Mev. Oor het ook vir Beaufort-Wes ‘n paar kanne water ingelaai, sodat die kroos op die agtersitplek skaars plek gehad het om asem te haal. Net na die water afgelaai is, keer die man met die wit handskoen my voor. Ek is op die plek die blikoorskater in, en ek is lus en draai om en loop gooi daai kanne water uit, of piepie daarin. Nou sal dit ook nie meer help om van boosheid in die water te gaan piepie nie, want hulle suiwer dit weer.
Maar dit blyk die man met die wit handskoene gaan net die kar en my rybewys na.
Na die terugkeer kom die berigte en gerugte van mense wat so vreeslik in die Karoo gevang is, mense wat beweer hulle het g’n te vinnig gery nie, en selfs mense wat sê daai dag was hulle glad nie in die omgewing nie. Vir weke word die posbus dopgehou – en toe op ‘n dag, toe is die liefdesbrief uit die Karoo daar.
Nie van Beaufort-Wes nie, maar van Ubuntu by Richmond. Die Blikke het met die gaan en terugkom juis nie Richmond om gery nie, en met die terugkom boonop Orania om gery. Maar Ubuntu is groot, en die Blikke is by Drie Susters gevang – teen 117 op ‘n 100 kilometer-sone. Die bedraggie om Richmond kop bo water te laat hou, is dus nie vreeslik groot nie.
As daar egter iemand is wat ek regtig hoop vasgetrek is, is dit ‘n man in ‘n luukse motor. Van voor Laingsburg af is hy kort-kort teen ‘n vreeslike hoë spoed by die Blikke se Kaspaas verby, net om ‘n ent verder langs die pad te staan. Die derde (en laaste keer) dat hy verby is, is hy teen ‘n blinde hoogte en op ‘n sperstreep by Kaspaas verby. By Prins Albertweg het die Blikke hom by die polisie verkla. Nie oor die vinnig ry nie, maar oor die laag vlieg.
Uiteindelik, met die Heer se genade, is ons almal veilig tuis. En ons hou duime vas daar kom nie nog sulke verrassings uit die Karoo nie.
Leave a Reply
You must be logged in to post a comment.