewen deur die afbreekpunte te wen en fisiek en akkuraat op daardie gebied te wees, en dan vandaar af te kan aanval. Dit kan dalk die Bokke duur te staan kom. Blykbaar is daar hoop in die Leeugroep dat die Bokke sonder ‘n plaasvervanger vir Schalk Burger in die toetse sal opdraf. Ek is bekommerd oor wat die Bokbestuur hier gedoen het.Ek weet ook dat Juan Smith tot ‘n mate die rol kan vervul, maar in toprugby mens het spesialiste nodig. Heinrich Brussouw, Deon Stegmann, Jacques Botes en Luke Watson is meesters op die gebied en kan ongelukkig voel dat hulle nie die paal gehaal het nie. Luke Watson het ‘n goeie seisoen gehad maar sal nie in die huidige opset van spelers inpas nie. Maar Pieter de Villiers moet dalk heroorweeg en vir Heinrich Brussouw vir ‘n versekeringspolis nader trek.

Om by die hoofsaaklik spelergedrewe proses te hou, sedert Pieter de Villiers oorgeneem het, sal heel waarskynlik die slimste opsie vir die Springbokafrigters bly. Suid-Afrika het die sterkste groep spelers vir baie jare en beving hom in ‘n goue tydvak as gevolg van afrigters soos Heyneke Meyer, Dick Muir, Jake White, John Plumtree en Rassie Erasmus se werk oor die laaste paar jare en spelers wat weet hoe om groot wedstryde te speel. Spelers is beter voorbereid, spesiale spelers is gekweek en hulle ervaring voer Suid-Afrikaanse rugby die laaste paar jaar tog nuwe hoogtepunte en kan, ná ‘n reeksoorwinning, hulle name in die boek van rugbylegendes verewig!

Ná die Bulle se sterk vertoning van konstante druk deur verdediging en direkte rugby in die Super-14-finaal, hoop ek dat die Bokke ons en die wêreld hulle ware krag in die reeks van 2009 gaan wys. Mag die toetse gou kom! Maak reg vir hierdie avontuur!

Данильченео