Rubrieke – Bladsy 134

Die geopolitieke spel rondom Zimbabwe

Die meeste Afrikaners is met reg geskok deur Robert Mugabe se optrede teen die blanke boere van Zimbabwe wat die land in ŉ ekonomiese krisis van ongekende omvang gedompel het.

Die Suid-Afrikaanse media beskryf egter tans grootliks die situasie in Zimbabwe vanuit die Britse perspektief. Brittanje het dertig jaar gelede sanksies teen die destydse Rhodesië ingestel ten einde Mugabe aan bewind te stel. Tans wil die land, tesame met die VSA, internasionale sanksies teen Mugabe instel om van hom ontslae te raak. Watter ironie!

Die voormalige vakbondleier, Morgan Tsvangirai, word deur die Britse media – en natuurlik ons eie media, sowel Engels as Afrikaans, wat Brittanje slaafs navolg – voorgestel as die ridder op die wit perd wat die land van ondergang gaan red.

Die vraag is egter of Tsvangirai die gekonfiskeerde bates van die blanke minderheid in sy land gaan herstel, of nie. Te oordeel aan sy openbare uitsprake, gaan dit vir seker nie gebeur nie.

Intussen het Rusland en China besluit om die Anglo-Amerikaanse voorstel vir sanksies teen Mugabe en dertien van sy vertrouelinge by die VN-veiligheidsraad te veto. Beide lande sien waarskynlik in die anti-Westerse retoriek van Mugabe ŉ strategiese geleentheid om punte teen die Weste aan te teken.

Immers gaan dit allermins vir Brittanje om die herstel van eiendomsreg in Zimbabwe. Heelwat Britse sakemanne sien tans ŉ geleentheid in Zimbabwe raak om die bates van uitgesette blanke Zimbabwiërs teen ŉ appel en ŉ ei op te koop en vinnige winste te behaal. Die frustrasie van die Britte wat wil toesien hoe Zimbabwe soos ŉ ryp appel in hul skoot val, is voelbaar.

Brittanje speel reeds dekades lank ŉ rol om die Westerse gemeenskappe van Suider-Afrika – waaronder in die eerste plek die Afrikanervolk – te ondermyn en aan swart radikales uit te lewer wat hulle hetsy uitmoor, hetsy hul bates afvat en hulle uit hul geboorteland wil verdryf. Wat Suider-Afrika betref, is Brittanje die grootste anti-Westerse moondheid van almal en laat die verwoestingswerk van Londen die Russe en Chinese ver agter.

Dis daarom ironies dat Brittanje nou self aan bande gelê moet word deur ŉ anti-Westerse koalisie van die ANC, die Afrika-unie, Rusland en China wat die vetoregte van laasgenoemde twee lande by die Veiligheidsraad gebruik het om die Anglo-Amerikaanse inisiatief te kelder.

Die rede vir die Afrikaner se sukses in die sestigerjare van die vorige eeu was die cordon sanitaire wat Verwoerd rondom Suid-Afrika gehandhaaf het. Effektiewelik het Suid-Afrika die sogenaamde fontliniestate van die destydse Suidwes, Rhodesië, die twee Portugese kolonies (Angola en Mosambiek), asook Botswana beheer en het hul militêre en ekonomiese samewerking geniet. Toe Vorster egter die cordon sanitaire begin aftakel, het dit hoogstens anderhalf dekade geneem voordat die sleutels van die Uniegebou aan die ANC oorhandig is. Sonder om ŉ skoot te skiet, moet mens byvoeg.

Die belang van China by Zimbabwe is voor die hand liggend. Nie net wil die Chinese toegang tot Zimbabwe se minerale rykdom hê nie, maar die Mugabe-bewind is diep in die skuld by die Chinese wat by verskeie geleenthede reeds groot bedrae buitelandse valuta aan die land voorgeskiet het. Dog in strategiese terme is Zimbabwe, ŉ land sonder ŉ hawe, die skakel in Verwoerd se ou cordon sanitaire van frontliniestate rondom Suid-Afrika.

Met al die Suid-Afrikaanse ondernemings wat regoor die Afrikavasteland sake doen, is die volgende afleiding nie vergesog nie: wie Suid-Afrika beheer, beheer Afrika suid van die Sahara. China het dit lankal verstaan; vandaar sy toenemende betrokkenheid by die Suid-Afrikaanse ekonomie, waaronder sy twintigpersentaandeel in Standardbank, ons land se grootste korporatiewe bank.

Met sy steun vir die verswakte Zimbabwe by die Veiligheidsraad, is China besig om te bou aan sy Suider-Afrikaanse strategie. Reeds beheer China so te sê die frontliniestate wat ons land omring. Dat Suid-Afrika – die minerale skatkis met tagtig persent van die wêreld se platinum – uiteindelik soos ŉ ryp appel in China se skoot mag val, lyk toenemend moontlik.

Nie net word die Weste verswak deur sy politieke korrektheid, geriatriese bevolkings en multikulturalisme nie, maar in Suider-Afrika het die Weste teen sy vernaamste bondgenoot, die Afrikanervolk, gedraai. Deur die Afrikanervolk vir vernietiging en verdrywing te bestem, het Brittanje en Amerika ons subkontinent so te sê op ŉ skinkbord aan hul geostrategiese mededingers oorhandig.

Sekerlik ervaar Londen na gisteraand se stemming in die Veiligheidsraad ŉ gevoel van magteloosheid. Dit sal egter getemper word deur die Britse meerderwaardigheidsin wat sal maak dat dié land sy invloed op Suider-Afrika bly oorskat.

Soos ek al die afgelope sewe of agt jaar by geleentheid gesê het, lyk Suid-Afrika se toekoms soos dié van Zimbabwe. Die ANC is nie minder van ŉ rampokkerregering as Zanu-PF nie. Teen die tyd dat die ANC soos Mugabe tot meer ekstremistiese optrede teen blankes en Afrikaners oorgaan, sal die skynheilige Britte moontlik ook hul gewone stortvloed van morele verontwaardiging vanuit die kantore in Fleetstraat begin lewer.

Dat China op die duur vir Brittanje in Suider-Afrika ore gaan aansit, lyk tans egter na ŉ uitgemaakte saak.

internet casino

Polisie is lafhartige bliksems

Dié stuk skryf ek na aanleiding van die polisie se aanranding op mnr. Fanie Kriel van Pretoria.

Mnr Kriel, ek hoop jy slaag daarin om die polisie suksesvol hof toe te neem en die mag vir miljoene te dagvaar.

Mag die meerderheid van die eerlike Jan Publiek die wapen opneem teen die polisiemag en hulle ook so aanrand, in groepsverband as dit moet, sodat daar geen vinger gewys kan word na een enkele persoon nie!

Ek besef dat ek in dié verband geensins beter is as die gespuis wat die daad gepleeg het nie, maar hoe kan mens voortaan op die polisie vertrou om jou te beskerm as hulle ons goedsmoeds aanrand?

Soos verskeie studies al in die redelik onlangse verlede aangetoon het, bestaan ‘n groot deel van die huidige polisiemag uit geharde misdadigers met misdaadrekords.

Dít wat hulle aan jou gedoen het, was barbaars en hoewel ek voorheen van mening was dat geen mens dit verdien nie, begin ek nou voel dat die sogenaamde geregsdienaars wat so opgetree het dit aan eie lyf moet voel.

Mag hulle self eendag in die posisie verkeer waar hulle die slagoffers is, dat daar teen hulle op dié wrede genadelose manier opgetree word.

Die feit dat daar nie melding gemaak word van die kriminele polisiebeamptes se ras nie maak dat mens met redelike sekerheid kan aanvaar dat dit swartes was wat die reg so verkrag het.

Mag die polisiekaptein wat aan hom gesê het dat hy die saak moet los self eendag voel wat hy aan die slagoffer vertel het. Dit sal net reg wees dat die bordjies verhang word en die dom, korrupte bliksem aan eie bas ervaar wat hy ander aandoen. ‘n Oog vir ‘n oog. Ek hoop dat sy woorde eendag in sy eie kop sal maal terwyl hy lê en soebat en smeek vir genade terwyl iemand hom ook verwoes. En daarna moet hy onthou wat hy aan mnr. Kriel gesê het: “dis tog maar net menslik om foute te maak en dat hy die sakie moet vergeet”.

In die kaptein se geval hoop ek dat hy ook maar net-net in die een of ander intensiewesorgeenheid deurgehaal word, maar hy moet die skade aan sy lyf elke liewe dag vir die res van sy lewe voel, die herinnering moet so by hom spook dat hy nie weer sy oë sal kan toemaak sonder om die drogbeelde te sien en elke hou van voor af te voel nie.

En mag hy daarna dink aan die woorde wat hy so maklik uiter: “los maar die sakie net hier, daar sal niks van kom nie”. Die vraag is net, was dit ‘n waarskuwing of ‘n dreigement, mens sal nooit weet nie, kaptein, net jy sal weet hoe jy dit bedoel het, maar ek hoop dat as dit ‘n dreigement was, dit sal terugkom om jou tot selfmoord te dryf. Jy is nie ‘n mens nie, jy is slegter as ‘n dier en verdien nie die pos, salaris en verantwoordelike posisie wat jy tans in die samelewing beklee nie.

Doen aan ander soos jy aan jouself gedoen wil hê.

Александр Фильчаков

Mugabe minag sy meesters openlik

“Go hang a thousand times” het Mnr. Robert Mugabe, tot onlangs ‘n Ridder aan die tafel van Brittanje se Koningin Elizabeth II, deur sy woordvoerder geantwoord toe Westerse regerings druk op hom uitoefen om opsy te staan as regeringshoof.

Op sy manier dwing Mugabe se hardkoppige en uitdagende houding ‘n mate van respek af. Met sy vuis in die lug, en ‘n Bybel om ingesweer te word as staatshoof in die koloniale taal, stuur hy terselfdertyd die boodskap dat die Britte en die Amerikaners in hulle peetjie kan vlieg.

Hy sal doen wat hy moet doen.

Mugabe se vertoon is na alles ‘n duidelike illustrasie dat die voormalige koloniale moondheid se invloed nou sodanig getaan het dat hulle wense en politieke druk op Zimbabwe en op sy regering, nie meer sy gedrag, of die van sy land, noemenswaardig kan beïnvloed nie.

Dit was nie altyd so nie. Dekades gelede sou geen Afrika staatshoof hom so aan die Britte afsmeer nie. Inteendeel, die Britte, en tot ‘n mindere mate die Franse en Spanjaarde, was supermoonthede wat hulle invloed en wense oor lang afstande op vyandiggesinde mense met geweld afgedwing het. Europa se politiek en mag was die enigste mag, en hulle politiek was noodwendig die politiek van Afrika, die Amerikas, en van die Ooste. Opstandige stamme of lande is summier ingeval en gedissiplineer. Opstandige leiers is veroordeel en tereggestel. In Afrikaanse geskiedenis is beide Slagtersnek en die Anglo-Boereoorlog voorbeelde van Brittanje se koloniale politiek en vermoë, en hulle brutale houding teenoor afvallige onderdane.

In hierdie Eurosentriese wêreld, waaraan baie Afrikaners nog gewoond is, is die aannames van Europese oormag natuurlik en vanselfsprekend. Die Britte (asook ander Europese lande en die VSA) se ekonomiese en politieke invloed in die Suid-Afrika van 1940 of 1960 was oorweldigend. Dit was bykans onmoontlik om Suid-Afrika voor te stel sonder Brittanje en haar heersende Koning of Koningin. Toe Suid-Afrika in 1961 uit die Gemenebes gestap het, was dit ‘n traumatiese ervaring aan beide kante.

Maar selfs dit het nie Brittanje se invloed in die land verminder nie. Brittanje het betrokke geraak aan beide kante van die anti-apartheidsbeweging. Terwyl haar burgers in die vorm die Aartsbiskop van Canterbury en Peter Hain teen apartheid gewerk het, het haar regering, later onder leiding van Margaret Thatcher, ruimte vir die SA regering probeer skep om ‘n volskaalse rewolusie te verhoed.

Met Mandela se vrylating in 1990 was Brittanje se internasionale rol uitgedien, en haar koloniale sfeer het teruggekrimp to net Noord-Ierland en ‘n paar onbeduidende eilande in die Atlantiese en Indiese Oseane. Brittanje sit steeds op die Veiligheidsraad, maar het geen noemenswaardige invloed meer nie. In die onsekere gees omarm die eens magtige Brittanje elke moderne politieke en sosiale gier en soek sy haar waardigheid in ‘n rol as ‘n “middle power” buitelands, en binnelands as ‘n post-moderne pretpark.

Nelson Mandela, gebore ‘n Britse onderdaan, vier sy 90ste verjaarsdag in London en kondig daar aan dat hy die openbare lewe verlaat. Hiermee oorhandig hy sy morele nalatenskap aan die Britte. As voormalige koloniale onderdaan egter, kry Mandela uiteindelik die morele oorhand oor sy voormalige heersers, beide in Brittanje en in Suid-Afrika.

Die ommekeer in die verhouding tussen Mandela en sy voormalige Britse koloniale heersers, en Mugabe se houding teenoor die Britte, mag dalk onverwant klink. Daar is egter ‘n gedeelde onderstroming: In beide gevalle het die magsverhouding omgekeer. In Mandela se geval defineer sy visie Brittanje se toekoms, en in Mugabe se geval ontbloot dit Brittanje se impotensie en haar dekadente ondergang.

Brittanje, eens magtig en invloedryk, se dekadensie is nou volbring.

Groot dele van Europa, asook Brittanje, is besig om ‘n radikale verandering te ondergaan. In Brittanje se geval is immigrasie besig om haar Engelse populasie in die geheel te vervang. Lae bevolkingsaanwas en baie immigrante werk saam om Mandela se Brittanje te skep; ‘n sosiale eksperiment in ‘n multikulturele milieu met ‘n onbekende uitkoms. Die ondergang van Engelse en Skotte as outentieke Britte ontneem Brittanje van haar identiteit en daarmee die bron van haar mag en invloed.

Brittanje steier vandag onder die nagevolge van die bomontploffings in London in 2005, is bekommerd oor radikale Moskees in Birhingham, Lancashire en Manchester, is volslae impotent in Irak en Afghanistan, kan net magteloos toekyk in Zimbabwe, en het feitlik geen invloed meer op internasionale vlak nie.

Die laaste gesogte Britse eer is Ridderskap. Politieke leiers en sportsterre, filmsterre en popsterre, besigheidsmans en skrywers, staan letterlik tou om tot Ridder geslaan te word. In die tou was Robert Mugabe, en in 1994 word hy tot “Knight Commander of the Order of the Bath” deur Koningin Elisabeth II geslaan. Dit was na die moorde in Matabeleland, en dit was die Britse poging om Mugabe te beinvloed en te beheer. Die eens magtige Ryk voor wie menige dapper vegters geswig het, was in 1994 reeds gereduseer tot ‘n impotente pretpark wat haar hoogste eer aan moordenaars en popsterre gee.

Brittanje het geen rede meer om te wees nie. Terwyl naragtige diktators haar uittart word haar geskiedenis voor ons oë uitgewis terwyl haar mense soos mis voor die môreson verdwyn en verander in wêreldburgers wat geen erg vir haar het nie.

Robert Mugabe bal sy vuis en sê: “Go hang a thousand times”!

Die oorblywende Britte wat dit hoor trek hulle skouers op en klim in die volgende karretjie in die pretpark. Koningin Elisabeth II het hom darem van sy Ridderskap gestroop, en meer as dit kan sy nie doen nie.

Die koloniale dae is verby.

Kurt Darren sing op die maat van Britse propaganda

Die orgie van Britse selfvoldaanheid verlede week toe Nelson Mandela soos 'n tweede Here Jesus in Londen rondgeparadeer is, toon duidelik in watter mate Brittanje heeltemal in sy skik is met die huidige bestel in Suid-Afrika. Nie net word Afrikaners en ander blankes stelselmatig deur regstellende aksie uit die land verdryf nie, maar ons word ook in ons huise aangeval, beroof en vermoor.

Die grusame insident verlede week waar 'n swanger vrou en haar ongebore baba van agt maande gedood is deur haar kop op die vloer pap te slaan, het min of meer op dieselfde tydstip plaasgevind as wat Cherie Blair, Bob Geldof en ander dronk Engelse glanspersoonlikhede saam met hul Xhosa-afgod vir die kameras geposeer het. Een van die Britse koerante, die Daily Mail, het openlik die spot gedryf met die beroemde Britte en Amerikaners soos Bill Clinton wat getoon het tot watter swak smaak hulle in staat is.

Die Groot Madiba het soos 'n bejaarde pous of geriatriese Kremlinfiguur uit die vervloeë dae van die Sowjetunie 'n bewerige, marionetagtige hand na die skares gewuif. Sy toenemend belaglike kleredrag soos die swart hemp met 'n Kaddafi-agtige Afrikakaart op die bors geborduur, het die sirkusaard van die gebeure verder beklemtoon. Mandela se Kaddafi-hemp en Annie Lennox se wit bene in rooi skoene by 'n geel rok wedywer om die eerste prys in die Engelse gwharkompetisie.

Die enigste afwesige persoonlikheid op die gastelys was Robert Mugabe, wat onlangs vir ons 'n gepaste demonstrasie van Afrikademokrasie gelewer het. Om een of ander onverklaarbare rede het Mugabe egter in Londen se onguns verval nadat hy jare lank deur die Engelse op die hande gedra en met hulpgeld gepamperlang is.

In dié konteks is dit vreemd dat 'n Afrikaanse sanger soos Kurt Darrren hoegenaamd uitgenooi is om aan die sogenaamde 46664-konsert in Hydepark deel te neem. Maar so 'n uitnodiging geskied sekerlik as 'n vorm van bedekte vernedering wat aan die adres van die Afrikaner gerig is.

Vandaar dan ook die druk op Darren om reëls te sing wat sy ondersteuners tuis as kwetsend en anti-blank sou ervaar en wat die Britse propagandaspel tot sy uiterste gevoer het.

Die vraag is of Afrikaanse kunstenaars hoegenaamd behoort deel te neem aan sulke Britse propagandaoefeninge wat bedoel is om die ANC se wankelende bewind met elektrisiteitstekorte en die verval in wet en orde te onderskraag?

Immers erken Groot Brittanje en die horde Britse popsangers en openbare persoonlikhede wat almal die linkervleuel van die Arbeidersparty ondersteun, nie die bestaan van die Afrikanervolk nie en daarmee saam kwalik die bestaan van Afrikaans wat reeds twee eeue lank deur Engeland ondermyn word. Uitsprake van die British Council in Namibië het enkele jare gelede Afrikaans as 'n "struikelblok by die aanleer van Engels" getipeer en die owerheid van daardie land aangespoor om meer doelgerig op te tree om die taal deur wetgewing te knak en uit te wis.

Gelukkig hoef die British Council nie sulke oproepe aan die ANC te rig nie, want die party van die geëerde Mandela is sedert sy bewindsoorname in 1994 fanaties hiermee besig.

Kurt Darren het bedroë daarvan afgekom en is deur die Britse propagandameesters misbruik om die illusie van normale kultuuruitwisseling met Suid-Afrika te skep.

In die vervolg behoort Afrikaanse kunstenaars sodanige uitnodigings van die hand te wys. Mandela mag die Britte se skoothondjie wees; ons en ons sangers is dit nie.

консольный насос

Eskom se idio(tiese)-sosiologie

Daar was die afgelope tyd heelwat media-oproepe vir blanke Suid-Afrikaners om tuis te bly en nie te emigreer nie. Maar om tuis te bly beteken om misdaad, beurtkrag, vuil water en nou ook xenofobie teen te werk.

Dit word dus daagliks duideliker dat om in SA te bly, 'n sekere emosionele en mededingende balans gaan verg. Hierdie balans kan met die volgende voorbeeld verduidelik word:

Sedert die elektrisiteitskrisis in SA, het die volgende langsamerhand na vore gekom:

80% van Eskom se winste kom van die residensiële mark wat minder as 20% van die elektrisiteit verbruik. 80% van hierdie winste gaan na die steenkoolverskaffers wat beteken dat die hoofsaaklik wit middelklas van SA sekere swart steenkoolmiddelmanne verskriklik ryk maak.
Wanneer Eskom dus beurtkrag toepas, sny hy krag by sy winsgewende kliente af – ons gewone middelklas – omdat ons geen politieke bedreiging is nie. Wat egter gebeur is dat die residensiele elektriese verbruik met ongeveer 10% daal wat beteken dat Eskom se (totale) winste ook met 10% daal. Die steenkoolmiddelmanne kry dus minder geld en dít is 'n politieke probleem.

Word Eskom verder ondersoek, word gevind dat die verwagte kosprys (wat hy van homself verlang), R00.18/kwu is, terwyl hy minder as dit verkry vanaf oorsese en nywerheidsentiteite. Wanneer die wins dus daal, kan minder en minder van hierdie subsidiëring plaasvind en kan die gevolgtrekking gemaak word dat die hele land en sy bure effektief op die rug van die wit blanke ry, vandaar die oproep na blankes om terug te kom na SA.

Die blanke in SA moet dus nie net die uitheemse swarte in Mosambiek of Malawi van (sy) krag voorsien nie, van (sy) kos en (sy) werk nie, maar moet na dit alles keer dat dieselfde monde wat hy gevoer het, hom vermoor. Dít verg 'n idio-emosionele balans.

Een ding wat mense moontlik kan help om hierdie emosionele balans te hou, is om 'n redelik onbekende wet te gebruik naamlik PAJA – Promotion of Administration Justice Act (Wet 3 van 2000).

Dit is nie van veel hulp vir die sakemanne nie. Maar die arme werknemers wat blootgestel word aan swak administratiewe bestuur, het hiermee 'n direkte heenkome tot 'n mosie in die hoër howe. Hierdie wet is direk afgelei vanaf die grondwet en val dus buite die arbeidswet. Personeel kan dus sonder die witboordjiestigma van vakbondhulp hulself wend na regsbevele. (Eskom se personeel byvoorbeeld.)

'n Ander wet waarmee die administratiewe foutjies vasgevat kan word, is natuurlik die Public Finance Management Act 1999.

Hierdie wet is amper drakonies in wese en amper onoorwinbaar indien toegepas. Al wat moet gebeur, is dat die gewone (Eskom-) man in die straat hierdie wette in hul volle omvang moet gebruik. Meestal is 'n mate van regshulp nodig en daar is vakbonde van nut. Maar die bereidwilligheid van kundiges moet nie onderskat word nie. Om emosionele balans te behou, moet mens soos die advertensie sê “sien die potensiaal (van die wette) en wag dan vir die (oortredings-) geleentheid om voor te kom”.

для бани

Malema verwoord essensie van ANC-denke

Dis nogal amusant hoe vandag se Sunday Times op die uitspraak van Julius Malema, die ANC-jeugleier, reageer. Malema word afgemaak as die “mamparra van die week” en oor die algemeen word sy uitspraak ten gunste van geweld nie ernstig opgeneem nie.

Nie te lank gelede nie is Robert Mugabe se dreigemente insgelyks as retoriek beskou wat mens nie “letterlik” moes opneem nie. Ook in die tyd van Peter Mokaba wat lustig voor sy ondersteuners gesing het, “Kill a Boer, kill a farmer”, is ons verseker dat dit bloot ‘n vryheidsliedjie en ‘n metafoor was.

Intussen word boere (kleinletter) en Boere (hoofletter) steeds by die duisende elke jaar vermoor.

Sedert die ANC aan bewind gekom het, word die datum 16 Junie jaarliks gebruik om anti-wit sentiment in die land aan te blaas. Die feit dat meer swartes verlede maand in die geweld teen vreemdelinge as op 16 Junie 1976 gesterf het, word deur niemand as van belang beskou nie. Daar sal nooit ‘n spesiale vakansiedag vir die slagoffers van geweld teen buitelanders wees nie.

Dat Malema dus 16 Junie gekies het om geweld te predik, is nie toevallig nie. Net gister het hy sy standpunt herbevestig en gesinspeel op die tradisie van gewelddadige revolusie in die ANC.

Die ANC, soos Mugabe se Zanu-PF, die ou Bolsjewiste in Rusland, Mao Tsetoeng en sy Rooi Wagte, asook baie ander, is ‘n organisasie wat die geweldsetos as’t ware met sy moedersmelk ingekry het. Die gematigde gesig wat die ANC aan die sakesektor en aan buitelandse diplomate toon, is slegs ‘n masker. Daaragter skuil ‘n meedoënlose, revolusionêre monster wat nie sal rus voordat Suid-Afrika geheel en al “getransformeer” (lees: revolusionêr verander) is nie.

Dat blankes en veral die Afrikaner glad nie deel uitmaak van die ANC se toekomsplanne nie, is geen geheim nie. Malema het vandeesweek bloot bevestig dat pogings deur die howe om Zuma van die presidentskap te weerhou en om grondonteiening en die res van die ANC se radikale program te kortwiek, uiteindelik met geweld beantwoord sal word.

Dit wil ongelukkig voorkom asof die Afrikaner – en veral sy vorige geslag leiers wat in hul kinderlike naïwiteit gedink het dat ons die verval en onstabiliteit van post-koloniale Afrika à la Zimbabwe gespaar gaan bly – steeds in die waan verkeer dat die swart nasionaliste van die ANC ons goedgesind is.

Ons mense is ook geneig om die gerusstellings van die buiteland, spesifiek Brittanje, vir soetkoek op te eet. Immers was dit die Britte wat FW de Klerk en Roelf Meyer oortuig het om onvoorwaardelik aan die ANC oor te gee, pleks van beter te onderhandel vir ‘n bedeling waarin ons nog oor ‘n mate van mag en invloed, asook waarborge vir ons voortbestaan, beskik het.

Die Britte het insgelyks in 1980 vir Robert Mugabe as ‘n briljante swart leier opgehemel en ‘n rooskleurige toekoms vir die nuwe Zimbabwe voorspel. Tans poog Brittanje om sy eie maaksel in daardie land ongedaan te maak deur ‘n baie middelmatige vakbondleier by name Morgan Tsvangirai teen die revolusionêre Mugabe te steun. Brittanje meng ook openlik in dié land se sake in, net soos wat dit in die laat tagtiger- en vroeë negengtigerjare in Suid-Afrika se sake ingemeng het ten einde die revolusionêre party, die ANC, aan bewind te stel.

Hoewel Zuma berekend oor die afgelope jaar gerusstellende uitsprake oor die Afrikaner en sy plek in die land gemaak het, kan dieselfde nie van sy kollegas en veral sy ondersteuners soos Mamela en die ANC-jeugliga gesê word nie.

Die radikales is stadig maar seker besig om die oorhand in die ANC te verkry en die onlangse uitbarstings teen vreemdelinge het reeds aangetoon watter kruitvat Suid-Afrika vandag, 12 jaar na die einde van die gewraakte apartheid, verteenwoordig.

Revolusionêre retoriek word gewoonlik gevolg deur revolusionêre optrede. Dit is die les van post-koloniale Afrika waarvan nie ‘n enkele land ‘n gewelddadige bewindsverandering met gepaardgaande wanorde en selfs burgeroorlog vrygespring het nie.

Daar is diegene wat beweer dat die Afrikaner vandag, onder die invloed van Sewendelaan en Naspersdagblaaie met hul PK-propaganda, sy eie geskiedenis vergeet het. Ons mense sal ‘n nog groter fout begaan deur die Afrikageskiedenis van die afgelope dekade of vier te ignoreer.

gaming lagoon

SA rassewaansin peil nuwe dieptes

In 'n verregaande beslissing wat aan die tragi-komiese grens, het die Grondwethof vandag beslis dat Sjinese "swart" is, en derhalwe mag voordeel trek uit die gewettigde plundery van ander se bates bekend as swart ekonomiese bemagtiging (SEB).

Laat ek hierdie belaglike beslissing in perspektief stel: mense wat dikwels nie gebore Suid-Afrikaners is nie, mense van gans en al 'n ander kontinent, mense wat dikwels nie enige inheemse taal nie, maar slegs Kantonees of Mandaryns magtig is, gaan benewens gebore Suid-Afrikaanse Sjinese in die toekoms bo blankes bevoordeel word, want hulle is glo "swart".

Gaan die Sjinese voor in die ry staan vir bemagtiging wanneer konsessies vir perlemoenontginning uitgedeel word?

Blankes wie se families dikwels reeds vir geslagte op die kontinent woon, se status as tweedeklasburgers is opnuut bevestig deur hierdie verregaande hofbeslissing. Blankes wat nog nooit enige swarte benadeel het nie, moet ook die onderspit delf ten gunste van die nuwe geelswartes. Blanke kinders wat sedert 1994 gebore is, wat nooit in hulle lewe voordeel getrek het uit enige rassewetgewing nie, ook die armblankes wat krepeer in die blanke plakkerskamp langs die Krugersdorpdam, boorlinge van Afrika, sal moet terugstaan vir moedertaalsprekers van Kantonees.

Kan ons verwag dat daar nuwe soorte rassekwalifikasies ingestel gaan word om ook die gebore Taiwanees as swart te beskryf? Gaan die ANC-bewind een of ander toets, naas die potloodtoets, bedink om te bepaal wie se oë Oosters genoeg trek om te kwalifiseer vir "swart" ekonomiese bemagtiging?

Dit is asof blankes in 'n Kafka-stuk vasgekeer is, waarin die bewind se waansinnige rassisme hom noop om enige iemand as swart te kategoriseer, net solank hy nie 'n gebore blanke Suid-Afrikaanse burger en veral nie 'n Afrikaner is nie. Ek sou nie verbaas wees as blonde Swede met ligte gelaatstrekke tot ere-swartes verklaar sou word uit hoofde van die Skandinawiese lande se ruimskootse befondsing van die huidige bewind se terreurdade in die verlede nie.

Die vraag is hoe lank blankes hierdie onhoudbare situasie gaan verdra. Daar moet sekerlik 'n punt kom wanneer ons gaan opstaan en weier om verder as tweedeklasburgers vertrap te word. Gaan die rassewaansin van die ANC-bewind die sade vir 'n opstand onder Afrikaners plant, een wat heeltemal vermybaar was?

Brittanje se Noordsee-olie

Toe Margaret Thatcher as eerste minister in Brittanje oorgeneem het in 1979, was Brittanje bekend as Europa se "Siek Man". Daar was legio redes vir die Britse ekonomie se sklerose wat sedert die Tweede Wêreldoorlog geteister is deur hoë werkloosheid, relatiewe armoede, en selfs sosiale onrus.

Brittanje se rykdom was histories op haar koloniale beleid gebou. Engelsprekende gemeenskappe in die voormalige Noord-Amerikaanse kolonies het geleenthede vir handel in ‘n gemene taal en kultuur gebring, terwyl rykdom elders in suikerplantasies, die ontginning van edelmetale en diamante in Suid-Afrikaanse myne, en in die uitvoer van vervaardige goedere uit Brittanje na haar kolonies, geskep is. Internasionale finansies en investering word steeds op die Londonse Beurs behartig, vanweë London se eertydse posisie as koloniale hoofstad. Voorts het voormalige Engelse kolonies Engeland in twee Wêreldoorloë gered, want ‘n gemene politieke denke, taal en kultuur wat die VSA en Brittanje deel, het tot 'n soort natuurlike bondgenootskap gelei.

Die Eerste Wêreldoorlog het ‘n dramatiese negatiewe effek op die Britse ekonomie gehad, en die Depressie van 1933 het veral groot sosiale en ekonomiese probleme geskep. Die Tweede Wêreldoorlog het ook die nodige ekonomiese en militêre steun vanuit die VSA en ander voormalige kolonies (ook vanuit Suid-Afrika) verseker, en Brittanje is bankrotskap gespaar. Haar ekonomie het egter enorme rykdom in die oorloë afgestaan, en die Gemenebes het gedurende die Tweede Wêreldoorlog hulle ekonomieë (gebaseer op die Pond) oopgegooi vir handel met die VSA om Brittanje se ekonomie te red.

In die na-oorlogse jare het die Britse regering se vooroorlogse flirtasie met sosialisme in ‘n obsessie verander. Sosialistiese instinkte in veral die Arbeiderspartyregering van 1945-51 het uiting gekry in kollektiewe beleidsrigtings en in die nasionalisering van verskeie industrieë. Selfs die Britse Konserwatiewe Party het verskeie van die sosialistiese impulse ondersteun. Maar onderliggend aan Brittanje se sosialisme was die ondergang van Brittanje se eens voortreflike stoom-tegnologiese ekonomie van die 18de eeu. Verouderde arbeidsbeleid, tesame met verouderde tegnologie in beide die ontginnings- and vervaardigingsektore, het Brittanje se kanse geknou, en armoede in die werkersklas het eindelik uitgeloop op stakings en ander arbeidsonrus.

Gedurende the 1950s het Brittanje se ekonomie sodanig verswak dat haar leiers die einde van die Gemenebes voorsien het (dit sien mens byvoorbeeld in Harold MacMillan se “Winds of Change” toespraak in Kaapstand in 1960). Britse leiers het rigting verander, weg van die Gemenebes, om ‘n ekonomiese toekoms in die Europese Unie te soek. Die 1960s was weereens ‘n moeilike dekade, en arbeidsonrus en stakings het toegeneem in ‘n algemene ekonomiese afname in Brittanje tot en met Margaret Thatcher se oorname in 1979.

Thatcher het ‘n Nuwe Brittanje belowe, en het in alle oënskyn haar belofte nagekom. Onder haar en haar ideologiese opvolger, Tony Blair, het Brittanje haar posisie in die wêreld tot ‘n mate herstel. Die oorlog in die Falklande, en Blair se entoesiastiese toetrede tot die oorlog in Irak was ‘n teken van ‘n meer welvarende en self-versekerde Brittanje, en die verval van die na-oorlogse jare was skynbaar omgekeer.

Die belangrikste ekonomiese nuus uit Brittanje in die 1970s, te midde van stakings, onrus, die “Winter of Discontent” en die val van Edward Heath and Jim Callaghan se regerings, is die ontdekking van Noordsee-olie naby Brittanje se kus. Die ekonomiese manifestasie van die ontdekkings het eers gedurende Thatcher se regering gekom, omdat dit baie tyd en baie kapitaal geverg het om die Noordsee-olievelde te ontwikkel.

Uiteindelike sou die inkomste en ekonomiese groei in die olievelde beide Brittanje en Noorweë se ekonomieë baie baat (gedurende die 1980s), tot so ‘n mate dat Brittanje se ekonomiese uitsig van siek tot robuust en gesond onder Thatcher sou verander, wat ook op haar eie manier besig was om die invloed van arbeidersunies in Brittanje te breek.

Met Thatcher en Noordsee-olie word Brittanje weer ryk: Haar oorsese bates en investering neem toe van 12 biljoen pond in 1979 tot 110 biljoen in 1986 – ‘n mate van groei wat histories net deur die Japanese ekonomie ge-ewenaar word. Dit is die effek van ‘n olie-bonus op ‘n Westerse ekonomie – van ‘n siek man tot voortreflike groei en rykdom. Brittanje se ekonomiese opbloei duur steeds in ‘n mate voort, en fantastiese hoeveelhede rykdom is geskep en uitgegee in London, met olie-sjeiks en mynmagnate wat oorsee investeer en rykdom terugbring na London. Die Londonse Beurs is een van die belangrikste beurse ter wêreld, en groot hoeveelhede geld word daagliks daar gewissel in terme van investering, handel en ander transaksies.

In 'n grafiek op BP se statistieke webwerf word olie-produksie uit die Britse deel van die Noordsee teen jaartal voorgestel, tot en met 2006. Brittanje het bykans geen olie tot in 1975 geproduseer nie. In 1976 styg produsie vinnig met die Noordsee-ontwikkeling, om ‘n kruin in 1984 te bereik.

Thatcher word eerste minister in 1979 en pluk dus die vrugte van investering in die ontwikkeling van die olievelde. Teen dié tyd was Brittanje ook al ‘n netto-uitvoerder van olie en olie-produkte (plastiek, kunsmis, ens). Daar was teen 1988 ‘n afname in die olieproduksie, maar nuwe tegnologie (byvoorbeeld om sywaarts te boor) keer die afname om, en die produksie bereik ‘n nuwe hoogte in 1999. Die velde word egter toenemend uitgeput en dit begin moeiliker word om olie te produseer. ‘n Dramatiese afname in die produksie van olie, tussen 5% en 10% per jaar, word tans ervaar en in 2006 het die produksie reeds met 46% afgeneem gemeet teen die spits in 1999.

In 2008 is Brittanje weer ‘n netto invoerder van ru-olie, en geen nuwe tegnologie gaan hierdie feit omkeer nie. Die Noordsee-meevaller is uitgeput, en die enkele belangrikste rede vir Brittanje se ekonomiese opbloei in die Thatcher-jare geld nie meer nie.

Dit beteken nie dat Brittanje skielike ekomiese ondergang gaan ervaar nie. Inteendeel, die investering in ander sektore van die ekonomie gedurende 1975-2005 is steeds ‘n belangrike deel van die ekonomie wat rykdom in ander sektore genereer. Daar is egter nie meer goedkoop en maklike energie nie en Brittanje moet nou saam met ander lande ru-olie uit die Midde-Ooste invoer.

Noordsee-olie, tesame met Meksiko se reuse Canterell-veld, het die olieskokke van die 1970s omgekeer, en was onderliggend aan die wêreld se uitstekende ekonomiese toestande gedurende die 1980s en 1990s. Die afname in produksie in hierdie velde veroorsaak tekorte op die oliemark vandag, en veral met toename in aanvraag uit Sjina en die Ooste, stoot dit die prys op, tot oor die $130 per vat, vergeleke met ‘n prys van onder $90 per vat sedert my laaste bydrae oor olie. Die onderliggende rede aan die olie-prys se dramatiese onlangse toename is presies die uitputting van Noordsee en Meksikaanse olie (en Rusland se onvermoë om hulle produksie te verhoog), wat vervang moet word met verhoogde produksie in die Midde-Ooste. Daar is egter tekens dat selfs Saoedi-Arabië nie meer die kapasiteit het om produksie noemenswaardig te verhoog nie.

Daar is steeds in baie Westerse kringe ‘n ontkenning dat ‘n nuwe energiekrisis dreig wat merkwaardige ekonomiese gevolge kan hê. Die wêreld se produksie staan vandag op ongeveer 86 miljoen vate per dag (taamlik konstant sedert 2005), en daar is huidige tekens dat dit nie volhou kan word nie. ‘n Onvermydelike afname, soortgelyk aan die afname in produksie uit die Noordsee, kan verdere prysstygings veroorsaak, en $200 per vat, of selfs meer, is nie buite die kwessie nie. Dit is so selfs as die huidige prys die gevolg van spekulasie is – in daardie geval sal die prys eers afneem, voor dit weer verhoog onder markdruk weens ‘n tekort. ‘n Jaar gelede was ‘n prys van $100 per vat ondenkbaar, maar vandag lyk dit goedkoop.

Die geopolitieke gevolge van fisiese tekorte in ru-olie sluit hongersnood en oorloë in, soos wat die wêreld sal moet aanpas in ‘n laer-energie ekonomie sonder maklike vervoer in die vorm van motors en internasionale vlugte, asook dan akkute voedseltekorte weens tekorte in kunsmis en duur dieselolie, en dies meer.

In die geval van Brittanje is die verband tussen Noordsee-olie en die rykdom en vooruitstrewendheid van jare tussen1980 en 2005 nie toevallig nie. Daardie rykdom was dalk meer as gevolg van Noordsee-olie, as gevolg Thatcher. Die onderliggende redes vir Brittanje se ekonomiese agteruitgang na die Tweede Wêreldoorlog tot in 1975 is steeds daar, maar was verdoesel, en dit sal nou weer na vore begin kom. In die volgende dekades gaan Brittanje weer ‘n periode van relatiewe afname met gepaardgaande probleme ervaar, en dit in ‘n wêreld waar olieprysskokke die wêreldekonomie gaan ontwrig en menslike vernuf tot die uiterse gaan toets.

мыльные наборы

Oor die Afrikaners se verlede en toekoms

In my vorige twee rubrieke oor die demografiese krisis, asook die positiewe en negatiewe aspekte van ons situasie, is gewys op elemente van die hede. Ten slotte ’n paar opmerkings oor die verlede en toekoms.

As ’n mens die geskiedenis van Europa, Afrika, Asië en Amerika lees, besef jy dat verkeerde dinge wat Afrikaners gedoen het, niks erger is as wat ander volke of nasies begaan het nie. Inteendeel. Baie van ons apartheidspraktyke was niks vreemds aan vredestydse praktyke in Amerika, Europese, Asiatiese en Afrikalande nie.

Uitdrukkings soos “legacy of the past” of “die nalatenskap van apartheid” verwys egter altyd na iets slegs. Dit maak ander mense, en ook onsself blind vir die belangrike bydraes wat die Afrikaners tot Suid-Afrika gelewer het, dikwels in samewerking met ander, maar dikwels ook op ons inisiatief.

Die eerste is die materiële of die stoflike bydrae – alles wat die ANC-bewind geërf het, naamlik ’n hoogs ontwikkelde infrastruktuur, ’n doeltreffend funksionerende staatsapparaat, munisipale dienste wat in stand gehou is ondanks alles wat in die laaste jare van die ou bedeling gedoen is om die land “onregeerbaar te maak”. Daar was ’n gesofistikeerde gesondheidsdiens.

Spesifieke bydraes is onder baie ander die Gariep- en Vanderkloofdam, asook Sasol, wat vir die ANC so ’n belangrike simbool van apartheid was, dat hy dit wou verwoes (in 1980 is aanslae daarop gemaak) maar vandag iets is waarmee die bewind kan spog.

Naas die stede, dorpe en nywerhede is daar duisende plase wat deur kommersiële boere opgebou is en wat vandag van groot waarde is in ’n wêreld waarin voedsel ’n al hoe belangriker bate word. Hierdie plase is vandag ’n begeerlike buit. Oral getuig geboue van ons teenwoordigheid en bydrae – van die Kaaps-Hollandse plaashuise, die Transvaal-Hollandse stasiegeboue en die Vrystaatse sandklipkerke en –plaaswonings tot die moderne geboue in die stede.

Onder die nie-stoflike bydraes is die vestiging van die “Westerse” of “Christelike beskawing” (iets reëels, maar moeilik omskryfbaar), die Romeins-Hollandse reg en demokratiese instellings. Die Boererepublieke was demokrasieë – al was hulle, soos die res van die wêreld in daardie tyd, nog nie ten volle demokraties in dié opsig dat almal stemreg gehad het nie.

Die grondwetmakers van die Unie van Suid-Afrika het op aandrang van twee Afrikaner-afgevaardigdes, pres. M.T. Steyn en genl. J.B.M. Hertzog, besluit dat Engels en “Hollands” (dus Afrikaans en Nederlands) die amptelike tale sou wees. Brittanje het Engels as die enigste amptelike taal beskou, en die Engelssprekende afgevaardigdes het na die nasionale konvensie gegaan met die mening dat alleen Engels die offisiële taal sou bly.

Dié besluit is een van die belangrikste in Suid-Afrika se geskiedenis, want daarmee is amptelike veeltaligheid ingestel. Mettertyd is die taalbeleid na ander gemeenskappe uitgebrei. Alle taalgroepe het moedertaalonderwys gekry; die Verwoerd-bewind het volwaardige radiodienste vir die Afrikatale ingestel; later het televisie in dié tale gevolg. In die tuislande is die Afrikatale gebruik, soos isiXhosa in die wetboeke van die Transkei.

Een van die nalatenskappe van die ou bewind was taaldiversiteit in die onderwys, die radio en televisie en die landsbestuur

Van Wyk Louw het vyftig jaar gelede gewaarsku: “Laat ons nie roem nie!” ’n Mens sou vandag kon byvoeg: “Maar laat ons ook nie in sak en as gaan sit nie!” Ons verdien daardie beskeie trots waarvan hy praat.

Dis al bietjie ’n cliché om te sê: “Wie die hede beheers, beheers die verlede; wie die verlede beheers, beheers die toekoms.” Ons moet daarteen veg dat ons verlede beheers word deur wat die vyande van die Afrikaner ons wysmaak – want dit sal seer seker ’n negatiewe invloed hê op die toekoms.

Moet die Afrikaners voortbestaan as ’n volk (of “kultuurgemeenskap”) met ’n eie taal en geestelike en kulturele erfgoed? (Die alternatief is om langsamerhand van ons taal en ander aspekte van ons identiteit afstand te doen en as Engelssprekendes in ’n Suid-Afrikaanse nasie op te gaan.) As ons bevestigend antwoord, kan ons inspirasie kry uit die feit dat daar oor die hele wêreld volkere en taalgroepe is wat vir hul identiteit die stryd aanknoop.

Soos Leopold Scholtz onlangs geskryf het, kleef daar opeens nie meer ‘n reukie aan nasionalisme, etniese identiteit en godsdiens nie. Dis nie noodwendig regs of gevaarlik as Afrikaanse mense vir hul taal opkom of as Afrikaners hul etniese identiteit hoog ag nie.

Wat nodig bly, is die voortsetting van aktivisme, veral taalaktivisme Die term taalaktivisme verwys na aktiwiteite waardeur belanghebbendes druk op maghebbers probeer uitoefen om ongewenste taalbeleide en taalpraktyke te verander. Sulke aktiwiteite sluit in ondersoeke, mediadekking, gemeenskapsmobilisering, drukgroepvorming, litigasie, en selfs geweld. Onlangs het Solidariteit ook bedinging genoem: onderhandeling, maar ook druk en protes.

Al hierdie aktiwiteite behalwe geweld het die afgelope paar jaar voorgekom. Daar was Giliomee en Schlemmer se ondersoek na die posisie van Afrikaans aan universiteite, en die mobilisering van die Stellenbosse oudstudente teen die verengelsing van daardie universiteit.

’n Paar suksesvolle hofgedinge is teen onderwysdepartemente gevoer wat Afrikaansmediumskole se taalbeleid verander het.

Ander aktiwiteite was dié van groepe soos Aksie Potchefstroom en ander wat onnodige pleknaamveranderings teenstaan.

Aanvullend daarby kom een van die oudste instrumente van ’n taalbeweging of volksbeweging, eie instellings en organisasies. Die Beweging vir Christelike Volkseie onderwys het ’n klompie skole, maar dit het nog nie ’n groot beweging geword nie. Hulle toon egter wat moontlik is indien al meer Afrikaanse skole sou verdwyn.

Frans de Klerk, uitvoerende hoof van die Orania-beweging, het in By iets aangehaal wat die FAK-voorsitter Danie Goosen gesê het: “Het dit nie tyd geword dat die Afrikaners op ‘n kollektiewe grondslag ernstige oorweging gee aan die moontlikheid om binne die bestaande grondwetlike bedeling dorp- en stedelike ruimtes te skep waarbinne hulle op ‘n selfstandige wyse inhoud aan ‘n gedeelde lewe kan gee nie? Stede word vandag opnuut ervaar as ruimtes waarbinne gemeenskappe op ‘n demokratiese grondslag kontinuïteit aan hulself kan gee. As dit elders kan gebeur, waarom nie ook onder Afrikaners nie?”

De Klerk noem as goeie voorbeeld van selfstandige handeling die inisiatief wat die vakbond Solidariteit geneem het met die oprigting van sy tegniese kollege, Soltech. Sonder om vir optrede deur die regering te wag het die vakbond die ondernemingsgees aan die dag gelê om ‘n instelling te skep wat jongmense in Afrikaans oplei en bemagtig.”

Ek kan hier nie volledig ingaan op die belangwekkende voorstelle van Heinrich Matthee nie. Matthee is ’n veiligheidsontleder wat onlangs sy doktorsgraad aan die Universiteit van Marburg magna cum laude behaal het.

In ’n H.F. Verwoerd-gedenklesing in 2006 was sy boodskap dat enige uitkoms begin by die aktiewe besluit van ‘n pres. M.T. Steyn, die besluit wat ook verwoord word in die gedigte van Van Wyk Louw: die besluit dat ons nie gebuig kan word, soos hul geweld beoog nie.

Waar eers so ‘n wil is, verskyn wel ‘n weg. Sy voorstelle behels die vorming van voorlopers, die leiers en potensiële leiers op alle terreine. ‘n Eie inligtingsnetwerk moet opgebou word, dalk in kombinasie met Afrikanerbeheerde bedrywe binne en buite SA. Projekte en geleenthede moet plaasvind rondom denkers, skrywers en ander kunstenaars. Hy sê: “Hulle skep alternatiewe waarderuimtes waarbinne mense lewe. Bevryde gebiede begin in die gees.”

Hy meen Afrikaners en hul kamergeleerdes het nog nie naastenby genoeg oor selfverdediging gedink nie. Dalk kry die moordbendes dit vorentoe reg om Afrikaners uiteindelik te transformeer: tot selfverdedigers. Spesiale magsoldate meen dat die meerderheid deur die regte opleiding omvorm word tot redelike verdedigers. Maar daar sal waarskynlik ‘n eerste linie mobiele veiligheidspesialiste wees, dalk rondom ontbinde kommando’s en privaatveiligheidsfirma’s.

Matthee sê Afrikaners moet hul vryheid van denke en politieke pluralisme koester terwyl hulle hul paraatheid bou. En hy voeg by wat Langenhoven, Sagmoedige Neelsie, gesê het: “Bakleiery is vanself so ‘n slegte ding dat jy dit nie boonop sleg moet doen ook nie.”

Ten slotte moet ons ’n ander gesindheid oor ons verlede aankweek, iets anders as die gees van sak en as oor wat verkeerd gedoen is in die verlede.

Ons moet wegkom van die ongesonde en demoraliserende opvatting van kollektiewe skuld. Ons kan nie medeverantwoordelikheid aanvaar vir wat elke Afrikaner verkeerd doen of wat groepe verkeerd gedoen het nou of in die verlede nie.

Daarteenoor wil ek iets stel uit ’n afsluitingsreferaat wat die digter, essayskrywer en dominee Izak de Villiers in 2004 in Potchefstroom voor die Akademie gelewer het. Die referaat verskyn volledig op Praag se webwerf.

De Villiers sê ons moet die waarheid in die geskiedenis soek, “die grootse én die skande”, maar die skande moet ons nie ten koste van die grootse beklemtoon nie. Ons moet ’n nuwe selfbewussyn en trots ontwikkel, “in die besef dat die wêreld groter is as stelsels, kultusse en abstraksies, en gedagtig aan die woorde van T.S. Eliot uit ‘Burnt Norton’: ‘Time present and time past / Are both perhaps present in time future,/ And time future contained in time past,’ dat die verlede, veral die goeie van die verlede, eintlik nooit afgehandel word nie.

“[…] Jy konfronteer jou eie duiwels uit die verlede en jy probeer hulle so goed as moontlik hokslaan, maar dan soek jy jou engele soos die ou bewarende Engel wat voor die Israeliete uitgetrek het. Dié soektog begin in ons totale verlede, nie slegs die onlangse verlede van ‘n lapsus nie en nie slegs die afdwalings nie. Jy vertrap nie jou eie helde en mites nie, jy bou hulle.”

free slot machines no download топкарго отзывы

Stamkultuur vernietig SA

Een van die hoofartikels in verlede Sondag se Rapport eindig met die sin: “Suid-Afrika is in die grootste bestaanskrisis sedert 1994 – en leierloos”. Hierdie is vir seker een van die meer relevante stellings wat uit die Media24-stal in ‘n lang tyd gekom het. Hoewel die artikel die situasie in die land reg opsom, toon dit net so min begrip vir die toedrag as almal wat tot die Suid-Afrikaanse liberale dampkring behoort.

Regdeur die liberale denksool word daar toenemd gehoop dat “nuwe leierskap” die land uit sy krisis sal ruk. Sommiges soos Tim du Plessis reken ‘n verkiesing sal ons op ‘n ander koers plaas terwyl ander, soos Koos Kombuis, glo dat die herlewing van ‘n soort UDF-beweging die land in die regte ringting sal stuur. In die algemeen heers die geloof dat die een of ander vernuwing by die uitvoerende arm van die staat Suid-Afrika en spesifiek die konsep “Nuwe Suid-Afrika” weer op die suksespad gaan plaas.

Die gebrek aan insig in die Suid-Afrikaanse werklikheid en daarby die Afrikawerklikheid word vertoon deur die geloof in die hedendaagse post-apartheidsbestel sowel as die relatiewe “sukses” daarvan tot onlangs. Om te glo dat die Nuwe Suid-Afrika ‘n sukses kan wees, vereis dat mens glo dat die liberale demokrasie binne die Afrikaverband kan funksioneer. Om te glo dat die Nuwe Suid-Afrika tot onlangs ‘n suksesverhaal was, is om te ontken dat die land op die momentum van die staatstruktuur wat deur die jare van blanke regering neergelê is, gestu was en dat dit net kon werk solank daardie struktuur nog volgens Westerse logika bly funksioneer het. Dit ontken dat die transformasie-ideologie hierdie struktuur van ‘n nuwe logika sou voorsien en dat die nuwe staat, in daardie sin, dus getransformeer word/is.

Volgens die nuwe logika is die staat wel suksesvol, al is dit nie volgens die norme van Westerse sukses nie. In ‘n bestel en kultuur waar meriete nie tel nie en waar individuele verantwoordbaarheid nie vooropgestel word nie, moet daar noodwendig ander uitkomstes verwag word. Die moderne staat wat Suid-Afrika geword het kon alleen volgens die riglyne van ‘n beskawing ontwikkel wat ‘n bepaalde peil van rasionele kulturele ontwikkeling bereik het. Dit is my mening dat die Afrikakultuur nie oor die meganismes beskik om dié tipe rasionaliteit, wat die funksionering van ‘n modern staat vereis, vol te hou nie. Dit sal onvermydlik tot degenerasie en disintegrasie van die staat lei.

Volgens die liberale uitkyk is so ‘n oorweging op die minste rassisties. Dit is die probleem. Die liberalisme neem nie antropologiese getuienis betreffende die daarstelling van ‘n samelewingsbestel in ag nie. Volgens die liberalisme, maar ook sosialisme, moet die werklikheid begryp word in terme van die gelykheidsideel. Individue beskik nie bloot oor gelyke regte nie, maar moet ook in alle opsigte gelyk raak of gelykgestel word.

Die subteks van die gelykheidsideaal is dat mense ook “dieselfde” is, soos die leuse van die Pretoriase stadsraad aan ons voorhou: “Tshwane – we are the same.” Antropologiese verskille tussen mense behels grootliks aksentverskille wat hoogstens geringe nuanse-onderskeidings in waardes en gedrag meebring. Die moontlikheid dat kultuurverskille sulke dramatiese verskille mag meebring dat dit ook die samelewingsvorm of selfs beskawingspeil kan bepaal, mag eenvoudig nie oorweeg word nie. So ‘n oorweging sou outomaties die gelykheidsbeginsel in die gedrang bring. Indien dit die geval is, sal die gelykheidsideaal irrelevant wees en die samelewing wat daarvolgens ingerig word onhaalbaar wees, nie weens ‘n tydsgreep van swak leierskap nie, maar bloot omdat die einste samelewing nie daardie ideaal kán verwesenlik nie.

Dit verteenwoordig ‘n groteske krisis want dit sou betken dat die bestel waarin die Afrikaner alle mag prysgegee het en waarin sy “ideologiese leierskap” hulself met oorgawe gewerp het – volgens dit wat Afrikaners as ‘n sukses kan beskou – misluk het. Die liberale denkers wat die postapartheid-Suid-Afrika in die vorige eeu bedink het, sou nie kon voorsien dat die liberale gedagte van multikulturalisme nie alleen in Suid-Afrika totaal sou misluk nie, maar dat dit ook in die geboorteplek van liberalisme, nl. Europa, in ‘n bestaanskrisis sou beland nie.

Die gebrek aan antropologiese begrip te midde van die huidige krisis staan sentraal by ons onvermoë en verlamming daarteenoor. Onlangs het Jaap Steyn na die pre-nasiestaat verwys waar die nie-politieke en nie-morele natuurwesens gewoon het. Hierdie tipe eerlikheid is noodsaaklik om ons huidige situasie te verstaan. Die anargie wat ons vandag die “Nuwe Suid-Afrika” noem, is vir seker die resultaat van die Afrikaan wat nie eensklaps binne die moderne fenomeen van liberale demokrasie ‘n sinvolle beskawingsvorm kan daarstel nie. Alle pogings om by die skepping van so ‘n beskawing betrokke te wees, moet deur die katalisator van verafrikanisering of “transformasie” gaan. Dit is nie net ‘n ideologiese voorvereiste nie, maar ook ‘n praktiese een, want daarsonder sou daar geen deelname vir die Afrikaan in die bedeling wees nie. Daar kan egter geen deelname sonder die uitdrukking van kultuur plaasvind nie.

Die nasiestaat vereis die betstaan van individualiteit. ‘n Samelewing wat so geografies wyd en institusioneel gediversifiseerd soos die nasiestaat is, vereis dat die inwoners self verantwoordelikheid neem oor moraliteitskeuses. Die instellings wat die samelewing reël, kan nie daagliks by die inwoner se lewe ingryp nie, wat beteken dat die individu self moraliteit en dus ‘n wettige lewenstyl moet kan handhaaf. Die stamkultuur daarenteenoor is institusioneel ongediversifiseer en die fisiese lewensruimte is nou en beperk. Die stamlid ontglip nooit aan die konstante inmenging van die gemeenskap of die ongediversifiseerde instellings nie. Deels omdat dit dus nie nodig is om self moralitietsbesluite te neem nie, maar ook deels omdat individualistiese gedrag in so ‘n noue bestaansvorm problematies kan raak, versaak die lid hierdie verantwoordelikheid grotendeels en dra dit aan sy sosiale omgewing oor.

Die Afrikaan moet sosiaal-sielkundig as stamkultuurmens verstaan word. By die Westerling lê die morele lokus van kontrole, normaalweg, by die individu self. By die stamverbonde mens lyk dit anders. In die stamverband verskuif die lokus meer na die kollektiewe bewussyn en selfs na die stamhoof. (Max Weber het uitvoerig geargumenteer dat die kollektiewe bewussyn help om moraliteit in stand te hou. Volgens Weber se begrip van samelweingsrasionalisering is dit redelik om te verstaan dat die kollektiewe bewussyn in stamkultuurgemeenskappe ‘n baie sterker invloed sou uitoefen as in moderne samelewings soos die nasiestaat.) In stamkultuurgemeenskappe bestaan merendeels ‘n eksterne lokus van morele kontrole wat slegs binne beperkte institusionele en geografiese vestigingsverband uitgeoefen kan word. Die ontwortelde stamlid kan dus nie morele ekwilibrium bereik binne ‘n samelewing wat institusioneel en ruimtelik nie vir ‘n eksterne lokus van kontrole voorsiening maak nie. Die stamlid moet vervang word deur ‘n moreel verantwoordbare individu binne die sosiaal losser en meer onpersoonlike vestigingspatrone van moderne verstedeliking. Indien hy dit nie kan doen nie, ontwikkel ‘n moraliteitskrisis.

In die stamverband bestaan die individu dus nie. Die individu kom eers tot stand wanneer die inwoner self die verantwoordelikheid van moraliteit opneem. Dit vereis dus ‘n hoër beskawingsvorm as die stamkultuur. Die liberalisme behandel nogtans almal as individue.Die vraag is nou of mense binne een of twee geslagte vanaf stamlid tot individu kan vorder? Is die verwydering van die kraal en die stamhoof ‘n voldoende vereiste om van die verstedelikte Afrikaan ‘n moreel verantwoordbare individu te maak? Kan sy tradisionele sielkundige logika so vinnig ongedaan gemaak word? Kan die lokus van kontrole binne ‘n generasie of twee geïnternaliseer word? Ek wil argumenteer dat daar slegs negatief op elk van hierdie vrae beantwoord kan word.

Ek gaan verder om die voorafgaande te demonstreer: Indien die blote verwydering van die eksterne lokus van kontrole (nl. die stam en gepaardgaande kollektiewe bewussyn, die hoof ens.) geskied en nie onmiddellik deur ‘n interne lokus van kontrole vervang word nie, sal die premoderne mens vir seker in ‘n morele krisis verkeer. Verklaar dit waarom swart verstedeliking en misdaad onlosmaaklik verbind te blyk? Is dit waarom korrupsie op alle vlakke gedy en waarom geweld seëvier? Is dit die rede waarom geen Afrikastaat ‘n Westerse suksesverhaal is nie? Het die polisiestaat wat apartheid in sy latere jare geraak het tot groot mate kunsmatige orde in SA afgedwing? My gevoel is dat die antwoord op die voorafgaande vrae ‘n onbetwisbare “Ja” is. Die gedragsbepaler raak die uitvoerbare moontlikhede eerder as die morele moontlikhede. Moraliteit bestaan as’t ware nie meer nie, want die stammens het nie ‘n individu geword nie. Publieke teregstellings deur lokasie-inwoners kan ‘n voorbeeld wees van waar kollektiewe ingryp desperaat, hoewel te laat, uitgeoefen word, weens orde wat geheel en al hand uitruk.

Morele kontrole in die stam is direk tussen die lid en stam en daarby ook wederkerig. Die krisis van die stamkultuur mens, binne die moderne samelewing , is nie alleen dat sy eie morele lokus van kontrole (nl. die stamverband) weg val en daarby sy morele aanspreeklikheid beindig nie, maar ook dat die nuwe verstedelike sosiale omgewing nie op dieselfde wyse teenoor hom aanspreeklik is as wat in die stamverband was nie. Die probleem is net so erg wanneer mense wat nog nie ‘n morele kokus van kontrole geinternaliseer het nie die bestuur van ‘n modern staat oorneem. In hierdie geval verkeer die staat in ‘n krisis aangesien die leierskap ditself nie aanspreeklik teenoor die burgers voel nie, aangesien daar geen direkte verhouding met die burgery, soos in die geval van stamverband, bestaan nie.

Om voort te hamer dat die NSA volgens die liberaal-demokratiese ( en dus Westerse) model ‘n sukses sal word, d.m.v kosmetiese veranderinge soos nuwe leierskap is om die totale antropologiese struktuur van Suid Afrika te negeer. Hierdie droom wat konstant nagejaag word deur die liberale dampkring stuur die land bloot ‘n dieper krisis binne. Maar, miskien is hierdie krisis die nodige katalisator wat die liberale houvas op die land en op die Afrikaner sal breek. Miskien is die totale ineenstorting van die Nuwe Suid-Afrika noodsaaklik woordat dit deur ‘n sinvolle bedeling, wat die werklikhede van Afrika in ag neem, vervang kan word.

Die rol van groot kapitaal om die huidige bestel in stand te hou, mag egter nie geïgnoreer word nie. Enige omwenteling wat tot die finale ineenstorting van die huidige orde mag lei, skep die tipe onstabiliteit wat groot kapitaal sal wil vermy. Groot kapitaal het ‘n belang in die handhawing van die huidige bestel. Die Afrikaner kan nie bloot wag vir die huidige bestel om in duie te stort nie aangesien groot kapitaal se invloed aansienlik is en dus so ‘n ineenstorting ten volle sal probeer teenwerk deur die huidige bestel kunsmatig aan die gang te hou. Die Afrikaner sal aktief en selfs revolusionêr by die aftakeling van die huidige orde betrokke moet raak.

no deposit

Die Afrikaner kort dringend ‘n plan

Toevallig het ek dié naweek twee heerlike aandetes in Pretoria bygewoon. Soos die Engels-Suid-Afrikaanse historikus, Eric Walker, ook op ŉ keer opgemerk het, beskik die Afrikaner oor ŉ unieke vermoë om te kuier, ŉ woord wat in geen ander taal bestaan nie.

Ek het al etlike dinees in Parys, Berlyn of Londen bygewoon, maar nêrens anders vind mens die unieke kombinasie van formaliteit en warmte wat ŉ feesmaal tussen Afrikaners kenmerk nie.

Onvermydelik by geleenthede soos die afgelope naweek wentel die gesprek na die politiek, misdaad, emigrasie en verwante kwessies.

Die dogter van ons gasvrou en haar vriend Saterdagaand praat van emigrasie as die enigste uitweg vir die jonger geslag wat weens rassisme in die werkplek en geweldsmisdaad geen toekoms meer in die land sien nie.

ŉ Algemene refrein in die gesprek is Afrikanerverdeeldheid wat ons magteloos laat voor die meedoënlose aanslag van die ANC, maar ook die Afrikademografie wat besig is om Suid-Afrika onherroepelik te verander.

Hoewel die meeste persone rondom die tafel op een of ander manier by die politiek betrokke was of is, koester niemand enige vertroue in bestaande politieke partye nie.

Die DA word gesien as ŉ party wat die gevangene is van sy eie liberale ideologie, wat byvoorbeeld onlangs veroorsaak het dat hy een van sy eie parlementslede, Diane Kohler-Barnard se kritiese standpunt oor onwettige immigrasie gerepudieer het.

Hoe kan mens verwag dat die DA die Afrikanerbelang op die hart sal dra indien die party nie eens die land se belang om sy gebiedsintegriteit te beskerm, kan insien nie?

Ons gasheer was op een of ander stadium by die Vryheidsfront betrokke, in die vroeë negentigerjare. Volgens hom het dié party ook ŉ aantal strategiese foute begaan wat tot die Afrikaner se uiteindelike politieke ondergang bygedra het.

Onder andere het Buthelezi vir Constand Viljoen in ŉ brief gesmeek dat daar ŉ Afrikaner-Zoeloe-alliansie in 1996 tot stand moet kom en dat die nuwe grondwet wat die huidige sentralisme sou instel, teengestaan moes word. Die Vryheidsfront het egter besluit dat hulle nie die ANC in die gesig moes vat nie want anders sal hulle geen volkstaat ontvang nie.

Van die beloofde volkstaat het daar natuurlik niks gekom nie en die moontlike bondgenootskap tussen die IVP en die Vryheidsfront het skipbreuk gely.

Toe die gesprek eers uitkom by die aantal mense rondom die tafel wat oor die afgelope weke en maande met pistole aangehou, beroof of besteel is, het die geselskap selfs nog meer pessimisties geraak.

Leef ons nie in die mees dekadente tyd denkbaar in hierdie land nie? Terwyl Rome of dan Pretoria en Johannesburg brand, hou ons partytjie. Die smaaklike soufflé-voorgereg, gevolg deur skaapskenkels wat ons gasvrou Saterdagaand bedien het, asook die goeie Kaapse wyn, het ironies genoeg bygedra tot my gevoel van ons eie dekadensie. Ons gaan voort om op ons beskaafde, Europese manier dinees in ons huise te hou en logies oor ons probleme te redeneer terwyl die barbare daarbuite besig is om die plek af te breek. In dieselfde straat waar ons ete plaasvind, is ŉ ou dame onlangs doodgeskiet en mense leef in vrees agter mure, elektriese drade en ander versperrings.

Blykbaar beheer die Nigeriërs reeds Sunnyside in Pretoria, voeg een van die gaste by. Tydens die geweld teen vreemdelinge verlede maand, was die Suid-Afrikaanse swartes te bang om die Nigeriërs in Sunnyside aan te vat. Immers het die Nigeriese leier, Umaru Yar'Adua, dié week gesê dat sy regering Nigeriërs op enige plek in Suid-Afrika sal beskerm, dus ook in Sunnyside.

ŉ Jaar of wat gelede is daar ŉ syfer oor Nigeriërs gepubliseer wat my nogal aan die dink gesit het: uit die 100 000 Nigeriërs in Suid-Afrika, is slegs 3 000 wettig hier. Yar’Adua se uitspraak oor sy landgenote moet binne dié verband gesien word. Eintlik is die Nigeriese leier besig om aan ons te sê dat dit Nigeriërs se reg is om oor ons landsgrense te beweeg en hier te kom sake doen in die dwelm- en prostitusiebedrywe of watter ander bedryf hulle ook al interesseer.

Terwyl die hoofstroommedia besig is om ons mense te sus dat hulle in ŉ “normale demokrasie” woon, doem ŉ ander Suid-Afrika op die horison voor ons op: een sonder grensbeheer waar 600 miljoen mense suid van die Sahara hul aandeel in die rykdom wat ons oor die afgelope 350 jaar hier geskep het, kom opeis. Dit is reeds ŉ land waar wet en orde ŉ vorm van apartheidsnostalgie verteenwoordig.

Voeg daarby nog regstellende aksie en die algehele vertrapping van die Afrikaner se taal- en kulturele regte en mens kan verstaan waarom waarskynlik die meerderheid van ons jongmense vandag hul heil oorsee sien en ook daar wil gaan soek.

Sonder ŉ plan gaan die Afrikaner nooit die huidige krisis wat hom op alle fronte aan ons opdring, oorleef nie. Vrydagaand, by die ander ete, het ons in ons aandpakke met sigare vanaf ŉ uitkykpunt na die liggies van Pretoria kon staar, die stad van Paul Kruger en van waar Afrikaners eens geregeer het.

Paul Kruger het in sy beroemde uitspraak oor “Afrika vir die Afrikaner” gedroom van ŉ magtige Afrikanerryk wat sal strek vanaf die Kaap tot aan die Zambesi. Gegewe al die terugslae wat ons volk oor die afgelope dekade of meer beleef het, kan ons nie meer sulke grootse gedagtes koester nie.

Nogtans kort ons ŉ ideaal om ons in ons huidige ellende te begeester, dieselfde vryheidsideaal wat ons mense al sedert die 1790’s en selfs daarvoor in die tyd van die eerste Vryburgers in die laat 1650’s besiel het: ŉ land van ons eie.

Ons het Suid-Afrika onherroepelik verloor en aan die Xhosas, die Nigeriërs en watter ander opportuniste nog hier ons drumpel gaan kom deurtrap, afgestaan. Maar dit is nie te sê dat die verkryging van ŉ eie grondgebied in die land van ons vaders nie ŉ realistiese doelwit vir ons kan wees nie.

Gegewe die groot getalle Afrikaners wat steeds in en rondom Pretoria woon, ongeveer 500 000 met ŉ ander 700 000 in die onmiddellike omgewing aan die Oos- en Wesrand, droom ek daarvan dat hierdie bestaande Afrikanergebied die groeipunt van ŉ nuwe vryheid en ŉ nuwe staat kan word. Ons kan die yl bevolkte Oos-Transvaal en die Krugerwildtuin ook vir so ŉ toekomstige staat opeis.

Sekerlik sal daar altyd Afrikaners wees wat oorheersing deur ander bo vryheid en onafhanklikheid verkies, net soos wat daar ŉ groot aantal hensoppers en hanskakies in die Tweede Vryheidsoorlog was. Maar die strewe na ŉ nuwe staat in die noorde van die land kan aan ons mense nuwe hoop gee en ons mobiliseer om ons huidige probleme te oorkom.

Tesame met ons taal, ons Europese afkoms en ons roemryke pioniersgeskiedenis, kan die nuwe onafhanklikheidstrewe ŉ swaartepunt vir ons identiteit in hierdie deurmekaar, identiteitlose en toenemend mislukte Afrikastaat met sy oop grense word.

Rondom hierdie onafhanklikheidstrewe moet ŉ konkrete plan uitgewerk word; jaar na jaar moet ons nader aan ons doelwit vorder, net soos wat die ou Nasionale Party dekades lank die gedagte van ŉ nuwe republiek lewendig gehou het, selfs toe die Afrikaner se politieke invloed by tye weens onderlinge verdeeldheid (veral in die dertiger- en veertigerjare) gekwyn het.

Indien onwettige Nigeriese immigrante vir hulle eie voorstede en gebiede in ons land kan afbaken en as’t ware kom teer op die karkas van die sterwende 1910-staat wat steeds as Suid-Afrika bekendstaan, kan die Afrikaner nie ook dieselfde doen nie?

Of het die geskiedenis ons geweeg en gewoon te lig bevind?

Мильстрим

Oeboentoe, waar is jy nou?

00:00:00 Desmond Tutu het die volgende oor oeboentoe te sê gehad:

“Swartmense het iets genaamd OEBOENTOE. Dit gaan oor die essensie van menswees; dit maak deel uit van Afrika se geskenk aan die wêreld.

Dit omvat gasvryheid, omgee, om die ekstra myl vir ander te kan loop. Ons glo dat ‘n mens ‘n mens deur ‘n ander mens is, dat my menslikheid by joune, onlosmaaklik, betrokke is. As ek jou sou verontmenslik, verontmenslik ek onvermydelik myself. Die enkelingmens is ‘n teenstrydigheid en daarom werk jy vir die gemeenskaplike doel want jou menslikheid word verwesenlik deur te behoort.”

Die word “oeboentoe” kom vanuit die Nguni-tale. Oeboentoe beteken menswees en omvat die deugde van goedgesindheid, mededeelsaamheid, vrygewigheid, gasvryheid, vriendskap en barmhartigheid of simpatie en hierdie eienskappe word dus gebruik om ‘n persoon te beskryf wat “oeboentoe” het.

Biskop Tutu sê voorts dat ‘n persoon met oeboentoe iemand is wat oop en beskikbaar is vir ander, ander mense erken en wat nie bedreig voel daardeur dat ander goed is nie omdat die persoon met oeboentoe ‘n goeie selfbeeld het wat daaruit spruit dat hy/sy tot ‘n groter geheel behoort en dat hy/sy verklein word wanneer ander verklein, verneder, gemartel en onderdruk word. Wanneer mense nie respek, goedgesindheid en empatie vir ander het nie en wanneer jy veroordelend is teenoor ander en hulle op ‘n negatiewe manier stereotipeer, diskrimineer of rasisties is gaan jy teen die gees van “oeboentoe”. In die gees van “oeboentoe” sien jy ander mense dus ook as mense in eie reg en nie jouself as verhewe bo hulle nie, aanvaar jy ander mense, is persone afhanklik van mekaar, waardeer mekaar, verstaan mekaar en haat nie ander wat anders is nie.

Die opskrif van ‘n koerant is baie misleidend want dit lyk asof xenofobie deur oeboentoe vervang is. Indien oeboentoe geheers het, het almal hulle wapens neergegooi en mekaar omhels. Dit het nog nie gebeur nie.

Waar is die oeboentoe van die “African” nou? Biskop Tutu moet dit maar begin soek want iewers het iets baie groots verkeerd gegaan. Die regering wat gedink het hulle is die antwoord en die redding teenoor die vroeër, boser regering moet weer gaan dink daaroor aangesien die boodskap wat tans hoorbaar raak, is dat die demokratiese regering nie die pyp gaan rook nie… en ook nie gaan sokker speel nie.

In ‘n vroeëre artikel het ek ‘n afbeelding geplaas wat ek uit ‘n skoolhandboek gehaal het. Ek wil dit graag weer plaas saam met ‘n spotprent uit die Mail & Guardian:

Toe die ANC aan bewind kom

SA in 2008

Dit is wonderlik dat al die mense nou ewe skielik die woord “oeboentoe” ontdek het, ‘n fonds geskep het vir die slagoffers van xenofobie, geldelike bydraes gee en dat selfs UNISA se rektor vra dat die personeel elk R100 van hul salaris afstaan aan die vlugtelinge en slagoffers van xenofobie, maar my vraag aan die barmhartige persone en veral aan die blankes wat geld gee, is: Wat van die slagoffers van plaasmoorde wat alleen moet staan nadat hulle in die hospitaal opgeneem is met die wete dat hulle geldelik sukkel? In baie gevalle is mense dood en moet vir begrafnisse betaal word. Ook die sielkundige behandeling agterna bring verdere kostes mee. Wat van ‘n “oeboentoefonds” vir hulle waar ons ander blankes wat dit self nie breed het nie kan bydra?

Koloniale moondhede moet opdok vir onwettiges

Die Britse welsynorganisasie, Oxfam, protesteer met asembenemende skynheiligheid teen die toestande waarin die slagoffers van

sogenaamde xenofobiese aanvalle hulself bevind. Volgens Oxfam is die kampe glo nie goed genoeg nie.

Oxfam beweer dat die minimumstandaarde van humanitêre hulpverlening nie nagekom in die huidige kampe nie. Nugter weet wat Oxfam verwag. Die omvang van die taak is uiteraard enorm. Niemand weet hoeveel onwettiges hulself tans in die land bevind nie. Die ekonoom Mike Schussler skat dat daar tot tien miljoen onwettiges in die land kan wees.

Ongelukkig spesifiseer Oxfam nie wie hiervoor moet betaal nie. Wie moet sorg dat die onwettiges se menseregte nie vertrap word nie? Wie moet sorg dat hulle kinders skoolopleiding kan geniet? Wie sal tog sorg dat hulle paaie het om op te ry? Wel, ja, seker "die regering".

"Die regering" is egter 'n kodewoord vir die belastingbetaler – ek en u. Die bron van inkomste vir 'n regime wat groot kundigheid het slegs in die veld van die vernietiging van welvaart, is die gewone man en vrou op straat wat probeer kop bo water hou in die aangesig van astronomiese stygings in die prys van brandstof, voedsel en hoër rentekoerse. Dis u en ek wat moet pa staan vir miljoene onwettiges uit Afrika, omdat die enkele duisende lede van die ANC-regime wat in ballingskap was, namens ons almal 'n totaal misplaasde gevoel van verpligting teenoor die res van Afrika koester en alle grensbeheer in die praktyk afgeskaf het.

Hoe dink Oxfam gaan die toestande in die kampe verbeter? Sal blanke belastingbetalers vir elkeen van die 10 miljoen onwettiges 'n baksteenmeenthuis met 'n tuin gee, moontlik met 'n nuwe motor agter 'n elektriese garagedeur? Moet die regering volgens Oxfam moontlik die top marginale belastingkoers na 90% verhoog om hierdie malligheid te befonds?

Een ding is seker, ongeag waar Oxfam dink die geld vandaan sal kom: vir die voorreg dat buurlande voorheen afspringplekke gebied het aan terroriste, moet blanke belastingbetalers in ieder geval vandag opdok. Ek is seker die slagoffers van die Kerkstraatbom of die Ellisraslandmyn loop oor van intense dankbaarheid teenoor Mosambiek, Angola, Zimbabwe en Botswana.

Diegene wat 'n groot deel van die skuld moet dra vir die huidige situasie in Suider-Afrika, die voormalige koloniale moondhede, kom egter soos Pontius Pilatus skotvry daarvan af, en was eenvoudig hulle hande in kamma-onskuld. Organisasies soos Oxfam kan weliswaar hoogheilig sy hande wring oor die lot van die arme vlugteling, maar die inwoner van Downingstraat 10 kyk anderpad. Dit was nie bloot genoeg dat Brittanje Afrika geplunder het nie.

Nee, hulle moes ook in hulle politiek korrekte waansin die blanke Rhodesiërs teen wil en dank uitlewer aan die Mugabes van die lewe, met voorspelbare en rampspoedige gevolge vir veral die swart inwoners van Zimbabwe. Brittanje wou egter nie die waarskuwings hoor nie. Net solank daar 'n swart regering was, enige swart regering, kon die ander swartes met liefde krepeer en kon die land in duie stort. Watter Brit gee in ieder geval 'n snars om, terwyl hy op sy moddereiland 8000 km van Zimbabwe af sit en nie hoef te sien hoe sterf blote "wogs" en "darkies" van die honger nie? So ook het daar geweldige druk vanuit voormalige koloniale moondhede soos Nederland en Frankryk gekom, met die doel om Afrikaners te dwing om onsself aan die genade van die ANC oor te laat.

Skuld vir die toestroming van vlugtelinge uit veral Zimbabwe kan dus regstreeks voor die deur van die Britte en ander gelê word. Die vermetelheid van Oxfam om kapsie te maak teen die toestande in kampe vir onwettiges kan dus met minagting van die tafel gevee word. Daar is hoegenaamd geen rede hoekom Afrikaners verantwoordelikheid vir die lot van vlugtelinge op onsself moet neem nie. Ons had niks daarmee te make nie, en ons weier om "mea culpa" te sê oor iemand anders se probleme.

As Oxfam dan werklik so sterk voel oor die arme vlugtelinge, stel ek voor die organisasie gaan kyk in Gordon Brown se oë vir geldelike bystand. casino gamed

Xenofobie en walgvideo?s ? die oplossing

Die jaar is nog jonk en reeds het die liberale Afrikaanse pers ons taalskatkis met twee begrippe verryk. Vroeg in die jaar het hulle vir ons die neologisme “walgvideo” geskenk en deesdae is dit die uitdrukking “xenofobiese aanvalle” wat voor ons oë gehou word.

Gegewe die spanning onder die pleisterwerk van die Nuwe Suid-Afrika is dit nie toevallig dat die twee begrippe dieselfde vraagstuk behandel nie. Van die eerste tot die laaste gaan dit oor die mislukking van die opgehemelde multikulturele staatsbestel van die Nuwe Suid-Afrika. Nie dat die hoofstroom Afrikaanse pers dit só verstaan het nie. Hulle het vergeet die monument was op sand gebou want hulle was te besig om die barste in die mure uit te kryt.

Die twee begrippe het 'n werkskoors onder die griffelaars ontketen. Liters ink is opgeskryf en die luggolwe is geskroei met allerheilige verontwaardiging. Tog, na dit alles kon hulle nog nie die eenvoudige verband tussen dié twee gebeurtenisse insien nie; dat dit maar alles gaan oor die eenvoudigste van alle sosiale reëlings: Mense verkies dít wat eie aan hulle is en is regtens agterdogtig teenoor dít wat vreemd aan hulle kultuur is.

Hierdie basiese, ingebore drang na die eie is te sien in die Reitz-koshuisinwoners se traagheid om in een huishoudelike ruimte ingeklits te word met mense wat 'n ander taal as hulle praat, 'n ander klem op persoonlike omgang het, wat ander musiek luister, ander sport verkies en 'n ander beskouing van sulke basiese sosiale elemente soos privaatheid en naaktheid het.

Hierdie selfde ingebore, natuurlike drang het township-inwoners genoop om die buitelanders om hulle te verdryf.

In albei gevalle het die liberale Afrikaanse media dieselfde tam, tam, tam ou voorskrif aangebied: Daar moet oor nasionale boeg 'n gesindheidsverandering kom. Mense moet leer om anders te dink. Mense moet diep teue van daardie maatskaplike liefdeseliksir, integrasie, drink. Blanke redaksionele touleiers, waarvan nie een in 'n township woon nie, waarvan nie een 'n kind in 'n oorwegende swart skool het nie, wat nie een met 'n anderskleurige getroud is nie, het hosannas oor diversiteit, die liberalis se heilige graal, afgesteek.

Maar, soos enige Australiese rugbyskeidsregter, was hulle allermins konsekwent in hulle uitsprake. Hulle bolsjewistiese partyresitasie aangaande die vreemdelinghaat was dat dit ontstellend was, o ja, maar die townshippers se griewe verdien darem ook aandag.

Die Reitz-videomakers het nooit hierdie voordeel van die twyfel ontvang nie. Die liberalis durf nie die moontlikheid oorweeg dat Afrikanerstudente geldige besware kan hê nie. Sy hele filosofie sal in vlamme uitbars soos 'n Pakistani-spazawinkel in Alexandra. Die liberalis is so besig om te preek hoe ons na mekaar moet luister dat hy nie tyd het om na die Reitz-inwoners te luister nie.

As 'n mens die gemiddelde temperatuur van al die berigte oor dié twee gebeurtenisse neem, is daar geen twyfel nie: Die hoofstroom Afrikaanse media is op hulle volksverguisende beste baie meer ontstel oor die “walgvideo” as oor die “xenofobiese aanvalle.”

Die konsensus onder hulle is dat dit nie mooi is om hulpelose mense in die nag aan te val, te verwilder, te martel en te vermoor nie. Maar dit kon veel erger gewees het. Die ontevrede Alexandraïete kon iemand omgepraat het om in 'n satiriese video te verskyn en om saam met hulle gek te skeer. En dan – o die onmenslikheid – dan kon hulle hom na die tyd met 'n bottel whisky vergoed het. In die Nuwe Suid-Afrika se gruwelkonsert is Alexandra se danse macabre getroef deur Reitz se langarmsokkie.

Enkele dae gelede is daar besluit om Reitz-kamerwonings op die Kovsie-kampus te sluit. “Ons kon nie anders nie,” het die lamsakkige universiteitsbestuur gesê. Na wat berig word, sal die blanke inwoners van Reitz by tradisioneel swart koshuise ingedeel word.

Natuurlik het Naspers se susterskoerante die tamboeryne in die liberalistiese Hare Krishna-koordans gespeel. “Dit lyk na die korrekte…(besluit)” het die Beeld preuts gehyg en toe gerapsodieer oor die instituut vir diversiteit wat na bewering in Reitz se plek opgerig sal word.

Die geveinsdheid van die liberale Afrikaner ken geen perke nie.

Want moet wat vir Reitz geld nie ook van toepassing wees op Alexandra nie?

Maar wag, miskien is dit nie so 'n slegte idee nie. Miskien het hulle iets beet. Miskien is die oplossing van die “xenofobiese aanvalle”-vraagstuk voor die hand liggend. Maak Alexandra eenvoudig toe en stuur die Suid-Afrikaanse inwoners om in 'n plakkerskamp op die buitewyke van Harare te gaan bly! Briljant! En in die plek van Alexandra bou ons 'n instituut vir diversiteit. Miskien selfs iets ambisieus; iets soos 'n Disney-styltemapark. En die naam daarvan is vanselfsprekend. Welkom by Mugabeworld. In plaas van 'n Hawaii-tipe graskransie word die besoeker met 'n Firestone-buiteband om die nek ontvang.

Dit was 'n brandende buiteband en 'n vreemdeling se dood in 'n vlammende halssnoerhel wat die sentrale indruk van die aanvalle op buitelanders geword het.

Die hoofstroommedia het in afgryse uitgebars. Maar wanneer hulle stil word, hoor mens nog steeds hoe hulle hulleself troos. Hy is die ergste darem gespaar:

Iemand kon flou Oros in sy kos gegooi het en 'n video gemaak het terwyl hy dit eet.

Лобановский