Kategorie: Hoofartikels

Die inhegtenisname en aanhouding van ses lede van die Verkennersbeweging weens die aanbring van plakkers op aanwysingsborde in Pretoria maak ‘n bespotting van die liberale menseregterekord wat sommige mense in Suid-Afrika sedert 1994 bespeur.

Naamsveranderings soos dié van Voortrekkerstraat in Pretoria,asook die stad se naam self, was nog altyd omstrede en lok openbare protes uit. In dié geval gaan dit om naamborde, maar ook die aanhouding van mnr. Clive Derby-Lewis wat geruime tyd reeds vir parool kwalifiseer, maar om politieke redes nie vrygelaat word nie. Dít terwyl mnr. FW de Klerk reeds in 1991 4 000 ANC-lede wat ernstige misdade soos moord, terreur en geweld teen burgerlikes vrygelaat het, terwyl die Waarheids- en versoeningskommissie van biskop Tutu alle “politieke moorde” aan ANC-kant voor die voet kwytgeskeld het.

Die ses betogers van Pretoria het dus rede gehad om hul saak of sake onder die publiek se aandag te bring, net soos die tienduisende stakers en toi-toiende ANC-ondersteuners wat straffeloos openbare saakbeskadiging tydens hul dikwels gewelddadige betogings pleeg. Dan praat ‘n mens nie eens van die 80 buitelanders wat tydens 2009 se xenofobiese aanvalle vermoor is en waarvoor niemand nog aangekla is nie.

Om gewone wetsgehoorsame middelklas-Afrikaners links en regs in polisieselle aan te hou, is besig om die indruk te versterk dat ons voortaan in ‘n tipiese Afrikaland woon waar die regstaat en menseregte die tweede plek naas magsvertoon inneem. Waar persone in uniform maar kan maak wat hulle wil, veral daar waar hulle nie omkoopgeld ontvang nie. Dat etniese minderhede vandag in Suid-Afrika rede het om ernstig oor die toekoms bekommerd te wees, word deur die reakse van die staat op die ses Verkenners bevestig.

Ook die hantering van die Abel Malan-geval op Stellenbosch het getoon dat blanke Afrikaners wat van behoudende politieke standpunte verdink word nie op dieselfde behandeling as die res van die bevolking geregtig is nie. Hoe ‘n middelklas-Afrikaner met ‘n vaste adres ná ‘n vuisgeveg nie op borgtog geregtig is nie terwyl gewoontemisdadigers of selfs moordenaars elke dag op die strate losgelaat word, gaan die verstand te bowe.

Prof. Anton van Niekerk het vir seker ook provokasie teen die meeste gewone mense in dié land gepleeg met sy moralisering vanuit die wêreldvreemde personeelkamers van die Stellenbosse universiteit. Terwyl die gemiddelde Afrikaner daarbuite die onreg van regstellende aksie en die konstante van vrees van geweldsmisdaad en etniese aanvalle moet verduur, verguis Van Niekerk op sy pedantiese – en dom – manier juis die lydende man op straat.

Afrikaners sal vinnig moet leer om hul verskille uit die verlede te oorbrug en mekaar in dié moeilike en gevaarlike tyd te ondersteun. As hierdie rampokkerstaat aan een van ons vat, van hy aan almal.

боль десенлобановский александр биография

Die leserspubliek het verlede week ongetwyfeld verstaan dat ‘n mediamaatskappy wat byna 40% van die koerantmark vir homself toegeëien het, geen gesonde nuusdekking kan waarborg nie.

In Suid-Afrika is die internet die enigste suurstof by die gebrek aan ‘n verskeidenheid nuusbronne. Media24 se wurggreep op die vloei van inligting in Afrikaans is byna totaal.

Boonop word die Avusa-groep, alhoewel ver agter in die tweede plek, deur sy eie werknemers as ‘n “kabaal” beskryf wat ‘n “navorsingspan” gebruik wat nie te onderskei is van ‘n regering se inligtingsbedryf nie. Geen joernalis het toegang tot die soort onthullings wat die Sunday Times week na week opdis nie en werknemers spot gereeld dat die Britse geheime diens, MI6, die hardste werk om sirkulasie vir die koerant te stoot.

Dit herinner sterk aan wat Carl Bernstein, die vermaarde verslaggewer wat Nixon mbv Watergate gesink het, in die sewentigerjare ontdek het oor die noue samewerking tussen die CIA en Amerika se voorste nuusbronne. 

Dis hier te lande al jare lank dieselfde onverkwiklikheid wat lesers in Brittanje tans weer ontdek: Gefabriseerde menings en manipulasie van nuus en opinie om ‘n klein elite ter wille te wees.

Wat ook al die oorsprong van die nuus mag wees, raak dit egter duidelik dat geen mening ooit pro-Afrikaans gaan wees as dit van Media24 of Avusa afhang nie.

Die seismiese skudding in Fleetstreet gaan Murdoch waarskynlik sy empaaier kos, want ‘n breë konsensus van onwaarskynlike vennote teen Murdoch se verdere uitbreiding het sedertdien in London se medialandskap vorm aangeneem. Gerugte doen selfs die rondte dat die eens onaantasbare mediamagnaat gaan bedank.

Dit was eintlik te wagte. Die konsentrasie van allerlei media wat Murdoch in Brittanje voorsien het, sou heeltemal onwettig in Australië of die VSA gewees het.

Murdoch se besit van die Sun, News of the World, die Times asook die Sunday Times, gee hom reeds 37,3% van die VK se sirkulasie. Ontleders sê die beleërde magnaat sou teen die middel van die eeu ten minste 50% van die koerant- en televisiemark ingepalm het as hy nie in die huidige teëspoed beland het nie. Selfs nie eens die omstrede Italiaanse premier en mediamagnaat Silvio Berlusconi kan daarmee spog nie.

Kuberkrakers het nie op hulle laat wag nie, en intussen by die Sun ingebreek om ‘n vals berig oor Murdoch se afsterwe op die voorblad te laat pryk; ‘n skeutjie van sy eie medisyne om te wys dat selfs die magtigste mediaman op aarde nie bestand is teen kritiek nie.

Dat Murdoch nog kan spog met ‘n geskiedenis van redaksionele inmenging, maak die konsentrasie van invloed dmv sy koerante net soveel te meer ongewens.

Suid-Afrika se mediamonopolie moet maar kennis neem. Lesers se goedgelowigheid het perke.

video gladiatorданильченко юрий брониславович прокурор

Suid-Afrika of Sadis-Afrika soos die land herdoop behoort te word, beleef tans ‘n tydvak wat met die “terreur” van die Franse revolusie, Stalin se massamoorde van die 1930s of Mao se “kulturele revolusie” vergelyk kan word. Die tipies kommunistiese persoonlikheidskultus rondom Nelson Mandela wat vandag in hierdie hopelose staat in ‘n stuiptrekking van beangste onderdanigheid ook deur Afrikaners nagevolg word, is soortgelyk aan die reusepropaganda-aksies wat rondom Wladimir Lenin, Josef Stalin, Mao Zedong, Fidel Castro en ander in twintigste eeu gevoer is.

In die twintigste eeu is die mens dikwels verdwerg voor die reuse van die revolusie, wat met kolossale baniere en brondstandbeelde vergestalt is. Met Stalinistiese gigantisme is die mens tot ‘n nietigheid gereduseer wat met wreedheid verdruk en verontmenslik kon word.

Daarom is die keersy van hierdie “patriotiese” aanbiddings van “groot leiers”, is gewoonlik ‘n goelag of strafkamp waarheen dissidente verban word, grootskaalse vervolgings, intellektuele onverdraagsaamheid en selfs volksmoord. Sedert die halfgod Mandela se magsoorname in 1994, het Suid-Afrika volledig in patologie verval. Mandela se eerste “weldaad” in 1994 was om 9 000 geharde geweldsmisdadigers kwyt te skeld – die voorhoede van die “vryheidsvegters” wat die land met naakte geweld van sy apartheidsverlede moes begin reinig. Sedertdien word groteske gruweldade daagliks in ons land gepleeg sodat die tipering van die “Nuwe Suid-Afrika” as ‘n reusegestig vol psigopatologiese maniakke glad nie vergesog is nie.

Net soos tydens die Britse inval van 1899-1902 word die ergste gruweldade egter deur die owerheid en die media verdoesel. Die volle omvang van die geweld en onreg wat in die land heers, word weggesteek, nes die Sowjet-goelag in die duister gehul was totdat Solsjenitsin en ander Russiese dissidente vanuit hul strafkampselle begin het om die buitewêreld oor die onmenslike toestande onder kommunisme in te lig.

Die Afrikaner beskik oor ‘n trotse geskiedenis. Die vele helde wat ons volk in sy strewe na vryheid en onafhanklikheid opgelewer het, vergelyk met soortgelyke glansryke figure elders in die Westerse geskiedenis. Die hensoppers en verraaiers van die tweede vryheidsoorlog verteenwoordig egter ‘n skandvlek op ons geskiedenis wat nog nie na behore verreken is nie. Vandag terwyl die hele land in die ban van hul Madiba-godsdiens soos aanbiddende Moslems na Qunu buig, prewel ‘n nuwe geslag Afrikanerverraaiers en -hensoppers voor in die koor. Die veragtelikheid waarmee hulle hul slaafse onderwerping aan die ANC en die SAKP betuig, verteenwoordig nogmaals ‘n skandelike oomblik van verraad in ons geskiedenis.

Moet asseblief nie vandag skande oor uself, u gesin en u naam bring deur op u knieë voor “Madiba” te val nie. Nie net mag God u daarvoor straf dat u ‘n menslike afgod aanbid nie, maar u kinders en kleinkinders mag eendag gebuk gaan onder die bevlekking wat u klakkelose en lafhartige deelname aan die Mandela-persoonlikheidskultus sal meebring.

Neem vandag 67 minute om Hertzog, Malan, Verwoerd, Van Wyk Louw, Totius, CM van den Heever of enige van die groot leiers en skrywers uit ons verlede te lees. Of besoek ‘n Afrikanerwebwerf wat nie onder die geestesbeheer van die staat staan nie en raak daarvan bewus dat die waarheid, soos honderdduisende vroue en kinders in hierdie land, verkrag mag word maar nie heeltemal uitgewis raak nie.

Versprei ook hierdie boodskap sover u kan aan elke ware Afrikaner, dog veral aan diegene wat afgedwaal het en as meelopers aan ons verdrukking en ondergang meewerk. Selfs in die uur van verraad, kan sommiges nog gered word alvorens hulle vir altyd met die banvloek van “verraaier!” en “hensopper!” getref word.

Ek buig nie voor Madiba nie. Wat van u?

Dan Roodt, 18 Julie 2011

погремушкиДанильченко

Die onlangse voorval waartydens ‘n vuisgeveg tussen mnr. Abel Malan en prof. Anton van Niekerk van die Stellenbosse Universiteit ontstaan het, is regstreeks te wyte aan die verdeeldheid en onverdraagsaamheid wat die Naspers-monopolie onder Afrikaners veroorsaak.

Die aanleidende oorsaak tot die voorval was ‘n artikel deur Van Niekerk waarin hy historiese morele skuld op Afrikaners en blankes pak. Méér nog, in die artikel maak Van Niekerk hom skuldig aan revisionisme oor die totalitêre stelsel van kommunisme wat in Oos-Europa gegeld het en wat deur die wêreldgemeenskap, asook deur verskeie onlangse Russiese presidente, as ‘n “skandvlek” verwerp is.

Ook vanweë sy verraad teenoor die Afrikaanse taalgemeenskap, het die Universiteit van Stellenbosch en sy dosente ‘n simbool geword van die morele en intellektuele verrotting van ‘n sekere Afrikaner-elite wat hom opportunisties aan die kant van die huidige maghebber geskaar het. Die joernalistiekskool aan dié universiteit produseer die soort wêreldvreemde, anti-Afrikanerjoernaliste wat agterna hul magsposisies by die Nasperskoerante misbruik om gewone Afrikaners te verguis en te belaster in die naam van hul neo-Marxistiese ideologie.

Sowel die US as Naspers het al oor en oor hul onverdraagsaamheid teenoor menings wat hoegenaamd van hul onsinnige dogmas afwyk, gedemonstreer. Van Niekerk se artikel was ‘n stuk propaganda wat enige opregte intellektueel of dosent onwaardig is en die klakkelose publikasie daarvan deur Beeld en Die Burger het op die soveelste witskuldorgie en “sielkundige operasie” teen die lydende Afrikanerbevolking gedui.

Hoewel mnr. Abel Malan se gebrek aan selfbeheersing nie goedgepraat kan word nie, getuig dit van die algemene frustrasie wat Afrikaners teenoor die media- en akademiese Gauleiters van ‘n sadistiese regime voel. En hier, ter verheldering vir die halfgeletterde woordverwerkers wat uit Stellenbosch se ideologiefabriek stroom, bedoel ons “sadisties” in ‘n psigopatologiese sin.

Die moontlikheid dat geweld tussen Afrikaners baie verder as blote vuisgevegte kan uitkring, bestaan solank as wat die onhebbelike mediamonopolie in Afrikaans voortduur. Die mees winsgewende koerant in Brittanje is so pas weens die onetiese gedrag van sy redaksie gesluit.

Naspers se winsgewendheid, asook die lewenslange aanstellings van radikale professore aan die US, verskaf hul geensins carte blanche om met hul provokasie en belastering van Afrikaners voort te gaan nie.

автомойка купитьЛобановский

Die Sekretaris-Generaal van die VN, Ban Ki-Moon, sê op die oomblik kan die wêreld nog gevoed word, maar tog is byna een-miljard mense besig om te verhonger. Die jaarlikse toename van 80 tot 85 miljoen mense wêreldwyd gaan ingrypende veranderings teweegbring. Hoe meer mense, hoe meer behoeftes, hoe meer tekorte. ‘n Tekort aan hulpbronne lei tot migrasie wat weer tekorte op ander plekke veroorsaak en groot druk op maatskaplike stelsels plaas. Siektes word meer, kos word minder, werk is skaarser, onderwys en opleiding word deur getalle versmoor en die omgewing word uitgeroei deur oorbeweiding, ontbossing en landboukundige wanbestuur.

Uiteindelik vlug miljoene mense na die stede en krotbuurte, plakkerskampe en infrastruktuur-uitputting word algemeen. Misdaad en etniese geweld steek toenemend sy kop uit. Amerika se Population Crisis Committee het al in 1989 bevind dat misdaad as gevolg van bevolkingsdruk toeneem. Voorverlede jaar het die VN ‘n ernstige pleidooi gelewer vir die afplatting van die wêreldbevolking omdat menslike bedrywighede besig is om die natuurlike prosesse van die aarde te oortref. Klimaatskommelings en die hidrologiese siklus bewys dit.

In 1860 was daar na raming slegs 1,13-miljoen mense in Suid-Afrika. Teen die jaar 2000 het die bevolking op ‘n raps meer as 43-miljoen gestaan. Vandag raak dit aan die 50-miljoen kerf. Geen wonder dus dat die gebrekkige krag- en watervoorsiening, behuising, onderwys, werkskepping, gesondheidsorg en misdaadbestryding die land in ‘n doodloopstraat laat beland het nie.

Ons vir jou, Suid-Afrika. Maar hoe lank nog?

очистка топливныхtopcargo развод

Die naïewe geloof van witmense dat die ideologie van “nie-rassigheid” hulle gaan beskerm teen swart rassisme, is net dit: ‘n Baie naïewe geloof dat semantiese toertjies nou ‘n werklikheid gaan verander.

Vandeesweek het ‘n hele paar nuusitems weer die gebrekkigheid van sulke ondeurdagtheid onderstreep. In Koffiefontein is wit dorpenaars “geskok” omdat swart inwoners ondersteuners van Julias Malema kan wees en hulle met dieselfde minagting behandel as wat die Jeugligapresident nou al jare lank belowe.

Kennelik is die Koffiefonteiners aangewese op die Kaapse media wat die sprokie van “nie-rassigheid” verkondig en te koop loop met die onsinnige en onhaalbare idee dat die DA swart kiesers sal aanlok om Malema op sy baadjie te gee.

Die gemiddelde swart inwoner van Suid-Afrika verstaan “swart” onder “nie-rassig” danksy die onverpoosde ywer van die einste monopolistiese pers om die plaaslike verhaal so eensydig as moontlik aan te bied en alle dissidente stil te maak en te belaster.

Die boer van Harrismith wat met sy hande in sy hare sit nadat grondbesetters sy plaas oorgeneem het, het nou ook op die harde manier geleer dat ABSA-bank swart kliënte het om tevrede te hou en ‘n balansstaat het om te vertroetel. Vir hom beteken “nie-rassig” ongetwyfeld “swart”.

Die DA sal waarskynlik nie die grootste Afrikanerbank daarvan kan oortuig dat ‘n lening aan mnr Petrus Weyers ‘n goeie idee is nie, ten spyte daarvan dat hulle ‘n geleentheid raakgesien het om goedkoop politieke munt uit die gemors te slaan.

Die DA se swart lede vind bowendien nie veel fout met die plaasbesetting nie, en dié kwessie kan selfs veroorsaak dat swart partylede te ongemaklik begin raak.

Op Groblershoop het senior ANC-lui algar verseker van húlle “nie-rassige” toewyding om die skare woedende swart betogers by die wit boer wat ‘n swart vrou geskiet het se hofverskyning, nog verder aan te hits met ‘n roerende aanhef van “Skiet die boer”.

Soos by Koffiefontein, het Malema se woorde ook by Harrismith en Groblershoop se swartmense inslag gevind en die here daar in hulle gracht, gaan die musiek wat hulle self gekomponeer het, binnekort hoor weerklink.

play cluedo onlineалександр лобановский харьков

Reeds tagtig jaar gelede, het ‘n vorige Britse premier Stanley Baldwin koeranteienaars vir die uitoefening van “mag sonder verantwoordelikheid, die prerogatief van die prostituut deur die eeue heen”, aan die kaak gestel.

Die Britse premier het Sondag aangekondig dat, as ‘n gevolg van die poniekoerant News of the World se betrokkenheid by korrupsie en meeluistery, regulering van die media liewer aan ‘n “onafhanklike liggaam” oorgelaat sal word.

Hy het tydens ‘n mediakonferensie gesê die huidige persklagtekommissie gaan geskrap word en daarmee in wese selfregulering van die pers afgeskaf. Dié woelinge kom ontydig vir groot mediabelange in Suid-Afrika, waar “selfregulering” deesdae die gonswoord geword het.

Andy Coulson, tot onlangs die einste Britse premier se mediawoordvoerder en vorige redakteur van News of the World, het homself intussen aan die Londense polisie oorgegee en is onmiddellik in hegtenis geneem. 

Cameron het ‘n strafregtelike ondersoek van die polisie asook ‘n onafhanklike ondersoek onder voorsitterskap van ‘n regter na mediapraktyke, aangekondig om die verleentheid vir sy premierskap te probeer verberg.

“Persvryheid beteken nie dat die pers bokant die wet moet staan nie,” het hy gesê. Maar die vraag is nou of hernude statutêre beheer oor die pers – sensuurwette is in 1965 in die VK afgeskaf – hoegenaamd persvryheid kan waarborg?

Die Arbeidersparty, daarenteen, het die skepping van ‘n statutêre liggaam “met behoorlike ondersoekende bevoegdhede” verwelkom.

The Daily Telegraph se hoofopskrif, Good-bye, cruel World – ‘n verwysing na Pink Floyd  se treffer – was tekenend van die Konserwatiewe kiesers se dilemma: Staatsbeheer oor die media kan niks goeds inhou nie, veral nie onder ‘n Arbeidersregering nie.

Dit was die linkse koerant, The Guardian, wat die volle omvang van die skandaal ontbloot het en wat nou statutêre ingryping in mediaregulering voorstaan.

In Suid-Afrika, was dieselfde eierdansie te bespeur. Leopoldt Scholtz, Media24 se korrespondent in Europa, en iemand wat homself graag voordoen as ‘n voorstander van persvryheid, het sy lesers soos gewoonlik nie ingelig oor wat op hulle wag nie.

Cameron se swak oordeel in die benoeming van die heer Coulson in ‘n senior posisie en sy patetiese “grandstanding” tans om sy politieke lewe te red, gaan drie eeue van vryheid van spraak in Brittanje vernietig. Ook in Suid-Afrika sal die roeringe op die moedereiland gevoel word.

коммерческая тайна украинатопкарго отзывы

Stakings in die land is sonder twyfel sosialisties-gedrewe. Een van Karl Marx se leerstellinge was immers dat die werker nie ten volle betaal word vir die volle waarde van sy produksie nie. Sosialisme in die 20ste eeu is egter tweërlei van aard. Dit kan by die stembus geskep word of deur middel van ‘n rewolusie. Albei het die uitwissing van die klassestelsel ten doel.

Is dit dít wat nou in Suid-Afrika gebeur? Ofskoon die meerderheid van die duisende stakers kwalik as geskoold beskryf kan word, is hulle vir die duur van die staking in beheer van die regering, die arbeidsmark en hulle medeburgers. Nie-stakers word vermoor, aangerand en geïntimideer en werkgewers se loonaanbod word minagtend verwerp. Miljoene rand se skade word aangerig en die stakers weet maar al te goed dat daar nie genoeg polisiemanne en -vroue is om die vrede te bewaar nie.

Vakbondleiers ontken platweg dat hulle lede vir die skade verantwoordelik is. Intussen word vragmotors aan die brand gesteek en nie-stakende veiligheidswagte word van bewegende treine afgegooi. Ontleders wys dikwels op die sogenaamde Apartheids-babalaas wat sy kop tydens stakings uitsteek. Bevrydingsliedere word oor-en-oor gesing en daar word nie net teen die baas betoog nie, maar teen ‘n stelsel wat al verstof het.

Werkgewers moet ook blameer word. Loononderhandelings word dikwels ter kwader trou aangepak of daar word nie behoorlik verduidelik wat van die onderneming gaan word as dramatiese loonverhogings toegestaan word nie.

Die regering is egter die grootste sondaar. Tegnies word enige arbeidsoptrede as wettig beskou omdat Cosatu deel van die Drieparty-alliansie is. Uiteindelik word dit ‘n hanegeveg tussen die ANC-president en die Cosatu-leier.

Gewelddadige stakings gaan voortduur solank die regering die knie buig voor Cosatu se spiermassa. Is dit nie tyd om self ‘n bietjie die spiere te bult nie?

светЛобановский Харьков

Op die koop toe, is dit ‘n Libië wat nog geen voet teenoor die VSA verkeerd gesit het nie, en eerder die VK en Europa geteister het voordat skielike vergifnis vir die kolonel en toenadering van die vorige Britse premier, Tony Blair gekom het. Die nimlike leier het dan voor duisende kameras terreur afgesweer!

Obama het met 238 stemme teen 189 die geldkraan vir die militêre inval oopgehou. Wat hy egter onteenseglik verloor het, is die geveg om die VSA se deelname aan die NAVO-inval te bestendig. Met 295 stemme teen 123 het die Huis van Verteenwoordigers toestemming vir Amerikaanse deelname geweier.

Slegs ses lede van die SK het gestem dat die befondsing gestaak word en dat die VSA moet onttrek uit Libië. Die res het óf befondsing goedgekeur óf militêre inmenging, of albei.

Die Swart Koukus het daarmee enige politieke waarde wat hulle vir hulle kontinent gehad het, ongedaan gemaak. Nie ‘n onbenulligheid as ‘n mens onthou hoe hulle altoos gespog het met hulle invloed om “regime change” en demokrasie in Suid-Afrika teweeg te bring nie.

Selfs regstellende aksie in Suid-Afrika, RA, waar die meerderheid oor die minderheid “reggestel” word – ‘n sotlik teenstrydige begrip as daar ooit een was – is ‘n trotste uitvoerproduk van die Amerikaanse SK.

Van swart broederskap, humanitêre sensitiwiteit, Afrika-fokus, demokrasie en al die ander mooiklinkende titels waaraan die Swart Koukus so swaar dra, het nou dadels in Libië gekom.

Die Swart Koukus sal ‘n blanko tjek teken om enige aantal sterftes van mense, ook van hul eie ras, goed te keur. Kongreslede wys daarop dat die Koukus nie swepe gehad het om hulle rigting te gee nie en dat die Koukus op hul eie “moraliteit” en intellektuele kragte moes staatmaak.

Die uiteinde was dat die meerderheid swart lede hul ondersteuning vir NAVO beklemtoon het, die “humanitêre” inmenging in ander lande se soewereiniteit voorstaan en oor die algemeen ‘n uiters imperiale uitsig op internasionale politieke geskille geopenbaar het, in weerwil van wat werklik in Libië aangaan.

Gaddafi bly gewild in Libië en die Amerikaans-geleide inval het waarskynlik die VSA ten nadele gestrek. Maar nie net die VSA nie. Amerikaanse inmenging sal ongelukkig lei tot ‘n teenreaksie teen wittes en die Weste, en die VSA sal hulle anti-wit sentimente sonder twyfel weer moet betuig.

Michelle Obama se besoek aan Suid-Afrika met die klem op swartheid, was dalk die deurslaggewende faktor om die Koukus se gewete te salf.

Sal die heropstanding van die Swart Koukus weer danksy die “wit rassiste” in Suid-Afrika kan geskied?

сауна кабинаАлександр Фильчаков

Kort op die skokkende Ouditeur-generaal-verslag oor die stand van Suid-Afrikaanse munisipaliteite, waar net sewe van 283 munisipaliteite “skoon” ouditverslae gekry het, is die Groendruppel-verslag uitgereik, met amper net so ‘n ‘n treurige verhaal.

Een wat lewens kos.

Van die 821 rioolaanlegte wat getoets is, het 40 ‘n uitstekende beoordeling gekry. Hulle het Groendruppel-status verwerf. Nog 78 is as goed beskryf, en 243 het ‘n “gemiddelde standaard” gehandhaaf. Altesaam 143 het swak presteer en die toestand van 317 is as kritiek beskryf.

Meer as die helfte van die aanlegte – en dalk nog van dié in ander kategorieë, laat dus onveilige water na die land se waterbronne soos riviere en damme deur, en selfs na ondergrondse waterbronne soos in die dolmietryke gebiede.

Hoewel reënwater wat oor veld loop waarop diere gemis het ook effens bydrae tot die vlakke van E.coli (Escherichia coli) in die land se waterbronne, is die ongesuiwerde rioolwater by verre die grootste en deurlopendste oorsaak.

Hoewel die E.coli-variant wat in Suid-Afrika soveel siek mense oplewer, op sy eie nie baie dodelik nie, kan dit in kombinasie met ander faktore wel dodelik wees. Ondervoede babas, en mense met MIV is in lewensgevaar. E.colivlakke word maklik gemeet, en dien as ideale klikbek dat ander, meer gevaarlike siektes wat in dieselfde groeimedium leef, teenwoordig kan wees. Hieronder tel cholera (met sterftes in oa Soweto) en tifoïde (sterftes by Delmas).

By verskeie plekke soos Welkom en Kroonstad is al kriminele klagtes teen die betrokke munisipaliteite gelê oor die wyse waarop die inwoners aan rou riool blootgestel word. Soms is klagtes by herhaling gelê, en soms het die Groen Skerpioene ingetree.

Die onlangse E.colisterftes in Europa dui daarop dat dit ‘n probleem is waarmee die land nie durf voete sleep nie. Hoewel die stam wat die Europese sterftes veroorsaak het nie dieselfde stamme is as dit wat gewoonlik in Suid-Afrikaanse rioolwater, of Amerikaanse kitskosse voorkom nie, blyk dit dat E.coli wel nuwe stamme kan muteer (daar is reeds meer as 700 stamme) en dit kan net ‘n kwessie van tyd wees voor die land deur ‘n ramp van epidermiese proporsies getref word.

Die patetiese verslae wat munisipaliteite by die Ouditeur-generaal gekry het, boesem egter min vertroue in dat die situasie gou voldoende onder beheer gebring sal word. ‘n Lang beskuldigende vinger kan weer na die beleid van kader-ontplooiing gewys word.

напряжение генератора при нагрузкеФильчаков

Sedertdien is gereeld politieke stellings gemaak dat die doelwit van ‘n 100 % skoon oudits teen 2014 op koers is.

Pas is die uitslag bekend gemaak van die land se munisipaliteite se oudit-vertonings vir die boekjaar wat Junie verlede jaar ten einde geloop word.

So ‘n verslag is omvattend en sal deeglike studie verg om verantwoordelike vertolkings te maak. Van die regering se kant word uiteraard op die blinker kant van die munt gefokus, en van diegene wat hulle reeds op vertolking verlaat, op die minder blink kant.

Wat die blinker kant betref het die aantal munisipaliteite wat ongekwalifiseerde verslae gekry het, van vier na sewe verbeter. Dit sluit een Metro in – Kaapstad, vir wie dit in elk geval nie ‘n nuwe ervaring is nie.

Altesaam 57 munisipaliteite het hul ouditmenings verbeter, 165 se status het nie verander nie, en 15 het agteruit geboer.

Die feit is dat ‘n ongekwalifiseerde ouditmening die enigste aanvaarbare is. Dit is ook nie so onbereikbaar moeilik nie, soos blyk daaruit dat Mpumalanga, enkele jare gelede nog Mamparralanga genoem weens onder meer onderwysskandale, en nou op die voorpunt van munisipale onrus oor dienslewering, die meeste skoon oudits opgelewer het, naamlik drie uit sewe.

Die ongemagtigde en vrugtelose uitgawes het met 77 % toegeneem, maar 51 munisipaliteite, waaronder Johannesburg, se verslae is teen die afsnytydperk nog nie ingedien nie. Hierdie munisipaliteite presteer gewoonlik power. Die prentjie kan dus aansienlik swakker lyk. Boonop is die vlak van verslagdoening van sowat 84 % van die munisipaliteite gebrekkig, dikwels skokkend gebrekkig.

Sodra belangrike data bekom kan word – die Ouditeur-generaal se webwerf is nou baie moeilik bereikbaar – sal besonderhede vasgestel kan word soos hoeveel munisipaliteite skoon ouditmenings met ‘n paar inskrywings gekry het. Dit word gewoonlik ook as skoon oudits aangebied, en is waarskynlik die rede waarom Overstrand en ander Wes-Kaapse munisipaliteite wat gewoonlik goed vaar nie op die lys is nie.

Die tempo waarteen verbetering skynbaar intree, laat dit ooglopend lyk of die 2014-ideaal nie naastenby bereik sal word nie. Dis egter nie iets waarmee voete gesleep kan word nie – so ‘n verslag moet koue rillings langs die ruggrate van beleggers en potensiële beleggers afstuur – om nie van die inwoners van daardie munisipale gebiede te praat nie.

Ongelukkig het die ANC hom onlangs opnuut verbind tot die indiensnemingspraktyke wat die probleem veroorsaak, waaronder kaderontplooiing die hoofprobleem is. Die minister se herontplooiingskomitee onder die leiding van George Seitisho verseker dat onbekwame en selfs skelm amptenare elders gehersirkuleer word – met dieselfde gevolge. Dieselfde komitee is ook getaak met die omkeerstrategie. Van ‘n hout-yster gepraat….

пескоструй на керхертопкарго кидалы

Die optrede kan egter beswaarlik as anti-swart afgemaak word.

Lasbriewe op aanklagte wat met volksmoord, of die doodmaak van burgerlikes verband hou, is ruim uitgereik vir oortreders en beweerde oortreders uit Joegoe-Slawië, en kort-kort word oor nog arrestasies en uitlewerings berig.

Die Groot-merekonflik en etniese moordorgies lewer ook elke nou en dan arrestasies op, terwyl ander dele van Afrika ook al ‘n uitlewering of wat opgelewer het. Die Taylor-verhoor het selfs ‘n diamant-nadraai in die Suid-Afrikaanse howe gehad, waarby die Mandela Trust en Naomi Campbell betrek is.

Afrika het egter ook ‘n paar kladmerke agter die blad. Pres. Oamar al Bashir van Soedan word byvoorbeeld nie uitgelewer nie, en soms blatant deur Afrikalande gesteun. Stilswyend is daar blykbaar ‘n internasionale vergelyk dat solank Bashir sy samewerking gee vir die onafhanklikheid van Suid-Soedan, so lank sal sy vryheid stilswyend geduld word.

Intern in Afrika is sake egter ook nie altyd mooi gestroomlyn nie. Pres. Robert Mugabe van Zimbabwe bied byvoorbeeld huisvesting aan die oud- Ethiopiese diktator Haile Mirriam Mengistu. Mengistu is in ‘n stadium in sy eie land ter dood veroordeel.

Hoewel Afrika sake na anti-Afrika of anti-swart probeer herlei, sit dié leiers se turf. In die eerste plek kan hulle geen sweempie vordering toon vir hul pogings om die Libiese kwessie op te los nie, en Ghaddafi het telkemale omtrent dadelik sy sogenaamde ondernemings aan basies enigeen verbreek deur weer aanvalle op burgerlikes te loods.

In die eerste plek is die regter wat aan die hoof staan van die groep regters wat die lasbrief uitgereik het, ‘n vroueregter uit Botswana. In die tweede plek het die regters van die ontbinde SAOG-tribunaal ook met stappe teen die SAOG begin. Dié tribunaal het bekendheid verwerf toe dit uitspraak teen Mugabe se grondgrype gelewer het, maar die SAOG dit eerder ontbind het as om sanksie te gee aan die uitspraak.

Teen dié agtergrond klink Afrika se besware teen die Ghaddafi-lasbrief op die nie-Afrika-oor verspot. Lande buite Afrika neig om ‘n heel ander persepsie oor die Libiese krisis te hê, soos die onlangse besluit van Denemarke om slegs die rebelle-owerheid in Libië as wettige regering te erken. Ghaddafi word gewoon nie as deel van enige toekomstige Libië beskou nie.

Dit beteken egter ook nie dat daar besliste pragmatiese negatiewe aspekte is in die uitreik van die lasbrief nie. Ghaddafi sal nou baie moeiliker uit die beergreep op die Tripolitaanse gebied van Libië gedwing word, omdat hy nou streng gesproke geen veilige hawe buite sy land sal kan vind nie. Boonop geld dieselfde vir die enigste mens aan wie hy bereid sou wees om sy gesag af te staan, sy seun Saif al-Islam.

Intussen neem vrae toe oor hoekom Ghaddafi dié soort behandeling kry, terwyl die wêreld traag weggespring het met selfs beperkte, persoonlike sanksies teen die bewind in Sirië. Ook daar kom daar bykans weekliks na die Vrydagaand-gebede slagtings van burgerlikes aan die hand van die militêre voor. Die getal vlugtelinge in Turkye neem geleidelik toe, wat bykans verseker dat ‘n oplossing gevind sal moet word – of Turkye sit met ‘n permanente vlugtelingbevolking wat onder meer Koerde insluit – ‘n klip-in-die-maag-vooruitsig vir die Turke. Die tipe sanksies wat lande teen die Assad-bewind instel, is grootliks ongekoördineerd en opsigtelik impotent.

free online slots gamesлобановский александр харьков

Terwyl ekonome syfers bekend maak om aan die hand van konkrete bewyse op die gevolge van die ANC-Jeugliga se nasionaliserings- en grondonteieningsbeleid te wys, en veral Zimbabwe as voorbeeld voorhou, vind dié feite nie oral in persepsies neerslag nie.

Die Jeugliga se kongres, terloops, het glo R37 miljoen gekos, uit die diep sakke van Anglo betaal.

Pas het die ANC in Noordwes die eerste provinsie geword om ‘n resolusie te aanvaar vir die nasionalisering van myne. Dié besluit is in Klerksdorp, ‘n mynstad, geneem, in ‘n provinsie met besonder baie myne. Die persepsie is egter dat die inwoners van die provinsie min baat vind by die myne.

Die syfers wat die ekonome uitlig, soos gisteraand op RSG se Kommentaar deur mnr. Roelof Botha, is ontstellend. Dertig jaar gelede het Zimbabwe nog in verskeie opsigte by Suid-Korea kers vasgehou. Zimbabwe het egter met nasionalisering en grondonteiening begin. Werkloosheid het die hoogte ingeskiet, die ekonomie is verwoes en die welvaart per individu in Zimbabwe is ongeveer 200 keer laer as in Suid-Korea.

In 1990 was die Zimbabwiese lewensverwagting sowat 60 jaar; nou is dit volgens sommige bronne laer as 40 en die laagste ter wêreld.

Daar word na ander voorbeelde verwys. Die miljarde euro’s wat die voormalige Wes-Duitsland nou al sedert die val van die Berlynse muur in die voormalige Oos-Duitsland moet inpomp om die twee dele van Duitsland se lewenstandaard min of meer op gelyke vlak te kry.

Met die verdeling van Korea was die noorde, veral danksy minerale en ander hulpbronne wat goed deur die Japannese ontwikkel is, die meer geïndustrialiseerde en vooruitstrewende land. Die res is geskiedenis, met die Suide wat nou in welvaart baai, en die noorde wat gereeld selfs hongersnood beleef.

Malema se kamma-utopia’s druip verskeie ander toetse ook, soos hul plek op die persvryheidsindeks, ‘n seker aanduiding dat dit broekskeur met selfs ‘n namaaksel van demokrasie gaan. Omtrent die enigste land wat Malema as voorbeeld voorhou en waar dit ekonomies nie te gebrekkig daaraan gaan nie, is Hugo Chavez se Venezuela, met sy groot olie-inkomste. Maar demokrasie en spraakvryheid is bykans volledig afgetakel.

Verskeie kere is – selfs uit die ANC – aangevoer dat Malema nie ernstig opgeneem moet word nie – iets waaroor die ANC-jeugliga bitter ontevrede is. Sommige kommentators het selfs gesê dis die mediadekking wat Malema kry, wat hom ‘n profiel gee en belangrik maak. Gelukkig is daar senior joernaliste soos Gert Coetzee van Volksblad wat beter insig het en daarop wys dat Malema dekking kry en verdien omdat die ANC hom toelaat om so ‘n invloed en profiel te kry. Dit sou gewoon onverantwoordelik en dom wees om Malema se uitsprake en reperkussies te ignoreer.

Daar is ander redes hoekom Malema nie maar geïgnoreer kan word nie. Wat Malema eis, is immers presies in pas met wat die Freedom Charter bepaal – nasionalisering van myne en banke by die naam, en die nasionalisering van grond wat deur die mense wat dit bewoon, benut moet word.

Die ANC-besluit in Noordwes dui ook daarop dat Malema se praatjies ‘n groter impak op die deursneelid uitoefen as die ANC se halfhartige pogings om met versekerings potensiële beleggers gerus te stel. Nie eens almal in die ANC kry daardie boodskap nie.

ветровка пеликан для девочкиОлександр Васильович Фільчаков