Kategorie: Rubrieke

Die ideale w?reld

ImageEerstens sou my kinders die erfgename van so ‘n ontsaglike boedel wees dat daar nie eers een sou wees nie, want ek betaal nie belasting nie en het nie ’n paspoort nie.  As my dogter sou trou, sal haar massiewe bruidskat en bruilof deur organisasies en Trusts betaal word waarna hulle enige plek in die wêreld kan besoek sonder om klere in te pak, kaartjies te bespreek of in toue te staan.

Maar natuurlik moet hulle verstaan hoe dit alles werk, so hulle sal gedurende hulle wilde stadium (tussen 20 en 30), van allerlei „gebruike“ leer soos verkeersreëls, bestuurslisensies, regeringsvlakke, landsgrense, tradisies, genetiese veranderinge, sosiale siklusse en natuurlik, organisasies.

Om die waarheid te sê, hulle sal voor die ouderdom van 5 leer wat is reg en verkeerd, en dis nou nie Aristoteles se weergawe nie. Hulle sal van die wêreld sal leer tot op 18 jaar. Daarna sal hulle wetenskaplike aanwendings leer gevolg deur stelsel- en optimiseringsleer, wat beteken dat hulle teen 30 jarige ouderdom deur hulle wilde stadium sal wees, verstaan hoe dit alles werk en weet om dit te optimiseer vir ons familiedoelwitte.

Na 30 kom die moeilike gedeelte van bepaling en handhawing van die maat van gebeure – amper soos die maat van musiek, waarvoor geduld nodig is. Dit is nodig omdat kulture nie op en af gaan op bevel nie, maar dat ritme wel gebruik kan word om voordeel daaruit te trek soos wat dit aangepas word oor tyd. Vat nou maar die arme klompie Boere daar onder in Afrika – hulle kultuur was baie handig om die goudmyne vir ons te beveilig maar toe hulle „onafhanklik“ begin raak was hulle ook min genoeg om van ontslae te raak. Nou ja, hulle was op die langer duur so effens irriterend, toe moes ons maar van demografiese verskuiwings gebruik maak om hulle eens en vir altyd in ’n boksie toe te maak.

In dieselfde asem is ons nou ook besig om die Amerikaners vas te vat op 'n eenderse manier. Hulle is so vasgevang deur hulle media dat hulle omtrent nie meer kan dink sonder die een of ander „poll“ nie. Die ondervinding wat ons opgedoen het met Mandela as ’n swart Christusfiguur, was werklik opspraakwekkend suksesvol en werk op die oomblik ook fantasties met Barack Obama, veral omdat hy ’n Moslemagtergrond het.

Sodra Obama aan bewind kom sal die demokratiese „handvatsel“ op Amerika vir ewig verstewig word deur stemreg aan alle kriminele en immigrante te gee want daar is nou regtig nie tyd om te wag vir die geleidelike oorname soos wat die Arabiese Europeërs nog steeds probeer nie. Die aarde se bevolking begin nou uit sy nate bars en groei moet beheer word. Die Chinese het ’n gawe eksperiment uitgevoer met hulle enkelkindbeleid en daarmee hoë groeisyfers behaal. As die Europeërs nie alreeds so min kinders gehad het nie, sou ek ook iets daaromtrent moes doen. Maar ek is nou eers besig om Afrika en Indië in my ideale projek te behartig.

Een van die foute wat my voorvaders gemaak het was om die „boomer“ generasie toe te laat. Wat ’n gemors het dit nie veroorsaak nie! Hulle het werklik gedink dat hulle self kon besluit oor hoe om sake te doen. Gelukkig het oupa die Kennedygespuis uitgesorteer en oor tyd kon ons deur middel van „produktiwiteit“ die Amerikaners se fokus terugbring na werk toe. Hulle moet aan die werk spring, nie drome droom en snaakse besluite neem nie. En hulle verdien nog steeds te veel en is nog te gemaklik. Janee, hulle moet soos daardie Israelies begin werk, dan sal ons tevrede wees. Daarom hou ek 'n swaard oor hulle koppe, dan presteer hulle – dit is mos my grond dan nie?

Ons familie wil kompetisie graag uitskakel. Neem nou maar daardie Eerste Minister van Australië en Prinses Diana wat gedink het hulle kan self besluite neem, foeitog. Ons will ook nie regtig goeie skole onderhou nie maar dit is nogtans lekker om ’n „beheerde“ middelklas te hê wat goedjies vir ons kan maak – amper soos daar in Magdeburg (Pruise) waar my voorvaders gaan jag het, deur die jagters te vra om kleinbokkies te bring sodat lekker vars niertjies geslag kon word.

Die klomp jongmense wat so niks het om te doen nie, skep nogal ’n lekker mark vir musiek en massaprodukte soos verdowingsmiddels, drank, voorbehoedpille, aborsies, ens. Dit verkort ook hulle lewens, veroorsaak minder voortplanting wat daartoe lei dat pensioenfondse minder hoef te sukkel. Dit is natuurlik ’n doring in my vlees, maar op die stadium werk die beursidee goed genoeg agv pensioendeelname waar geld (in my geval waarde) letterlik vir my gemaak word, in elk geval. Soros help my nogal baie daar, moet ek sê.

 Ek moet dit seker maar erken, maar ek hou nie van onafhanklike mense nie. Dis hoekom my Pa die handelsverdragkonsep begin het. Dan het ek nie nodig om ’n sogenaamde leier te vra of ek sy minerale kan kry nie, hy moet dit verskaf teen betaling wat internasionaal beheer word – klaar.

 My ideale wêreld is dus ’n aardbol waar die mensies hard werk, nie veel voortplant nie en waar ek en my familie in rus en vrede kan gaan waar ons wil sonder om iets te betaal of te wag of te doen, behalwe om die gang van dinge te beheer, soos nou.

Dis net die son wat nou warmer en warmer begin raak. Ek wonder nog daaroor.

рубашка для девочки купитьлобановский александр биография

Springbokke se skandster

Image09:21:28 Die Springbokke (as dit is wat die span nog teen daardie tyd gaan heet) gaan op hulle toer na die Britse Eilande sogenaamde sterre teen rassisme op hulle truie moet dra.

Sowat van 'n naakte klap in die gesig moes blankes lanklaas verduur, nieteenstaande Beeld se afstootlike paaiery oor die aangeleentheid in sy hoofartikel nie. Dit ly geen twyfel dat rugby ‘n oorweldigend blanke sport is nie, veral in die noordelike provinsies van die land.

Rugby en slegs rugby word geteiken deur hierdie veldtog. Dit is uiters insiggewend dat geen sokkerspan – nóg die hopelose Bafana-Bafana nóg klubspanne soos Orlando Pirates – aan soortgelyke vernedering onderworpe is nie.

Dít, ten spyte van die feit dat minstens 3000 blankes elke jaar vermoor word, nie deur ander blankes nie, maar meestal deur lede van ander rassegroepe, ook dié wat sokker ondersteun. Blankes is aan die ontvangkant van staatsrassisme soos regstellende aksie wat deur die swart ANC-regime gepleeg word. Blankes se kultuur en geskiedenis word stelselmatig deur die regime uitgewis, met die jongste voorbeeld die Pretoriase straatnaamsveranderings.

Na regte behoort elke sportspan in Suid-Afrika 'n swart armband te dra as 'n teken van rou oor die etniese reiniging wat teen blankes, hulle kultuur, taal en geskiedenis gepleeg word, maar dit gebeur uiteraard nie. 'n Skedel en beendere op sokkertruie sou baie van pas gewees het, gegewe die geweldsituasie in Suid-Afrika. Dit is egter slegs een baie spesifieke sportsoort – en laat ons eerlik wees, grootliks ‘n blanke sport – asook sy ondersteuners wat geteiken word.

'n Groot ironie is dat die sogenaamde rassistiese voorval wat onlangs tot die eerste anti-rassistiese simbole op  provinsiale truie gelei het, dié by Ellispark, later geblyk het 'n volslae leuen te gewees het. Die sogenaamde slagoffer, 'n swart vrou, het SARU verneder deur nie by hulle propagandageleentheidperskonferensie op te daag nie. Daar was 55 000 toeskouers, maar ten spyte hiervan en 'n R10 000-beloning, kon geen skuldiges nog geïdentifiseer word nie.

In die Derde Reich het die Nazi’s Jode geel sterre op hulle truie laat vasstik. Dit het Jode maklik herkenbaar gemaak as ‘n gerieflike sondebok vir alles wat in die samelewing verkeerd was. Insgelyks is die sogenaamde anti-rassismester op Springboktruie die presiese ekwivalent van die Juden-sterre wat die Jode in die 1930s en 1940s moes dra.

Dis 'n skandster; wat een etniese groep uitsonder, met die doel om hulle – en slegs hulle – as die pleërs van rassisme uit te wys. Die land se infrastruktuur stort in duie, anargie vier hoogty, en wie se skuld is dit, te oordeel aan die sterre op die truie? Die vraag is waarom enige blanke nog enigsins die moeite doen om 'n sport te ondersteun wie se bestuur sulke blatante, Nazi-agtige propaganda teen sy eie ondersteuners besig. Dis asof Jode die Derde Reich entoesiasties sou befonds.

Ek doen 'n beroep op alle blankes: Stem asseblief met u voete. Moet onder geen omstandighede weer 'n kaartjie vir 'n Springboktoets koop nie, totdat SARU aan blankes om verskoning vra vir sy verregaabde verkondiging van etniese haat jeens ons.

best way to promote instagramтопкарго

Is ‘n liberale demokrasie moontlik in Afrika?

Image15:30:55 Vanjaar is die sestigste jaar van onvrede in Afrika waarin miljoene mense sedert die Tweede Wêreldoorlog in die haglikste omstandighede in Afrika gesterf het.

Waarom?

Tydens 'n besoek aan die London School of Economics (LSE) het akademici die standpunt gehuldig dat etnisiteit vir Afrika se ellendes verantwoordelik is. Dit is as rede aangevoer waarom inheemse tale moes verdwyn en deur Engels as lingua franca vir nasiebouprogramme vervang moes word. Volgens hulle manifesteer rassisme, wat as die groot euwel van vandag se wêreld beskou word, ook in die vorm van etnisiteit.

Die LSE-akademici het beweer dat, voordat vrede en harmonie in Afrika bereik sou word, multikulturele samelewings mettertyd in nuwe gewade geplooi sal móét word, ongeag die etniese – of rassesamestelling van gemeenskappe.  

Hul teorie vorm die basis van 'n liberalistiese siening wat individualiteit bo kommunaliteit stel om as sosiale en regsnorm te dien. Dit verskaf die onderbou vir nasiestate gedurende die moderne era.  

Hulle beweer dat kommunaliteit en gemeenskapsregte by etniese gemeenskappe as 'n oudmodiese en gevaarlike praktyk beskou moet word. Individuele regte kan dit beter as beskawingsnorm hanteer.

Liberalisme wat op 'n regsbasis gefundeer is, veronderstel dat elke individu sy eie persoonlike stel belange en doelwitte het. Die liberalisme is op soek na 'n neutrale regsraamwerk wat aan elke individu 'n gelyke kans sal bied, sodat hy as 'n vrye morele entiteit mag optree.

Voorstanders van dié ideologie argumenteer verder ook dat 'n persoon se waarde nie aan sy verwantskap met ander persone of gemeenskappe gemeet kan word nie, maar aan die keuses wat hy uitoefen. Die uitbreiding van individuele menseregte soos anti-diskriminerende maatreëls, word deur die internasionale liberale gemeenskap as vooruitgang beskou. Volgens hierdie maatreëls moet omlynings van gemeenskappe verdwyn.  

Maar 'n Wêreldbankverslag beweer die teendeel.  In hul belangwekkende verslag vra Ibrahim Elbadawi en Nicholas Sambanis die vraag: "Waarom is daar so baie burgeroorloë in Afrika?" Die verslag ontleed gewelddadige konflik sodat burgeroorloë beter verstaan kan word en metodes gevind kan word om daardie konflikte te voorkom.

Die Wêreldbankverslag bevind dat Afrika se burgeroorloë nie aan sy etniese of religieuse diversiteit te wyte is nie, maar aan ander oorsake. Hulle betwis dus die LSE se siening en verskaf wetenskaplike gegewens om hul bevindings te staaf.   

Die verslag bevind onder meer dat 'n gebrek aan toegang tot natuurlike hulpbronne spanning binne nasiestate skep wat die basis vir burgeroorloë vorm. Met behulp van onlangs geformuleerde modelle maak hulle 'n ontleding van burgeroorloë in 161 lande gedurende die tydperk 1960 – 1999. Daarmee bewys hulle dat die hoër voorkoms van burgeroorloë in Afrika nie aan die etno-linguïstiese fragmentasie van Afrikalande te wyte is nie, maar eerder aan die voorkoms van armoede, afhanklikheid van natuurlike hulpbronne en mislukte politieke stelsels.  

Armoede skep onrus; afhanklikheid van hulpbronne skep mededinging daarvoor en mislukte politieke stelsels verskaf die morele vonk wat burgeroorloë laat ontketen. Hoewel dit gewoonlik inwoners van 'n bepaalde stam of gebied is wat gemobiliseer word om vir oorlewing in opstand te kom, hou etnisiteit as sulks geen kousale verband daarmee nie.

Die verslag beweer verder dat etniese diversiteit die prosesse vir intergroeponderhandeling juis bevorder en dus politieke stabiliteit aanhelp eerder as benadeel. Hierdie prosesse verloop gewoonlik vreedsaam as etniese groepe voel dat hulle voldoende politieke verteenwoordiging geniet en wanneer die ekonomie 'n regverdige geleentheid vir produktiewe ekonomiese aktiwiteit bied.  

Op die oog af klink dit na 'n heeltemal logiese formule vir vrede, naamlik voldoende politieke verteenwoordiging, gepaardgaande met voldoende ekonomiese betrokkenheid om 'n bestaan te kan maak.  

Die afleiding kan dus gemaak word dat sou hierdie kernbevinding binne 'n staatkundige model toegepas kon word, daar vrede en voorspoed op die vasteland sou kon heers, mits daar nie konflik op ekonomiese gebied sou plaasvind nie.

Maar dit klink veels te Verwoerdiaans om in die praktyk toe te pas. Die Suid-Afrikaanse situasie ná 1994 druis byvoorbeeld reëlreg daarteen in. Regstellende aksie, transformasie, SEB, ens., slaag daarin om die Afrikanerminderheid van die land se hulpbronne te weerhou. Dit skep presies dieselfde spanning as wanneer een Kongolese stam verhoed word om water uit 'n rivier te gebruik, vis te vang, hout te kap of hul beeste te laat wei.

Dit is aksiomaties dat hoe wyer 'n gebied om heterogene gemeenskappe getrek word, hoe meer etniese groepe word by die gebied ingesluit en hoe kleiner is die politieke verteenwoordiging van die verskillende gemeenskappe daarbinne.  

Deur Pretoria se munisipale grense byvoorbeeld tot ver buite Gauteng se grense te trek, waardeur getalryker aangrensende etniese gemeenskappe by Pretoria ingesluit word, word politieke verteenwoordiging vir Pretoria se belastingbetalers grootliks afgewater en het hulle gevolglik geen seggenskap meer in munisipale sake wat hulle ten nouste raak nie.  Dan word stadsburgers deur vreemdelinge van buite bedien. Selfs Mamelodi lê nie binne die Pretoriadistrik nie, maar is deel van die aangrensende Cullinandistrik.

Onder die vaandel van die liberale demokrasie kan daardie vreemdelinge die stad se ware meerderheid, naamlik Pretoria se Afrikaners, se historiese erfenisse soos straatname na hartelus vernietig. Vir die werklike stadsmeerderheid bestaan daar geen alternatiewe institusionele kanale waardeur hul eie sake bevorder kan word nie en word die aandrang op sodanige strukture as isolasionisties, polities onkorrek en 'n hunkering na apartheid beskou.  

Wat in Pretoria gebeur, is die norm regoor Afrika, en verklaar waarom die vasteland so sukkel om van homself bevry te word.  Dit is waarom die vasteland se regerings nie staatkundig kan vorder nie.

Die liberale demokrasie in 'n nasiestaat is dus 'n probleem vir Afrikalande met heterogene kultuurgemeenskappe, tensy 'n verdieping van die demokrasie doelbewus nagestreef word. Bevolkings as geheel het hul selfbeskikking by onafhanklikheid ontvang, maar vir kleiner volke binne die oud-kolonies was die werklikheid anders.  

Die logiese uitvloeisel van 'n liberale demokrasie in Afrika is dat slegs die grootste groepe op selfbeskikking aanspraak kan maak terwyl die kleiner volke se belange en aspirasies ondergeploeg word. Sou hulle daarteen beswaar maak, word hul besware as "rassisties" of "hunkering na die goeie ou dae" beskryf. Sulke gefrustreerde gemeenskappe word dan onstabiele gemeenskappe.

Is daar nog iemand wat glo dat die tuislandgemeenskappe vandag beter daaraan toe is sonder die selfbeskikking wat hulle voor 1994 gehad het? Is hulle gelukkig met hul huidige situasie? Gaan hulle dit nog veel langer aanvaar? Presies dieselfde geld vir die res van Afrika, waar kleiner volkies hul selfseggenskap heeltemal ontsê word.  

Om op 'n liberalistiese begrip soos nie-rassigheid en die hoop op 'n gedeëtnifiseerde bevolking as 'n resep vir langdurige vrede binne 'n veelrassige land te steun, is nie slegs naïef nie, maar ook uiters gevaarlik.  

Dit stuur die land onherroeplik nader aan die afgrond van rasse- en etniese spanning. Deur gemeenskappe se groepsregte te erken en te beskerm en om respek tussen groepe te bevorder, het die land 'n veel beter kans op vrede as 'n kunsmatige deëtnifiseringsproses wat almal deur 'n worsmasjien wil stuur. Hierdie stelling is veral van toepassing tussen die swart etniese groepe van die land.

In artikel 234 van die land se grondwet word voorsiening gemaak vir die formulering en instelling van sodanige groepsregte, juis om potensiële spannings tussen groepe te ontlont en om die demokrasie te verdiep. Die kommissie vir die beskerming van die regte van taal, kultuur en godsdiensgemeenskappe het volgens artikel 185 van die grondwet die opdrag om sodanige regte te identifiseer en te omskryf. Die kommissie, wat in 2002 gepromulgeer is en wat baie miljoene rande gekos het, het egter nog geen gemeenskapsregte geïdentifiseer wat hy moet beskerm nie.

Die tyd het nou aangebreek vir Afrikaners, wat hulself as 'n kultuurgemeenskap beskou, om op die beskerming van hul kultuurregte aan te dring en om hul gemeenskapsregte formeel op te eis. Daardie regte sluit in die regte op die behoud van hul erfenisgoedere soos monumente, straatname, dorpsname, moedertaalonderrig, skoolkurrikulering, ens. Vandag is Afrikaners op hulself aangewese om hul lot self te bepaal; die regering kan dit nie meer vir hulle doen nie.

roulette games noФильчаков прокурор харьков

Oorklassifisering lei tot verdeeldheid

08:59:59 Ek dink die probleem met baie Boerevolkers – net soos sekerlik met sommige Afrikanervolkers – is 'n behoefte om die "volk" te oorklassifiseer en of selfs te kategoriseer. Terwyl etniese klassifikasie van waarde is om ons eie identiteit te verstaan, moet ons sekerlik ruimte laat vir die vloeibaarheid van volksidentiteit. Die kategorieë Boer en Afrikaner dui op tydsgrepe in ons volk se proses van evolusionêre ontwikkeling.

Net soos Johann Wingard my verkeerdelik as voormalige Broederbonder, FAK- of Afriforumlid wil kategoriseer, doen hy sy eie volk onreg aan deur 'n te enge definisie. Hoewel ek met sommige aspekte van Wingard se historiese analise saamstem, het ek 'n probleem met sy behoefte om soos meeste "ou regses" die Afrikaner die Boer se mindere te maak. Of die Afrikaner met die ingryping van die NP tot stand gekom het, is werklik nie van belang nie (in elk geval is daardie argument 'n oorvereenvoudiging). Wat van belang is, is die ontstaan van daardie nasionalisme as 'n  historiese werklikheid. Dit het 'n histories bepalende rol vir ons hedendaagse werklikheid en selfdefinisie.

Wingard, soos die meeste Boerevolkers, probeer ons volksevolusie omdraai deur ons terug te  definieer tot in die 19de eeu. Sy neerhalende en ekslusiewe verwysing na die "Cape Dutch" is simptomaties van hierdie retrospektiewe volksdefiniëring. Dit is dan ook hier waar die Afrikanervolk 'n meer inklusiewe term is wat, anders as die "Boerevolk", voksgenote buite die Transvaal insluit eerder as om hul te vervreem. M.E.R. het mos gesê: "Paul Kruger is dan ook in die Kaap gebore!"

Net soos die Burghers van die twee republieke en die Kaapkolonie 'n gedeelde en afsonderlike verlede had, bestaan die werklikheid dat verskeie invloede (uniewording, nasionalisme, ens.) hul in die 20ste eeu in een volk saamsnoer.  Bloot omdat individue die "eksperiment" of metode wat dit tot stand gebring het afkeur, maak nie daardie ontwikkeling ongedaan nie. Die Burghers ("Boere") was 'n werklikheid, net soos die Afrikaner 'n werklikheid geword het. Dis wel so dat Afrikanervolksidentiteit weens die afgang van die Afrikanerstaat skade gelei het, maar die magte van Westerse modernisering het waarskynlik net soveel en dalk selfs meer daarmee te make. Die belangrikste feit is dat die volksevolusie voortgaan.

Skoolkinders se vertoon van die Vierkleur, die Republiekvlag by sportbyeenkomste, nuutgevonde belangstelling in Afrikaner- en Boeregeskiedenis, Afrikaanse musiek, en so meer, is alles verblydende ontwikkelinge. Nogtans beteken dit nie die herrysing van die "Boerevolk" nie. Laasgenoemde is doodeenvoudig nie moontlik nie want die Boerevolk – net soos die Afrikanervolk van die Verwoerdera – is in tyd en ruimte beperk. Doodgewoon, daardie sosiaal-politieke verskynsels kan nie herleef nie. Ons etniese wese en die omstandighede is net te geheel anders. Ons etniese voorgangers is wel belangrike motiveerders vir die mobilisiering en herontwaking van ons volksnasionalisme. In die huidige konteks is die groeiende behoefte aan volksidentiteit waarskynlik 'n respons op die swart verdrukking van die Afrikanervolk. Dit maak dit geensins minder geldig nie.

Wingard kan nie deur die terugroep van die skelwoord, "Cape Dutch", die skoolseun in Caledon, Orania of Bellville wat die Vierkleur, Rebellevlag of Prinsevlag op sy tas geverf het uit ons volksbestaan definieer nie. Die Boerevolkers kan nie die horlosie tot die jaar 1900 terugdraai nie. Die proses gaan voort en 'n volk kan nie in 'n histories beperkende kategorie geplaas word nie.

Ongeag of Afrikaners die uitstekende "Ons vir jou" in hul duisende bywoon, is ons nie weer "Boere" (Burghers) nie. Ons hedendaagse politieke, kulturele en ekonomiese wêreld is net te ver verwyderd daarvan. Nogtans kan dit as waardevolle instrument dien om volksnasionalsme aan te wakker. Meeste volke oor die ganse wêreld lyk vandag radikaal anders as 'n eeu gelede. Die wese en aard van 'n volk is nóg staties nóg permanent.

Hoe dit ook al sy, in Kaapstad, Pretoria, Bloemfontein of waar ook al: ons volksnasionalisme is besig om te herontwaak. Net soos die Boerevolkers ons nie in die verlede kan laat leef nie, kan die linkses ons nie in 'n vae en gedeëtnifiseerde omskrywing (Afrikaanses) druk nie. 'n Volk se wese en strekking is nie uitgelewer aan ideoloë nie. Hul manipulasie is gewoonlik beperk tot dít wat die volk as aanvaarbaar beskou.

Of ons onsself Boere of Afrikaners noem, is minder relevant as die feit dat ons deur 'n grootse bestaanskrisis gekonfronteer word. Hierdie is ons krisis, in ons ruimte en tydsgewrig. Ons s'n verskil radikaal van ons voorouers se ervaring. Die hede bly iewers tussen die verlede en die toekoms. Ter wille van ons oorlewing as etniese en rasseminderheid mag ons nie onself intern kompartementaliseer nie. Ons moet die verlede respekteer, maar ons kan nie daarin leef nie.

воронеж шестигранники,лобановский александр досье

Dringend gesoek: Skelnaam vir Afrikaners

Image09:01:21 Sinvolle gesprekke rasselangs is onmoontlik in Suid-Afrika en een van die onverwagse redes het as’t ware oorgroot skoene, 'n woer-woerstrikdas en 'n rooi neus aan: Die algehele, lamlendige onvermoë van ander rasse en selfs ander blanke taalgroepe om 'n goeie, standhoudende skelnaam vir die Afrikaner uit te dink. Daar was al pogings, ja, maar niks waaruit die gif nie verdamp het nie.

Die naam “Boer” was selfs eers 'n kwetswoord. Die Xhosas, byvoorbeeld, het die woord gevat, hom liederlik gebuig en vir ons as “mamparra” teruggegee. (Die Sunday Times het heel selfvoldaan die kat lustig aan die stert rondgeswaai… en 'n komieklike padda aangebring by hulle “Mamparra van die Week”-rubriek.) Die woord “Boer” het aanvanklik 'n veel venyniger inhoud as bloot akkerbouer of vee-eienaar bevat.

Dit was gelaai met die betekenis van stuurse, dikwels ongeletterde, nougesette rowweling. Dit was 'n nuttige brandnetel om die sogenaamdes mee te looi… as hulle net wou saamwerk. Maar hulle het nie teruggedeins van die benaming of hulle hande histeries ten hemele gegooi nie. Hulle het die naam eerder aangegryp, hulleself daarmee beskryf en toe voortgegaan om die naam in te kleur met veelbenyde eienskappe soos trots, dapperheid, skranderheid, uithouvermoë, medemenslikheid en hartlikheid – kenmerke wat deesdae met die Afrikaner vereenselwig word.

Daarmee het die Boer 'n koeëlvaste waarheid bevestig: Dis nie die naam wat die persoon vorm nie maar die persoon wat betekenis aan die naam gee. In die weermag het ek 'n Afrikanertroep gesien wat homself voorgestel het as 'n Plank (“Plenk” soos die Souties dit uitgespreek het, was hulle gunstelingskelnaam vir 'n Afrikaner wat hulle tradisioneel as dof, verstar en met bekrompe horisonne gesien het.) Maar daarna het hy, stroopsoet, voortgegaan om hulle menings te probeer uitlok oor sulke obskure onderwerpe soos die Brahms-Wagner-omstredenheid, die nasciturus-fiksie in moderne regspraak, Hamlet se worstelinge as dapperheid of lafhartigheid, die vyf punte van Calvinisme, wie John Galt werklik is en Decartes se “cognito ergo sum”-stelreël… sonder sukses.

Die feit dat hy nie net elke redenaars- en vasvrakompetisie daarna gewen het en as soort van 'n wandelende ensiklopedie, mediese handleiding, regsbiblioteek en berader opgetree het nie, maar ook opgeruimd onder druk gebly het en later in Angola kalm gereageer het onder vuur, het die Souties nie verhoed om na hom as 'n Plank te verwys nie. Maar dit was nou 'n woord wat hulle met 'n sekere besitterstrots aangewend het. Hulle het, kortom, gespog met “hulle” Plank en wee die buitestaander wat neerhalend oor hom sou wees. Hierdie troep het vir ewig die manier hoe hulle na Afrikaners – Planks – gekyk het, verander.

Hierdie beginsel – dat 'n mens betekenis aan die naam gee en nie andersom nie – is nie een wat posgevat het onder liberale blankes of onder die swart bevolking nie. Moord, verkragting of bloedskande is nie misdade wat hoegenaamd dieselfde gebelgdheid ontlok as die gebruik of selfs net verwysing na die woord “kaffer” nie.

 
'n Eeu gelede was hierdie 'n neutrale woord; bloot 'n naam vir die swart ras. Mohandas Ghandi, die hoogste god in al wat 'n wimperfladderende liberalis se Pantheon is, het in 1904 nog bitter in die pers gemor oor die “Kaffirs.”

Later het die woord egter blykbaar 'n betekenisverskuiwing ondergaan en dui nou, in die gemoed van swartmense, nie meer bloot hulle ras aan nie. Dit het nou die inhoud van iets soos “onnosel, lui, dierlike barbaar deurtrek met basiese welluste". Beskryf dit alle swartmense of selfs swartmense oor die algemeen? Natuurlik nie! Maar dit beskryf Idi Amin, byvoorbeeld.

Dit word toenemend moeilik om 'n naam, enige naam, te mag gebruik om swartmense se ras te identifiseer. Ander name waarvan die temperatuur geneem en wat as te koorsig beskou is, sluit “Inboorlinge,” “Bantoes,” “Naturelle” en die lompspeelse “Plurale” in. Tim du Plessis, Rapport se ontgogelde liberale redakteur, kou juis verlede Sondag sy binnewang oor die krisis of ons van “swartmense” mag praat of eerder “swart mense” moet sê.

Hy was nie die enigste rubriekskrywer wat dié naweek oor rassisme en “nie-rassigheid” getob het nie. Chris McEvoy is een van daardie selfvoldane liberalistiese Engelse meningskrywers wat nog nie besef dat sy wit vel soos 'n neonlig buite die laer skyn nie. (Hy maak byvoorbeeld protes oor misdaad af as die “lugaanvaltipe, neulerige gekerm” van wit stedelinge.) In 'n hele rubriek oor die woord “kaffer,” skryf hy nie een keer die woord uit nie. Hy dui dit nie eers aan as die gebruiklike, saggiesknor “k-woord” of “k****r” aan nie; hy praat van die “K-bom".

Dit, skryf hy, is ontwerp om swartmense “uit te haal” terwyl dit “die geboue wat hulle gemaak het, ongeskonde laat". Nee, ek speel nie. N24 het dié lawwe trapsel op hulle webwerf gepubliseer.

Dit kan nie wees dat hy besef het hoe breingevries dié stukkie filosofie van hom is nie, anders sou hy dit bloot uitgevee het. Nadat hy egter in die rondte gebrom het soos 'n vlieg in 'n Oros-plassie, en wasemrig gefantaseer het oor sulke eklektiese gedagtes soos dwelms, kodewoorde, troglodiete en die vreugde daarvan om 'n seksimplement vir 'n bejaarde grootmoeder vir haar verjaarsdag te gee, flerts hy teen die stroom van sy eie argument in. Nou is die woord nie meer ontwerp om “swartes” mee “uit te haal nie". Die ontstaansdoel is nou nie meer ter sprake nie. Dit maak nie saak waarvoor iets ontwerp is nie, beduie hy. Wat belangrik is, is waarvoor dit aangewend word. 'n Krieketkolf is gemaak om 'n “klein leerbal oor 'n oorgroot veld rond te klits” maar bloot as gevolg daarvan is dit nie aanvaarbaar om iemand daarmee oor die kop te klits nie, redeneer hy.

Ai. Dit is nie witmense wat die aanwending van die woord verander het nie. Hulle het dit deurgaans bloot gebruik om die swart ras aan te dui. Dit was swartmense wat van die woord “kaffer” as’t ware die krieketkolf gemaak het waarvan McEvoy praat en dit is húlle wat die kop hou om daarmee geslaan te word.

McEvoy reken die woord verval toenemend in onbruik maar dis net omdat hy homself toegespin het in sy eie snoesige wêreld; as’t ware sy motorvenster teen die waarheid opgerol het soos hy maak om straatbedelaars te ontmoedig. Hierdie woord is besig om veld te wen, toenemend en vinnig. Die rede daarvoor is te vind in die wortel van swartmense se beswaar teen die benaming en dit is: Minagting.

In 1994, en omtrent dwarsdeur die Mandela-era en selfs daarna, het blankes nog die nuwe gedagte van swart voortreflikheid ondersteun en het die woord “kaffer” sy weg na die argief begin vind. Maar deesdae, met 'n hernude besef van presies hoe lamlendig, onnosel, vraatsig en verroestend swartmense met die stuur van die land in hulle hande te werk gegaan het, is daar nuwe skeptisisme oor die bekwaamheid van swartmense en 'n hernude agterdog oor hulle motiewe. En die woord “kaffer",  helaas, is besig om nuwe asem te skep.

MvEvoy stel darem 'n daadwerklike oplossing voor, nie een van daardie newelrige, edelagtige maar onhaalbare skimidees so geliefd onder linkse hoepels nie, maar iets prakties en haalbaar. Dit is 'n voorstel wat hy, helaas, blykbaar nie die ghoene voor het om tot die logiese einde daarvan aan te beveel nie.

Swartmense, sê hy, moet die angel uit die woord “kaffer” trek deur dit self te gebruik. Hy demonstreer dit aan hand van die voorbeeld van die swart Amerikaanse komediant, Richard Pryor, wat die skelwoord “nigger” as deel van sy komediesketse begin gebruik het. Deesdae is dit 'n alledaagse woord in die ghettolewe van swart Amerika en spoel selfs oor in die hoofstroom in.

McEvoy laat egter na om te noem  dat dieselfde  swartmense wat in die dwelmbendekultuur van mekaar as “niggers" praat, hulle ma’s en vrouens “tewe” noem en hulle vriende “moederbeslapers". (Laasgenoemde woord preuts en met 'n kopknik in Anton Prinsloo se rigting vertaal.) Voorts weet hy blykbaar nie dat die woord “kaffer” wel 'n verbruikerslewe onder township-swartes het nie. Voetbalbaas Irvin Khoza het dit hoeka vroeër vanjaar teenoor 'n swart joernalis gebruik en ons weet hoe dít vir hom uitgewerk het.

Maar McEvoy is nie verkeerd nie. As swartmense begin om die woord self te gebruik, en nie net in hulle eie monde te neem nie maar om aan te dring dat ander rasse ook so na hulle verwys, is die krieketknuppel uit hulle teenstanders se hande geneem.

As hulle sou voortgaan en dié naam met onderskeiding, prestasie, produksie, trots en passie vul, sal “kaffer” 'n naam wees wat met trots gedra word en waarna ander rasse en nasies aspireer.

Presies soos die naam “Boer".

Intussen, kan iemand asseblief 'n standhoudende, diepstekende skelnaam vir blanke Afrikaners uitdink? Dis darem nie regverdig dat 'n eenvoudige woord wat met 'n “k” begin vir swartmense alleenreg gee op soveel hoogheilige verontwaardiging nie.

magic bomb slotФільчаков Олександр Васильович

Al kry die stad ‘n nuwe naam, Tshwane bly steeds ‘n dom bobbejaan

ImageDie gevegte wat onlangs by die vergadering in Pretoria-Noord uitgebreek het tydens die vergadering oor die naamsverandering van Pretoria en die straatname, is net nog 'n bewys van waarmee ons te doen het. Die onbeholpe, opsetlike, Swartafrikakultuur van vernietiging wat so dikwels op ons vasteland te siene is.

Hier is ook 'n inherente teenstrydigheid ter sprake. Enersyds word daar met demokrasie gedweep, maar andersyds word die polisie in die styl van Zimbabwe ingespan om 'n vergadering waarvan die regering nie hou nie, uiteen te jaag.

Net so heers daar soveel omstredenheid rondom die betekenis van die naam, Tshwane. Vir party is dit 'n hoofman, wat daar verbygetrek het, terwyl dit vir ander weer iets soos "aap", "bobbejaan" of iets dergeliks kan beteken, en nie een swart doktor of professor kan met sekerheid sê wat dit werklik beteken nie. Welkom in Afrika!  

Die ou gesegde van ape en goue ringe kan hierso opgehaal word. Al word die naam van Pretoria verander, die stad is en bly Pretoria vir mense dwarsdeur die wêreld. Geen hoeveelheid wilskrag en denke van die ANC en sy bondgenote sal dit verander nie.

Die enigste manier waarop die onbeholpe swart nasionaliste die bestaan van Pretoria, wat vir die regerende party net so belangrik is vanweë sy funksie as administratiewe hoofstad, kan uitwis, is as die stad met die grond gelyk gevee word. Dit maak nie saak hoeveel standbeelde die huidige owerheid laat giet van sogenaamde hoofmanne, ape, bobbejane en beeste nie, dit verander geen snars aan die swartman se primitiewe verlede nie.

Wat die swartman nie besef nie, is dat hy sy energie aan die verkeerde dinge bestee, en dit is wat hom vorentoe baie duur te staan kan kom. In sy groeiende wellus om onbeheersd voor te gaan en alles wat hom aan apartheid laat dink te vernietig, laat hy sy gedagtes al verder van sy eie voortbestaan dwaal, totdat hy op een oggend wakker word – vrek honger, doodsiek en met niks.

Die voedselhulp en ontwikkelingshulp wat so mildelik van die VSA en Sjina af gekom het se dae is getel. Of Zuma nou een of 100 besoeke aan dié lande bring, maak nie saak nie. Elke land se regering het 'n verantwoordelikheid om aan sy eie burgers te dink, en dit sal wel geskied ten koste van armer kleiner lande wat nie hulleself wil help nie. Lande wat ook Suid-Afrika insluit.

Die swartman se afbreek van alles wat vir die blanke belangrik is, sal nie een jota of titel verander aan sy vermoë om te kan werk en dink nie. Sy agterstand sal voortduur, en op dié manier sal hy voortgaan om blankes te antagoniseer tot op 'n punt. Saam met die voortduur van sy barbaarsheid en vernietigingsorgie is hy besig om homself te vernietig. En soos dinge al vir die laaste 14 jaar lyk is hy te dom om dit te besef.

Ons verkeer nou in die tyd wat die liberale met hulle bloeiende harte veroorsaak het en ek het slegte nuus vir hulle ook. Dít wat van die Afrikaner geëis word, gaan ook van hom verhaal word, hetsy in goed of in bloed. Die swartman gaan nie vra of jy liberaal is, en of jy 'n anti-apartheid stryder was nie. Jou velkleur is reeds genoeg om jou doodsvonnis – net soos die ander Afrikaner s'n – te teken.

Feit is, die swartman wil nie gehelp word nie. Want saam met kennis, word daar verantwoordelikheid geleer, en geen selfrespekterende swarte wil sy geboortereg van bakhandhulpeloosheid, geweld, korrupsie en rassisme verruil vir kennis en 'n beter lewe nie. So iets is ongehoord, en selfs die ANC het dit gepredik toe hulle jare terug gesê het: vryheid vóór kennis en opvoeding.

Indien die swartman dink dat die Afrikaner hom in die verlede gehaat het, wil ek graag die volgende stukkie inligting deel. Dít wat in die verlede was, is niks teenoor wat die Afrikaner nou begin voel teenoor diegene wat hom van alles wat hy gebou het, wil beroof nie.

Met dít wat die swartman nou aan die blankes doen, is hy besig om 'n uiters gevaarlike vyand te skep. Daar is min dinge so gevaarlik soos 'n Afrikaner wat moet veg vir sy voorbestaan en sy lewe. En vir dié van sy vrou, kinders en familie.

Optrede soos wat gebeur het waar 'n blanke met 'n stoel geslaan is en daarna in hegtenis geneem is, gaan nie die swartman se saak bevorder nie. Dit laat vir seker die polisie soos iets uit Zimbabwe voorkom, met ons regerende partye in die rol van Robert Mugabe. Dít, tesame met die hardhandige geruk en -pluk aan Afrikanervroue is vinnig besig om die bietjie verdraagsaamheid wat die Afrikaner het weg te vreet soos suur op 'n oop, rou wond.

Eers maak dit seer…mens kan so bietjie uithou…dan raak dit erger…hou steeds so bietjie uit…en dan breek die bande wat mens vashou. Dit is daardie tyd wat die swartman uit die pad van die Afrikaner sal moet bly.

Daarmee saam laat insidente soos wat ook onlangs in die nuus was, waartydens 'n Afrikanerman in aanhouding (op twyfelagtige gronde) deur ander (swart) gevangenes verkrag is, terwyl 'n groot groep hulle hart uitgesing het om die man se gille van pyn te verbloem 'n wrang smaak in die mond.

Wat wel duidelik is, is die feit dat die Afrikaner tot nou toe met 'n stel reëls gewerk het wat geen indruk maak op die swartman nie. Iets wat mens opmerk as mens na dele van Afrika kyk waar geweld die botoon voer, hoe wreder en gemener die persoon is, hoe hoër ag het die ander vir hom.

Tot nou toe was die Afrikaner nog net heeltyd te netjies, te beskaafd om te kan meeding in die arena wat vandag se politiek geword het. Dalk het die tyd aangebreek dat die Afrikaner moet sê: "tot hiertoe" en dat hy die netjiese beskaafdheid moet vat, keel afsny soos wat mens 'n skaap slag, en dan die stryd na die swartman neem op terme wat hy verstaan.

Die tyd wat ons as Afrikaner het om te besluit raak nou vinnig min, en elkeen sal 'n besluit moet neem na die een of ander kant toe. Gaan lê en laat hulle op jou trap, of staan op en doen iets aan die saak.  Op 'n manier wat ondubbelsinnig die boodskap oordra dat sulke barbaarse gedrag soos wat onlangs plaasgevind het – en ook al die afgelope paar jaar plaasvind in die vorm van moorde, verkragtings, aanrandings, geweld en diefstal – nie meer verdra sal word nie.

Indien mense die land wil verlaat, beter hulle nou vinnig die planne in optrede omskakel, maar ek is bevrees, vir die meeste Afrikaners is dit reeds te laat.

Met die ineenstorting van die wêreldekonomie, en al hoe meer lande wat dinge begin moeiliker maak vir voornemende emigrante, sal die groter meerderheid hier moet bly en die situasie verdra, op watter manier ook al.  

Om enige hoop op die VF Plus se aansoek dat die Afrikaner as minderheidsgroep en as bedreigde spesie eken moet word te plaas, is totale dwaasheid, aangesien UNPO niks aan die saak kan doen nie. Papier is baie geduldig, soos die Afrikaner al meer as eenkeer tot sy bittere spyt geleer het.  

Dit is in die hande van die Afrikaner om sy eie heil uit te werk, en slegs baie genade en harde werk sal sy voortbestaan voortaan kan verseker.     

навесные светильники потолочныепрокурор харьковской области

Minderheidsvolke se soewereiniteit: ?n Standpunt

Image“Vryheid is nie ‘n toestand wat deur een of ander sosiale kontrak tussen staat en burgers beding moet word nie, dit is ook nie ‘n voorreg waarvoor mens dankbaar moet wees nie. Vryheid is gesetel in die inherente outonomie wat elke individu besit; ‘n onvervreembare sosiale reg wat onlosmaakbaar in die menslike psige gewortel is.” (Mahatma Ghandi)

In gesprekke met hooggeplaasde ANC-lede word dit duidelik dat minderheidsregte as ‘n interne aangeleentheid beskou word en dat die huidige “regstellende” maatreëls,  transformasie, grondhervorming, rassekwotas en swart bemagtiging as ‘n geregverdigde regstelling van die verlede beskou word wat nie aan die internasionale reg onderhewig is nie.  

Wetenskaplikes beweer egter dat vanweë die interaksie tussen minderheidsregte, soewereiniteit en kapitalisme, die regte van minderheidsvolke deesdae op die “terrein van internasionale samewerking” val.  

In veelvolkige state ervaar minderheidsvolke gewoonlik ‘n verdeelde lojaliteitsgevoel wat soms tot binnekonflik lei. Hulle ervaar ondermeer dat ‘n spontane samehorigheid binne hul etniese gemeenskap bestaan, maar dat ‘n mate van identifikasie en gemeenskaplike belange terselfdertyd ook met die groter gemeenskap ervaar word.

Minderheidsvolke is dus bereid om hulle spontaan aan meerderheidsoorheersing te onderwerp en die gemeenskaplike regering te gehoorsaam. Belastingbetalers wat byvoorbeeld deur ‘n gedeelde burgerskap geborge voel, se vertroue in “hul” regering word daardeur versterk, sodat hulle bereid is om hul belastings getrou te betaal om die staat mee te finansier. Die ryker en armer streke en gemeenskappe van die land word sodoende saamgebind.  

Maar daardie samehorigheid wat so spontaan tussen lede binne ‘n gemeenskap bestaan, is sigbaar afwesig tussen gemeenskappe. Apartheid se erflating het dus niks daarmee te doen nie, dis gewoon ‘n natuurwet.

Volke se reg tot selfbeskikking beteken nie noodwendig dat elke volk, hoe klein ookal, altyd sy eie onafhanklike staat sal kan vestig nie. Binne veelvolkige state kan volke vreedsaam met mekaar saamleef, soos wat byvoorbeeld die Engelse, Walliesers en Skotte binne die Verenigde Koninkryk doen. Maar hulle sal dit slegs doen as hul nasionale regte gerespekteer word en die kleiner volke nie deur die sterker volke oorheers word nie – veral nie op taal, kultuur en onderwysgebiede nie.  

Sou dit gebeur, begin politieke druk opbou wat die voortbestaan van die nasiestaat bedreig – hoofsaaklik vanweë die feit dat die brose solidariteit tussen die volke van die land verbrokkel het. Die brûe tussen etnië is weggespoel. Vir die regering se nasiebouprogram om binne ‘n veelvolkige land soos Suid-Afrika te slaag, moet die solidariteit tussen die volksgemeenskappe verstewig word; beslis nie om die identiteit van gemeenskappe aan te tas of te transformeer nie. Laasgenoemde is ‘n sigbare teken van ‘n staat wat besig is om te misluk.

Deur state se soewereiniteit word die politieke onafhanklikheid van ‘n land gewaarborg en die toestand geskep waarin minderheidsvolke op hul selfbeskikking kan aandring of kan uitleef.  Hoewel min volke vandag werklik soewerein is — deurdat hulle een of meer van hul soewereine magte aan ‘n groter geheel (soos bv. aan die EU, die IMF ens) afgestaan het — besit state egter nog verskeie elemente van soewereiniteit.  

Die soewereiniteit van ‘n demokratiese land beteken dat sy bevolking as geheel soewerein is en sy soewereiniteit demokraties onvervreembaar is.  

Binne ‘n veelvolkige land is minderheidsvolke ook soewerein, nie slegs die sogenaamde demokratiese meerderheidsgedeelte nie.  

Gevolglik het geen regering of parlementêre meerderheid die reg om binne ‘n veelvolkige staat een volk sy soewereiniteit te ontneem nie – dit is onwettig en onaanvaarbaar dat ‘n geslag die reg ontneem word om sy eie leefwyse self te bepaal.    

Om die 1994 magsoorgawe in Suid-Afrika dus as ‘n opsegging van Afrikaners se soewereiniteit te vertolk waar hulle hul vryheid vrywillig prysgegee het om hulle aan die arbitrêre optrede van ander volke te onderwerp, word deur puriste as ‘n juridiese dwaling en groteske politieke naïewiteit beskou.  

As volksgemeenskappe mekaar se reg op hul soewereiniteit respekteer, oftewel hul reg op vryheid, kan spontane samewerking tussen vrye volke plaasvind omdat hulle op die basis van juridiese gelykheid en in ‘n gees van onderlinge vertroue en samewerking met mekaar versoen is; ‘n logiese en aanvaarbare wyse van samewerking tussen volke.  

Deur die demokratiese proses egter binne ‘n veelvolkige land slegs aan te wend om die mag te bekom, waarna minderheidsvolke geminag en nuwe ongelykhede geskep word, word allerweë as ‘n vyandige daad beskou.  Dan word die vernietigende kragte van wantroue en onsekerheid op die politieke landskap losgelaat en die voortbestaan van die nasiestaat bedreig.

Deur hul regte te erken en te beskerm, sodat hulle vrede bo onrus sal verkies, of in die ideale scenario, waar ‘n konflikomgewing in ‘n voorspoedomgewing omskep kan word, sal die allerbelangrike gevoel van sekuriteit vir ‘n minderheidsvolk geskep word.  

Die verantwoordelikheid berus dus op regerings om sy pligte na te kom ten opsigte van minderheidsregerings se reg op selfbeskikking binne die politieke werklikhede van ‘n land.  Internasionaal word die vlak van volwassenheid wat deur regerings bereik is, gemeet aan die mate van selfbeskikking wat sy minderheidsvolke geniet —  hoe sodanige minderhede met mag vertrou word.

Die dilemma vir Afrikaners is egter die mate wat sy volkskap onderling tussen lede van daardie gemeenskap geniet.  By die Boerevolk gedeelte is die getalle klein met ‘n intense gevoel van solidariteit, maar onder Afrikaners, oftewel wit Afrikaanssprekendes, bestaan twyfel oor ‘n gemeenskaplike kultuuridentiteit, ‘n identiteit wat baie van hulle met ander Afrikaanspraters wil deel.

Binne so ‘n heterogene groep is dit vir enige regering moeilik om aan taalminderhede se eise vir minderheidsregte te voldoen, omdat lede mekaar om elke draai weerspreek. 

какое нужно оборудованиеДанильченко

Afrikaners en politieke werklikhede

Image10:58:41 In sy stuk, Afrikaners moet realisties wees, pak JH du Toit sy krismisboks pakkie vir pakkie uit.  Dit is egter nie moontlik om enige verassing of nuwe nuanse by hom te vind nie.

Dis weer dieselfde geykte uitdrukkings, weer dieselfde clichés, soos: "Die idee dat jonger Afrikaners hul etnisiteit herontdek weens 'n hunkering na volksidentiteit is net so onakuraat as die mitiese 'Boerevolk' waarna hy verwys. Die term 'Boerevolk' is kontensieus en nie juis goed gegrond as 'n historiese etnisiteit of gepaardgaande naam nie. Die woord 'Boer' was ook 'n skelwoord soos 'kaffer' wat deur die Engelse aangewend is."  

Hierdie mening het ek reeds ad nauseam gehoor.  Maar ek het nog nooit van iemand gehoor wat deur die term "Boer" beledig gevoel het nie.

Du Toit is waarskynlik heeltemal onbewus van die feit dat baie hoërskoolseuns vierkleure vandag agter op hul skooltasse verf.  Kom, ek wed jou Du Toit het nie die verhoogstuk, "Ons vir jou", gesien nie.   Verder verwed ek 'n honderd rand dat hy lid van die Broederbond was, en tans 'n ywerige ondersteuner van die Afrikaanse Taalraad is, gekoppel aan die FAK, Afrikanerforum of Solidariteit.

 Laasgenoemde is prysenswaardige instansies wat, soos du Toit, hulself geroepe voel om die Afrikanervolk te red.  Maar die probleem is dat die Afrikanervolk nie gered wil wees nie, omdat daar nie meer soiets soos 'n Afrikanervolk bestaan nie.  Die Afrikanervolk was 'n projek wat die Nasionale Party en sy telge moes voed, maar waarvan die gom verweer het.   

Volksnasionalisme  is nog altyd aan staatsmag gekoppel. Soos ander ideologieë het dit ook 'n rakleeftyd.  Die geskiedenis het geleer dat op enkele uitsonderings na, nasionalismes 'n rakleeftyd van twee tot drie geslagte het.  Nasionalisme kan beskryf word as die ideologie van volke se geïndividualiseerde bestaan, 'n ideologie van sosiale begrensing, van sosiale kontinuïteit en van sosiale gelyksoortigheid, maar  wat tog verskeidenheid kan insluit.  Dit is die ideologie van 'n sosiale realiteit wat as die konsep van nasieskap ontstaan het en meelopend is met die twee dimensies van tyd en ruimte.

  Binne tydverband omlyn die geskiedenis 'n volk en die integriteit van sy landsgrense identifiseer 'n nasie in ruimtelike verband.  Hierdie twee werklikhede is die hoofbestanddele van 'n nasie se selfidentifikasie en soewereiniteit.  Die nasie vertolk sy geskiedenis en daardie vertolking sal verander as die nasie sou verander.  So ook die landsgrense.  'n Volk se eksklusiewe aanspraak op die landsgrense is slegs geldig solank hy die staatsmag beheer.  Wanneer hy daarvan afstand doen, dan maak sy opvolger aanspraak op daardie ruimte.  Dan verloor 'n volk sy volkskap en word sy lede tot enkelingburgers gereduseer.

Hiermee vervaag Du Toit se veralgemeende stellings van die Afrikanerdom tot irrelevante bespiegelings.

George Orwell skryf in 1945: "Nationalism is power-hunger tempered by self-deception."  Destyds het hy na die Duitse, Italiaanse en Britse nasionalismes verwys, maar sy insigte van destyds kan net so op die Afrikanervolk van toepassing gemaak word.  Orwell beweer dat nasionaliste hulself bedrieg deur aan hul eie meerderwaardigheid te glo, selfs wanneer die feite tot die teendeel hulle in die oë staar.  Hy sê dat 'n nasionalis tot die mees flagrante selfbedrog en oneerlikheid in staat is, maar die wete dat sy wandade in belang van iets gepleeg word wat groter is as hy, naamlik vir die saak, maak hom absoluut seker dat hy slegs die waarheid en geregtigheid deur sy optrede dien.  Enigiets wat trou aan die saak bevorder is toelaatbaar, maar feite met 'n negatiewe strekking word as verkeerd verwerp.  Sulke feite moet geplooi of verswyg word om die saak na behore te dien.

Tydens die dekades tussen die depressiejare en Republiekwording is die Boere en die Cape Dutch onder die begrip "Afrikaners" of "die Afrikanervolk" in een kraal gejaag.  Sommige geskiedskrywers beweer dat die etniese ontwaking van Afrikanerdom, oftewel die Afrikaners se volksnasionalisme, deur die herdenking van die 1938-ossewatrek ingelui is. By die "Ekonomiese Volkskongres" van 1939 is besluit dat Afrikaners 'n groter aandeel in die Suid-Afrikaanse ekonomie moes verkry.  Hierna het 'n etnies gebaseerde kapitalisme ontwikkel, wat bestuur en gedryf is deur SANLAM, Federale Voksbeleggings, die  Broederbond met sy tentakels in die Afrikaanse media, die Nasionale Party, die veiligheidsdienste, die akademie en die semistaatsinstellings. Baie van u was seker by die Voortrekkermonument in 1947 om die ontluiking van die Afrikaners se volksnasionalisme te ervaar.  'n Jaar later het etnies gesinde Afrikaners die staatsmag deur die Nasionale Party verkry.  

Jong professionele ingenieurs, regsmense, finansiële bestuurders, nyweraars, bemarkers, ja, noem maar op, het met sterre in die oë hul loopbane in die staatsdiens en by hierdie Afrikanerorganisasies begin.  Hulle wou vir die saak werk.

Baie het geglo dat daardie netwerk ontwikkel moes word om die Nasionale Party te dien.  Aanvanklik mag dit wel die geval gewees het, maar teen die sewentigerjare was die werklikheid andersom.  Die party het sakebelange begin dien.  Praktiese politiek is deur sakebelange bepaal. Beklee met staatsmag, kon Afrikaners op die hele Suid-Afrika aanspraak maak en is die Afrikanervolk se soewereiniteit deur die onaantasbaarheid van ons landsgrense en die standardisering van sy gekiedenis bevestig.  Lees gerus weer die jubelende volksliedere in die FAK-sangbundel om hierdie emosie te kan waardeer.

Afrikanersentiment het die Afrikanerbesighede laat groei met die oprigting van banke, bougenootskappe, versekeringswese ens. Regeringsbeleid het Afrikaners opgehef, sodat daar min werkloosheid onder Afrikaners was.  'n Groot deel van die jaarlikse fiskus het deur Afrikanerwerkers se hande gevloei en in die koffers van Sanlam, Volkskas, en Afrikaanse pers beland. Semistaatsbedrywe soos die poswese, spoorweë, Yskor en SASOL was die net wat Afrikaners van 'n loopbaan verseker het en wat Afrikanerdom se geldmag en invloed verder uitgebrei het.  Hierdie instellings het op Afrikanersentiment gedy en binne twee dekades kon enorme finansiële mag uitgeoefen word. Maar dit was teen 'n prys.  Teen die middel-sestigerjare het Afrikanernasionalisme sy eerste treë gegee wat dertig jaar later tot sy ondergang sou lei.

In 1965 het dr. Verwoerd vergeefs teen Federale Volksbeleggings se stap gewaarsku om nie die geheimsinnige internasionale wêreld van die mynwese te betree nie, aangesien die oorlewingstrategie van Afrikanerdom reëlreg met die mynhuise se belange gebots het. Die Britsbeheerde mynhuise het Afrikanerdom se politieke heerskappy as 'n verbygaande ongerief beskou en tydelik aanvaar.  Hulle het dus planne gesmee om die Afrikanerdom onder beheer van die mynmagnate te bring.  Die oorname van General Mining en later Union Corporation was die eerste ernstige stap vir die Afrikanerdom om die geheimsinnige binnekring van 'n  volksvreemde domein te betree wat voorheen as die Afrikanerdom se grootste vyand beskou is.  Dit was die enigmatiese skemerwêreld van die internasionale geldmag.

'n Gaping is doelbewus vir die Afrikanerdom oopgelaat waarin die stryd tussen etnisiteit en groot besigheid beslis sou word.   Tot almal se verbasing is aangekondig dat van kredietfinansiering gebruik gemaak sou word om die oorname van General Mining deur Afrikaanse sakebelange moontlik te maak.  Met 'n enorme skuldlas en die vooruitsig van 'n pot goud aan die einde van die reënboog sou invloedryke Afrikaners voortaan onder 'n vreemde juk moes trek.  Die probleem was egter dat slegs die Boeregedeelte van die Afrikanerdom enige etniese gewete gehad het. Die res is gerieflikheidshalwe as Afrikaners gekategoriseer.

Afrikanernasionalisme was voorheen op etniese kapitalisme geskoei en het daarmee saam gegroei. Etniese kapitalisme was 'n netwerk wat alle fasette van die Afrikaner se bedryfs- en kultuuromgewing, soos 'n reusevisnet bymekaar gehou het.  Teen 'n muur van die FAK se kantoor by die VTM pryk die organisasiewapens of embleme van 32 organisasies wat in brons gegiet is.  Name soos Federale Volksbeleggings, Sanlam, Yskor,  FAK, Die Rapportryers, Voortrekkers, SAS&H, Volkskas,  SA Akademie vir Kuns en Wetenskap, General Mining, SASOL, ens.  Hierdie organsasies is gestig om die Afrikanersaak te dien en was inderdaad die Afrikanervolk se erfporsie. Hierdie name was dus die kernpunte of nodusse van Afrikanernasionalisme.

'n Nodus is een van die baie knooppunte in 'n net, wat deur skakels aanmekaar verbind word.  Daardie net het soos 'n elastiese spinnerak gewerk waarop die spinnekop van nasionalisme sy prooi kon vang en isoleer.  Ná die magsoorgawe van 1994 het die net geskeur en gedisintegreer deurdat sy nodusse opgegaan het in die proses van transformasie. Die Broederbond het irrelevant geword en is deur die Native Club vervang.  Afrikanerorganisasies is nou ten volle getransformeer.  Die enjinkamer van die mitiese Afrikanervolk is uitmekaargehaal.

Gedurende die sestiger- en sewentigerjare en daarna het Afrikaners se volksnasionalisme derhalwe in 'n staatsnasionalisme verander.  Die klem het begin val op die witman en nie meer op die begrip Afrikaner nie. Die terminale sterfproses van Afrikaners se volksnasionalisme het begin. Sedert 1994 is daardie proses bloot voortgesit om ook die ander volksgroepe in die nasionale begrip in te sluit. Die towerwoord is inklusiwiteit op sport-, godsdiens-, akademiese, sake- en kultuurgebiede. Etnisiteit moet uitsterf om plek te maak vir 'n nuwe heterogene kultuur wat die nuwe mites en nuwe amptelike geskiedenis van 'n nuwe nasie moet weerspieël. Afrikaners moet uitreik na veral ander Afrikaanssprekendes sodat Afrikaners hul invloedsfeer kan verbreed.  Die term Afrikaner moet deur Afrikaanse mense of Afrikaanses vervang word.  Loslit- en oopgulp-Afrikaans, "songs" en kunstefeeste moet die mark vir die Afrikaanse media onder alle kultuurgroepe bevorder.  Die term "volk" het die vyand van die taal geword.

Van Wyk Louw se Afrikanernasionalisme wat vroeër 'n volksnasionalisme was, het van John Vorster se tyd die fondament van 'n nuwe staatsnasionalisme geword wat sakebelange moes dien.   Daardie nuwe staatsnasionalisme is gebou op die Afrikaner se volksnasionalisme en het die etniese volksgevoel en samehorigheid van Afrikaners doodgesmoor.  Met die verlies aan staatsmag in 1994 en gepaardgaande weersin wat Afrikaners in die nuwe staatsbestel ontwikkel het, is die hoofaarinspuitings wat Afrikaners voorheen daagliks deur die propagandamasjien gevoer is, afgesny en het staatsnasionalisme sy laaste asem uitgeblaas.

Is hierdie genoegsame bewys dat die Afrikanervolk 'n projek was? Hoe verdedig 'n lid van die Afrikaanse gemeenskap homself teen die internasionale reg wat beweer dat Afrikaners net so uitheems is as wit Australiërs, Kanadese of Amerikaners?  Waarom het 'n Boer nie dieselfde probleem nie?

Hoe kan Du Toit die bestaan van die Boerevolk bevraagteken? Sy verwysing na die AWB is 'n duidelike bewys van sy onkunde van die moderne geskiedenis. Die AWB het niks met die Boerevolk uit te waai nie, maar is weereens 'n NP-regeringsprojek wat deur oudpremier JB Vorster aangevoor is.

Ek sal op 'n ander geleentheid weer na die gesuiwerde ANC verwys.

no deposit winФильчаков Александр Васильевич

Politieke herrangskikking: Afrikaner moet realisties wees

18:27:05 Wat Johann Wingard se analise oor die Politieke herrangskikking en Afrikaners betref, kan ek met hom oor bitter min saamstem. Wingard se analise dat "Die stuwende volksgevoel onder diegene wat hulle weer as Boere beskou, sal veroorsaak dat Boere hulle heel gemaklik tot die gesuiwerde ANC-en-VF-Plus-groepering sal wend" bevat vir my die essensie van 'n stuk wat merendeels uit mistastings bestaan.

Die idee dat jonger Afrikaners hul etnisiteit herontdek weens 'n hunkering na volksidentiteit is net so onakuraat as die mitiese "Boerevolk" waarna hy verwys. Die term "Boerevolk" is kontensieus en nie juis  goed gegrond as 'n historiese etnisiteit of gepaargaande naam nie. Die woord "Boer" was ook 'n skelwoord soos "kaffer" wat deur die Engelse aangewend is. Die sogenaamde "Boere" het meestal na hulself as burghers verwys terwyl die wisselvorm Afrikaanders af en toe gebruik is. Die idee dat die "Boere" 'n sterk volksidentiteit gehad het, is omtrent net so onakuraat as die idee dat daar welvarende, goed georganiseerde Boererepublieke met goeie regerings bestaan het. Die Boererepublieke was veral 'n primordiale, hoewel bepalende, eksperiment in staatsorganisering met 'n geleidelik en stadig ontwakende volksidentiteit. Hierdie state is gestrem deur swak administrasie, ekonomiese ellende en burgerlike afvalligheid. Die sukses van die kommando's was juis omdat hulle bestaan het uit mense wat met bitter min kon oorleef en wat nie van stryk gebring is daardeur of die staat nog staan of reeds geval het nie. Burgers van welvarende goedgevestigde state vir wie staatsorde 'n dominante waarde was, sou waarskynlik nie sulke goeie kommandolede uitgemaak het nie.

Dit was die twee oorloë, maar veral die tweede wat die katalisator vir werklike volkswording was. Die republieke was die noodsaaklike grond, die oorlog die water en son, terwyl die burghers die saad was. Dit mag gevoeloos, selfs verskriklik, klink om na daardie bloedige episode as die son en water te verwys maar dit het die burghers ("Boere") van etniese groepering tot volk omvorm. Terwyl die Groot Trek die ervaring van trekkende pioniers was, is die Tweede Vryheidsoorlog dié van Burghers wat reeds hul meelewing rondom territorium en staat georganiseer het. Die basiese elemente vir 'n sterker gemeenskaplike identifisering het gestalte aangeneem. Veral in die nalatenskap van die oorlog sou die getraumatiseerde  burghers 'n volksbewussyn ontwikkel. Nou is hulle meer as net 'n etniese groep.

Die grootste onreg wat teen die verskeie slagoffers van die TVO gepleeg is, is die wyse waarop generaals Louis Botha en Jan Smuts hul traumatiese ervaring, ter wille van versoening met die Engelssprekende, onder die mat probeer invee het. Die opgekropte woede en frustrasie wat nie uiting ontvang het nie is wat veral daartoe gelei het dat Afrikanernasionalisme in 1948 geseëvier het.  Hoewel Nasionaliste op die Sappe en VP se "versoening ten koste van die erkenning van die verlede" voortgebou het, was die Afrikaners se ergste eksitensiële krisis vir eers verby.

Breër Afrikanerwelvaart begin sedert die 1950s 'n werklikheid word en (hoewel nie amptelik geborg nie) Afrikaners begin toenemend die "Boer" romanties en verbeeldingryk omhels. 'n Volk wat nou lééf – en nie slegs oorleef nie – kan met groter deernis en minder angs na die verlede kyk.

Hoewel die feite oor die werklike lyding van die "Boer" (burgher) strak gedokumenteer bly, is dit nie deur die regering van die dag omhels nie. Dit is veral die opkoms van die Sowjetblok en die gepaardgaande bosoorlog, sowel as die gevaar van 'n binnelandse swart rewolusie, wat meebring dat die NP-regering toenemend na eenheid met die Engelssprekende blanke streef. In wat vir die Afrikaner 'n nuwe eksistensiële krisis raak, is eenheid met medeblankes (ongeag die relatiewe swak sukses daarvan) belangriker as om 'n vergete stryd te eer. Dit is ook beduidend en onstellend dat selfs musea en monumente wat vir die "Boer" opgerig is onbeduidend figureer in fisieke dimensie. Die begeerte om nie die Engelssprekende te affronteer nie grens aan die paranoiede. Vandag kan mens net met skaamte terugkyk hoe die Afrikaner 'n hele geslag se lyding nooit voldoende geëer het nie.

Dit is egter diegene wat die regering se afskeping van die "Boer" se episode met frustrasie en woede bejeën wat net so onakkuraat met daardie werklikheid begin omgaan as diegene wat die "Boer" ontken. In die periode van die sestiger- tot die tagtigerjare word regse politiek in 'n groot mate deur die mitiese weergawe van die "Boer" gedefinieer. Hierdie verheerliking raak, soos vandag, toenemend geestelik, maar daarmee, ongelukkig,  raak die menslike kwaliteit somtyds vergete. Meer banale interpretasies vind ook plaas. Die absolutistiese karikatuur van Eugene Terre'blanche word in hierdie stadium geskep. Eiehandig trek laasgenoemde akteur-politikus die ketting op die "Boer" se goeie reputasie.

Selfs daar te midde van die skatryk, suksesvolle en voortreflik geadminstreerde "derde republiek" (Dan Roodt se term), beskou die "Boerevolkers" die Afrikaner as 'n minderwaardige skaduwee van die Boer. Die Boer is die werklike volkeling en die twee Boererepublieke die hoogtepunt van sy staatsbestaan. Niks kan egter verder van die waarheid wees nie. Die ontsaglike belang van die Groot Trek, die Boererepublieke en veral die TVO is ongeëwenaar in ons volkswording. Maar dit is presies dít, naamlik die proses van volkswording. Die "Boerevolk" bly 'n mite, maar die burghers van daardie twee pioniersrepublieke en hul futiele, dog amper bo-menslike poging om te ontglip van Britse heerskappy, is die werklikheid. Tydens daardie gewelddadige spasma word selfgeadministreerde setlaars 'n gedetermineerde volk.

Dit is egter die ekonomiese  sukses  van die derde republiek  wat weer die afrikaner se identiteit verander. Faktore soos middelklaswording, die internasionale verbruikers- en sportkultuur, ensovoorts, omvorm die Afrikaner tot wêreldburger. 'n Nuwe sorgelose materialistiese wese wat identifiseer met die Westerse wêreld ontstaan. Hierdie verlies aan identiteit bring mee dat die Afrikaner sy unieke Afrikawerklikheid ontken en homself met 'n eenvoudige "Ja-stem" in sy grootste bestaanskrisis dompel. Hoewel die Britse ryk 'n baie groter strategiese bedreiging as die ANC vir die Afrikaner se voortbestaan was, maak sy gebrekkige etnisiteit hom vandag soveel minder weerstandig vir kulturele en/of biologiese uitwissing.

Die Afrikaner se herontdekking van die "Boer" in die nuwe millennium is betekenisvol, maar waarskynlik nie op die manier wat Wingard dit verstaan nie. Is dit werklik 'n soeke na identiteit? Ek dink nie so nie. Dit is meer waarskynlik 'n reaksionêre, hoewel geregverdige, en woedende respons op Thabo Mbeki se Afrikanistiese SA. Dit wil voorkom of die moderne Afrikaner nog steeds meer sy sin vir identiteit deur rugbysimbole uitleef as deur 'n betekenisvolle koestering van sy verlede of enige daadkragtige handeling teenoor sy eksistensiële krisisse.

Dit is ook te betwyfel of die Afrikaner enigsens waarde gaan put uit Zuma se ANC. Wingard se "gesuiwerde ANC-en-VF-Plus-groepering" is sekerlik een van die mees onsinnige begrippe waarvan ek ooit gehoor het. Onsinnig tot op die punt van absurditeit… Hierdie "gesuiwerde ANC" is die sosialistise tweestadiumrevolusie-Aafrikabevrydingsbeweging wat weer sy rigting gevind het ná die verdwaalde kapitalistiese ompad waarop Thabo Mbeki dit geneem het. Die ANC is nou "gesuiwer"van diegene wat dit onderweg na die sosalistiese rewolusie gekaap het. Die ANC het sy bolsjewistiese self herontdek. Hoe op aarde strek dit die Afrikaner tot voordeel?

Aan die hoof van die ANC is 'n opportuniese populis wat net so min vir die Marxistiese klassestrydteorie as vir die Afrikaner omgee. Die werklikheid is egter dat hy uiteindelik gehoor sal moet gee aan die kommuniste en vakbondleiers wat hom sy opperposisie besorg het en nie aan die Afrikaner nie.  Na alle waarskynlikheid gaan die sosialiste in die ANC ook nog ontnugter word soos wat die skeuring van die ANC 'n Xhosa-teen-Zoeloe-dimensie mag aanneem. As die Afrikaner egter dink dat hy hierdie verskuiwing in sy guns gaan aanwend, deur 'n alliansie met hierdie of daardie faksie, dan sal dit net daarop wys dat hy absoluut niks sedert Piet Retief geleer het nie. Dit sal redelik skokkend wees; net 14 jaar ná De Klerk. Geen swart leier gaan die swart kieser se verbeelding aangryp deur toegewings aan die blankes, allermins Afrikaners, te maak nie. Die teendeel sou eerder geld. Dis tyd dat Afrikaners met die werklikheid begin rekening hou en ophou droom.

Ontleders wat glo dat Suid Afrika se politiek op die punt staan om 'n tipe eerstewêreldse tweepartybedeling (met die Zuma-kamp aan die een kant en 'n tipe Zille-Lekota-alliansie aan die ander) in te beweeg, moet maar hul Westerse brille afhaal. Die skrif is aan die muur vir die ANC, die swart staat en 'n stabiele Suid-Afrika. Die soeke na swart vennote is 'n oorbodige oefening wat niks goeds gaan oplewer nie. Dit is hoog tyd dat Afrikaners ophou om politieke akrobaattoertjies uit te oefen wat met die vereistes van die werklikheid bitter min te make het. Dit is tyd dat hy vrede maak daarmee dat sy oorlewing, as volk,  net van homself afhang en dat niemand anders daarmee vertrou kan word nie. Die episode wat nou nader wink, sal waarskynlik op die minste net so bepalend ten opsigte van die Afrikaner se voortbestaan en etniesie evolusie as die TVO wees. Miskien sal dit die Afrikaner verlos van sy  materialistiese obsessie  en  sinnelose sportsimboliek. Dalk raak die identiteitlose wêreldburger weer volkeling.

internet casino onlineФільчаков Олександр Васильович

Onderhandeling: die Afrikamanier

Image

Johann Theron

Die Kemptonpark-onderhandelinge waar die NP so gruwelik verloor het, is gekenmerk deur die verskil in onderhandelingsbenadering tussen die NP en die ANC. Volgens berigte was die ANC-strateeg eintlik Joe Slovo, die kommunis wat die Afrikaner en sy Nasionale Party gehaat het ná die ontydige afsterwe van sy vrou omdat sy 'n briefbom oopgemaak het wat eintlik vir hom bedoel was.

Joe Slovo se vrou se dood was dus eintlik te danke aan sy eie gedrag en lewenstrategie. Maar wat hom interessant maak, is dat hy nie net blank was en 'n blanke vrou gehad het nie (net soos die oorbodige Jeremy Cronin), maar eintlik vanuit Oos-Europese tradisies en opvoeding afkomstig was, van waar hy sy strategiese benadering verkry het. Verder het hy gely aan die anti-Amerikanisme van die linkervleuel in Engeland.

Voorwaar 'n deurmekaarspul.

In 'n terugblik na die Kemptonpark situasie is dit eerstens duidelik dat die ANC heelwat meer passie aan die dag gelê het, asook 'n meer internasionaal gebaseerde wegspringpunt gehad het. Tweedens was hulle doelwit bo alles om te “wen” en daarom was hulle goed voorberei ná hul eerste gesprekke met Afrikaanse kerke en koerante.

Aan die ander kant was die Afrikaner minder passievol en glad nie internasionaal nie maar eerder “maatskappy”-gebaseer. FW de Klerk het ook die “wen-wen”-benadering probeer najaag. Die indruk wat mens vandag kry, is van die onderhandelingsnaïwiteit van die Afrikaners.

Toe kom die tweede deurmekaarspul.

Vandag begin die Afrikaner effens uit sy blokke te kom deur meer besigheids- en beleggingsgeoriënteerd te raak, meer internasionaal te kyk en die vermoë te ontwikkel om as tussenganger op te tree tussen internasionale belange en die plaaslike demografies korrekte kwotas.

Dit is amper asof daar 'n gees van “wen” uiteindelik weer na vore kom, al is dit nodig om psigoanalitiese hulp te verkry. Die bietjie sielkunde doen niemand skade nie.

Want wat met die ANC gebeur, is die teenoorgestelde. Nie net is die ANC se alomteenwoordige hebsug en lae-intellegensiekwota verantwoordelik vir hul langtermynglybaan na versuiping nie, hulle “werklike” onderhandelingsvaardighede is besig om sigbaar te word 

Hierdie werklikheid is nie net sigbaar in die Zimbabwe-fiasko nie, maar ook sigbaar in die hantering van arbeidsverwante dissiplinêre sake en veral sigbaar in die benadering van die CCMA, derdepartybeheer, regbanke, dronk regters en staats-inmenging in kriminele vervolgings.

In die geval van Zimbabwe, was/is die Afrika-strategie om aspris te beweeg na die punt om onderhandelinge te laat vasval, sodat beide partye dan kan kyk wie eerste ingee en daarom die meeste het om te verloor. Die huidige situasie sluit in dat die derde partye elk 'n “staatsdepartement” kan kies – een op 'n keer – en so rondom die tafel beweeg tot all die “portefeuljes” “uitgedeel” is. Dit is natuurlik alles behalwe 'n onafhanklike regering.

Nou kom die derde deurmekaarspul.

Gaan die ou en nuwe ANC ook so onderhandel aangesien die Suid-Afrikaanse regering reeds verdeel is soos wat nou eers in Zimbabwe gebeur? Maar wat hulle ook al doen, dit kan net hulle orintasie en onderhandelingsposisie verswak terwyl die Afrikaner sterker en sterker gaan word.

для девочек игриДанильченко Харьков

Wildroof of genadedood ? Is daar ‘n ander oplossing vir die Springbok?

Image17:06:38 Naas Botha in sy speeljare was 'n flinkvoetige, vlughandige, visionêre voetbalgenie. Sy span kon altyd op hom staatmaak.

Ongelukkig was daar nog altyd min van hierdie betroubaarheid van die veld af gesien. Is daar iemand wat Naas nog nie in die steek gelaat het nie? Ek bedoel nou in die steek gelaat soos hy sy vrou Lario, sy jeugliefde, in die steek gelaat het.

Of soos hy sy rug op sy buite-egtelike seun – deesdae 'n atletiese, skrander, innemende jongman – gedraai het. Hy sê dis sy saak, hy het sy redes daarvoor en ons moet dit seker so aanvaar.

Hy het ook lankal sy Afrikanerskap by die ingangsportaal van inklusiewe Suid-Afrikanerisme ingeboek. Wel, dít is nie net sý saak nie. Dié keer staan dit ons vry om te spekuleer dat sy Afrikanerskap te koop was vir die pot lensiesop van 'n M-Net-salaris.

Maar die een verraad wat ons nie van hom verwag het nie, nie eens van hom nie, is dié teenoor die elegante, blinkslanke antiloop, Dorcas Marsupialis, die Springbok. Deesdae pleit hy dat die arme pronkbokkie die doodskoot moet kry. Dis nie dat ons nie sy frustrasie verstaan nie. Ons is net soos hy ter dae sat van die herhaalde dreigement van sulke voetbalimbesiele soos die onsmaaklike Komphela-en-Stofile-firma dat die Springbokkenteken moet waai. 'n Mens voel dan skiet jy maar liewers die gyselaar en ontwapen so die ANC se onbevoegde haatsaaiers.

En tog sou 'n mens gedink het Botha, wat sy rugby saam met sulke stoere voetballegendes soos Hempies du Toit, Louis Moolman, Danie Gerber en Johan Heunis gespeel het, sou tot in beseringstyd toe baklei het vir die Springbok. Want, ná alles, wat sou hy sonder daardie sierlike wapentjie gewees het, wat eens op 'n tyd aan net die beste van die bestes toegeken is?

Maar behoud of genadedood is nie die enigste twee moontlikhede nie. Hier is 'n ander oplossing: Kom ons haal die Springbok van die truie van kwotaspelers en koliekerige pierewaaiers soos Luke “Puke” Watson se truie af. En ons plaas die bokkie in die reservaat, verwyder van die smerige attensies van Komphela, Stofile en Cheeky se galsieke seun. Ons gun hulle dan 'n protea of 'n sorghumaar vir 'n kenteken – of dalk 'n cannabis sativa-takkie, waarvan die oormatige gebruik iets van hulle denkprosesse kan verduidelik.

Daar, in sy veilige kampie, kan die Springbokkie wei in die geil velde van goeie herinneringe totdat dit weer op die borskas van 'n nasionale voetbalspan pryk, 'n span wat die kenteken werd is en dit waardeer en wat, soos in trotste dae van die verlede, op aandag staan onder 'n Oranje-Blanje-Blou vlag terwyl Die Stem speel voordat hulle, ook soos in die ou dae, die teenstander aan die strot gryp en ter voetbalvelde neerwerp.

купить конверт для новорожденного зимнийлобановский александр компромат

Politieke herrangskikking en Afrikaners

Image16:26:51 Vandag se politieke onstuimigheid is reeds etlike jare gelede deur ontleders voorspel.  Die wesenskenmerk van ‘n politieke party is daardie gemeenskaplike gom wat sy lede saambind.  Met veranderende persepsies word sterker gom benodig, en dikwels verval die party tot die beeld van sy leier wat die party se ideale versinnebeeld.  Die huidige Amerikaanse verkiesing is ‘n sprekende voorbeeld hiervan.

Met sy bewindsaanvaarding het die ANC die voordeel gehad dat hy apartheid, kolonialisme, onderdrukking en bevryding as die saambindende gom kon gebruik.  Dan was daar ook nog die charismatiese Nelson Mandela wat die unifikasiegom van die land se swart volkere was.
Maar die ANC het doelbewus probeer om die beeld van ‘n Afrikanistiese sosiaal-demokratiese en vryemarkgedrewe politieke party te vestig.  In die proses is die ideologiese saambindende krag sodanig verswak dat daar op persoonlikhede terguggeval is.  Die werklike gom was die versugting om deel van die binnekring te kon word.  Die party kon mens superryk maak, en die swak misdaadbeleid het daardie drang verder gevoer na waar midaad lonend geword het. Sonder ‘n geloofwaardie gom moes die party uitmekaar val, en dit is besig om te gebeur.
Dit bring ons terug by die Verwoerdiaanse siening dat die land uit verskillende etniese volke bestaan.  ‘n Groot deel van die Suid-Afrikaanse bevolking beskou die land se bevolking as ‘n kohabitasie van gemeenskappe, gerangskik volgens etniese en rasselyne.  Kom ons noem daardie deel die kommunitêre groep.
Maar dan is daar ook ‘n ewe groot deel van die bevolking wat glo dat mense as individue optree en hulself bevry het van hul godsdienstige, etniese of groepsbande wat baie mense as beperkend beskou.  Hulle is die liberale groep.
Presies soos daardie proses van ontstamming reeds by Afrikaners plaasgevind het, het dit ook by die land se swart volke gebeur.  Die opkomende swart middelklas, maak reeds ‘n beduidende deel van die land se ekonomiese stelsel uit.  Hulle beoefen hul professies regoor die land, buite hul tradisionele gebiede.  Dit is redelik om te aanvaar dat dit juis hierdie groep mense is wat die eerste ontstamdes sou word.
Tydens die Nasionale Party se bewind het die gedagte van ‘n Afrikanervolk diep wortel geskied en baie jong manne het hul lewens daarvoor opgeoffer.  Mense wat die Boerevolkgedagte aangehang het was as agterlik, oudmodies en selfs as verraaiers van die ideaal van Afrikanerdom beskou en hanteer. Die Boerevolk, wat internasionaal as Afrika se inheemse volk beskou was, moes plek maak vir ‘n identiteit van Afrikanerselfverwesenliking sedert 1948.
Maar sedert 1994 het dinge verander.  Ondanks pogings van die sake- en akademiese establishment om ‘n taalgroep van alle rasse te vestig en, gevoed deur die land se kunstenaars, het Afrikaners weer na hul wortels begin teruggaan.  Duisende beskou hulself weer as Boere.  
Mandela het eenkeer aan ons gevra wie nou eintlik die Afrikaners is wat selfbeskikking wil hê, gedagtig aan die sensitiwiteit rondam die rassekwessie.  Sou hy gevra het wie die Boere was wat selfbeskikking wou hê, sou daar by niemand enige twyfel bestaan het nie.
In die politieke toneel beweeg ons tans in die wit vloedwaters van die Oranjerivier.  Al wat Lekota en Zille se partye ideologies skei, is die kleur van die leiers se velle en relatiewe drang na selfverryking van die ondersteuners.  Lekota se party sal waarskynlik aanhou om regstellende aksie, grondhervorming en sportkwotas op te dwing om hul chronies te bevorder en om stemme op die Mbeki manier te wen deur die rassekaart op gepaste tye te speel.  Hoe Zille hiermee gaan saamleef sal net ‘n liberalis weet.  Maar oorhoofs sal hulle wel saamwerk en hul verskille teenoor mekaar verklaar.
Teoreties bestaan daar geen moontlikheid van samewerking op nasionale vlak tussen die VF Plus en die DA nie, hoewel die Weskaap wel ‘n uitsondering mag wees.
‘n Groot aantal ontstamde Afrikaners sal die DA ondersteun en sommige mag selfs by die Lekota-party aansluit om hul gewetens te sus.  Baie neo-Boere, veral die meer uitdagende jonger garde, sal hulle by die VF Plus bevind.
En die VF Plus self?  Die politieke gevryery met die nuwe ANC-leierskap gaan nog interessante resultate oplewer.  Mens kon nie help om die uitbundige applous te sien nadat Pieter Mulder sy toespraak gelewer het na president Motlanthe se inhuldiging nie. Ek sal geensins verbaas wees as die etnies georiënteerde partye soos die ‘gesuiwerde’ ANC en die VF Plus wel tot praktiese samewerking oorgaan nie.  Zuma sê hoeka dat die ANC die land nie sonder die Boere kan regeer nie…
In ruil ontvang die VF Plus toegewings soos:  hersiening van regstellende-aksiebeleid, hersiening van die grondhervormingsbeleid, hersiening van dorpe en strate se naamsveranderingsbeleid, alles wat deur Mbeki se Afrikaniste as heilige koeie voorgehou was, maar wat die Zuma-kamp besef uiters verdelend vir die land se mense is.  Die VIGs-kwessie, asook misdaad en by name Selebi, sal ook ‘n rol speel.  Sodoende sal die VF Plus tasbare resultate kon toon en vir samewerking beloon word.  Tot dan sal manne soos Conrad Beyers en Jansen van Rensburg aangehits moet word om vir Afrikaners se regte te stry totdat toegewings verwesenlik word. 
Om dit uiteindelik op te kook en af te water:  Hoe sal Afrikaners nou weet vir watter kamp om te ondersteun?  
-Die stuwende volksgevoel onder diegene wat hulle weer as Boere beskou, sal veroorsaak dat Boere hulle heel gemaklik tot die gesuiwerde ANC-en-VF-Plus-groepering sal wend.
Die groep wat hulself as ontstamde Afrikaners (nie as lede van ‘n volk beskou nie), Afrikaanses of slegs liberaliste beskou, sal hulle weer welkom voel in die geledere van die DA/Lekota-groepering.
Hoe suksesvol sal die Lekota-party nou eintlik wees?  My raaiskoot is dat die ANC se steun sal afneem van 70% na 58% van die stemme op nasionale vlak.  Die ANC se tweederdemeerderheid sal ons nooit weer sien nie.  
Of die Afrikanergemeenskap sterker uit hierdie politieke moeras gaan tree, sal net die tyd ons leer.  Een ding is seker, die Boerevolk wys duidelike tekens dat hy besig is om homself te vind.

детские игры для деДанильченко

Luke Watson is reeds deur Afrikaners veroordeel

ImageDit is nou maar ongelukkig soos dinge deesdae werk. Mense neem besluite volgens persepsies van gebeure om hulle.

Só gaan dit met verkiesingsprosesse in die VSA, met sportgebeure, met politieke voorkeure, met Jacob Zuma se skuld of onskuld, en nou weer wat Luke Watson sou gesê het.  Of hy wel die gewraakte woorde gebesig het, is nie ter sprake nie.  Die publiek verkies om dit te glo en daar is niks wat Watson daaraan sal kan doen nie.

Direk hierna volg die proses om sy naam volksbesit te maak. Die naam sal voortaan geassosieer word met iemand wat verraad teenoor Afrikanners pleeg. Sy naam mag selfs verbuig word. Vanweë Watson se swakheid om op truie te wil braak, noem ‘n Engelse rubriekskrywer hom nou Puke Watson.

Maar sy groot toets lê nog voor.

Sal Watson die moed hê om ooit weer op enige Suid-Afrikaanse rugbyveld vir ‘n wedstryd op te draf? Ek glo nie. Hy het waarskynlik sy heel laaste wedstryd reeds gespeel, want die plaaslike rugbypubliek is die eenogigste skares ter wêreld.

Eerstens sal die Dutchmen teen wie hy speel waarskynlik sorg dat hy die wedstryd nie voltooi nie, en dan is daar nog al die Piet van Zyls wat spesiaal wedstryde toe sal gaan om nuwe volkshelde te word.

Daarom sal ek nie verbaas wees as hy en pa Cheeky dit sterk sou oorweeg om hierdie aaklige land vol Dutchmen vir ‘n meer gemoedelike plek soos Skotland te verruil nie. Die Skotte is mos sulke klein outjies en die Watsons het sekerlik nou nog familie daar.

справку пндФильчаков прокурор отзывы

Wettige onwettigheid

Image12:09:19 So 'n twee jaar gelede, tydens die ANC se konferensie in Johannesburg, het die party besluit dat die poste van die ANC-president en die staatspresident nie noodwendig deur dieselfde persoon gevul hoef te word nie.

Die doel was ooglopend om Mbeki nog in die wedloop te hou om steeds hoof van die ANC te bly nadat hy as staatspresident uitgetree het, soos die land se grondwet dit bepaal.

Die ware oogmerk was egter dat hierdie mosie, wat destyds as 'n meesterskuif en 'n politieke deurbraak beskou is, Mbeki in staat sou stel om vir baie jare nog die volle mag te kon behou, selfs al was hy nie meer president van die land nie.  Die aanname was dat Mbeki sterk genoeg binne die party gestaan het dat sy herverkiesing by die daaropvolgende Pietersburg-konferensie as 'n gegewe beskou ia.

Maar by Pietersburg het Mbeki dit toe nie gemaak nie.  'n Mini-revolusie het daar plaasgevind wat die wese van die ANC onherroeplik sou verander.

Die grondwet en ander landswette wat die skeiding van magte reguleer, bepaal dat die staatspresident en sy kabinet (as uitvoerende instellings) nie mag inmeng in die werksaamhede van die wetgewende en regsplegende gesagte nie.  Dit was juis regter Chris Nicholsson se vermoede dat daar genoegsame voorbeelde van politieke inmenging bestaan om te aanvaar dat Jacob Zuma se aantyging dat hy weens politieke redes, van bo geïnspireer, deur die  nasionale vervolgingsgesag gejag word, nie heeltemal uitgesluit kan word nie. Dít en ander prosedures wat nagelaat is, was genoegsame redes waarom hy Zuma se vervolging as onwettig beskou het.

Daardie aanmerking was ook genoegsame rede vir die ANC om Mbeki binne 'n week na die hofuitspraak as staatspresident te herroep.  

Mens kan die vraag vra waarom Jacob Zuma dan nie vir Mbeki direk opgevolg het nie?  Die ANC se uitvoerende komitee bestaan waarskynlik uit ander leiers as raserige heethoofde soos Julius Malema, Vavi en Nzimande.  Leiers soos Motlanthe, Zuma, Phosa en Mbete besit oënskynlik genoeg staatsmanskap om Zuma vir eers nie as presidentskandidaat voor te stel terwyl daar 'n swaard oor sy kop hang nie.  Mens aanvaar dus dat Zuma nie staatspresident sal of wil word terwyl daardie swaard oor sy kop hang nie.

Dit is juis hier waar die knoop lê. As president van die ANC bestaan daar geen beletsel vir Jacob Zuma om as ongebonde private individu, nie-amptelik by al drie die arms van die staat betrokke te raak nie.

As ANC-partyleier kan hy dus deur Motlanthe regeer. Die adjunk-ANC-president kan die land vir jare regeer sonder dat enige wigte en teenwigte op die ANC se baas van toepassing sal wees.  President Motlanthe het reeds verklaar dat die leierskapstruktuur die regeringsbeleid bepaal – hy moet dit slegs uitvoer.

Ons sit dus nou met 'n wettige onwettigheid.  

Wat sou gebeur het as die Skerpioene nie ontbind is en sy hoofde deur die einste leierskapstruktuur aangestel, bevorder of vergoed sou gewees het?

Wat sou gebeur as die nuwe nasionale vervolgingsgesag deur die partystruktuur uitgesoek word en om hul kandidaat deur die betrokke departemente se prosesse aangestel te kry, en daarna volgens wet deur die staatspresident bekragtig sou word?

Ek sou raai dat alle aanklagte teen Jacob Zuma in hersiening geneem gaan word.  Dit is mos nie onwettig om geld van vriende te ontvang nie.  Politici kry mos gereeld geld van allerhande bronne.  Waar het die geld vir die Mandela-stigting en die FW de Klerk-stigting oorspronklik vandaan gekom?  Hoe het so baie politici regoor die wêreld miljoenêrs geword?  Is 90 000 bewyse van geld wat ontvang en uit een rekening na 'n ander verskuif is, bewyse dat die geld onregmatig ontvang is?   Het die staat ooit opset bewys, dit wil sê, dat Jacob Zuma ooit in 'n posisie was waar hy die uitslag van 'n tender kon beïnvloed? Bestaan daar bewyse dat hy dit wel gedoen het? Hierdie en vele ander argumente sou die nuwe nasionale vervolgingsgesag kon aanvoer, en waarskynlik ook dosyne tegniese redes waarom Jacob Zuma nie verder vervolg behoort te word nie.

Juridies sal sy naam dus skoon wees, sonder dat daar enige onregmatige inmenging deur die staatspresident of die kabinet was.

Die wettige onwettigheid wat tans in die land heers, sal slegs kan verdwyn wanneer die leier van die regerende party weer  die staatspresident is. Tot dan regeer Luthuli-huis die land en nie die presidensie nie.

дизельный или бензиновыйлобановский александр интервью