Menings – Bladsy 49 – praag.co.za

Met liefde, uit die Karoo

Soos baie ander Blikore is die Ore die vakansie ook bietjie Kaap toe – Onrus toe – om langs die groot dam te gaan voetjies hang. Die voete, het dit geblyk, was nodig om anker in die sand te slaan want die wind het woes gewaai – dit reën mos in die binneland.

Mev. Oor het ook vir Beaufort-Wes ‘n paar kanne water ingelaai, sodat die kroos op die agtersitplek skaars plek gehad het om asem te haal. Net na die water afgelaai is, keer die man met die wit handskoen my voor. Ek is op die plek die blikoorskater in, en ek is lus en draai om en loop gooi daai kanne water uit, of piepie daarin. Nou sal dit ook nie meer help om van boosheid in die water te gaan piepie nie, want hulle suiwer dit weer.

Maar dit blyk die man met die wit handskoene gaan net die kar en my rybewys na.

Na die terugkeer kom die berigte en gerugte van mense wat so vreeslik in die Karoo gevang is, mense wat beweer hulle het g’n te vinnig gery nie, en selfs mense wat sê daai dag was hulle glad nie in die omgewing nie. Vir weke word die posbus dopgehou – en toe op ‘n dag, toe is die liefdesbrief uit die Karoo daar.

Nie van Beaufort-Wes nie, maar van Ubuntu by Richmond. Die Blikke het met die gaan en terugkom juis nie Richmond om gery nie, en met die terugkom boonop Orania om gery. Maar Ubuntu is groot, en die Blikke is by Drie Susters gevang – teen 117 op ‘n 100 kilometer-sone. Die bedraggie om Richmond kop bo water te laat hou, is dus nie vreeslik groot nie.

As daar egter iemand is wat ek regtig hoop vasgetrek is, is dit ‘n man in ‘n luukse motor. Van voor Laingsburg af is hy kort-kort teen ‘n vreeslike hoë spoed by die Blikke se Kaspaas verby, net om ‘n ent verder langs die pad te staan. Die derde (en laaste keer) dat hy verby is, is hy teen ‘n blinde hoogte en op ‘n sperstreep by Kaspaas verby. By Prins Albertweg het die Blikke hom by die polisie verkla. Nie oor die vinnig ry nie, maar oor die laag vlieg.

Uiteindelik, met die Heer se genade, is ons almal veilig tuis. En ons hou duime vas daar kom nie nog sulke verrassings uit die Karoo nie.

Stabiliteit deur realiteit in Libanon

Terwyl staatkundige rustigheid op die oog af na Libanon terugkeer, is daar steeds ‘n donker terreurwolk wat oor die land hang.

Die rede vir hierdie donker wolk is dat die nuwe regering deur Hisbollah gesteun word. Die VSA en sy bondgenote beskou Hisbollah as terreurorganisasie, en sanksies geld teen die organisasie en sy ondersteuners.

Die feite op die grond spreek egter ‘n ietwat ander storie. Selfs na die VSA $720 miljoen sedert 2006 aan militêre hulp aan Libanon gegee het om die regering sterk en pro-Westers te probeer hou, is Hisbollah steeds die sterkste militêre mag in die land.

Toe Hisbollah parlementêr die pro-Westerse regering tot ‘n val gebring het, is vermoed dat dié organisasie nie self sou belangstel om die bewind oor te neem nie. Dit sou immers die fyn balans tussen Christen, Soenie en Sjiïet versteur. Hisbollah, radikaal Sjiïties het uiteindelik ook nie regeringsopsies uitgeoefen nie, en ‘n neutrale Soenie-sakeman as Premier laat toetree. Hierdeur is die balans behou waar die premier tradisioneel ‘n Soenie is, die speaker ‘n Sjiïet en die president ‘n Maroniete – Christen. Elkeen verteenwoordig ongeveer ‘n derde van die bevolking.

Hisbollah se optrede is egter ver van gerusstellend. Met die verwikkelinge het Hisbollah se leier in ‘n TV-onderhoud gesê dat, terwyl die Libanese bevolking, Christen, Soenie en Sjiïet saans rustig slaap, gaan sy organisasie voort met militêre opleiding, met die implikasie dat ‘n veldtog teen Israel beplan word.

Voorts is daar veel meer groeperings in Libanon as dit wat deur hoë ampte by die eenheidsregering betrek word. Die Christenbevolking bestaan uit talle groeperings waarvan nie almal etniese Libanese is nie, terwyl die Moslem-bevolking ook heelwat meer fraksies bevat, en boonop ‘n groot Palestynse bevolking in diaspora huisves.

Hisbollah se noue bande met Iran en ander terreurorganisies is ook nie bemoedigend nie. Moontlik kan die Libanese bevolking nou rustig slaap, maar solank Hisbollah by sy doelwitte bly, is daar min slaap vir die bure.

детски иг

Transformasie versus die grondwet

Die twee universiteite in die Vrystaat, die Vrystaatse Universiteit en die Sentrale Universiteit vir Tegnologie – die ou Technikon) is vroeg vanjaar in die nuus oor aspekte wat verband hou met die opstel van transformasie teenoor die grondwet en sy bepalings.

Eers het die UV aan die beurt gekom met ‘n besluit wat skynbaar nie behoorlik gekommunikeer is nie, naamlik om God uit die universiteit se leuse weg te laat.

Kort hierna blyk dit dat derdejaar landboustudente aan die SUT ontdek het dat hulle hul studies nou in Engels moet voltooi. Van die studente beweer hulle het maar ‘n week of wat gelede van dié toedrag van sake verneem, terwyl die SUT beweer studente is jare lank al hierop voorberei. Volgens ‘n hoofartikel in vandag se Volksblad mag studente ook nie eens hul vraestelle in Afrikaans beantwoord nie. Verskeie het glo by die aanbreek van hul derde studiejaar hul studies opgeskort omdat hulle voel hulle is nie goed genoeg toegerus om hul studies in Engels te probeer voltooi nie. Een het byvoorbeeld disleksie wat dit vir hom moeilik genoeg gemaak het.

Maar wat sê die grondwet? In Artikel 6 van die grondwet, wat deel van die hoofstuk oor die grondslae van die grondwet is, word dit duidelik gestel dat die staat stappe sal neem om die inheemse tale te bevorder. In artikel 5 word Afrikaans, ook ‘n inheemse taal, as een van die land se amptelike tale gelys.

Artikel 7 gee aan provinsies die reg om as’t ware die elf tale as groslys te gebruik om amptelike tale vir die provinsie te lys. Afrikaans is ook een van die amptelike provinsiale tale.

In Kovsies se geval is so ver gegaan om transformasie – ‘n woord wat nie in die grondwet voorkom nie – as rede te gebruik om die besluit om God uit die leuse te verwyder.

Transformasie kom omheilspellend dikwels in die weg van die grondwet en grondwetlike beginsels. Formeel streef die grondwet nie-rassigheid na en verbied diskriminasie onder meer op grond van ras. In die praktyk is ras allesbepalend. Boonop is arbeidswetsontwerpe nou in die proses wat, as dit goedgekeur word, provinsiale raskwotas sal afskaf, en die indiensneembaarheid van bruin mense in die Wes- en Noord-Kaap sal benadeel, en Indiërs in KwaZulu-Natal. Voortaan – as dit so deurgevoer word – sal werkgewers nasionale kwotas moet handhaaf.

Dit behoef geen profeet om te besef dit gaan die druk op Afrikaans verder verhoog nie. Nog meer personeel, ook doserende personeel – sal ingevolge transformasiedoelwitte aangestel moet word wat nie Afrikaans magtig is nie, of wil wees nie.

Die impak op die Afrikaanse media sal ook ingrypend wees. In dié stadium oorkom Afrikaanse koerante die probleem deur baie bruin Afrikaanssprekendes aan te stel, ook in provinsies met klein bruin bevolkings. Swart kwotas word gewoonlik in die administratiewe en bemarkingsafdelings geakkommodeer. Die nuwe voorgestelde wetgewing gaan dit vir koerante nog moeiliker maak om genoeg mense aan te stel wat Afrikaans voldoende magtig is om hoë gehalte Afrikaans aan lesers op te dis.

Wanneer hierdie transformasie agter die skerms plaasvind, en die publiek wat geraak word eers in ‘n baie laat stadium daarvan bewus word, is dit dikwels te laat om deur onderhandelings stappe te neem. En hofsake kos baie geld.

Die Vrystaat was eens ‘n model-republiek. Nou is it die provinsie wat die swakste met verslae van die Ouditeur-generaal gevaar het. Dis die provinsie wat die meeste in die nuus is oor Eskom wat dreig om dorpe se kragtoevoer weens wanbetaling af te sny. Met so ‘n beeld en dit wat die UV en SUT nou uitstraal, is dit ook geen wonder dat borge kopsku raak om die rugbyspan te borg nie.

Sport en politiek

Die Proteas se oorwinning oor die besoekende Indiese krieketspan in die eendagreeks gister, word bederf deur die regering se hernude inmenging in die binnewerking van die sportsoort.

Die meeste internasionale sportliggame, waaronder Fifa, die IOK en die Internasionale Rugbyraad verbied rassisme en politieke inmenging in sport.

Dit is ‘n reël wat al gesorg het dat verskeie lande soos Griekeland, Kenia en Iran al uit Fifa geskors is, en ander op terme geplaas is. Bykans sonder uitsondering het die regerings dan kopgegee.

Wanneer dit egter by Suid-Afrika kom, geld daar skynbaar ‘n ongeskrewe reël dat dié land ‘n uitsondering mag wees – rassisme in die vorm van kwotas geld breed, en die regering meng openlik in.

In die jongste voorval het die pikante situasie ontstaan dat die minister van sport, Fikile Mbalula, die Protea-kaptein gemaan het om nie sy neus by politiek in te steek nie. Smith het naamlik sy steun aan Krieket Suid-Afrika se uitvoerende hoof, Gerald Majola, toegesê. Majola is haaks met die grootbaas van Suid-Afrikaanse krieket, dr. Mtutuzeli Nyoka.

In bykans enige ander land sou Nyoka sy goedjies gevat en geloop het na die nasionle krieketliggaam ‘n mosie van wantroue in hom gestel het. Dit word egter nou op 12 Februarie bespreek, en intussen meng die regering in die saak in.

Stilswye deur die Internasionale Krieketraad hieroor is kommerwekkend. Suid-Afrika het juis nou te kampe met ‘n regering wat skynbaar nie die grense tussen regerende party en die owerheid ken nie, waarvan sy kader-ontploooiingsbeleid maar een negatiewe uitvloeisel is.

Dit het voorts blykbaar ook nie veel van ‘n begrip oor die skeiding van owerheidsmagte, naamlik wetgewend, uitvoerend en regspraak nie.

Die kwotas wat op die privaat sektor afgedwing word, dui ook daarop dat die owerheid ‘n eina-begrip het oor waar owerheidsinmenging geregverdig is. Niemand sal byvoorbeeld meen die owerheid tree buite perke op as dit ‘n kerk tot orde roep as dit mense wat saamwoon begin teregstel nie.

In die geval van krieket lyk dit boonop of die regering inmeng ter wille daarvan om die bas van ‘n ontplooide kader te red.

Die minste wat die internasionale liggaam kan doen is om die regering te vermaan. Om die regering maar sonder uitsondering straffeloos daarmee te laat wegkom, beteken dat Suid-Afrika se vordering tot ‘n moderne staat in die wiele gery word.

millstream

Emigrasie: Moet ek bly of moet ek gaan?

My doel is nie om aan andere raad te gee oor die wenslikheid van emigrasie nie. Dit is ‘n diep persoonlike saak waaroor elke persoon vir homself moet besluit. Ek is egter ‘n paar keer gevra om ons familie se ervaringe met emigrasie hier op Praag te deel, en dit is al wat ek hieronder doen.

Sowat 15 jaar gelede het ek en my vrou besluit om te verkas Amerika toe. Ons kinders was nog op skool, maar ek was reeds in my vroeë vyftigs en dit was besig om te laat te word vir so ‘n groot aanpassing.

Ek was bevoorreg om in my vroeër jare vele lande te besoek. Lande wat ek besoek het sluit in Kanada, Australië, groot dele van Europa, Israel en plekke in die Ooste, soos Singapoer, Sjina, Taiwan en Hong Kong. Amerika het ek ‘n hele paar keer besoek, en vir my vrou gesê as dit ooit tyd word om te verkas, gaan ons Amerika toe. Daar was ‘n hele paar redes vir hierdie keuse: ‘n Hoë lewensstandaard; daar is ‘n redelike groot aanvraag na tegniese mense en ek is ‘n elektroniese ingenieur van beroep; van al die nasies waarmee ek in aanraking gekom het, het ek die meeste van die Amerikaners gehou. Hulle is vriendelike mense, gewoond aan immigrante en met enkele uitsonderings na, laat hulle jou nie voel soos ‘n “uitlander” in hulle land nie.

Toe ek begin rondkyk het vir werk in Amerika, was die Internet nog in sy kinderskoene. Maar daar was Compuserve, ‘n alternatiewe netwerk wat dwarsoor Amerika gestrek het, tot in Suid-Afrika. Maar Compuserve was duur. Ek kon net bekostig om elke dag ‘n enkele paar minute daarop te spandeer. Ek het werk begin soek op Compuserve en afgekom op ‘n prokureur in Maryland, wat iemand gesoek het wat vir ‘n kliënt ‘n databasis kon opstel en programmeer. Dis werk binne my vermoë en ek het aan hom voorgestel dat ek die werk sal kom doen, as hulle vir my ‘n visum reël om na Amerika toe te kom en daar te werk. So gesê, so gedaan. Ek moes eers ‘n oorhoofse plan opstel om te wys hoe my databasis sal werk. Hulle wou verseker dat ek wel die taak verstaan en kan voltooi. My plan is aanvaar en kort daarna was ek in besit van ‘n visum om in Amerika te woon en werk, saam met my onmiddelike familie.

Ons het ons kosbaarste besittingtjies in ‘n houer laat plaas en die res verkoop, insluitend ons huis. Die moeilikste vir my was die dag toe ek my vyf vuurwapens moes verkoop. Dis net te moeilik om ‘n permit te kry om dit in Amerika in te bring, en vuurwapens is hier vryelik beskikbaar en goedkoop. Maar ‘n Boer en sy roer word maar moeilik geskei. Die afskeidneem van ons familie was bitter swaar. Ek onthou nog hoe my arme vrou gehuil het, toe sy finaal van haar ma moes afskeid neem. Haar pa was reeds oorlede.

Die aand toe ons op Jan Smuts op die vliegtuig klim, het ek vir my vrou gesê dat ons die Suid-Afrika wat ons ken, nooit weer sal sien nie, want al keer ons eendag terug, sal die Suid-Afrika waarvoor ons lief is, weg wees. Min het ek geweet hoe waar die woorde was!

My nuwe werkgewer het iemand gestuur om ons op die lughawe te ontmoet en hulle het ons tydelik in ‘n klein huisie geplaas, tot ons ons voete kon vind. Alles was so vreemd! Die Amerikaners ry aan die verkeerde kant van die pad. Die winkels was so groot en die verskeidenheid items op die rakke was byna oorweldigend. Ons was in Washington DC en die strate se uitleg was anders as ons gewoond was. Die padtekens was vreemd. Afstande word gemeet in myle, voete en duime. Wat beteken dit as ‘n bord langs die pad vir jou sê dat die baan waarin jy is, in 2,000 voet doodloop? Ek het skoon bewerasie gekry die eerste paar keer wat ek moes bestuur. Aanvanklik het ek ‘n kar gehuur, maar binne ‘n paar weke, toe ek my voete beter in die verkeer gevind het, het ek ‘n nuwe Camry gekoop wat ek vandag nog ry. Ons het ook vir my vrou ‘n klein, tweedehandse Ford gekoop, sodat sy by die winkels kon kom om kos te koop. Sy het verbasend vinnig reggekom in die strate. Gelukkig is motors hier goedkoper as in Suid-Afrika.

Na ongeveer 8 maande, was my werk aan die databasis afgehandel, en moes ek rondkyk vir ander werk. Ek het tydelik werk gekry in North Carolina by IBM, waar ek honderde rekenaars saamgestel en aanmekaargeskroef het op hulle produksielyn. Die betaling was maar swak, dit was harde werk en boonop het ek nagskof gewerk. Mens is die hele tyd op jou voete en dis nie ‘n grap as jy reeds oor 50 is nie. My rug was so seer as ek in die vroeë oggendure by die huis kom, dat ek beswaarlik uit my kar kon kom. Die hele tyd wat ek vir IBM gewerk het, het ek meer geskikte werk vir ‘n ingenieur gesoek in die koerante. Ek het dosyne aansoeke gepos, maar nooit ‘n enkele reaksie gekry nie. ‘n Vriend by die werk het aanbeveel dat ek na die kantore van die “Employment Security Commission” moes gaan, want hulle help mense werk kry wat basies sonder werk sit. So gesê, so gedaan. Toe tref die geluk my. Die klerk by die ESC sê vir my ek mors my tyd met koerantadvertensies. Ingenieurs kry werk op die Internet. Ek moet na die “America’s Job Bank” se webwerf gaan. Die Internet was nog redelik vreemd vir my. Ek kon epos stuur, maar dit was omtrent al. Op daardie werf kry ek toe skielik skakels na ‘n halfdosyn ander werwe toe, waar honderde poste vir mense met my kwalifikasies geadverteer word. Vinnig het ek my aansoek oorgesit in elektroniese formaat, sodat ek dit direk kon pos op daardie webwerwe wat voorsiening daarvoor gemaak het, en as epos kon stuur waar daar net ‘n epos adres was. Waar ek voorheen miskien ‘n dosyn aansoeke per week met moeite per pos kon stuur, kon ek nou twintig per dag uitstuur. Binne twee weke is ek genooi na twee onderhoude toe: Een by Intel in Arizona, en een by ‘n firma wat braaiers vir MacDonalds vervaardig het, in Louisiana. My aansoek by Intel was nie suksesvol nie, maar binne ‘n week was daar ‘n werksaanbod vanuit Louisiana. Om ‘n lang storie kort te maak, ons het Louisiana toe getrek, waar ek vir omtrent 8 maande mikrorekenaar-gebaseerde beheerders vir braaiers ontwerp het. Die salaris was egter baie laag en ek het geweet ek kon beter doen. Ek het werk teen beter besoldiging gekry in Maryland by ‘n firma wat broeikaste vir pasgebore babas vervaardig. Ek was ‘n paar jaar by hulle, waar ek mikrorekenaars vir die broeikaste ontwerp en geprogrammeer het. My aftrede het egter op die horison verskyn, en ons wou graag in Florida aftree waar die weer baie meer geskik vir “ou” mense is. Ek het werk gekry in Florida waar ek 8 jaar lank mikrorekenaars vir industriële toerusting ontwerp en geprogrammeer het. Verlede jaar aan die einde van Mei het ek afgetree en woon nou baie rustig in Florida.

Deesdae hou ek myself besig om ‘n webwerf uit te lê wat die algemene agteruitgang in Suid-Afrika, veral sover dit die Afrikaner betref, aan die wêreld gaan toon. Die werk is nog ver van klaar, maar dit vorder.

Intussen het ons kinders al drie grade in die VSA verwerf. Ons oudste seun het ‘n doktorsgraad in Fisika van MIT verwerf en die twee meisies het elk ‘n BA graad in Grafiese Kuns. Al drie is goed ingeburger in Amerika en baie gelukkig hier. Hulle spreek gereeld hulle waardering uit omdat ek hulle uit die Nuwe SA gekry het.

Aan mense wat dit ernstig oorweeg om te emigreer uit SA, wil ek graag die volgende sê:

Of jy suksesvol gaan wees, hang tot ‘n groot mate af van hoe aanpasbaar jy is. Bly in SA as jy nie by ‘n vreemde kultuur kan aanpas nie. Onthou, die mense in jou nuwe land het jou nie genooi nie. Jy het gevra om by hulle aan te sluit. Jy kan nie verwag dat hulle moet verander om by jou aan te pas nie. Jy moet by hulle aanpas. In meeste Westerse lande is godsdiens byvoorbeeld glad nie so belangrik as wat dit vir baie Afrikaners is nie. Vriende van ons in Pretoria het met groot fanfare hulle huis verkoop, hulle goed opgepak en Australië toe verhuis. Ses maande later was hulle terug, sonder hulle huis en sonder meeste van hulle geld, omdat die Australiërs so “goddeloos” was dat hulle nie op Sondagaande kerkdienste gehad het nie. As jy so onaanpasbaar is, bly in SA. Emigrasie is nie vir jou nie.
Moenie die mag van heimwee onderskat nie. Jy gaan verlang na jou familie en jou land. Met tyd stomp die heimweë egter af en raak dit meer draaglik. Die Internet het ook die wêreld klein gemaak. Daar is nie net epos nie, maar dinge soos Skype. My vrou se suster woon in Australië. Haar broer is nog in SA. Hulle sit elke week ure lank en gesels op Skype, met volle beeld, rondom die wêreld!
Jou familie en kennisse gaan op verskillende maniere op jou emigrasie reageer. Sommige wens jou alles van die beste toe, en ander beskou jou as volksverraaier. Ek ken ‘n jong man hier in Amerika wie se ouma nie meer met hom praat nie, omdat hy sy volk verraai het deur te emigreer.
Jy gaan heel waarskynlik swaar leef aan die begin. Jy begin basies van voor af. Jy gaan dalk aanvanklik net werk kry in laer posisies waar die betaling maar swak is. Met volharding sal jy mettertyd jouself bewys en dinge behoort geleidelik beter te gaan. Moet net nie met sterre in jou oë op die vliegtuig klim en dink jy is op pad Utopia toe nie. Jy kan dalk wreed ontnugter word!
Doen navorsing voor jy finaal besluit. Kry brosjures van die lande waarin jy belangstel se ambassades af. Brosjures wat handel oor immigrasie in hulle lande en hulle toelatingsvereistes. Daar behoort ook heelwat op hulle webwerwe te wees.
Dit help as jy ‘n tegniese kwalifikasie het wat in aanvraag in die betrokke land is. Baie lande soek byvoorbeeld ingenieurs, elektrisiëns, motorwerktuigkundiges, verpleegsters, ens. Snaaks genoeg stel Australië glad nie belang in mediese dokters nie. Dit was in elk geval waar 15 jaar terug. Ek weet nie wat die situasie vandag is nie.
Dinge is maar moeilik op die oomblik hier in Amerika met die resessie. Werk is skaars, maar die resessie gaan ook een of ander tyd tot ‘n einde kom.
Wanneer jy eendag ingesweer word as burger van jou nuwe land, gaan daar van jou verwag word om alle getrouheid aan jou land van herkoms af te sweer. Is jy bereid om dit te doen? Vir my was dit maklik, want ek het getrouheid afgesweer aan die “Nuwe” Suid-Afrika. Ek sou baie harder hieroor moes dink dertig jaar vroeër.
Dit beteken NIE dat jy getrouheid aan jou kultuur moet afsweer nie. Ek is nog steeds ‘n Afrikaner en sal dit bly tot my dood. Daar sal altyd ‘n holte in my hart wees vir die Afrikaner.

Ek beskou ons emigrasie as ‘n sukses, alhoewel dit nie sonder probleme verloop het nie.Veral die eerste jaar of twee was swaar. Maar ons is nou gelukkig hier, burgers van Amerika en trots daarop! Afrikaners in ons hart en trots daarop! Ons praat nog steeds Afrikaans in die huis. Een van my kosbaarste besittings is die ou Afrikaanse digbundel wat my ma in haar matriekjaar in die negentien dertigs gebruik het. Die omslae is lankal weg, maar ek lees nog gereeld die ou digters, soos Totius, Eugene Marais en D.F. Malherbe. Al wat weg is uit die inhoud van die boek, is die ou gedig van A.E. Schlengeman, “Die Namibwoestyn.” Ek kan die gedig nêrens op die Internet opspoor nie.

Ons is ontslae van die perverse vrees vir geweld deur jou medemens. Amerika het plekke waar dit onveilig is om te gaan, maar hierdie plekke is by verre in die minderheid en ek het nog nooit die nodigheid gevoel om ‘n vuurwapen te koop nie. Ons vergeet baie aande om ons deure te sluit. Jy hoef nie rond te kyk vir kar-kapers elke keer as jy by ‘n stopstraat stop nie. Hollywood se flieks en TV programme is nie ‘n ware weërspieling van toestande in Amerika nie.

Is emigrasie die oplossing vir jou? Dit hang van jou af en niemand anders nie! Met Afrikanerliefde uit Amerika; oor en uit.

Studente-onrus in Nederland

Volgens aansprake gaan die grootste studente-betoging sedert 1988 vandag in Nederland plaasvind wanneer sowat 10 000 studente in Den Haag betoog.

Volgens die studente betoog hulle teen besuinigingsplanne deur die owerheid. Onder die kwessies wat krap is dat studente wat langer as twee jaar neem om hul studies te voltooi as die voorgeskrewe tydperk, 3 000 Euro’s moet opdok.

Soos dit met studentepolitiek gaan, staan die politieke partye nie ver van die toneel om te kyk watter munt uit die geleentheid geslaan kan word nie. Die studente het twee en ‘n half uur toestemming by die polisie vir die betoging gekry, en daarom kry net die PvdA van die D66 geleentheid om toesprake te hou. Die ander partye wat deelneem kry geleentheid om aan ‘n debat deel te neem waarvan die D66 en PvdA uitgesluit is.

In geheel neem partye van bykans oor die hele spektrum dus deel, maar die suur sop loop uit omdat die taamlike linkse Sosialisteparty nie gediend is met ‘n deelnamegeleentheid aan die debat nie, maar ook ‘n toespraak wil hou.

Die SP meen hy is die mond gesnoer, iets wat deur die studenteleiers ontken word.

Die interessante is dat hier geen sprake meer is dat linkse partye bykans vrypas kry om die studente te beïnvloed, terwyl behoudende partye soos melaatses op ‘n afstand gehou word nie. Onder die partye wat aan die debat deelneem, is die ChristenUnie, weliswaar kleiner as die CDA wat in die kabinet verteenwoordig is, maar wie se grondslae bykans net so uit die Nederlandse Geloofsbelydenis kom. Ook Geert Wilders se VVD en GroenLinks neem aan die debat deel.

‘n Woordvoerder van Den Haag se burgemeester, polisiehoof en hoof van Justisie het egter ‘n waarskuwing gerig dat radikale beplan om met die studente te meng, en konfrontasie af te dwing.

Vandag se studentebetoging staan ook nie heeltemal in isolasie nie. Maandag het studente in Amsterdam die Dienste- en Inligtingsentrum van die Universiteit van Amsterdam beset. Hierdeur het hulle die reg probeer afdwing om ook vandag te mag betoog.

Bykans alle universiteite en Hoër opvoedkundige instellings in Nederland het hul studente afgegee om aan vandag se verrigtinge te kan deelneem.

Openbare verantwoordelikheid

Staatsdepartemente op nasionale en provinsiale vlak gaan voortaan vir die eerste keer in 17 jaar elke drie maande geëvalueer word, aldus die Ouditeur-generaal nadat daar min vordering was om die jaarlikse siklus van verdoemende oudits die hoof te bied.

Ministers, LUR’e en premiers word op die vingers getik. Die OG stel dit duidelik dat hy nie van die politieke hoofde verwag om self die werk te doen nie, maar dat hulle genoegsaam verantwoordelikheid neem om toe te sien dat sake wel reggeruk word.

Dit vereis egter steeds ‘n mate van kundigheid van politieke ampsbekleërs om toe te sien dat sake reggeruk word, al is dit net om toe te sien dat die regte mense as departmentshoofde aangestel word, wat op hul beurt weer die regte vakkundiges kan aanstel. Die regering se verklaarde, en onlangs herbevestigde beleid van kaderontplooiing staan egter vierkantig in die pad hiervan. Die gevolg is dat basiese rekeningkundige dissipline personeelbestuur in 71% van alle staatsdepartemente op provinsiale en nasionale vlak ontbreek en ondoeltreffende ouditprosedures word vererger weens dié gebrekkige personeelbestuur. Nasionale Pers berig vanoggend dat minagting van wetgewing soos die Wet op Openbare Finansiële Bestuur (PFMA) en die oortreding van tesourie-regulasies en tenderprosedures op alle vlakke gebeur. Dié kwessies word jaarliks beklemtoon en dringende aandag word vereis om die gety te draai.

Die media berig gereeld oor voorbeelde van ontplooiing en herontplooiing wat die hare laat regop staan. Die leier van die minister van samewerkende regering se taakspan vir herontplooiing op munisipale vlak staan self agter die deur nadat hy eers by Bronkhorstspruit en toe Plettenbergbaai onder meer windaf van die OG beland het.

‘n Munisipale bestuurder wie se eie munisipaliteit onder administrasie was, is tydens hierdie ingryping as provinsiale LUR vir plaaslike regering aangestel. Sedertdien is Eskom voortdurende in dreigaksies om munisipaliteite in die betrokke provinsie se kragtoevoer weens wanbetalings af te sny betrokke.

‘n Persoon wat in senior hoedanighede verskeie verdoemende verslae van die OG en een van die Openbare Beskermer op die lyf geloop het, is in dieselfde provinsie ‘n LUR, en is die de facto vise-premier.

Hoewel daar plek-plek verbeterings was, is die kern van die saak dat onreëlmatige uitgawes by nasionale staatsdepartemente in een jaar van R1,3 miljard tot R3,9 miljard toegeneem het. Op provinsiale vlak is sewe van die departemente wat beter gevaar het, in die Wes-Kaap.

чэловэк паук

Die besoek van Tsipi Livni

Die Valke is tans besig om te oorweeg of hulle Tzipi Livni, die huidige leier van die opposisie, en voormalige Minister van Buitelandse sake van Israel, gaan arresteer wanneer sy hier aanland op haar besoek na SA later vanjaar. Sy besoek SA op uitnoding van die Joodse Raad van Afgevaardiges. Die Valke meen sy was een van die “hoofargitekte” wat aandadig was aan die moord op Palestynse inwoners tydens die Gaza-oorlog in 2008-2009. Dit word ondersoek op die aandrang van die Palestinian Solidarity Alliance, die Media Review Network en die Lawyers for Human Rights.

Me Livni sou in volgende week aangekom het maar haar toer hierheen is uitgestel tot later omdat daar tans ‘n staking in Israel deur die staatsdiensunie heers, wat talle oorsese verpligtinge van ‘n aantal Israelse politici aan bande lê.

‘n Mens kan net jou hande saamslaan wanneer jy van hierdie stommiteite van die swart regering hoor. Hulle het absoluut niks met Israel uit te waai nie. Hulle kan nie eens vullisverwydering in ons stede en dorpe suksesvol reël nie, maar begeef hulle op ‘n terrein waarvan hulle bitter min weet.

As jy ‘n swart of Arabierse staatshoof is wat direk by moorde betrokke was, kom arrestasie nie eens ter sprake nie. Ons sogenaamde owerheid met sy amptenare staan hand om die blaas met die grootste Westerse vyande. Dink byvoorbeeld aan Ghadafi, Mugabe en Aristide, om net ‘n paar te noem. Mugabe het ‘n “demokratiese” verkiesing verloor, maar hy is nog steeds aan bewind. Die eintlike wenner is geheel en al “ontman”. Mugabe se hande is rooi van die bloed van die mense in Zimbabwe. Mugabe word egter soos ‘n held ontvang en geëer in Suid-Afrika.

Die feit dat die lafaards van die Islamitiese Hamas vir eers Israel met vuurpyle bestook het voordat Israel teen hulle opgetree het, is glad nie ter sake nie. Dit nadat hulle die Palestyne genoegsame waarskuwing gegee het om dit te staak. Hierdie lafaards het hulle egter tussen, onder andere, skole, hospitale en Moskees ingegrawe en daarvandaan vuurpyle op Israel gelanseer.

Sodra hulle teruggeslaan is deur die Jode, het hulle met groot vertoon met die wêreldmedia se hulp, simpatie gesoek. En natuurlik het hulle dit ook gekry van die liberales en humaniste. Dit was altyd interessant om te kyk hoe hulle die gewondes al skreeuende uit die ambulanse gedra het met die beseerdes se koppe en ledemate al swaaiende en stampende. Ek is oortuig daarvan dat hulle daardeur meer skade aan die gewondes veroorsaak het as die beserings wat die Israelse weermag kon aanrig.

Maar ophou vuurpyle afvuur? Nooit! Solank as wat die media hierdie beelde die wêreld instuur sal hulle aanhou om die Jode uit te daag en te tart. Onthou, die Moslems wil nie net deel van Israel word nie. Hulle baklei vir die totale uitwissing van die land Israel. Dan word Israel daarvan beskuldig dat hy ongelyke mag of “disproposionele” mag gebruik het om teen Hamas op te tree.

Enige person wat enigiets van oorlogvoering af weet, sal weet dat die regte manier om oorlog te maak, is om die vyand geheel en al in die kortste tyd met die minste verliese aan eie magte, te verslaan, indien nie te vernietig nie. Jy nooi nie jou vyand uit om te kom skaak speel teen jou nie! Daar word nou verwag dat die Jode stil moet sit terwyl hulle aangeval word. Hoe absurd. Die Israelse bevolking is ‘n trotse volk en het reeds ‘n geskiedenis van verdrukking. Hulle sal hulle nie weer laat boelie nie.

Hierdie houding van die swartes in SA is besonder dwaas. Die Moslemlande is sekerlik die van lande met die swakste geskiedenis van menseregte.

Die ANC-regering is daarbenewens deurspek met Moslems, ateïste, kommuniste, liberaliste, humaniste en voorvaderaanbidders. ‘n Mens wonder wat hulle oogmerk is om tot so ‘n stap oor te gaan. Wat beoog hulle? Wil hulle haar verhoor en dan hier in ‘n tronk gooi, of wil hulle haar voor die Wêreldhof bring?

Suid Afrika het reeds sy naam krater gemaak in die Dewani-saak en nou weer in die nuutste Winnie Mandela-saak. Dalk moet iemand die owerhede herinner wat destyds in Entebbe gebeur het! Die person/instansie/land wat hulle skuldig maak aan die vernietiging van Israel, maak ‘n baie groot fout!

As Christen gelowige wat glo dat die Bybel die geïnspireerde woord van God is, is hierdie vir my geweldige interessante tye. Die profesiëe van die ou profete in die Ou Testament het eeue gelede hierdie dinge oor Israel geprofeteer oor verskillende tydperke. Hulle is almal besig om een na die ander tot vervulling te kom. Trouens die meeste is al! Ek weet dat hierdie aanvalle teen die waarheid en teen Israel moet gebeur. God het self gesê dat Hy Sy volk sal red. Dan sal Hy vir die wêreld wys wie Hy is. Ek wag geduldig. Dit kom hopelik nog in my leeftyd. Maar dit kom. Dit staan so geskrywe!

Wanneer die Islamitiese ekstremiste eendag hulle eie kinders meer liefhet as wat hulle die Jode haat sal hierdie struwelinge dalk staak. Maar dit sal nie. Hierdie haat vir die Jode is ‘n allesverterende haat.

As die rasseskoen aan die ander voet is

Die jaar 2010 is afgesluit met ‘n reuse openbare debat oor die rassekwessie. Dit het ook in peilings geblyk, ironies in dieselfde jaar waar ondersteuners van die huidige grondwet op sukses geroem het na aanleiding van die Wêreldbeker-sokkertoernooi wat in Suid-Afrika aangebied is. Dit was op die oog af merkwaardig nadat die AWB-leier, Eugene Terre’Blanche nog in dieselfde jaar tydens ‘n plaasmoord vermoor is.

Reeds in die aanloopfase tot die toernooi het sielkundiges en sosioloë gewaarsku oor die post-euforiese depressie of selfs post-euforiese trauma wat ‘n ruk na die toernooi gaan inskop – dan wanneer mense weer met die harde werklikhede geslaan word. Skerp verhoogde kragtariewe was maar een so ‘n faktor. Plaasmoorde wat in alle erns hervat is, nog een.

Bykans elke insident en argument het op die rassekwessie uitgeloop, en die debakels wat gevolg het op uitlatings deur Annelie Botes en Steve Hoffmeyr was maar simptomaties.

Dit is meer as net ‘n tikkie ironie dat die debat na vanjaar sou oorloop. Vanjaar is dit immers presies 20 jaar sedert Suid-Afrika wetlik gesproke ‘n nie-rassige land geword het, toe die bevolkingsregistrasiewet as deel van ‘n pakket sogenaamde klein-apartheidswette ook in die slag gebly het.

Vroeg in die jaar was dit ook ‘n simboliese, hoewel erg omstrede figuur uit die verlede, wat die rasselont vir die jaar sou aansteek toe Winnie Madikizela-Mandela en haar lyfwagte na ‘n beweerde spoedoortreding voorgekeer is.

Hoewel die saak nog afgehandel moet word, is die rassekaart sommer hard gespeel omdat een van die twee polisiebeamptes wat die voorkeerwerk gedoen het, blank is. Hy sou glo rassisties opgetree het, wat sy swart kollega verontwaardig laat hoor het dat dit darem dik vir ‘n daalder is – hy is dan self swart.

Die aflosstokkie word nou eers aangegee na ‘n dissiplinêre verhoor in die polisie in die Vrystaat. Hier het die aangeklaagde, ‘n swart polisieman, uit ‘n dissiplinêre verhoor gestap nadat sy Popcru-verteenwoordiger gekla het die dissiplinêre paneel is te wit. Die wit paneellede het hierop ‘n siviele lastereis teen die Popcru-verteenwoordiger ingestel nadat hy hulle glo wit rassiste en konstitusionele misdadigers genoem het.

Die betrokke polisielid is intussen op aanklag van moord in hegtenis geneem nadat ‘n persoon wat hy glo aangerand het, dood is.

Dat die rassekaart steeds gespeel word nadat ras amptelik lank voor die aanbreek van die huidige bedeling afgeskaf is, hoef niemand te verbaas nie. Ras, as norm, is in oordaad deur die nuwe regering terug op die wetboeke geplaas. Dit raak iemand se status met werksoek, dit raak sy status met aansoek vir keuring, vir beursaansoeke – daar is grondhervormingsteikens. Organisasies soos die Black Lawyers Association, die Black Journalist Association, swart sakekamers en vele meer word gekoester.

Die towerwoord wat alles nie-rassig moet kleur, is “transformasie.” Dié woord is onlangs ook, skynbaar onnadenkend, deur Kovsies se woordvoerder gebruik om te motiveer hoekom God uit die universiteit se leuse gehaal is. So is ook dié kwessie in die rassekookpot gedompel en swart Christene onregstreeks beledig deur die afleiding dat dit gedoen is ter wille van rasseteikens.

Iemand wat met dinamiet werk, moenie met vuurhoutjies speel nie.

топкарго

‘n Mens kan nie jou eie belang in Afrika voorop stel nie

Anton, ‘n mens kan in Afrika nie ‘n koolbredie kook en hoop dat die vliëe dit nie sal toepak nie. Maw jy is gedoem as jy jou eie belang voorop stel en nie die land se belang nie.

Wat verstaan jy onder die begrip selfbeskikking?

Фильчаков прокурор

Nog nat agter die ore

Hoe meer dae, hoe meer goggas broei op die Nasionale Jeugagentskap se spore uit.

Dat dié omstrede instelling se sake ondersoek moet word, is voor die hand liggend, en die klagtes wat die Vryheidsfront Plus Jeug by die Openbare Beskermer gaan lê het, is noodsaaklik.

Dit is reeds bekend dat die belastingbetaler en die Nasionale Lotery groot bedrae gehoes het vir ‘n internasionale jeugberaad, wat meer na ‘n saamtrek van Marxisties-geörienteerde jeug gelyk het.

Onder die mees sorgwekkende aspekte is dat dit blyk dat die reiskoste van die Kubaanse afgevaardigdes na Suid-Afrika betaal is. Dit volg kort op die nuus dat Suid-Afrika ook Kuba se aansienlike skuld aan Suid-Afrika afgeskryf het.

Wat nou gebeur is dat ‘n ekonomie met moontlik tot 40 % werkloses en ‘n groot deel van die werkerskorps wat werklik min verdien, ‘n land wat sy eie ekonomie beperk deur ‘n kommunistiese beleid te volg, help dra. Kuba se ekonomie is tradisioneel hoofsaaklik gedra deur die ou Sowjet-Unie wat Kubaanse suiker teen aangepaste pryse ingevoer het.

Ironies is daar nou kort-kort afvaardigings in Kuba om te gaan kers opsteek oor hoe dié mislukte staat dinge doen. Van die vermaning dat as een blinde ‘n ander blinde lei, beide in die sloot gaan val, is blykbaar nog nie gehoor nie.

Nog ‘n bewering wat ondersoek moet word, is dat die kunstenaars wat by die jeugfees op die koste van die belastingbetalers opgetree het, toevallig bereid was om gratis by ‘n partytjie van Julius Malema op te tree.

Oor die noodsaaklikheid dat ‘n jeugagentskap moet bestaan, veral waar die topbestuur skynbaar net as indiensnemingspunt vir die ANC se jeugliga dien, kan nog gedebatteer word. Wat dit betref staan die jeugagentskap immers nie alleen nie, en lyk dit of Limpopo se Pleknamekomittee eintlik dieselfde doel dien.

Die feit is egter dat die jeugagentskap nie ‘n grondwetlike liggaam is nie, anders as byvoorbeeld die Kommissie vir die Beskerming en die Bevordering van die regte van taal-, godsdiens- en kultuurgemeenskappe, Pansat en ander. Veral die eerste kom weens gebrekkige befondsing nie op dreef nie.

Die vraag kan dus gevra word of die regering nie met hierdie skeeftrek self die grondwet willens en wetens minag nie.

Arbeid raak ‘n al groter probleem

Die amptelike werkloosheidsyfer in Suid-Afrika – volgens die kommunistiese ANC regering – is 24%. Die VN skat dit op 47% maar die werklikheid is seker oor die 50%-merk omdat die VN nie mense tel wat al opgehou het om werk te soek nie. Ook sal dit moeilik wees om al die onwettige immigrante in sulke navorsing te kan opspoor en by te tel. Hulle getalle is reeds hier by die 13 miljoen geskat. Die konsensus is nietemin dat daar baie mense sonder werk sit, en hul raak daagliks meer. Die gevolglike misdaadsyfer – ook misleidend laag geskat deur die propagandamasjien – styg ook.

Oral waar mens in dorpe kom, sit daar swartes langs die strate en “werk” soek. Meeste soek eintlik net geld, nie werk nie. Hulle sal enige klein werkie wat aan hulle uitgedeel word, tot in lengte van dae rek. Dan kom bedel hulle nog geld, kos, en ander “byvoordele” sodat hulle waaragtig die werkgewer tot op die laaste kan droogsuig. Blankes wat by verkeersligte bedel, met dalk ‘n armsalige vroutjie en kind wat op die middelmannetjie sit om verdere oortuiging van hul swaarkry te verleen, raak ook al hoe meer algemeen.

Die geskatte 800 000 blanke plakkers is ook dikwels in die nuus. Selfs oorsee verlustig die media hulle daarin om programme te maak waar die eens magtige blanke volk van Suid-Afrika nou hul heenkome in plakkerskampe moet gaan soek. Volgens berigte is die situasie in dié plekke maar benard; mense kry nie werk nie, hulle sukkel om kos op die tafel te sit, blyplek is skaars en ellende blyk die arme mense se lot in die lewe te wees.

Met die naasteliefde wat die Christen blanke meestal kenmerk, oorweeg baie werkgewers dit deesdae om werk aan behoeftige blankes te voorsien, om sodoende hul lot te verbeter of om ten minste die daaglikse las vir hulle bietjie ligter te maak. Op verskeie konserwatiewe webtuistes is daar al hoe meer advertensies of berigte waar blanke maatskappye of boerderye blankes in diens wil neem. Ook in die baie min konserwatiewe koerante in hierdie land sal mens dikwels advertensies vir blanke poste sien.

En met al hierdie verskynsels, onthou ek nog duidelik die woorde van ‘n oud-Rhodesiër wat in 1989 vir my vertel het dat die ergste ding van ‘n swart regering en van ‘n vervalle blanke staat is dat soveel blankes erger en slegter as die swartes raak. Hulle daal tot op die vlak – en dikwels laer – as ‘n slegte swarte.

Nou ja, dit het ek weer verlede week – vir die tweede keer in die afgelope drie jaar – ervaar toe ek twee blanke manne in diens neem hier op die plaas. R2000 per maand, plus twee stelle werksklere, gemeubileerde verblyf met krag en water, gratis wasgoed wat vir hulle gedoen word, selfoon, twee-rigting radio, kruideniersware en kos en drinkgoed om hulle aan die gang te kry.

In die fleur van hul lewe, 30 en 38 jaar oud. Gesond, fris, met albei hande, oë, bene, longe en ore. Alles, so het ek in my onkunde gedink, om ‘n eerlike dag se werk hier op die plaas te kan verrig. Maar helaas, die werksetiek, die werkstrots, die sin vir verantwoordelikheid, die selfdisipline, dit is ongelukkig van die meer belangrike eienskappe wat ontbreek het. Slegter as ‘n swarte sê ek jou, slegter! Sonder die vermoë om agter hulself skoon te maak en op te ruim, sonder die wil om ‘n trots in hulself te betoon, sonder inisiatief, sonder ‘n eelt of ‘n blaas op hul sagte handtjies. Siestog. Maar as hulle in die oggend inval, dan is die bakhande al reeds in plek: lugtyd, suiker, doktorsafspraak, ‘n vleisie, noem maar op.

Nou ja, ek kners op my tande, ek verduidelik, ek praat mooi, ek praat hard, ek probeer die selfrespek in hulle opwek. Aikôna, hier is die kole reeds koud, geen vlam maak nog lig in hul duisternis nie. Take bly agterweë, gereedskap word sommer in die veld gelos, gasstoof brand 3 ure lank, totdat die ketel swart gebrand is. ‘n Ander man betaal mos die gas en die skade. Ek is 50 jaar oud, ‘n spesifieke taak neem my 2 ure, dit neem hulle ‘n hele dag en dan is dit half gedaan. Kom staan soms by die klein hek: “Wat moet ek nou doen meneer?”. Ek roep dikwels smôrens op die radio: “Waar is julle kerels, dis al 07h15!?” Dan wil een weet of hy sy “quad” fiets plaas toe kan bring. Dan wil die ander weet wanneer kry hulle betaling. Ai!

Ek is geleer: eers werk dan betaling, dan die beloning. Eers prestasie, dan bevordering. En soms werk jy jou agterent af, en die beloning bly buite jou bereik, aanvaar dit, die lewe werk soms so. Maar dit voel vir my dis te lank terug dat ek so geleer is, dit voel vir my alles het verander. Deesdae hoef jy nie te werk nie dan kry jy al toelaes, of jy kry vooruitbetaling, of jy konkel bietjie en maak ‘n wavrag vol geld sonder om té hard daarvoor te gewerk het.

Nou ja, ek is nie juis vir my geduld bekend nie. Na twee weke is dié ook op en moet óf harder gepraat word óf die twee manne moet maar hulle dingetjies – al drie plastieksakkies daarvan – oppak en die rit dorp toe weer aangepak word.

Dis tyd manne, klim. ‘n Kans is julle gegun en nou’s dit verby. Slegter as swartes sê ek jou, slegter.

Hulle afskeidswoorde? “Kan meneer dalk vir ons R100 leen, net vir busgeld asseblief.”

сауна банька Лобановский Харьков

Ek nie sthnotkop ith

“Ek nie snthotkop ith!”

Dit was die ongelukkige reaksie van ‘n klein seuntjie kort na sy pa speels sy hand oor die kind se borselkop gestreel en hom so genoem het.

Pas was daar ‘n vlaag rubrieke deur groot koerante se gereëlde rubriekskrywers waarin hulle hul ongelukkigheid te kenne gee met die tipe kommentaar wat hul rubrieke op die internet-kommentaargeriewe trek.

Dit word uiteraard nie so aangebied nie – dit kom in die konteks van die verwysing na die Amerikaanse bloedbad waarin ‘n Amerikaanse kongreslid in die kop geskiet en nege ander mense doodgeskiet is.

Aan die hart van die probleem is ‘n argument dat ekstreme stellings geestelike onstabiele mense daartoe kan oorreed om tot uiterstes te gaan. Een rubriekskrywer het selfs in hierdie verband na die moord op Chris Hani, eertydse kommunistiese leier verwys, en as nagereg gemeen dit het die land op die randjie van ‘n bloedbad laat huiwer.

Die tipe uitlatings wat die skuld kry het in verskeie tale, ook in Afrikaans, ‘n naam: vitrioel.

Die wyse waarop rubriekskrywers reageer laat blyk dat die kritiek hulle tog raak. Die harde woorde maak tog seer, anders as die indruk wat geskep word dat hulle immuun teen dié soort vitrioel is.

Dit plaas egter ‘n tweede aspek op die tafel, en dit is hoe ook rubriekskrywers met woorde behoort om te gaan. Die eerste les van doeltreffende oorredingskommunikasie is immers dat die kommunikator sy woorde so moet kies dat die teiken nie moet agterkom daar word probeer om hul sienswyses te verander nie. Kom die teiken agter daar word probeer om met sy kop te smokkel, sal hy hom immers daarteen verset – en ook ‘n verskeidenheid emosies daaroor oorhou. Vir die oorredingskommunikator geld die ou reël immers: “Met die hoed in die hand kom mens deur die ganse land.” Fatsoenlik, dus.

Sommige rubriekskrywers spesialiseer egter daarin om die aandag deur omstredenheid te boei. Die skrywersnaam, Karen Blikzem” in Engelstalige publikasies verklap immers reeds daar is geen bedoeling om die sagte woord te spreek nie. Selfs binne die genres van paradoks, kwastigheid, gekskeerdery en vele meer is daar ‘n fyn balans tussen fatsoenlik en afstootlik.

Om te argumenteer dat die teiken waarna geskiet word eintlik die politici in die openbare domein is, gaan net op as dit duidelik blyk. ‘n Openbare figuur wat korrup is, ‘n misdaad gepleeg het of selfs net onbekwaam is moet verwag dat sy naam in onvleiende opskrifte sal pryk.

In ‘n heterogene land soos Suid-Afrika is dit bykans onvermydelik dat dit wat vir een gehoor bedoel is, ‘n ander sal aanstoot gee. Koerante se kliënte, die lesers, is immers ook nie polities of religieus homogeen nie.

Rubriekskrywers wat in rubriek na rubriek ‘n deel van die leserskorps deur woordkeuses aanstoot gee, moet verwag om weerlig te trek, veral as hy duidelik sy eie politieke oortuigings as meerderwaardig teenoor dit wat ander aanhang, stel. Uiteindelik moet hy verwag dat die weerlig hom ook gaan raakslaan, want anders as wat hy miskien glo, is almal wat anders as hy dink se IK nie noodwendig laer as syne nie.

Om die hand aan die pen te slaan met dit waarvan die hart oorloop is maklik. Om politieke opponente in ‘n monoloog met die teerkwas by te dam is net so maklik. Dit is egter ‘n ander saak as die koeëls van diegene in die visier om jou eie ore begin fluit. Om dan vir fatsoenlikheid te pleit is bietjie laat.

Die voorval in die VSA moet almal wat hulle op die een of ander wyse met oorredingskommunikasie besig hou, tot nadenke stem. Redakteurs moet besin oor die aanwendbaarheid van rubriekskrywers wat week na week Maximaal aanstoot gee, al stem hulle met die menings saam. Daar is immers maniere om ‘n ding te stel sonder om die polarisasie te laat oorkook.

справка 082у

En as Mandela sterf?

Die volgende verskyn op die webblad van die Times:

“The ANC strongly condemns individuals or groupings behind such a hoax, which is meant to create an atmosphere of panic and anxiety in the country,” spokesman Jackson Mthembu said in a statement.”

“Those behind this hoax are certainly people without any interest in the political and economic stability of South Africa”

Dus: Die politieke stabiliteit van die land is afhanklik van die gesondheid van ‘n 92-jarige voormalige terroris. Sou hy te sterwe kom, sou daar ‘n atmosfeer van paniek en vrees in die land ontstaan, en is die politieke stabiliteit daarmee heen.

Klink vir my baie na ‘n dreigement.

для пескоструйки