Hoofartikels – Bladsy 11

Skaliegas, ‘n groen-getinte leuen

Sasol se Secunda-aanleg is die grootste enkele vrysteller van CO2 op die planeet, en Eskom is die 3de grootste vrysteller van CO2 in die wêreld!

Dus is die nuus dat Shell die Karoo gaan omdolwe vir skaliegas beslis nie iets wat ‘n groen hart kan blymaak nie, veral gegewe die feit dat Sasol en Shell wil saamwerk op die projek.

Dit is bekend as hidrouliese breking, of hidrobreking, en sekere rolspelers wil dit as die toekoms van skoon, veilige energie, dié van “natuurlike” gas, voorhou. Maar in Pennsylvania, West Virginia en Arkansas, word inwoners met aardbewings, vergiftigte waterbronne en besmette drinkwater geteister.

Trouens die deelstaat New York het ‘n moratorium gehef op hidrobreking nadat die werklike probleme rugbaar geraak het van karsinogeniese stowwe in hoë konsentrasies in die water en omgewing. Maar verder as dié onmiddellike probleme wag ‘n groter probleem met fossiel-brandstof aangesien dit nie volhoubare energie verskaf nie, maar slegs ‘n opkikker vir die terminale afgang van die oliemaatskappye beteken.

Benewens die afgryslike omgewingskade wat dit inhou, is dit in werklikheid stokou tegnologie wat al dikwels aangewend is om gas en olie uit diep reservoirs te ontsluit. Dit is dus nie net ‘n spekulatiewe gegewe dat dit skade aan die natuur aanrig nie. Dis bekend en dis ‘n feit! Dit behels die pomp van boorvloeistowwe teen hoë druk in die put, hoog genoeg om die rotse te breek met die gas of olie, en dan vloei dit meer geredelik.

Wat verander het in die afgelope paar jaar is vooruitgang in boormetodes, maar die beginsel bly dieselfde. Putte kan nou horisontaal geboor word, en die brekingsproses het al hoe meer doeltreffend geword. Die gevolg is dat ‘n voorheen verwaarloosde bron van fossielbrandstowwe, skaliegas, maklik en goedkoper onsluit kan word. Dit het gelei tot ‘n oplewing in skaliegaswinning, wat vir 40% van die Amerikaanse natuurlike gasproduksie in 2008 ingestaan het. Maar die uitrol van duisende van nuwe putte het ‘n las van nuwe probleme geskep.

Hidrobreking produseer ‘n massiewe volume water-gebaseerde boorgruis wat iewers moet heen. Die Amerikaanse regering het die oliebaronne gered deur hulle vry te stel van die Safe Water Drinking Act, vervat in die 2005 Energy Policy Act. En nou is daar gevalle van waterbronne wat onherstelbaar besmet is in Pennsylvania, en van ekosisteme wat totaal uitgewis is in West Virginia. En… die oliemanne is nie aanspreeklik nie!

Hidrobreking kan selfs veroorsaak dat die aarde beweeg, met aardbewings gerapporteer in sentrale Arkansas, wat boorbedrywighede daar tot stilstand gedwing het. Dat die omgewingsprobleme daar is, is gewis. Dat dit tans buite die wetlike raamwerk en die EPA (Environmental Protection Agency) se oorsig val, is te wyte aan slinkse Amerikaanse politiekery. Maar die getuienis van die skade is daar.

Die voorstanders van die skaliegasstormloop, sê hierdie is net tandekryprobleme. Beter monitering, verbeterde tegnologie en strenger regulasies sal al die kwellings oplos, volgens hulle. Dan kan ons almal dapper vorentoe beur na die pragtige groen, ‘n lae-koolstof-toekoms met ‘n skaliegas-reserwe wat maklik vir die VSA ‘n 100 jaar se energie kan beteken.

As ‘n mens in gedagte hou dat een Amerikaanse vliegdekskip soveel olie binne ‘n maand gebruik as wat sommige lande in ‘n jaar gebruik om polisieman in die wêreld se Oseane te speel, dan is dit duidelik waarom daar so ‘n gejaag na energie is.

Natuurlike gas het ‘n veel laer koolstof-emissie-intensiteit as vuil steenkool of olie. Dis die skoon neef van die fossiel-brandstof familie.

Die probleem met hierdie analise is dat dit tipies van die oliebedryf is, én nuttig, én kortsigtig. Die totale effek op die vrystelling van kweekhuisgasse is meer ingewikkeld as om net verbrandingsdoeltreffendheid te vergelyk. Die volle lewensiklus van alle emissies van die onttrekking, vervoer en die gebruik van ‘n brandstof lyk heel anders.

Dit wys in die uitgebreide studie wat ‘n Cornell Universiteit se professor onderneem het. En skokkend, oor ‘n 20-jaar tydskaal, het skaliegas ‘n hoër kweekhuisgas-voetspoor as steenkool en olie. Dit is as gevolg van die rol van metaan, ‘n kragtige kweekhuisgas, wat vrygestel word tydens hidrobreking. Dit word gerieflikheidshalwe deur die voorstanders van die proses uitgelaat.

Dit maak die voortgesette ontginning van hierdie hulpbron deel van die probleem, en nie die oplossing nie. In plaas van skoon energie, is skalie-gas ‘n groen-getinte leuen. En die enigste belowende toekoms wat dit inhou, is vir die groot gas- en boormaatskappye. Vir die mense en die natuur waarvan hulle afhanklik is, is dit ‘n ramp.

Фильчаков прокурор

Die kern van die kernkwessie

Dat die spanning opbou in die Midde-Ooste is nie te betwyfel nie. Beide die VSA, Brittanje en Frankryk, asook Saoedi-Arabië beman die oorlogsteater van Iran vir die jongste opvoering van oefeninge wat daarop gemik is om die Straat van Hormoez te beskerm.

As dié seestraat gesluit moet word, is dit nag vir die wêreldekonomie, aangesien ‘n groot gedeelte van die wêreld se ru-olie daardeur vervoer word.

Die Pentagon het in die verlede ‘n verslag vrygestel waarin die 563 kernfoute, wanfunksies, en vals alarms oor die jare gelys word. ‘n Riller van ‘n verslag, want dit bring die leser onder die indruk van hoe naby die wêreld al talle kere op die rand van ‘n baie lelike konflik beweeg het met vals alarms.

Dan is daar die ongelukke, te veel om te noem. Kernduikbote van die soort wat nou in die Persiese Golf rondvaar en bots met ander skepe, is nie raar nie. Ten minste agt kernduikbote (een Frans, twee Amerikaans en vyf Russies) lê en vrot op die bodem van die see, waar hulle uraan en plutonium lek. In 2003 het die U.S.S. Hartford, ‘n kernaangedrewe duikboot, ‘n rots getref by ‘n klein eiland noord van Sardinië. Die gebied is nou hoogs radioaktief. En dit was nie eens vir ‘n oorlog nie.

In 1961 het ‘n Amerikaanse B-52 met twee atoombomme aan boord oor Faro, Noord-Carolina verongeluk. Een van die bomme, met ‘n valskerm om dit te vertraag, is gevind. Vyf van die ses sekerings wat ontwerp is om volle kernontploffing te voorkom, het misluk. Die ander atoombom is 6 meter diep in die grond begrawe.

Die militêre owerhede het besluit dis te moeilik om uit te grawe en dit daar gelaat. En daar sit dit tot vandag toe nog. Hierdie klein “ongelukkie” behels bomme wat elk 250 keer die krag van die Hirosjimabom dra. Die bevelvoerder het heel ernstig verklaar dat die bom ‘n hawe in NC sou skep en dat dit amper-amper was.

In 1956, en 1958, het twee vliegongelukke kernwapens ter plaatse gelaat en op 17 Januarie 1966, het ‘n Amerikaanse B-52 twee van vier waterstofbomme radioaktiewe deeltjies oor Palomares, Spanje in ‘n ontploffing gestrooi. Die Verenigde State het 1400 ton van radioaktiewe Spaanse grond opgegrawe en na Aiken, Suid-Carolina gestuur, waar die Savannah River Site die vervaardiging van kernwapens met die afval onderneem het.

Dit was net na die U.S.S. Ticonderoga uit Vietnam weggevaar het na Japan met ‘n kernbewapende vliegtuig aan boord en per ongeluk die vliegtuig in die see laat val het, kompleet met ‘n atoombom en vlieënier, tot op die bodem van die see, waar hulle tot vandag toe bly.

In 1968, het ‘n ander Amerikaanse B-52 met vier atoombomme neergestort in Groenland. Drie van die bomme het ontplof, terwyl die vierde nog soek is. Dit is onder die 11 kernbomme wat die Verenigde State erken dat hy oor die jare verloor het.

Dit is nog benewens die gebruik van wapens wat met arm uraan toegerus is, wat waarskynlik bygedra het tot duisende sterftes en geboorte-defekte. Behalwe die VSA, het 29 ander lande ook sulke wapens aangekoop.

Die kernramp in Japan het honderde duisende mense verplaas. Voor hierdie ramp, het die reguleerders in Japan gesê hulle het alle moontlike veiligheidsmaatreëls in plek. In die VSA staan 104 verouderde kernkragaanlegte, waarvan 23 volgens die dieselfde gebrekkige ontwerp as in Fukushima opgerig is.

Kernaangeleenthede van watter aard ook al, moet met die grootste versigtigheid hanteer word. Ongelukke maak dit al moeilik, maar ‘n dreigende oorlog maak dit dringend.

Gewelddadige SA, die uitkoms van ‘strategiese spioene’

Soos Willie Esterhuyse in sy boek Endgame (Afr. titel: Eindstryd) spog oor die rol wat hyself en Nasionale Intelligensie gespeel het in die oorgang na “demokrasie”, is groot segmente van die weermag destyds as “diep verdag” gesien weens hul waarskuwings dat oorgawe op geweld sou uitloop. Dat sy teenstanders ongelukkig na 18 jaar reg bewys is, is ‘n skrale troos. Die toekoms vir ons grondwetlike demokrasie lyk allesbehalwe rooskleurig met Malema se kontra-rewolusionêre bedrywighede wat heel moontlik ter ondersteuning van die ANC se binnekameroogmerke geskied.

FW de Klerk het in 1992 ‘n “ondersoek” na die “duistere magte” geloods wat teen totale oorgawe was, ten einde hulle uit te rook, en het summier van senior offisiere in die Weermag ontslae geraak. Dit is allerweë gesien as ‘n suiwering van diegene in die Weermag wat teen sy oorgawe gekant was. Sy stappe het natuurlik tot die rasbewuste eenpartystaat gelei wat Suid-Afrika vandag is.

Gegewe hierdie agtergrond, is dit nie verbasend dat die Suid-Afrikaanse Grondwet tans spesifieke bepalings bevat om mag uit die hande van militêre rolspelers te hou nie. Juis om te verhoed dat die regerende elite, ons nepotistiese politici, bedreig word soos FW destyds was, bevat Artikel 199 van die Grondwet aanbevelings oor die strukturering van veiligheidsdienste.

Om te verseker dat die veiligheidsmagte uit partypolitiek bly, verbied artikel 199 (7) van die Grondwet enige lid van enige veiligheidsdiens om die belange van ‘n politieke party te bevorder.

Alles mooi musiek in die ore van die Grondwetters, wat vergeet het dat die president ook die opperbevelvoerder van die Weermag, die SANW asook van die Suid-Afrikaanse Polisiediens en die intelligensiediens bly. Die president gaan niemand aanstel wie se sienings in konflik met alles wat hy en sy party glo, verkeer nie.

Hierdie politieke beheer oor die SANW word verder deur artikel 202 (2) van die Grondwet onderstreep, wat bepaal dat die bevel oor die weermag in ooreenstemming met die voorskrifte van die minister van verdediging, “onder die gesag van die president ” uitgeoefen sal word.

Praat van volle ANC-beheer oor die veiligheidsmagte! FW kan dus rustig slaap, want die Grondwet is ‘n dokument so na sy hart. Geen lid wat ‘n wapen dra, sal ooit enige politikus in Suid-Afrika bedreig nie.

Die vraag is eerder of die ANC met sulke magshefbome tot hulle beskikking enige opposisie sal duld, maar daaraan het die ywerige Kodesa-onderhandelaars blykbaar nie gedink nie.

In Suid-Afrika is hierdie Grondwetbepalings geen heilsame beginsel nie, want die misbruik van mag kan nie deur skrif gewaarborg word nie. Die meerderheid beskou skrif en grondwetlike beginsels as “wit”, terwyl hulle uit ‘n orale tradisie stam. Het niemand in 1992 daaraan gedink nie?

Burgerlike beheer wat deur politici oor die Weermag uitgeoefen word, waarborg nie dat die minister van verdediging, en ten tweede, die demokraties verkose lede van die Parlemen,t nie ‘n geweldsopsie teenoor minderhede sal kies nie. Dit maak dit juis moontlik, en erger nog: maklik. Na alles, was ons president ‘n opgeleide guerillavegter, nie ‘n leunstoelakademikus nie.

Gerugte dat hy die polisiediens vir partypolitieke voordeel inspan, wil na Marikana ook nie gaan lê nie.

Die lede van die SANW is ook nie veronderstel om apolities te wees sonder enige private oortuigings en idees nie. Wat die Verdedigingswet betref, bepaal artikel 50 (4) van die Wet dat lede van die Weermag vreedsaam en ongewapen kan vergader, optogte kan hou, en plakkaatbetogings en petisies kan ondersteun. Na Malema se raad mag hulle ongetwyfeld luister.

Die militêre ontleder Helmoed Heitman sien uiteindelik die skrif aan die muur dat sulke optrede ‘n “staat kan destabiliseer en die weermag kan demoraliseer”. Hy noem selfs sedisie as ‘n gevaar. Nie dat Malema oor sedisie gepla is nie. Heitman bekommer hom waarskynlik dat dit wit sedisie sal aanwakker as Malema die soldate kry om wittes aan te val.

In elk geval, sedisie kan slegs gepleeg word op ‘n onwettige byeenkoms. Dit word gepleeg wanneer ‘n groep mense bymekaar kom op ‘n onwettige byeenkoms met die bedoeling om die gesag van die staat deur die verontagsaming of ondermyning van daardie gesag uit te daag.

Dit verskil van hoogverraad, wat die voorneme om die staat omver te werp, vereis. Dit verskil ook van blote kritiek op die regering van die dag of die leierskap. En van hoogverraad gepraat. Die beskrywing pas baie goed by wat FW de Klerk en sy intelligensieraadgewers gedoen het tydens wat Esterhuyse ‘n “strategiese verspiedersrol” noem.

Данильченко

SA die wêreld se nommer een vlugtelingbestemming

Julian Assange, WikiLeaks-stigter, se asielaansoek het die voorblaaie van die wêreld se koerante gehaal, maar wat verlede week in Burundi gebeur het is soortgelyk, skryf Simon Allison in Daily Maverick. Suid-Afrika is tans die wêreld se gunsteling bestemming vir asielsoekers.

‘n Kongolese politikus het toevlug by die Suid-Afrikaanse ambassade in Burundi gaan soek voor die Franse tussenbeide getree het.

Roger Lumbala, ‘n lid van die parlement van die Demokratiese Republiek van die Kongo (DRK), het verlede week opgedaag by die Suid-Afrikaanse ambassade in Burundi en om asiel aansoek gedoen. Gelukkig vir die Departement van Internasionale Betrekkinge en Samewerking, is die moeilike situasie deur die Franse Ambassade se tussentrede opgelos.

Lumbala het ‘n aantal moeilike kwessies geopper en die besluit kon ernstige gevolge vir die streek, en veral Suid-Afrika se verhouding met die DRC en Rwanda ingehou het, skryf Allison.

Lumbala word gesoek op aanklagte van hoogverraad deur die Kongolese regering – beskuldigings wat hy verwerp as polities gemotiveer. Spesifiek, word hy daarvan beskuldig dat hy in Rwanda ‘n rebellie in die ooste van die land opstook. Spanning tussen die DRK en Rwanda het gelei tot verskeie skermutselings tussen die regering en rebelle. Rwanda bewapen en finansier glo van hierdie rebelle, die jongste in ‘n reeks van Rwandese pogings om die streek te destabiliseer.

Lumbala se asielaansoek sou Suid-Afrika se wetlike verpligtinge om die regte te beskerm van asielsoekers tot die uiterste getoets het.

Intussen egter stroom ekonomiese asielsoekers onverpoos oor die land se grense en na sy ambassades. Dit is, na alles, die wêreld se mees gewilde bestemming vir asielsoekers, met ‘n faktor van vyf. In 2011, was daar ‘n totaal van 219.368 asielzoekers in die land, in vergelyking met die volgende mees gewilde bestemming, die VSA met net ongeveer 40.000.

Die oorgrote meerderheid van hulle is van Zimbabwe, wat gevlug het van die geweld in 2009 en die verslegtende ekonomiese situasie sedertdien. Hulle word eenvoudig aangetrek deur Suid-Afrika se stabiliteit en welvaart in ‘n kontinent wat steeds deur konflik en armoede geteister word.

Suid-Afrika het ‘n reputasie van vrygewigheid teenoor vlugtelinge en asielsoekers, wat in die Grondwet beskerm word en toegelaat word om te werk en toegang tot maatskaplike dienste te verkry op die onkoste van belastingbetalers, is ‘n groot trekpleister.

Die talle burokratiese struikelblokke gaan waarskynlik nie die gety van ekonomiese asielsoekers stuit nie, veral gegewe dat die hindernisse elders nog veel erger is. Miljoene meer swartes gaan nog in die toekoms oor ons grense stroom. Die eerste salvo in politieke asiel is egter afgevuur. Soos wat die stryd om beheer oor Afrika se grondstowwe verhewig, sal hierdie kwessie ook momentum verkry.

Фільчаков прокурор

Die nalatenskap van Neville Alexander

Die nuus van die afsterwe van Neville Alexander, die struggle-held, is oral met lofprysinge vir sy toewyding aan Afrikaans begroet. Vir ander egter, word hy onthou as die man wat sy genoegdoening dat die “Afrikaner ‘n lyk is” te kenne gegee het, ‘n ongelukkige uitspraak wat hom kennelik in dieselfde kategorie as Julius Malema en sy “Kill a boer” plaas.

Prof. Alexander, een van prof. Jonathan Jansen se gunstelingmeningsvormers oor Afrikaans, het een van die wit deelnemers by die Afrikaanse Taalberaad op Stellenbosch in 2005 toegesnou: “Die Afrikaner is ‘n lyk. Dis net jy wat nog daaraan glo omdat jy oningelig is.”

Alexander het dié uitlating gemaak ter ondersteuning van prof. Jansen. Tydens Jansen se inleiding by die einste Afrikaanse Taalberaad het hy vermeld dat hy nie wil luister na die “kak oor kultuurverskille” nie. As rektor het Jansen terloops intussen akademiese meriete openlik by Kovsies ondergeskik aan rassetransformasie gestel wat selfs Afriforum genoop het om kritiek teen hom uit te spreek.

Hy het by die Taalberaad aanbeveel dat mense wat van hom verskil, “seksuele omgang met ‘n swart persoon behoort te hê sodat hulle kan regkom”, duidelik ‘n gewilde tema by Alexander toe.

Onder aanmoediging van ‘n “transformerende” Stellenbosch, verkeer bruin intellektuele skynbaar steeds onder die indruk dat drie miljoen Afrikaners in 1994 agv plaasmoorde of etniese suiwering verdwyn het. Media24 het intussen amptelik die benaming “Afrikaner” met “Afrikaanse” vervang. Soos in die ou Sowjetunie of Oos-Duitsland mag ons nie na onsself in ou, vertroude terme beskryf nie, maar moet “amptelike” begrippe en identiteite eerbiedig word.

Theo Erasmus van die betaalkanaal KykNET het voorheen ‘n beleidstuk versprei waarin die volgende vermeld word: “Die kanaal mag nooit gesien word as een wat eksklusief op ‘n wit mark gerig is nie. Die persentasie bruin mense wat DStv besit en dus toegang tot KykNET het, is bitter klein, maar die kanaal moet ook toekomstige gehore teiken – nie net in sy eie belang nie, maar in belang van Afrikaans.”

Die enigste afleiding wat ‘n mens hieruit kan maak, is dat KykNET nie van sy huidige kykerspubliek – blanke Afrikaners – hou nie. Daar is min sakeondernemings ter wêreld wat soveel minagting teenoor hul eie kliënte koester soos KykNET.

Dat Alexander, tesame met Jansen, Gerwel en ander aardig besoldigde “sterre” in die transformasie-pleïade tot sulke minagting vir Afrikaners bygedra het, is gewis.

Vroeër vanjaar het hy egter die mees onbesonne projek van sy twyfelagtige loopbaan aangepak deur hom op RSG tydens ‘n byeenkoms in Seepunt tot “die herstandaardisering van Afrikaans” te verbind. Volgens Alexander is Standaardafrikaans ‘n “wit taal” of dan ‘n minderwaardige dialek wat deur ewe minderwaardige Afrikaners gepraat word.

Die gedagte dat die meer as 300 woordeboeke in Afrikaans voortaan in “Kaaps” of watter ander variant van Afrikaans Alexander ook al vir sy herstandaardisering sou verkies, is ‘n Quijotiese gedagte. Nie net is dit absurd nie, maar word slegs deur ressentiment jeens blankes ondersteun.

Dít is ongelukkig die nalentskap van Neville Alexander.

Александр Фильчаков

‘n Waterskeidingsoomblik vir Duitsland

Duitse kanselier Angela Merkel, het onlangs gesê sy is spyt dat China en Rusland ‘n byeenkoms oor Sirië geboikot het. “Dit is nie ‘n goeie teken wanneer twee magte nie deelneem aan sulke konferensies nie,” het Merkel aan verslaggewers oor die Siriese konflik gesê in Parys.

“Maar aan die ander kant kan ons nie altyd alles laat afhang van hierdie lande nie – wat beteken dat dit beter is wanneer almal deelneem, maar ek dink ons moet stap-vir-stap probeer om ander te betrek.”

Die dringendheid van enige resolusie is egter daarmee deur die kanselier van die tafel gevee, tot die frustrasie van die VSA en Brittanje. Wat Obama betref, sal die VSA waarskynlik nie binnekort openlik toetree tot die konflik in dié land nie, ten spyte van sy uitlatings verlede week oor chemiese oorlogvoering.

Die demokratiese president moet weet hoe plofbaar die verwysing is, nadat die nodige getuienis oor Irak se chemiese wapenprogram nie gou genoeg gematerialiseer het om kritici van die destydse inval stil te maak nie.

Merkel besoek China hierdie week om wat haar amptenare sien as Duitsland se “spesiale verhouding” met die Asiatiese swaargewig uit te brei. Dit is ‘n waterskeidingsoomblik vir Duitse diplomasie.

Haar ontmoeting met Hu Jintao, China se president, en Wen Jiabao, die land se premier, bring sy nie minder nie as sewe Duitse ministers saam vir iets wat amper lyk soos ‘n gesamentlike kabinetsvergadering met 13 Chinese eweknieë.

Die kanselier sal dan ook oor die Airbusbestelling gesels – die Europese vliegtuigmaker – asook oor die ondertekening van ‘n groot bestelling, indien gesprekke betyds volvoer word.

Maar sy sal koes die sensitiewe kwessie van Chinese sonkragtoerusting wat onder die koste van produksie op die mark gestoot word en globale teenstanders op hul knieë dwing, om Duitse motorvervaardigers te beskerm.

Amptenare in Berlyn sê Duitsland is ook van die gevaar van ‘n handels-oorlog met China bewus alhoewel ander sê hulle het geen aanduidings nog daarvan gesien nie. “Ons is baie optimisties dat ons ‘n goeie oplossing sal vind.”

Berlyn se verhouding met China is ‘n toets vir die EU. Haar besoek vind plaas net enkele weke voor ‘n China-EU-beraad, wat sommige kenners oorkant die Atlantiese verdeling laat bekommer.

Duitse amptenare dring daarop aan dat Merkel se diplomasie Brussel aanvul, en sê dat Duitsland sal praat vir Europa as ‘n geheel. Duitse amptenare sê die kanselier sal die verloop van die Europese skuldkrisis bespreek, bewus daarvan dat Beijing se valutareserves dit ‘n belangrike speler op die internasionale finansiële markte maak.

топкарго развод

Voortvarende imperialiste

In ‘n verklaring wat vrygestel is deur sy woordvoerder, Roger Friedman Dinsdag, sê emeritus-aartsbiskop Desmond Tutu dat Tony Blair se besluit ter ondersteuning van die Verenigde State se militêre inval van Irak, op die basis van onbewese bewerings van die bestaan in Irak van wapens van massa vernietiging, “moreel onverdedigbaar” is.

“Die Discovery Invest Leadership Summit het leierskap as die tema. Moraliteit en leierskap is onvervreembaar. In hierdie konteks, sou dit onvanpas en onhoudbaar vir die Aartsbiskop wees om ‘n platform te deel met die heer Blair.”

As Tutu maar die morele kompas gehad het om plaasmoorde en etniese suiwering in Suider-Afrika te veroordeel met dieselfde ywer. Daar is duisende dooie Ndebeles en Afrikaners wat ‘n sondige onreg verduur weens sy volgehoue stilte.

Lesers moet egter nie hul asem ophou dat die Anglikaanse kerk ooit hul gewelddadige aanslag teen Afrikaners en die orde in Suid-Afrika sal veroordeel nie. Die kerk het aktief wapens in die land ingesmokkel en terreur befonds.

Daarvan was Tutu natuurlik die instrument en “die ure op sy knieë wat hy voor die oorweging van sy mees onlangse besluit deurgebring het”, het hom skynbaar nog nie tot beter insigte gedwing nie.

Dit is eintlik heel plesierig om te sien hoe die Britte hul ou handlanger nie wil verveem nie en ‘n eierdansie uitgevoer het om sy nuutste optrede te verduidelik.

Blair se kantoor in Londen was vinnig om te reageer op Tutu se onttrekking. Volgens Blair se woordvoerder, was Irak nog altyd ‘n “verdelende kwessie” tussen Blair en Tutu. Maar die woordvoerder het die meningsverskil baie hard probeer onderspeel en dit as ‘n “deel van ‘n gesonde demokrasie” aan Reuters beskryf. “Hierdie besluite is nooit maklik nie, moreel of polities.”

‘n Mens wonder of die konsentrasiekampe en sterwende kinders, die aanhitising en ondersteuning van die gewapende stryd teen Afrikaners ooit moeilik was vir ons Britse meesters. By hulle algehele gebrek aan berou, wil dit nie so lyk nie.

“Tutu is ‘n man van God, ‘n man van vrede en ‘n man van geregtigheid,” sê Muhammed Vawda, Sekretaris van die Vereniging vir die beskerming van ons Grondwet. Dinsdagaand het die organisasie ook aan die lig gebring dat hulle ‘n saaknommer gekry het vir die klag teen Blair wat by die NVG ingedien is.

Vawda het Suid-Afrika se “lofwaardige stappe” om sy verpligtinge tov die Statuut van Rome te gehoorsaam, verwelkom. Hy het voortgegaan om te spot met Mbeki oor sy gereelde besoeke aan Blair in Londen.

“Mbeki, wat 21 Downing Street (sic) gereeld besoek en veronderstel is om nog steeds ‘n AU (Afrika-Unie) man te wees, en nie die Suid-Afrikaanse en internasionale verpligtinge verbonde aan die VN en die ISH (Internasionale Strafhof) begryp nie. […] Waar moet Mbeki se lojaliteite lê, in sy pyp wat Engelse tabak brand of in sy ‘roots’ waarvandaan Afrika-tabak kom?” het Vawda gevra.

“Die vraag is, hoekom het Mbeki as ‘n Afrikanis met ‘n wetsagtergrond ons land agteruit laat gaan in die oë van die wêreld en die VN in terme van hierdie vereistes?” aldus Vawda.

Die Suid-Afrikaanse veldtog teen Blair het ongetwyfeld meer globale geloofwaardigheid aan die anti-koloniale en anti-imperialistiese stuwing verleen.

Tutu se onttrekking, al is dit weer uit suiwer opportunisme, kan ‘n kritieke oomblik in die opbou van druk op Britanje wêreldwyd wees om aandag te vestig dat die oproep vir Blair se vervolging weens oorlogsmisdade nie gaan verdwyn nie.

Daar is ‘n prys wat voortvarende imperialiste en hul handlangers uiteindelik sal moet betaal.

Moenie wag vir die begrafnis nie

Die bekende Nigeriese “profeet” Temitope Balogun Josua het in Ferbuarie vandeesjaar “geprofeteer” dat ‘n ou Afrika-diktator binne die volgende 2 maande die emmer gaan skop. Mandela en Mugabe is egter nog springlewendig.

Nou hoor ‘n mens al die gekerm dat Mandela nie ‘n diktator is nie, maar ‘n vryheidsliewende demokraat. Maar sy nalatenskap begin baie soos ‘n diktatorskap lyk en daar in Noord-Korea het hulle al dieselfde sêgoed uitgedink om die honger massas op hulle plek te hou.

TB Joshua het reeds baie van die wêreld se gebeure voorspel, soos die dood van Michael Jackson, die bedanking van Pakistan se voormalige president Pervez Musharraf, en ook die opkoms van die huidige president van Ghana ‘n paar weke voor dit gebeur het. Of hy lees dalk die beter webwerwe op die internet.

“Ek sien ‘n hoof van die staat, deur wat ek bedoel ‘n president. Hy voel nie goed nie. Hy is baie oud. Wat is dit wat ek sien … skielike dood. Ek sien die dood van ‘n ou Afrikapresident oor twee maande.”

TB Joshua het baie Zimbabwiërs opgewonde gehad oor sy vergesigte. President Robert Mugabe is tans Suider-Afrika se oudste presidensiële heerser.

So gewild is TB Joshua dat baie Zimbabwiese politici insluitend Morgan Tsvangirai en ZANU-PF se Vroueligaleidster Orpha Rushesha, die afgelope maande na Nigerië is om daar kerk te hou.

Sonder sukses, vir Zim altans. In plaas daarvan, het Meles Zenawi onlangs die tydelike met die ewige verwissel en deel geword van die ontstellende lang lys Afrika-staatshoofde wat die afgelope paar jaar lepel in die dak gesteek het. Sy woordvoerder het hom dae voor sy afsterwe nog blakend gesond gesien. Zenawi is die vierde slagoffer hierdie jaar alleen, na Guinee-Bissau se Malam Bacai Sanha, Malawi se Bingu wa Mutharika en John Atta Mills van Ghana.

Zenawi se afsterwe het boonop Suid-Afrika se bande met Eritrieë versterk, aangesien dié land – wat bekendstaan as die Noord-Korea van die vasteland – nie veel vriende het nie. Die ambassadeur het dalk moetie kom soek teen die soort nare voorspellings wat daar uit Nigerië kom en wat sy buurman onverwags getref het.

Eens op ‘n tyd, het die hoop van ‘n kontinent op Zenawi se skouers gerus, voordat Mandela oorgeneem het en Mugabe al nader aan die druipsyfer op sý rapport gedaal het. Zenawi het aan bewind gekom in 1991, leier van ‘n rebellegroep wat die diktator Haile Mengistu Mariam, tot ‘n val gebring het. Hy het onmiddellik demokratiese en politieke hervormings geïmplementeer wat Washington se goedkeuring weggedra het.

Teen die middel-1990’s, was hy een van Bill Clinton se berugte “nuwe generasie” van Afrika-leiers, saam met ander belowende manne soos Eritrea se Jesaja Afwerki, Paul Kagame van Rwanda, Oeganda se Yoweri Museveni, en les bes Thabo Mbeki en Nelson Mandela, wat die vaandel van die kontinent hoog sou dra.

Dit was die manne wat die Afrika Renaissance sou lei. En is ons nie getrakteer op dié heropstanding nie! Media24 het die taak om gratis advertensie vir die bende te maak, so goed behartig, dat hulle self onder die invloed van die toormedisyne van die Anglikaanse biskop Tutu gekom het en oor reënboogkleure begin hallusineer het.

Dit was nie veel van ‘n renaissance nie, miljarde later. Skaars is die term geskep of Ethiopië en Eritrea spring aanmekaar in ‘n bloedige grensoorlog, Kagame stuur wapens na die DRK met geweldige sukses sodat agt lande mekaar pak, en Museveni spog met ‘n indrukwekkende reputasie vir korrupsie wat hy lewenslank voorsien. Julius Malema moes ‘n paar jaar wag om Mbeki se drome van swart oorheersing weer gestalte te gee, maar hier by ons was die donkie ook uit die stal.

Die Afrika-Renaissance, soos verteenwoordig deur Clinton se “nuwe generasie” Afrika-leiers, is dood, helaas. Moenie wag vir Media24 se begrafnisreëlings nie. Dit mag lank neem, want ontkenning is ‘n snaakse ding. Dalk is dit wat die Nigeriese “profeet” gesien het.

Dene Smuts se amateuragtige ‘race baiting’

Dene Smuts se antwoord op die slagting by Marikana, is ‘n heftige aanval op die Boeremag. Dis ‘n onnosele oefening in “race baiting”, soos die Amerikaners graag daarna verwys.

Iemand moet tog die beswaarde Smuts inlig dat haar ou voorvader dieselfde gedoen het gedurende die 1922-staking. Niks om op trots te wees nie. En haar daarop wys dat elke lid van die tragiese bende almal skuldig bevind is aan hoogverraad. Hoogverraad, Dene. Lees sy nie koerant nie?

“Die Boeremag het alles verraai waavoor demokratiese Suid-Afrika staan en alles wat Suid-Afrikaners vir mekaar beteken,” sê die DA se skaduminister van justisie en grondwetlike sake, Smuts. Sy en die ANC-LP Dan Maluleke, het saamgespan om hulle oor die kinders van die vrou wat in Soweto agv die Boeremag se bom dood is, te ontferm.

Ja, ons weet oordrywing is die manier om die DA se nuwe kiesers aan te hits. En ons weet wat die DA en die ANC vir mekaar beteken. Sonder hulle ideologie sou daar nie ‘n struggle of ‘n Black Sash of ‘n splinternuwe gewelddadige Suid-Afrika gewees het nie.

Die Boeremag se amateuragtig pogings tien jaar gelede om ‘n rasse-oorlog te aktiveer, onder aanmoediging en aktiewe bystand van die polisie natuurlik, is van dieselfde orde as Smuts se amateuragtige pogings om vir die ANC munt daaruit te slaan. Dat haar pogings eweneens afstuur op ‘n rasseoorlog kan seker nie voor die deur van die Boeremag gelê word nie, aangesien hulle die afgelope tien jaar agter tralies deurgebring het. Praat van ‘n regstaat en ‘n grondwetlike demokrasie! Tien jaar!

Daaroor sal Smuts swyg, net so hard soos oor Marikana. Dieselfde pogings deur die Duitse regering om naïewe mense te betrek by “regse” geweld is met minagting deur die Duitse howe verwerp, Dene.

Maar jou verbete jingo-arrogansie is seker so deur die Vrystaat gelouter, dat sulke belangrike internasionale regsaspekte jou nie opval nie.

Dat Smuts nog die Marikana-massamoord as agtergrond vir haar tirade – met die politieke plofkrag van kougom, bygesê – kies, is nog ‘n aanduiding dat sy en haar party alles in die stryd sal werp om die ANC se verslete aansien te red.

Twee jong Suid-Afrikaners het hul enigste ouer, Claurina Mokone, danksy die Boeremag verloor, sê Smuts, al snikkend deur haar krokodiltrane. Vir haar weeg dit klaarblyklik heelwat swaarder op as die honderde sterftes van mynwerkers wat jaarliks hul lewens in myne, ja myne, verloor. Om nie van die 44 broodwinners by Marikana te praat nie! Wat gaan van daardie kinders word?

Sy kan met rede begin bekommer oor “demokratiese” Suid-Afrika, want na die slagting gaan daar nog ‘n lang skadu oor die myne gekaats word. ‘n Internasionale een. Dit beteken die bestaansreg van haar party wat roofkapitaliste beskerm, gaan onder die loep kom.

Dene Smuts sal aanstons vind haar Vrystaatse SAP-mentaliteit gaan nie genoeg wees vir dít wat kom nie.

Massamoord-mediasie

Joernaliste van sekere groot media-organisasies het nie toegang tot Sirië nie, maar dit verhoed hulle blykbaar nie om die rebelle se aksies te steun in weerwil van bewyse dat die geweld deur sommige Westerse magte gedryf word nie. Wiens brood men eet…

Hulle houding het daartoe gelei dat voorstanders van diplomasie sarkasties opgemerk het dat hulle klaarblyklik “bom-diplomasie” steun, ‘n bietjie soos wat die ANC in Marikana massamoord-mediasie voorstaan.

Honderde mense, sosiale aktiviste en ander van regoor Ecuador het in die middel van Quito byeengekom om hul regering se besluit om politieke asiel te gee aan die WikiLeaks-stigter Julian Assange, te steun.

Die Ecuadoriaanse hoofstad se Plaza Grande was vol plakkate wat gelui het: “Sonder ware vryheid van uitdrukking is daar geen soewereiniteit nie,” en “Viva vryheid van uitdrukking. Ondersteun Julian Assange.”

Die vryheid van uitdrukking in Suid-Afrika en waaroor SANEF al verskeie kere die strate ingevaar het, is blykbaar nie iets wat aangewend hoef te word om die waarheid oor die slagting in Marikana bloot te lê nie.

Al die swakbetaalde joernaliste van ons mediamonopolie en die Afrikaanse vakbond het op ‘n hopie gaan lê om ‘n beweerde swart rampokker ter wille te wees. Die vryheid van uitdrukking wat hulle eis, is oënskynlik ‘n keuse om onvry te wees.

Verlede week, het die Ecuadoriaanse regering aangekondig dat hulle aan die wêreld-beroemde fluitjieblaser politieke asiel sal verleen. Die besluit het gekom nadat Assange byna twee maande lank al in die land se Londense ambassade skuil.

‘n Bietjie soos Klaas de Jonge wat in 1985 in die Nederlandse ambassade in Pretoria skuiling gesoek het omdat hy gevang is dat hy wapens smokkel. Kennelik is inligting deesdae ‘n groter kommoditeit as wapens, wat die oproepe om “persvryheid” van ‘n media-monopolie wat nie belangstel om Marikana te ondersoek nie, nog meer verbasend maak.

De Jonge se bemoeienis met allerlei, terloops, het hom na Rwanda gelei waar hy die volksmoord daar “ondersoek” het. Die stof het nog nie gaan lê in dié streek nie. Deesdae ondersteun Paul Kagame, die Weste se liefling, die M23, ‘n rebellegroep in Rwanda wat met wapens – ja alweer – en geweld in die DRK inmeng en volgens ontleders tot destabilisering lei.

Die byeenkoms in Quito kom na ‘n vergadering Sondag van die Unie van Suid-Amerikaanse Nasies (UNASUR), waar die blok eenparig ‘n sewe punt-resolusie aangeneem het ter ondersteuning van Ecuador se reg om aan Assange asiel te verleen, en Britse dreigemente teen ‘n soewereine staat se ambassade veroordeel het.

Buitelandse ministers van Suid-Amerika, lede van die 12-lid blok, wat in Guayaquil vergader het, het die diplomatieke status van ambassades binne die verband van die Weense Konvensie herbevestig.

Saam met vryheid van uitdrukking, is die beskerming wat die staat aan sy burgers behoort te verleen, van die ononderhandelbare pilare van ‘n werkende staat. Dít is die meganismes waarmee verskille en konflik binne ‘n land gereguleer word.

In Suid-Afrika, daarteenoor, is dit massamoord-mediasie. En die media-monopolie en georganiseerde arbeid, lees die gevestigde belange in Suid-Afrika, verdedig dit. Kommerwekkend, om die minste te sê.

Die prys wat SA vir mynbou moet betaal

‘n Jaar of twee gelede het die “Farmer’s Weekly” ‘n artikel oor die besoedeling van die Wonderfonteinspruit geplaas. Met die onlangse gebeure by Marikana en die swak behandeling wat die werkers van die myn moet verduur, is die soeklig opnuut op die verantwoordelikhede van die buitelandse mynbestuur wat blykbaar hul beleggers elders eerder wil tevrede stel, as om na mense hier om te sien.

Boere word al reeds jare lank gewaarsku om nie hul diere uit die spruit te laat drink of hul gewasse te besproei met die water nie. Volgens die berig, is “die radioaktiewe besoedeling van oppervlak-water in die Wonderfonteinspruit-opvanggebied wat veroorsaak word deur langtermyn-mynafvalwater, afloop en diffuse emissies van sypeling van slikdamme” ‘n yslike probleem.

Dit het 7 jaar vir amptenare geneem om te reageer op die versoeke om in te tree oor die Wonderfonteinbesoedeling. Die DA maak natuurlik seker dat hulle geen bewaringsinisiatief steun wat die myne sal benadeel nie en konsentreer op toilette in die Wes-Kaap en goedkoop politiekery oor behuising en “vlugtelinge”. Hulle voer ‘n heksejag teen dr Bool Smuts vir sy bewaringsinisiatief in die provinsie.

Dit is dus geen wonder om weer uit die monde van mynmagnate te moet hoor van die “nalatenskap van apartheid” nie. Gebiede wat gerehabiliteer behoort te word nadat mynboubedrywighede voltooi is, selfs met rehabilitasie, lê egter verweer en ly in sommige gevalle permanente skade. Emosionele oproepe oor apartheid, is ‘n maklike manier om die Afrikaners verantwoordelik te hou vir hulle eie gebreke en plundery.

Die platinum-sektor maatskappye het geen behoefte aan ‘n verenigde front teen besoedeling nie. Die drie grootste platinumprodusente – Anglo American Platinum, Implats en Lonmin – wat ongeveer 135,000 mense tussen hulle in diens in Suid-Afrika het, is op Londen gefokus.

Die mynbousektor betaal bo inflasie, maar misluk om looneise te onderdruk, omdat die laer besoldigde werkers van so ‘n lae basis af kom.

Citigroup het beraam dat Suid-Afrika se platinumreserwes meer as $2 triljoen (R16 triljoen) is. Die sektor het daarin geslaag om goud as die juweel in die land se mynbou-kroon op te eis.

Vleilande en gebiede wat veronderstel is om deur die regering beskerm te word, word onteenseglik verwaarloos. Die debat rondom mynbesoedeling en die vernietiging van die omgewing en die staat se verantwoordelikheid om dit te reguleer, bestaan eenvoudig nie.

Die departement van minerale en energie word vrye teuels gegee om voordeel te trek uit die land se hulpbronne. Maar, wat hulle nie verstaan nie, is dat die korttermyn-winste uit mynbou uiteindelik baie duur kos.

Boere in besoedelde gebiede is onder diegene wat die hoogste prys betaal – met verliese aan gewasse en vee. Hulle kan dit nie bekostig nie.

Malema is reg as hy sê dit is uitbuiting. Maar dis kennelik uitbuiting van die werkers, die boere en die natuur waaroor hy nie omgee nie en sal meedoen as hy ‘n geleentheid gegun word.

Wat was die kleur van die sweetpakke nou weer?

Ná Londen se 2012 Olimpiese Spele, moet ‘n mens diegene wat nog die belaglike term “nie-rassigheid” in alle erns gebruik, eintlik jammer kry.

Swart sukses in wêreldsport soos die Spele gewys het, het daardie cliché van “ons-is-almal-gelyk” weereens vernietig. Die pendulum het geswaai na suiwer determinisme van suiwer sosiologiese spekulasie. Sukses in sport word nou hoofsaaklik toegeskryf, byna uitsluitlik, aan rasbiologie. Om hard te werk, of kulturele faktore, is in die lig van wat ons weet oor genetika, net té simplisties om verskille te verduidelik.

Die harde waarheid is dat ons nie ‘n patroon van menslike biodiversiteit kan miskyk nie. Oor die afgelope dekade, het die menslike genoom-navorsing van ‘n studie van menslike ooreenkomste beweeg na ‘n fokus op bevolkingsgebaseerde verskille.

En nee, dis nie die “verregses” en “ekstremiste” van praag.co.za wat dit skryf nie. Dis vervat in artikels wat op AEI en Forbes se webblaaie verskyn.

Sodanige navorsing bied leidrade tot die oplossing van die raaisel van siektes, die Heilige Graal van genetika. Afrikaners ly aan ‘n sekere hartkwaal, Jode sukkel met ‘n genetiese geneigdheid tot Tay-Sachs, Suidoos-Asiërs met ‘n hoër neiging vir beta-talassemie en swartes wat vatbaar is vir kolorektale kanker en sekelsel siekte.

Maar dis “rassisties” om voor te stel dat Usain Bolt se Wes-Afrikaanse afkoms vir die mees kritiese deel van sy sukses verantwoordelik is? Die ontkenning wat Media24 en hulle knegte Anton van Niekerk, Leopoldt Scholtz, of die “wêreldbekende” prof. Nina Jablonski (waarvan niemand nog gehoor het nie) oor rasaangeleenthede aan die dag lê, is egter verbysterend.

Hulle het seker na hul TV-stelle gestaar en nie opgemerk dat Nesta Carter, Michael Frater, Yahan Blake en Usain Bolt almal dieselfde kleur sweetpakke dra nie. Die sweetpakke moes darem opgeval het, al het “nie-rassigheid” gesorg dat hulle nie die atlete se velkleur opmerk nie…

“Verskille tussen atlete van die elite-kaliber is so klein,” sê Robert Malina, ‘n afgetrede Michigan State University antropoloog en voormalige redakteur van die Journal of Human Genetics,” dat as jy ‘n liggaamsbou of die vermoë van spiervesels ondersoek … is dit [rasbiologie] dalk baie, baie belangrik. Dis die verskil tussen die goue medalje en ‘n vierde plek. “

Trouens, die empiriese bewyse maak maalvleis van die mite dat kultuur ‘n atleet skep. Kyk na Kenia: Net 43 miljoen mense het meer as een derde van die room in middelafstandatelete. Wat kan hierdie verskynsel verduidelik? Dit is in hul kultuur, sê baie sosiale wetenskaplikes. Keniane oorheers omdat hulle ver heen en weer loop na die skool, byvoorbeeld.

“Dit is net dom,” sê die Keniaanse kampioen Wilson Kipketer laggend. Kipketer hou tans een van die vinnigste 800-meter tye. “Ek het reg langs die skool gebly.”

Keniane en Oos-Afrikane is oor die algemeen kort en skraal met ‘n groot natuurlike longkapasiteit en ‘n oorwig van die regte soort spiere vir middelafstande.

Die resultaat is ‘n perfekte biomeganiese pakket, maar ‘n ramp vir sporte soos naellope of sokker.

En as prestasieverskille so duidelik in sport manifesteer, moet dit ongetwyfeld breër implikasies ook inhou.

Die BDS-lokomotief het vertrek na die MO

Die BDS-lokomotief wat op Israel afstorm het verlede maand uit die stasie vertrek. BDS? Boikotte, Disinvestering, Sanksies.

‘n Suid-Afrikaanse minister se onlangse verklaring wat Suid-Afrikaners aanmoedig om weg te bly van die Joodse staat, moet dus begryp word vir wat dit is: ‘n Kniebuiging in die rigting van Hillary Clinton se onlangse besoek aan ons land.

Ebrahim Ebrahim, adjunkminister van internasionale betrekkinge en samewerking, is aangehaal dat sy departement ten sterkste reise na Israel ontmoedig tensy dit gekoppel is aan Palestynse belange.

Tydens die tweejaarlikse Algemene Vergadering van die Presbyterian Church van die Verenigde State van Amerika verlede maand, het die 2 miljoen lede en meer as 21.000 predikante van byna 11.000 gemeentes gewys hulle is een van die grootste hoofstroom Protestantse denominasies in die wêreld. Hulle agentskappe belê aandele in maatskappye wat sake doen in Israel en Palestina, soos Intel, Oracle, Coca-Cola, IBM, Microsoft en McDonalds. Twee jaar gelede, by die 2010 Algemene Vergadering, was Israel skaars op die radar. In die begin van Julie hierdie jaar, is ‘n komitee wat fokus op “die Midde-Ooste en vrede,” egter in die lewe geroep.

Bekend as die Komitee van 15, het hulle besluit om Motorola Solutions vir die verskaffing van toesig toerusting aan die Israeliese nedersettings te straf, Caterpillar vir die verskaffing van stootskrapers gebruik vir die sloping van die Palestynse huise en Hewlett- Packard vir die verkoop van die hardeware wat deur Israel in sy vlootblokkade van Gasa gebruik is.

Verlede week se kansellasie van ‘n reis na Israel van ‘n afvaardiging van KwaZulu-Natalse amptenare was ‘n bevestiging van ‘n tendens dat die wêreldmening teen Israel gedraai het. Die reis sou gefasiliteer word deur die SA-Israel-forum, wat, volgens die Uitvoerende Direkteur Wayne Sussman, reise vir munisipaliteite in agt provinsies fasiliteer. “Daar is baie wat Suid-Afrikaners kan leer van Israel, veral op die gebied van landbou, wetenskap en tegnologie, en daar is baie wat Suid-Afrika Israel kan bied,” het Sussman aan die Mail & Guardian gesê.

Wat Sussman nie die koerant vertel het nie, was egter dat die SA-Israel-forum se voorsitter Nathan Friedman ook die huidige voorsitter van die Johannesburgse maatskappy Cape Gate is, wat die heining rondom Gasa opgerig het. Hierdie inligting is oorgedra aan die koerant deur Mbuyiseni Ndlozi, ‘n direksielid van die BDS-beweging van Suid-Afrika.

“Die KZN provinsie moet geprys vir sy beginselvaste posisie,” het Ndlozi aan die Mail & Guardian gesê. “Nou dat die Israeliese lobby blootgestel is, en op ‘n manier, op heterdaad betrap is, sal dit moeilik wees om sy pro-Israeliese werk te doen. Al die ander provinsies, munisipaliteite en ander strukture moet nou die leiding van KwaZulu-Natal volg. ‘n Presedent is gestel.”

Данильченко Харьков

Burgeroorlog in die VSA 2016?

‘n Hoofberig in die Washington Times verlede week het bespiegel oor die heersende gesprek in professionele militêre kringe in die VSA en ‘n liberale nagmerrie: Rebellie. Onder die opskrif The Civil War of 2016, lui die scenario, sal Tea Party-ekstremiste beheer van ‘n dorp in Suid-Carolina oorneem en die leër sal uiteindelik gestuur word om die rebellie te onderdruk.

Hooggeleerdes by die weermag se Universiteit van Buitelandse Militêre en Kulturele Studies voorsien “volle spektrum bedrywighede in die tuisland as ‘n visie vir die toekoms.” Burgeroorlogkenners beaam dit. Dié beplanning het opgeval, nadat ‘n wit skieter onlangs ‘n aantal nie-blankes by ‘n Sikh-tempel afgemaai het.

Die visie postuleer ‘n “ekstremistiese milisie gemotiveer deur die doelwitte van die Tea Party” wat die beheer van Darlington, SC, in 2016 oorneem, beset en die burgemeester onder huisarres plaas. Die rebelle beheer ook kontrolepunte op die Interstate 95 en Interstate 20 op soek na “onwettige immigrante”. Dit is ‘n strokiesverhaalagtige en onnodig uitdagende scenario, meen die koerant.

Vroeër hierdie jaar egter het kiesers in Arizona die nuus gehaal nadat hulle opgeruk het teen onwettige immigrasie wat hulle meen deur die Obama-administrasie aangemoedig word. Dit was nog nie rebellie nie, maar uitdagend genoeg om beplanners blykbaar tot kommer te stem.

Die skrywers maak ‘n saak uit wettige vir militêre aksie teen Amerikaanse burgers deur die weermag se operasionele konsep vir 2016-2028 op die situasie toe te pas. “Amerikaners sal verwag van die weermag om so professioneel as wat hulle in die buiteland optree,” binnelands in te gryp. Die weermag, sê die outeurs, “kan nie die Amerikaanse nasie teleurstel nie, veral nie in so ‘n oomblik nie”.

Blykbaar het niemand nog oorweeg dat die gebruik van so ‘n doeltreffende masjien se dodelike geweld teen hul eie mense, ‘n monumentale politieke teenreaksie sal skep en die regering se legitimiteit erg sal verweer nie. Die geweld sal waarskynlik teen wittes ingespan word, deur linksgesinde medeburgers.

‘n Professor by die weermag se Staff College is onthef van sy pligte in Junie omdat hy “die dwaalleer dat die Verenigde State van Amerika by ‘n oorlog teen Islam betrokke is,” versprei het.

Die Obama-administrasie het aangevoer dat die professor afgedank moes word, omdat hy was besig was om iets te doseer wat nie amptelike beleid is nie.

Dit is dus billik om te vra of die weermag in hul scenariobeplanning amptelike beleid ten opsigte van die gebruik van die Amerikaanse militêre mag teen Amerikaanse burgers goedpraat?