Die Verenigde State word nog deur baie Afrikaners as die groot pionier op die gebied van rasse-integrasie gesien.
Jared Taylor
Swartmense is al vir 'n honderd-en-veertig jaar burgers van die land en vir die afgelope veertig jaar het die Amerikaners met al hulle ontsaglike ekonomiese mag, deur ritse en ritse wetgewings en met die volle gewig van die regering en die volgehoue maniese ondersteuning van die media, met nimmerkwynende ywer daarvan werk gemaak om swartes in die breër Amerikaanse samelewing in te trek.
Te oordeel aan die beeld wat hulle vir ons wys, twyfel min mense aan die vlak van hulle sukses. In rolprente en televisiereekse is die swartes immers so pittig soos Will Smith, so lieftallig soos Bill Cosby, so lewenskragtig soos Denzel Washington en so vasberade soos Tiger Woods. Geen TV-reeks is sonder 'n soliede swart burgemeester, polisiehoof of hospitaalsuperintendent nie en daar is stapels swart sjirurge, navorsingsdeskundiges, forensiese ghoeroes, ruimtevaarders… Die gesinne is sulke warm klein troppies, vol snoesige gevoelens en goeie, roesvrye familiewaardes.
Dis maklik om daaruit af te lei dat die Amerikaanse eksperiment 'n weergalose sukses was. Maar hoe suksesvol is multi-kulturalisme in Amerika werklik?
Jared Taylor, die redakteur van American Renaissance, 'n konserwatiewe blad wat rasse-aangeleenthede onder die loep neem, het die saak nugter ontleed. Die gevolg was 'n opspraakwekkende bydrae wat in drie opeenvolgende uitgawes van die tydskrif gedra is. Hy het vir ons die toestemming gegee om dit te vertaal en na goeddenke aan te wend. Hier is die eerste deel.
Die Verenigde State word nog deur baie Afrikaners as die groot pionier op die gebied van rasse-integrasie gesien.
Jared Taylor
Swartmense is al vir 'n honderd-en-veertig jaar burgers van die land en vir die afgelope veertig jaar het die Amerikaners met al hulle ontsaglike ekonomiese mag, deur ritse en ritse wetgewings en met die volle gewig van die regering en die volgehoue maniese ondersteuning van die media, met nimmerkwynende ywer daarvan werk gemaak om swartes in die breër Amerikaanse samelewing in te trek.
Te oordeel aan die beeld wat hulle vir ons wys, twyfel min mense aan die vlak van hulle sukses. In rolprente en televisiereekse is die swartes immers so pittig soos Will Smith, so lieftallig soos Bill Cosby, so lewenskragtig soos Denzel Washington en so vasberade soos Tiger Woods. Geen TV-reeks is sonder 'n soliede swart burgemeester, polisiehoof of hospitaalsuperintendent nie en daar is stapels swart sjirurge, navorsingsdeskundiges, forensiese ghoeroes, ruimtevaarders… Die gesinne is sulke warm klein troppies, vol snoesige gevoelens en goeie, roesvrye familiewaardes.
Dis maklik om daaruit af te lei dat die Amerikaanse eksperiment 'n weergalose sukses was. Maar hoe suksesvol is multi-kulturalisme in Amerika werklik?
Jared Taylor, die redakteur van American Renaissance, 'n konserwatiewe blad wat rasse-aangeleenthede onder die loep neem, het die saak nugter ontleed. Die gevolg was 'n opspraakwekkende bydrae wat in drie opeenvolgende uitgawes van die tydskrif gedra is. Hy het vir ons die toestemming gegee om dit te vertaal en na goeddenke aan te wend. Hier is die eerste deel.
Lees verder: Swart rassebewussyn, deel 1
The recent shooting of three black people by Johan Nel (18) in the Skielik settlement in Swartruggens has illustrated the fragile nature of South African race relations. Within hours after the shooting, emotions on both sides of the racial divide were running high with opposition parties objecting to the political exploitation of the case while in front of the court building the anti-white slogan, “Kill the Boer, kill the farmer”, was resounding.